Fragmenta historicorum graecorum ... auxerunt, notis et prolegomenis illustrarunt, indici plenissimo instruxerunt Car. et Theod. Mulleri. Accedunt marmora parium et rosettanum, hoc cum Letronnii, illud cum C. Mulleri commentariis

τὸ.

ΣΝ ATP
dat

d E -

E

Αχια δον LIN τα
SES LEE :

Meet
"i
d T

Ver prier bu
(A IL
SATIRLET (ey ppt

raten
τῷ ea M RH

CS τα

Lern eg ta
" reet uid
US Hs ἐφιρῖλως ἀόμύξολο ὁ ἡ νῶν ba ον

INA

ἧς ees rici

rn a "enie riri ter v

, ἀκ :
rte DM CRIS UH τῷ

ΡΣ
ὁ τὰ eed
Ἂν

SA

ἜΣ αὐ νυ
T
JI nep τ ded

et d z »4- ἐπα an

ἐλ εκνώυ δ omia

3

Toner ICTU
2

DeL pecu vetet
ME

L
D getia

et pLr. di.
ον μέρα
ἜΠΟΣ
m et Sa zy

s pese
eu
tpe

v

^"

FRAGMENTA
HISTORICORUM GR/ECORUM.

VOLUMEN SECUNDUM.

FRAGMENTA

HISTORICORUM GR/ECORUM

COLLEGIT, DISPOSUIT, NOTIS ET PROLEGOMENIS ILLUSTRA VIT

INDICIBUS INSTRUXIT

CAROLUS MUÜLLERUS.

CADMI MILESII.
DIONYSII MILESII.
HIPPYIS RHEGINI.
EUGEONIS SAMII.
DEIOCHI PROCONNESI!I.
BIONIS PROCONNESII.
EUDEMI PARII.
DEMOCLIS PYGELENSIS.

AMELESAGOR/E CHALCEDONII.

GLAUCI RHEGINI.
HERODORI HERACLEOT X.
SIMONIDIS CEI.

. XENOMEDIS CHII.
IONIS CHII.
STESIMBROTI THASII.
HIPPIJE ELEI.
DAMASTIS SIGEENSIS.
ANAXIMANDR! MILESII.
CRITIZE ATHENIENSIS.

THEMISTOGENIS SYRACUSANI.

SOPHJENETI STYMPHALII.
CRA TIPPI.

ARISTIPPI CYRENJEI.
DIONYSH TYRANNI.

VOLUMEN SECUNDUM.

INSUNT FRAGMENTA :

HERMLE METHYMNEI.
ATHANJE SYRACUSANI.
TIMONIDIS LEUCADII.
DIONYSODORI BOEOTI.
ANAXIS BOEOTI.

ZOILI AMPHIPOLIT X.
CEPHISODORBI.
DEMOPHIL!.

THEOCRITI CHII.
DINONIS.

HERACLIDIS CUMANI.
ARISTAGORJE MILESII.
ARISTOTELIS STAGIRITJE.
HERACLIDIS PONTICI.
DICJEARCHI MESSENII.
ARISTOXENI TARENTINI.
PHANLE ERESII.
CLEARCHI SOLENSIS.
CLYTI MILESII.

LEONIS BYZANTII.
MENECRATIS ELAITA.
ANDRONIS HALICARNASSENSIS.
DIODORI PERIEGET.E.
DIYLLI ATHENIENSIS.

DEMETRII PHALEREI.
STRATONIS LAMPSACENI.
THEODECTIS PHASELIT E.
LYCI RHEGINI.
NYMPHODORI SYRACUSANI.
CALLIJE SYRACUSANI.
ANTANDRI SYRACUSANI.
HECAT/EI ABDERIT X.
MEGASTHENIS.

DAIMACHI.

PATROCLIS.

DEMODAMJE MILESII.
DEMOCHARIS LEUCONOENSIS.
HIERONYMI CARDIANI.
PYRRHI EPIROTXE.
PROXENI.

CINEJE THESSALI ET SUID.
DURIDIS SAMII.

1DOMENEI!I LAMPSACENI.

BEROSI CHALD.JEI.
MANETHONIS SEBENNYTA.
DEMETBII BYZANTINI.
CTESIBII.

SOSIBII LACONIS.

ACCEDUNT FRAGMENTA DIODORI SICULI, POLYBII ET DIONYSH HALICARNASSENSIS
E CODICE ESCORIALENSE NUNC PRIMUM EDITA. .

PARISIIS,

E

EDITORE AMBROSIO FIRMIN DIDOT,

INSTITUTI FRANCLE TYPOGRAPIHO.

M DCCC XLVII.

VIRIS CLARISSIMIS

ANTONIO LETRONNIO
AUGUSTO BOECKHIO

D. D. D.

EDITOR.

4
i
r|

«πὶ «αἰ nct ἐσ oat ἐκ ἑκα oct quí oe ox vete ott ἐστί «Οἱ at. o. «ἀξ, tuc I 6477 v, 0 ἘΣ bs ΣῈ ato Ebo ze ro ζᾶ». o Bityo ibo po ijo p. Ἔξω Eo Epio ξεν: En Σιν igo pe

PRJEFATIO.

a — Δινν.»---- ὦ

j |

Hlistoriz: studium iis maxime temporibus àd fructum uberrimum et
ad suavitatem jucundissimum est, quibus motus illi revolvuntur in-
gentes, unde novus rerum humanarum ordo exsurgit, ac nova populis
fata destinantur. Verumenimvero dum presens momentum animos
occupat et futuri exspectatio inter spem metumque tenet suspensos,
exterritee Muse conticescere ac deserta priscorum monumenta seculorum
squalere solent. Quaras igitur quanam confidentia et securitate, dum
ruentium fragore regnorum omnia implentur, nos tabulas quibus lon-
ginqua populorum. memoria consignata est, colligere, collecta in pu-

-blicum nunc edere conemur. Nimiruni non tam stupemus in hac

tempestate fulgura illa Gallica, quibus concussa Eüropa miscetur uni-
versa, quam admiramur cceli solisque serenitatem , qu: sonante adhuc
tonitru per atras nubes refulget, sive, ut disertius loquamur, eximiam
victoris populi moderàtionem summamque virorum quibus reipublice
gubernacula commissáà sunt, prudentiam : qua quidem effectum est,
ut ad sueta negotia cuivis jam redire liceat, modo ne vana terroris si-
mulacra fingat trepidatio. Tantum igitur abest, ut antiquitatis studia,
preclara patrize amoris instrumenta, oblivionem jam manere censeamus,
ut ex nova libertate novum iis robur accessurum esse persuasum sit.
Neque desperamus collectionem scriptorum Grecorum, quam per duo-
decim nunc annos Finwixus Dipor crescente in. diem studii alacritate
cum ingenti opum dispendio instituit, plaudente literarum | republica
in honorem patrie posse absolvi, adeoque semel certe contingere, ut
literaria Greeciie monumenta in unum omnia quasi corpus componantur.

Ceterum satis constat non acquiescere Firminum Didot in edendis
operibus, quc integra ad nos perdurarunt, sed etiam. deperditorum
rudera colligenda et ad prisci ordinis similitudinem disponenda curare.
Quod institutum quum in reliquis literis perutile est, tum vero in iis,
que ad historiam pertinent, summi patet esse momenti. Viam in his
quoque przivit ac facem preetulit libro laudatissimo (Fragmen'!a Asto-
ricorum antiquissimorum, Heidelberg 1806) Venerandus Nestor philo-
logorum, FaiDERICUS CREUZERUS. Cus viri celeberrimi prementes vesti-

, FKAGMENTA HIST. CR. — VOL. 1l. a

" | PR EFATIO.

gia mox alii suos sibi quisque historicos, quorum reliquias congererent
illustrarentque, selegerunt. Plurima horum repetivimus et retractavi-
mus in Zragmentis historicorum Grecorum, quie prodierunt. anno
MDCCCXLI. Deinde Ctesiam Musis Herodoti , rerum Alexandri scripto- |
res historiis Arriani, argumentorum ducti similitudine, subjunximus.
Restabat ut. reliqui auctores, qui populorum civitatumque historias
condiderunt, quadringenti numero et amplius, simili modo collige-
rentur. Opus hoc Herculeum et unius viribus fere impar nescio an
non debuerimus suscipere, susceptum semel pro roboris modulo sus-
tinere annixi sumus. .

Igitur, ab incunabulis artis historicae proficiscentes, ordine chronolo-
gico recensemus historicos per octo secula'usque ad : vum Constan-
tini Magni. Deinceps ex serie literarum scriptores collocantur quorum
wlas est incertior. Totum hoc in. novem distinximus libros. Priores
quattuor, usque ad Ptolemzi Philadelphi tempora pertinentes, eo quod
nunc emittimus volumine continentur. Reliqua una cum tabulis no-
minum , rerum, auctorum, titulorum, temporum, alterum dabit vo-
lumen, mox illud, favente Deo, absolvendum. |

Primo consilio quum hoc tantum ageremus, ut eorum fragmenta
operum, qu: ad civilem populorum historiam pertinent, exhiberentur,
in ipso labore ulterius progressi sumus ac preter historica etiam reliqua
auctorum nostrorum scripta non solum indicavimus , sed, ubi oppor-
lunum erat, etiam exscripsimus. Quod quantum valeat ad indolem
uniuscujusque scriptoris penitius perspiciendam, dicere putidum sit.

Aristotelis historica ab hoe volumine secluseramus, quoniam per-
ditorum librorum fragmina superstitibus operibus subjungere consti-
tutum erat. Verum quum Stagirita ut in reliquis literis, sic in. arte
historize scribendze quasi cardo quidam sit, lectores egre mentionem
ejus desideraturos esse rati, postliminio qux ad nostram rem facerent,
interposuimus. Eundem honorem etiam discipulis ejus praecipuis
habuimus, excepto Theophrasto, cui suum separatim volumen re-
servatur. Scripta quz sunt de periegesi antiquaria, Pausaniz operi ad-
denda fuissent. Quod quum neglectum sit, ac de multis libris omnino
non possit discerni, num historicorum an periegetarum more auctores
res civitatum tractaverint, an utrumque munus conjunctim preesti-
terint, omnia quz huc pertinent vel pertinere possunt videri, recepimus.

Superest ut grati profiteamur plurimum nos in operosissimo nostro
labore adjuvisse viros doctissimos, qui vel totum hunc qui de grecis
historicis est locum explicarunt, vel fragmenta selectorum quorumdam

PRAEFATIO. τὴ

auctorum ediderunt. Inter illos principem locum post. Crenmanpuw
Vossruw AwroNrUS obtinet WrsrERMANNUS : inter hos cum veterum qui
hoc volumine recensentur historicorum nominibus socianda sunt no-
mina ΒΟΕΟΚΗΙΙ, BuxseNIr, DnuECKNERI, EnrnrI, Funnm, Fnuivi, Hurre-
MANI, Manuwr, NreuMANNI, RucurEn:, ScuwEIDEWINI, ScHWANBECKII,
VzninTI, Voisixr. Ceterum. etiam in. iis auctoribus, quorum reliquice
jam collectz ab aliis erant, ita fecimus , quasi primi nos collectionem
earum institueremus. Excipiendus unus est Aristoteles, quippe qui a
primo consilio nostro, uti diximus, alienus erat. Itaque factum, ut,
quamvis fragmentis a Neumanno congestis nova haud pauca addide-
rimus, nonnulla tamen praetermissa sint. Haec sicuti qua in ceteris
desiderantur, quod vel fugerunt nos, vel in scholiis exstant, quibus
nuper demum editis uti nondum licuit, ad calcem voluminis poste-
rioris diligenter annotabimus. In Heraclide denuo contulimus codices
Parisinos, quibus, si pretium foret opere, codicis Scorialensis varias
lectiones addere nunc possemus. In Nicolao Damasceno Excerpta
Constantiniana codicis Turinensis accuratius quam Valesius olim fecit,
excussimus (1). Preterea eundem Nicolaum ex ista qua hucusque pre-
mebatur tenuitate et obscuritate ad letiorem copiam majoremque
splendorem revocavimus, àdeo ut haud infimus nunc reliquiis ejus inter
historiarum monumenta locus assignandus sit. Etenim FinuiNus Dipor,
preter Gallicas bibliothecas, Hispaniam quoque lustrari jussit, partim
ut editi libri cum optimzs notze codicibus in futuros usus contenderen-
tur, partim ut investigaretur, si qua inedita et quz ederentur digna ibi
latitarent. Neque spem conatus fefellit. Nam quamvis errore teneantur

(1) Idem Valesius in Dionysii Halicarnassensis fragmentis, quz codex ille praebet, minus
accurate codicis lectiones indicavit, Multa tacite correxit, sed interdum preter necessita-
tem ; prseterea in describendo codice sepius ei accidit, ut unam alteramve vocem omitte-
ret, Quare lectionis varietatem enotabo. Edit. Reisk. tom IV, p. 230o9,1 : Φρούριος. —
3. πολεμιχά, —— 2310,8 τε post v. ταῖς omittit cod. — 12. ἐξαμαρτάνοντας. --- 13. πολλά, --
14. ἐχαρίσατο. --- 2311,2. λήψωνται. — 9. ὡς τοῖς φύσει "Douatot; μετῆν. — 2313,10.
ἀλλὰ καὶ τὰ τῶν. — 2332,10. τῆς τάξεως, non τῆς τε τάξεως, ut Val. ait. — 2333,5. φίλων
πλῆθος xoi χατὰ] φίλων xol πλῆθος χατὰ. — 10. αὐθάδιαν, — 18. στρατηγίαν. --- 2334,8. ἂν
πράττειν. — 9. ἔδωχαν. — 14. χαμινίῳ. — 2335,14. ἤνεγχεν. — 2337,13. ἄξιον, —
2339,1. ἡγησαμένης. — 3. ὥφλημα. — 2358,4. ταῖς πόλεσι. --- 2359,5. χατέλειπε; dein
v. ἀπὸ om, — 8. Διονύσου. — 2360, 1 1, χαλχεμθόλους.---- τή. αὐθάδιαν et ἐτρέπετο. ---- 18. προσ-
ἔνεμεν. — 2361,6. ὁρῶσιν ἢ ὅτι. — το. πρόφασι. --- 15. αὐτῶν. — 2362,4. τῶν πραγμάτων
αὐτοῦ xal. --- 6. ἀνάχτησι. — 9. δρῶντες. αὐτόν. — 11. Δήναρχος εἰ ἐξ αἰγύπτων. —
13. ἀνοσίων, ---- (363,2. τοῖς εἰςαγ. om, — 12. προσενεχθείς. ---- 15. διέφθειρεν. — 2364, 1. ἐξέ-
ὄρασε. --- 3. τούτων. — ἡ. δὴ om. — 12. Ἕλλησιν. — 16. ὁμολογοῦσιν. ---- 17. οὔτε. ---
18, οὔτε ἐπιχουρία τοῖς ἑτέροις ἣ ἄφιξις, ---- (365,7. τοὺς πλείονας. — 11. ἴσχυσε.

(t.

IY PRJEFATIO.

qui ex prisca beatitudine Hesperiam servare somniant immensos et
inexhaustos grecarum literarum thesauros, quos turbe intestine,
ignorantia et invidia, triceps Cerberus, a luce prohibeant : haud pauca
tamen ex ultimo hoc recessu protrahi possunt tum nova tum notis
meliora. Quorum in numero codex eminet mausolei Scorialensis ,
cujus libros manuscriptos ut non. oculis tantum usurpare sed quos-
cumque vellemus describere etiam daretur, summa effecit QuevEpoxis
et Saxcuzzit, bibliothece praefectorum, in nos humanitas et benevo-
lentia. Agimus viris in paucis doctissimis ex animo gratias. Igitur codex
ille, cujus mentionem injeci, chartaceus est in-fol. ., Sec. XVI, non
eadem totus manu exaratus. Continet vero post 7Eliani Historiam Va-
riam : Περὶ ἐπιδουλῶν χατὰ βασιλέων γεγονυιῶν ἐχλογάς (fol. 74), quibus
exhibentur excerpta Νικολάου Δαμασχηνοῦ, ἰωάννου ἀντιοχέως (fol. 107),
Γεωργίου μοναχοῦ (fol. 169), Διοδώρου Σικελιώτου (fol. 176), Διονυσίου ἁλι-
χαρνασσέως (fol. 188). Deinceps alia sequuntur opuscula, que nunc
nihil curamus. Excerpta tituli Constantiniani e codice fluxerunt in quo
ordo foliorum (similiter atque in Turinense cod. tituli Περὶ ἀρετῆς)
subinde perturbatus erat. Quod non animadvertens scriba, homo plane
rudis, in medium Dionysii. fragmentum locum Polybii peramplum
infarsit. Egregio hoc librarii stupore docemur codicem ex quo nostra
ducta sunt, etiam Polybii et fortasse aliorum historicorum Excerpta
continuisse vel postea ἃ volumine avulsa, vel de industria a scriba
omissa. Οὐ quidem jactura tanto magis dolenda est, quod Eclogas
illas in intimis historie penetralibus versari tum ex ipso titulo Περὶ
ἐπιδουλῶν conjicitur, tum parte superstite luculenter admodum. con-
firmatur.: Ceterum libri Scorialensis hoc loco propterea maxime men-
tionem fecimus, quod fragmenta e D:opono et Porvsio deprompta
tamquam supplementum ad Didotianas horum scriptorum editiones ,
preefationi nostrze subtexere placuit. Addidimus etiam Fragmenta Dio-
sysir, cum illis jJungenda, qua nuper e titulo Περὶ στρατηγημάτων ad cal-
cem Josephi edenda curavimus. Vale, lector, faveque.

Parisiis, mense martio upcccxtvin.

CAROLUS MUELLERUS.

| ΠΕΡῚ EIHIBOY AON
ΚΑΤΑ BASIAEON CETONYION

EK AOLAI.

DE INSIDIIS

. QUE REGIBUS STRUCTAE SUNT

EXCERPTA
EX HISTORIIS DIODORI SICULI, POLYBII MEGALOPOLITANI,

DIONYSII HALICARNASSENSIS.

ἵν ἐν τῷ

zd

ow
T3
an
ja
Ἢ

x

P LI nl

C» X

EK

"THX IXTOPIAX AIOAOPOY XIKEAIOTOY,

(EK BIBA. G'.]

5

1. “Ὅτι φόνον ἀχούσιον φεύγων ὃ βελλεροφόντης ἦλθε
πρὸς Προῖτον (t), πατριχὸν ὄντα ξένον. Τὴν δὲ Προίτου
γυναῖκα διὰ τὸ χάλλος ἐρασθεῖσαν τοῦ Βελλεροφόντου
xal μὴ δυναμένην πεῖσαι, διαδαλεῖν αὐτὸν πρὸς τὸν
ἄνδρα ὡς (2) βιασάμενον αὐτήν. Τὸν δὲ Προῖτον ἀνε-
λεῖν μὲν τὸν ξένον μὴ βουληθῆναι, ἀποστεῖλαι (8) δὲ
αὐτὸν εἰς Λυκίαν γράμματα φέροντα πρὸς ᾿Ιούάτην τὸν
βασιλέα, ὄντα πενθερόν" ὃν χομισάμενον τὴν ἐπιστολὴν
[4 ee 1.9 LENS / ce 5 P). τὴ A d
εὑρεῖν ἐν αὐτῇ γεγραμμένον, ὅπως ἀνέλῃ (4) τὴν ταχί-
στὴν τὸν Βελλεροφόντην. ὋὉ δὲ μὴ βουλόμενος αὐτὸν
ἀπολέσαι, τῇ πυρπνόῳ Χιμαίρα ἐκέλευσε συνάψαι μά--
ἀπολεσαι; τῇ πυρπνοῷ Αἰμαίϊρα , uU
(nv.

[ EK BIBA. Z'.]

11. Ὅτι Αἰγιάλεια (1), ἣ τοῦ Διομήδους σύζυγος, τε-
λέως ἀπηλλοτριώθη τῆς τοῦ συμόιοῦντος εὐνοίας ἣν οὐ
δικαίως τῷ συνοιχοῦντι προσφερομένην διὰ τὸ μῖσος πα-
ραχαλέσαι τοὺς συγγενεῖς πρὸς τὴν κατ᾽ αὐτοῦ τιμω-
ρίαν. ούτους δὲ προσλαθομένους Αἴγισθον, προσφά-
τως χατεσχηχότα τὴν ἐν Μυχήναις βασιλείαν, ἐπενεγ-
χεῖν αὐτῷ θανάτου χρίσιν, κατηγοροῦντας, ὅτι ξένου
πατρὸς ὧν τοὺς μὲν εὐγενεῖς ἐκ τὴς πόλεως ἐχύαλεϊν
βουλεύεται, τῶν δὲ συγγενῶν Αἰτωλῶν τινὰς χατοιχί-
ζειν, ἩῬῆς δὲ διαδολῆς πίστιν λαθούσης, φοδηθέντα
τὸν Διομήδην φεύγειν ἐξ Ἄργους (2) μετὰ τῶν βουλο-

,
μένων.
IH. Ὅτι μετὰ τὴν Αἰνείου (1) τελευτὴν Σιλούιος

[E LIBRO VL]

I. Ob cicdem quam invitus commiserat exul Bellerophon
ad Preetum venit, hospitem paternum. "um uxorem Prati
narrant ob venustatem Bellerophontis amore captam , quum
persuadere non potuisset , eum calumniatam apud maritum
esse, ut qui de stupro ipsam compellasset. Proetum vero oc-
cidere quidem hospitem noluisse, ablegasse autem in Ly-
ciam literas ferentem ad Iobaten socerum. Hunc, acceptis
literis, scriptum in iis reperisse , ut quam celerrime Bellero-
phontem tolleret de medio. Sed nolens interficere, imperavit

ei ut cum Chimara ignivoma pugnam consereret.

[E LIBRO VII.]

ΗΠ. /Egialea, Diomedis uxor, animum a benevolentia in
maritum prorsus abalienavit. Narrant eam injuste erga
conjugem se gerentem propter odium cognatos ad ultionem
ab eo petendam advocasse. Hos, assumpto /Egistho Mycenis
regnum nuper adepto, in capitale eum vocasse judicium,
accusantes quod. peregrino patre ortus Argivos nobiles urbe
pellere et ex cognatis suis /Etolis nonnullos in locum eorum
vellet inducere. Quo calumnie quum fidem invenirent,
metuentem sibi Diomedem cum iis qui adjungere se ei vo-
luissent , Argis aufugisse.

HI. Post /Enec obitum Silvió puerulo admodum ab

Diodori fragmenta in codice Escorialense leguntur inde a folio 176 r. usque ad folium 187 vs. Ex his ad libros Diodori
superstites (1 — V ) pertinent priora fragmenta quindecim (fol. 176 r. — 179, 27 r.), qux paucis indicasse sufficiat :
Diodor. 1, 55, de Sesonchosi. — I, 66, 7 sqq., de dodecarchia et Psammeticho. — I, 68, 2 et 3, de Aprie. — II, 20, 1, de
Semiramide,—1L, 24, 2 —8, de Belesy. — I, 33, 1—5, de Parsonda. — HI, 34, 3 et 4, de Zarina. — II, 34, 6 verha: Ἀστιθάρα
τοῦ βασιλέως... τὴν βασιλείαν εἰς Πέρσας. ---Π, 43, 1—3, de Scythis. — II, 58, 6. 59, 4 et 8, de insulanis lambuli. — IV,
45 , 2, de Hecate. — IV, 48, 4; de Circe. — 1V, 50—232, de Medea.

I. Fol. 179, 97 r. — 179,7 v. Sumpta hoc e libro sexto, in quo Diodorus post praemissam de natura deorum dispuía-
tionem , fabulas Graecorum ordine genealogico et ehronologico ad Trojana usque tempora procedens exposuit ( cf. Dionysii

Samii fragm. p. 11 not.). Inserendum fragmentum post ea qu» lib. VI, 6, 1 — 7 de /Eoli prosapia exstant. Bellerophon

nepos erat Sisyphi ZEolidae, uti constat. De resatis est laudasse Apollodorum IH, 3, 1. — t. Hi goicov ] ποῖτον codex. —
2. ὡς ] de meo addidi. — ὃ. ἀποστεῖλαι] ἀποστεῖ codex. — 4. ἀνέλῃ] ἀν codex.

M. Fol. 179,7— 16 r. 1. Αἰγιάλεια ] Αἰγιαλία cod, — 2. Ἄργους] &cyoc cod. — De re ef. schol. Lyc. 608, Ser-
vius ad 7En. ΧΙ, 269, Dietys VI, 2. Qui omnes a Diodori narratione plus minus recedunt. Fragmentum insere post lib.
VIT, 1 ed. Didot., eique subjunge qu: ibidem in fine libri sexti collocata sunt de annis, per quos regum Argivorum stete-
rit imperium.

IH. Fol. 179, 16—19 v. 1. Αἰνείου 7 αἰνίου cod. Eadem Diodorus ( VIT, 3,3) apud Euseb. Arm. Chron. p. 212 Mai. :
Huic (Silvio) post ZEnec obitum insidias Ascanius struxerat, ideoque puer. nutritus fucrat ab arientarüs in

EK THX IXTOPIAX

ἐπεβουλεύθη ὑπὸ ᾿Ασχανίου νήπιος ὦν τραφεὶς δὲ Ev
τοῖς ὄρεσιν ὑπό τινων βουχόλων, Σιλούιος ὠνομάσθη,
τῶν Λατίνων τὸ ὄρος σιλούαν ὀνομαζόντων.

IV. Ὅτι ήμενος τὴν ᾿Αργείαν (ἡ λαχὼν ἐνέδαλε
μετὰ τῆς στρατιᾶς (2) εἰς τὴν τῶν πολεμίων χώραν.
Χρονίζοντος δὲ τοῦ πολέμου, τοὺς μὲν υἱοὺς οὐ προῆ-
γεν ἐπὶ τῆς (8) ἡγεμονίας, τὸν δὲ τῆς θυγατρὸς ἄνδρα
Δηιφόντην διαφερόντως ἀποδεχόμενος ἔτασσεν () ἐπὶ
τὰς ἐπιφανεστάτας πράξεις. Ey oig οἱ παῖδες αὐτοῦ
διαγαναχτοῦντες, Κεῖσος (5) καὶ Φάλχης (6 ) xai Κερύ-
νῆς, ἐπιδουλὴν χατὰ τοῦ πατρὸς συνεστήσαντο διά
τινων (7) καχούργων, ot πεισθέντες ὑπὸ τούτων ἐνήδρευ-
σαν τὸν Τήμενον παρά τινα ποταμόν: xol φονεῦσαι
μὲν οὐχ ἠδυνήθησαν, κατατραυματίσαντες δὲ εἰς φυγὴν
ὥρμησαν.

Y. Ὅτι Ἀργεῖοι πολλὰ χαχοπαθήσαντες ἐν τῷ
πολέμῳ τῷ πρὸς Λαχεδαιμονίους μετὰ τοῦ iau
βασιλέως, χαὶ τοῖς Ἀρκάσι τὰς πατρίδας ἀποκαταστή-
σαντὲς, ἐμέμφοντο τὸν βασιλέα διὰ τὸ τὴν χώραν αὐ-

vtt

AIOAQPOY XIKEAIOTOY.

Ascanio insidioe structe sunt. Quam ob rem quum in
montibus a pastoribus quibusdam enutriretur, Silvii uomen .
ei inditum est; nam montem Latini silvam dicunt.

IV. Temenus Argivam regionem sorte nactus cum exer-
citu in hostium terram invasit. Et quum diu bellum duce- .
retur, filios suos non promovebat ad imperia militaria , sed
filie maritum Deiphontem singulari amplexus favore ge-
rendis rebus summis praeficiebat. Quod zegre ferentes filii
prava contra patrem consilia inierunt, eaque exsecuti sunt
opera maleficorum quorundam , qui persuasi ab illis Teme-
num ad fluvium nescio quem ex insidiis aggrediuntur.
Verum occidere non potuerunt , sed saucium relinquentes
in fugam se dedere.

V. Argivi bello contra Lacedaemonios gesto multa cum
rege suo perpessi quum Arcadibus patrias suas restituissent,
reprehendebant regem, quod regionem exulibus reddidisset,
nec inter ipsos sorte distribuisset. Dein consurgente in eum

τῶν ἀποδεδωχέναι τοῖς φυγάσιν, ἀλλὰ μὴ σφίσιν χατα-

Ὁ Ὗ , 49 χγ 2$ rcx e , A A]
χλήρου χῆσᾶι. Συστάντος δ᾽ ἐπ᾽ αὐτὸν τοῦ δήμου, χαὶ τὰς
χεῖρας ἀπονενοημένως προσφέ! βοντος, , ἔφυγεν εἰς Τέγεαν,
xdxei διετέλεσε τιμώμενος ὑπὸ τῶν εὖ παθόντων.

multitudine ac manus dementer inferente, Tegeam rex
aufugit, ibique vitam degit honoratus ab iis quos ipse bene-

ficiis affecerat.

monte , unde et nomen ei factum Silvius de nomine montis Sabinorum , cui Silva nomen erat. In quibus Silva mons
debetur homini Armenio Grcca Eusebii haud recte intelligenti, ut monet Majus. Cf. Livius I, 3. Ceterum ap. Diodor.
VII, 2 addenda erant verba Eusebii : E septimo Diodori libro.

IV. Fol. 179,19 — 28 v. Eadem pr«eter Apollodorum ( II, 8,5) et Pausaniam ( IT, 19, 1. 26, 2) narrat Nicolaus Da-
masc. in Exc. De insidiis fol. 78, 4 ἢ. cod. Escorial. : Ὅτι Τήμενος ὑπὸ τῶν ἑαυτοῦ παίδων ἀπέθανε διὰ αἰτίαν τοιάνδε.
σαν αὐτῷ τέτταρες υἱεῖς, Κράσσος ( sic) καὶ Φάλχης καὶ Κορυνὴς (Sic) xoi Ἀγαῖος, θυγάτηρ δὲ τοὔνομα Ὑρνηθὼ (ὠρνηθὼ
cod. ), ἥντινα ἔδωχε γυναῖχα Δηιφόντῃ ( Δηιφόντι cod. ) τῷ Ἀντιμάχου τοῦ Θρασυάνορος τοῦ Κτησίππου τοῦ Ἣραχλέους. Στέρ-
γῶν οὖν ταύτην χαὶ τὸν γαμιδρὸν πολὺ μᾶλλον [ἢ] τοὺς υἱεῖς καὶ εἰς ἅπαντα χρώμενος διετέλει. "Eni τούτῳ ( τοῦτο cod. ) οἱ vex-
νίσχοι βαρέως φέροντες ἐξεῦρον χακχούργους ἀνθρώπους, [ o0c ] ἐπὶ μισθῷ ἔπεισαν τὸν Τήμινον ἀνελεῖν. ᾿Ἀγαῖος δὲ ὃ νεώτατος οὐ
μετεῖχε τοῦ βουλεύματος. Καὶ oi μὲν τὸν ἄνθρωπον λουόμενον παρὰ τὸν ποταμὸν ἐν ἐρημίᾳ ἐπιπεσόντες xod χατατρώσαντες
εἐχποδὼν ἐγένοντο, ἔτι ζῶντα ὑπὸ θορύδου χαταλιπόντες, χτλ. Vix dubium quin ex eodem fonte hauserint Diodorus et Nico-
laus. Hunc vero in narratione de Heraclidis Peloponnesum occupantibus Ephori vestigia legere ex aliis fragmentis patet.
Laudato Ephori nomine Strabo VIIL, p. 389 : Ἄργους δὲ Τήμενον καὶ τῶν περὶ τὴν ᾿Αχτὴν Ἀγαῖον xoi Δηιφόντην ( SC- χτι-
στὰς εἶνχι "ἔφορος, fr. 16, Aéyev ). — 1. Apyetav] ἀργίαν cod. — 2, στρατ τᾶς] στρατείας codex. τὴν πολεμίων χώραν in-
tellige eam Argolidis par tei n, quam nondum subegerant Dorienses. — ὃ. — ἐπὶ τῆ c] malimézi τὰς. — 4. ἔτασσ v] ἔτα-
σεν cod. —5. Κεῖσος ] νίσος codex. Scribendum aut Κεῖσος aut Κίσσος aut Kicoc. lllud apud Nostrum, : et εὐ ubivis confun-
dentem, posui ex auctoritate Pausanie 11, 19, f. 26, 2. 28, 3 ( uhi unus cod. χισός). Apud eundem. II, 12, 6 libri prz-
bent x&cov ; Strabo X, p. 481 : Kíccov; Diodorus ap. Syncell. p. 262, C : Κισσίου ( Kwco cod. Paris. ) τοῦ "Ti£vog; Scy-
mnus Chius 531 : Κρίσων in cod, Parisin., pro quo Κίσδον reposuerunt editores, quamquam probabilius sit o. ortum esse
ex scriptura diphthongi &. Nicolaus Damasc. l. 1. Κράσσος, sed in sequentibus legitur Kíocov. Apud Theognost. p. 72,
15 inter nomina in ἴσος legitur K(vcov, pro quo Kicov leg. esse monet G. Dindorf. in St. Thes. v. Keicoc. Apud Pausan. IV,
3,8. 175 ed. Didot. legitur : Ἴσθμιος ( Κίσσιος ) ὃ Τημένου. Longius ab his omnibus recedit Apollodorus H , 8, 5, 3,
qui 'Temeni filios recenset : Ἀγέλαον xoi Εὐρύπυλον xoi Καλλίαν. Quse ex Temenidis Euripidis petita esse suspicatur Mül-
lerus Dor. 1, p. 79. Cf. idem JEginet. p. 40. Apud Hygin. fab. 124 corrupte legitur : Clytus Temeni f.—6. d 4 λ x»,c] φαλχῆς
χαὶ wegovis codex. Nomen Κερύνης habet etiam Pausanias IE, 28, 35 χορυνὴς cod. Nicolai 1. 1. Quartum filium {( Ἀ γαῖον,
vocant Nicolaus et Strabo, ubi Cramer. scripsit Ἀγραῖον e Pausania ἸΙ, 28, 35 ᾿λγέλαον Apollodorus , quod nomen Mei-
pekius recepit in Scymn. Chium 533, ubi codex Ayovóv) non nominat Diodorus utpote consiliorum non participem,
testante Nicolao. Similiter ab illo facinore, quod postea in Hyrnethonem Temenidae commiserunt , Agraeus se abstinuisse
dicitur ap. Pausan. II, 28, 3. — 7. διά τινῶν χα χούργων 1 Confirmant boc quodammodo Fabri emendationem ap.
Apollodor. l. l., ubi : ὅθεν οἱ παῖδες πείθουσι Τιτᾶνας ( τινὰς Fab. ) ἐπὶ μισθῷ τὸν πατέρα αὐτῶν φονεῦσαι.

V. Fol. 179, 28 v. — 180, 4 r. — Quie ἢ, 1. narrantur de regione Arcadibus (ἃ Lacedaemoniis ) adempta et. ( quum
bello contra Lacedaemonios g gesto in Argivorum potestatem venisset) exulibus Arcadibus restituta ab rege Argivorum ,
qui propterea ira populi oppressus Tegeam aufugit, aliunde non constat, quantum equidem scio. Paucissima illa quae
traduntur de bellis sub Eurvponte, Labota, Charilao et Nicandro regibus a Lacedemoniis contra Argivos et Arcades
gestis vide ap. Müller, Dor. 1, p. 154 sq. Fortasse etiam ad seriora tempora res l. |. narrata pertinet, quamquam haud
multum infra Olymp. primam descendere licet , vetante , ut videtur, fragmento VI. Alias cogitari possit de Melta rege Ar-
givo, quem novimus ex Pausania lI, 19,2: Mó. ταν δὲ τὸν Λαχήδον, δέχατον ἀπόγονον Μήδωνος ( qui nepos erat Temeni) ,
τὸ παράπαν ἔπαυσεν ἀρχῆς καταγνοὺς ὁ δῆμος.

"commun

EXCERPTA EX HISTORIA DIODORI SICULI. IX

[EK BIBA. H'. ]

VI. Ὅτι Νεμέτωρ ὑπὸ τοῦ ἰδίου ἀδελφοῦ στερηθεὶς
τῆς βασιλείας, ὃς ᾿Αμόλιος ἐκαλεῖτο, ἐδασίλευσε δὲ
᾿Αλδανῶν, τοὺς ἰδίους υἱοὺς παρ᾽ ἐλπίδας ἀναγνωρίσας,
Ῥέμον καὶ ἹΡωμύλον, ἐπεδούλευσε κατὰ τοῦ ἰδίου ἀδελ--
φοῦ περὶ ἀναιρέσεως. ^O xoi γέγονεν. Μεταπεμψά-
μενοι γὰρ τοὺς νομεῖς, ὥρμησαν ἐπὶ τὰ βασίλεια, καὶ
ἐντὸς τῶν θυρῶν εἰσεδιάσαντο, xal [τοὺς ] ὑφισταμέ-
γους ἀνήρουν, ὕστερον δὲ xat αὐτὸν τὸν ᾿Αμόλιον.

[ EK BIBA. A'—M'.

VII. “Ὅτι Ὃστιλίου τοῦ ὑπάτου παραγενηθέντος 8x
Ῥώμης εἰς Ἤπειρον, Θεόδοτος xai Φιλόστρατος, οἵ
μάλιστα Περσίζοντες, ἐπεθάλοντο τῷ βασιλεῖ παραδοῦ-
ναι τὸν ὕπατον. Μεταπεμπομένων δὲ αὐτῶν τὸν Περσέα
xaX τάχος, ὃ μὲν Οστίλιος (1) λαδὼν ὑποψίαν μετῆλθε
νυχτὸς, 6 δὲ Περσεὺς ὑστερηχὼς τῶν καιρῶν, τῆς περὶ
τὸν ὕπατον συλλήψεως ἀπέτυχεν.

VIII. “Ὅτι τῶν φίλων Πτολεμαίου Διονύσιος ὃ χα-
λούμενος Πετοσάραπις (1) ἐπεχείρησεν ἐξιδιοποιεῖσθαι
τὰ πράγματα παρὸ xal τῇ βασιλείᾳ μεγάλους χινδύ.

[E LIBRO Υ|Π1.}

VI. Numitor, quem ipse frater Amulius Albanis imperans
regno exuerat, quum filios suos Romulum et Remum pra-
er spem recuperasset , fratrem ex insidiis tollere instituit.
Idque factum est. Nam Romulus et Remus cum pastori-
bus, quos auxilio advocaverant, regiam adorti fractisque
portis ingressi, resistentes custodes et deinde ipsum etiam

Amulium interfecerunt.
[E LIBRIS XXX-XL.]

VII. Hostilio consule Roma in Epirum profecto , Theodo-
tus et Philostratus, Persei partibus addictissimi, regi tra-
dere consulem voluerunt. Confestim igitur Perseum arces.
sunt. Verum Hostilius , suborta rei suspicione, noctu clam
abscessit , ac Perseus sero veniens comprehendendi consulis
opportunitatem amisit.

- VIII. Dionysius, quem Petosarapin vocant, unus ex amicis
Ptolemoi, summam rerum ad se pertrahere constituit.
Unde in magna regiam potestatem discrimina conjecit.

νους περιέστησεν" ἰσχύων γὰρ μάλιστα τῶν περὶ τὴν
αὐλὴν καὶ πάντων Αἰγυπτίων προέχων, ἐν τοῖς χατὰ
πόλεμον χινδύνοις κατεφρόνησε τῶν βασιλέων ἀμφοτέ-
ρων διά τε τὴν ἡλικίαν χαὶ τὴν ἀπειρίαν’ προσποιηθεὶς
δὲ ὑπὸ τοῦ πρεσθυτέρου παραχεχλῆσθαι πρὸς φόνον ἐμφύ-
Mov, διέδωχε λόγον εἰς τὰ πλήθη, φάσχων ἐπιδουλεύε-
σθαι τὸν νεώτερον Πτολεμαῖον ὑπὸ τοῦ ἀδελφοῦ. Συν-
δραμόντος δὲ τοῦ πλήθους εἰς τὸ στάδιον, xal πάντων
παροξυνθέντων ἐπὶ τοσοῦτον (2) ὥστε ἐπιχειρεῖν ἀνε-

Etenim inter aulicos pollens quam plurimum omniumque
JEgyptiorum facile princeps, in periculis bellicis contempsit
regem utrumque ob juventutem et imperitiam. Tum igitur
simulabat se a Ptolemaeo seniore ad coedem civilem provo-
catum esse, ac rumorem inter vulgus spargebat de insidiis
quae juniori Ptolemaeo a fratre struerentur. Ad hac con-
cursante in stadium multitudine, adeo cuncti exacerbati sunt,
ut seniorem fratrem de medio tollere et juniori tradere re-

VI. Fol. 180,5 — 10 7. — στερηθεὶς] στεριθεὶς codex. In fine fragmenti de meo addidi. vocem τους uncinis distin-
ctam. Cf. Diodor. ( VII, 3a, 12) ap. Euseb. Chron. p. 212.
- VII. Fol. 180, t1—16 r. Uberius rem narrat Polybius ( Exc. Val. XXVII, 14), quem in posteriore hac operis sui
parle exscribere solet Diodorus. Aulus Hostilius ( consul Ol. 152, 3. 170.) in Thessaliam ad exercitum profecturus in
Epirum venerat, ubi apud Nestorem diversatus est. Is quid molirentur Theodotus et Philostratus odoratus, hospiti rem
indicavit, qui confestim itinere per Epirum relicto, navi Anticyram vectus indeque in Thessaliam solvens periculum
evasit. Fragmentum ponendum post cap. V lib. XXX. Ceterum Excerpta Constantiniana multo uberiora fuisse, nec ut
Nostrum illorum Excerptorum abbreviatorem alib. VII ad XXX librum Diodori transiluisse patet. — 1 ὁ μὲν Ὁ στί-
λιος ὁ δὲ ἀστίλιος codex.

VIH. Fol. 180, 16 r. — 180, 16 v. — 1. Πετοσάραπις] 510 pro πετοσάρατης scripsi ad. similitudinem nominis IIe-
τόσιρις, aliorum. Pe£ vel peten significat pertinens αὐ : ita ut Petosarapis sit pertinens ad. Sarapin , que est interpre-

. fatio. groeci nominis Διονύσιος. Pro Sarapi , utpote deo infero, poni etiam potuit Amentes ; quo nomine Dionysus graecus

exprimitur in inscriptione ( Letronne, 7nscriptions gr. et lat. de UÉgypte, 1, 390) , ubi : Πετεμπαμέντει τῷ χαὶ Διο-
νύσῳ, {ἰετενσήτει τῷ xoi 'Eou3) x1). Ceterum de Dionysio hoc aliunde non constat. Ptolem:eos intellige filios Epiphanis ,
Philometorem et Euergeten I1 sive Physconem. Ex verbis χατεφρόνησε τῶν βασιλέων ἀμφοτέρων et ἀμφότεροι βασιλιχὰς ἀνα-
Aa66vxec στολὰς, colligitur de illis temporibus agi, quibus junctim fratres regnabant. Verba ἐγχειρίσαι δὲ τῷ νεωτέρῳ τὴν
βασιλείαν ita interpretanda sunt, ut. Alexandrini occiso Philometore ad unum Physconem regnum transferre voluisse di-
cantur, Ac similiter statuendum de verbis : παραλαμάνειν ἐκέλευσε τὸ διάδημα χτλ. Porphyrius ap. Euseb. p. 116 ed. Mai
(οἵ. Clinton. F. H. tom. HI, p. 319. 386; Letronnius l.l. tom. I, p. 19 sqq. ) fratres junctim regnasse testatur ἃ Phi-
lometoris regni anno duodecimo usque ad decimum septimum, sive ab Olymp. 152, 3—153, 4. 170—165 a. C. Idem sex
annorum spatium nobis concedunt fragmenta VII et IX , quorum illud ad an. 170 , hoc ad an. 165 pertinet.Ceterum per
annos 170-168 revera unus Physcon frater minor regnavit, quem Alexandrini , postquam Philometor inter Casium montem
et Pelusium ab Antiocho Epiphane prcelio victus erat , regem sibi constituerant (170). Tum Philometor vi recuperare
regnum, instigante et juvante Antiocho, tentavit. Mox quum Philometor et Physcon et ipsi Alexandrini consilia Antiochi,
utpote /Egypti regnum affectantis, perspexissent, de pace inter fratres convenit, et Alexandriam reversus Philometor
una cum Physcone regnavit ( an. 168 ). Quando orta sit discordia, qua effectum est ut ( Ol. 153, 4. 3$2 ) Philometor a fratre
iinore regno pelleretur ( Diodor. XXXI , 18) , dicere non habeo. Inter fautores ejus ipsum nostrum Dionysium numerare
het. Quae de eo narrantur referenda sunt ad an. 167 vel 166. Fragmentum inseruerim post lib. XXXI, c. 15. — 2. το-

x EK THX IXTOPIAX AIOAQPOY XIKEAIQTOY.

λεῖν (2) μὲν τὸν πρεσδύτερον, ἐγχειρίσαι δὲ τῷ νεωτέρῳ
τὴν βασιλείαν, ἀπαγγελθείσης δὲ τῆς ταραχῆς εἰς τὴν αὖ-
λὴν, ὃ βασιλεὺς μεταπεμψάμενος τὸν ἀδελφὸν ἀπελογεῖτο
μετὰ δαχρύων, μὴ πιστεύειν τῷ τὴν βασιλείαν ἐπιχει-
ροῦντι σφετερίσασθαι, xal τῆς ἀμφοτέρων ἡλιχίας xa-
ταπεφρονηχότι᾽ εἰ δ᾽ ἔτι διστάζων τῇ διανοίᾳ φοδῆται,
παραλαμβάνειν αὐτὸν ἐχέλευσε καὶ τὸ διάδημα καὶ τὴν
ἀρχήν. "Tob δὲ τοῦ μειρακίου τὸν ἀδελφὸν ἀπολύοντος
τῆς ὑποψίας, ἀμφότεροι βασιλικὰς ἀναλαθόντες στολὰς
ἐξῆλθον εἰς τὸ πλῆθος, φανερὸν ποιοῦντες πᾶσιν, ὡς
ὅδμονοοῦσιν. ὋὉ δὲ Διονύσιος ἀποτυχὼν τῆς ἐπιδολῆς
ἐχποδὼν ἑαυτὸν ἐποίησε. Καὶ τὸ μὲν πρῶτον διαπεμ.-
πόμενος ἔπειθε τῶν στρατιωτῶν τοὺς οἰχείους ἀποστά-
σεως χοινωνεῖν τῶν ἐλπίδων. εἶτα εἰς ᾿Ελευσὶν (4) ἀνα-
χωρήσας προσεδέχετο τοὺς νεωτερίζειν προαιρουμένους,
xal τῶν ταραχωδῶν στρατιωτῶν ἀθροισθέντας (5) εἷς
τετραχισχιλίους. Ὃ δὲ βασιλεὺς ἐπ᾽ αὐτοὺς στρατεύσας
xat νικήσας xai τοὺς μὲν ἀνελὼν τοὺς δὲ διώξας, συνη-
νάγχασε τὸν Διονύσιον γυμνὸν διανήξασθαι τὸ ῥεῖθρον
τοῦ ποταμοῦ, χαὶ τὴν ἀναχώρησιν εἰς τοὺς Αἰγυπτίους
ποιησάμενον ἀνασείειν τὰ πλήθη πρὸς ἀπόστασιν.
Δραστιχὸς δὲ ὧν xal μεγάλης ἀποδοχῆἣς τετευχὼς παρ᾽
αὐτοῖς Αἰγυπτίοις ταχὺ πολλοὺς ἔσχε τοὺς χοινοπραγεῖν
βουλομένους.

IX. "Ow ᾿Ἀρταξίας ὁ τῆς Ἀρμενίας βασιλεὺς,
ἀποστὰς ᾿Αντιόχου, πόλιν ἔχτισεν ἐπώνυμον ἑαυτοῦ,
xod δυνάμεις ἁδρὰς συνήγαγεν. Ὃ δὲ ᾿Αντίοχος ἰσχύων
κατ᾽ ἐχείνους τοὺς χρόνους ὡς οὐδεὶς τῶν ἄλλων βασι-
λέων, ἐστράτευσεν ἐπ᾽ αὐτὸν, καὶ νικήσας ἠνάγχασε

bas ;
ποιεῖν τὸ προσταττόμενον.

X. Ὅτι πάλιν ἄλλη χίνησις συνέστη χατὰ τὴν Θη-
Gatüx, ἐμπεσούσης δρμῆς τοῖς πλήθεσι πρὸς ἀπόστα-
σιν. Ὁ δὲ βασιλεὺς Πτολεμαῖος ἀναζεύξας ἐπ᾽ αὐτοὺς
μετὰ πολλῆς δυνάμεως, τὰ μὲν ἄλλα μέρη τῆς Θηόδαί-
δος ῥαδίως προσηγάγετο" τῆς δὲ { 1) καλουμένης Πανῶν
πόλεως βεθηχυίας € ἐπί τινος (2) ἀρχαίου χώματος , x«t
δοκούσης ὀχυρᾶς εἶναι ἐχ δυσπροσίτου, συνέδραμον

giam potestatem molirentur. Cujus tumultus nuntio in
aulam perlato, rex arcessito fratri se purgavit, multis la-
crimis precaus ne fidem haberet verbis ejus, qui despecta
utriusque juventute, sibi vindicare regnum studeret. Quodsi
vero metus adhuc et dubitatio aliqua menti inhareret, dia-
dema ipsum summummque imperium assumere jussit. Sed
statim puerulo a suspicionis crimine fratrem absolvente :
ambo veste regia induti in vulgus prodeunt, eoque palam
faciunt omnibus se concordes esse. Sic Dionysius ausis

suis excidens e conspectu se subducit. Ac primum quidem

milites quos ad rem idoneos esse putaret, arcessebat, iisque

ut communes haberent spes defectionis.
Deinde Eleusin se recipiens adjungebat sibi studiosos rerum
novarum atque milites seditiosos, quorum ad quattuor mil-
lia congregati sunt. Rex autem educto contra eos exercitu
prodlioque victor, hoste partim occiso partim in fugam con-
verso , ipsum etiam Dionysium eo redegit , ut Nilum fluvium
nudus natando trajiceret et in superiora AEgypti sereciperet.
Hic quoque ad defectionem Dionysius plebem excitavit , et
quoniam vir erat strenuus magnaque ab ipsis /Egyptiis be-
nevolentia excipiebatur, brevi multos sibi consiliorum socios
comparavit.

IX. Artaxias qui quum ab Antiocho M. defecisset, rex
Armenie factus est, urbem sibi cognominem condidit,
multasque copias collegit. Antiochus ( Epiphanes) vero, tunc
temporis potentia reliquis regibus omnibus superior, expe-
ditionem contra eum suscepit victumque facere imperata
coegit.

X. Rursus alia seditio conflata est in Thebaide, defectio-

persuadebat ,

nis impetu multitudinem corripiente. Cujus compescendae
caussa multis cum copiis profectus Ptolem:eus reliquas qui-
dem partes Thebaidis facili negotio ad obedientiam reduxit ;
Panopolis autem, urbs in aggere quodam antiquo sita, quum

propter aditus difficultatem bene munita esse videretur, in

2 "^ dioe «ἄς M^
«τος

εἰς ταύτην οἵ πραχτιχώτατοι τῶν ἀφεστηχότων. IIzo- ' hanc strenuissimi quique defectorum sese receperunt. Pto-

σοῦτ ον] τοσούτων cod. — 3. ἀνελεῖν ] ἀνελεῖ cod. —4. εἰς "EAeuciv]eice)eUoty cod. Eleusis est χωρύδριον Ἀλεξανδρείας,
ut Suidas ait v. Καλλίμαχος. Meminit loci etiam Livius XLV, 12 : Ad Eleusinem transgresso ( Antiocho Epiphani ) , qui
locus quattuor millia ab Alexandria abest , legati Romani occurrunt. — 5. ἀθροισθέντας ἀθροισθέντων cod.

IX. Fol. 180, 17—21 v. — 'A ρταξίας] cod. Ἀρτάξης, quod defendere possis loco Plutarchi in Lucull. c. 31, ubi Ag-
τάξα, ᾿Ἀρτάξαν. Verum ᾿Αρταξίας est apud Strabon. Xf, p. 528, Appian. Syr. 45. 66, et Polybium XXVI, 6, 12 et ap.
ipsum Diodorum fragm. XIV. Artaxias, Antiochi Magni in Armenia praefectus, rege ἃ Romanis victo ( 190 a. C.) defeciL,
et Hannibalis, uti dicunt, consilio Artaxata urbem ad: Araxam condidit ( Strabo et Plutarch. 1. 1. ). Regem qui Artaxiam
imperafa facere coegit , intellige Antiochum Epiphanem , de quo Appian. Syr. 45, p. 197 ed. Didot. : ᾿Εστράτευσε δὲ xoi ἐπὶ
᾿Αρταξίαν τὸν ᾿Αρμενίων βασιλέα, xad αὐτὸν ἑλὼν ἐτελεύτησεν. Cf. idem ib. c. 66. Ceterum de capto Artaxia apud Diodorum
nihil, sed de imperata facere coacto, Quodsi igitur vere captus est , dein dimissus esse ab Antiocho putari debet. Sed
complura in Syriacis Appiani parum accurate tradi viri docti queruntur. Mortuus est Antiochus anno 149 aere Seleucid.
( Maccab. 1, 6, 16. Joseph. A. J. X11, 9, 2), sive Ol. 164, 1. 164 a. C. (anno exeunte). Expeditionem πρὸς τοὺς ἄνω
σατράπας suscepit an. 147 aero Sel. ( Maccab. 1, 3 37. Joseph. XII , 7, 2). Fragmentum assignamus an. 165. Ad annum
164 ne descendamus , impediunt fragm. sequentia. Inserendum post lib. XXXI cap. 17.

X. Fol. 180, 21 v. — 181, 1 r. — 1. τῆς δὲ] καὶ τῆς xaX. codex. — 2. Παν ὧν... τινος] Πάνων πόλεως βεδηχίαν
σίτινο codex , cujus in margine crux corruptelam notans. Jue πόλις Scribitur etiam apud Strabon. p. 813 : Πανῶν πόλις,
λινουργῶν xal λιθουργῶν χατοιχία παλαιά. Apud Diodor. T, 18 et Stephanum Byz. legitur Πανὸς πόλις ; ap. Ptolemaeum
Ἰανόπολις. Nomen urbis AFgyptium , sec. Diodor, 1. I. ied vel ut ait Herodotus il, 91, XéBpic ; nunc AkAhenyn sive
Alhmim. De situ ejus et ruinis vide quos laudant Baehr. ad. Herodotum I. 1.; Forbiger. AIL. Geogr. Hi, p. 789. Quibus adde

* C «ps Son e τ Δ. ΨΥ iia "T
vate soy PRIME MECRMDRUGE CIO QEUAM dns ais qon c La SR. a

T?

EXCERPTA EX HISTORIA DIODORI SICULI.

λεμαῖος δὲ [καίπερ Ἰτήν τε ἀπόνοιαν ἐνϊνοήσας ] Αἰγυ -
πτίων (3) καὶ τοῦ τόπου τὴν ὀχυρότητα , συνίστατο πο-
λιορχίαν’ καὶ πᾶσαν χαχοπάθειαν ὑπομείνας ἐχράτησε
τῆς πόλεως" xol κολάσας τοὺς αἰτίους ἐπανῆλθεν εἰς
Ἀλεξάνδρειαν.

XI. Ὅτι μετὰ τὴν Τιμοθέου (1) ἀναίρεσιν τὰ πλήθη "
xat (2) τῷ βασιλεῖ δυσχεραίνοντες χατὰ τὴν Ἀλεξάν-
δρειαν ἐπὶ τοῖς τετολμημένοις χατὰ τἀδελφοῦ, τήν τε
θεραπείαν τὴν βασιλικὴν περιέσπασαν xol τὸν πρεσδύ-
τερον {Πτολεμαῖον ex τῆς Κύπρου μετεπέμποντο.

XII. Ὅτι τῆς Κομμαγηνῆς ἐπιστάτης Πτολεμαῖος,
ἔτι μὴν χαὶ πρότερον καταφρονήσας τῶν Συριαχῶν

ΧΙ
lemaus quanquam reputabat secum et oppidanorum per-
ditam anidaciám et loci firmitatem , tamen obsidionem insti--
tuit, et nullas non molestias perdurans tandem urbe potitus
est , punitisque defectionis auctoribus rediit Alexandriam.

XI. Post ciedem Timothei populus Alexandric irascens
regi propter ea quie conira fratrem ausus erat, regia mi-
nisteria ei ademerunt et seniorem Ptolemseum e Cypro revo-
carunt.

XII. Commagen: profectus Ptolemseus jam prius Syrize

regum auctoritatem contemnens defecit, et illis circa

: M , ,
βασιλέων, ἀποστάτης ἐγένετο, καὶ διὰ τοὺς ἰδίους ἐχεί-

M ap. τ, , suas in Syria res distractis, locorumque maxime fidens
ἵγων περιεσπασμένων, ἀδεῶς τῆς χώρας ἐδυνά στευσε, y , q [

μάλιστα πιστεύων ταῖς τῶν τόπων ὀχυρότησιν" καὶ οὐ
χαρπούμενος τῇ πλεονεξίᾳ ταύτῃ, συναγαγὼν δύναμιν
ἐνέδαλεν εἰς τὴν. καλουμένην Μελιτηνὴν, οὖσαν τῆς
Καππαδοχίας xol τεταγμένην ὑπὸ ᾿Αριαράθην, καὶ
τοὺς εὐθέτους προχατέλαδε τόπους. Στρατεύσαντος
δὲ ἐπ᾽ αὐτὸν μετὰ πολλῆς δυνάμεως Ἀριαράθου, ἄνε-
χώρησεν εἰς τὴν ἰδίαν ἐπαρχίαν.

XIII. Ὅτι γνωσθείσης τῆς πρὸς Δημήτριον ἀλλο--
τριότητος τῶν Ρωμαίων, συνέδη μὴ μόνον τοὺς ἄλλους
βασιλεῖς χαταφρονῆσαι τῆς αὐτοῦ βασιλείας, ἀλλὰ καί
τινας τῶν ὕπ᾽ αὐτὸν τεταγμένων σατραπῶν" ὧν ἦν ἐπι-
φανέστατος Τίμαρχος. *Hv δὲ οὗτος τὸ μὲν γένος

munimentis, secure principatum regionis tenebat. Neque
vero hisce commodis contentus , collectis copiis in Melitenen
quam vocant Cappodocie regionem Ariaratha subjectam
invasit e£ loca situ idonea preeoccupavit. "Verum Ariara-
the magnum contra eum exercitum educente, in suam
regressus est provinciam.

XIII. Ubi compertum erat senatum Romanum alieno a
Demetrio animo esse, accidit ut non reliqui modo reges

potestatem ejus regiam contemnerent, sed subditorum etiam

nonnulli satraparum. Quorum princeps erat Timarchus,

Letronnium in Journ. d. sav. 1840, p. 608. — 3. ἐννοήσας] ἐν codex. Addidi καίπερ. Possis etiam ἐν οὐδενὶ λόγῳ xotov-
μενος τῶν Ai. vel tale quid. Seditionem hanc exarsisse puto anno post eam, quam Dionysius excitaverat (fragm. VIII).
'Tribuenda anno 165. Ptolem:eus n. 1. intelligendus est Philometor, qui exeunte hoc anno vel initio anni sequentis a Phy-
scone regno ejectus est. Ceterum quum e nostro loco liqueat Ptolemceum circa an. 165 bellum, gessisse in /Egypto supe-
riore, et quum in Παρεμθολῇ oppido ( Tebot ZEgyptiace, Debout hodie ) ad Nili ripam occidentalem paullo supra Philen sito,
Ptolemaeus Philometor πρόπυλον templi dedicaverit, in quo haec exstabat inscriptio ( Letronne 1. 1. 1, p. 18) : Ὑπὲρ βασι-
λέως Πτολεμ[ζαίου καὶ βα]σιλίσσης Κλεοπάτρας [τῆς βασιλέως ἀδελφῆς] xol γυναικὸς θεῶν [Φιλομητόρ]ων, Ἴσιδι xoi [Ὃ Ἰσ[ίριδι
xoi τοῖς συννάοις θεοῖς], quam inscriptionem ad annum 105 referendam esse Letronnius demonstravit : veri sane similli-
mum est , propylum istud pro reportata de rebellibus victoria dedicatum, atque praesidium oppido ad arcendos JEthiopes ,
rebellium fortasse socios , tunc esse impositum , denique 7'ebo£ oppidura hinc traxisse nomen IIxosu6oX7zc. Haud ita longe
a Panopoli sita est Antzeopolis , ubi item pronaum Antzeo dedicavit Philometor, eodem fere, ut Letronnio (1. l. p. 94 sqq. )
videtur, tempore. De hac igitur eodem modo ac de altera dedicatione statuerim.

ΧΙ. Fol. 181,1—5 r.—1. Τιμοθέου τοῦ μοθέου codex. Timotheus a Physcone interfectus procul dubio idem est
cum eo, quem Ptolemus Philometor de Coelesyria cum Antiocho Epiphane contendens ( 171 a. C. ) Romam legatum mise-
rat. De nece ejus aliunde non constat. Neque illud traditur, quod ex h. 1. colligitur, Philometorem a Physcone pulsum in
Cyprum se contulisse. Omnino nonnisi paucissima de his accepimus. Livius Epit. lib. 46 : Ptolemaus ;Egypli rex pulsus
regno a, minore fratre , missis ad eum (ad M. Amilium Lepidum senatus principem ) legatis , restitutus est. Porphy-
rius ap. Euseb. Chron. p. 116 : Ἀφαιρεθέντα γὰρ τῆς ἀρχῆς τὸν πρεσδύτερον ὑπὸ τοῦ νεωτέρου χατάγουσιν οἱ ἹΡωμαῖοι. Diodorus
( XXXI, 18) et Valerius Maximus ( V, 1, 1) ipsum Ptolemosum misero habitu Romam venisse tradunt. Reditum ejus in JEgy-
plum praeter nominis Romani auctoritatem etiam flagitia Physconis accelerasse n. 1. docemur. Quo tempore ab Alexandrinis
e Cypro revocatus est, Roma jam redierit. In regnum reversus Philometor culpam fratri condonavit Cyrenasque concessit
(Polyb. XXXI, 18, 4, XL, 12; Liv. Epit. 47 ). Pertinet res ad an. 164 a. C. Fragmentum collocandum post antecedens.
Que ap. Diodor. XXXI, 33 leguntur, non pertinent ad haec tempora , verum ad bellum an. 156 inter fratres gestum, quod
Physcon Cyrenarum regno continere se noluisset. — 2. Aut excidit aliquid post v. πλήθῃ, aut delenda est particula xoi.

XII. Fol. 181, 5— 13r. De his aliunde nihil constat. Pro Μελιτηνὴ codex Μελιτινή. Cappadociae rex aut Ariarathes IV
(220 — 163 exeunt. a. C. ) aut Ariarathes V (163 — 133 a. C. ). Probabile est Ptolemoeum defecisse turbulentis illis tem-
poribus , qud? mortem Antiochi Epiphanis ( 164 a. C. ) sub Antiocho Eupatore puerulo in Syria subsecuta sunt. Itaque Aria-
rathem intellexerim eum qui anno 168 Cappadocic regnum suscepit. Eidem anno vel sequenti fragmentum nostrum ad-
scribendum est.

XMI. Fol. 181,1 4 r. — 181, 5 v. Δημήτριον ] Intellige Demetrium Soterem, Seleuci Philopatoris filium, qui obses Ro-
me detinebatur. Is quo tempore Antiochus Eupator in Syria Epiphani patri successit, a senatu petiit, ut in regnum, ad
ipsum potius quaui ad Antiochi filium pertinens , a Romanis constitueretur. Verum non obsecundavit , sed obsidem porro
etiam Romae detinendum esse senatus censuit; nam magis conducere rebus suis videbat, penes Antiochum puerulum
quam penes Demetrium adolescentem strenuum regiam in Syria esse potestatem ( Polyb, XXXI, 12; Appian. Syr. 46).

ΧΙΙ EK THX IXTOPIAX ΔΙΟΔΏΡΟΥ ΣΙΚΕΛΙΩΤΟΥ͂.

Μιλήσιος, ᾿Αντιόχου δὲ τοῦ προδεῤασιλευχότος φίλος,
ὃς πολλάχις εἰς τὴν Ῥώμην ἐξαπεσταλμένος πρεσδευ-
τὴς πολλὰ χαχὰ διειργάσατο τὴν σύγκλητον" χρημάτων
γὰρ πλῆθος κομίζων ἐδωροδόχει τοὺς συγχλητιχοὺς καὶ
μάλιστα τοὺς τοῖς βίοις ἀσθενεῖς ὑπερόαλλόμενος ταῖς
δόσεσιν ἐδελέαζεν. Διὰ δὲ τοῦ τοιούτου τρόπου πολ-
λοὺς ἐξιδιαζόμενος χαὶ διδοὺς ὑποθέσεις ἀλλοτρίας τῆς
“Ῥωμαίων αἱρέσεως, ἐλυμήνατο τὸ συνέδριον, συμπράτ-
τοντος Ἡραχλείδου τἀδελφοῦ, πάντων ὄντος εὐφυεστά-
του πρὸς ταύτην τὴν χρείαν. Τῷ δὲ αὐτῷ τρόπῳ κατὰ
τὸν ἐνεστῶτα καιρὸν σατράπης Μηδίας κατήντησεν εἷς
τὴν Ῥώμην, xol πολλὰ τοῦ Δημητρίου κατηγορήσας
ἔπεισε τὴν σύγκλητον δόγυα περὶ αὐτοῦ θέσθαι τοιοῦ-
τον" Τιμάρχῳ * ἕνεχεν * αὐτῶν βασιλέα εἶναι (2). Ὁ δὲ
ἐπαρθεὶς τῷ δόγματι συνεστήσατο χατὰ τὴν Μηδίαν
στρατόπεδον ἀξιόλογον. ἐποιήσατο δὲ καὶ συμμαχίαν
χατὰ Δημητρίου πρὸς ᾿Αρταξίαν (3) τὸν βασιλέα Ἄρμε-
viue: ἔτι δὲ τὰ πρόσχωρα τῶν ἐθνῶν χαταπληξάμενος
διὰ τὸ βάρος τῆς δυνάμεως, καὶ πολλοὺς ὑπηχόους
ποιήσας ὥρμησεν ἐπὶ τὸ Ζεῦγμα, καὶ τέλος τὴς βασι-
λείας ἐγχρατὴς ἐγένετο.

XIV. Ὅτι Εὐμένης 6 βασιλεὺς ἐπὶ τῇ χατὰ τὸν

Milesius genere, familiaris regis praecedentis, pro quo 58)
pius legationes ad Romanos obiens ingentem calamitatem in
senatum intulerat. Nam magna vi pecunia instructus se-
natum corrumpebat, et eos maxime quibus res erat tenuis
donis cumulans inescabat. Quo pacto quum multos sibi
conciliasset , et sentiendi agendique principia a Romanorum
institutis aliena introduxisset, integritatem senatus vitiare
ceeperat , adjuvante Heraclide fratre, viro ad ejusmodi ne-
gotium omnium maxime idoneo. Similiter circa hoec quo-
que tempora iste Medic satrapa, Romam profectus, mul
tisque Demetrium criminibus onerans, persuasit senatui,
ut decretum, sibi scriberetur hunc in modum : « Senatus
Timarcho regiam in Media potestatem habere permisit. »
Hoc élatus decreto, exercitum haud mediocrem in Media
collegit, et contra Demetrium societatem cum Aríaxia Ar-

menie rege contraxit, et finitimis populis copiarum mole

perterritis, multis etiam in potestatem redactis, Zeugma.

versus fetendit, ac postremum regno potitus est.
XIV. Eumenes (Attalus) rex Ariarathen regno pulsum

᾿Αριαράθην ἐχπτώσει (1) βαρυνόμενος (2), xat διὰ τῆς
ἰδίας ἀφορμῆς σπεύδων ἀμύνασθαι τὸν Δημήτριον,
μετεπέμψατο μειραχίσχον τινὰ, τὴν ὁμοιότητα τῆς ὄψεως
καὶ τὴν ἡλικίαν (3) ὁμοίαν ἔχοντα καθ᾽ ὑπερδολὴν Ἂν-
τιόχῳ τῷ πρότερον βεδασιλευχότι τῆς Συρίας. Διέ-

Jp τῷ Tootep τι τῆς «υὑρίιᾶς. Ξ

graviter ferens et motu proprio ulcisci Demetrium studens ,
arcessi£ puerum quendam , qui quum oris specie Antiocho
( Eupatori), priori regi Syrie, simillimus et ejusdem fere
eetatis esset , Smyrne degens se filium Antiochi ( Epipha-

Hac est illa, quam Diodorus dicit, τῶν Ῥωμαίων πρὸς Δημήτριον ἀλλοτριότης. At Demetrius clam Roma aufugit
(an. 162 exeunte), ef Antiocho ejusque tutore Lysia interfectis, regno potitus est ( Polyb. XII, 19 sqq. ; Appian. 47;
Liv. Ep. 46; Justin. XXXIV, 3; Maccab. I, 7. II, 14; Joseph. Ant. Jud. XII, 10, 1). Deinde Timarcho rebelle devicto in
imperio confirmatus Romam legationem misit. Appianus Syr. c. 47 : Καὶ δεξαμένων αὐτὸν (τὸν Δημήτριον) ἀσμένως τῶν Xó-

ρων, ἦρχε, τόν τε Λυσίαν xai τὸ παιδίον ἐπ᾽ αὐτῷ διαφθείρας, xai Ἡραχλείδην ἐχδαλὼν, καὶ Τίμαρχον ἐπανιστάμενον ἀνελὼν, .

xai τἄλλα πονήρως τῆς Βαδυλῶνος ἡγούμενον " ἐφ᾽ à xai Σωτὴρ, ἀρξαμένων τῶν Βαδυλωνίων, ὠνομάσθη. Κρατυνάμενος
δὲ τὴν ἀρχὴν ὁ Δημήτριος στέφανόν τε Ῥωμαίοις ἀπὸ χρυσῶν μυρίων, χαριστήριον τῆς ποτε παρ᾽ αὐτοῖς ὁμηρείας, ἔπεμψε
x^. Legationem hanc etiam ex Polybio ( XXXII, 6), quem Diodorus ( XXXI, 29) exscripsit , novimus. Missa esse dicitur
κατὰ τὴν ρνε΄ Ὀλυμπιάδα (1$$ a. C.). Igitur quie nostro fragmento traduntur, quum inter fugam Demetrii ,et lega-
tionem esse debeant media, ad annum 161 pertinuerint, eaque in editis Diodori inseruerim post lib. XXXI, c. 27. De
Timarcho et Heraclida practer. allata apud Appianum c. 45 leguntur hzc : Συρίας χαὶ τῶν περὶ αὐτὴν ἐθνῶν ἐγκρατῶς ἢ ἦρχε
( Antioc hus Epiphanes ), σατράπην μὲν ἔχων ἐν Βαδυλῶνι Τίμαρχον, ἐπὶ δὲ ταῖς προσόδοις Ἡρακλείδην, ἀδελφὼ μὲν ἀλλήλοιν,
ἄμφω δὲ αὐτοῦ γενομένω παιδικά, Heraclides noster idem est cum eo, quem Antiochus Romam legatum miserat ( Polyb.
XAXVIIL, 1,1 et 18,1), et qui postea (a Demetrio ejectus) Romam venit cum Laodice et Alexandro Bala, quem pro filio
Antiochi Epiphánis venditans Demetrio Soteri opposuit. V. Polyb. XXXIIT, 16, 14 , ubi verba : ποιούμενος δὲ τὴν παρεπιδη-
μίαν μετὰ τερατείας ἅμα καὶ χαχουργίας ἐνεχρόνιζε, χατασχευαζόμενος τὰ περὶ τὴν σύγκλητον, optime concinunt cum iis quae
Diodorus de indole Heraclidis refert. Ceterum quum Timarchus Milesius sit , nescio an oriundus fuerit ab Timarcho Mi-
lesio, cujus tyrannidem Antiochus Deus everterat ( Appian. Syr. 65). — 2. Locus corruptus. Verti : [ 7, σύγχλητος] Τιμάρχῳ
ἔδιχεν Μηδῶν βασιλέα εἶναι. At plura excidisse videntur. — 3. Artaxias pronaputter idem est cum eo, qui fr. VII me-
moratur.

XIV. Fol. 181,6 — 26 v. 1. Αριαράθου ἐχπτώσει] Ariarathes V Philopator ( 163 — 130 a. C.) , quum Demetri i
affinitatem et amicitiam ex voluntate Senatus R. recusasset , regno spoliatus est a Demetrio, qui Holophernem , ab Ariara-
the fratre ejectum , in Cappadociam reduxit. Pulsus Ariarathes Romam se contulit ( cf. fr. XIV; Diodor. XXXI, 28. 32;
Polyb. IHf, 5, 2. XXXII, 20; Justin. XXXV, 1; Appian. Syr. 47) sestate anni 158, sed vere demum anni sequentis ,
παρειληφότων τὰς ἀρχὰς τῶν περὶ τὸν Σέξτον Ἰούλιον, senatum adire potuit. Haec accurate, uti solet, Polybius XXXII, 20
( cf. Clinton. ad an. 157 ). Probabile igitur Ariarathen regno pulsum esse vere anni 158 vel exeunte anno 159. Huic veroanno
159 Clintonus ( tom. III, p. 406) mortem Eumenis II et initium regni Attali 11 assignat, recte utique. Itaque vix otium
erat Eumeni ad subornandum Alexandrum. Quare aut fides non est testimoniis, quibus Clintoni supputatio nititur, aut
contra quam verisimile est ad annum 160 Ariarathze fuga referenda, aut denique erravit ve] Diodorus vel ejus excerptor, pro
Attalo ponens fratrem ejus Eumenem, de quo in proxime antecedentibus sermo fuerit. Quod postremum posui, verum esse
ex lis colligis, quae in seqq. leguntur haecce : συνεπιληφθεὶς δὲ ἔν τισι στενοχωρ. ὑπ᾽ Εὐμένους τοῦ τότε βασιλέως. Igitur
quo tempore puerum Ophanes recepit , non amplius erat rex Eumenes. Huc accedit quod apud alios scriptores in hac re non
Eumenis, sed Atfali mentio fiat. — 2. βαρυνόμενος } Attalus Stratonicen filiam Ariarathie uxorem habebat. Strabo XH,

cubi ADAC

EXCERPTA EX HISTORIA DIODORI SICULI.

LTTUDIDY οὗτος ἐν ᾿Σμύρνη διαδεδαιούμιενος ἑαυτὸν "Av-
τιόχου τοῦ βασιλέως υἱὸν εἰναι, xoi παρὰ πολλοῖς
ὔ , ^ / € ,
fttG EU OU EVoG διὰ τὴν ὁμοιότητα. i Ὡς δὲ παρεγένετο
εἰς Πέργαμον, ἐκόσμησεν (4) αὐτὸν διαδήματι χαὶ τῇ
λοιπῇ προσηχούσῃ. βασιλέως περικοπῇ. Καὶ πρός
T Ὁ bu : » 2 7 , 3 ’ὔ
τινα τῶν Κιλίκων ἔπεμψεν ὀνομαζόμενον (5) ᾿Οφάνην.

“ i » 3 f / A es
Οὗτος δὲ £x τινος αἰτίας προσχόψας μὲν τῷ Δημη-
τρίῳ, συνεπιληφθεὶς (6) δὲ ἔν τισι στενοχωρουμένοις
καιροῖς ὑπ᾽ Εὐμένους τοῦ τότε βασιλέως, κατὰ λόγῳν
πρὸς ὃν μὲν ἀλλοτρίως διέχειτο, πρὸς ὃν δὲ φιλαν-
θρώπως" εἰς δὲ χωρίον τῆς Κιλιχίας δεξάμενος τὸν

, eto λό 3 M x 7 € P.
μειραχίσχον, διεδίδου λόγους εἰς τὴν Συρίαν, ὡς μέλ--
λοντος ἐπὶ τὴν πατρῴαν ἀρχὴν χατιέναι τοῦ μειραχί-
΄“« Y ,ὔ ^ “Ὁ

σχου σὺν ἰδίῳ καιρῷ. Οἱ δὲ κατὰ τὴν Συρίαν ὄχλοι ταῖς
ἐπὶ τῶν προτέρων βασιλέων φιλανθρώποις ἐντεύξεσι
βαρέως ἔφερον τοῦ Δημητρίου τὴν αὐστηρίαν (7) καὶ τὸ
τῶν ἐπιδολῶν δραστιχόν. Διόπερ οἰχεῖοι τῆς μεταύο-
λῇς ὄντες, μετέωροι ταῖς προσδοχωμέναις ἐλπίσιν ἦσαν,
ὡς αὐτίκα μάλα μεταπεσουμένης τῆς ἐξουσίας εἰς ἕτε-
ρον ἐπιειχέστερον βασιλέα.

ΧΥ. Ὅτι ot ᾿Οροφέρνου πρεσδευταὶ ἀπὸ Ρώμης ἀνερ-

.ἢ M M D E] 7 5 ,

χόμενοι, xal χατὰ τὸν πλοῦν ἐπιδουλεύσαντες Ἀριαράθην
περὶ Κόρκυραν, αὐτοὶ προσανηρέθησαν ὑπὸ Ἀριαράθου.
Ὁμοίως δὲ xal περὶ Κόρινθον ἐπιδουλὴν κατ᾽ αὐτοῦ συ-
στησαμένων τῶν τοῦ Opoo£ovou, καὶ ταύτην παραδόξως
διεχφυγὼν διεσώθη πρὸς τὸν Ἄτταλον εἰς τὸ Πέργαμον.

XVI. Ὅτι τῷ Δημητρίῳ πάλιν ἐκ τῶν ὄχλων

xit
nis) esse dictitabat, nec paucis id propter similitudinem
illam persuadebat. Hunc igitur, ubi Pergamum venerat,
diademate ornavit et reliquo apparatu regio instructum
misit in Ciliciam ad Ophanem quendam; qui quum de
causa nescio qua simultatem adversus Demetrium susce-
pisset, contra vero in temporum angustiis quibusdam olim
ab Eumene, qui tunc regnabat, sublevatus esset, ut consen -
taneum est a Demetrio alienus, in Attalum propensus et be-
nevolus erat. Is igitur, puero in castellum Ciliciae recepto,
rumores per Syriam spargebat, juvenem illum in regnnm
paternum rediturum esse tempore opportuno. In Syria
autem multitudo propter priorum regum affabilitatem tanto
eegrius tunc ferebat austeritatem Demetrii. Quapropter mu-
tationis cupidi et exspectatione rei optatae suspensi erant ,
quasi jamjam regia potestas in manus mansuetioris regis
transitura esset.

XV. Orophernis legati Roma redeuntes quum inter na-
vigationem prope Corcyram insulam insidias Ariarathze
struxissent, spe dejecti et ipsi insuper ab Ariarathe occisi
sunt. Similiter ad Corinthum insidiis jussu Orophernis
paratis, has quoque Ariarathes preter exspectationem ef-
fugit ac salvus Pergamum ad Attalum pervenit.

XVI. Iterum ex vulgi odio regni amittendi periculum

p. 624. — τὴν 31x (a y ] Eusebius Arm. p. 187 : Epiphane Antiocho adhuc superstite, regnum adibat filius duodennis
Antiochus cognomento Eupator, qui anno uno mensibus sex cum patre vivebat. Igitur mortuo A. Epiphane, an. 164
annum iniisset decimum quartum, ac moriens an. 161 exeunte vel 160 init. annos septengdecim , an. 158 undeviginti natus
fuisset. Ceterum ab Eusebio differt Appianus Syr. 46, sec. quem Antiochus ἐτελεύτησεν ἐνναετὲς παιδίον ἀπολιπών. Idque
melius quadrat eum verbis Diodori μειρακίσχον τινά. Juvenis hic est Alexander Bala. Quae hoc loco de eo narrantur,
aliunde minus nota sunt. Quomodo postea Heraclides effecerit, ut rex Syrice Alexander a senatu Romano crearetur, fu-
sius narrat Polybius XXXIII, 16, paucis rem tangunt Liv. Epit. 52; Appian. Syr. 67; Athenous p. 211, A. Justinus XXXV,
1 ita habet : //aque adjuvantibus et Ptolemao rege Egypti et Attalo (non vero Eumene) e£ Ariarathe Cappadocic ,
a Demetrio lacessiti, subornant Balam quendam, sortis extreme juvenem , qui Syrie regnum velut paternum
armis repeteret, et ne quid contumelice deesset, nomen ei Alexander inditur, genitusque ab Antiocho rege dicitur.
—. éxóo V noev] ἐκόσμισεν cod. —5. ὄνομ. ] ὀνομάζειν ὁ. αὐτὸς cod. — 6. συνεπιληφθ eic] συναποληφθεὶς cod. —
7. αὐστηρίαν ] De ista rezis indole plura vide ap. Josephum. Ant. Jud. XIII, 2, t.

XV. Fol. 181,26 v. —182, 1 r. Eodem fere tempore quo Ariarathes Romam profectus est ( v. supra), etiam Orophernes
legatos miserat, Timotheum (hujus Diodorus quoque meminit XXXI, 32) et Diogenem, qui donis gratiam senatus captarent
“οἵ ad accusationem Ariarathee regnum repetentis responderent. V. Polyb. XXXI, 20 ( 157 a. C. ). Decretum senatus af-
fert Appianus Syr. 47 : Ῥωμαίοις ἐδόχει μὲν ὡς ἀδελφοὺς ᾿Αριαράθην xai Ὀλοφέρνην βασιλεύειν ὁμοῦ. Quo responso haud con-
tenti legati insidias regi struxerunt, quarum nostro loco mentio fit. Fragmentum hoc cum antecedente insere post lib.
XXXI,c. 32.

XVI. Fol. 182, 1 r. — 182,25 v. E primis fragmenti verbis patet, sequentia non eo loco, ubi de bello contra Andri-
scuni a Romanis gesto agebatur, sed in Demetrii Soteris historia esse narrata. Ultimum de regno periculum , quod propter
odium subditorum fatale Demetrio fuit ( Joseph. XIII, 2, 1), ab Alexandro Bala venit, cui in Syriam ascendenti Ptole-
maidem incole prodiderunt. Id vero 1neidit in medium annum 160 ser. Seleuc. , sive inan. 152 a. C. ( Maccab. I, 10, 21.
V. Clinton. F. H. Ill, p. 325). Quz nostro loco traduntur ad éjusdem anni vel ad antecedentis res pertinere intelligitur e Li-
vii Epit. 47, ubi haec : Andriscus, qui se Persei filium, regis quondam Macedonic, ingenti asseveratione mentiretur,
Romam missus. Non affert Epitome consules anni 152, adeo;ut dubium sit num res ad 153 an. ad 152 pertineat. Malim tamen
referrre ad an. 153. Nam consentaneum est Demetrium Andriscum illum ( sicuti etiam filium suum. Polyb. XXXIII, 16, 4,
Romam misisse antequam senatus Alexandro Bal: regnum Syri: addixisset ( exeunte anno 153. V. Polyb. XXXIII, 14.
10). Insere fragmentum post Diodor. lib. XXXI, c. 40. — Fabulam quam de natalibus suis Andriscus finxerat, paucis tan-
gunt Vellejus I , 11 ; Florus II, 14 ; Eutrop. IV, 13; Victor Vir. illustr. 61; Ammian. XIV, 11. Cf. Polyb. XXXVII, 1, d.
Fusius de ea Livii Epitome 49 , qui quum ex eodem cum Diodoro fonte, e Polybio puta, hauserit, simulque nonnulla sup-
peditet quce in nostra narratione ab excerptore truncata desiderantur, locum Epitome exscribo : Andriscus quidam ul-
time sortis homo, Persei regis se filium ferens , et mutato nomine Philippus vocatus , quum ab urbe Romana, quo
illum Demetrius, Syric rex, ob hoc ipsum mendacium miserat, clam profugisset, multis ad falsam ejus fabulam,

XIV

ἐπέστη περὶ τῆς βασιλείας xt(vBuvoc, διὰ τὴν πρὸς αὐὖ-
τὸν ἀλλοτριότητα. Τῶν γὰρ μισθοφόρων τὶς ᾿Ανδρί-
Y , y M ^ ͵ / »
σχος ὄνομα, τήν τε (1) ὄψιν xo τὴν ἡλικίαν ὁμοίαν ἔχων
Φιλίππῳ τῷ Περσέως υἱῷ, τὸ μὲν πρῶτον ὑπὸ τῶν
γνωρίμων ἐσχώπτετο, xat [Περσέως υἱὸς ἀπεχαλεῖτο "
» -» 1 *» c A
ταχὺ δὲ παρὰ τοῖς πολλοῖς ὃ λόγος ἐπιστεύθη. "lou δὲ
᾿Ανδρίσχου χατὰ τὴν τῶν πολλῶν φήμην ἀποτολμήσαν-
N
τος, xai μὴ μόνον ἑχυτὸν Περσέως φάσχοντος υἱὸν,
ἀλλὰ xol πλαστὴν γένεσιν καὶ τροφὴν ἀποφαινομένου,
e Y
xai μετὰ ὄχλου προσελθόντος τῷ Δημητρίῳ, καὶ παρα-
e - M M
χαλοῦντος αὐτὸν χαταγαγεῖν εἷς Μαχεδονίαν ἐπὶ τὴν
c 7 »y
πατρῴαν βασιλείαν, τὸ μὲν πρῶτον ὃ Δημήτριος £67 ev
D M
ὡς περὶ μόνου (2), τοῦ δὲ πλήθους ἀθροισθέντος, καὶ πολ-
c 4 ^o E / M 3 / A
λῶν λεγόντων δεῖν ἢ χατάγειν τὸν ᾿Ανδρίσχον ἢ παρα-
“ - » e /, , ,
χωρεῖν τῆς ἀρχῆς τὸν Δημήτριον, εἰ μήτε δύναται UTE
' c 3
βούλεται βασιλεύειν, φοδηθεὶς τὴν τῶν ὄχλων ὀξύτητα,
- Y
νυχτὸς cuvéAa 6e τὸν ᾿Ανδρίσχον, καὶ παραχρῆμα εἰς τὴν
e » τω
Ῥώμην ἀπέστειλε, διασαφῶν τὰ λεγόμενα περὶ αὐτοῦ
τῇ συγχλήτῳ.
Περὶ αὐτοῦ πάλιν ἄλλως ἣ διήγησις (3). Δημητρίου
ΩΝ /, , 7; 5 M € , /
τοῦ βασιλέως ἀναπέμψαντος εἰς τὴν Pony νεανίσχον
τινὰ ὡς Περσέως υἱὸν, ὄνομα ᾿Ανδρίσχον, τοῦτον fj σύγ-
χλητος οἰχεῖν προσέταξεν ἔν τινι πόλει τῶν χατὰ τὴν
Ἰταλίαν. ὋὉ δὲ μετά τινα χρόνον διαδρὰς ἀπῆρεν εἷς
Μίλητον. ᾿Ἐν ταύτη δὲ διατρίδων λογοποιεῖ (4) περὶ
ἑαυτοῦ, Περσέως ἑχυτὸν ἀποφαινόμενος ὑπάρχειν υἱόν.
Με ^Y » fd , » " wW/ Ν ^
[ἔφη δὲ αὐτὸν νήπιον ὄντα δεδόσθαι τῳ Κρητὶ (5) πρὸς
ἀνατροφὴν, ὑπὸ δὲ τοῦ Κρητὸς αὐτῷ πιναχίδιον χατε-
/ E] / ΡΟΣ /
σφραγισμένον ἀναδεδόσθαι, δι᾿ οὗ τὸν Περσέα διασα -
φεῖν (e) αὐτῷ θησαυροὺς εἶναι χειμένους δύω * τὸν μὲν
ἕνα ἐν ᾿Αμφιπόλει χείμενον ὑπὸ τὴν δδὸν ὀργυιῶν τὸ

EK ΤΗΣ IXTOPIAX AIOAQPOY ΣΙΚΕΛΙΩΤΟΥ͂.

Demetrio exstitit. Etenim inter mercenarios Andriscus
quidam, quoniam forme speciem et :etatem eandem fere
habebat cum Philippo Persei filio, primum quidem a soda-
libus joci causa filius Persei appellabatur, mox vero fidem
verbis multitudo tribuebat. Et Andriscus e fama populari
sumens audaciam , non modo dicebat se Persei filium , sed
etiam fictam natalium et educationis historiam venditabat,
ac tandem plebe stipatus ad Demetrium accedit, eumque
hortatur ut in regnum paternum se reducat. Demetrius
primum quidem ita egit quasi cum solo Andrisco (cum in-
sano) sihi res esset ; at concursante multitudine nec paucis
dictitantibus debere Demetrium aut reducere Andriscum,
aut regno se abdicare , siquidem neque vellet neque posset
regnare : timens plebis exasperationem, noctu comprehen.
sum Andriscum Romam propere ablegavit et quae de eo
circumferrentur senatui ex posuit.

Est etiam alia de eo narratio. Demetrius rex aiunt,
Romam misit juvenem quendam, qui se Persei filium dice-
bat, Andriscum nomine. Huic senatus in u*be Italiae ha-
bitationem assignavit. Sed Andriscus aliquanto post inde
profugiens Miletum profectus est. lbi degens fabulam
finxit, qua se Persei filium demonstraret. Infantem se di-
cebat educandum traditum fuisse Cretensi cuidam. — Hunc

sibi dedisse libellum obsignatum , in quo Perseus declara-

, ret duos sibi thesauros relictos esse , alterum Amphipoli sub

viam conditum, decem orgyiarum profunditate, argenti
talenta continere centum nonaginta octo ; alterum talento-

βάθος ὄντα ι΄, ἔχοντα δὲ ἀργυρίου τάλαντα ρζη΄ * τὸν δὲ
ἕτερον ἐν Θεσσαλονίχη. τάλαντων ο΄. κατὰ μέσην τὴν

e 2; , κατὰ μέσην τὴ
ἐξέδραν τὴν ἐν τῷ περιστύλῳ χατὰ τὴν αὐλήν. Πολ-
λῶν δὲ αὐτῷ προσεχόντων, ἦλθεν 6 λόγος ἐπὶ τοὺς ἄρ-
χοντας τῶν Μιλησίων, οὗ συλλαῤόντες αὐτὸν εἰς φυλα-
κὴν ἀπέθεντο. Καί τινων πρέσῤεων παρεπιδημούν--
τῶν, προσανήνεγχαν αὐτοῖς (7) συμόουλευόμενοι τί χρὴ

rum septuaginta esse Thessalonice in media exedra, qua .
in aul: peristylio foret. Quibus quum aurem multi preebe-
rent, sermo venit ad magistratus Milesiorum , qui prehen-
sum Andriscum in custodiam dederunt. Et quum legati
advenissent , ad hos rem detulerunt deliberaturi quid factu

opus esset. llli vero ridentes dixerunt, ut dimitterent ho-

velut ad veram , coeuntibus , contracto exercitu, totam Macedoniam aut voluntate incolentium aut armis occu-
pavit. Fabulam autem talem finxerat. Ex pellice se et Perseo rege ortum , traditum educandum Cretensi cuidam
esse , ut in belli casus , quod ille cum. Romanis gereret , aliquod veluti semen regia stirpis exstaret. Perseo demor-
tuo, Adramyttei se educatum usque ad duodecimum annum aatis , patrem eum esse credentem , a quo educare-
tur, ignarum generis fuisse sui. Affecto deinde eo , quum prope ad vite finem ultimum esset , detectam tandem ibi
originem suam , falscque matri libellum datum , signo Persei regis signatum , quem sibi traderet , quum ad pu-
berem aetatem venisset : obtestationesque ultimas adjectas , ut res in occulto ad, id tempus servaretur. Pubescenti
libellum traditum , in quo relicti sibi duo thesauri a patre dicerentur. Tum scienti mulierem subditum se esse,
veram stirpem ignoranti edidisse genus : atque obtestatam , ut prius quam manaret ad. Eumenem res, Perseo
ánimicum , excederet iis locis , ne interficeretur. Eo se exterritum , simul sperantem aliquod a Demetrio auxilium,
in Syriam se contulisse : atque ibi primum quis esset palam expromere ausum. — 1. «fv τε] τὴν δὲ cod, — 2. ὡς
περὶ μόνου ] scribendum esse puto ὡς περιμανῆ. ---- 3. Alteram hanc narrationem, non ab ipso Diodoro, sed ab excerptore priori
subjunctam esse , inde patet. quod in hac Andrisci historiam auctor persequitur usque ad annum 149 , quo Romani arma
contra Andriscum Macedonis urbibus potitum moverunt. Hoc alienum prorsus erat a historia Demetrii Soteris. Contra
vix dubium est quin Diodorus, postquam priorem in rebus anni 153 memoraverat, alteram attulerit ad res anni 149, sicuti
Livius quoque de misso Romam Andrisco ad annum 153 egit (libro 47 ), alteram Diodori narrationem ex eodem fonte.
narravit in rebus anni 149 ( libro 49 ). Haec posterior narratio in editis Diodori collocanda est post XXXII, 15, uti ex com-
parata Livii epitom. 49 colligitur. — 4. Xo Yovotet] vel ἐλογοποίει. Codex : λογοποίει. ---- 5. τῳ Koi ] τῷ τῷ (sic) Κρητὶ
codex. Cretenses milites Perseus fuge comites habuit. V. Diodor. XXXI, 21,1. — 6. τὸν Περσέα διασαφεῖν] τὸν Περ-

Φαμέα xat μεγάλας αὐτῷ προτείνων ἐλπίδας. ἔπεισεν

EX HISTORIA DIODORI SICULI.

πρᾶξαι. Οἱ δὲ ἐγγελάσαντες ἐχέλευον ἀφεῖναι τὸν dv-
θρωπον πλανᾶσθαι. ὋὉ δὲ λαδὼν τὴν ἄφεσιν ἐφιλοτι-
μήθη τὴν τοῦ δράματος συντέλειαν πρὸς τέλος ἀγαγεῖν.
"Aet δὲ λαμπρότερον εἰς τὴν βασιλικὴν εὐγένειαν διατι-
ϑέμενος, ἐξηπάτησεν πολλοὺς xal αὐτοὺς Μαχεδόνας.
Ἔχων δὲ σύνεργον Νικόλαόν τινα ψάλτην, Μαχεδόνα τὸ
γένος, ἐπύθετο παρ᾽ αὐτοῦ παλλαχίδα γεγενημένην
Περσέως τοῦ βασιλέως, ὄνομα Καλλίππαν, συνοιχεῖν (8)
᾿Αθηναίῳ τῷ Περγαμηνῷ. Πρὸς ταύτην οὖν διελθὼν
χαὶ τραγῳδήσας τὴν ἑαυτοῦ πρὸς Περσέα συγγένειαν,
εὐπόρησε παρ᾽ αὐτῆς ἐφόδια καὶ στολὴν βασιλικὴν xol
διάδημα καὶ B^ maion poc τὰς χρείας εὐθέτους " ἤχουσε
δ᾽ αὐτῆς ὅτι xoi Τήρης ὃ βασιλεὺς τῶν Θραχῶν ἔχει
γυναῖχα Φιλίππου τοῦ βεθασιλευχότος (9) θυγατέρα.

᾿Απὸ δὲ τούτων τῶν ἀφορμῶν ϑετεωρισθεὶς προῆγεν εἰς
Θράχην. Ἔν παρόδῳ δὲ καταντήσας εἰς Βυζάντιον
ἐτιμήθη. Καὶ ταύτης τῆς ἀφροσύνης ἔδωχαν δίκας τοῖς
“Ῥωμαίοις Βυζάντιοι. Πλειόνων (10) δὲ πρὸς αὐτὸν συρ-
ρεόντων, ἧκεν εἰς Θράκην πρὸς Τήρην. Ὁ δὲ τοῦτον (11)
τιμήσας ἔδωχεν αὐτῷ στρατιώτας ρ΄, καὶ διάδημα
περιέθηχεν. Διὰ δὲ τούτου χαὶ τοῖς ἄλλοις δυνάσταις
συσταθεὶς ἔλαθε παρ᾽ αὐτῶν ἄλλους p'* xal πορευθεὶς
πρὸς Βαρσαδὰν τὸν Θραχῶν βασιλέα ἔπεισεν αὐτὸν

ΧΥ͂

minem et facessere juberent. Dimissus itaque Andriscus

consummare comoediam ct ad finem perducere instituit.
Et in diem magnificentius se ad regiam nobilitatem compo-
nens, multos et ipsos Macedones decipiebat. Adjutore
utebatur Nicolao quodam psalte, qui genere Macedo erat.
Ex eo comperit Callippam, olim Persei regis pellicem ,
nunc versari cum Aíhenoo Pergameno. Igitur ad hanc
sese contulit, et quum fabulam de cognatione sibi cum
Perseo intercedente recitasset, pecuniam ab eo accepit et
stolam regiam et ad ministeria pueros duos. Porro e Cal-
lippa audivit Tereum 'Thracio regulum duxisse Philippi
regis filiam. Hinc in majorem spem erectus , in Thraciam
proficiscitur. Iter faciens Byzantium devertit, ubi honores
ei habuerunt. Cujus imprudentize poenas Byzantini Roma-
nis dederunt. Pluribus subinde ad eum confluentibus ,
tandem in Thraciam venit ad Tereum. Is honorifice ex-
cepto milites centum dedit et diadema imposuit. Ejusdem
opera Andriscus cum ceteris regulis congressus alios cen-

tum milites ab iis obtinuit. Denique ad Barsabam Thracice

συγχοινωνῆσαι τῆς στρατείας xal χαταγαγεῖν αὐτὸν εἰς
Μαχεδονίαν ἀμφισθητοῦντα τῆς τῶν Μαχεδόνων βασι-
λείας ὡς οὔσης πατρῴας. Ὑπὸ δὲ Μακεδόνων (19)
χαταπολεμηθεὶς ὃ Ἀψευδοφίλιππος ἔφυγεν εἰς Θράχην.
"Toc ἐγχρατὴς ἐγένετο τῶν xac Μαχεδονίαν πό-
λεὼν.

XVII.

regem profectus est, eique persuasit, ut expeditioni socium
se adjungat, ipsumque de paterno regno Macedonive con-
tendentem reducat. — Ceterum Pseudophilippus ἃ Mace-
donibus proelio victus fuga in Thraciam se recepit. Postea
tamen urbibus Macedonis potitus est.

Ὅτι ὃ Σκιπίων εἷς λόγους συνελθὼν τῷ XVII. Scipio, in colloquium cum Phamea congressus,

FA a ; E P ; . | quum magnas ei spes obtendisset, persuasit ut ab Car-
ἀποστῆναι τῶν Καρχηδονίων μεθ᾽ ἱππέων χιλίων xai
διαχοσίων.
XVII. Ὅτι ὃ Ψευδοφίλιππος 'T ελεστὴν προεχειρί- ἡ
, € X e 4 N e € , ? ,
«to στρατηγόν. 'O δὲ ταῖς ἀπὸ τῶν “Ῥωμαίων ἐλπίσι
Ψυχαγωγούμενος ἀπέστη μετὰ τῶν ἱππέων xal πρὸς

thaginiensibus deficeret cum equitibus mille et ducentis.

XVII. Pseudophilippus Telesten exercitus ducem con-
stituerat, Is vero spe, quam Romani monstraverant , al-
lectus, defecit cum equitibus et ad Ccilium transiit.

σέων διαστραφεῖν Codex. — 7. αὐτοῖς } αὐτῷ codex. — 8. συνοιχεῖν ] συνοχεῖν cod. Athen:cus fuit frater Attali. —
9. βεόασιλ. ] βασιλ. codex. — 10. πλειόνω v] τελειόνων codex. — 11. τοῦτον] τοῦτων (sic) codex. — 12. Μαχεδό-
νων] Μαχεδόνος codex. In postremis addidi particulam δὲ post vocem τέλος.

XVI. Fol. 182, 25 —27 vso. ---Φ αμέᾳ Φανέᾳ codex; Φαμέας Suidas s. v. et v. εὔψυχος, locum afferens probabi-
liter e Polybio ( v. XXXVI, 6, 1) petitum, et Eunapius p. 94, 13 ed. Bonn., ubi Phame: de Scipione dictum ; Φαμαίας
Appianus et Dio Cassius ; Phamcas i in editt. Livii. His obsecutus dedi Dod quamquam per se nomen Φανέας (aliis modo
Φαναίας modo Φανίας ; de quarum formarum solenni confusione multus est Ebert. in Diss. Sic. p. 77 sqq. ) nihil offendit ,
immo cum simili cognomine Annonis, qui Acuxóc vocabatur, apte componi potest. Ceterum MieDio est ἹἹμίλχων ὁ τῶν
Καρχηδονίων ἵππαρχος, à Φαμαίας ἐπώνυμον ἦν ( Appian. Pun. 97), νέος ἔτι ὧν xai θρασύτερος ἐς μάχας ( id. c. 100 cl. 104),
qui Numidarum more hostem lacessens multum Romanis dedit negotii. De ejus cum Scipione colloquio et defectione fu-
sius idem Appianus c. 107 et 108, unde haec appono : Τῶν δὲ ἰλαρχῶν οἱ μὲν σὺν τοῖς αὐτῶν ηὐτομόλησαν, χαὶ ἐγένοντο πάντες
ἐς διαχοσίους χαὶ Moxiiious ἱππέας * τοὺς δὲ Ἄννων χατέλυσεν, ᾧ Λευχὸς ἣν ἐπίχλησις. Fortasse etiam apud Diodorum
pro χιλίων erat δισχιλίων. Cf. Liv. Ep. 50 : em Phamaec Himilconi, prafecto equitum Carthaginiensium, viro forti,
et cujus praecipua opera Pani utebantur, persuasit ut ad Romanos cum exercitu suo transiret. Cf. Dio Cass.
lib. XXI, tom. 1I, p. 10 et 334 ed. Gros. Quemadmodum Phameas ad Romanos defecit, sic paullo post Bithyas, Numidarum
ductor, qui cum Gulussa a Romanorum partibus steterat , ad Carthaginienses transfugit ( Appian. Pun. 111). Has fortunae
lances, puto, indicat Diodori fragmentum Vaticanum p. 91 ( Diodor. XXXII, 16 ) : Ὅτι 7j τύχη καθάπερ ἐπίτηδες ἀγωνο-
ϑοτοῦσα τὰς συμμαχίας ἐνναλλὰξ τοῖς διαπολεμοῦσι παρείχετο. Quare sententia haec ( nostro fragmento jungenda) transponi
debet post lib. XXXII, c. 17, ubi ( ex Photii Exc. ) de morte Masinissce sermo est. Nam Masinissa jam defunctus erat,
quo tempore Phameas defecit, quamquam utrumque pertineat ad an. 149 exeuntem ( Manilio cons. ); Bithyas autem trans-
fugit sestate anni 148 ( Calpurnio Pisone cons. ).

XVIH. Fol. 182, 28 v. — 148,2 r. De scvitia Pseudophilippi victoris cf. Diodor. XXXII, 9, ubi nostra sunt inse-

XVI

Καικίλιον ἀπεχώρησεν. Ὃ δὲ Ψψευδοφίλιππος ἐπὶ
τοῖς πραχθεῖσιν ἀγαναχτήσας, τήν τε γυναῖχα χαὶ τὰ
τέχνα τοῦ Τελεστοῦ συλλαδὼν ἐτιμωρήσατο.

XIX. Ὅτι Πτολεμαῖος ὁ Φιλομήτωρ ἧχεν εἰς Συ-
ρίαν συμμαχήσων ᾿Αλεξάνδρῳ διὰ οἰκειότητα. Κατα-
γνοὺς δὲ αὐτοῦ τῆς Ψυχῆς παντελὴ ἀδυναμίαν, καὶ
προσποιηθεὶς ἐπιδουλεύεσθαι τὴν μὲν θυγατέρα Κλεο-
πάτραν ἀπήγαγε πρὸς. Δημήτριον, χαὶ συνθέμενος
φιλίαν ἐνεγύησεν αὐτῷ ταύτην. Οἱ δὲ περὶ τὸν "Iépaxa
χαὶ Διόδοτον τοῦ Ἀλεξάνδρου χατεγνωχότες, τὸν δὲ
Δημήτριον φοδούμενοι διὰ τὰς εἰς τὸν πατέρα γεγενη-
μένας ἁμαρτίας, ἀνέσεισαν τοὺς ᾿Αντιοχεῖς πρὸς ἀπό-
στασιν, χαὶ τὸν Πτολεμαῖον εἰς τὴν πόλιν δεξάμενοι
διάδημα περιέθηκαν (2), xat τὴν βασιλείαν ἐνεχεί-
. pwgav. Ὁ δὲ τῆς μὲν βασιλείας οὐχ ὀρεγόμενος, τὴν
δὲ Κοίλην Συρίαν ἐπιθυμῶν προσχτήσασθαι,, συνέθετο
πρὸς Δημήτριον χοινοπραγίαν (3) ἰδίᾳ χυριεύειν Πτο-
λεμαῖον τῆς [Κοίλης] Συρίας, τὸν δὲ Δημήτριον τῆς
πατρῴας βασιλείας.

XX. Ὅτι ᾿Αλέξανδρος ἡττηθεὶς μετὰ o^ τὴν φυγὴν
ἐποιήσατο τῆς Ἀραδίας εἰς τὰς καλουμένας "AGac, πρὸς
Διοχλέα τὸν δυνάστην, πρὸς ὃν ἦν χαὶ τὸν υἱὸν Ἀντίο-
ον προεχτεθειμένος, ὄντα νήπιον. ΕἾΘ᾽ (ἡ οἱ περὶ τὸν
᾿ἩἩλιάδην xot Κάσιον (2) ἡγεμόνες, οἱ συνῆσαν (3) ᾿Αλε-
ξάνδρῳ, λάθρᾳ διεπρεσδεύσαντο περὶ τῆς ἰδίας ἀσφα-

EK ΤΗΣ IXZTOPIAX ΔΙΟΔΩΡΟΥ͂ ΣΙΚΕΛΙΩΤΟΥ͂.

Quare iratus Pseudophilippus uxorem ac liberos Telestis
comprehendi et supplicio affici jussit.

XIX. Ptolemzus Philometor in Syriam venit uit opern
ferret Alexandro cognato suo. Sed ubi cognovit ejus süri-
mam animi imbecillitatem , simulans insidias sibi stru-
ctas , Cleopatram filiam ad Demetrium abducit, et junctá
amicitia huic filiam suam despondet. Interea Hierax et Dio-
dotus de rebus Alexandri desperantes, simulque Demetrium
metuentes propter ea quze in patrem ejus prava commise-
rant, Antiochenses ad defectionem excitant, et Ptolemaeo
in urbem recepto diadema imponunt regnumque ei offerunt.
At Ptolemseus regnum mimime appetens, verum Coelesy-
riam ditioni suze adjungere cupiens, ita cum Demetrio de-
pactus est, ut ipse Celesyriam obtineret, Demetrius au-
tem regno poterno potiretur.

XX. Alexander Bala proelio victus, cum quingentis suo-
rum fugam intendit urbem Arabia versus, quam Abas vo-
cant, ad principem Dioclem, apud quem etiam filium An-
tiochum, tenera adhuc zetatis, deposuerat. Postea Heliades
et Casius duces, qui cum Alexandro erant, clancularias de
sua ipsorum securitate legationes miserunt , dolo se Alexan-

λείας (4), ἐπαγγελλόμενοι δολοφονήσειν τὸν ᾿Αλέξανδρον. | drum occisuros esse promittentes. Quorum pétitioni

renda. De victoria quam de Romanis sub P. Juventio proxtore reportavit, v. Polyb. XXXVII, 1 d ; Liv. Ep. 50 extr. Res
pertinet ad an. 148. — προεχειρίσατο] προεχειρήσατο codex.

XIX. Fol. 183,2 — 14 r. Contra Alexandrum Balam, qui Cleopatram Ptolemoei Philometoris filiam duxerat ( 170 ἃ.
C. Maccab. I, 10, 57), e Crefa proficiscitur regnum paternum recuperaturus Demetrius ( Nicator ), filius Demetrii Sote-
ris ( 165 aer. Sel., 148 a. C.; Maccab. I, 10. Joseph. XII1, 4). Tum in Syriam cum exercitu accurrit Ptolemzus , de cujus
consiliis a Diodoro differt auctor Maccab. I, 11, 1 sqq., qui ita narrat : Kai ὁ βασιλεὺς Αἰγύπτου ἤθροισε δυνάμεις πολλὰς...
χαὶ πλοῖα πολλά " χαὶ ἐζήτησε χαταχρατῆσαι τῆς βασιλείας ᾿Αλεξάνδρου δόλῳ, xol προσθεῖναι αὐτὴν τῇ βασιλείᾳ αὐτοῦ. Kai
ἐξῆλθεν εἰς Συρίαν λόγοις εἰρηνιχοῖς, καὶ ἤνοιγον «αὐτῷ οἱ ἀπὸ τῶν πόλεων, καὶ συνήντων αὐτῷ... Ως δὲ εἰσεπορεύετο εἰς τὰς πό-
λεις ὁ Πτολεμαῖος, ἀπέτασσε τὰς δυνάμεις φρουρὰν ἐν ἑχάστῃ πόλει.... Ὁ δὲ βασιλεὺς Πτ. ἐχυρίευσε τῶν πόλεων τῆς παρα-
λίας ἕως Σελευχείας τῆς παραθαλασσίας, xai διελογίζετο περὶ Ἀλεξάνδρου λογισμοὺς πονηρούς. Καὶ ἀπέστειλε πρέσδεις πρὸς An-
μήτριον τὸν βασιλέα, λέγων" « Δεῦρο, συνθώμεθα πρὸς ἑαυτοὺς διαθήχην, καὶ δώσω σοι τὴν θυγατέρα μου ἣν ἔχει Ἀλέξανδρος, καὶ
βασιλεύσεις τῆς βασιλείας τοῦ πατρός σου. Μεταμεμέλημαι γὰρ δοὺς αὐτῷ τὴν θυγατέρα μον, ἐζήτησε γὰρ ἀποχτεῖναί με. » Καὶ
ἐψόγησεν αὐτὸν χάριν τοῦ ἐπιθυμῆσαι αὐτὸν τῆς βασιλείας αὐτοῦ χτλ. Contra Josephus XIII, 4,6 narrat revera Ptolemseum
Alexandri petitum esse insidiis, quas zegre rex effugerit. ( Paucissimis rem tángunt Liv. Ep. 52; Appian. Syr. 67 ; Justiri
XXXV, 2.) —2. διά δημα πέἐρνέθηκαν] Cf. Joseph. XIIl, 4, 7: Δύο περιτίθεται διαδήματα, Ev μὲν τὸ τῆς ᾿Αδίας,
ἕτερον δὲ τὸ τῆς Αἰγύπτου. Eodem modo Maccab. I, 11, 13. De Coelesyria Ptolemaeo data nihil legitur in Maccab. et Josepho;
. Apud Maccab. tamen ex reliquo narrationis tenore sponte hoc suppleveris. Apud Josephum diserte Ptolemaeus αὑτῷ
ἔφασχεν ἀρχεῖν τὴν τῆς Αἰγύπτου βασιλείαν, nulla addita clausula. H:ec sicuti quae fr. XX leguntur de clade et fuga Alexari-
dri, pertinent ad annum 146 a. C. (172 wer. Sel. Maccab. I, 11,9.). — 3. xotvom p.] χαινοπρ. codex. Deinde supplevi
v. Κοίλης.

XX. Fol. 183, 14 — 22 r. Eadem (exceptis verbis postremis Ἀλέξανδρος μὲν οὖν... ἀνῃρέθη ) leguntur in Exe. Photi
p- 519 ( Diodor. XXXII , 10). Prima verba Photii sunt : Ὁ δὲ Ἀλέξανδρος ἀπὸ μὲν τῆς μάχης μετὰ φ΄ τὴν φυγὴν ἐποιήσατο (ih
cod. Escor. est ἐποιήσαντο) χτλ. — 1. εἶτα Phot. — 9. xai Κάσιον heec. om. Photius. Primum scriba dederat βάσιον,
quod deinde correxit. — 3. συν ἤσαν ].. νῆσαν codex , relicto duarum literarum spatio. — 4. ἀσφαλ c(&c ] Photius perpe-
ram ἡγεμονίας. --- Clades et fuga Alexandri pertinent ad annum 146 , uti certissime constat. Verum Diodorus hoec non nar-
ravit ad annum 146, sed ita haud dubie rem instituit, ut postquam susceptam Demetrii contra Alexandrum expeditionem
( Ol. 157, 4— 14$ à. C.) narrasset , statim reliquam hujus belli historiam usque ad cladem fugamque Alexandri subjunge-
ret. Saepius eo modo Diodorus narrationem disponit eoque chronologiam suam alioquin parum accuratam multo etiam
impeditiorem reddit. Nostro autem loco res eo probatur, quod qux sequuntur in Exc. Photianis de Masinissee et de Prusioe
finead an. 149 ( 157, 4) referri solent. Recte igitur in editis Diodori quae de Bala e Phot. Exc. narrantur, statim post ea posui,
qui de Philippi Macedonis post victoriam crudelitatem ex Exc. De virtut, exstant. Eandem rerum seriem praebent nostra
fragm. XVII et XIX. Ceterum ordinem fragmentorum nunc nostrorum Excerptorum ope accuratius in nonnullis refingere
possumus. Nimirum in libro XXXI capita ordinanda sunt hunc in modum : ΟΛΆΤΗΛΟΟ : cap. 1 — VIII; XIV et XV ( quate-
nus ad Exc. Vatican. pertinent ); De insid. fr. XVII. — Mackposta : Cap. IX ; De ins, fr. XVIII. — Svnia : De ins. fr.

ESO ENG GL) χε τὴς
OPE SPUR PN
ἈΝ."

,
D

Συγχωρήσαντος δὲ τοῦ Δημητρίου περὶ ὧν ἠξίουν, οὐ
μόνον προδόται τοῦ βασιλέως, ἀλλὰ καὶ φονεῖς ἐγεν ἤθη-
σαν. Ἀλέξανδρος μὲν οὖν ὑπὸ τῶν φίλων τοῦτον τὸν
τρόπον ἀνηρέθη.

ΧΧΙ. Ὅτι Διόδοτός τις ἐπικαλούμενος Τρύφων,
ὑπάρχων δὲ ἐν πολλῷ ἀξιώματι τῶν παρὰ τῷ βασιλεῖ
φίλων, δρῶν. τὰς ὁρμὰς τῶν ὃ ὄχλων (1) καὶ τὸ πρὸς τὸν
δυνάστην μῖσος, ἀποστὰς τοῦ Δημητρίου χαὶ ταχὺ
πολλοὺς εὑρὼν χοινωνοῦντας τῆς προαιρέσεως, τοὺς περὶ
τὴν Λάρισσαν διωνομασμένους ἐπ᾽ ἀνδρεία, καὶ τὴν
ἐνθάδε χατοιχίαν εἰληφότας δι᾽ ἀνδραγαθίαν, ἀποίχους

δὲ ὄντας τῆς Θετταλιχῆς Λαρίσσης, καὶ τοῖς ἀπὸ Σε-

λεύχου (2) τοῦ Νιχάτορος βασιλεῦσι γεγονότας συμμά-
χους xac τὸ πρῶτον ἄγημα τῆς ἱππιχῆς δυνάμεως "(3).
᾿Ιποιήσατο δὲ σύμμαχον χαὶ τὸν τῆς Ἀραδίας δυνάστην
, Y 7
Ἰ᾿Ιάμόλιχον (4), ὃς ἐτύγχανεν ἔχων παρακαταθήχην
᾿Αντίοχον τὸν ᾿Επιφανὴ χρηματίζοντα, παῖδα μὲν τὴν
ἡλικίαν, υἱὸν δὲ ὄντα ᾿Αλεξάνδρου. Τούτῳ μὲν οὖν διά-
δημα περιθεὶς xol τὴν ἁρμόζουσαν βασιλεῖ θεραπείαν,
"Á S / $, /, € , M
κατήγαγεν ἐπὶ τὴν πατρῴαν ἀρχήν. Ὑπελάμδανε γὰρ,
ὅπερ ἦν εἰχὸς, τὰ πλήθη μεταδολῆς ὀρεγόμενα προθύμως
τὸν παῖδα κατάξειν διὰ τὴν ἐπιείχειαν τῶν *. βασι-
λέων (5) xa διὰ τὴν τοῦ τότε ἄρχοντος παρανομίαν. Καὶ
πρῶτον μὲν ἀθροίσας μέτριον σύστημα κατεστρατοπέ-
δευσε παρὰ πόλιν Χαλκίδα, χειμένην ἐν τοῖς μεθορίοις
τῆς Ἀραθίας, δυναμένην δὲ δυνάμεις ἐνδιατριθούσας
διαθρέψαι xot παρέ ἔχεσθαι τὴν ἀσφάλειαν. ᾿Εντεῦθέν τε
ὁρμώμενος (ὁ ) προσηγάγετο τοὺς πλησιο) χώρους, χαὶ τῶν
πρὸς πόλεμον) χρησίμων’ τὰς παρασχευὰς ἐποιεῖτο. Ὅ δὲ
Δημήτριος πρῶτον μὲν ὡς λῃστοῦ τινὸς κατεφρόνει, χαὶ
τοῖς στρατιώταις συλλαδεῖν αὐτὸν προσέταξεν μετὰ δὲ

ταῦτα παράδοξον δύναμιν περιποιησαμένου, καὶ πρόσχη-

μα τῆς ἰδίας τόλμης λαθόντος (7) τὴν τοῦ παιδὸς κάθοδον
ἐπὶ τὴν βασιλείαν, ἔγνω στρατηγὸν ἐπ᾽ αὐτὸν ἐχπέμπειν.
XXII. Ὅτι χατὰ τὴν Πισιδίαν Μολκέστης (1) τις

EX HISTORIA DIODORI SICULI.

Xxvit
quum locum dedisset Demetrius, non proditores tantum ,
sed interfectores etiam regis facti sunt. Alexander igitue ᾿
amicorum manu hunc in modum e medio sublatus est.
XXI.

auctoritate inter familiares regis valebat, ubi vidit quo

Diodotus cognomento Tryphon, qui plurimum

impetu multitudo et quanto in principem odio ferretur, a
Demetrio defecit, et brevi multos sibi socios consiliorum
comparavit, inter eosque etiam Larisse incolas, virtutis
illos fama celebres , qui in Syria habitationem hanc accepe-
rant preemium fortitudinis : coloni vero erant Larissze Thes-
salicce , et pro regibus a Seleuco Nicatore oriundis in prinio
equitatus agmine collocati pugnare solebant. Preterea
Diodotus societatem iniit cum Arabic principe Iamblicho,
qui fidei suce commissum habebat Antiochum Epiphanem,
quem vocant , Alexandri filium, puerum*admodum. — Huic
igitur diadema imposuit, et reliquo cultu regio instructum in
regnum paternum reducere instituit. Censebat enim multi-
tudinem mutationis cupidam lubenter puerum recepturam
esse propter priorum hujus familic regum humanitatem
atque ejus qui tunc regnabat insolentiam. Et primum qui-
dem, mediocri agmine collecto, castra metatus est ad Chal-
cidem urbem , in confiniis Arabic sitam , qu: collocatis ibi
copiis et commeatum et securitatem praebere poterat. Hinc
deinde excurrens finitimos subigebat atque res ad belli usus
necessarias sibi comparabat. Demetrius autem initio qui-
dem quasi latronem contemnens eum comprehendi militi-
bus jussit, postea vero, quum Diodotus preter opinionem
multis se copiis instruxisset atque suce ipsius audacice pue-
rum in regnum reducendum przetexeret , ducem cum exer-
citu contra eum mittendum esse statuit.

XXI. In Pisidia Molcestes (sive Moceltes) quidam Bu-

XIX et XX ; cap. X—XII. Qux omnia adhuc libro XXXT vindicanda ; cujusannus postremus fuerit Olymp. 157, 4. 14? a, C.
— Liber XXXII : CARTHAGO : cap. XII. XVI. XVI. [Mortem Masinissce (c. XVII ) Diodorus non poterat ad an. 157,4 nar-
rare ( 153) ; nam in ejusdem anni historia non poterat bis diversis locis de Carthaginiensium rebus sermo esse. Itaque, quum
qua libro XXXI de Carthagine leguntur, ad Ol. 157, 4 referenda sint, historia libri XXXII incepisse debet ab Ol. 158,1.]
— Birüxwia : cap. XIX. XX. XXI. etc. , ut in editis.

XXI. Fol. 183, 22 r. — 183, 17 v. — Dere cf. Joseph. Ant. Jud. XIII, 5, 1 sq.; Justin. XII, 5, 1 sq. ; Liv. Ep. 52;
Appian. Syr. 67. iN ὄχλων | supra scripto ov codex. — De odio multitudinis i in | Demetrium Nicatorem ef. Diodor. XXXIII,
^ , cui capiti nostrum fragmentum adjungas. — 2. ἀπὸ Σε λεύ χουν ] ἀπὸ τοῦ Acóxou codex ; ita tamen ut vox τοῦ minoribus
literis exárata , et ad explendam lacunam ab alia manu addita sit. De Larissa Syri cf. Stephan. Byz. : Λάρισσα... ἕχτη
Συρίας, ἣν Spo Σίζαρα ( Saidjar hodie) χαλοῦσιν Appian. Syr. 57 ; Plinius V, 23,9. — 3. Desideratur verbum » προσεποιή-
σατο, puto, quod propter sequens ποιήσατο facile excidit... Scribi etiam possit : δυνάμεως ἐποιήσατο συμμάχους, xal τὸν
τῆς χτλ. — 4. Ἰάμόδλιχον ] Josephus 1. 1. Μάλχον dicit. mox cod. παραθήχην. — 5. βασιλέων] Lacunam notavi. Quod
sponte se offert τῶν προτέρων βασιλέων non satis aptum est quum Demetrius, pater Nicatoris , saevus fuisset tyrannus. Ale-
xander Bala vero cui Nicator successerat , προσήνης ἦν ἐν πᾶσι xoà φιλολόγος ἐν ταῖς ὁμιλίαις ( Athenzeus V, p. 511). Itaque
scribendum videatur τοῦ προτέρου βασιλέως. Sin servare velis v. βασιλέων, in hanc sententiam refingendum est : τῶν προτέ'
ρὼν ἀπὸ τῆς ἑτέρας οἰχίας βασιλέων. Quod commendari potest ex ipso Diodoro XX XIII, 4, 3, ubi sic : Ὃ δὲ Δημήτριος ( Nica-
tór ) ὑπάρχων αὐτοῖς πολέμιος, οὐ διέλιπε ποιῶν σφαγὰς χαὶ φυγὰς χαὶ χρημάτων ἀφαιρέσεις, πολὺ xai τὴν τοῦ πατρὸς χαλεπό-
Tra wo μιαιφονίαν ὑπερδαλόμενος,.. »,... ὥστε τοὺς μὲν ἀπὸ ταύτης τῆς οἱ κίας βασιλεῖς διὰ τὴν παρανομίαν μισεῖσθαι, τοὺς
δὲ ἀπὸ τῆς ἑτέρας διὰ τὴν ἐπιείχειαν d raidafos. — 6. ópp. ὦ μενος] ὁρμόμ.. cod. —7.3a66vc0c] λαθόντας codex.

XXII. Fol. 183, 17—29 v. De re aliunde non constat. Series fragmentorum docet referenda hec esse ad primos annos
Demetrii Nicatoris ( 145). Turbulentis his temporibus multi per civitates regum Syrorum exstiterint tyranni. Aradiorum
et Marathenorum bellum ad hosce annos pertinens memorat Diodorus XXXIII, 5 ( ibi nostra heec insere); Apamensium
contra Larisseeos bellum Posidonius ( ap. Athen. p. 176, B) de iisdem temporibus agens narrat. — 1. Μολκχέστης ] infra

FRAGMENTA HISTOR. GR. — VOL. Il. | b

ΧΥΠῚ

ἦν τὸ μὲν γένος Βουδωνεὺς (2), ἀξίωμα δὲ μέγιστον
ἔχων τῶν περὶ τοὺς τόπους τούτους χατοιχούντων, διά
τε τὴν ἐπιφάνειαν στρατηγὸς αἱρούμενος. "Emi πολὺ δὲ
ἰσχύων, σωματοφύλαχας ἔσχε xat φανερῶς ἑαυτὸν dvé-
δειξε τύραννον. Μετὰ δέ τινας χρόνους ἀδελφὸς αὐτοῦ
Σεμίας (3), σπεύδων εἰς ἑαυτὸν περιστῆσαι τὴν δυνα-
στείαν, xal πιστευόμενος, ὡς ἂν ἀδελφὸς, ἀνεῖλε τὸν
Μοχέλτην (Μολχέστην )). xol τὴν τυραννίδα διεδέ-
ξατο. Οἱ δὲ υἱοὶ τοῦ σφαγέντος, ἀντίπαιδες ἔτι τὴν
ἡλικίαν ὄντες, ὑπό τινος συγγενοῦς ἀπήχθησαν εἷς τὴν
Τερμησσὸν (4) λαθραίως. "Ev ταύτη δὲ τραφέντες xal

^ Ld / D
γενηθέντες ἐνήλιχοι τόν τε πατρῷον φόνον μετῆλθον,

* , 5 , , 2 ().
καὶ τὸν τύραννον ἀνελόντες δυναστεύειν οὔ προείλοντο,
τῇ δὲ πατρίδι τὴν δημοχρατίαν ἀπεχατέστησαν.
XXIII. Ὅτι Γαλαίστης τις, ᾿Αθαμᾶν τὸ γένος, υἱὸς

δὲ Ἀμυνάνδρου τοῦ βεδασιλευχότος ᾿Αθαμάνων, γένει
χαὶ πλούτῳ χαὶ δόξη πολὺ προέχων τῶν ὁμοεθνῶν,
ἐγένετο φίλος Πτολεμαίου τοῦ Φιλομήτορος " ἐν δὲ τῇ

* , / Ὁ» /, Dd 94 V. "HEN
πρὸς Δημήτριον μάχη (1). τῶν δυνάμεων τῶν ἀπὸ Ἀλε-
ξανδρείας ἡγεμὼν ἐγεγόνει. Οὗτος μετὰ τὴν ἧτταν
xai τελευτὴν Πτολεμαίου ἐλθὼν εἰς διαδολὰς ψευδεῖς,
ὡς ἑχουσίως τοῖς πολεμίοις χαταπροέμενος τὰ πρά-

M Ὁ / M / S ,

γματα, xal τοῦ διαδεξαμένου τὴν βασιλείαν Πτολεμαίου
τὰς δωρεὰς ἀφελομένου καὶ χαλεπῶς διαχειμένου πρὸς

$ uv. Y 2 [4 CNTURS Xe / EE ni
αὐτὸν, φούηθεὶς ἀπεχώρησεν εἰς τὴν “Ελλάδα. ᾿ἔχπε-
σόντων δὲ xot ἄλλων πολλῶν ἐχ τῆς Αἰγύπτου διὰ τὴν
πρὸς τοὺς ὀψωνιαζομένους στρατιώτας στάσιν, ἀνέλαῤε

EE t5 / sl 5. , ἡ
τοὺς φυγάδας, Φήσας δὲ ἐν παραχαταθήχη τὸν βασι-
λέα Πτολεμαῖον τὸν Φιλοιλήτορα δεδωχέναι παιδίον (2)

» e , 5» Ὁ / 5 M , *
αὐτῷ τρέφειν ἐχ τῆς Κλεοπάτρας ἐπὶ βασιλεία, xat
τούτῳ διάδημα περιθεὶς, καὶ συναγωνιστὰς ἔχων πολ-
λοὺς φυγάδας, παρεσχευάζετο κατάγειν ἐπὶ τὴν πατρῴαν
βασιλείαν τὸν παῖδα.

EK THX IXTOPIAX ΔΙΟΔΩΡΟΥ͂ XIKEAIOTOY.

bonensis , inter regionis hujus incolas magnae vir zestimatio-
nis , propter nominis celebritatem dux exercitus creatus est.
Tum vero viribus praepollens custodes corporis assumpsit et
palam se tyrannum exhibebat. Sed haud ita multo post
frater ejus Semias in se transferre principatum moliens , fide
quam fratri frater habebat, abusus Molcestem occidit ef ty -
rannide potitus est. At filii Molceste, puerilem setatem
nondum egressi, a cognato quodam clam Tormessiti ab-
ducti sunt. Ibi educati postquam .adoleverant , redeuntes
ccdem paternam ulti sunt nece tyranni, ac principatum

recusantes imperium populare patric reddiderunt.

. XXHI. Galestes, Athaman, Amynandri Athamanum

regis filius, genere, divitiis ac nominis claritate inter po-
pulares insignis , familiaris fuerat Ptolem:ei Philometoris et
in predio contra Demetrium commisso Alexandrinorum
agmen duxerat. Is post cladem et obitum Ptolemeei ca-
lumniarum mendaciis circumventus est. Dicebant eum de
industria res elabi sibi passum hostibus prodidisse. Quare
Ptolemeus ( PAyscon), fratris in regno successor, dona ei
ademit, ac pessime in eum affectus erat. Itaque metuens
sibi Galzstes in Graeciam abiit , ubi alios multos qui sedi-
tione contra niilites stipendiatos facta /Egypto pulsi erant,
recepit. Et Ptolemoum Philometorem dicens custodiae
suce commisisse puerulum e Cleopatra natum, quem edu-
caret et ad regnum eveheret, diadema huic imposuit, et
magno exulum numero adjutus in regnum paternum redu-
cere tentabat.

* CE ἩΨΨῪ TIU PY ADM PAM v
/ V LIMEN. MAT MOM aor t ein "aa :
γῶν ἣῃ Ἐν τυ OU pn t vo TY UNIS pour yt

Μοχέλτης. — 2. Βουδωνεὺς ] Cf. Stephan. Byz. : Βου δὼν, πόλις Λυχίας. Βουδὼν γὰρ xoi Βάλδουρα, πόλεις Λυχίας, ἀπὸ
Ἐαλθούρου xoi Βουδῶνος * οὗτοι δὲ λῃσταὶ πόλεις ἔχτισαν ὁμωνύμους. Ὁ πολίτης ὥφειλε Βουδώνιος" εἴρηται δὲ Βουδωνεύς * χαί-
ρουσι γὰρ οἱ Λύχιοι τῷ τύπῳ. Bubonem urbem in Lycic Eparchia memorat etiam Hierocles Synecdem. p. 395, 25 in tom. HI
Constant. Porphyr. ed, Bonn. ; Plinius XXXV,17,57 ; Ptolem:zeus V, 3. Situs urbis ignotus; patet tamen ex nostro loco, ubi
Pisidice urbs adscribitur, in confiniis Lyciae et Pisidioe esse ponendam. — 3. Σεμίας ] Fuerit Σημίας vel Σιμμίας. --- 4. Te o-
μησσὸν } Γέρμησον codex. Hlud etiam Dindorf. in Diodor. XVIII, 46, 3. 47, 3 ex nonnullis libris recepit. Plurimi codd.
Yegur,oov. Cf. de varia nominis scriptura Forbiger. Geogr. 1I, p. 328.

XXIIL. Fol. 183, 30. v. — 184, 14 r. De Amynandro Athamanum rege bene constat e Polybio , Livio, aliis. Ei Galcstam
filium fuisse e nostro loco discimus. Ipsius Galcestze mentio fit etiam in Exc. De virtut. ( Diodor. XXXIII, 24), ubi post-
quam de Physcone omnibus inviso dictum, additur : ὁ δὲ στρατηγὸς ἱέραξ ( de hoc cf. Posidonii fr. 7) ἐν τοῖς πολεμικοῖς ἔργοις
θαυμαστὸς ὧν... συνέσχε τὴν τοῦ Πτολεμαίου βασιλείαν. Τούτου γὰρ &nopoupévou χρημάτων, καὶ τῶν στρατιωτῶν βουλομένων
ἀφίστασθαι πρὸς Γαλαίστην διὰ τὸ μὴ χομίζεσθαι τοὺς μισθοὺς ἐχ τῆς ἰδίας οὐσίας, ὀψωνιάσας τὴν δύναμιν, διωρθώσατο τὴν
ὅλην μεταδολήν. Verum qua h. 1. narrantur post ea quae nostro fr. leguntur, facta esse tum ipsa res suadet , tum series
Excerptorum. Nam in Exc. De virt. antecedit fragm. de sepultura Viriathi; in nostris sequitur fr. de czede ejusdem ( an.
140 à, C. ). Igitur series est : fr. XXII de Galoeste rebelle; fr. XXIII de czede Viriathi ; lib. XXXIII, c. 22 de sepultura Vi-
riathi ; c. 23 de Hierace impediente ne milites ad Galcesten ( bellum contra regem jam gerentem ) deficerent. Praeterea pa-
tet nostra accidisse non ita multum post mortem Philometoris ( 146 ). Adeo ut defectio Galvestze pertinere videatur ad an.145.
Itaque collocanda post lib. XXXIII, c. 6, ubi : ὁ Πτολεμαῖος... ἐξ ἀνομηημάτων ἤρξατο μεγάλων διοιχεῖν τὰ κατὰ τὴν βασιλείαν.
ἸΤολλοὺς μὲν γὰρ 472. Quorum exemplum etiam nostra erant. —1. πρὸς Δημήτριον μάχῃ ] Hoc negligentius dictum. Pro-
fectus sane Philometor est eo consilio, ut pro Alexandro contra Demetrium pugnaret, verum, ut supra ex Diodoro vidimus,
mutavit rex sententiam , et cum Demetrio contra Alexandrum pugnavit; quo proelio vulneratus paucis diebus post mor-
tuus est. Neque denique clade affectus, sed victoria potitus est. Fortasse tamen agmen quod Galeestes duxerat Alexandri-
norum, inferius fuerat. —2. παιδίον ] Secundum Justinum X XXVIII, 8 Ptolemaeus Philometor moriens filium parvulunt
reliquit, quem Physcon primo statim regni anno de medio sustulit, Ljetus igitur hoc solo, ait, quod sine certamine
fraternum regnum recepisset, in quod subornari a matre Cleopatra et favore principum fratris filium cognoverat ,

XXIV. Ὅτι Αὔδας καὶ Διτάλχης (1) καὶ Νικο-
ρόντης ἐκ πόλεως "Ὅρσωνος, οἰχεῖοι δὲ ἀλλήλων χαὶ
φίλοι (2), θεωροῦντες τὴν περὶ τὸν Ὑ ρίατθον ὑπεροχὴν
᾿ς χαταπονουμένην ὑπὸ Ῥωμαίων, καὶ περὶ αὑτῶν (3) δεί-
᾿ σαντες, χαταθέσθαι τινὰ χάριν τοῖς Ρωμαίοις ἔχριναν (4),
δι᾽ ἧς ἑαυτοῖς περιποιήσασθαι τὴν ἀσφάλειαν. Ὃρῶν-
Ν € 5 m , b
τες γὰρ τὸν Ὑρίατθον ἐπιθυμοῦντα χαταλύσασθαι τὸν
γ 5 / / / ,
πόλεμον, ἐπηγγείλαντο πείσειν Καιπίωνα συνθέσθαι
a s 5 M E] / 3
τὴν εἰρήνην, ἐὰν αὐτοὺς ἀπολύση πρεσόδευτὰς περὶ δια-
λύσεων. ΠΙροθύμως δὲ τοῦ δυνάστου συγχωρήσαντος,
οὗτοι μὲν συντόμως (5) γενόμενοι πρὸς τὸν ζαιπίωνα, ῥα-
δίως ἔπεισαν δοῦναί σφισιν αὐτοῖς τὴν ἀσφάλειαν ἐπαγ-
]
γελλομένοις δολοφονήσειν τὸν Ὑσρίατθον. Δόντες οὖν
καὶ λαθόντες περὶ τούτων πίστεις, ταχέως ἐπανῆλθον
? M / 3 £F X / M €
sig τὴν παρεμόολήν᾽" εἰπόντες O6 πεπειχέναι τοὺς Po-
/ Ὁ 5 7 ^ 5 / 2 M », M
ἱκαίους περὶ τῆς εἰρήνης, εἰς ἐλπίδας ἀγαθὰς ἤγαγον τὸν
"Yoíac0ov, σπεύδοντες τῆς ἀληθοῦς ἐννοίας ἀπαγαγεῖν
αὐτοῦ τὴν διάνοιαν ὡς πορρωτάτω. Πιστευόμενοι (o)
δὲ αὐτοῦ διὰ τὴν φιλίαν νυχτὸς ἔλαθον sig τὴν σχὴ-
Ἣν Q9 Y
νὴν παρεισελθόντες, xal τοῖς ξίφεσι διαχρησάμενοι τὸν
εν" " - , J 5 τ : 6 ^ 3
“γρίατθον πληγαῖς εὐχαίροις, ἐκ τῆς παρεμθολῆς éx—
πηδήσαντες παραχρῆμα διὰ τὴς ὀρεινῆς ἀνοδίαις χρη-
σάμενοι διεσώθησαν πρὸς Καιπίωνα. ,
. XXV. Ὅτι χατὰ τὴν Συρίαν Διόδοτος ὃ 'Γρύφων
ἐπικαλούμενος, ἀνηρηχὼς Ἀντίοχον τὸν ᾿Αλεξάνδρου
τὸν ἐπὶ βασιλείᾳ τρεφόμενον, παῖδα τὴν ἡλικίαν ὄντα,
περιέθετο διάδημα τῆς βασιλείας, καὶ χρατήσας ἔρη-
μον, αὑτὸν ἀνηγόρευσε βασιλέα, χαὶ [κατὰ] (ἡ τῶν
τη e τ Dl Ν ΩΣ
σατραπῶν χαὶ τῶν στρατηγῶν τῶν (2) ἀπὸ τοῦ βασιλι-
. χοῦ γένους πολεμεῖν ἐπειρᾶτο. llepi μὲν γὰρ τὴν Με-
σοποταμίαν ἦν Διονύσιος ὃ Μῆδος, περὶ δὲ τὴν Κοίλην
Συρίαν oi περὶ τὸν Σαρπηδόνα (3) xo Παλαμήδην, ἐν

EXCERPTA EX HISTORIA DIODORI SICULI.

XIX

XXIV. Audax et Ditalces et Nicorontes ex Orsone oppido,
necessitudine et amicitia inter se juncti, ubianimadverterunt
fastigium Viriathi accidi armis Romanorum, de sua salute
anxii gratiam aliquam apud Romanos jneundam esse sta
tuerunt , qua securitatem sibi conciliarent. Itaque videntes
Viriathum belli solvendi cupidum, promiserunt persuasuros
se Cepioni , uf pacem componeret, si ipsis de hac re legatio
demandaretur. Lubenter id principe concedente , citato iti-
nere ad Ceepionem profecti, facile persuadent ut cedem Vi-
riathi pollicentibus securitatem spondeat. Fide data et ac-
cepfa, in castra propere redeunt, et nuntiantes de pice
ineunda se Romanis persuasisse , in bonam spem Viriathun
adducunt , et a vero ipsorum consilio quam longissime ani-
mum ejus avertere student. Quorum fidei quum Viriathus
se committeret ob amicitiam , noctu clam in tentorium in-
grediuntur, gladiisque letalia infligentes vulnera trucidant
eum , dein ex castris se proripientes per invia montanorum
ad Ceepionem salvi perveniunt.

XXV. In Syria Diodotus cognomento Tryphon postquam
Antiochum Alexandri filium, regio dignitati destinatum ,
tener: «tatis puerum , interfecerat, sibi diadema imposunt,

et submoto illo ab omnibus deserto, se ipse regem declara -
vit. Deinde contra satrapas et duces e regia familia oriun-

dos bellare tentabat. Nam in Mesopotamia Dionysius Medus

erat, in Coelesyria Sarpedon et Palamedes, in Seleucia πιὰ"

δὲ τῇ παρὰ θάλατταν Σελευχείᾳ (4) Αἰσχρίων, ἔχων | ritima Eschion, qui secum habebat reginam Cleopatram,

ceterum infestus omnibus , statim ubi Alexandriam ingressus est , fautores pueri trucidari jussit. Ipsum quoque
die nuptiarum, quibus matrem ejus in matrimonium recipiebat , inter apparatus epularum et solennia religio-
mum, in complexu matris interficit. Num igitur finxit Galcestes interfectum illum non vere fuisse Philometoris filium ,
sed hunc a patre sibi traditum esse, ut tueretur eum et ad regnum conservaret? An etiam alterum filium Philometori
Cleopatram peperisse contendebat? In medio hzc relinquenda. Si vetus Josephi interpres fidem meretur, plures Philo-
metori filii erant. Nam Contra Apion. lib. II, c. 5 in latinis (graeca perierunt) legitur : P/olem«us... egressus est de
— . €yrene eo animo , ut Cleopatram e regno ejiceret , et v1ux0s regis , ut ipse regnum injuste sibi applicaret. Ceterum
Philometoris filius, eui Galeestes regnum recuperare stadebat, intelligendus fortasse est Ptolem:eus ille, qui in Papyro
— Amastasio medius inter Ptolemzum Philometorem et Pt. Physconem recensetur. Cf. tamen Letronnius /nser. gr. de
Ὁ Eg. 1, p. 53 sqq.
| XXIV. Fol. 184, 15 r. — 184,4 v. Insere locum ante lib. XXXIII, c. 22, ubi de sepultura Viriathi sermo est. Res per-
linet ad an. 140 a. C. Diodorus quidem in Exc. Vat. p. 98 ( XXXIII, 21) Popilium con:ulem (consul vero erat an. 139)
ad colloquium Viriathum convenisse narrat ; quamquam res aperte pertinet ad Servilianum consulem anni 142. Verum ejus-
... modi consulum confusio erebra admodum apud Diodorum est ; eamque magnam partem jam in fontibus suis repererit. Certe
— mirum est in errore modo memorato cum Diodoro facere Dionem Cassium in Exc. Ursin. 163 ( tom. II, p. 58 ed. Gros.,
quem vide) et Sext. Aurelium. — 1. Διτάλχης ] διτάγχης codex , in quo τάγ literis minoribus seriptum est, haud dubie
- quod scriba ductus literarum in exemplari describendo assequi non potuerat. Appianus Hisp. c. 74 percussores Viriathi no-
minat Αὔδαχα, Διταλχῶνα x«i Mívoupov, quae nominum formae sane genuiniores esse videntur. In ipsa narratione differt
— Appianus, secundum quem Audax ejusque socii διαφθαρέντες ὑπὸ τοῦ Καιπίωνος δώροις τε μεγάλοις καὶ ὑποσχέσεσι πολλαῖς,
ο΄ ὑπέστησαν αὐτῷ χτενεῖν τὸν Οὐρίαθον. Orsonem Belice urbem Appianus memorat c. 16 et 65. — 2. φίλοι ] φίλου cod. —
3. αὐτῶν ] αὐτῶν codex. — 4. ἔκριναν] ἔχρινεν cod, Mox excidisse videtur verbum δύναιντο. — 5. συντόνως. — 6.
πιστευόμενοι͵ πιστενόμενος codex. De re cf. Appian. 74 : Τοῖς φίλοις ἐξῆν xoi νυχτερεύοντι ἐντυγχάνειν.
- XXV. Fol. 184, 4—13 v. — 1. χατὰ 1 supplevi vocem. — 2. τῶν ἀπὸ ] τοῦ ἀπὸ codex. — 3. De hoc Sarpedone cf.
—. fontem Diodori , Posidonium ( fr. 10 ) ap. Athenzeum VIII, p. 333, B. — 4. ἐν Ee. ] Cf. Joseph. XIII, 7, 1 : Τὴν δὲ βασι
Y λείαν λαθὼν ἀπεδύσατο τὴν ὑπόχρισιν, xoi ὁ ἀληθὴς Τρύφων ἦν. Τοὺς οὖν ἐχθροὺς διὰ ταῦτα ἐποιεῖτο χρείττονας “ τὸ μὲν γὰρ

b.

Xx | EK THX IXTOPIAX ΔΙΟΔΏΡΟΥ XIKEAIOTOY.
μεθ’ ἑαυτοῦ τὴν βασίλισσαν Κλεοπάτραν, Δημητρίου | uxorem autem Demetrii illius, quem Arsaces vivum ce-
δὲ ovaixa , τοῦ ζωγρηθέντος ὑπ᾽ ᾿Αρσάχου [5). perat.

XXVI. Ὅτι συνετίθεντο πρὸς ἀλλήλους ot δοῦλοι (1) XXVI. Servi in defectionem et ccedem dominorum con-

στρατιωτιχὸν αὐτὸν μισοῦν ἀφίστατο πρὸς Κλεοπάτραν τὴν Δημητρίου γυναῖχα τότε ἐν Σελευχείᾳ μετὰ τῶν τέχνων ἐγχεχλεισμέ-
vt. — 5. Ἀρσάχου Ἀρσαχίου codex. Jam quod tempora attinet, patet Diodorum statuisse Antiochum a Diodoto sive Try-
phone occisum esse quum Demetrius Nicator jam captus ab Arsace esset. Hausisse vero sua Diodorus putandus est ex Po-
sidonio, ex Apamea urbe, sicuti Diodotus, oriundo. Hunc enim in Postpolybianis ducem sequitur, adeo ut eum vel in Si-
cula historia ad verbum fere exscripserit. Quanta vero in Syriis maxime rebus Posidonii auctoritas esse debeat, liquet. Porro
cum Diodoro reliqui scriptores faciunt omnes, exceptis libris Maccabaeorum, quibus insistens Clintonus F. H. III,
p. 326 sqq. tempora Demetrii et Diodoti hunc in modum disposuit :

ἈΠ ΘΕ...

167. [110 Nov. Demetrius regnum occupat. Juxta eum Antiochus et Trypho.
170. 145 Feb. Antiochus a Tryphone interfectus ( Macc. I, 13, 31-41 ).
170. 142 Demetrius Judis libertatem concedit ( id. ibid.)

172. 140 Dem. expeditio Parthica ( Macc. I, 14, 1).

174. 139 Nov. Trypho interfectus ( Macc. I, 15).
175. 138 Nov. Demetrii captivitas.

- Annum quo captus sit Demetrius non fradit quidem auctor Maccab. ; sed patet e reliquis numeris eum captum esse post
interfectum Antiochum. Contra Josephus XIII, 5, 11. 6, 1 : (Δημήτριος ) ἐπολέμησε πρὸς τὸν ᾿Ἀρσάχην καὶ τὴν στρατιὰν ἅπα-
σαν ἀποδαλὼν αὐτὸς ζῶν ἐλήφθη... Τρύφων δ᾽ ἐπειδὴ τὰ περὶ τὸν Δημήτριον ἔγνω τοιοῦτο λαῤόντα τὸ τέλος, οὐκ ἔτ᾽ ἦν ᾿Αντιόχῳ
“Βέδαιος, ἀλλ᾽ ἐπεδούλευεν ὥστ᾽ αὐτὸν ἀποχτείνας τὴν βασιλείαν αὐτὸς κατασχεῖν. Idem ΧΠῚ, 7,1 : Mec! οὐ πολὺ δὲ τῆς αἰχμα -
λωσίας τοῦ Δημητρίου τὸν Ἀλεξάνδρου υἱὸν Ἀντίοχος ἀπέχτεινεν. Justinus ΧΧΧΥῚ, 1 : Ad postremum tamen capitur (De-
metrius) , ἐγακιοί δα per ora civitatum, populis, qui desciverant, in ludibrium favoris ostenditur. Missus
deinde in Hyrcaniam, benigne.. habetur. Dum h«c aguntur, interim in Syria Trypho qui se tutorem Antiocho,
Demetrii privigno , substitui a populo laboraverat , occiso pupillo regnum Syrie invadit. Eodem modo Appianus
Syr. 67. 68 de Tryphone agit post narratam expeditionem Demetrii Parthicam. Livius in Epit. 52 postquam res Syriae et
deinde res ZEzypti ad an. 146 pertinentes commemoraverat , denuo ad Syriam rediens , ideoque haud dubie res anni 145
afferens, dicit : Demetrius ob crudelitatem , quam per tormenta in suos exercebat, a. Diodoto quodam , uno ex sub-
jeetis , qui Alexandro filio wnwuLo admodum regnum asserebat , bello superatus Seleuciam confugit. L. Mununius
de Achais triumphavit ( 145 a. C.). Idem Epit. 55 in rebus anni 137 ( Hostilio Mancino cons. ) : Alexandri filius , rex
Syrit? , DECEM ANNOS ADMODUM Aabens, a. Diodoto qui Tryphon cognominabatur, tutore suo, per fraudem occisus est,
corruptis medicis , qui eum calculi dolore consumi ad populum mentiti , dum secant , occiderunt. 1n his Dukerus
et Delrius verba bimulum admodum in.puerum admodum mutari volunt, Clintonus vero alterum potius : decem annos
admodum , corruptum esse putat , quoniam sec. libros Maccab. Antiochus jam an. 142 interfectus sit. Quasi Liviana exi-
genda essent ad narrationem Maccabaeorum. Deinde non attendentes quo loco haec Livius ponat, non viderunt optime
omnia concinere, Nam qui bimulus erat anno 145, is decem annos natus erat anno 137 a. C. Eundem computum. Dio-
dori fuisse dubium non est, quum aliis locis comprobetur eodem usus esse fonte. Clintonis calculos vel series fragmento-
rum in Diodoro non admittit. Consentit etiam Eusebius p. 188, qui Demetrii expeditionem Parthicam assignat Ol. 160, 2.
139; deinde ad Ol. 160,4. 137 in Canone annotat : Tryphon quum se Syric dominum fecisset, Antiochum Alexandri
filium de medio sustulit. Tum et ipse ociter periit. Periisse vero debet eodem anno 137 vel initio anni 136 , cui pri-
mum annum Antiochi Sidetee Eusebius assignat. Regno potitus Tryphon, ut senatus benevolentiam captaret, Victoriam
auream populo Romano misit, teste Diodoro in Exc. Legat. p. 629. Hunc locum, cui Nostra praefigenda sunt, in editione
Parisina posui lib. XXXHI, 17, extra ordinem chronologicum. Etenim sequitur in iisdem Excerptis fragmentum de cele-
berrima illa Scipionis ad Alexandrinos etc. legatione. Hanc vero Scipionem non obiisse post annum 143 a. C. Clintonus cete-
rique chronologi statuunt. Nam Cicero Acad. II, 2,5, P. Africani historic, ait, loquuntur in legatione illa nobili quam
ANTE CENSURAM ( an. 142 a. C. Fasti Capitol. ) obiit, Panctium unum omnino comitem fuisse. Quod quin recte se lha-
beat quamquam in Epitome Diodori dubitavi, tamen sola fragmentorum Diodoreorum serie refelli non poterat , praesertim
quum sapius Siculus noster ordinem chronologicum relinquat, ideoque de Diodoti primis conatibus ad an. 145 loquens
historiam ejus universam persecutus esse potuerit. Nunc vero quovis pignore contendam Ciceroniana illa corrupta esse et
pro ante censuram scribendum esse ante consulatum (134a. C.) vel ( quod Dübnerus meus proponit) a censera, adeo ut
legatio incidat in annum 136 vel 135. Nam primum ipse Cicero De Republ. VI, 11 (2) ita habet : Quam autem Cartha-
ginem deleveris , triumphwum egeris , censorque fueris et obieris legatus Egyptum, Syriam, Asiam, Greciam, deli-
gere iterum consul absens , bellumque mazimum conficies, Numantiam exscindes. Yn his legatio inter censuram et
consulatum ponitur media. Alterum argumentum peto ex Historiis Posidonii, qui Laelii discipulus uberrime legationem per-
secutus est libro septimo ( v. Athenaeus XII, p. 549, D; Posid. fr. 11). Ita autem Posidonius in Historiis agit, ut singulis li-
bris unius fere anni res pertractet. Jam vero qu:e e libro quinto afferuntur pertinent ad res anni 138, quo captus est De-
metrius ;et quie e libro:octavo de Siculo servorum bello leguntur, referenda sunt ad annum i34. Igitur ex his colligitur
legationem pertinere ad anpum 136 vel , quod malim, ad an. 135: Eodem ducit series fragmentorum Diodori. Itaque Ex -
cerpta Leg. de Tryphone et de Scipione (X XXIII, c. 17 et 18) transponenda sunt ad finem libri XXXIII ( cujus postremum
fragmentum pertiaet ad an. 137 ) vel ad initium libri XXXIV ) cujus primum fr. est anni 134 ).
XXVI. Fol. 184, 13 v. — 185, 2 r. Eadem in brevius, uti solet, contrahens Photius in Exc. Diodor. XXXIV,
2, 10 : «(συνέθεντο πρὸς ἀλλήλους ὑπὲρ ἀποστάσεως χαὶ φόνου τῶν χυρίων. Καὶ πρὸς τὸν Εὔνουν ἐλθόντες ἠρώτων εἰ συγχω-
φεῖται παρὰ τῶν θεῶν αὐτοῖς τὸ βεθουλευμένον. 'O δὲ μετὰ τερατείας, ὡς εἰώθει, συντιθεμενος ὅτι συγχωροῦσι, παραχρῆμα πεί-
det ἔχεσθαι τῆς ἐγχειρήσεως. Εὐθὺς οὖν τετραχοσίους τῶν ὁμοδούλων συνήθροισαν, καὶ ὡς ἂν ὁ καιρὸς ἐδίδουν, χαθοπλισθέντες

EXCERPTÀ EX HISTORIA DIODORI SICULI

περὶ ἀποστάσεως χαὶ φόνων τῶν χυρίων. Παρελθόν.
τες δὲ πρὸς τὸν Εὕνουν, οὐκ ἄπωθεν διατρίόοντα, ἠρώ-
των, εἰ συγχωρεῖται παρὰ τῶν θεῶν αὐτοῖς τὸ βεύου-
λευμένον. Ὃ δὲ τερατευόμενος μετ᾽ ἐνθουσιασμοῦ, xal
περὶ τίνων ἥχουσι [ ἀκούσας διεσάφησεν ὅτι διδόασιν
αὐτοῖς οἱ θεοὶ τὴν ἀπόστασιν, ἐὰν μηδεμίαν ὑπερδολὴν
ποιησάμενοι παραχρῆμα (μὲν ἐγχειρήσωσι ταῖς ἐπιξο-
jai ὑπὸ γὰρ τῆς “πεπρωμένης (2) αὐτοῖς χεχυρῶσθαι
τὴν πατρίδα τὴν "Evvav, οὖσαν ἀκρόπολιν ὅλης τῆς
γήσου. 'Γοιούτων λόγων ἀχούσαντες xai διαλαῤόντες
ὅτι τὸ δαιμόνιον αὐτῆς συνεπιλαμθάνεται τῆς προαι-
᾿ρέσεως, οὕτως παρέστησαν ταῖς ψυχαῖς πρὸς τὴν ἀπό-
στασιν, ὥστε μηδεμίαν ἀναδολὴν τῶν δεδογμένων
ποιεῖσθαι. Εὐθὺς οὖν τοὺς μὲν δεδεμένους ἔλυον, τῶν
δὲ ἄλλων τοὺς πλησίον διατρίδοντας (3) συλλα δόμιενοι
περὶ υ' συνήθροισαν ἐπί τινος ἀγροῦ πλησίον ὄντος τῆς
"Evvnc. Συνθέμενοι δὲ πρὸς ἀλλήλους καὶ πίστεις ἐπὶ
σφαγίων ἐνόρχους νυχτὸς ποιησάμενοι χαθωπλίσθησαν,
ὥς ποτ᾽ ἂν ὃ χαιρὸς συνεχώρει" πάντες δὲ τὸ χράτι-
στον τῶν ὅπλων, τὸν θυμὸν, ἀνελάμόδανον (4) xxx τῆς
ἀπωλείας τῶν ὑπερηφάνων χυρίων, καὶ τούτων ἀφη-
γεῖτο "εὔνους. Καὶ παραχαλοῦντες. ἀλλήλους περὶ μέσας
νύχτας εἰσέπεσον εἰς τὴν πόλιν καὶ τούτους ἀνήρουν. |

XXVII. Ὅτι πολλοὺς ἔ ἔχων τ τοὺς συναγωνιστὰς ἂν-
τετάττετο 6 Τράχχος, χαὶ ἀεὶ χαὶ ayude ταπεινούμενος,
καὶ παρὰ προσδοχίαν à ἀποπίπτων, εἰς λύτταν τινὰ χαὶ
μανιώδη διάθεσιν ἐνέπιπτε. Συναγαγὼν γὰρ τοὺς συν-
ὠμότας εἰς τὴν ἰδίαν οἰχίαν, καὶ μετὰ τοῦ Φλάχχου
συνεδρεύσας ἔχρινε τοῖς ὅπλοις δεῖν χρατεῖν τῶν ἀντι-
πραττόντων χαὶ τὰς χεῖρας τοῖς τε ἄρχουσι χαὶ τῷ
συγχλήτῳ προσφέρειν. Διὸ παρεχελεύσατο πᾶσιν ὑπὸ
ταῖς τηδένναις (1) φέρειν ξίφη, καὶ συναχολουθοῦντας
αὐτῷ τὸν νοῦν προσέχειν τοῖς παραγγελλομένοις. Ὄπι-
pou δὲ βουλευομένου ἐν τῷ Καπιτωλίῳ (2) περὶ τοῦ
συμφέροντος, ὥρμησεν ἐχεῖσε μετὰ τῶν χαχεχτῶν. Εὗ-
ρὼν δὲ τὸν νεὼ προχατειλημμένον καὶ πλῆθος τῶν ἀρί-
στῶν ἠθροισμένον, ἀπεχώρησεν εἰς τὴν ὀπίσω τοῦ νεὼ
στοὰν ἀδημονῶν καὶ ποινηλατούμενος. Οὕτω δ᾽ αὐτοῦ
παροιστρήχοτος, Κοῖντός (3) τις συνήθειαν ἔχων πρὸς
αὐτὸν, προσέπεσε τοῖς γόνασιν αὐτοῦ δεόμενος μηδὲν
βίαιον ὃ ἀνήχεστον πρᾶξαι χατὰ τῆς πατρίδος. Ὁ δὲ
τυραννιχῶς ἤδη διεξάγων, αὐτὸν μὲν προέωσε πρηνῆ
ἐπὶ τὴν γῆν, τοῖς δὲ ἀχολουθοῦσι προσέταξε δια χεῖρί-
σασθαι xot ταύτην ἀρχὴν ποιήσασθαι τῆς κατὰ τῶν
ἐναντιουμένων τιμωρίας. Ὁ δὲ ὕπατος καταπλαγεὶς
τόν τε φόνον ἐδήλωσε τῇ συγκλήτῳ χαὶ τὴν κατ᾽ αὐτῶν
ἐπίθεσιν. Ζήτει ἐν τῷ περὶ cuu. 60A, c πολέμων.

- erant instructi.

XXI
spirarunt. Igitur Eunum haud procul inde degentem con-
veniunt sciscitantes num quod consiliis jam agitent dii per.
mittant. Is postquam audiverat quibus de rebus venissent,
cum verborum prestigiis et furore lymphatico respon-
det permittere deos defectionem, si nulla mora interpo-
sita statim rei exsequendde manum admoveant : a fatis pa-
triam ipsis esse destinatam Ennam, , totius insulaeacropolin.
Quibus auditis, existimantes ipsum numen coeptis suis
opitulaturum, tanto animorum ardore rem aggressi sunt,
ut promptissime quae decreverant exsequerentur. Confestim
igitur vinctos exsolverunt, et ex reliquis eos qui in propin-
quo degebant assumentes circa quadringentos in agrum
quendam prope Ennam situm congregarunt. Ibique de rebus
agendis deliberantes , mutuamque sibi fidem sacramento su-
per hostiis edito noctu spondentes, armarunt se prouti
quisque tunc poterat; omnes autem armorum preestantis-
simo, animi audacia, ad caedem dominorum insolentium
Eunus iis dux erat, Et invicem se exhor-
tantes circa mediam noctem in urbem irrumpunt, dominos-
que occidunt.

XXVII. Quoniam multos socios habebat, restitit C. Grac-
chus; et in diem magis depressus et spe sua frustratus in
furorem et quasi rabiem quandam incidit. Nam conjurafos
in domum suam convocavit, et cum Flacco deliberatione
habita, armis adversarios vincendos esse ac vim manuum
consulibus et senatui admovendam decrevit. Jussit igitur
ut omnes sub foga gladios gestantes ipsumque comitantes ,
ad mandata essent intenti. Et quo tempore Opimius de iis
qua e republica forent in Capitolio deliberabat, ascendit eo
Gracchus caterva stipatus conjuratorum; sed templum
prooccupatum et optimatium permultos eo convenisse vi-
dens , in porticum , quai pone templum est , abscessit con-
scientia ausi perturbatus poenisque exagitatus. Dum sic quasi
cestro immisso concitatur, Quintus An£7 lus, quo familiariter
uti solebat, ad genua ejus provolutus precatur, ne quid vio-
lenti et immedicabilis in patriam velit committere. Ille vero
tyrannice jam segerens, pronum in humum protrudit et comi-
tantibus imperat, ut trucident hominem et hoc penarum
ab adversariis sumendarum faciant initium. — Consul vero
perterritus ciedem hanc atque insidias quae ipsis struerentur,
senatui renuntiavit. Qucere in Excerptis De commissione
bellorum.

εἰς τὴν "Evvaw τὴν πόλιν εἰσπίπτουσιν, ἀφηγουμένου αὐτῶν καὶ τοῦ πυρὸς τὰς φλόγας τερατευομένου τούτοις τοῦ Εὔνου. Ταῖς
δ᾽ οἰχίαις ἐπεισελθόντες πλεῖστον φόνον εἰργάσαντο, μηδ᾽ αὐτῶν τῶν ὑπομαζίων φειδόμενοι. ---- 1. δοῦλοι ] δούλου codex. Mox

supplevi ἀχούσας ; contra μὲν particulam uncis inclusi. —

2. πεπρωμένη ς] πειρομένης cod.—- 3. διατρίδοντα ς] δια-
τρίδωντας cod. — 4, ἀνελάμδανον ] ἀνελάμόδανεν cod. ; mox ὑπεριφάνων cod.
XXVII. Fol. 185,3 — 21 r. Cf. Plutarch. C. Gracch. 13 sq. p. 1002 ed. Didot. ,

ubi tamen aliter res exponitur, et

omnino alius est quasi color et ingenium narrationis. Ad Diodorum proxime accedit Appianus Bell. Civ. I, 24, unde Dio-

dorea in nonnullis supplere licet : Ὁ δὲ

Γράχχος xai ὁ Φούλόιος ἐπεὶ καὶ τοῦδε ἐξέπιπτον, μεμηνόσιν ἐοιχότες ἐψεῦσθαι τὴν Bou-

λὴν ἔφασχον χτλ. --- Fragmentum inserendum ante XXXIV, 29 (121 a. C. ). — f. τηδέννας ]τιῦ. cod, — 2. ἐν τῷ Καπ.]

εἰς τὸ καπιτώλιον cod,

XXII

XXVIII. Ὅτι ἧκεν sic τὴν Ῥώμην à ἀπὸ τοῦ βασιλι-

χοῦ γένους ὑπάρχων ᾿Ιογόρθας ἕτερος, ἀντιποιούμενος
τῆς Νομαδιχῆς βασιλείας. Εὐδοχιμοῦντος δὲ αὐτοῦ καθ᾽
ὑπερδολὴν, ὃ ᾿Ιογόρθας μισθωσάμενός τινας σφαγεῖς
τοῦτον μὲν ἐδολοφόνησεν, αὐτὸς δὲ οὐδενὸς χωλύοντος
ἐπανῆλθεν εἰς τὴν βασιλείαν.

XXIX. Ὅτι ὃ πρεσθύτερος Πτολεμαῖος ἐν Σελεὺ -
χεία τῇ πόλει ὧν συγχεχλεισμένος , ὑπό τινος τῶν φίλων
ἐπιδουλευθεὶς, τὸν μὲν ἐπιδουλεύσαντα συλλαῤθὼν ἐτι-
μωρήσατο, εἰς δὲ τὸ λοιπὸν οὐ τοῖς τυχοῦσι φίλοις
ἑαυτὸν ἐπίστευεν.

XXX. “Ὅτι πολλαὶ (1) ἐπαναστάσεις ἐγένοντο οἶχε-
᾿ τῶν. Πρώτη μὲν ἣ περὶ τὴν (2) Νουχερίαν " τριάχοντα
οἰκετῶν συνωμοσίαν ποιησαμένων χαὶ ταχὺ χολασθέν--
τῶν * δευτέρα δὲ (3) ἣ περὶ τὴν Καπύην, διαχοσίων οἶχε-
τῶν ἐπαναστάντων xol ταχὺ κολασθέντων 4) * τρίτη δὲ
ἀπόστασις ἐγένετο παράδοξος χαὶ πολὺ τὰς εἰθισμέ-
νας διαλλάττουσα (5). Ἣν γάρ τις Τί ἔτος μὲν o ee
ἱππεὺς δὲ (6) Ρωμαίων, ὃς ἔχων πατέρα μεγαλόπλου-
τον, χαὶ νέος ὧν παντελῶς, εἰς ἐπιθυμίαν ἦλθε ἀλλο-
τρίας θεραπαινίδος, χάλλει διαφερούσης.
xeie (7) δὲ αὐτῇ καὶ συμδιώσας ἱκανόν τινα χρόνον eic
ἔρωτα παράδοξον ἐνέπεσε xal διάθεσιν μανία παρεμ.-
φερῇ. | Aux γὰρ τὴν ν φιλοστοργίαν ἐπιβαλόμενος ἐξαγο-
ρᾶάσαι τὴν παιδίσχην, τὸ μὲν πρῶτον ἔσχε" τὸν δεσπότην
αὐτῆς ἀντιπράττοντα, μετὰ δὲ ταῦτα τῷ μεγέθει τῆς
τιμῆς προτρ εψάμενος ἐ ἐξηγόρασεν αὐτὴν ταλάνξοιν Ἂτ-
τικῶν ἑπτὰ, xai τὴν ἀπόδοσιν τῆς τιμῆς εἰς ταχτὸν
χρόνον συνέθετο. Πιστευθεὶς δὲ τοῦ χρήματος διὰ τὴν
τοῦ πατρὸς εὐπορίαν, ἀπήγαγε τὴν θεραπαινίδα, καὶ
χαταδὺς εἴς τινα τῶν πατρικῶν ἀγρῶν ἐξεπλήρου τὴν
ἰδίαν ἐπιθυμίαν. Ὥς δὲ ὃ συγκείμενος τοῦ χρέους χρό-
νος διῆλθεν, ἦχον οἵ πεμφθέντες εἰς τὴν ἀπαίτησιν.
"O δὲ εἰς τὴν τριακοστὴν ἡμέραν ἀναθαλόμενος τὴν
ἀπόλυσιν, χαὶ τὸ μὲν χρῆμα οὐ δυνάμενος πορίσαι, τῷ
δὲ ἔρωτι δουλεύων γἐπεχείρησε πράξει παραλογωτάτῃ (s).

᾿Ἔπιπλα-᾿

EK THX IXTOPIAX ΔΙΟΔΩΡΟΥ͂. ΣΙΚΕΛΙΩΤΟΥ͂.

XXVIII. Romam venit e regia familia ortus Jugurtha -
alter, regnum Numidarum sibi vindicaturus. Qui quum
multa gratia apud Romanos pollere coepisset , Jugurtha per
sicarios mercede conductos interficiendum curavit, Ipse, ne- :
mine prohibente, in regnum suum reversus est. —— |

XXIX. Ptolem:seus senior, dum in Seleucia urbe inclusus
tenebatur , amici cujusdam insidiis appetitus , hunc quidem
comprehensum supplicio affecit, in posterum vero haud ob-
viis quibusque se commisit. :

XXX. Complures tunc seditiones servorum exarserunt.
Prima Nuceri:x fuit, ubi triginta servi conjurationem inter
se fecerunt, sed mox poenas dedere. Secunda exstitit Ca-
puse, ubi servi ducenti rebellarunt , at mox item puniti sunt.
Tertia a reliquis quae fieri solebant plane differens mirum
in modum accidit. Titus quidam Vettius erat , eques Ro-
manus, patre natus ditissimo. Is, juvenis admodum, fa-
mula alienz, insigniter formose, amore captus est. Et
amplexu ejus potitus et per tempus aliquod cum ea consue-
scens, mirifice puellam et ad insaniam usque deperire coepit.
Qua amoris vehementia impulsus quum redimere puellam
vellet , initio dominum obstrepentem habuit, mox magnitu-
dine pretii eum demulcens emit puellam talentis Atticis se-
ptem, certumque solvendo pecuniae diem constituit. Fidem
conciliabat patrimonium. — Itaque servam abduxit, ei in
unum ex agris paternis se abscondens libidinem satiavit.
Mox quum dies pecunic solvende adesset, venerunt qui
pretium exigerent. Ille in trigesimum inde diem solutionem
remisit. Et quum etiam tunc solvendo non esset , simulque

amoris vi subactus teneretur, facinus tandem insolens aggres-

XXVII. Fol. 185, 22 — 26 r.
pone post lib. XXXIV, c. 35 (110 ἘΠ ΘΗ).

Ἰογόρθας ἕτερος] Massivam appellat Sallust. Jug. 35; Liv. Ep. 64. Fragmentum

XXIX. Fol. 185,26—29 r. ὁ πρεσδύτερος Πτολεμαῖος 1 Ptolemcus VII Soter IT, filius Ptolemci VII Soteris 1
frater major Alexandri I. Is regno pulsus (107 a. C.), e Cypro, quam obtinebat, in Syriam trajecit, ut Antiocho Cyzi-
ceno contra Antiochum Grypum auxiliaretur ( 103 a. C. ). Qus in Syria gesserit Ptolemi»us narrat Josephus XIII , 12, 3.
Verum de rege in Seleucia urbe obsesso nihil ibi traditur. De temporibus ejus v. wai Letronnii in Inscript. gr.
de l'Egypte. tom. 1, p. 53 sqq. Insere fragmentum post XXXIV, 39.

XXX. Fol. 185, 30 r. — 185,24 v. Diodorus de Siculo bello servorum, quod gestum est inde ib anno 102 a. C. expositu-
rus, pr:emisit nonnulla de similibus rebellionibus , quse alibi ante Siculam illam iisdem fere temporibus exarserint. Eundem
locum etiam Photius p. 529 excerpsit ( Diodor. XXXVI, 2 p. 550 ed. Didot.). Notabo varietatem lectionis. —1. Photius ple-
nius ita : Πρὸ δὲ τῆς χατὰ τὴν Σιχελίαν τῶν δούλων ἐπαναστάσεως ἐγένοντο χατὰ τὴν Ἰταλίαν πλείους ἀποστάσεις ὀλιγοχρόνιοι

xoi μιχραὶ, χαθάπερ τοῦ δαιμονίου προσημαίνοντος τὸ μέγεθος τῆς ἐσομένης χατὰ τὴν Σιχελίαν ἐπαναστάσεως. Πρώτη μὲν χτλ.
ut apud Nostrum. — 2. τὴν | om. Phot, — 3. δὲ 7 om. Phot. — 4. χαταλυθέντων Photius, melius. — 5. τρίτη δὲ... διαλ-
λάττουσα ] Photius brevius : Τρίτη δὲ παράδοξος γέγονέ τις. Et deinde : "Hv Τίτος Μενουΐτιος ^ omissis γάρ τις. Pro Mev-
οὕτιος ipse Photius in seqq. habet Οὐέττιος. Unde priore loco reponendum esse μὲν Οὐέττιος recte monuit. Wesselingius, Ce-
terum pro Τίτος in nostro codice est τύγγος μὲν οὐίττιος. ---- 6. Photius : ἱππεὺς μὲν Ῥωμαίων, μεγαλοπλούτου δὲ πατρὸς παῖς.
Οὗτος ἠράσθη θεραπαινίδος ἀλλοτρίας χάλλει δίαφ. — 7. Photius συμπλαχεὶς ( vocab. rarius ἐπιπλαχεὶς eodem sensu e Posi-
donio babes ap. Athen. p. 211, F. Eodem fonte utitur Diodorus. Vide Posidon. fr. 15) δ᾽ αὐτῇ χαὶ εἰς ἔρωτα παράδοξον αὖ-
τῆς ἐμπεσὼν ἐξηγόρασεν αὐτὴν, οὕτω τοῦ τε μανιώδους ἔ ἔρωτος βιαζομένον χαὶ τοῦ χυρίου τῆς χόρης τὴν πρᾶσιν μόλις κατανεύ-
σαντος, ταλάντων Ἀττιχῶν ἑπτὰ, χαὶ χρόνον ὥρισε χαθ᾽ ὃν ἀποτίσει τὸ χρέος. Ἐπιστεύετο δὲ διὰ τὴν πατρῴαν περιουσίαν. "Ev-
στάντος δὲ τοῦ ὁρισθέντος, χαὶ Ἢ ἔχων ἀποδοῦναι, πάλιν ἔταξε τριάκοντα ἡμερῶν προθεσμίαν. Ὥς δὲ καὶ ταύτης ἐπιστάσης y οἱ
μὲν ἀπήντουν, ὃ δὲ οὐδὲν πλέον εἶχεν ἀνύειν, ὁ δ᾽ ἔρως ἤχμαζεν, ἐπεχείρησε πράξει παραλογωτάτῃ. ᾿Επιθουλεύει μὲν γὰρ τοὺς

EXCERPTA EX HISTORIA DIODORI SICULI. ᾿

Διὰ γὰρ τοῦ πάθους τὴν ὑπερδολὴν καὶ τὴν ἐκ τῆς ἐπι-
δολὴς ἐπακολουθοῦσαν αἰσχύνην, ἐξετράπη πρὸς δια-
λογισμοὺς παιδαριώδεις xot πολλὴς ἀφροσύνης μεστούς.

— Hb ὀφθαλμῶν γὰρ λαμύάνων τὸν ἐσόμενον τῆς ἐρωμέ-

vns διαχωρισμὸν, τοῖς μὲν ἀπαιτοῦσι τὴν τιμὴν ἀνέλπι-
στον ἐπιύουλὴν συνεστήσατο (9). **

XXXI. '* ἐφρόνει" ὡς δὲ ἔνιοι, ὅτι κατὰ διαθήχην τῷ
ἑτέρῳ υἱῷ τὰ πλείω κατέλιπε τῆς οὐσίας, τοῖς ὅλοις ἐχιν-
δύνευσεν * ὃ γὰρ νεανίσχος τόλμη, καὶ προπετείᾳ διαφέ-
pev, περιθέμενος διάδημα χαὶ βασιλέα Μακεδόνων
ἑαυτὸν ἀναδείξας, παρεχάλει πολλοὺς ἀφίστασθαι ἹΡω-

,
᾿μαίων xol τὴν προγεγενημένην Μαχεδόσιν πάτριον

βασιλείαν ἀναχτᾶσθαι. Πολλῶν δὲ συντρεχήντων, ὡς
ἁρπαγῆς ἐσομένης, ὃ δὲ ᾿Εξήχεστος ἀγωνιάσας ἐξέ--
πεμψέ τινα τὸν διασαφήσοντα Γεντίῳ τῷ στρατηγῷ τὴν
περὶ τὸν υἱὸν ἀπόνοιαν. Διεπέμψατο δὲ [καὶ] πρὸς Κό-
«uy (1) τὸν βασιλέα Θραχῶν, ἀξιῶν μεταπέμψασθαι τὸν
γεανίσχον, καὶ πεῖσαι τῆς ἐπιδολὴς ἀποστῆναι. ὋὉ δὲ
ἔχων φιλίαν πρὸς Εὐφήνην μετεπέμψατο αὐτὸν, xol
παραχατασχὼν ἡμέρας τινὰς παρέδωχε ἐν πατρί" xal
ἀπελύθη τῶν διαδολῶν,

ΧΧΧΙΙ.Ὅτι 6 Σερτώριος θεωρῶν ἀκατάσχετον οὖσαν
τὴν ὁρμὴν τῶν ἐγχωρίων (1 D), πικρῶς 6) προσεφέ ἔρετο
τοῖς συμμάχοις, χαὶ τοὺς μὲν χαταιτιωμένους ἀπέχτει-
νεν, τοὺς δὲ εἷς φυλαχὴν παρεδίδου, τῶν δὲ εὐπορωτά--
τῶν ἐδήμευε τὰς οὐσίας, πολὺν δὲ ἄργυρον xa) χρυσὸν
ἀθροίσας, οὐχ εἷς τὸ χοινὸν τοῦ πολέμου ταμιεῖον χατετί-
θετο , ἀλλ᾽ ἰδία ἐθησαύριζεν᾽ οὔτε τοῖς στρατιώταις
ἐ χορήγει τὰς μισθοφορίας, οὔτε τοῖς ἡγευιόσι μετεδίδου
τούτων, οὔτε τὰς χεφαλιχὰς χρίσεις μετὰ συνεδρίου xal
συμθδούλων (3) ἐποιεῖτο, διχχούων δὲ ἰδίᾳ καὶ μονοχρι-
τὴν ἑαυτὸν ἀποδείξας ἐποιεῖτο τὰς ἀποφάσεις" εἴς τε τὰ
σύνδειπνα τοὺς ἡγεμόνας οὐχ ἠξίου παραλαμιδάνειν, οὐδὲ

φιλανθρωπίας οὐδεμιᾶς μετεδίδου τοῖς φίλοις, καθόλου δὲ

διὰ τὴν ἐπὶ τὸ χεῖρον ἐπίδοσιν τῆς περὶ αὐτὸν ἐξουσίας
ἀποθηριωθεὶς τυραννιχῶς ἅπασιν προσεφέρετο. Καὶ ἐμι-
σήθη μὲν ὑπὸ τοῦ πλήθους, ἐπεδουλεύθη δὲ ὑπὸ τῶν φί-
λων. Ἡ δὲ ἀναίρεσις αὐτοῦ συνετελέσθη τοιῷδέ τινι
τρόπῳ. Τῶν ἡγεμόνων ot μέγιστον ἔχοντες ἀξίωμα, Περ-
πέννας χαὶ Ταρκύνιος, συμφρονήσαντες ἀλλήλοις, ἔ ἔγνω-
σαν ὡς τύραννον ὄντα τὸν Σερτώριον ἀνελεῖν. Προστά-
τῆς δὲ τῆς ἐπιδουλῆς αἱρεθεὶς ὃ Περπέννας ἐχάλεσεν ἐπὶ

XXIII

sus est. Nam affectus exsuperantia pudorque inceptum

subsecutus in cogitationes avertit pueriles multzeque plenas.
desipientizee. Etenim ante oculos sibi ponens .iustantem
puella amata discessum, insperatas pretium exigentibus
struxit insidias. **

XXXI. ** cogitabat; sicuti vero nonnulli referunt, pro-
pterea quod alteri filio majorem bonorum partem testamento
legaverat , totis periclitatus est." Nam juvenis, qui insignis
erat audacia et temeritatis , assumpto diademate regem se
Macedoniz declarans multitudinem exhortabatur , ut a Ro-
manis deficerent, pristinumque regnum majorum suorum
recuperare tenfarent. Multisque spe rapinze confluentibus,
itrepidans Execestus ad Gentium (Genucium ?) protorem
legavit, qui de filii ausis insanis certiorem faceret. Porro ad
Cotyn Thracum regem misit petens ut juvenem ad se arces-
seret, eique persuaderet ut a ceeptis desisteret. Cotys igitur,
amicitia Euphen:e junctus, arcessivit puerum, et postquam
per dies aliquot in domo sua detinuerat, cies tradidit, qui
ita criminatione exemptus est.

XXXII. Animadvertens Sertorius impetum indigenarum
non posse cohiberi, multa cum severitate socios tractare
ccpit. Criminibus obnoxios alios interficiebat , alios dabat
in custodiam; ditissimorum bona publicabat ; collecti ar-
genti et auri vim magnam non in publicum belli zerarium
deponebat , sed suos in usus convertebat ; nec militibus ero-
gabat stipendia, neque ducibus opum copiam faciebat ; in
causas capitales non in synedrio cum senatoribus, sed pri-
vatim inquirebat, et solus unus sedens judex dicebat sen-
tentiam; porro ad convivia duces adhibere dedignabatur,
neque ullum humanitatis officium amicis prestabat; ac
omnino efferatus eo quod in pejus vergere res ejus ccpe-
rant, tyranni in modum erga omnes se gerebat. Quare apud
multitudinem in odio erat, ab amicis vero insidiis peteba-
tur. Cedesejus confecta est hune in modum. Perpennas
et Tarquinius, qui plurimum inter duces poterant, con-
spirantes Sertorium utpote tyrannum interficiendum esse

decreverunt. Exsequendis consiliis praefectus Perpennas

ἀπαιτοῦντας, ἑαυτῷ δὲ μοναρχιχὴν ἐξουσίαν περιέθηχε. Sequentia apud. ipsum Photium legas. — 8. παραλογωτάτῃ ] sic
Photius ; ; παραλόγῳ ταύτῃ cod.

XXXI. Fol. 185, δά v. — 186,5 r. Fragmentum initio mutilum in codice ab antecedentibus nullo modo separatur,
quasi ad eandem pertineret historiam. Folium excidisse videtur. De re mihi non MÀ: In simili argumento versari vide.
lur. — 1. Κότυν] Κότην cod.

XXXH. Fol. 186, 5 — 26 v. De cede Sertorii (72 a. C.) vide Plutarch. ϑογίον. extr. et Appian. B. Civ. 1,118. Insere
bunc locum sicuti sequens fragmentum post XXXVII, 22. — 1. τῆς δρ μῆς τῶν ἐγχωρίων 780. πρὸς ἀπόστασιν. Nimirum
collegae Sertorii seditiosis Per pennae sermonibus excitati , φανερῶς μὲν οὐχ ἀφίσταντο, δεδοικότες αὐτοῦ τὴν δύναμιν, χρύφα
δὲ τάς τε πράξεις ἐλυμαίνοντο χαὶ τοὺς βαρδάρους ἐχάχουν χολάζοντες πικρῶς χαὶ βασμολογαύντες , ὡς Σερτωρίου χελεύοντος.
Ἔξ ὧν ἀποστάσεις ἐγίνοντο xoi ταραχαὶ περὶ τὰς πόλεις. Οἵ δὲ πεμπόμενοι: ταῦτα θεραπεύειν χαὶ ἐπιπραύνειν ἐπανήρχοντο
πλείονας ἐξειργασμένοι πολέμους χαὶ τὰς ὑπαρχούσας ηὐξηκότες ἀπειθείας, ὥστε τὸν Σερτώριον ἐ ἐχ τῆς προτέρας ἐπιεϊχείας καὶ
πραύτητος μεταδαλόντα περὶ τοὺς ἐν "Οσχῃ τρέφομένους παρανομῆσαι παῖδας τῶν "Iófptov, τοὺς μὲν ἀνελόντα, τοὺς δὲ ἀποδό-

μένον. Hiec sunt quae Plutarchas (1. 1. c. 25, 3) de mutata Sertorii mente affert. Uberior et Diodoro , uti solet , similior
Appianus Bell. Civ. I, 1 (3, p. 336 ed, Didot., ubi i ipse tu videas. —9 πιχρῶς ] πιχρὸς cod. —36 vy. 609 nd αὐῤβολῶ ὧν cod,

»

XXIV

δεῖπνον τὸν Σερτώριον, xo τοὺς συνίστορας συμπαρέλα-
ὅεν ἐπὶ τὴν ἑστίασιν. Καταντήσαντος δὲ τοῦ Σερτω-
pfou , καὶ τῶν χοινοπραγούντων συνεπιθεμένων, ὃ Σερ-
τώριος ἀναχλιθεὶς ἀναμέσον 'Γαρχυνίου xai ᾿Αντωνίου,
€ ^ , 5 ,

ὑπὸ τούτων ἐσφάγη.

XXXIII. “Ὅτι ὃ Μιθριδάτης ἐξ ἐπιδουλῇς παρ᾽ ὀλί-

γον ἐχινδύνευσεν ὑποχείριος γενέσθαι τοῖς Κυζιχηνοῖς.
Συναγωνιζόμενος γάρ τις ἐν ταῖς μεταλλείαις Ρωμαῖος
ἑκατοντάρχης ἐπεδάλετο τοῦτο τελέσαι. Διὰ γὰρ τὰς
map ἀμφοτέροις μεταλλείας συνεχῶς γινομένων συυπλο-
χῶν χαὶ συλλόγων, εἰς Ἴσον ἦλθε τοῖς τοῦ βασιλέως
διὰ τὰς συνεχεῖς πρὸς αὐτοὺς ὁμιλίας. Μονωθεὶς δέ
ποτε χατὰ τὴν ἐν τοῖς ὀρύγμασι φυλαχὴν xol ὑπό τινὸς
τῶν ἐπιστατούντων ἐν τοῖς ἔργοις χαταπειραθεὶς περὶ
προδοσίας, προσεδέξατο τοὺς λόγους προσποιητιχῶς.
Ἀπενεχθέντος δὲ τοῦ πράγματος πρὸς τὸν βασιλέα, ἐχεῖ-
νος μὲν ἐπιθυμῶν χυριεῦσαι τῆς πόλεως, δωρεὰς ἐπηγ-
γείλατο, καὶ συνέθετο καιρὸν, ἐν ᾧ τὸν | σύλλογον ἔδει
γενέσθαι, Τοῦ δὲ “Ῥωμαίου πίστεις τῶν ἐπαγγελιῶν
ζητοῦντος, ἀπέλυσεν ὃ βασιλεὺς τοὺς ὑπὲρ αὐτοῦ συνθη-
σρμένους. ὋὉ δὲ οὐχ ἔφησεν (1) ἄλλως πιστεύσειν,
γὲὰν μὴ παρὰ τοῦ βασιλέως Món τοὺς ὅρχους. ὋὉ δὲ
'oby ἡγεῖτο βασιλικῆς ἀξίας οἰχεῖον εἶναι συγκαταύαί-
νειν εἰς τὰ ὀρύγματα. ᾿Επεὶ δὲ ὃ προδότης οὐχ ἔφησεν
ἄλλως ὑπαχούεσθαι, ἣ δὲ ἐπίθεσις τοῦ χυριεῦσαι
τῆς πόλεως συνεῖχεν, ἠναγχάσθη συγχαταθέσθαι τοῖς
ὀξιουμένοις ὃ Μιθριδάτης. Καὶ συνέδη τὸν βασιλέα
γενέσθαι ὑποχείριον, εἰ μὴ τῶν φίλων τις εὐστόχως
χκαταμαντευσάμενος τὴν ἐπιδουλὴν, χατεσχεύασε σύμ-
μέτρον μηχανὴν δυναμένην ὀξέως ἀνοίγεσθαξ τε xol
χλείεσθαι: καὶ ταύτης εἰς τὸ ὄρυγμα τεθείσης xat τοῦ
Μιθριδ άτου μετὰ τῶν φίλων cuve ivo, ὃ ἑκατον--
τάρχης (2) τοὺς “μέλλοντας us AUN τῷ βασιλεῖ τὰς
χεῖρας προσφέρειν (3) [εἰς τὰς χεῖρας ] τὸ ξίφος σπασά-
μένος ὥρμησεν ἐπὶ τὸν βασιλέα" ὃ δὲ φθάσας συνέχλεισε
τὴν θύραν, καὶ τὸν κίνδυνον ἐξέφυγεν.

XXXIV. Ὅτι τῶν ᾿Αντιοχέων τινὲς χαταφρονήσαν-
τες ᾿Αντιόχον τοῦ βασιλέως διὰ τὴν ἧτταν, ἀνέσειον τὰ
πλήθη χαὶ συνεδούλευον ἐχ τῆς πόλεως μεταστήσασθαι.
Γενομένης δὲ στάσεως μεγάλης καὶ τοῦ βασιλέως ἐπι-
χρατήσαντος, oi αἴτιοι τῆς στάσεως φοδηθέντες ἔφυ -
ον ἐχ τῆς Συρίας, xol καταντήσαντες εἰς Κιλιχίαν
ἐπεξάλοντο χατάγειν Φίλιππον, ὃς ἦν υἱὸς Φιλίππου
τοῦ γεγονότος ἐξ ᾿Αντιόχου τοῦ Γρυποῦ. Ὑπαχούσαν-
τος δὲ τοῦ Φιλίππου χαὶ χαταντήσαντος πρὸς Ἄζιζον
τὸν Δ px 6a, ἀσμένως τοῦτον προσδεξάμενος "A ζιζος, xai
περιθεὶς διάδημα ἐπὶ τὴν βασιλείαν κατήγαγεν. --- "Oct
(1) τὰς ὅλας ἐλπίδας ἔχων ἐν τῇ τοῦ Σαμψιγεράμου

EK ΤῊΣ IXTOPIAX AIOAQPOY ΣΙΚΕΛΙΩΤΟΥ͂.

est. Is igitur ad convivium vocat Sertorium 3 simulque con-
scios ad comessationem adhibet. Ubi advenerat Sertorius,
conjurati simul adorti eum inter Tarquinium οἵ Antonium
decumbentem confodiunt.

XXXIII. Parum abfuit quin Mithridates insidiis captus
in Cyzicenorum venisset potestatem. Rem aggressus est
centurio Romanus, qui in cuniculis agendis operam Cyzi-
cenis proestabat. Scilicet quum ab utrisque cuniculi age-
rentur et continui essent congressus et colloquia, factum
est ut Romanus ille notus fieret militibus Mithridatis. Et
quondam dum solus ad custodiam cuniculorum relictus est,
a Mithridatico quodam operibus przefecto de proditione
compellatur. Romanus admittere se proposita simulat. Re
ad regem delata, is potiundce urbis cupidissimus dona pol-
licetur, tempusque constituit, quo ad colloquium conve-
niant , οἱ Romano fidem promissorum postulante , misit qui
ipsius loco paciscerentur. At centurio haud se fidem habi-
turum esse dicebat nisi ab ipso rege jusjurandum accepisset.
Rex vero aestimabat haud esse dignitatis regio, in eumieulos
descendere; attamen quoniam proditor alias obtemperare
nolebat et capiendae urbis stimulabat desiderium , coactus
Mithridates est, ut postulatis adstipularetur. Nec jam du-
bium erat quin in manus hostibus rex venisset, nisi ex
amicis quidam insidias subesse feliciter divinasset. Is igitur
juste magnitudinis machinam construxit, quae quam ce-
lerrime et aperiri et claudi poterat. Hac in cuniculo collo-
cata, in eamque ingresso cum amicis Mithridate, centurio
adduxit qui una secum manum regi injecturi erant, stricto
que gladio in Mithridatem irruit. At antevertens ille claudit
portam periculumque effugit.

XXXIV. Antiochenses quidam Antiochum regem propter
clade acceptam contemnentes, multitudinem excitabant
atque urbe regem pellere moliebantur. Verum quum in-
gentem, quae exarserat, seditionem rex compescuisset ,
auctores ejus perterriti e Syria aufugerunt, et in Ciliciam

profecti Philippum , qui Philippi Antiocho Grypo nati filius

erat, in regnum reducere voluerunt. Obtemperans Philippus .

ad Azizum Arabem sese contulit, qui haud invitus eum
excepit , diademate ornavit et in regnum reducere instituit.

Antiochus autem omnes spes in Sampsigerami societate re-

XXXHI. Fol. 186, 27 r. — 186,22 vso. De Mithridate Cyzicum obsidente ( an. 73) vide Appian. Bell. Mith. c. 22 sqq.;

Memnon. Hist. Heracl. cap. 40. De re nostro fr. narrata aliunde non eonstat. Ceterum ex Appiano c.

75 et 76 discimus

Mithridatem cuniculis moenia urbis suffodisse , Oyzicenos vero suffodisse aggeres hostiles : “Μιθριδάτης € ἐπὶ τὸ Δίνδυμον ὄρας
ὑπερκείμενον ἀνύει, wa χῶμα ἀπ᾽ αὐτοῦ ἐς τὴν πόλιν ἔχου, πύργους τε ἐφίστη, καὶ ὑπονόμοις τὸ τεῖχος ἀνεχρήμνη. Et cap. 76 :
Διεχαρτέρει δ᾽ ὅμως Μιθριδάτης ἐλπίζων ἔτι τὴν Κύζικον αἱρήσειν τοῖς χώμασι τοῖς ἀπὸ τοῦ Δινδύμου. Ὥς δὲ καὶ ταῦτ᾽ ὑπεσύροντο

οἱ Κυζικηνοὶ, δρασμὸν ὁ M. ἐδούλευε. — 1.

χεῖρας ex antecc. male repetita. Fortasse excidit participium , εἰσαγαγὼν {εἰσχαθίσας conj. Dübnerus ;
Ὅτι τὰς ὅλας νοχ Ὅτι novi excerpli, in eadem re versantis, initium indicare

AXXIV. Fol. 186,92 v. —187,10 r. — 1.

ἔφυσεν codex ἢν. l. et mox iterum. — 2. ἑχατόνταρχος h. 1. cod. — 3. eic τὰς

egregie ].

«ἂς c E C SACRAS JR RC

ES

Υ
we»

imer τὰς Vic Iu e^t

EXCERPTA EX HISTORIA DIODORI SICULI. ΧΧΥ͂

4 uu qkocy Ux μετεπέμπετο τοῦτον μετὰ τῆς δυνάμεως. ponens, cum exercitu eum arcessit, At Sampsigeramus
Ὁ δὲ ἐν ἀπορρήτοις συνθέμενος πρὸς Ἄζιζον ἐπ᾽ ἀναι- | pacta clandestina de czedendis regibus cum Azizo inivit. Et
- péost τῶν βασιλέων ἦχε μετὰ (2) τῆς δυνάμεως, xol με- | cum exercitu in Syriam profectus Antiochum ad se advo--
P τεπέμπετο τὸν Αντίοχον. 'Γοῦ δὲ διὰ τὴν ἄγνοιαν ὕὑπα- ! cavit. Rei ignarus rex quum advenisset, ille qui amicum

- videtur, quod jungi antecc. potest verbis ὁ δὲ Ἀντίοχος. --- 2. 7,x € μετὰ ] 7j μετὰ codex. — Antecedens fragmentum perti-
— net ad an. 73, sequens ad au. 63. Igitur Antiochus rex est Antiochus Asiaticus, filius Antiochi τοῦ Ἐὐσεθδοῦς et Selenes
- JEgyplic ( Appian. Syr. 49 et 60. Sec. Justin. XL, 1 et Euseb. p. 192 Ant. Asiaticus filius erat Antiochi Cyziceni, quum ejus
— nepos esset. V. Clinton. F. H. MI, p. 340 sq.), qui postquam Tigranes Romanorum armis Syrize regno spoliatus erat
— (an. 69a. C.), a Lucullo appellatus rex est. « Sed quod Lucullus dederat ( Justinus ait l. I.) postea ademit Pompeius: qui
- poscenti regnum respondit, ne volenti quidem Syrie , nedum recusanti, daturum se regem, qui XVIII annos,
| quibus Tigranes Syriam tenuit , in angulo Cilicie latuerit , victo autem eodem Tigrane a. Romanis , alieni operis
— premia postulet. Igitur «t habenti regnum non ademerit , ita quo cesserit Tigrani, non daturug quod tueri ne-
[sciat ; ne rursus Syriam Judcorum et Arabum latrociniis infestam reddat. Atque ita Syriam in provincie for-
τ΄ mam redegit. Eandem in sententiam Appianus Syr. 46 : 'Ev τῷδε ( sc. quum Megabates , Tigranis praefectus , Syriam reli-
ΠΤ quisset , ut opem ferret Tigrani Luculli armis appetito ) παραδὺς ἐς τὴν Συρίαν Ἀντίοχος ὁ Ἀντιόχου τοῦ Εὐσεδοῦς, ἦρχε τῶν
Σύρων ἑκόντων, καὶ αὐτῷ Λεύχολλος μὲν... οὐχ ἐφθόνησεν ἀρχῆς πατρῴᾳς. Πομπήιος δὲ ὁ ἐπὶ Λευχόλλῳ Μιτριθάτην ἐξελὼν, Τι-
γράνῃ μὲν Ἀρμενίας συνεχώρησεν βασιλεύειν, Ἀντίοχον δὲ ἐξέῤδαλε τῆς Σύρων ἀρχῆς, οὐδὲν ἐς ἹΡωμαίους ἁμαρτάνοντα“ ἔργῳ μὲν,
ὅτι ἣν εὔχολον αὐτῷ στρατιὰν ἔχοντι πολλὴν ἀρχὴν ἄνοπλον ἀφελέσθαι * λόγῳ δὲ, ὅτι τοὺς Σελευχίδας ἀπὸ Τιγράνου ἐχπεσόντας
οὐχ εἰχὸς ἣν ἔτι Συρίας ἄρχειν μᾶλλον ἢ Ρωμαίους Τιγράνην νενιχηχότας ( €f. id. Mithr. c. 106 ). Ex allatis liquet Antiochuni
— tres saltem annos regnasse , inde a pulso Tigrane (69) usque ad annum 66, quo pacem Tigrani Pompeius concessit. Porro
y 3 » quum Appianus c. 70 Antiochum memoret tanquam βασιλεύσαντα ἐν ταῖς ἀσχολίαις ταῖς Πομπηίου ἐπὶ ἕν μόνον ἔτος, con-
— sequitur eum etiam postquam Pompeius Syriam Romanam provinciam declaraverat, per unum adhuc annum, dum aliis
negotiis distraheretur Pompeius , imperium Syris vel saltem Antiochiae urbis obtinuisse ( 66—65). Ac consentaneum est
res Syri: non ordinatas esse ante ipsius adventum Pompeii ( 64 zestate ), nec improbabiliter Clintonus statuit anno demum
. 62 Syrige res certa et firma ratione esse constitutas. Igitur circa an. 64 Antiochus a Philippo pulsus obierit; ipsum Phi-
lippum Pompeii przefecti ad obedientiam facile redegerint. Ceterum Philippus, Philippi filius, Antiochi Grypi nepos, a ne-
mine disertis verbis memoratur. Neque id mirum. Eodem modo Philippus, pater Nostri , qui post mortem Antiochi Pii per
' breve tempus regnavit, plane negligitur a scriptoribus, qui Tigranem Syriam occupantem non in Philippi sed in Antiochi Pii
locum successisse tradunt ( V. Clinton. 1. 1.). Appianus Syr. 70 et Bell. Civ. IV, 10, postremum Seleucidarum Antio-
chum Asiaticum dicit. Ceterum Philippi nostri memoria nnllus dubito quin etiam ex Eusebio sit renovanda , quippe cujus
auctor quemadmodum Antiochum Asiaticum cum patre ejus Antiocho Pio confudit, sic etiam Philippum filium et Phi-
lippum patrem perperam miscuerit. Etenim apud Eusebium leguntur hzec (p. 192) :
Reliqui erant, qui devegno inter se decertarent, Philippus, Seleuci frater, Grypo Antiocho natus, et Antiochus
Cyziceni filius (i. e. Ant. Eusebes). Hi orsi ab Olymp. 171,1 (95 a. C.) non sine delectis exercitibus, Syrie partem

f singuli tenebant, bellumque pro Syrie ( universitate) gerebant, donec superatus Antiochus ad Parthos se fuga
— recepit. — Idem postea, per Pompeium intercessorem agebat , ut in Syriam reduceretur : verum hic, pecunia ab
Antiochenis accepta , nulla illius curam gessit , wurbique libertate frui concessit. — Interim et Alexandrini missis
— . legatis Menelao, Lampone et Callimandro rogabant illum ut , digresso Alexandria Ptolemeo Dionyso (58 a. C. ),
c ZKgypli regnum cum Ptolemci filiabus capesseret. Verum ipse morbo gravatus interiit.

X In histres Antiochi confunduntur. In prioribus de An/iocho Ewusebe, €yziceni filio, sermo est ; qui (teste Josepho ΧΤΠ, 13, 4)
— eontra Parthos pugnans cecidit, non vero fuga ad eos se recepit, ideoque neque redux a Pompeio regnum Syriae petere
potuit. Id enim pertinet ad Antiochum Asiaticum. Hic vero quum circa annum 64 interfectus sit, ut Diodorus noster te-
statur, non potuit anno 57 in /Egyptum ab Alexandrinis advocari. Itaque tertius aliquis Ant:ochus intelligendus est , for-
— . fasse frater Antiochi Asiatici : nam fuisse Antiocho fratrem, ex Cicerone liquet ( Verr. II, 4, 27), qui an. 75 reges pueros
—— Roine fuisse dicit. Poterat vero utrique esse nomen Antiochi ; sicuti v. e. inter Antiochi Grypi filios duos habemus Antio-
—— hos. Simili rerum confusione laborant qua sequuntur apud Eusebium :
Imperio excidit etiam Philippus , de quo antea diximus , Grypi filius ac Tryphena Ptolemco octavo genitcee,

— Idem quum averet Egyptum adire , propterea quod ipsum quoque per id tempus Alexandrini cives ad impe-
- rium arcessebant , Romanus Syria proconsul (57 a. C.) Gabinius , Pompeii legatus, negotium disturbavit. Igitur
Syriaticorum regum successio hactenus deducta finem nacta est.

Horum quoque prima pars recte pertinet ad Philippum Grypi filium. Alteram vero ab eo alienam esse vel perse pro-
babile est, quandoquidem vix credideris anno 57 a. C. Grypi filium , qui tunc sexagenarius et amplius esse debebat, in
JEgyptum vocatum. esse , ut Berenicze reginee, Pt. Dionysi filie, quattuordecim fere annos nate (v. Letronn. Inscrr.
tom. 11, p. 96), matrimonio sociaretur. Ex Diodoro vero coiligitur Philippum Grypi filium jam mortuum fuisse circa an. 64
ἃ. C. ; nam si aliter res fuisset, ipsum hunc Philippum, non vero filium ejus, in regnum Antiochenses revocassent. Igitur
non dubitamus quin Eusebiana ad Philippum Philippi filium sint revocanda. Ceterum quum ente Tigranem posteri Se-
leucid:e fuerint Antiochus et Philippus, itemque alter Antiochus alterque Philippus ante Romanorum imperium postremi
Syric reges fuerint, vides quam facile fieri potuerit, ut Eusebii aut potius Porphyrii auctor, Tigranis mentionem prorsus
omittens, utrosque confunderet. Idem quum reliquis neglectis, ea tamen quae ad Seleucidas ad regia matrimonia in /Egy-
ptum vocatos pertinent , enotanda putaverit, et quum quo magis Syrorum tempora turbaverit, tanto se accuratiorem in.
Ptolemceorum chronologia ostendat : jure hinc de Alexandrina Chronicorum istorum origine conjecturam feceris. — Ad
Diodorum revertor. Qui quum Antiochum Asiaticum interfeetum dicat , patet hunc Antiochum non esse eundem cum An-
tiocho Commageno , uti censuerunt Vaillant. De Sel. p. 237, Froelich. p. 69, et nuper Haackh. (in Paw!ys Realenc. v.
Antiochus von Commagene) , quibus recte obloquitur Clintonus HE, p. 343. — Azizus rex fortasse idem est, qui antea
patri Philippi nostri contra Demetrium Euccrum opem tulerat , teste Josepho XIII, 14, 3, ubi legitur Zitoz ὁ Ἀράδων φύ-

x
e cs

Ἂς

τῆς, ag
LEE
pt

L- bh

s

Ἂς
»

EK ΤῊΣ

χούσαντος ; ὑποχριϑεὶς ἃ ὡς φίλον συνέλαδε τὸν βασιλέα.
καὶ τότε μὲν δήσας παρεφύλαττεν, t ὕστερον. δὲ ἀνεῖλεν.
Ὁμοίως δὲ χαὶ Ἄζιζος χατὰ τὰς γενομένας ἐπὶ μερισμῷ
τῆς Συριαχῆς βασιλείας συνθέσεις, ἐπεδάλετο δολοφο-
νῆσαι τὸν Φίλιππον - 6 δὲ προαισθόμενος τὴν ἐπιδουλὴν,
ἔφυγεν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν.

XXXV. “Ὅτι κατὰ τὴν Ρώμην Κατιλίνας τις χα-
τάχρεως (1) xal Λέντλος, 6 ἐπικαλούμενος Σούρας,
ἀθροίσαντες ὄχλον (2) ἀπόστασιν ἐμελέτησαν κατὰ τῆς
συγκλήτου τοιῷδέ τινι τρόπῳ. Μελλούσης τινὸς ἑορτῆς
e καθ᾽ ἣν ἔρος ἦν τοὺς πατρωνευομένους ὑπὸ τῶν
ἐν ὑπεροχαῖς ὄντων ξένια πέμπειν, καὶ διὰ ταύτην ai-

, ,* c ^ M - D M By y
τίαν OU ὅλης τῆς νυχτὸς ἀνεῶχθαι τὰς οἰκίας συνέδαινε,
συνέθεντο οὖν χατὰ τοῦτον τὸν χαιρὸν εἰσπέμπειν eic τὰς
τῶν ἐπιδουλευομένων οἰκίας τοὺς προσάξοντας αὐτοῖς
τὰς χεῖρας “ οὺς ἔδει τὴν μὲν φαντασίαν χάριν τὴς τῶν

, τ 5 ^c 2 / 3 /, Ἴ ' 58/7
ξενίων εἰσφορᾶς ἀνυπόπτως εἰσελθόντας, xol ἀδήλως
παροεζωσμένους ξίφη, xat xav ὀλίγους ἐφ᾽ ἑχάστη οἰχία

πους vm xr pen d 3e:

ε b]
μεμερισμένους. ὑφ᾽ ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν b ἅπασαν
σχεδὸν τὴν σύγκλητον ἀνελεῖν. 'Γοῦτον δὲ τὸν τρόπον
δποχενασμένης τῆς ἐπιδουλῆς, παραδός ως διεσώθησαν,
Ὄντων γὰρ πλειόνων ἢ τεσσαραχοσίων τῶν ἐπὶ τὴν
σφαγὴν τεταγμένων, ἕνα τούτων διαχείμενον ἐρωτιχῶς
πρός τινα παιδίσχην καὶ ὑπὸ ταύτης παραθεωρούμενον
^ , x 7 ΣῊ $557 PUMP »y
πλεονάχις λέγειν [φασὶν ὅτι] (3) μετ᾽ ὀλίγας ἡμέρας ἔσται
τοῦ πνεύματος αὐτῆς χύριος. Τῆς δὲ θαυμαζούσης
^ Mi A X , “Ὁ - nir d (C ec ,ὔ
τὸ ῥηθὲν xai μὴ δυναμένης νοῆσαι τὴν αἰτίαν τῆς ἁμίλ-
Anc, τὸν μὲν νεανίσχον μένειν ἐπὶ τῆς ἀνατάσεως (4), τὴν
δὲ χατὰ τὴν συμπεριφορὰν xal τὴν μετ᾽ αὐτοῦ μέθην,
c 1 7 " à , 6 A $ t e ὃ Ào
ὑποχριναμένην χεχαρισμένας δμιλίας (5) ἀξιοῦν δηλῶ-
L i A I ^ ; ^ URN UN UD V DM
σαι, τίνα ποτὲ νοῦν ἔχει τὸ ῥηθέν " τὸν δὲ διὰ τὸν ἔρωτα
βουλόμενον ταύτη χαρίσασθαι, πᾶσαν τὴν ἁλήθειαν
ursa. Τὴν δὲ προσποιηθεῖσαν μετ᾽ εὐνοίας καὶ χαρᾶς
δεδέχθαι τὸν λόγον, σιωπῆσαι" τῇ δὲ ὑστεραίᾳ πρὸς
m , es 33 h1
τὴν τοῦ ὑπάτου Κιχέρωνος γυναῖχα χαταντήσασαν, καὶ
xac ἰδίαν διαλε aiat περὶ τούτων, ἀπαγγεῖλαι τοὺς
δηθέντας λόγους ὑπὸ τοῦ νεανίσχου. Καὶ τούτῳ τῷ
τρόπῳ φανερὰν γενέσθαι τὴν τούτων συνωμοσίαν. "Tov
δὲ τὰ μὲν ἀνατάσει χαὶ φόδῳ, τὰ δὲ παραχλήσει φιλαν-

, 7 - -] c , 2) 0 M
θρώπῳ χρησάμενον μαθεῖν ἀχριόῶς παρ᾽ αὐτῶν τὴν
ch 2 e λ /
ὅλην ἐπιθουλήν.

XXVI

ΤΈΛΟΣ ΤῊΣ IXTOPIAX AIOAOPOY XIKEAIOTOY.

.IXTOPIAX ΔΙΟΔΏΡΟΥ XIKEAIOTOY.

simulabat, eum comprehendit, et tunc quidem in custo-

ex pactis quae de dividendo regno Syric fecerant, Philip-
pum clam occidere voluit. At Philippus insidias odoratus
fuga evasit Antiochiam.

XXXV. Rom: Catilina :ere alieno pressus et Lentulus
cognomento Sura plebeiorum turbam congregantes conira
senatum movere seditionem moliebantur hunc in modum.
Instabat dies festus, quo clientes dona mittere patronis 80-

lebant; et propterea per totam noctem domus apertae erant,

iedes eorum , quibus insidias struebant, percussores immit-
terent , qui sub specie ferendorum donorum citra suspicio-
nem ingressi et latenter gladiis cincti atque ita distributi ,
ut pauci singulis domibus assignarentur, uno eodemque
temporis momento totum pone senatum trucidarent. Insi-
diarum ratione sic composita , praeter opinionem senatores
servati sunt. Etenim quum supra quadringentos caedi per-
agenda profecti essent, accidit ut unus eorum a puella
quam deperiebat despectus iterum ac sepius ei diceret :
« Paucis diebus post anima tua in mea erit potestate. » De-

mirante illa dictum ac causam certaminis frustra quierente,

inter amplexus et amoris ebrietatem simulate gratis blandi-
mentis usam rogasse, ut sensum dicti illius sibi exponeret.
Illum cedentem amori et amicee gratificaturum totam rem ,
qua esset, aperuisse. Puellam simulantem gratum sibi et
gaudio sermonem esse, tunc quidem tacuisse, postridie vero
uxorem Ciceronis consulis convenisse ac solam cum sola
collocutam dixisse ei quales juvenis ille sermones protulisset.
Alque sic conjurationem esse patefactam. Consulem vero
partim minis et metu, partim comi exhortatione conjuratos

adduxisse, ut de omni insidiarum ratione certiorem facerent.

FINIS HISTORIE DIODORI SICULT.

λαρχος. At nomen Ἄζιζος habes XX , 7,8. Alterius Arabis nomen apud Josephum XVIII, 5,4 et XIX, 8, 1 est Σαμψιγέραμος,
quod reposui n. l. , ubi codex : Yatiyoxép&tác. — Insere fragmentum ante lib. XL, c. 2.

XXXV. Fol. 187, 10 r. — 187, 8 vso. — De re constat abunde. Locum n. pone ante lib. XL, c. 5, ubi item de Cati-
lina sermo est. — t. χατάχρεω £1 χατάχρεων cod. — 2. ὄχλον ] ὄχλων cod. — 3. φασὶν ὅτι] supplevi — Δ΄ἀνατάσεως]
ἀναστάσεως Cod. Mox pro αὐτοῦ malim αὐτῆς. — 5. xey ap. ὁμιλίας]. Κεχαρισμέναις ὁμιλίαις codex.

Ila igitur opportunitate utendum esse statuerunt, ut in.

juvenem in minace oratione sua perseverasse, puellam vero

diam dedit, deinde vero interfecit. Similiter etiam Azizus -

EK THX ΙΣΤΟΡΙᾺΣ
HOAYBIOY MEFAAOIIOAITOY.

[EK BIBA. IE'.] [E LIBRO XV.]

*** Μετὰ δὲ τρεῖς ἢ τέτταρας [ἡμέρας] ἐν τῷ με- *** ΤῊ ΡΒ vel quattuor diebus post exstructo in maximo
d lio περιστύλῳ τῆς αὐλῆς οἰκοδομήσαντες βῆμα συν-
ἐχάλεσαν τοὺς ὑπασπιστὰς xol τὴν θεραπείαν, ἅμα δὲ
τούτοις τοὺς πεζῶν καὶ τοὺς ἱππέων ἡγεμόνας. ᾿Ἄθροι- |
σθέντων δὲ τούτων, ἀναδὰς Ἀγαθοχλῇς xol Σωσίδιος | convenerant, Agathocles ef Sosibias conscenso suggestu
ἐπὶ τὸ βῆμα πρῶτον μὲν τὸν τοῦ βασιλέως καὶ τὸν τῆς ἷ
βασιλίσσης θάνατον ἀνθωμολογήσαντο, χαὶ τὸ πένθος
ἀνέφηναν τοῖς πολλοῖς κατὰ τὸ παρ’ αὐτῶν ἔθος" μετὰ
δὲ ταῦτα διάδημα τῷ παιδὶ περιθέντες ἀνέδειξαν Bac | Ponentes regem declararunt, et fictum recitarunt testamen-

aul: peristylio suggestu, convocarunt scutatos et palatii cu-

stodes una cum ducibus peditum equitumque. Qui postquam

primum obitum regis et reginx confessi publiceluctum edi-

derunt, uti mos est /Egyptiis; deinde diadema puero im-

λέα, xoi διαθήχην τινὰ παρανέγνωσαν πεπλασμένην, | tum, in quo scriptum erat, regem tutores pueri relinquere
ἐν ἦ γεγραμμένον ἦν, ὅτι καταλείπει τοῦ παιδὸς ἐπι-
τρόπους ὃ βασιλεὺς ᾿Αγαθοχλέα xat Σωσίόδιον: xoi πα-
|. ρεχάλουν τοὺς ἡγεμόνας εὐνοεῖν xal διαφυλάττειν τῷ |“
παιδὶ τὴν ἀρχήν. ᾿Κπὶ δὲ τούτοις δύω χάλπιδας ἀρ- | argenteas attulerunt, quarum alteram regis ossa, alteram
γυρᾶς εἰσήνεγχαν, ὡς τῆς μὲν μιᾶς ἐχούσης τὰ τοῦ βα-
σιλέως ὀστᾶ, τῆς δ᾽ ἑτέρας τὰ τῆς Ἀρσινόης. Εἰχε δὲ
ἣ uiv μία xav ἀλήθειαν τὰ τοῦ βασιλέως, fj δ᾽ ἑτέρα
πλήρης ἦν ἀρωμάτων. Ταῦτα δὲ ποιήσαντες εὐθέως | statim funera celebranda instituerunt. Tum vero omnibus
ἐπετέλουν τὴν ἐχφοράν. "Ev ᾧ καιρῷ πᾶσι τὰ χατὰ | qua Arsinoo acciderint, patefacta sunt. Nam morte ejus
τὴν Ἀρσινόην συνέδη γενέσθαι δῆλα. "ToO γὰρ θανάτου
᾿φωτισθέντος, 6 τρόπος ἐπεζητεῖτο τῆς ἀπωλείας" οὐχ :
οὔσης δὲ προφάσεως ἄλλης οὐδειιᾶς, τῆς ἀληθινῆς runt. Nec ullo pretextu suppetente, famaque veri prolapsa,
φήμης προπεπτωχυίας, ἀχιὴν δ᾽ ἀμφισδητουμένης ,*9 | etsi controversa adhuc, vera rei gesto ratio in omnium ani-
xav ἀλήθειαν γεγονὸς ἐν ταῖς ἑκάστων γνώμαις ἐπε- | mis consignata est. Hine summa apud multitudinem con-
σφραγίσθη: διὸ καὶ συνέδη μεγάλην γενέσθαι τὴν σύγχυ-
σιν τῶν ὄχλων. Τοῦ μὲν γὰρ βασιλέως οὐδεὶς οὐδένα
λόγον ἐποιεῖτο, περὶ δὲ τῆς ᾿Αρσινόης ἀνανεούμενοί Arsinoes vero recordantes alii orbitatem, alii quas per vi-

1 A 2 , 2 0 » ΝᾺ M x5 c 2 δὴν E: . * -
τινες μὲν τὴν ὀρφανιᾶν αὑτῆς, £vtot 0$ τὴν ἐς (oy to £V | tam passa sit injurias et contumelias, et praeter haec vitae

Agathoclem et Sosibium; denique duces exhortati sunt

ut benevoli puero regnum tutarentur. Post hiec duas urnas
Arsinoes continere dicebant. Et sane altera revera regis ossa

continebat, altera autem plena erat aromatum. Quo facto

in lucem prolata, de ratione qua perierit inquirere coepe-

turbatio. Nam regem quidem nemo quidquam curabat,

Codicis fol. 188, 15 v. — 190,7 v. Fragmentum hoc, justo initio ac fine carens, insertum legitur primo fragmento
- Dionysii Halicarnassensis, in quo de Spurio Mzelio sermo est. Polybio vindicandum esse dubitari nequit. Nam particulam
- ejus in editis Polybii ( XV, 25, 3) legere est. In Dionysii autem Excerpta irrepsisse videtur, quod codex, ex quo Noster sua
descripsit, etiam Polybianas Eclogas continebat , quarum unum folium culpa ejus, qui volumen conglutinavit , in Dionysii
fragmenta est transpositum. Simili modo in codice Turensi , qui Eclogas De vitiis et virtutibus exhibet , ordo foliorum per-
- turbatus est ( V. E. Gros. Dion. Cass. Introduct. tom. 1, p. LVII sqq.). — Versatur narratio in exponendis turbis, quae
necem Arsinoes et Ptolemoi Philopatoris sub initio regni Ptolemaei Epiphanis subsecuto sunt. De Philopatoris annis po-
stremis Polybius dixerat libro XIV, cujus partem jam Constantiniani excerptores desiderasse videntur. Nam in cod. Turensi
ad Polyb. XIV, 12 ed. Didot. notantur haec : Ζήτει" ἐνέλειπε γὰρ φύλλα yr, ἐν otc περὶ τοῦ Πτολεμαίου xoi Ἀρσινόης. Nostra
€ libro XV petita sunt jungendaque iis, qux ex Exc. Ant. lezuntur XV, c. 26—36.
1. Supplevi Zu£oxc. Intelligendi videntur tres vel quattuor dies post mortem Philopatoris. Justinus XXX, 2 : Agatho"
cles regis lateri junctus civitatem regebat ; tribunatus , prajfecturas et ducatus mulieres ordinabant ; nec quise
quam in regno suo minus quam ipse poterat ; quum interim relicto quinquenni ex. Eurydice (deb. : Arsinoe ) filio.
moritur. Sed mors ejus, dum pecuniam regiam mulieres rapiunt , et imperium , inita cum perdilissimis socie
tate , occupare conantur, diu occultata fuit. Ptolemceus Epiphanes παρέλαδεν τὴν βασιλείαν παρὰ τοῦ πατρὸς die XVIL
mensis Mechir (d. XVII Mart.) an. 204a. C. Eodem igitur die pater obierat vel obiisse dicebatur. V. Letronn. Inscript.
| gr. de l' £g. tom. I, p. 262 sq. ; tom. H , p. 537 sqq. De Agathocle, CEnanthes f., fratre Agathoclecze, Philopatoris amicae ,
X. Polyb. XIV, t1; Justin. 1.1. De Sosibio, viro vafro et nequissimo, multus est Polybius libro quinto passim, Interfectus

XXVIII

^& ζῆν ὕόριν ἣν (2) ὑπέμεινε καὶ τὴν αἰκίαν, σὺν δὲ
τούτοις τὸ περὶ τὴν τελ εὐτὴν ἀτύχημα, εἰς τοσαύτην
παράστασιν ἐνέπιπτον καὶ δυσθυμίαν, ὥστε πλήρη. γε-
νέσθαι τὴν πόλιν σιγαγμοῦ, δαχρύων, οἰμωγῆς ἀχα-
ταπαύστου. Ταῦτα δ᾽ ἦν τοῖς ὀρθῶς λογιζομένοις
οὐχ οὕτω τῆς πρὸς ᾿Αρσινόην εὐνοίας τεχμήρια, πολὺ
δὲ μᾶλλον τοῦ πρὸς τοὺς περὶ Ἀγαθοχλέα μίσους.

*O δὲ προειρημένος, ἐ ἐπειδὴ τὰς ὑδρείας εἰς τοὺς βασι-
λικοὺς οἴχους ἔθηκε, παραγγείλας ἀποθέσθαι τὰ φαιὰ (3),

πρῶτον μὲν διμήνου τὰς δυνάμεις ψωνίασεν, πεπει-
σμένος τὸ παρὰ τοῖς πολλοὶς (4) μῖσος, “ἄμδλύνειν διὰ
τῆς πρὸς τὸ λυσιτελὲς ὁρμῆς αὐτῶν" εἶτα ἐνεξώρχισε
τὸν ὅρχον, ὃν ἦσαν ὀμνύναι εἰθισμένοι χατὰ τὰς (5)
ἀναδείξεις τῶν βασιλέων" ἐξαπέστειλε «δὲ xal Φι-
λάμμωνα, τὸν ἐπιστάντα τῷ τῆς Ἀρσινόης φόνῳ,
ποιήσας αὐτὸν Λιδυάρχην τῶν χατὰ Κυρήνην τόπων’
τὸ δὲ παιδίον ἐνεχείρισεν τοῖς περὶ τὴν Οἰνάνθην xoi
᾿Αγαθόχλειαν. Μετὰ δὲ ταῦτα Πέλοπα μὲν ἐξέπεμψε
τὸν Πέλοπος εἰς τὴν ᾿Ασίαν πρὸς ᾿Αντίοχον τὸν βασιλέα:

, ES M , 1 ,. ba
παραχαλέσοντα συντηρεῖν τὴν φιλίαν xat μὴ παραδαί-"

^ * & τ, N / 7

νειν τὰς πρὸς τὴν τοῦ παιδὸς πατέρα συνθήχας: Πτο-
λευαῖον (6) δὲ τὸν Σωσιδίου πρὸς Φίλιππον, τά τε περὶ
τῆς ἐπιγαμίας συνθησόμενον xal παραχαλέσοντα βοη-
θεῖν, ἐὰν ὁλοσχερέστερον αὐτοὺς ᾿Αντίοχος ἐπιδάληται
παρασπονδεῖν, [Προεχειρίσατο δὲ χαὶ Πτολεμαῖον
τὸν ᾿Αγησάρχου πρεσδευτὴν πρὸς Ῥωμαίους, οὐχ. ὡς
E] , A H , ' € ^ e ^
ἐπισπεύσοντα τὴν πρεσόείαν, ἀλλ’ ὡς ἂν ἅψηται τῆς
€y^ IN A J - 2 - / A /
Ελλάδος xa συμμίξη τοῖς ἐχεῖ φίλοις καὶ συγγενέσιν,
αὐτοῦ χαταμενοῦντα- προέκειτο γὰρ αὐτῷ πάντας τοὺς
ἐπιφανεῖς a ἐχποδὼν ποιῆσαι ἐξ ἀπιστίας.
[Ἐξαπέστειλε] (7 δὲ χαὶ Σχόπαν τὸν Αἰτωλὸν ἐπὶ
ξενολογίαν εἷς 2 Ἕλλάδα, πλῆθος χρυσίου συνθεὶς
, i / , ^ » , AGER.
εἰς τὰ προδόματα. Δύω γὰρ ἔσχε προθέσεις ὑπὲρ
ταὔτης τῆς ἐπιδολῆς" μίαν μὲν ἀποχρῆσθαι τοῖς ξενο-
λογηθεῖσιν εἰς τὸν πρὸς ᾿Αντίοχον πόλεμον, ἄλλην δὲ
τοὺς ἀρχαίους καὶ προυπάρχοντάς oí (s) ξένους ἐπὶ τὰ
χατὰ τὴν χώραν φρούρια xol τὰς κατοικίας ἀποστεῖλαι,
τοῖς δὲ παραγενομένοις ἀναπληρῶσαι xal καινοποιῆσαι
τὴν θεραπείαν xol τὰ περὶ τὴν αὐλὴν φυλαχεῖα, παρα-
πλησίως (9) δὲ καὶ τὰ κατὰ τὴν ἄλλην πόλιν, νομίζων

A , , od / V d
' ποὺς δι΄. αὐτοῦ ξενολογηθέντας χαὶ μισθοδοτουμένους,
τῶν μὲν προγεγονότων μηδενὶ συμπαθήσοντας διὰ τὸ

ΝᾺ , , 5 bad A A Ψ Ὁ » M
μηδὲν γινώσχειν, ἐν αὐτῷ δὲ τὰς ἐλπίδας ἔχοντας, xol

EK THX IXTOPIAX IIOAY BIOY MEFAAOHOAITO).

exitum infelicem, in tantum inciderunt meerorem et tri-
stitiam, ut suspiriis, lacrimis, lamentatione urbs replere-
tur. Quxe quidem recte putantibus non tantum benevolen-
lie erga Arsinoen signa erant, sed multo magis Agathoclis
odium testabantur. Ceterum Agathocles , postquam. urnas
in sepulcra regia deposuerat, luctum deponi jubens, pri-
mum quidem bimestre stipendium copiis erogavit, persua- |
sussic odium multitudinis obtundi, quod commodis suis con-
sulere properet ; deinde jusjurandum proeivit , quod jurare
in regis inauguratione solebant. Philammonem vero, qui
caedem Arsinoes peregerat, ablegavit in Libyae regionem
Cyrenaicam , cujus praefectum constituit; puerum regem
QOEnantho et. Agathoclez tradidit; post haec Pelopem Pe-
lopis filium in Asiam misit ad Antiochum, quem exhorta-
retur, ut amicitiam servaret neque pacta transgrederetur
cum patre pueri inita. Ptolemaeum Sosibii filium ad Phi-
lippum legavit , ut de affinitate contrahenda transigeret et
de ferendo auxilio, si forte majori conatu Antiochus violato
foedere ipsos aggressurus foret. Porro Ptolemeeum Agesar-
chi filium ad legationem Romam mittendam designavit ,
non quod enm legati munus prompte exsecuturum esse, sed
quod in Graeciam appulsum , ubi cognatos suos et amicos
convenerit, mansurum apud eos fore putabat. Scilicet hoc
Agathocles agebat, ut insignes viros omnes amoveret ; diffi-
debat enim. Denique Scopam 7Etolum in Graeciam ad con-
scribendos mercenarios misit magna vi auri ad mantissas
solvendas instructum. Qua in re duplex erat ei consilium :
nam primum collectis copiis ad bellum cum Antiocho ge-
rendum uti volebat, deinde vero mercenarios veteres,
quos hucusque usurpaverat , in castella et colonias ZEgypti
amandare, recens conscriptis autem explere et renovare.
tum palatii custodes tum reliqua Alexandriae urbis przesidia
moliebatur; existimans milites ab ipso conscriptos et. sti-
pendiatos, quos antea facta, utpote ignota ipsis, nullo
modo affecerint, et qui in ipso spes repositas habeant,

demum ab Agathocle ( Polyb. XV, 25, 1). — 2. 0601» ἣν ] ἣν ex margine codicis intuli. —3. τὰ φαιὰ ] vaget& codex. ku:
ἡ, τοῖς πολλοῖς μῖσος ] Inter πολλοῖς et μῖσος codex habet vocem expunctam δυνάμεις. Mox novum vocabulum occurrit 5
ἐνεξώρχισε. — 5. εἰθισμένοι κατὰ τὰς ] εἰθυσμέναι καταστὰς codex ; idem mox : φιλαμμώνα.. ἀρσινώης.. λιχναρχὴν.. οἱ -
νάθην.. ἀγαθοχλείαν. De Pelope legato aliunde non constat. De pactis quae Ptolemzeus Philopator, proelio ad Raphiam com-
misso victor (217 a. C.), cum Antiocho Magno iniit, vide Polyb. V, 87. De feedere quod, morte Pt. Philopatoris com-
perta, Antiochus cum Philippo Macedone de dividendo regno Egypti fecit, v. Polyb. XV, 21; I, 2, 8: Συμφρονήσαντες
Ἀντίοχος καὶ Φίλιππος ἐπὶ διαιρέσει τῆς τοῦ χαταλελειμιμένου παιδὸς ἀρχῆς ἤρξαντο χαχοπραγμονεῖν. Liv. XXXI, 14; Justin.
XXX ,2 extr. — 6. De moribus hujus Ptolem:ei Sosibii f. a Macedonica legatione reducis vide Polyb. XVI ,22,3 sqq.
Mox προεχειρήσατο codex habet pro προεχειρίσατο. De Ptolemaeo Agesarchi f., viro prudente acstrenuo, vide Polyb. XXVII,
12. Hic est Ptolemeus qui res Pt. Philopatoris literis mandavit. — 7. ἐξαπέστειλε |] h. vocem supplevi. Scopas e Po-
lybio notissimus. Quaenam sub Ptolemaeo Epiphane egerit vide lib. XVI, 39, coll. XVI, 8. Nex ejus narratur XVII, 36
sqq. — 8. προῦ π. oti] προῦπ. xoi codex, quod si genuinum est, excidit vocabulum , βισθοφόρους vel simile quid, — 9. πα-
ραπλησίωςδὲ χαὶ τὰ χατὰ ] naponifoux ὡς δὲ xvi xaxà codex. Mox pro ἔχοντας malim ἕξοντας.

e | τίν ΔΑ CY - Von / RAM: gt Α
τὴς σωτηρίας καὶ τῆς ἐπανορθώσεως ἑτοίμους ἕξειν συν-
,
αγωνιστὰς xal συνεργοὺς πρὸς τὸ παραγγελλόμενον.
Ταῦτα δ᾽ ἐγενήθη πρότερα τοῦ παρὰ Φιλίππῳ διαόου-
Ν M “
λίου, ὡς ἐδηλώσαμεν" (10) ἀλλ᾽ ἐχείνων χατὰ τὴν τῆς
διηγήσεως τάξιν προτέρων λαμΟανομένων, ἀναγχαῖον
ἣν οὕτως ταῦτα χειρίζειν, ὥστε πρότερον ἐξηγεῖσθαι
2 , M M à N e ΕΝ
τὰς ἐντεύξεις χαὶ τοὺς χρηματισμοὺς τῶν πρεσθευτῶν
χαὶ τῆς χαταστάσεως xol τῆς ἐξαποστολῆς. ὋὉ δὲ
᾿Αγαθοχλῆς (11) ἐπεὶ τοὺς ἐπιφανεστάτους τῶν ἀνδρῶν
^ m 7] ev
ἐχποδὼν ἐποίησε, xai τὸ πολὺ τῆς τοῦ πλήθους ὀργῆς
m m^ ANE
παραχατέσχε τῇ τῶν ὀψωνίων ἀποδόσει, παρὰ πόδας

fam qni) -—

ΡΝ εἰς τὴν ἐξ ἀρχῆς συνήθειαν ἐπανῆλθε, Καὶ [τὰς μὲν
EI τῶν φίλων χώρας ἀνεπλήρωσε, παρεισαγαγὼν ἐχ τῆς
᾿ς διαχονίας xai τῆς ἄλλης ὑπηρεσίας τοὺς εἰχαιοτάτους
js καὶ Üpacucdrouc: αὐτὸς δὲ τὸ πολὺ τῆς ἡμέρας καὶ τῆς

τυ

Set or^

2 7 - 7 3 L9 s ,
ναις ἀχρασίαις, οὐ φειδόμενος οὔτ᾽ ἀκμαζούσης Yovat-
χὸς, οὔτε νύμφης, οὔτε παρθένου" xal πάντα ταῦτα
c , /, [4 [7/
ἔπραττε μετὰ τῆς ἐπαχθεστάτης φαντασίας. “Ὅθεν
^ ^ c
πολλῆς μὲν xa παντοδαπῆς γιγνομένης δυσαρεστήσεως,
οὐδεμιᾶς δὲ θεραπείας οὐδὲ βοηθείας προσαγομένης, τὸ
,
δ᾽ ἐναντίον ἀεὶ προσεπαγομένης ὕόρεως, ὑπερηφανίας,
A^ - -" Ἁ ^
δαθυμίας,1 ἀνεθυμιᾶτο πάλιν £v τοῖς πολλοῖς τὸ προῦ--
πάρχον μῖσος, καὶ πάντες ἀνενεοῦντο τὰ προγεγενημένα
e M / 2 , M M 5
περὶ τὴν βασιλείαν [ἀτυχήματα] διὰ τοὺς ἀνθρώπους
, cT M A y. , , - *
τούτους. [Τῷ δὲ μηδὲν ἔχειν πρόσωπον ἀξιό χρεων τὸ
^ M 2 2
προστησόμενον, καὶ δι᾿ οὗ τὴν ὀργὴν εἰς τὸν Ἀγαθοχλέα
xot τὴν ᾿Αγαθόχλειαν ἀπερείσονται, τὴν ἥσυχίαν ἦγον.
ἔτι μίαν ἐλπίδα ἔχοντες καὶ (12) χαραδοχοῦντες, τὴν
χατὰ τὸν Ἡληπόλεμον, xai ταύτῃ προσανέχοντες.

᾿αὑτὸν ἔπραττεν" ἅμα δὲ τῷ μεταλλάξαι ἐχεῖνον, ταχέως
ΕῚ 4 A / * /, , , Lad
ἐξομαλίσας τὰ πλήθη, στρατηγὸς πάλιν ἐγενήθη τῶν
M , , ὶ M 1 P] M 3 »

χατὰ Πηλούσιον τόπων. Καὶ τὰς μὲν ἀρχὰς ἐποιεῖτο
τὴν ἀναφορὰν τῶν πραττομένων ἐπὶ τὸ τοῦ βασιλέως

; , ? e ᾿ , e } * M , /

΄

συμφέρον, πεπεισμένος ὑπάρζειν τὶ συνέδριον, ὃ τήν τε
τοῦ παιδὸς ἐπιτροπείαν ἕξει χαὶ τὴν τῶν ὅλων προστα-

? c7 M 1 Ὁ) 3 c »y
Giav* ὡς δ᾽ ἑώρα τοὺς μὲν ἀξίους ἐπιτροπῆς ἀνδρας
3 δὼ J “Ὁ δὲ e 5). , sow "n
- ἐλχποδὼν γεγονότας, τῆς δὲ τῶν ὅλων ἀρχῆς κατατολ-
vt - 3 2 , / 29. 4. 17 3
᾿ς μῶντα τὸν ᾿Αγαθοχλέα, ταχέως ἐφ᾽ ἑτέρας ἐγένετο
ο΄ γνώμης. Καὶ (13) ὑφορώμενος τὸν προεστῶτα χίν-
: - » / ,
δυνον διὰ τὴν ὑποχειμένην αὐτοῖς ἔχθραν, τάς τε δυνά-
μεῖς περὶ αὑτὸν ἤθροιζε καὶ περὶ πόρον ἐγίνετο χρη-

/ [U δ... c 5 ,ὔ E [74
μάτων, ἵνα. μηδενὶ τῶν ἐχθρῶν εὐχείρωτος ἡ. Ἅμα
δὲ xal τὴν τοῦ παιδὸς ἐπιτροπείαν xol τὴν τῶν ὅλων
προστασίαν εἰς ἑαυτὸν ἥξειν (^) οὐχ ἀπήλπιζε, νομίζων
ο΄ χαὶ χατὰ τὴν ἰδίαν μὲν χρίσιν αὐτὸς ἀξιοχρεώτερος

EX HISTORIA POLYBII MEGALOPOLITANI.

νυχτὸς ἐν μέϑη διέτριύε, xal ταῖς τῇ μέθη παρεπομέ-- ᾿

*0 δὲ Τληπόλεμος, ἕως μὲν ὃ βασιλεὺς ἔζη, τὰ xo0

ΧΧΙΧ
promptos ad exsequenda imperata se habiturum esse salu-
tis suce et successus socios et adjutores. Ceterum gesta
haec omnia sunt ante Philippi decretum , uti supra indi-
cavimus. — Verum quum ex distributione nostrae nàrra-
tionis Philippi res in superioribus jam exposuerimus , fieri
non potuit quin legatorum cum regibus congressus et.
data iis responsa ante nominationem eorum atque emissio-
nem narraremus, Agathocles vero postquam celeberri-
mum quemque e medio removerat, ac multitudinis furorem
stipendiorum pensione compresserat, e vestigio ad pristinos
mores rediit : ac dignitates omnes palatii, que tunc vaca-
bant , amicis suis concessit, producto ex ultimis ac servili-
bus ministeriis levissimo quoque atque impudentissimo.
Ipse dies noctesque in vino atque iis quze vinum consequi
solent, libidinibus agebat, nec nuptis nec sponsis nec vir-
ginum pudori parcens : atque haec cuncta cum intolerabili
superbia factitabat. Quare quum praesentem rerum statum
universi vegre ferrent, nullum autem solatium ac remedium
adhiberetur, contra potius insolentia, superbia ac desidia
quotidie invalesceret , rursus pristinum vulgi odium exar-
sit , cunctique calamitates regni ab his hominibus superiori-
bus temporibus profectas in memoriam revocabant. Sed
quum idoneus vir deesset, cujus ductu atque opera iram
suam in Agathoclem et Agathocleam effunderent, interim
quiescebant , unicam spem adhuc in Tlepolemo habentes,
qua se tantisper sustentabant. Tlepolemus ille, dum Phi-
lopator rex vivebat, suas res privatas curaverat; quum
primum autem is fato defunctus esset, demulcens multitudi-
nem iterum dux exercitus in regione Pelusiaca creatus est.
Et initio quidem ita egit, ut ad regis commoda omnia diri-
geret; censebat enim collegium constitutum iri, cui tutela
pueri et summa rerum administratio demandaretur. Sed
ubi vidit dignos suscipiend:e tuteloe viros e medio removeri,
summammque rerum audacter affectare Agathoclem , mox
sententiam mutavit. Ac suspicans periculum , quod ex si-
multate cum Agathocle sibi intercedente proditurum foret,
copias circa se congregabat cogendisque pecuniis operam
dabat, ut a nemine facile subigi posset. Simul vero non de-
sperabat fore, ut tutelam pueri summamque rerum admi:
nistrationem ad se pertraheret : nam vel suo ipsius judicio
se magis quam Agathoclem ad quodvis negotium esse ido-

10. De hac legatione statim post mortem regis ad Antiochum missa in antecedentibus sermonem fuisse etiam ex
| superstitib:s Excerptis eorumque serie colligitur. Vide lib. XV, 20 ( Exc. Antiq.). Ad Philippi consilia, a Polybio severe
. eastipata, referendum quoque est Exe. Vatican. ( XV, 24 ) , ubi nostro loco respondent hec : ᾿Ἐπεὶ πάσας χαθ ἕχαστον ἔτος
E τὰς χατάλληλα πράξεις γενομένας κατὰ τὴν οἰκουμένην ἐξηγούμεθα, δῆλον ὅτι ἀναγχαῖόν ἐστι xod τὸ τέλος ἐπ᾽ ἐνίων πρότερον ἐχφέ-
ρειν τῆς ἀρχῆς χτλ. --- 11. Quae sequuntur, inde ab ᾿γαθοχλῆς usque ad xai ταύτῃ προσανέχοντες, leguntur etiam in editis
(libro XV, 25, 3 —8), sed multo plenius. Etenim ea omnia que uncis inclusi , in nostro codice desunt. — 12. Éy ovtec
x«i] hac duo vocabula in editis deSunt ; absque damno. — 13. x«i'] particulam huc transposui ex seqq. , ubi codex
praebet : ἔχθραν καὶ τάς τε δυνάμεις. — * ffe ood. ἕξειν.

ΧΥΧ EK THX IXTOPIAX HOAYBIOY MEFAAOIOAITOY.

ὑπάρχειν ᾿Αγαθοχλέους πρὸς πᾶν ἔτι μᾶλλον (14), πυν- | neum censebat, tum vero comperiebat et quibus ipse praees-
θανόμενος δὲ xal τὰς ὑφ᾽ ἑαυτὸν ταττομένας δυνάμεις | set, et qui ΑἸοχαπάνία degerent milites in ipso spes de com-
' N M A d TIN R92 7 A 2 (δ :
xal τὰς κατὰ τὴν ᾿Αλεξάνδρειαν ἐπ᾽ ἐχείνῳ τὰς ἐλπίδας
τω er yr LÀ
ἔχειν τοῦ καταλύειν τὴν ᾿Αγαθοχλέους U6pw. Οὔσης
^ D: 9 e y ὃ "va 22 Y ed
ὃξ περὶ αὗτον οἵας εἴρηχα διαλήψεως, ταχέως τὰ τῆς
— -— , *
διαφορᾶς αὔξησιν ἔλαθε, συνεργούντων “ἀμφοτέρων | sua utroque ad hoc contribuente. Nam Tlepolemus du-
i , [4 7 € 4 i] r "A 2.
πρὸς τὴν τοιαύτην ὑπόθεσιν. 'O μὲν γὰρ ᾿Γληπόλεμος
* /|* ὃ M $ , A j4 Pos M
ἐξιδιάζεσθαι σπεύδων τοὺς ἥγεμόνας xat ταζιάρχας xat
τοὺς ἐπὶ τούτων (10) ταττομένους, συνῆγε πότους ἐπι-
ῸὉν " τ.» N i 3 2 M &£
μελῶς, χαὶ παρὰ τὰς συνουσίας τὰ μὲν ὑπὸ τῶν πρὸς confabulationes partim ab assentatoribus excitatus partim

pescenda Agathoclis insolentia repositas habere. Talia quum

agitare consilia, mox in majus auctum dissidium est,

ces, centuriones ceterosque ordinum profectos conciliare

sibi studens ad compotationes sedulo convocabat, et inter

" " ^ m , . . . . . “1: . H
χάριν λεγόντων ἐκκηλούμενος (16), τὰ δὲ ὑπὸ τῆς ἰδίας | suo ingenio indulgens ( quippe juvenilis adhuc zetatis erat ef

Ὁ * x ^ " , 3 e
δρυΐ, ἅτε νέος ὧν xal παρὰ τὸν οἶνον γενομένης τῆς Opt-

ΤΟΣ ἢ ἐρεῖ M [ odi κίας cre eiii ad pocula sermones nectebantur) , dicteria jaciebat in fa-
Ux, ἐρρίπτει ογϑθυς κατὰ τῆς συγγένεια : τ 3x

. , miliam Agathoclis primum obscuriora , mox ambigua, ἴδῃ -
τὸν ᾿Αγαθοχλέα, τὰς μὲν ἀρχὰς αἰνιγματώδεις, , ei ue S P , Sua,
2 E ; 2 EM Am. !
qi6dAouc, τὸ δὲ τελευταῖον ἐχφανεϊςβκαὶ τὴν πιχροτά- dem aperta et acerbissimi plena convicii. Sic pocula imple-
ev M D * Φ . Ω Ω * L
τὴν ἔχοντας λοιδορίαν" ἐπεχεῖτο (17) γὰρ τοῦ θρανο- | bat ebibebatque in honorem pictoris parietum et mulieris
E e ,
γράφου xa τῆς χαλλωπιστρίας (18) καὶ τῆς χουρίδος,
ἔτι δὲ τοῦ παιδαρίου τοῦ πάντα πεποιηχότος καὶ πεπον-
θότος παρὰ τοὺς πότους, ὅτε ᾧνοχόει τῷ (ἢ) βασιλεῖ παῖς
ὧν. Ἐπὶ δὲ τούτοις ἀεὶ τῶν συμπαρόντων γελώντων, | Sibi passus sit. Ηδ0 quum risu convivae exciperent et de
1 / Y ^ . λ ^ / ? . LI . - . -* .
xai συμδαλλομένων τι πρὸς τὸν χλευασμὸν, ταχέως εἰς | suo aliquid cavillationi adjicerent, cito ad Agathoclem res
τοὺς περὶ τὸν ᾿Αγαθοχλέα τὸ πρᾶγυα παρεγενήθη.
Τ᾽ ενομένης δ᾽ ἔχθρας δμολογουμένης., εὐθέως ὃ Ἂγαθο-
αν SENE e M 22€ M v TX λέ /
χλῆς διαδολὴν εἰσῆγε χατὰ τοῦ Τληπολέμου, φάσχων
αὐτὸν ἀλλοτριάζειν τοῦ βασιλέως xal καλεῖν ᾿Αντίοχον | ἃ rege alienum esse et Antiochum ad regnum arcessere.
m J, .
ἐπὶ τὰ πράγματα" καὶ πολλὰς εἰς τοῦτο τὸ μέρος ηὐ- | Acmultaad persuadendum argumenta in promptu habebat,
πόρει πιθανότητας, τὰς μὲν Ex τῶν συμιδαινόντων πα-
M MET OS Tene ὃ : / Y $15 A Ys
pex8syópevog xal διαστρέφων, τὰς δὲ ἐκ χκαταῤολῆς
πλάττων xol διασχευάζων. 'Γαῦτα δ᾽ ἐποίει βουλό-
μένος τὰ πλήθη παροξύνειν χατὰ τοῦ Τληπολέμου "7 vero erat, utsic multitudinem contra Tlepolemum exacer-

comtricis et tonstricis, porro in honorem pueri, qui re-

gis in compotationibus pincerna nihil non fecerit fierique

pervenit. Quoniam igitur in confesso simultas erat, statim
Agathocles calumniari Tlepolemum coepit, dictitans eum

quae vel ex iis quze revera accidebant detorquendo eruebat,

vel a fundamento ipse confingebat adornabatque. Consilium

συνέθαινε δὲ τοὐναντίον, Πάλαι γὰρ ἐπὶ τῷ προειρη- | baret : at contrarium prorsus evenit. Nam vulgus, quod
Z ᾿ 2). (ἃ (X. € P P ν᾿ 4

μένῳ τὰς ἐλπίδας' ἔχοντες ot πολλοὶ xat λίαν ἡδέως
er 5 / 2X ^ , 371: / “τὰ
ἑώρων ἐχχαιομένην τὴν διαφοράν. — "Eyévexo δ᾽ ἣ χα-
ταρχὴ τοῦ περὶ τὰ πλήθη χινήματος (19) διά τινας
τοιαύτας αἰτίας. Νίχων (20) ὃ συγγενὴς τῶν περὶ τὸν
Ἀγαθοχλέα, ζῶντος ἔτι τοῦ βασιλέως καθεστάμενος ἦν affinis Agathoclis , rege superstite , classi proefectus fuerat ,
ἐπὶ τοῦ ναυτιχοῦ, τότε δὲ τῶν "**. tunc vero ***,

jam dudum in Tlepolemo spes collocaverat, lubenter ad-
modum exardescentem istam simultatem spectabat. Initium
vero motus populi factum est ob causas hujusmodi. Nico,

14. ἔτι μᾶλλον] Sic codex. Que si sana sunt, scribe πρὸς πᾶν, ἔτι μᾶλλον δὲ πυνθανόμενος χτλ. Attamen corrupta po
(ius esse mihi videntur, reponendumque : πρὸς πᾶν ὅ τι μέλλον. — 15. ἐπὶ τούτων ] scribendum potius ἐπὶ τούτοις, €0s
qui post taxiarchas locum oblinent, ἑχατοντάρχας ete. — 16. ἐκχηλ. ] &xv. codex. Ceterum dubites an non fuerit
ἐχχινούμενος, VOX bene nota. Contra verbum ἐχχηλέω nusquam , quantum scio, occurrit , nisi quod apud Hesychium : ἐξε»
χελέμησεν, ἐξηύλησεν, ἔθελξεν, Casaubonus reponi vult ἐξεχήλησεν. — 17. ἐπεχεῖτο ] dictum est, ut ἐπιχεομένους τοῦ
“Δημητρίον ap. Phylarchum in Athen. Deipnos. VI, p. 261, B, pro quibus Plutarchus in Demetr. 25 : ἐπιχύσεις λαμδά-

νοντας Δημητρίου. De voce θρανογράφος hucusque ex uno constabat Hesychio, qui θρανογράφους esse dicit τοὺς εὐπρεπεῖς -

τοιχογράφους. Proprie sunt pictores qui coloribus ornant τοὺς θράνους, i. e. sec. Pollucem X , 49, τὰ ξύλα τὰ χαταχλείοντα
ποὺς πλινθίνους τοίχους. --- 18. χαλλωπιστρία ς 510 scripsi pro cod. ἀμμουνχιστρίας, quamquam non defore spero, qui
nescio quam Ammonis ministram expiscandam esse putent. — * φνοχόει τῷ | codex ovoyostvo. — 19. xtvfp.ococ]
νιχήματος codex. — 20, N (x v] Exstat hujus Niconis mentio in editis ( XV, 33, 7 ), ubi una cum matre Agathoclis et soro-
ribus reliquisque cognatis a plebe trucidatus esse dicitur.

τοῦδ webradio e rere rene SERE erroe i ltr cu pee y nen V 0 RES 9rd m em rn ep reeTI PIT TWIN TUUM Ey tetro qe

: [EK BIBA. IB'.]

Ὅτι λιμοῦ χατὰ τὴν “Ρώμην γενομένου ἰσχυροῦ,
D ἀνήρ τις οἴχου τε οὐχ ἀφανοῦς xol χρήμασιν ἐν τοῖς
᾿ μάλιστα δυνατὸς, Σπόριος Μάλλιος (ι), εὐδαίμων ἐπί-

χλησιν ἐπὶ τῆς πολλῆς εὐπορίας, νεωστὶ μὲν παρειλη-
φὼς τὸν οἶχον τοῦ πατρὸς, ἡλικίαν δὲ (1) καὶ τάξιν
ἔχων ἱππικὴν, οἷα μήτε ἀρχὰς παραλαμδάνειν μήτε
ἄλλην χοινὴν ἐπιμέλειαν μηδεμίαν, λαμπρὸς εἰ xai τις
ἄλλος τὰ πολεμιχὰ (2), xol πολλοῖς χεχοσμημένος dot-
στείοις. χράτιστον ὑπολαδὼν χαιρὸν ἐπιθέσει τυραννί--
δος, ἐπὶ δημαγωγίαν τοῦ πλήθους ἐτράπετο, τὴν ῥα-
στώνην τῶν ἐπὶ τυραννίδα φερουσῶν 680v. χων δὲ
πολλοὺς ἑταίρους καὶ πελάτας, ἄλλους ἄλλη διέπεμψε,
χρήματα δοὺς ἐκ τῶν ἰδίων ἐς συναγυρμοὺς (3) τροφῆς"
χαὶ αὐτὸς εἰς Τυρρηνίαν (4) ᾧχετο. ᾿Εν βραχεῖ δὲ χρόνῳ
δι’ ἑαυτοῦ τε xat τῶν ἑταίρων πολλὴν χαταχομίσας
ἀγορὰν, διεμέτρει (5) τοῖς πολίταις, ἀντὶ δώδεκα δρα-
μυῶν διδράχμου ἀπομετρῶν τὸν μόδιον * ὅσους δὲ αἴ-
σθοιτο παντάπασιν ἀδυνάτους xol μηδ᾽ (e) ὑπὲρ τῆς
ἐφημέρου τροφῆς ἔχοντας προέσθαι τὸ διάφορον ἄνευ
τιμῆς χαριζόμενος. 'Γαύτη τῇ φιλανθρωπίᾳ τὸν δῆμον
ἀναλαύὼν xai θχυμαστὴν ὅσην δόξαν ἀπενεγχάμενος
ᾧχετφ πάλιν ἐμ πορευσόμενος ἑτέρας ἀγοράς" xal παρῆν
οὐ διὰ μαχροῦ ποταμηγοὺς (7) ἄγων σχάφας πολλὰς
πάνυ μετὰ τροφῆς καὶ τὸν αὐτὸν τρόπον τοῖς [ πολί-
ταις] ἐμέτρει, Οἱ δὲ πατρίχιοι ταῦτα πράττοντα ὁρῶν-
τες αὐτὸν ὑποψίας τε ἐλάμόανον τῆς ἄγαν φιλοτιμίας
τοῦ ἀνδρὸς, οὐδὲν ἀγαθοῦ ἀπολαύσειν οἰόμενοι, xol
συνιστάμενοι χατὰ τὴν ἀγορὰν ἐσχόπουν ὅντινα χρὴ
τρόπον εὐπρεπέστερον ἄνευ χινδύνου παῦσαι τούτων
αὐτὸν τῶν πολιτευμάτων, χρύφα μὲν τὸ πρῶτον χαὶ

᾿ xat' ὀλίγους συνιόντες xot διαλεγόμενοι πρὸς ἀλλήλους,
᾿ ἔπειτα xal ἐχ τοῦ φανεροῦ χκαταδοῶντες, ἐπειδὴ βαρύς
τε (8) x«l ἀφόρητος ἦν, ἔργῳ τε πράττων ὑπερηφανίας

Eug

EK THX IXTOPIAX

AIONYZIOY AAIKAPNAZXEOX.

[E LIBRO XII. ]

Fame per urbem seviente, vir generis haud obscuri et
opibus quam maxime pollens, Spurius Melius , cui Felicis
cognomentum ob bonorum abundantiam, nuper hereditate
paterna potitus , in zetatis flore constitutus, ordini equestri
adscriptus, neque magistratu neque alio quovis munere pu-
blico unquam functus, ceterum si quis alius re bellica
clarus multisque virtutis preemiis ornatus : is igitur, egre-
giam tyrannidis affectandae occasionem sese nactum ratus ,
gratiam et auctoritatem popularem captare coepit : quie
quidem via omnium facillime ad tyrannidem ducere solet,
Itaque quum multos familiares et clientes haberet, alios
dimisit, qui pecunia ejus privata frumentum coemerent ;
eodemque ipse consilio in Etruriam profectus est. Et quum
brevi magnam annon: copiam tum sua tum sodalium opera
in urbem convexisset , inter cives eam dimetiebatur, pretio
modii a duodecim drachmis ad duas reducto ; quotquot vero
prorsus egenos noverat et qui ne quotidiani quidem victus
impensam facere possent, iis sine pretio gratificabatur. Qua
humanitate postquam populi favorem sibi conciliaverat et mi-
rum quantam nominis celebritatem nactus erat, denuo ad
annonam quarendam profectus est, nec multo post rediit
naves fluviatiles ducens multo refertas frumento , quod si-
cuti antea civibus dimetiebatur. Haec videntes patricii ni-
miam viri ambitionem suspectabant, nec boni quidquam
inde sibi evasurum augurabantur. Etcoeuntes in foro di-
spiciebant num qua ratione speciosa absque periculo avertere
Spurium a coeptis istis possent. Congressus illi primum clan-
destini erant et. paucorum inter se colloquia, deinde vero
etiam ex aperto agereet clamoribus Spurium accusare : nimi-
rum molestus admodum et plane intolerabilis evaserat, tum

J. Fol. 186 ,1 r. — 193, 8 r. Qux hoc loco de Sp. Melio narrantur, Titus Livius exponit lib. IV, c. 16 sqq.; sue-
cinctius de iisdem e Dionis Cassii libris deperditis agit Zonaras VII, 20; paucis rem tangunt complures, ut Cicero De rep.
II, 27. 29; Cato 16, 56; Pro Milon. 27, 72; in Catilin. I, 1, 4; Philipp. IT, 44, 114; Leel. 11, 36. Florus 1,30, 2;
alii. Cf. etiam de /Equimelio Cicero De divin. 11, 17; Pro domo 38, 101 ; Valerius Max. VI, 3, 1. Dionysius eandem
quam Livius narrationem sequitur, verum multo fusius rem tradit , et praeter narrationem , quz ipsi videbatur verisimil-
lima esse, aliam subjungit ex probatissimis auctoribus, L. Cincio Alimento et Calpurnio Pisone, repetitam. Quam si nosset
Niebuhrius ( Rem. Gesch. 11, p. 470 sqq.), multo etiam confidentius memoriam Sp. Meli ab aífectatoe tyrannidis
crimine purgare, ac patriciorum potius odio virum oppressum dicere sustinuisset. — Fragmentum nostrum e libro XH
depromptum esse non est cur pluribus ostendam. :

1. Μάλλιος] codex modo Μάλλιος modo Μάλιος. Eodem modo codices Zonar. — 1 *. 82] «e codex.—2. π ολεμικὰ] codex

-.. πολέμια, quod etsi excerptor pro πολεμικὰ usurpare potuit, a Dionysio tamen alienum est. Deinde codex xoà χοσμένης pro
᾿ κεχοσμένης. -- 3. ἐς au vay. ] ἐκσυναγυρμοὺς codex. — 4. Τυρρηνίαν] τυραννίαν codex. — 5. διεμέτρε c] διεμέρει codex.—
6. μηδ᾽ ] μιήδ᾽ codex. — 7. ποταμηγοὺς] ποτχμιγοὺς codex. Mox inserui V. πολίταις. — 8. τε] ἔτι codex. Fort. erat βαρύτε-

Xxx

μεστὰ, καὶ λόγους διεξιὼν αὐθάδεις ὑπὲρ ἑαυτοῦ" ὅς
ys πρῶτον μὲν καθεζόμενος ἐπὶ βήματος περιφανοῦς,
ὥσπερ ἔθος ἐστὶν τοῖς τὰς ἀρχὰς ἔχουσιν, ἐχρημάτιζε
τοῖς προσιοῦσιν Bv ἡμέρας περὶ τὴν σιτοδοσίαν, ἐχδα-
λὼν τῆς τιμῆς ταύτης τὸν ἀποδειχθέντα ὕπαρχον ὑπὸ
τῆς βουλῆς ἔπειτα [δὲ] συνεχεῖς ποιούμενος ἐκκλησίας,
οὐχ ὃν ἐν ἔθει Ρωμαίοις ἰδιώτην ἐχχλησίαν συναγαγεῖν,
πολλὰ μὲν τοῦ Mivuxtou κατηγόρεί πρὸς τὸν δῆμον,
ὡς ὄνομα φέροντος ἀρχῆς μόνον, ἔργον δὲ οὐδὲν ἀπο-
δειξαμένου τοῖς πένησιν ὠφέλιμον". * πολλὰ δὲ τοὺς TX-
τρικίους διέδαλλε πρὸς τὸν δῆμον, ὡς ταῦτα πράττον-
τας (9) ἐξ ὧν ὀλίγος τε xal οὐδενὸς ἄξιος ὃ δῆμος ἔσται,
xat οὐδὲ ἐπὶ σιτοδείᾳ φροντίδα τῶν ἀπόρων ἔχοντας οὐ-
δεμίαν οὔτε χοινῇ πάντας οὔτε ἰδία τοὺς δυνατοὺς,
πάντων (10) μάλιστα. δέον αὐτοὺς χρήμασί τε xol σώ-
μασιν, ὥσπερ αὐτὸς δὴ, χαχοπαθεῖν, xal πάντοθεν
ἐπεισάγειν τῇ πόλει τὰς ἀγοράς ' ἠξίου τε πρὸς τὰ τῶν
ἄλλων ἔργα πατρικίων τὰ ὕφ᾽ ἑαυτοῦ πραττόμενα

ἐξετάζειν, ὡς πολὺ καὶ τὸ πᾶν ἀλλήλων διαφέροντα. (11):

54») , M ' 5 NY ? m 257 2 N M
Exsívoug μὲν γὰρ οὐδὲν ἐκ τῶν ἰδίων εἰς τὸ xotvóv
ἀναλίσκοντας ἔτι xal τὴν δημοσίαν γὴν σφετερισαμέ-
νους πολὺν (12) ἤδη χαρποῦσθαι χρόνον, ἑαυτὸν δὲ
τῶν δημοσίων οὐδὲν ἔχοντα ἔτι καὶ τὴν πατρῴαν κατα-
χορηγεῖν οὐσίαν εἰς βοήθειαν τῶν ἀπόρων καὶ ἐπειδὰν
τὰ ὄντα χαταναλώσῃ, δανείσματα ποιεῖσθαι παρὰ φί-
λων, οὐδὲν (13) ἀντικαταλλαττόμενον τῆς τοσαύτης φι-
λοτιμίας ὅτι μὴ τὴν πολιτικὴν εὔνοιαν, ἧς οὐδὲ τὸν ἐξ
3 , eC ς “ , € '
ἀνθρώπων πλοῦτον ἡγεῖσθαι τιμιώτερον. Οἱ δὲ περὶ
αὐτὸν. συνεστῶτες ἀεὶ σωτῆρα χαὶ πατέρα χαὶ χτίστην
ἀπεκάλουν (14) τῆς πατρίδος" καὶ τὴν μὲν ὑπατιχὴν
ἐξουσίαν ἐλάττονα χάριν ἢ xav τὸ μέγεθος τῶν ἔργων
αὐτοῦ γενήσεσθαι δοθεῖσαν ἀπέφαινον, ἄλλη δέ τινι
μείζονι xa λαμπρᾷ τιμῇ κοσμεῖν ἠξίουν αὐτὸν, ἣν xod
^ , Jv Y Υ 9 ΕῚ P € δ M M ,ὔ y»
τὸ γένος ἕξει τὸ ἐξ Exetvou. “ὡς δὲ xal τὴν τρίτην ἔξο-
ὃον ποιησάμενος ἐπὶ τὰ παραθαλάττια τῆς Ἰταλίας,
y / 50€ M ἈΠ / N
€x τε Κύμης xat τῶν περὶ Μίσηνον λιμένων σιτηγοὺς
δλχάδας ἄγων πολλὰς χατέπλευσεν εἰς ἸὨστίαν, ὃ τῆς
Ῥώμης ἐστὶν ἐπίνειον, χαὶ κατέπλησε (15) ταῖς τροφαῖς
τὴν πόλιν, ὡς μηδὲν ἔτι τῆς ἀρχαίας εὐετηρίας διαφέ-
paw, ἅπας ὃ δῆμος ἕτοιμος 7v, εἰ γένοιτο τῆς ψήφου
χύριος ἐπ᾽ ἀρχαιρεσίαις, εἴτε ὑπατείαν εἴτε ἄλλην τινὰ
τιμὴν μετίοι, μηδενὸς ἐπιστρεφόμενος (16) μήτε νόμου
χωλύοντος μήτ᾽ ἀνδρὸς ἐναντιουμένου, χαρίζεσθαι.
Ταῦτα ὁρῶντες οἱ προεστηχότες τῆς ἀριστοχρατίας,
χαὶ οὔτε ἐπιτρέπειν ἀξιοῦντες οὔτε χωλύειν δύναμιν
y , c / " D / |» ce
ἔχοντες, ἐν πολλῇ πάντες ἦσαν ἀθυμίᾳ " καὶ ἔτι μᾶλ-
MEET. , ἢ ^ / ᾽ /
λον διεταράχθησαν, ἐπειδὴ κωλυόντων ἐχχλησίας cuv-
ἄγειν αὐτὸν xal δημηγορεῖν τῶν τε δημάρχων xol
RIP 5 £c Ne She V »r/ E
ὑπάτων, συστραφεὶς ὃ δῆμος ἐχείνους μὲν ἐξέδαλεν éx

EK THX IXTOPIAX AIONYXIOY AAIKAPNAXXEQSX.

factorum arrogantia, tum sermonibus quos de 86 jactabat
superbissimis. Nam conspicuo sedens in suggestu, uti publici
magistratus solent , quotidie accedentibus de frumentorum
largitione responsa dabat, ejecto quasi L. Minucio, qui
senatus decreto praefectus annon creatus erat ; deinde cre-
bras conciones habens (quanquam conciones habere apud
Romanos non licet privato), multis Minucium apud populum
accusabat, utpote qui nomen tantum magistratus prae se
ferret , opus pauperibus utile edidisset nullum ; multa etiam
in patricios sevit, quippe qui id agerent ut ad paucita-
tem populum redigerent ac potestatem ejus frangerent , qui
in tanta annonz caritate pauperum curam ne minimam
quidem haberent, neque in communi omnes, neque priva-
tim divites; quanquam omnium maxime hos potissimum
deceret opibus suis et personis , uti ipse videlicet , nihil non
De-
nique studia patriciorum cum suis ipsius rebus gestis com-

pati, ut undique frumenta in urbem introducerentur..

parans, quam diversa et plane contraria sibi essent demon-
strare instituebat. 1llos enim non modo de suis in rem-
publicam nihil expendere, sed etiam publicos usurpare
agros, ex iisque a multo inde tempore fructus percipere ;
se vero non modo nihil boni publici habere, sed paternas
etiam opes erogare in auxilium indigorum ; et exhausfta he-
reditate pecunias mutuas ab amicis esse sumpturum , nec
quidquam pro tanta liberalitate se petere preeter populi be-
nevolentiam , quam omnibus divitiis humanis praeferendam
esse censeret. Tum circumstantes servatorem et patrem et
conditorem patric appellitare, atque consularem potestatem
dicere minorem fore quam pro accepti beneficii magnitu-
dine gratiam ; aliis quibusdam majoribus splendidioribusque
ornandum honoribus esse, qui etiam ad prosapiam ejus es-

sent perventuri. Ubi deinceps etiam tertio itinere in mari- -

tima Italize suscepto, e Cum et Miseni portubus cum fru-
mentariis navibus plurimis in Ostiam, quod Rom:e navale
est , innavigaret, ac tanta annon copia urbem repleret, ut
nihil pristinae proventuum felicitatis amplius desideraretur :
tum vero populus universus pollicebatur, quando in magi-
stratuum electione penes ipsum suffragia essent, sive consu-
larem sive aliam quamcumque Sparius dignitatem ambiret ,
hanc se, nihil curantem neque leges vetantes neque homi-
nes obstrepentes, ei gratificaturum esse. Hzc videntes opti-
matium principes quum neque concedere vellent neque
possent impedire , in summa omnes perplexitate versaban-
tur. Acmox in majus aucta animorum consternatio est ,
ubi tribunos consulesque, ne conciones Malius haberet
prohibituros, e foro plebs tumultuans ejecit, eoque multum

coc ἔτι. Dein cod. ὑπεριφανίας. ---- 9. πράττοντα ς] πράττοντες et mox ὀλίγους codex. — 10. πάντων] παντὸς codex. —
11. Post vocem διαφέροντα in eadem linea sequuntur : μετὰ δὲ τρεῖς ἢ τέτταρας et reliqua. Polybiana, quie dedimus supra.
C ontinentur haec nostri codicis lineis 53, quz in codice, ex quo nostra descripta sunt , unum implebant folium. Codex
Fscor. singulis foliis lineas sexaginta continet. — 12. πολὺν ]ὔ πολλὴν... ἑαυτὸν δὲ τὴν δημοσίων... χαταχωρηγεῖν cod. —
13 .0 $82] οὐθὲν h. l. codex. — 14. ἀπεκ. ] &nox. codex ; mox ἐλάττωνα id. — 15. xa £n noc) ὡστίαν.. ἐπίνεον.. χατέ-

παυσε codex. — 16. ἐπιστρεφόμιενος] ἐπιτρέποντος cod.

EX HISTORIA. DIONYSII HALICARNASSENSIS. ἡ

τῆς ἀγορᾶς, τῷ δὲ Μαλλίῳ πολλὴν ἄδειαν χαὶ ῥώμην
Ὁ ,
παρέσχεν. ' Ev τοιαύτη δὴ καταστάσει τῆς πόλεως ómaro-
χούσης, ὃ τῆς ἀγορᾶς ἀποδειχθεὶς ἔπαρχος, ἀχθόμενος
μὲν ἐπὶ τοῖς προπηλαχισμοῖς τῶν λόγων, οἷς αὐτὸν
δόρίζων 6 Μάλλιος ἐν ταῖς ἐχχλησίαις διετέλει, δεδοι-
χὼς δὲ τὸν ἄνδρα. μάλιστα τῶν ἄλλων, εἴ τινος ἐπιλά-
ὅοιτο ἀρχῆς, μὴ πρότερον τῆς ἀριστοχρατίας αὑτὸν
ποιήσηται, ἢ τὸν δῆλον ἐξερεθίσας πρὸς αὐτὸν ποιήση-
ται (17) διὰ τὴν ἐκ τῆς ἑταιρείας ἐπιύουλήν τινα
κατ᾽ αὐτοῦ μηχανησάμενος * ἀγαναχτῶν τε (18) δι᾽ ἀμ.-
φότερα ταῦτα χαὶ ἀπηλλάχθαι προθυμούμενος ἐχείνου,
et , y , 5 M Y. ? T ,

μείζονα ἢ χατ᾽ ἰδιώτην ἰσχὺν ἔχοντος, ἐπιμελῇ ζητη-
σιν ἐποιεῖτο τῶν ὕπ᾽ αὐτοῦ λεγομένων τε xal πραττο-
μένων. Πολλῶν δὲ ὄντων, οἷς ὃ ἀνὴρ συνεργοῖς ἐχρῆτο
τῶν ἀπορρήτων, xai οὔτε τὰς φύσεις ὁμοίων οὔτε τὰς

, , » , 3. 5 /,
γνώμας παραπλησίων, ἔμελλέ τις, ὅπερ εἰχὸς, οὐ βέ-
θαιος αὐτῷ (19) ἔσεσθαι φίλος, ἢ διὰ φόδον ἢ διὰ χέρ-

δος ἴδιον, ᾧ τὰ πιστὰ δοὺς ὃ Μινούχιος ὑπὲρ τοῦ μη-

δενὶ φράσειν ὅστις ἦν, ἅπασαν ἔγνω τήν τε διάνοιαν
τοῦ Μαλλίου χαὶ τὴν παρασχευήν. Ὡς δὲ καὶ τεχμή-

y : 2 , M A » 3
ῥῖον ἔλαθεν ἀναμφίλεχτον (20), xoi τὴν πρᾶξιν ἐν

ερσὶν οὖσαν ἔγνω, λέγει πρὸς τοὺς ὑπάτους. "Exstvot :
3

δὲ οὐχ ἀξιοῦντες ἐφ᾽ ἑαυτοῖς ποιῆσαι μόνοις ἐπιχειρή-
É , PT Κ b] ᾿ Hi E "ru ^
σεως τηλικαύτης ἐξέτασιν, εἰς τὴν βουλὴν ᾧοντο δεῖν τὸ
πρᾶγμα εἰσφέρειν (21), Καὶ συνεχάλουν τὸ συνέδριον
£üUUc , ὡς περὶ πολέμου δή τινος ὑπερορίου βουλευόμε--
€, ὡς περὶ πολέμου δὴ τινος ὑπερορίου βουλευόμ
/ m Ἐξ ἃ Id
vot, [ΠΙληρωθέντος δὲ τοῦ συνεδρίου διαταχέων παρελ-
θὼν ἅτερος αὐτῶν ἔλεξεν ὅτι πρᾶξις αὐτοῖς μεμήνυται
συσχευαζομένη χατὰ τῆς πόλεως, πολλῆς πάνυ xol
ταχείας φυλαχῆς δεομένη διὰ τὸ τοῦ χινδύνου μέγεθος.
Ταύτης δ᾽, ἔφη, μηνυτὴν οὐ τῶν ἐπιτυχόντων εἶναί
τινα πολιτῶν, ἀλλ᾽ ὃν αὐτοὶ OU ἀρετὴν ἐπὶ τῆς μεγίστης
^5 7, “- το , y * ^ ,
τε χαὶ ἀναγχειοτάτης τῷ χοινῷ χρείας ἔταξαν, δοχιμά-
2 Ὁ , M M
σαντες αὐτοῦ τήν τε πίστιν χαὶ τὴν πρὸς τὰ χοινὰ φιλο-
τιμίαν éx τῶν παρὰ πάντα τὸν βίον ἐπιτηδευομένων.
Μετεώρου (22) δὲ τῆς βουλῆς ἐπὶ τῇ προσδοκία γενομέ-
νης, ἐχάλει τὸν Μινούχιον. Κάἀχεῖνος ἔλεξε" Ζήτει
m ^ ΩΣ
ἐν τῷ Περὶ δημηγοριῶν (23).
. , m bd
Ὥς δὲ ἐμιηνύθη τῇ βουλῇ, δικτάτορα προχειρίζονται’

ΧΧΧΥΙΙΙ,;

securitatis Maelio et roboris conciliavit, Quum ita res ha-
berent , praefectus annone ( L. Minucius ) στο quidem f«-
rens verborum contumelias, quibus insolenter Melius in
concionibus ipsum insectari consueverat, simul vero me-
tuens virum quam maxime, ne scilicet, ubi magistratum
aliquem nactus fuerit, supra optimates se extollens im-
perium eorum everteret, aut multitudine contra Minucium
excitata per factionis suae machinationem in illum aliquid
moliretur; e£ horum ob utrumque indignatus ac removere

studens virum majori quam pro privato pollentem potentia,

verba ejus factaque diligenter observare et explorare c«-
pit. Ac quum permu!tis Moelius uteretur consiliorum clan-,
destinorum sociis, quibus non eadem omnibus esset mens
et indoles, accidit, quod erat consentaneum , ut existeret
inter eos amicus parum fidus sive metu sive privati spe
lucri. Huicigitur data fide haud se nomen ejus proditurum
spondens, quae animo Melius volveret et jam preepararet ,
cuncta rescivit. Nuntiata quum documentis dubitationem
prascindentibus confirmasset , ac jam in manibus rem esse
cognovisset , refert eam ad consules. Hi vero existimantes
non esse penes se , ut ipsi soli in tanta molimina inquere-
rent, ad senatum rem deferendam esse censuerunt. Itaque
confestim curiam convocant, quasi de bello aliquo extero
deliberaturi.- Simulac plenus erat senatus, prodiens alter
consulum delatam sibi dicit rem contra civitatem susceptam
tantique periculi, ut summa diligentia celeritateque sit
procavendum. Delatorem vero non ex obviis quibusque

civibus esse, sed quem ipsi propter virtutem muneri gra-

vissimo commodisque reipublicae quam maxime necessario

praefecissent, cujus fidem et erga civitatem benevolentiam.
ex anteactz vitae studiis haberent comprobatam. Quibus
dictis , in senatum exspectatione suspensum invocat Minu-

cium, qui hunc in modum locutus est. Vide in Excerptis

De concionibus.

Exposita delatione, senatus dictatorem creavit, qui

7. ποιή σὴ ται verbum ποιήσηται procul dubio ex antecc. male repetitum ; quo commisso, aliquis verbum finitum μη-

χανήσηται mutavit in μηχανησάμενος. --- 18. &Y a va xc Gv τε ] ἀγαναχτῶντες codex. — 19. αὐτῷ vel αὐτοῦ] αὐτὸν codex. —
20. ἀναμιφ. ] ἀναφ. cod. — 21. εἰσφέρειν] ἐφερεῖν cod. — 22. μετεώρου] μετέωρον cod. — 23. Interruptam narrationem
e Livio IV, 13 supplere quodammodo licet : Hic Minucius eandem publice curationem agens, quam Melius privatim
agendam susceperat, quum in utraque domo idem genus hominum versaretur, rem compertam ad senatum rcfert:
tela in domum Mcelii conferri eumque conciones domi habere : ac uon dubia regni consilia esse. Tempus agendc
rei nondum stare ; cetera jam convenisse ; et tribunos mercede emptos ad prodendam libertatem, et partita ducibus
multitudinis ministeria esse. Serius se pene quam tutum fuerit ,ne cujus incerti vanique auctor esset, ea deferre.

. Que postquam sunt audita , et undique primores patrum et prioris anni consules increparent , quod eas largi-

tiones cetusque plebis in privata domo passi essent fieri , et novos consules , quod exspectassent, donec a prefecto

. annone tanta res ad senatum deferretur, qua consulem non auctorem solum desideraret, sed etiam vindicem :

tum T. Quinctius , consules immerito increpari ait , qui constricti legibus de provocatione ad dissolvendum im-
perium latis, nequaquam tantum virium in magistratu ad eam rem pro atrocitate vindicandam, quantum animi,
haberent. Opus esse non forti solum viro, sed etiam libero exsoluloque legum vinculis. Itaque se dictatorem
ἢ. Quinctium dicturum : ibianimum parem tanta potestati esse. Approbantibus cunctis, primo Quinctius abnuere
et , quid sibi vellent , rogitare, quise cetate exacta tante dimicationi objicerent. Dein, quum undique plus in illo
" senili animo non consilii modo , sed etiam virtulis esse quam in omnibus aliis dicerent, laudibusque haud imine-
vitis: onerarent, et consul nihil remitteret : precatus tandem deos immortales Cincinnatus, ne senectus sua fn

FRAGMENTA HISTOR. GR. — VOL. Il. : ; 2 e E M 1

XXX!Y

ὁ δὲ τὸν ἱππάρχην " ἐχέλευσεν ἔχοντι (24) τοὺς ἱππεῖς
Txttv ὡς αὐτὸν περὶ μέσας νύχτας" τοῖς δὲ βουλευταῖς,
εἰς τὸ [απιτώλιον ἕωθεν ἔτι συλλέγεσθαι" τῷ τε Μινου-
χίῳ τόν τε μηνυτὴν ἄγοντι χαὶ τὰς ἄλλας ἀποδείξεις
κομίζοντι πρὸς τὸ βῆμα παρεῖναι" ἅπασιν δὲ φυλάττειν
ἀπόρρητα πρὸς τοὺς ἔξω τοῦ συνεδρίου τὰ βουλεύματα"
μίαν εἶναι λέγων ἀσφάλειαν, εἰ μηδὲν 6 Μάλλιος ἀκού-
σειε τῶν περὶ αὐτοῦ λεγομένων τε xal πραττομένων,
Διατάξας δὲ τἄλλα ὅσων ἐδεῖτο, μέχρι δύσεως ἡλίου

, -
πᾶντας ἐν τῷ βουλευτηρίῳ κατασχὼν, σχότους ὄντος

ἤδη διέλυσε τὸν σύλλογον. Ὡς δὲ μέση νὺξ ἐγένετο,
προελθὼν ἐχ τῆς οἰκίας ἐξήει (25) περὶ τὸν ὄρθρον τοὺς
ἐπιλέχτους ἀυφοτέρων τῶν ὑπάτων ἐπαγόμενος καὶ αὐ-
τοὺς τοὺς ὑπάτους. Οὗτοι μὲν οὖν τὸ Καπιτώλιον ἅμα
pu - [2] , , Li "NY
τοῖς βουλευταῖς ἕωθεν χατεϊληφοτες ἐφρούρουν" ὃ ὃὲ
I E »^NY , A , , ,
Μάλλιος οὐδὲν ἀχηχοὼς τούτων, ἡυέρας γενομένης,
προελθὼν εἰς τὴν ἀγθρὰν ἐχρηυάτιζε τοῖς δεομένοις ἐπὶ
᾿ τοῦ βήματος χαθεζόμενος. Καὶ μετ’ οὐ πολὺ παρῆν
el ^
ὃ ἵππαρχος Σερουίλιος πρὸς αὐτὸν ἄγων τοὺς ἀχμαιο-
τάτους τῶν ἱππέων, ἔχοντας ὑπὸ (26) τοῖς ἱματίοις
, ^ ^ dois goi ε ,
ξίφη. Kat στὰς πλησίον αὐτοῦ Aevew «Ὁ δικτάτωρ
σε χελεύει, Μάλλιε, πρὸς αὐτὸν ἥχειν, » Κἀχεῖνος
ὑποτυχὼν, « Ποῖος, ἔφη, χελεύει με, Σερουίλιε, διχτά-
τῶρ πρὸς αὐτὸν ἐλθεῖν; ὅπου xoi πότε γενόμενος: »
/ *
Καὶ ἅμα διαταραχθεὶς περιέόλεψεν εἰς τοὺς περὶ τὸ
βῆμα. ᾿Αφασίας δὲ ἅπαντας χατασχούσης διὰ τὸ μη-
δένα γινώσχειν τὰ πραχθέντα ὑπὸ τῆς βουλῆς, λέγει
πάλιν ὃ Σερουίλιος " « ἰσηγγέλθης χθὲς εἰς τὴν βου-
λὴν, ὦ Μάλλ ἔροις ἐπιχειρεῖν πρά: ἴσως
ἣν) ὦ Μάλλιε, νεωτέροις ἐπιχειρεῖν πράγμασιν, ἴσως
, ^— ^ «t? ^ ^
οὐκ ἀληθῶς" οὐδενὸς γὰρ ἄξιον ἀπὸ τῆς αἰτίας προχα-
ταγινώσχειν᾽ ταύτην ἐξετάσαι τὴν μήνυσιν ἣ βουλὴ
προελομένη, δικτάτορος ἔφησε δεῖν τοῖς πράγμασιν,
ὡς οὐ τὸν ἐλάχιστον τῶν χινδύνων τρέχουσα" xxl ἀπέ-
δειξε τῆς ἐξουσίας ταύτης χύριον Λεύχιον Κοΐντιον
, * ^ Ἶ δ , L4
Καικιννάτον, ὃν οἰσθα δή που xat σὺ χράτιστον ὄντα
τῶν πατρικίων xat δὶς ἤδη ταύτην ἀνεπιλήπτως τετε-
λεχότα τὴν ἀρχήν. Οὗτος ὃ ἀνὴρ δικαστήριόν cot κα-
θίσαι xal λόγον ἀποδοῦναι βουλόμενος, ἀπέσταλ-
χεν ἡμᾶς, ἐμὲ τὸν ἵππαρχον ἅμα τοῖσδε τοῖς ἀνδράσι,
ἄξοντάς σε ἀσφαλῶς ἐπὶ τὴν ἀπολογίαν. Et δὲ umóiv ἀδι-
- , », ^ , ^, X m NY
᾿χεῖν πέποιθας, ἴθι xot λέγε τὰ δίχαια περὶ σαυτοῦ πρὸς
ἄνδρα φιλόπολιν, ὃς οὔτε διὰ τὸν χοινὸν φθόνον οὔτε t ἄλ-
λην ἄδικον πρόφασιν οὐδεμίαν ἐκποδὼν ποιξσαίσε (27) βου-
λήσεται. » Ὁ δ᾽ ὡς ἤκουσεν, ἀνεπήδα τε xol μεγάλα
» -
ἀναβοήσας, « Ἄνδρες, ἔφη, δημοτιχοὶ, βοηθεῖτέ μοι
, ^ en ^ e
συναρπαζομένῳ διὰ τὴν πρὸς ὑμᾶς εὔνοιαν ὑπὸ τῶν Cu-
νατῶν’ οὐ γὰρ ἐπὶ δίκην χαλοῦμαι πρὸς αὐτὸν, ἀλλ᾽ ἐπὶ
θάνατον καλοῦμαι. » Βοῆς δὲ γενομένης x«i θορύξου

EK ΤΗΣ IZTOPIAX AIONYXIOY ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΣΕΩΣ,

equitum magistrum delegit Servilium, eumque jussit cum
equitibus convenire se circa noctem mediam ; senatores au-
tem a primo mame congregari in Capitolium ; Minucium vero
cum delatore criminis documentisque ad tribunal adesse;
cunctos denique cavere , ne in vulgus arcana hoec senatus
decreta emanarent ; nam hanc unam securitatem fore dixit,
si nibi leorum quze dictis facti que contra Miclium ageren-
tus, ille comperiret. Deinde reliqua, quibus opus erat,
disposuit , et ad solis usque occasum in curia omnes deti-

nens tandem abortis jam tenebris concionem dimisit. Nocte

media quum Servilius ad. dictatorem se contulisset , ipse
primo diluculo foras progressus viros selectos consulis utrius-
que et consules ipsos secum abduxit. Hi igitur una cum
senatoribus Capitolium primo mane occupatum custodie-
bant.
illuxerat, in forum prodiit, ac responsa dabat petentibus

Melius autem, omnium horum ignarus, ubi dies
sedens in suggestu. Nec multo post ad'eum venit magi-
ster equitum Servilius cum flore equitatus, qui sub veste
gestabant gladios. Ac propius accedens, « Dictator, inquit,
te, Mali, ad se venire jubet. » Ad hac respondens ille :
« Quisnam, Servili, me dictator vocal? ubinam est ille et a
quo inde tempore? » Simulque perturbatus oculis circum-
stantem percurrit coronam. . Ex qua quum nemo hisceret,
quod a senatu facta omnes ignorarent , rursus Servilius ait :
« Heri tu, Moli, ad senatui delatus es, utpote res novas
moliens; falso fortasse; nam ex accusatione nihil preejudi-
candum est. De hac delatione senatus inquirere statuens
dictatore opus esse censuit , quippe haud minimo censtitu-
tus in periculo. Eamque potestatem cominisit L. Quinctio
Cincinnato, quem tu quoque nosti procul dubio prsestan-
tissimum esse patriciorum, ac bis jam munere hoc summa
cum laude perfunctum. 1s igitur, ut judicium tibi si-tat,
ac defendendi te facultatem praebeat , nos misit, me scilicet
ac viros hosce, ut ad causam dicendam seeure te adduca-
mus. Jam sinullius tibi sceleris conscius es, venias et cau

sam dicas coram viro, qui, quum civium commodis stu -
deat, neque ob communem qua premeris invidiam neque
alio ullo proetextu e medio te removere voluerit. » Quibus
auditis exsiliens Máelius, summa voce, « Viri populares, clà-
mavit, mihi succurrite, qui ob meam in vos benevolen-
tiam ab optimatibus corripior. Neque enim in judicium a

dictatore, sed ad necem vocor. » Editoque circa suggestum

tam trepidis rebus damno dedecorive reipublice esset, dictator a consule dicitur : ipse deinde C. Servilium magis-
trum equitum dicit. — 24. ἔχοντι] quod non mutandum esse in ἔχονται, sequens suadet dativus τοῖς δὲ βουλευταῖς. Itaque
lacunam notavi. Ac omnino male contracta est narratio Dionysii, qui et dictatoris nomen certe et creati ab eo magistri equi-
tum non potuit omittere, Sed hoec excerptor ad insidias suas properans nihil curavit. Contrasi quid librarius peccaverit, sup-
plendum τὸν (x. ἀποδείξας vel χαλέσας ἐχέλευσε vel tale quid. -— 25. ἐξήει] ἐξίει cod. Ceterum locus noster male truncatus
est. Circa mediam noctem Servilius ad dictatorem se conferre jussus erat, ut supra vidimus. Hoc ipsum h. l. commemoratuim
erat. In seqq. scripsi ἕωθεν pro ἔξωθεν, quod codex praebet. — 26. ὑ πὸ] ἐπὶ cod. — 27. ποιῆσαι c e| ποιήσεσαι codex.

EX HISTORIA DIONYSII HALICARNASSENSIS.

πολλοῦ περὶ τὸ βῆμα, συγγνοὺς ὅτι πλείους εἰσὶν τῶν
βοηθούντων οἵ συλλαμόάνειν μέλλοντες αὐτὸν, χαὶ οὐ
μαχρὰν ἔ ἑτέρους ὑποχαθιεῖσθαι ἐ ἐν ὅπλοις, χαταπηδᾷ δὶ τα-
χέως ἀπὸ τοῦ βήματος xa διὰ τῆς ἀγορᾶς ἐχώρει δρό-
μῳ, σπεύδων εἰς τὴν οἰκίαν χαταφυγεῖν. Καταλαμ-
θανόμενος δὲ ὑπὸ τῶν ἱππέων elc ἐργαστήριον εἰστρέγει
μαγειρικὸν, καὶ κοπίδα τῶν χρεοχόπων ἁρπάσας παίει
τὸν πρῶτον αὐτῷ προσελθόντα’ ἔπειτα πολλῶν ἐπιπε-
σόντων ἀθρόον, ἀμυνόμενος χαὶ βραχὺν ἀντισχὼν χρό.
νον, ἀπεχόπη ὑπό τινος τὸν βραχίονα xal πίπτει xol
καταχοπεὶς ὥσπερ θηρίον ἀποθνήσχει. Δίάλλιος μὲν
δὴ μεγάλων ὀρεχθεὶς πραγμάτων, καὶ μικροῦ πάνυ

δεήσας τῶν Ῥωμαίων ἡγεμονίαν κατασχεῖν, οὕτως
ἀζήλου καὶ πικρᾶς καταστροφῆς ἔτυχεν. ᾿Ἐξενεχθέν-

τος δὲ εἰς τὴν ἀγορὰν τοῦ vexQoU, xat γενηθέντος πᾶσι
φανεροῦ, δρόμος ἦν καὶ βοὴ καὶ θύρυδος ἁπάντων τῶν
κατὰ τὴν ἀγορὰν, τῶν μὲν οἰχτειρόντων., τῶν δὲ ἀγα-
ναχτούντων, τῶν δὲ δμόσε τοῖς δεδραχόσι (28) χωρεῖν
ἐσπουδακότων. Τοιαύτης ταραχῆς γενομένης, μαθὼν
ὃ δικτάτωρ ὅτι διαπέπραχται τοῖς ἱππεῦσι τὸ προστα-
χθὲν ἔργον, κατέδαινεν ἀπὸ τῆς ἄκρας εἰς τὴν ἀγορὰν,
τούς τε βουλευτὰς ἐπαγόμενος ἅπαντας xot τοὺς ἱππεῖς
περὶ ἑαυτὸν ἔχων γυμνὰ φαίνοντας ξίφη" καὶ δηνηγορή-
σας (29) ἐπ᾽ ἐχχλησίας ἀπέλυσε τὸν ὄχλον. "Tov δὲ
δημοτιχῶν οἱ [ μὲν 09] (30). συμθουλεύσαντες τῇ κα-
ταλύσει τῆς πολιτείας ἠγανάχτουν xal δι᾿ ὀργῆς τὴν
ἐπιχείρησιν τοῦ ἀνδρὸς ἐλάμόανον" οἱ δὲ κοινωνήσαντες
τῆς συνωμοσίας (31) ἀφειμένοι τοῦ φόόδου χαίρειν τε
προσεποιοῦντο χαὶ τὸ bic Ah τῶν βουλευμάτων ἐπή-
νουν᾽ ὀλίγοι δέ τινες ἐξ αὐτῶν ot πονηρότατοι λογοποιεῖν
ἐτόλμων ἐν ταῖς (32) Ἑξῆς δ ἡμέραις, ὡς ἀνηρπασμένου

πρὸς τῶν δυνατῶν τοῦ Μαλλίου, καὶ διαστασιάζειν τὸν

δῆμον ἐπεχείρουν, οὺς ἀφανεῖ θανάτῳ διαχρησάμενος
ὃ διχτάτωρ, ἐπειδὴ κατέπαυσε τοῦ θορύδου, τὴν ἀργὴν
ἀποτίθεται.

Οἱ μὲν δὴ τὰ πιθανώτατα μοι (33) δοκοῦντες γράφειν
περὶ τῆς Μαλλίου τελευτῆς, οὕτω παραδεδώχασι.
Λεγέσθω δὲ χαὶ ὁ δοχῶν ἧττον εἶναί μοι πιθανὸς λόγος,
ᾧ χέχρηται Κίγχιος (34) xat Καλπούρνιος, ἐπιχώριοι
συγγραφεῖς" οἵ φασιν οὔτε δικτάτορα. ὑπὸ τῆς βουλῆς
ἀποδειχθῆναι τὸν Koivrov, οὔτε ἱππάρχην ὑπὸ τοῦ
Kotvzou τὸν Σερουίλιον. Γενομένης δὲ τῆς μηνύσεως
ὑπὸ τοῦ Μινουχίου, τοὺς παρόντας ἐν τῷ συνεδρίῳ πι-
στεύσαντας x05 3 λεγόμενα εἶναι, καὶ (35). γνώυντην

XXXV

clamore et tumultu , ubi animadvertit majorem eorum qui
correpturi quam qui defensuri essent numerum , ac jamjam
alios in armis submitti , illico de suggestu desiliens per fo-
rum cursu se abripuit, ut domum aufugeret. Et quum in
eo esset, ut ab equitibus deprehenderetur, in lanii offici-
nam se recipit , ibique primum ad se accedentium arrepto
ferit cultro; deinde autem aliis confertim adorientihus,
postquam defendens se aliquantisper restitisset, tandem,
cadit et
Melius igitur rem

quum brachium ei ab aliquo praecisum esset,
prostratus belluse in modum conficitur.
magnam sane aggressus, ubi haud multum aberat, quin.
regnum apud Romanos usurparet, tam miserandum tamque
acerbum vit exitum nactus est. Elatum vero in forum
cadaver quum in omnium venisset conspectum , discursa-
tio erat et clamor et tumultus versantis ibi multitudinis ;
alii vicem viri lugebant, alii indignabantur, alii manum
conserere cum auctoribus caedis properabant. Dum. ita tu-
multuantur, dictator postquam rescivit peregisse equites
imperata , in forum descendit cum senatu universo et cum
equitibus, qui nudos tenebaut gladios. Populumque in
concionem vocavit et allocutus eum dimisit. Ceterum o
plebe qui conjurationis de evertenda republica non fuerant
participes, conamen indigne ferentes Maelio succensebant ;
socii vero caeptorüm , quod metu liberati essent, gaudium
simulantes decreta senatus collaudabant; quanquam pauci
quidam eorum nequissimi per dies subsequentes fictis ser-
monibus Mxlium ab optimatibus oppressum contendere,
plebemque ad rebellionem excitare audebant, Hos in oc--
culto tollendos curavit dictator, ac sedato tumultu magi-
stratum deposuit.

Igitur qui verisimillima mihi videntur de fine Mali
scripsisse, hunc in modum rem tradiderunt. Verum appo-
nam etiam narrationem , minus illam , opinor , probah:lem,
qua Cincius Alimentus et Calpurnius Piso, Romani scri-
ptores, utuntur. Dicunt hi neque dictatorem a senatu
Quinctium creatum , neque magistrum equitum a Quinctio
Servilium delectum esse; sed re a Minucio delata , senato-

res in curia praesentes, quum veram esse delationem nihil

28. τοῖς δεδραχόσι]τῶν δεδραχότων cod. — 29. 1psam dictatoris orationem excerptor omisit. Desumptaex ea sunt quie
leguntur in Dionysii Exc. Vatican. De sentent. in Collect. Vat. H1, p. 465 ed. Mai. : [ἔχων παρ᾽ ἑαυτὸν ἀνθρώπους ἐξ ἁπάσης
συνειλεγμένους χαχίας, oU; ἐσίτιζεν ὥσπερ θηρία χατὰ τῆς πατρίδ oz ἰ μὲν οὖν ὑπήχουσέμοι, xai παρέσχεν ἑαυτὸν ἐν τοῖς νόμοις
μένοντα, μεγίστην ἂν τοῦτ᾽ αὐτῷ παρέσχε ῥοπὴν εἰς τὴν ἀπολογίαν, χαὶ τεχμήριον. οὐχ ἐλάχιστον ἣν τοῦ μὴ βεόουλεῦσθαι χατὰ
τῆς πατρίδος * νῦν δ᾽ ὑπὸ τῆς συνειδήσεως ἐλαυνόμενος ,9 πάσχουσιν ἅπαντες οἱ τὰς ἀνοσίους βουλὰς χατὰ τῶν ἀναγχαιοτάτων
σφίσι ποιησάμενοι, τοῦτο ἔπαθε, φυγεῖν [τε] τὸν ἔλεγχον ἔγνω xad τοὺς ἥκοντας ἐπ’ αὐτὸν ἱππεῖς μαγειρικῇὴ χοπίδι παίων ἀπήλαυνε.
Cf. Livius IV, 15: Tumultuantem deinde multitudinem incerta existimatione facti ad concionem vocari jussit ; ΟἹ
Mclium jure cesum pronuntiavit , eliamsi regni crimine insons fuerit ; quà vocatus a magistro equitum ad dicta:
torem non venisset. Se ad causam cognoscendam consedisse ; qua cognita, habiturum fuisse Molium similem cause
fortunam. Vim parantem , ne judicio se commilterel, vi coercitum esse, etc. — 30. μιὲὲν οὐ supplevi. —31 . χοινωνή-
σαντες οὖν τῆς xoi τὸ συνωμ.. Codex., expunctis verbis οὖν. xoi. 10. — 32. ἐν ταῖς ἐν ταῖς ἐν ταῖς cod. — 33. 0t] μὸν cod,
— 31. xeyp. K Gyx toc] χέχοιται χίρκεος καὶ καλπουρνίνος cod. — 35. x xi] Huc transposui particulam, quie in codice legitur

*

XXXVI!

ξ
ἀποδειξχμένου τῶν πρεσδυτέρων τινὸς, ἄχριτον 7, μὴν (39)
ἀποχτεῖναι τὸν ἄνδρα, παραχρῆμα πεισθέντας, οὕτω
τὸν Σερουίλιον ἐπὶ τοῦτο τάξαι τὸ ἔργον, νέον ὄντα χαὶ
κατὰ χεῖρα γενναῖον. Τοῦτον δέ φασι λαύόντα τὸ
ξιφίδιον C ὑπὸ μάλης, ἐλθεῖν πρὸς τὸν Μάλλιον πορευόμε-
γον ἐχ τῆς ἀγορᾶς" χαὶ προελθόντα εἰπεῖν, ὅτι βούλε-
ται περὶ πράγματος ἀπορρήτου χαὶ μεγάλου διαλ εχθῆ-
ναι πρὸς αὐτόν. Κελεύσαντος δὲ τοῦ Μαλλίου μιχρὸν
ἀποχωρῆσαι τοὺς ἐγγὺς αὐτῷ παρόντας, ἐπειδὴ μονω-
θέντα τῆς φυλαχῆς ἔλαδεν, γυμνώσαντα τὸ ξίφος βάψαι
χατὰ τῆς σφαγῆς. Τοῦτο δὲ πράξαντα δρόμῳ χωρεῖν
εἷς τὸ βουλευτήριον; ς ἔτι συγκαθημένων τῶν συνέδρων;
ἔχοντα τὸ ξίφος 1 ἡμαγμένον, χεχραγότα πρὸς τοὺς διώ-
xovtuc , ὅτι χελευσθεὶς ὑπὸ τῆς βουλῆς ἀνήρηκε τὸν τύ-
j 5 , ἢ * c Ne N
pxvvov. ᾿Αχούσαντας δὲ τὸ τῆς βουλῆς ὄνομα τοὺς
€ / , ν᾿ A , ἍΝ 5 ,
ὡρμηγχκότας παίειν τε καὶ ψάλλειν αὐτὸν, ἀποτραπέσθαι
μηδὲν εἰς αὐτὸν παρανομῆσαι. Ἔχ τούτου xol τὴν
, / * ΕἾ "ὦ e ,ὕ ci N
ἐπωνυμίαν τὸν Αλαν αὐτῷ τεθῆναι λέγουσιν, ὅτι τὸ
zr! y. AM / 3 IA T NADICN y ἃς "Enn. 1
ξίφος &y v ὕπο μάλης ἦλθεν ἐπὶ τὸν ἄνδρα * ἄλας γὰρ
χαλοῦσι Ῥωμαῖοι τὰς μάλας.

᾿Αναιρεθέντος δὲ τοῦ ἀνδρὸς xa ἑκάτεραν τρόπον,
συνελθοῦσα ἣ βουλὴ τήν τε οὐσίαν αὐτοῦ εἶναι δημοσίαν
ἐψηφίσατο, χαὶ τὴν οἰχίαν ἕως ἐδάφους χατασχαφῆναι,
Οὗτος ὃ τόπος ἔτι χαὶ εἷς ἐυὲ ἦν ἐν πολλαῖς ταῖς πέριξ
οἰκίαις μόνος ἀνειμένος ἔρημος, καλούμενος ὗ ὑπὸ Ῥω-
μαίων Αἰκυμήλιον, ὡς ἂν ἡμεῖς εἴποιμεν ἰσόπεδον
μένον᾽ αἰχὸν γὰρ ὑπὸ Ῥωμαίων τὸ μηδεμίαν ἔχον ἐξο-
χὴν χαλεῖται. [ Τόπος οὖν Μήλιον ἐξ ἀρχῆς κληθεὶς ;
ὕστερον | συμφθαρέντων (37) ἀλλήλοις χατὰ τὴν μίαν
αἰχυμήλιον ἐκλήθη. Τῷ δὲ
τὴν χατὰ τοῦ Μαλλίου μήνυσιν ἀποδόντι Μινουχίῳ
: P 5 ^ , , 7 [4 ,
στάσιν ἀνδριάντος ἐψηφίσατο ἣ βουλή.

ὦ

M. Ὅτι Κοΐντου Σερουιλίου τὸ τρίτον xoi Γαΐου
Μαρκίου ἹΡουτίλου [τὸ τέταρτον] ὑπατευόντων (1), χίν-
δυνοι τὴν “Ῥώμην χαλεποὶ καὶ ἀπροσδόχητοι χατέσχον,
οὺς εἰ μὴ θεία τις πρόνοια διεσχέδασε, δυεῖν κακῶν θάτε-
gov ἂν αὐτῇ συνέπεσεν, ἢ δόξαν αἰσχίστην ἐνέγκαι
ξενοχτονίας, ἢ φόνων ἅψασθαι πολιτιχῶν. "Ao' ἧς δ᾽ αἷ-
τίας εἰς τούτους ἦλθε τοὺς χινδύνους, μικρὰ τῶν πρόσθεν
ἀναλαύδὼν δι᾽ ὀλίγων πειράσομαι διελθεῖν. "Ev τῷ πα-
. θελθόντι ἐνιαυτῷ τὸν Σαυνιτικὸν πόλεμον ὑπὲρ ἁπάσης
᾿Καμπανίας f, τῶν Ρωμαίων πόλις ἀραμένη xai τρισὶ

, ,

νικήσασα uy otc τοὺς ἀντιταχθέντας, ἐδούλετομὲν ἁπά-

2 A — /,
ἐχφορὰν τῶν ὀνομάτων,

» 3 ^ , € 3 N » , -
σας ἄγειν τὰς ουνάμεις, ὡς οὐδενὸς ἔτι χινδύνου ταῖς.

πόλεσι χαταλειπομένου. Δεομένων δὲ τῶν Καμπανῶν μὴ
χαταλιπεῖν αὐτοὺς συμμάχων ἐρήμους, ὡς ἐπιθησομέ-
νῶν σφίσι τῶν Σαυνιτῶν, el μηδεμίαν ἔχοιεν ξενικὴν
βοήθειαν, ἔγνω τὸν ἀπαλλάξαντα τοῦ πολέμου τὰς
πόλεις ὕπατον δίάρχον Οὐαλέριον, ὅσην ἂν αὐτοὶ βου-
ληθῶσι τρέφειν, στρατιὰν ἐν ταῖς πόλεσι χαταλιπεῖν.

EK THX IXTOPIAX AIONYXIOY AAIKAPNAXXEOSX.

dubitassent, atque e senioribus quidam hominem indicta
causa occidendum proposuisset , statim persuasos Servilio ,
viro juveni manuque strenuo, rem exsequendam deman-
dasse. Hunc vero aiunt, gladiolo sub ala occultato, ad
Melium e foro discedentem venisse, et propius aggressum
dixisse de re arcana magnique momenti se velle cum eo
colloqui. Tum M:clio jubente adstantes paullulum recedere,
uhi solum et custodia desertum nactus esset, strinxissé
gladium et in jugulum defixisse. Quo perpetrato, eum
cursu in curiam , considente adhuc senatu , sese contulisse,
manu tenentem ferrum cruentum, et persequentibus alta
voce clamantem jussu senatus se peremisse tyrannum.
Audito autem nomine senatus, irruentes qui ferirent eum
pulsarentque, a ecepto destitisse, ne quid contra leges com-
mitterent. Hinc etiam Ahalc cognomen ei dicunt mditum,
quod sub a/a gladium habens ad M:elium accessisset ; nam
alas Romani dicunt, quod Graeci μάλας vocant.

Interfecto Mzelio , sive hac sive illa ratione res acciderit ,
conveniens senatus decrevit, ut bona ejus publicarentur,
domus solo zequaretur. Atque locus, quo ea steterat, etiam
mea adhuc etate inter multas zedes , quse circumcirca sunt,
solus relinquitur desertus, et a Romanis ZEquimeliwm vo-
catur. Nimirum equum apud Romanos dieitur id quod
non habet eminentiam. Itaque locus, quem pridem Mc-
lium vocarunt, deinceps corruptis invicem et in unum

conflatis nominibus, ZEquimelium appellatus est. Praeter -

ea senatus decrevit, ut delatori Moelii Minucio poneretur
statua.

HI. Q. Servilio III et C. Marcio Rutilo IV consulibus,
in grave periculum Roma proter exspectationem conjecta
est, quod nisi divina quaedam providentia dissipasset, ex
duobus malis accidisset ei alterum : aut enim hospiticidii
famam tulisset turpissimam , aut civili se caede contaminas.
set. Unde vero in tantum devenerit periculum , re paullo
altius repetita, brevi tentabo enarrare. Anno praecedente
Romani, bello contra Samnites pro Campania universa sus-
cepto, quum tribus proeliis hostes debellassent , omnem
exercitum domum reducere voluerant , quod nullum am-
plius periculum Campanorum oppidis esset timendum.
Rogantihus autem Campanis, ne sociorum presidio desti-
tutos se relinquerent, quippe quos, nisi peregrinum auxi-
lium tutaretur, denuo Samnites aggressuri forent : decrevit
senatus , ut consul Marcus Valerius, qui bello urbes libe-

raverat, quantam ipsi Campani vellent alere exercitus

ante οὕτω τὸν Σερουίλιον. — 36. Y, v.v] ἡμὲν cod. — 37. συμφθαρ.} συμφθαρ. δὲ ἀλλήλοις cod. Inclusa supplevi e Dionysii
Exc. Vat. p. 486 : τὸ ἰσόπεδον Αἰχομήλιον Ρωμαῖοι χαλοῦσιν" αἴχον γὰρ τὸ μηδεμίαν ἔχον ἐξοχὴν λέγουσι. Τόπον οὖν τινα,
Μήλιον ἐξ ἀρχῆς χληθέντα, ὕστερον συμφθαρέντων ἀλλήλοις: κατὰ τὴν μίαν ἐχφορὰν τῶν ἐτῶν Αἰχομήλιον ἐχάλεσαν.

M. Fol. 193, 8 r. — 194, 13 vso. Dere vid. Livius VIT, 38 et Appianus Samnit. fr. 1

» p. 14 ed. Didot. Cf. Niebuhr..

R. Gesch. MY, p. 72sqq.— 1. τὸ τρίτον... ὑπατεύοντω vi codex : τὸ τρίτον ὑπατεύοντος xoà γαΐου μαρχίον ῥοτύλου nx

Ll. Ὡς τι rto 2 d

ws

*
Jo

AEEOER

ἃς

Brice r.
5 94 D

Lis

x

ON
Ao dni.
aar A 4

TON

τῆς τς ἃ,

ἐ: εἶν
ras

ἡ ad

A
P

ES sachen.
p ET

1o.
v

mà

"EX HISTORIA DIONYSII HALICARNASSENSIS.

ἢ ενομένης δὲ τῆς ἐξουσίας ταύτης χύριος ὃ ὕπατος,
ὅσοις ἦν βουλομένοις ὀψώνια καὶ μισθοὺς φέρεσθαι τῆς

φυλαχῆς, τούτους καθίστησιν ἐν ταῖς πόλεσιν. "Ev οἷς ἦν
τὸ πλεῖον μέρος ἀνεστίων xal καταχρέων xoi τὴν οἴχοι
πενίαν xa ἀγνωσίαν ἀσμένως ἀποδιδρασχόντων. Τού-
τους οἱ Καμπανοὶ ταῖς οἰκίαις ἀναλαμόάνοντες, τραπέ--
ἴζαις τε ὑπεδέχοντο λαμπραῖς xoi ταῖς ἄλλαις ἐξένιζον
᾿ φιλοφροσύναις. Πολυτελὴς δὲ χαὶ ἁθδροδίαιτος t ἱχανῶς
Καμπανίαν οἰχοῦσι καὶ νῦν ἐστὶ καὶ τότε ἦν ὁ βίος,
χαὶ πάντα τὸν λοιπὸν ἔσται χρόνον. πολύχαρπόν τε πε-
— διάδα xal πολύδοτον χαὶ πρὸς ὑγείαν. ἀνθρώποις γεωρ-
γοῦσιν ἀρίστην οὖσαν. Κατ᾽ ἀρχὰς! μὲν οὖν ἀγαπητῶς
οἵ φρουροὶ τὴν φιλοξενίαν τῶν ἀνθρώπων ἐλάμανον"
ἔπειτα διαφθειρόμενοι τὰς ψυχὰς ὑπὸ τοῦ κόρου τῶν
ἀγαθῶν πονηροὺς ὑπολογισμοὺς χατὰ μιχρὸν ἐλάμόδα-

νον xal συνιόντες ἀλλήλοις ἔλεγον, ὡς ἀνοήτων ἀνθοώ-.

my ποιήσουσιν ἔργον, εἰ τοσαύτην καταλιπόντες εὖδαι-
μονίαν ἐπὶ τὸν ἐν “Ῥώμῃ βίον ἀναχάμψουσιν, ἔνθα
λυπρὰ μὲν ἣ γῆ, πολλαὶ δὲ εἰσφοραὶ, πολέμων δὲ xal
χαχῶν ἀνάπαυσις οὐδεμία, τὰ δὲ τῶν χοινῶν πόνων
ἀθλα παρ᾽ ὀλίγοις, οἱ δὲ ἀσθενεῖς τοῖς βίοις χαὶ τῶν
χαθ᾽ ἡμέραν ἀναγκαίων ἀποροῦντες, χαὶ ἔτι μᾶλλον οἵ
τὰ χρέα uj δυνάμενοι διαλῦσαι τοῖς συμδαλοῦσι" xal
τὴν ἀνάγκην ἀποχρῶσαν εἶναι σύμθουλον ^ τῶν συμφε-
βόντων σφίσιν ἀποφαίνοντες ἄνευ τοῦ χαλοῦ" οὐδ᾽ εἰ
πάντες νόμοι τε χαὶ ἄρχοντες τὰς ἐσχάτας τιμωρίας
ἀπειλοῖεν αὐτοῖς. ἐν Καμπανοῖς ἔτι μεθήσεσθαι τῆς
παρούσης εὐδαιμονίας ἔλεγον, xal τελευτῶντες εἷς το-
σαύτην ἀπόνοιαν ἦλθον, ὥστε xad λέγειν ἐτόλμων᾽, « Τί
δαὶ x«i δράσομεν δεινὸν, ἐὰν Καμπανοὺς ἐχδαλόντες
τὰς ἐχείνων πόλεις χατάσχωμεν ; Οὗτοι γὰρ αὐτοὶ
πρότερον οὐχ ἐχ τοῦ πεδίου (2) χτησάμενοι τὴν γὴν
κατέσχον, ἀλλὰ ἐπιξενωθέντες Τυρρηνοῖς (3) τοῖς χα-
τοιχοῦσιν αὐτὴν, χαὶ τοὺς ἄνδρας πάντας διαφθείραντες,
τάς τε γυναῖχας αὐτῶν χαὶ τοὺς βίους χαὶ τὰς πόλεις
xal τὴν περιμάχητον χώραν παρέλαδον, ὥστε σὺν
δίκη πείσονται πᾶν ὅτι ἂν πάθωσιν (4) αὐτοὶ τῆς πα-
ρανομίας χατάρξαντες καθ᾽ ἑτέρων. Τί δαὶ xai τὸ χω-
λῦσαν ἡυᾶς ἔσται ταῦτα μέχρι τοῦ παντὸς χρόνου
καρποῦσθαι τἀγαθά: Σαυνῖται μέν γε καὶ Σιτιχηνοὶ
x«i Αὔσονες (6) xal πάντες οἵ περίοιχοι τοσοῦτον
δεήσουσι Καμπανοῖς τιμωροῦντες ἐφ᾽ ἡμᾶς στρατεύ-
εἰν (6), ὥστε ἀποχρῆν ὑπολήψονταί σφισιν εἰ τὰ ἑαυτῶν
ἐάσωμεν ἑχάστοις ἔ ἔχειν. Ῥωμαῖοι δὲ ἴσως μὲν χαὶ
xac EX δέξονται τὸ πραχθὲν, ἅπασαν ἀξιοῦντες
᾿Ιταλίαν ταῖς αὑτῶν ἀποιχίαις κρατεῖσθαι " εἰ δὲ ἀγα-
ναχτεῖν προσποιούμενοι, πολεμίους ἡμᾶς κρίναντες * (7),
οὐ τοσαῦτα δεινὰ διαθήσουσιν, ὅσα πείσονται πρὸς
ἡμῶν" χώραν τε γὰρ αὐτῶν δηώσομεν, ὅσον ἂν ἡμῖν
δοχῇ, xa δεσμώτας ἐχ τῶν ἀγρῶν λύσομεν καὶ θε-
᾿ράποντας ἐλευθερώσομεν xol μετὰ τῶν ἐχθίστων αὖ-
τοῖς Οὐολούσχων τε xai Ἱυρρηνῶν xai. Σαυνιτῶν χαὶ

ΧΧΧΥΙΠΙ

partem in urbibus relinqueret. Consul igitur ejus rci ordi -
nandw arbiter factus, proesidiarios oppidis imposuit qui -
cunque victum et stipendia custodie mereri cuperent.
Pars major eorum liomines erant aris et focis carentes et
obzrati et paupertatem domesticam et obscuritatem haud
inviti deserentes. Hos Campani domibus suis mensisque
splendidis excipiebant et in reliquis hospitali liberalitate
beabant. Etenim sumptuosa admodum et delicatula Campa-
nis incolis vita et nunc est et tunc erat et in omne futu-
rum erit tempus. Nimirum planitiem colunt ubertate fru-
ctuum pascuorumque abundantia insignem aerisque tempe-
ratura hominibus saluberrimam. Initio igitur gratis animis
preesidiarii prodigam hominum hospitalitatem accipiebant,
deinde vero bonorum fastidio corrupti prava paullatim
inibant consilia. Congredientes inter se dictitare coeperunt,
dementize fore opus , si ipsi tanta vitae felicitate relicta Ro-
mam reverterentur, ubi solum esset aridum, ubi tributorum
ubi
srumnarum pro patria exantlatarum praemia redirent ad

pensiones multe, a bellis malisque requies nulla,

paucos, ubi inopia victus quotidiani laborarent re fruentes
tenui , e£ magis adhuc qui fcenera creditoribus solvere non
possent : vel necessitate adigi se declarabant , ut commodis
suis consulerent, honesti ratione seposita. Quapropter
etiamsi leges omnes et magistratus extremas sibi poenas
minitarentur, haud se renuntiaturos presenti qua in Cam-
panid gauderent felicitati. Postremum eo processerunt ve-
cordia et audacis, ut « Quid demum , dicerent , adeo atrox
committemus , si Campanis ejectis urbes eorum occupave-
rimus? Nam ipsi olim non de suo penu acquirentes terram
hanc occuparunt , sed a Tyrrhenis incolis hospitio recepti,
viris cunctis trucidatis, uxores eorum et opes et urbes et
expetendam istam omni contentiorie regionem sibi vindica-
runt. Igitur jure merito quaeque patientur, quum ipsi prio-
res in alios jus. et aequum violarunt. Quid denique im-
pediet£ quominus per omne tempus bonis his fruamur?
Samnites certe, Siticeni, Ausones, reliqui populi finitimi
tantum aberit ut Campanis auxiliantes expeditionem contra

nos suscipiant, ut aequi boni sint facturi, si sua quibusque

habere et possidere sinamus. Romanis vero fortasse etiam
ex voto res venerit, quippe qui universa Italia coloniarum
opera potiri moliuntur : sin iram simulantes hostium loco
nos habuerint, non tantis nos afficient damnis, quanta a no-
bis ipsi accipient : nam ditionem eorum vastabimus pro
lubitu, vinctos in agris exsolvemus, servos in libertatem
vindicabimus, cum hostibus eorum acerbissimis , Volscis ,

Tyrrhenis, Samnitibus, nec non cum Latinis, qui nunc

τενόντων — 2. num ἰδίου ? — 3. τυρανοῖς cod. — 4. fortassis πράξωσιν. — 5. αὔσωνες Cod. — 6. ἐφ᾽ ἡμᾶς τε στρατεύειν

, * eod. — 7. χοΐν ἄντε ς] verbum excidit, aut scr. χρίνουσιν.

XXXVII

-- y 53. δ - 2 , , ,
τῶν ἔτι ἐνδοιαστῶς ἀκροωμένων Λατίνων στησόμεθα :
ἤναγκχασμ. ἐένοις δ᾽ ἀνθρώποις. καὶ τὸν ἔσχατον περὶ αὐλόν
χῆς τρέχουσι δρόμον οὔτ᾽ ἄπορον οὐδὲν οὔτ᾽ ἀντίπα--:
λον. » Τοιαῦτα διαλεγόμενοι πρὸς ἀλλήλους, ὀλίγοι
μὲν τὰ πρῶτα, ἔπειτα πλείους ἔγνωσαν ἐπιχειρεῖν ταῖς
πόλεσι, xai OV ὅρχων ἐδίδοσαν ἀλλήλοις τὸ πιστόν.
ἼἜφθασε δὲ τὴν ἐπιχείρηδιν αὐτῶν εἰς ἐμφανὲς ἀγα-
γοῦσα μήνυσις, ἣν τῶν συνωμοσάντων τινὲς ἐποιήσαν το
πρὸς τὸν ἕτερον τῶν ὑπάτων Μάρχιον, ᾧ τὸν χατὰ
Σαυνιτῶν πόλεμον ὃ χλῆρος ἀπένειμεν, ἤδη “παρειλη-
φότι (8) τὰς ἐν τῇ Ῥώμῃ χαταγραφείσας δυνάμεις, χαὶ
ὄντι ἐν 690. Ὁ δὲ ὕπατος ἀπροσδοχήτου χαὶ δεινοῦ
“ M c
πράγυατος ἀχούσας Expte μὴ λέξειν τὸ πρᾶγμα μήτ᾽
5.7 ^ ἣν παν 7 5 , ^ M ,
εἰδέναι δοχεῖν, ἀλλὰ δι’ ἀπάτης τινὸς xal στρατηγίας
χωλῦσαι τὰ συμθησόμενα ταῖς πόλεσιν. ᾿Αποστείλας δή
τινας ἅμα τοῖς μηνυταῖς χατασχευαστοὺς εἰς τὰς πόλεις
^ » 5» - , , "LR ^
πρὶν αὐτὸν (9) ἐλθεῖν, προσεσχεύασε λέγεσθαι πρὸς τοὺς
ἐν ταῖς παρ ραχειμασίαις , ὅτι τὰς μὲν φρουρὰς ἔγνω χα-
ταλιπεῖν ἐν ταῖς πόλεσι τὰς τότε οὔσας, ἐπεί γε (10) βου-
λομένοις ἐστὶν τοῖς Καμπανοῖς αὐτὰς μένειν, τῇ δὲ
οἴχοθεν ἀφιγμένη σὺν αὐτῷ δυνάμει πολεμεῖν πρὸς
Σαυνίτας παρασχευάζεται. Καὶ ἔπεισεν ἅπαντας
ταῦτα ὑπολαύεῖν. ᾿Αφιχόμενος δὲ εἰς τὴν Καμπανίαν
μετὰ τῆς στρατιᾶς ἁπάσης εἰς ἑκάστην παρήει πόλιν,
καὶ τοὺς ἐν ταῖς φρουραῖς ἀναχαλούμενος διέκρινεν
ἁπάντων͵ τοὺς μετασχόντας τῆς συνωμοσίας, ἔπειτα
, L4 / ^ / ^ M 2 ὰ
φιλανθρώπως ἐχάστοις διαλεγόμενος, οὃς μὲν ἀπέλυσε
τῶν σημείων, ὡς ἂν χαριζόμενος τὴν ἄφεσιν τῆς στρα-
τείας, οὺς δὲ τῷ πρεσδευτῇ χαὶ τῷ epis. παραδοὺς
ὡς ἐπὶ χρείας δή τινας στρατιωτιχὰς ἀπέλυσε ( οὗτοι
δ᾽ ἦσαν ol πονηρότατοι καὶ οὐχ ὑπομένοντες addet
τῆς στρατείας), ἐντειλάμενος τοῖς ἄγουσιν αὐτοὺς εἷς
€ , , M , 5 , / * -
Ρώμην διαχομίσαι καὶ φυλάττειν ἐν ἀδήλοις φυλαχαῖς,
΄ » 2. τῷ ὦ c “ NN “ΡΟΝ Ὁ
χωρήσαντας ἄλλους ἀπ᾽ ἄλλων, ἕως ἂν αὐτὸς ἀφίχη-
x 1, τῷ ἈᾺ 2 / , / z /
αι. Toic δὲ ἀνδράσιν ἐνθυμουμένοις ὅτι πάντες οἵ χο-
ρυφαιότατοι τῆς συνωμοσίας οἱ μὲν ἀπολύονται τῶν
, € ^w » /^ , e »
σημείων, οἵ δ᾽ ἀποστέλλονται δίχα τῶν ἄλλων ὅποι-
δήποτε, λογισμὸς εἰσῆλθε περιφανῇ γεγονέναι σφῶν
τὴν συνωμοσίαν, xal μετὰ τοῦτο δέος, el χωρὶς ἀλλή--
λων γένοιντο χαὶ τὰ ὅπλα θεῖεν, μὴ δίχας ὑπόσχωσιν
εἰς Ῥώμην ἀπαχθέντες. Συνιόντες δὲ xac! ὀλίγους
Ν
ἐσχόπουν τί χρὴ πράττειν. " Enetza γνώμην τινὸς εἶση;-
γησαμένου (IY) περὶ ἀποστάσεως, ἐπαινέσαντες τὸ
7 ^ 2
βούλευμα, xat πίστεις ἀπορρήτους ἐν ἀλλήλοις ποιησά--
μενοι, τῆς στρατιᾶς ἀφειμένοι περὶ Ταρραχινὰ πόλιν (12)
ἐν ἐπιτηδείοις χωρίοις παρ᾽ αὐτὴν τὴν 600v στρα-
τοπεδεύονται. "Eme οἱ μετὰ τοῦ πρεσόευτοῦ xoi
τῶν χιλιάρχων ἀποστελλόμενοι τοὺς ἡγεμόνας χατα-
λιπόντες, ἔστιν δ᾽ οὺς χαὶ τῶν ἀγόντων σφὰς στρα--
τιωτῶν πείσαντες ἀποστῆναι, περὶ τὸν αὐτὸν ἱδρύον-
ται τόπον. Ὥς δὲ ἅπαξ οὗτοι τὰς παρόδους par
Covxo , πολλοὶ προσήεσαν αὐτοῖς ὁσήμεραι. Kal ko "
» ^ *

EK THX IXTOPIAX AIONYXIOY AAIKAPNAXXEOX

*

inter utramque partem fluctuant, jungemus societa-
tem. Denique viris, quos in extremo vite periculo positos
Necessitas agitat, nihil non pervium , nihil non est supera-
bile. » Hujusmodi utentes sermonibus primum pauci , mox

complures urbibus vi potiundum esse decernunt ac fidem

suam sacramentis invicem obligant. At exitum consiliorum.

prvertit delatio conjuratorum quorundam, qui fotum
negotium Marcio consuli patefecerunt. Huic enim bellum
Samniticum sorte evenerat, ac tum cum copiis Romse recens
conscriptis jam erat in itinere. Consul comperta re gravis-
sima et inopinata , non evulgandam sed dissimulandam esse
censebat, ut fraude quadam et artificio imperatorio impen-

dentem urbibus tempestatem dissiparet. Itaque subornavit

nonnullos , qui in urbes dimissi ante ipsius advent&m inter

hibernantes ibi milites rumorem spargerent, deerevisse con-
sulem, ut przesidiarii in iisdem quique urbibus anno sequenti
manerent, siquidem Campani manere eos vellent, bellum
vero contra Samnites eum cum copiis gesturum esse , quas
Roma secum eduxisset. Effecitque ut omnibus id persuadere-
tur. Deindeubiipse Campaniam venit cum toto exercitu, sin-
gulas urbes circumibat, et nominatim przesidiarios evocans

distinguebat inter eos , qui conjurationis participes erant ;

blandisque unumquemque verbis alloquens, alios sacra- -

mento exsolvebat, quasi gratificans eos militia eximeret ,
alioslegato et tribuno tradens per speciem militarium usuum
ablegabat (et hi quidem omnium sceleratissimi erant, nec
exauctorari volebant); jusserat autem ut Romam duce-
rentur, ibique alii ab aliis segregati clandestinis custodiis
observarentur, usque dum ipse advenisset. Ceterum conju-
rati reputantes principes ipsorum omnes partim militia ex -
solvi, partim huc illuc dimitti, perspexerunt consilia sua
emanasse , timorque animos incessit, ne, si hoc pacto se-
parati essent armaque posuissent, Romam abducti judicia
et poenas essent subituri. Coeuntes igitur nonnulli dispicie-
bant quid faciendum esset. Tum proponente quodam de
defectione sententiam , collaudantes id consilium et fidem
mutuo sibi in occulto obstringentes, relictis castris haud

procul a Tarracina urbe in locis idoneis ad ipsam viam con-

sidunt. Deinde ii qui cum legatis et tribunis ablegati erant,
W

duces suos deserentes et ex ipsis ducibus nonnullos sua-
dendo ad defectionem pertrahentes, eundem circa locum
castra metantur. Qui quum semel transitus occupassent ,

8. παρείληψεν ὅτι cod. — 9. αὐτοὺς cod. — 10. ἐπεὶ δὲ cod. Mox malim ἔπεισαν. — 11. τινὰς εἰσηγησαμένων cod. —

12. Ταρακινάπολιν cod. Ad hi. ]. spectat Steph. Byz. Ταρραχηνὰ (1. Ταρραχινὰ), πόλις ᾿Ιταλίας.

Διονύσιος πεντεχαιδεχάτῳ ' Pop.
'

MM
sie Spain esr. EE

feci AI dei

- M

Qc AME cgo

n m

ua fti 3 pena o SCA

FT sar rd e ἐ

Cds Lo

*

(μ᾽ ἐγένετο περὶ αὐτοὺς χαρτερά. "ἔπειτα τὰ δεσμωτή-
pux ἁπάντων (14), ὅσα κατὰ τοὺς ἀγροὺς ἦν, ἐλύετο xa
συνέρρει.

IH. Οἱ δὲ τῶν Ῥωμαίων t ὕπατοι πᾶσαν τὴν μεταξὺ
γῆν ἀδεῶς διελθόντες, τῶν μὲν olx ἐναντιουμένων. τῶν
᾿ δὲ συμπεμπόντων (πολλαὶ δ᾽ εἰσὶ δυσχωρίαι χατὰ
᾿ τὴν dx, Ῥώμης εἰς Καμπανίαν ἄγουσαν δδὸν ὄρεσι
xal τέλυασι xo θαλάτταις καὶ ποταμοῖς ναυσιπόροις
MI διαχλειόμεναι, ἃς οὐ ῥάδιον ἦν διελθεῖν ὑπὸ τῶν πο-
— λεμίων προκαταληφθείσας), καί τινα καὶ ποταμὸν,
ὃς διὰ τῆς Κασιληνῶν χώρας xat πόλεως φέρεται,
X. τῆς Καπύης ἀπέχοντα στάδια, Οὐλτουρνὸν (1) ὄνομα,
Vo πεττάρων oüx ἐλάττω πλέθρων ὄντα τὸ πλάτος, ξυ-
λίνη γεφύρα διαδάντες, ἣν ἐν τρισὶ χατεσχεύασαν
ἡμέραις, διεξήεσαν (2), ἵνα τοῖς μὲν τὰ σφέτερα φρο-
voUct Καμπανῶν θάρσος, ὡς τὰ χράτιστα προηρημέ-
νοις.) ἐγγένηται, τοῖς δὲ τἀναντία, δέος. Καὶ προελ-
θόντε,, ἐπέχεινα τῆς πόλεως. ἀπὸ μ' σταδίων Καπύης,
στρατοπεδεύονται ἐν ὑψηλῷ τόπῳ θέντες ᾿τὸν χά-
ρᾶχα. "Ev0a ὑπομένοντες τὰς παρὰ Σαυνιτῶν ἀγοράς
τε χαὶ συμμαχίας ἐκαραδόχουν. Οἱ δὲ ἄρα ὑπισχνοῦντο
μὲν αὐτοῖς πλείω τῶν ἱκανῶν, ἐπήρχουν δ᾽
xat λόγου ἄξιον" στρατιάν τε γὰρ £x πάσης πόλεως "
σχηπτόμενοι χατέτριδον τοὺς χρόνους. ᾿Ἀπογνόντες δὴ
τῆς ἐχεῖθεν ἐπικουρίας. χαὶ τὰς μὲν ἑαυτῶν δυνάμεις
; ὁρῶντες οὐδὲν ἰσχύος ἐχ τοῦ χρονισμοῦ προσλαμδανού-
σας, τὰς δὲ τῶν πολεμίων μαχρῷ πλείους γινομένας,
ἐπὶὶτὰ ἔργα χωρεῖν ἔγνωσαν. ᾿Ενθυμούμενοι δ᾽ ὅτι πολὺ
τῆς στρατιᾶς ἐστὶν τὸ δυσάγωγον καὶ ταῖς ἐπιταγαῖς
E: pov ἡγεμόνων ἀπειθὲς (3), ὡς ἐν ἄλλαις τε πολλαῖς
| πείραις ἐδήλωσε καὶ τὰ τελευταῖα ἐν τὴ Καμπανιχῇ
LG παραχειμασίᾳ ἀφ᾽ ἧς εἰς τοσαύτην ἀπόνοιαν ἦλθον

αὐτῶν τινὲς, ὥστε καὶ πόλεσιν ἐπιθέσθαι, xo τὸν ὕπα-
᾿ς τὸν χαταλιπεῖν xal χατὰ τῆς πατρίδος ὅπλα ἀναλαόδεῖν,

- τούτους ᾧοντο δεῖν πρῶτον ἀποδεῖξαι σωφρονεστέρους,
᾿ δεινότερον ποιήσαντες αὐτοῖς τὸν ἀπὸ τῶν ἡγεμόνων
΄ ψόγον ἢ τὸν ἀπὸ τῶν πολέμων (4) κίνδυνον. Ταῦτα δια-

νοηθέντες ἐχχλησίαν συνῆγον" χαὶ λέγει Μάλλιος,
E d Ζήτει ἐν τῷ Περὶ στρατηγημάτων xoi
᾿ δημηγοριῶν, ὑπὲρ τοῦ [υἱοῦ τοῦ] ὑπάτου
᾿ς Μαλλίου τοῦ μονομαχήσαν τος (5).
IV. Ὅτι περὶ τὴν Ρηγίνων πόλιν πάθος γίνεται

οὐδὲν ὅ τι

EX HISTORIA DIONYSII HALICARNASSENSIS.

XXXIX

alii multi quotidie «e adjungebant. Jamque valida admodum Ὁ
numero manus erat. Mox etiam ergastula quotquot eorum .
in agris erant soluta ad eos confluebant.

HI. Consules intermediam regionem universam securi
permearunt, aliis nihil hostile suscipientibus , aliis etiam
prosequentibus exercitum. | Quanquam perdifficilis via est
quae Roma in Campaniam ducit , intercepta montibus, locis
palustribus et marinis, fluviisque navigabilibus : quos si
hostis praeoceupasset, transitu consules facile prohibuisset.
Deinde Volturnum fluvium, qui Casilinorum agros et oppi-
dum perfluit, triginta Capua stadiis distantem, trium ple-
throrum latitudine haud minorem, ponte ligneo, trium
opere dierum, transierunt, ut qui cum ipsis faciebant Cam-
panis fiduciam, utpote potiora amplexis, adderent, iis vero,
qui hostium se partibus addixerant, incuterent metum.
Et ultra urbem progressi usque ad quadraginta a Capua
stadia, in loco edito castra metantur, et considentes ibi
commeatum. manumque auxiUarem a Samnitibus sociis
exspectabant. llli vero quum plus quam opus erat promi-
sissent , nihil famen quod esset operae pretium preestabant ,
et copias e singulis oppidis colligendas causantes ducebant
tempus. Desperantes demum de Samnitum auxilio, videri-
tesque ipsorum exercitui nihil virium cunctando accedere ,
dum hostium numerus magnopere augeretur, operi jam
manum admovere decreverunt. Ceterum reputantes disci-
plinam militarem valde relaxatam esse, adeo ut vgre multi
jussibus ducum obtemperarent (id quod tum aliis occa-
sionibus , tum nuper apparuerat.in hibernis Campanis, ubi
eo dementia; nonnulli processerant, ut urbes invadere et
deserto consule in patriam arma vertere tentarent) : ante
omnia milites ad severiorem disciplinze observantiam redu-
cendos efficiendumque censebant, ut ducum reprehensio-
nem quam bellorum subire pericula gravius haberent. Hunc
in finem concione convocata , Manlius dixit **.

Qucre in Excerptis De strategematis et De concioni-
bus, de Manlii consulis filio , qui certamine singulari
pugnavit.

IV. Rheginorum urbs in gravem incidit calamitatem. ei

— ἀρχχιολογίας. --- 13. Lacunam notavi. Sensum expressi verbis Livii. — 14. ὑπαντῶν codex. Finis narrationis desideratur,

ο΄ Sicuti etiam sequentis fragmenti initium.
—— — HK. Fol. 192, 13 v. — 195, 11 r. Fragmentum acephalum , neque spatio vacuo neque alio signo ab antecedentibus

n n codice separatum. Scriba librum ob oculos habuit, in quo unum saltem folium vel exciderat vel transpositum erat.
ἕξι Res pertinet ad historiam belli Latini, quod T. Manlio Torquato HII et P. Decio coss. (414 a. U. 340 a. C.) gestum est.

. Qua ex Livio ( VIIL, 6), multo brevius quam Noster rem exponente, conferri possunt, quum paucis contineantur, ap-
MN ponam : Consentit et senatus bellum ; consulesque , duobus scriptis exercitibus per Marsos Pelignosque profecti ,
—— «adjuncto Samnitium exercitu, ad Capuam , quo jam Latini sociique convenerant , castra ponunt. Agitatum etiam
in concilio est , ut, si quando unquam severo ullum imperio bellum administratum essel , tunc uti disciplina
- militaris ad priscos redigeretur mores. — 1. οὐατουρνὼν codex, — 2. διεξίεσαν codex. — 3. ἀπιθὲς codex. —4. πολέμων]
πόλεων codex. — 5. Inclusa supplevi. V. Livius Υ1}}, 8.

xt EK THX IXTOPIAX AIONYXIOY AAIKAPNAXXEQX.

δεινὸν, οἷον χαὶ περὶ Μεσσήνην ἐγένετο τὴν ἐν Σιχε-
Ata , μεγάλης φυλαχῆς καὶ προνοίας ἄξιον ἁπάσαις ταῖς
πόλεσιν. ᾿Ανάγκη δὲ τὰς αἰτίας xol τὰς προφάσεις
τῶν κατασχόντων αὐτὴν καχῶν προειπεῖν, “Ὅτε Λευ-
χανοὶ χαὶ Βοέττιοι δυνάμεσι πολλαῖς ἐπὶ Θουρίους στρα-
τεύσαντες τήν τε χώραν αὐτῶν ἐξεπόρθησαν, xal τὴν
πόλιν περιχαραχώσαντες ἐπολιόρχουν᾽ ἐφ᾽ οὃς ἀπεστάλη
“Ῥωμαίων δύναμις, ἧς ἡγεῖτο Φαδρίχιος ὃ ὕπατος’
φοδηθέντες οἱ Ρηγῖνοι μὴ xat ἐπὶ σφὰς οἱ βάρόαροι,
Ῥωμαίων ἀπολυθέντων (1), στράτιὰν ἀποστείλωσι,
xai τὴν l'apavetveov πόλιν ἐν ταῖς ὑποψίαις (2) ἔχοντες,
ἐδεήθησαν τοῦ Ψαῤριχίου δύναμιν τῇ πόλει λιπεῖν πρὸς
τὰς αἰφνιδίους τῶν βαρύάρων ἐπιδρομὰς, καὶ εἴ τις ἐχ
τῶν Ταραντίνων ἐπιδουλή σφισιν ἀπροσδόχητος γένοιτο"
καὶ λαμόάνουσιν Καμπανοὺς μὲν ὀχταχοσίους, Σιτικι-
γνοὺς (3) δὲ τετταραχοσίους, ὧν ἁπάντων ἡγεῖτο Δέχιος,
Καμπανὸς τὸ γένος. Οὗτος ὁ ἀνὴρ ὅτε χατάγοιτο
παρὰ τοὺς ἐπιφανεστάτους τῶν ἐπιχωρίων, ἑστιάσεις τε
λαμπρὰς χατὰ τὴν φιλοφροσύνὴν τῶν ξένων ἑστιώμενος,
[ καὶ ] κατασχευὰς οἰκιῶν λαμπρὰς καὶ βαθυπλούτους
παρὰ πολλοῖς δρῶν, κατ᾽ ἀρχὰς μὲν ἐμαχάριζε τοὺς
Ῥηγίνους τῆς εὐδαιμονίας, ἔπειθ᾽ ὡς ἀναξίοις (4) ἐφθό-
νει, τελευτῶν δὲ ὡς πολεμίοις ἐπιδουλεύειν ἤρξατο" καὶ
προσλαδὼν χοινωνὸν (5) τῶν ἀπορρήτων βουλευμάτων
᾿τὸν γραμματέα, πανοῦργον ἄνδρα καὶ πάσης πονηρίας
ἀρχιτεχτόνα, πρὸς αὐτοῦ πάντας Ῥηγίνους ἀπο-
κτεῖναι, χαὶ τὴν εὐδαιμονίαν αὐτῶν τὴν μὲν αὐτὸς
κατασχεῖν, τὴν δὲ τοὶς στρατιώταις διελεῖν ( λέγοντος
ὅτι καὶ Μεσσήνην ὀλίγῳ πρότερον εἷλον) πεισθεὶς (o',
καὶ τὸν τρόπον τῆς ἐπιχειρήσεως σὺν αὐτῷ βου-
λευσάμενος, τοὺς ταγματάρχας (7) χαὶ τοὺς ἐπιφα-
νεστάτους τῶν στρατιωτῶν εἰς τὸ συνέδριον ἐχάλεσεν.
Δεηθεὶς δὲ ἁπάντων ἀπορρήτους φυλάξαι τοὺς λόγους,
κίνδυνον ἔφη μέγαν αὐτῷ ἐπιχρεμασθέντα πολλῆς πάνυ
φυλαχῆς xoi ταχείας δεόμενον, ὡς τοῦ καιροῦ μὴ διδόν-
τος ἀναστροφήν. ΠΠεπυσμένους γὰρ τὴν Πύρρου διάθα--
σιν τοὺς ἐπιφανεστάτους Ῥηγίνων χρύφα διαπέμπεσθαι
πρὸς αὐτὸν, ὑπισχνουμένους κατασφάξειν τὴν φρουρὰν,
καὶ παραϑώσειν ἐχείνῳ τὴν πόλιν, " Ecc ταῦτα λέγοντος
αὐτοῦ, παρῆν τὶς ἐγχάθετος, αὐχμηρὸς, ὡς (s) ἐξ
6800, γράμματα ὑπ᾽ αὐτοῦ Δεχίου χατασχευασμένα
κομίζων, ὡς παρὰ ξένου δή τινος ἰδίου, ἐν οἷς ἐδηλοῦτο
μέλλειν 6 βασιλεὺς ἀποστέλλειν ἐπὶ τὸ Ῥήγιον 9! στρα-
τιώτας ὡς καταληψομένους τὴν πόλιν, ἀνοίξειν ὑπε-
σχημένων αὐτοῖς Ῥηγίνων τὰς πύλας. Τινὲς μὲν M-
ὕουσι τὸν γραμματοφόρον ὑπὸ Φϑαύριχίου τοῦ ὑπάτου
χατὰ σπουδὴν ἀπεστάλθαι, τὴν δ᾽ ἐπιστολὴν ταῦτα
περιέχειν ἃ μικρῷ πρότερον ἔφην, xal παραινεῖν

qua Messana in Sicilia affecta est similem, summo illant
studio cunctis urbibus praecavendam. X Necessarium vero
est ut prius de origine et caussa malorum, quze Rhegino
rum urbem occuparunt, exponam. Quo tempore Lucani
et Bruttii multis cum copiis coritra Thurios profecti, agros
eorum vastabant , urbemque obsidione cinctam tenebant,
contra obsessores autem Romanorum exercitus sub Fabri-
cio consule missus erat: veriti Rhegini ne in ipsos quoque
barbari, regressis Romanis, arma moverent, et preeterca
Tarentinos suspectantes, rogarunt Fabricium ut militem
proesidiarium apud se relinqueret ad arcendas barbarorum
incursiones repentinas, et si quibus Tarentinorum insidiis ex
improviso appeterentur. Accipiunt Campanos octingentos

et Siticinos quadringentos, quibus omnibus praeerat Decius,

Campanus genere. [5 quoties apud cives urbis clarissimos.
deverteret, conviviis splendidissimis pro hospitali eorum

liberalitate exceptus, domorumque apparatus sumptuosos
et perdivites apud multos videns, initio quidem beatos pra-
dicabat Rheginos, mox vero ut indignis tante felicitatis
invidebat, postremo quasi hostibus insidias struere institue-
bat. Socium clandestini consilii scribam sibi junxit, vi-
rum improbum, omnisque nequitide architectum. Quo
horíante ut Rheginos omnes occideret , eorumque opes par-
tim sibi vindicaret, partim inter milites distribueret , et

dicente Messaniorum quoque urbe paullo ante eodem modo

Campanos potitos esse : persuasus Decius, postquam de
ratione rei gerendze cum eo deliberaverat, centuriones οἵ
ex militibus praecipuos in concilium vocat. Congressos
omnes rogat, ut sermones jam habendos tegant silentio ;
magnum dicit sibi impendere periculum, in quo summa
et cautione ef celeritate opus sit , tempore moram exclu-

dente. Etenim de Pyrrhi adventu certiores factos Rhegi-

norum principes ad eum clam misisse , qui pollicerentur se
trucidato praesidio urbem ei tradituros esse.. Dum hiec
Decius exponit, ecce venit nuntius subornatus, pulvere
quasi ex itinere squalidus, literas, quas ipse Decius fabrica-
verat, ut ab hospite quodam Decii missas afferens. Sen-
ptum in iis erat regem milites quingentos Rhegium jam
missurum, qui urbem occupent, Rheginis portas apertas
pollicitis. Nonnulli narrant nuntium illum a Fabricio pro-
pere missum esse , epistolam vero continuisse ea quae modo
dixi, et exhortatam esse Decium ut Rheginos praeverteret,

IV. Fol. 194, 11 r. — 196, 10 vso. — Brevius et in nonnullis paullo aliter rem narrant Polybius I, 7, 7; Diodorus
XXII, 1; Appianus Samn. c. 9; Livii Epit. lib. XIl. XIII. — t. ἀπελυθόντων codex. Possis etiam ἀπελθόντων. — 2. τῇ
ὑποψίαις cod. — 3. σιχκινοὺς codex. — 4. ἀξίους cod. — 5. χοινωνοὺς codex. — 6. codex : ὀλίγῳ πρότειχον. ὑφ᾽ οὗ πεισθείς,
quod si recte se habet ὑφ᾽ οὗ π., in antecedd. pro πρὸς αὐτοῦ fuerit παραινοῦντος αὐτοῦ vel tale quid. —7. γραμματάρχας

codex. — 8. ὡς | ὃς codex.

rebas miro mh ii

*

"Ἢ

dericendn PIT NETTEN ^

Er

-

ram e ou

Cat

Li K vete δες igne

EX HISTORIA DIONYSII HALICARNASSENSIS.

᾿ς Δεκχίῳ φθάσειν τοὺς Ῥηγίνους. [Ἔχει δὲ λόγον ἀμφότερα.
Ἢ Ἔδειξε δὴ ταῦτα τοῖς ἐν τῷ συνεδρίῳ παροῦσιν" xai ἐπεὶ
i - τάχιστα νὺξ ἐγένετο, φράσαντες οἵ ταγματάρχαι τοῖς
' ἄλλοις στρατιώταις & διενοοῦντο πράττειν, ἐπὶ τὰς οἷ-
χίας τῶν Ῥηγίνων ἐχώρουν, χαὶ τοὺς ἀὴν εὐωχουμέ-
νους ἔτι, τοὺς δὲ χοιμωμένους rid ἐόντες ἐν τοῖς
ἰδίοις κατασφάττουσιν ἐφεστίοις ἀντιδολοῦντας xat γό-
᾿ς γασι προσχυλιομένους xoi ἀνθ’ ὅτου ταῦτα πάσχουσι
μαθεῖν ἀξιοῦντας, οὔτε ἡλικίας οὔτε τύχης μηδεμίᾶς
φειδόμενοι" φονεύσαντες δὲ τοὺς ἄνδρας ἔτι δεινότερον
ἔργον ἐξειργάσαντο, τάς τε γυναῖχας τῶν ἰδίων ξένων
ο΄ xai τὰς παρθένους. διελόμενοι συνῆσαν ἀχούσαις, ὧν
τοὺς πατέρας χαὶ τοὺς ἄνδρας ἐ ἐν ὀφθαλμοῖς d ἀπέχτειναν.

ο΄ Δέχιος δὲ ἀντὶ φρουράρχου τύραννος ἐγεγόνει τῆς Ῥηγί-

γων πόλεως. Καὶ λογιζόμενος ὅτι δώσει Ρωμαίοις ὧν
ἔδρασε δίκας, Καμπανοῖς τοῖς κατέχουσι Μεσσήνην
συυμα χίαν τίθησι, μεγίστην ἰσχὺν τῶν ἐν Σιχελία
πόλεων ἔχουσι, xal τὴν πόλιν διὰ πολλῆς εἰ χε φυλακῆς.
Ἡ δὲ βουλὴ μαθοῦσα τὰ περὶ τοὺς Ρηγίνους πάθη παρὰ
τῶν διαφυγόντων τὸν ὄλεθρον, οὐδὲ τὸν ἐλάχιστον ἀνα-
μένουσα (9) χρόνον ἀποστέλλει στρατιὰν νεοσύλλε-
χτὸν ἄγοντα ἕτερον τῶν κατὰ πόλιν στρατηγῶν (10).
Φθάσασα δὲ τὴν Ρωμαίων ἄφιξιν f; τοῦ δαιμονίου
πρόνοια τὸν ἡγεμόνα τῆς φρουρᾶς Δέχιον ἀντὶ τῶν ἀνο-
σίων βουλευμάτων εἰς τὰ χυριώτατα τοῦ ζῆν ἐτιμωρή-
σατο μέρη, νόσον εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐμαλοῦσα δεινὰς
περιωδυνίας (11) φέρουσαν, ἣν ἰάσασθαι προθυμούμενος
| ἄνθρωπον ἐχ Μεσσήνης ἰατρὸν μεταπέμπεται, Δεξι-
χράτην ὄνομα, πυνθανόμενος ἄριστον εἶναι τῶν κατὰ
τὴν αὐτὴν ἡλικίαν ἰατρῶν, ἀγνοῶν δὲ ὅτι Ρηγῖνος ἦν
τὸ γένος" ὃς ἀφικόμενος εἰς Ῥήγιον ἐναλείφει τοὺς ὀφθαλ-
. μοὺς αὐτοῦ καυστιχῷ φαρμάχῳ, καὶ διακελευσάμενος
ἀντέχεσθαι τὰς περιωδυνίας, ἕως ἂν ἀφίχηται, κατα-
βὰς ἐπὶ θάλατταν (12) εἰς τὸ παρεσχευασμένον πορθμεῖον
ἐνέθη,, καὶ πρὶν αἰσθέσθαι τινὰ τὸ πραχθὲν εἰς δϊῆεσσή-
νὴν ἀπέπλευσεν. Δέχιος δὲ μέχρι μέν τινος, ἐχκαιομέ-
vn τῆς ὁράσεως, ἀλγηδόνας τε δεινὰς ὑπομένων ἠνεί-
χξτο, τὸν ἰατρὸν προσδεχόμενος. Ὥς δὲ πολὺς ἐγένετο
χρόνος χαὶ τὰς περιωδυνίας ἀδύνατος ἣν ἔτι φέρειν,
σπογγίσας τὸ φάρμαχον χαὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀνοίξας,
ἔγνω τὰς ὄψεις ἐκχεχαυμένας " xol τὸν ἐξ ἐχείνου χρό-
voy διέμεινε τυφλός. Ἡμέρας τε ὀλίγας ἔτι περιενέγ-
xac ὑποχείριος τοῖς “Ῥωμαίοις γίνεται, συλληφθεὶς ὑπὸ
τῶν ἰδίων ταύτην γὰρ οἰόμενοί τινες ἀπολογίαν Φα-

Δέχιον δήσαντες παρέδοσαν Φαδρικίῳ. Ὁ δὲ τὴν μὲν
᾿ πόλιν ἀποδίδωσι τοῖς περιοῦσι Ρηγίνων,, τοὺς δὲ φρου-
᾿ ροὺς (13) ἅπαντα καταλιπεῖν αὐτόθι χελεύσας ἀπήγαγεν
᾿ς οὐδὲν ἐπιφερομένους ἔξω τῶν ὅπλων: ἐξ ὧν τοὺς χορυ-

᾿ς φαιοτάτους ἄνδρας ἐπιλεξάμενος. ob ἀπέφαινον ot λοι-
IY 3 φ

nbi

- Gptxlou, τήν τε πόλιν ἀνέῳξαν τῷ στρατηγῷ, xat τὸν -

XLI

Utut esí, nam utrumque rationem habet , monstrat hac

Decius iis qui in coneilio presentes erant. . Igitur prima

nocte, reliquis militibus de re agenda edoctis, in domus

.Rheginorum irrumpunt; hos epulantes adhuc, illos jam

dormientes deprehendunt; trucidant omnes ad focos do-
mesticos supplices in genua prostratos, rogantesque quo-
nam crimine hoc promeriti sint. Neque stati neque
fortune ulli parcunt. — Virorum czedi perfuncti aliud aggre-
diuntur atrocius : uxores hostium filiasque virgines inter se
distribuunt, stuprantque invitas, quarum patres vel mari-
tos, intuentibus illis, modo mactarant. Sic Decius e prze-
Et re-

putans Romanis se poenas sceleris sui daturum esse, cum

fecto praesidii tyrannus urbis Rheginorum evasit.

Campanis, qui Messanam obtinentes tunc inter Siculas civi-
tates potentissimi erant, societatem contraxit, urbemque
diligentissime custodiebat. Senatus vero, Rheginorum
casu per eos qui cladem effugerant, comperto , nulla mora
interposita alterum consulem cum exercitu recens con-
scripto emisit. Sed antevertit Romanorum adventum
divina providentia, Deciumque pr«esidii ducem pro sce-
lere nefando plectens, in vitalem maxime corporis partem
vindictam suam, exercuit. Etenim oculorum morbum ei
injecit multis junctum: doloribus. Α quo liberari cupiens
Decius Messana arcessivit Dexicratem, quem celeberrimum
su: setatis medicum esse cognoverat, sed Rhegio ortum
esse ignorabat. Is ubi Rhegium venit, oculos medicamento
quod urendi vini habet , inungit jubetque ut dolores Decius
sustineat usque dum ipse sit reversus. Quo facto ad litus
properat, et navigio, quod paratum esse jusserat, con-
scenso , antequam qua res esset quisquam sensisset , redit
Messanam. Decius, dum lumina uruntur, aliquantisper
doloris vehementiam fortiter sustinebat, reditum exspe-
ctans medici ; sed tempore procedente quum ferendo diutius
dolori impar esset , unguentum spongia detersit , oculosque
aperiens cognovit exustos esse. Etab eoinde tempore c:e-
cus mansit. Porro paucis diebus post a suis comprehensus
in potestatem venit Romanorum. Scilicet Decii calamita-
tem Fabricii esse defensionem putantes, nonnulli portas ur-
bis Fabricio duci aperuerunt, eique Decium vinctum tradi-
derunt. Is vero urbem Rheginis ex cade superstitibus

reddidit, et presidiarios omnia ibi relinquere jussos nec

E 12. θάτταν cod. —13. τοὺς δὲ φρουρὰς cod.

FRAGMENTA HIST. GR. — VOI. If.

9. ἀναμεῖσα codex. — 10. codex : στρ. νεοσύλεχτον ἄγ. ἑτέραν τὸν X. π. στρατηγόν. — 11. περιοδίνας φερούσας codex, —

ΧΗ

ποὶ τῶν ἀνοσίων βουλευμάτων εἶναι χοινωνοὺς, δεσμίους
εἰς ἹΡώμην ἤγαγεν’ oüc ἐν ἀγορᾷ μάστιξιν αἰχισάμε-
νοι, ὡς ἦν πάτριον ἐπὶ τοὺς χαχούργους χείμενον,
ἀπέχτειναν τῷ πελέχει τὰς χεφαλὰς ἀποχοπέντας, ἐχτὸς
Δεχίου καὶ τοῦ γραμματέως. Οὗτοι δὲ παραχρουσάμε-
νοι τοὺς φυλάττοντας, ἢ χρήμασιν ὠνησάμενοι τὸ μὴ
μεθ’ ὕῤρεως ἀποθανεῖν, ἑχυτοὺς διεχειρήσαντο. Καὶ
ταῦτα μὲν ἐπὶ τούτοις.

ΤΈΛΟΣ THX POMAIKHX APXAIOAOTIAZ,

EK THX IZTOPIAZ AIONYXIOY AAIKAPNAEXXEQX.

quidquam przeter arma auferentes abduxit. Ex quibus se-

lectos viros principes, quos socios scelestorum consiliorum
fuisse reliqui declarabant, in vineula conjecit Romamque
ablegavit, ubi ex lege in maleficos obtinente in foro flagris
cosi ac deinde securi truncati sunt omnes, praeter Decium

et scribam, qui, sive deceptis custodibus sive necem igno- -

miniosam pretio redimentes, sibi ipsi manum intulerunt.
Alque de his hactenus.

FINIS ARCHJEOLOG ILE ROMANJE.

Ἢ
H
aH
T
Εἰ
i
|
LE
ἢ
ΠΕ
4:
|
Li
I
i
|
€
᾿
ü.

LIBER PRIMUS.

4C

INDE AB INCUNABULIS ARTIS HISTORIC/E USQUE AD FINEM BELLI PELOPONNESIACI.

E. 590—404 A. C.

NOMINA AUCTORUM.

CADMUS MILESIUS. [ XANTHUS LypDiUs. |]
[HECATAEUS MILESIUS. ] [ HELLANICUS MXTILEN;EUS. ]
DioNvsiUSs MILESIUS. [ ANTIOCHUS SYRACUSANUS. ]
HiPPYS RHEGINUS. ! GLAUCUS RHEGINUS.

EuGEON SaMIUS. H£gnRODORUS HERACLEENSIS.
DErocHUS PROCONNESIUS. SIMONIDES CEUS.
EroN PROCONNESIUS. XENOMEDES CHIUS.
EUDEMUS PARIUS. Iow Cuivs.
DEMOCLES PYGELENSIS. STESIMBROTUS THASIUS.

AMELESAGORAS CHALCEDONIUS. HiPPIAS ELEUS.

| [ ACUSILAUS ARGIVUS. ] DAMASTES SIGEENSIS.

: [ PHERECYDES LERIUS. ] ANAXIMANDER MILESIUS.

[( CHARON LAMPSACENUS. ] CRITIAS ATHENIENSIS.

|

|

Fragmenta auctorum quorum nomina uncis inclusimus in primo hujus collectionis
volumine leguntur.

FRAGMENTA HiST. GR. vol. tI.

CADMUS MILESIUS.

Suidas : Κάδμος ὃ Μιλήσιος, εὑρετὴς γραμμά-
των.
"Ev ἐπιγράμματι Ζήνωνος (v. Diog. L. VII, 3o):

Εἰ δὲ πάτρα Φοίνισσα, τίς ὁ φθόνος ; ἦν xai ὁ Κάδμος
χεῖνος, ἀφ᾽ οὗ γραπτὰν ᾿ Ἑλλὰς ἔχει σελίδα.

Κάδμος, Πανδίονος, Μιλήσιος, ἱστοριχὸς, ὃς
πρῶτος χατά τινὰς συγγραφὴν ἔγραψε καταλογάδην,
μιχρῷ νεώτερος Ὀρφέως. Συνέταξε δὲ Κτίσιν Μιλήτου
χαὶ τῆς ὅλης ᾿Ιωνίας ἐν βιθλίοις δ΄.

"Oct τὸν Κάδμον φασὶ πρῶτον ἐς τὴν “Ελλάδα xo-
μίσαι τὰ γράμματα, ἅπερ πρῶτοι Φοίνικες ἐφεῦρον.

Κάδμος, Ἀρχελάου, Μιλήσιος, ἱστοριχὸς νεώ-
τερος. Τινὲς δὲ Λυχῖνον Κάδμον ἀνέγραψαν. Ἴσως οὖν
ἐστιν ἕτερος. Ἔγραψε δὲ ταῦτα: Λύσιν ἐρωτικῶν [πα-
θῶν ] ἐν βιέλίοις δ΄, χαὶ Ἀττιχὰς ἱστορίας tc^. Cf. Eu-
docia p. 267.

Diversa plane Suidam temere miscere in hac
glossarum farragine szepenumero viri docti monue-
runt : scilicet Cadmum literarum inventorem dici
Milesium , quum Phoenix sit; Cadmo historico au-
tem assignari zetatem , quz tribuenda sit filio Age-
noris (V. Clinton. F. H. tom. II, p. 454). Igitur,
misso Suida, de temporibus scriptoris nostri audia-
mus Josephum C. Apion. I, c. 2 extr. : Ot μέντοι
τὰς ἱστορίας ἐπιχειρήσαντες συγγράφειν παρ᾽ αὐτοῖς
(sc. τοῖς “Ελλησι), λέγω δὲ τοὺς περὶ Κ ἄδμιον τὸν Mt-
λήσιον xo τὸν ᾿Αργεῖον Ἀχουσίλαον, xal μετὰ τοῦτον
εἴ τινες ἄλλοι λέγονται γενέσθαι, βραχὺ τῆς τῶν Περ--
σῶν ἐπὶ τὴν Ελλάδα διαστρατείας τῷ χρόνω προὔλαδον
( Exseripsit hec Euseb. Pr. Ev. X, 7, p. 478 A).
Accuratius rem definire licet, atque Hecatao et
Pherecyde Syrio Cadmus paullo antiquior fuisse
dicendus est, si fidem merentur ii, qui Cadmum,
non vero Hecatzum aut Pherecydem, prosam ora-
tionem vel historiam pedestri sermone conscriptam
primum condidisse ferunt. Sic prater Suidam ( l. 1.)
Plinius H. N. V, 21 : JIVec Miletus fraudanda cive
Cadmo, qui primus prosam orationem condere in-
stituit. Hinc sua habet Solinus c. 49 : Miletus, Zo-
nice caput, Cadmi olim domus, sed ejus qui primus
invenit prosce orationis disciplinam. Aliter Plinius
lib. VII, 56 : Prosam orationem (συγγραφήν ) con-
dere Pherecydes Syrius instituit Cyri regis cetate,
historiam Cadmus Milesius. Eodern modo inter
Pherecydem Syrium et Hecateum distinguit Sui-
das v. *Exaxoiog : “Εχ. πρῶτος ἱστορίαν πεζῶς ἐξήνεγ-
xtv, συγγραφὴν δὲ Φερεχύδης. Atque hoc quidem
recte se habere, falso autem ad Pherecydem et Cad-

mum translatum esse videtur, ut scilicet concilia—

rent inter se quz Suidas refert v. Φερεχύδης : Πρῶ-

τον δὲ (Φερεκύδην) συγγραφὴν ἐξενεγκεῖν πεζῷ λόγῳ

τινὲς ἱστοροῦσιν, ἑτέρων τοῦτο εἰς Κάδμον τὸν Μιλήσιον
j

φερόντων.

Scripsit Cadmus, testante Suida , Origines Mileti
et totius Ionise libris quattuor. At supposititia ha-
beri qus sub Milesii nomine in vulgus divendeban-
tur, docemur a Dionysio Hal. in Jud. de Thuc. c.
23 : Οὔτε γὰρ. διασώζονται, ait, τῶν πλειόνων αἵ γρα--
qa μέχρι τῶν χαθ᾽ ἡμᾶς χρόνων, οὔθ᾽ αἱ διασωζόμεναι
παρὰ πᾶσιν ὡς ἐχείνων οὖσαι τῶν ἀνδρῶν πιστεύονται,
ἐν αἷς εἰσιν αἵ τε Κάδμου τοῦ Μιλησίου xal ᾿Αρισταίου
τοῦ Προχοννησίου xoi τῶν παραπλησίων τούτοις. Et
recte quidem judicasse eos, quorum sententiain
Dionysius laudat, nullus dubito. Eodem facit quod
Bion Proconnesius, auctor perantiquus, τὰ Κάδμου
τοῦ παλαιοῦ μετέγραψε χεφαλαιούμενος. uti Clemens
ait Alex, Strom. VI, p. 267. Nam vetustissimum
logographum tam prolixe rem tractasse, ut opus
paullo post a Bione in compendium redigeretur,
haud facile quisquam crediderit ; immo, si veri ali-
quid subest verbis Clementis, ita potius statuendum,
ut libros istos Pseudo-Cadmeos ex Dionis aliorum-
que scriptis conflatos esse putemus.

Preter Dionysium Cadmi mentionem faciunt
Strabo et Diodorus. Quorumiille (I, p. 13): Πρώ-
τιστα, inquit, 7j ποιητικὴ κατασχευὴ παρῆλθεν εἷς τὸ
μέσον χαὶ εὐδοχίμησεν" εἶτα ἐχείνην μιμούμενοι, λύ--
σαντες τὸ μέτρον, τἄλλα φυλάξαντες τὰ ποιητικὰ (*),
συνέγραψαν οἱ περὶ Κάδμον καὶ Φερεχύδην xot 'Exa-
ταῖον" εἶτα οἱ ὕστερον, ἀφαιροῦντες ἀεί τι τῶν τοιούτων,
εἰς τὸ νῦν εἶδος κατήγαγον, ὡς ἂν ἀπὸ ὕψους τινός.
Cf. Eustath. ad Hom. Il. p. 9, 8 ed. Rom. (ἢ).

Diodorus vero hec (I, 87, 3. Excerpsit Theo-

(*) Parum accurate hoc dictum esse atque refragari te-
stimoniis Ciceronis (De orat. IT, 13), Dionysii Hal. ( De
Thuc. c. 23), Demetrii (De eloc. $ 12), tum alii monue-
runt, tum fusius explicat Nitzch. De Hist. Hom. I, p. 85
sqq., 9t. sqq. Ibidem post Dahlmannum contra eos dispu-
tat, qui omnes historicos Herodoto antiquiores , etsi saepius
argumenta vere historica vel historica mythicis mixta ab
iis tractata sunt, uno /ogographorum nomine comprehen-
dunt. Ceterum ef. Creuzer. His. Kunst p. 265 sqq.

(**) Strabo XIV, p. 635 claros Milesios recensens postquam
nominaverat Thaletem, Anaximandrum, Anaximenem per-
git ; Ἔτι δ᾽ 'Exacaioc, ὁ τὴν ἱστορίαν συντάξας " καθ᾽ ἡμᾶς δὰ
Αἰσχίνης ὁ ῥήτωρ κτλ. Ibi ante xa0' ἡμᾶς excidisse Κά-
ὃμου mentionem opinantur Coray. δ h. 1. et Groskurd. in
versione Strabonis germanica, Οἱ disco ex Forbigere
Handb. d. all. Geogr. V, p. 48.

em ΤΑΝ im

συ ΩΝ

δὲ ων uc
———X—

CADMUS MILESIUS. 3

phylact. Simoc. p. 186 ed. Paris.) : Τινὲς δ᾽ ém-
δαλόμενοι λέγειν περὶ τῶν ἐπιζητουμένων (sc. περὶ
τῆς ἀναθάσεως τοῦ Νείλου xal τῶν πηγῶν etc.) πολὺ
τῆς ἀληθείας διήμαρτον. Οἱ μὲν γὰρ περὶ τὸν ᾿Ελλά-
νιχον xo Κάδμον, ἔτι δ᾽ “Εχαταῖον, xo πάντες οἱ τοιοῦ-
τοι, παλαιοὶ παντάπασιν ὄντες, εἰς τὰς μυθώδεις ἀπο-
φάσεις ἀπέχλιναν.

Ex Diodori loco colligere possis aut alia quzdam
prater Κτίσιν Ἰωνίας Cadmo Milesio attributa esse
aut Naucratim Milesiorum coloniam de Nilo disse-
rendi prz buisse opportunitatem. Sed quoniam et
Strabo et Diodorus Cadmi non meminerunt nisi in
universum de antiquissimis historicis loquentes,
minime liquet num ipsi libros Cadmi, qui tunc
ferebantur, inspexerint, an solam nominis famam
secuti sint.

Quae quum ita habeant, queritur nec temere
quzritur, num omnino unquam vixerit Cadmus hi-
storicus, an merum sit inventum, eorum scilicet,
qui ex Cadmo literarum inventore (*) finxerint an-
tiquissimum scriptorem. Quam quidem quzstionem
jam veteres agitasse haud obscure innuunt Pli-
niana ista : ες Miletus fraudanda cive Cadmo.
Nomen sane per se nihil hàbet offensionis. Nam
ex Herodoto novimus Cadmum, Scyth: filium, Co-
orum tyrannum (**); porro Zucadmum , statuarium
Atheniensem, affert Pausanias X, 19, ἡ (cf. Mül-
ler. Arch«ol. S 112, 1). At dubitationem movet,
quod literarum inventori et antiquissimo scriptori
idem sit nomen, eademque secundum nonnullos
fuerit patria. Nihil enim est cur Suidam turpi la-
psum errore putemus Cadmum τὸν τῶν γραμμάτων
εὑρετὴν 7Milesium dixisse pro Phoenice. Nam eodem
modo Scholiasta ad Dionys. Thrac. in Bekk. An.
p. 781, 3o : Οἱ μὲν, ait, Προμηθέα λέγουσι τούτων
(sc. τῶν γραμμάτων) εὑρετὴν, ἄλλοι δὲ Φοίνικα τὸν
τοῦ ᾿Αχιλλέως παιδαγωγὸν, ἄλλοι δὲ τὸν Μιλήσιον
Κάδμον x:À. ubi quum de Grecis literarum inven-
toribus sermo sit, nemo grammaticum erroris in-
cusaverit. Similiter apud eundem schol. p. 784 li-
terze Phoeniciz a Phoenice loco prope Ephesum sito
nomen habere dicuntur. Nimirum literarum cogni-
tio Phoenicum commerciis primum venit ad Grecos
Asi: Minoris; inter Iones primi exstiterunt Gre-
corum scriptores; jam qui primi Grecorum exco-
luere literas, etiam invenisse gloriati sunt. Quare
antiqua vere originis memoria cum recentiore
commento apud complures ita coaluit, ut ex Phoe-

(*) De mythico hoc Cadmo literarum inventore , ut alios
mittam, vide Movers. in egregio libro, qui inscribitur Re-
ligion d. Phonizier, Bonn. 1841 , p. 518 sqq.

(**) v. Herodot. VII, 63 coll. VI, 23 sq.; Suidas v. 'Ert-
χαρμος ; Hippocrat. Epist. 7. De temporibus'ejus et familia
v. Müller. Dor.1, 170; I, 147, 1; 353, 1; 509, 36.

nice evaderet Phoenix locus Ephesinus (*), ut
Phoenix Cadmus abiret in Cadmum Milesium., Deinde
ulterius harum rerum fabri progressi sunt. Etenim
qui primus invenit literas , non potuit non scripsisse
opera. Sic (ut unum tangam ex mythologumenis
historie literarie) Phoenix, Agenoris filius, cui
Lydi et Iones secundum Apostolium ( XX , 29) li-
terarum inventionem tribuunt, ΦῬοινιχιχοῖς γράμ.--
μασι τὴν ἀριθμητικὴν φιλοσοφίαν συνεγράψατο, teste
Cedreno p. 19. Ad eundem modum etiam Cadmo
nostro Milesio opus aliquod assignaverint. Neque
illud Suidz πρῶτος συγγραφὴν ἔγραψε καταλογάδην
μιχρῷ νεώτερος Ορφέως negligentiz vel acrisiz
grammatici imputaverim, qui eo. potius aliena
junxisse mihi videtur, quod Κτίσιν Μιλήτου xz.
tanquam opus a Cadmo Orphei fere xquali pro-
fectum posuerit. Id enim ab iis demum Cadmo da-
tum esse puto , qui quum Pherecydem et Hecatzeum
primos pedestris orationis scriptores vulgo haberi
viderent , istud de Cadmo commentum ad verz hi- -
storiz et chronologie similitudinem revocare alla-
boraverunt, ideoque principem inter logographos
locum Milesio suo tribuere. Ex eodem studio expli-
canda qua legunturin Villoison. An. Gr. IL, p. 187 :
Οὐ γράμματα εἶχον ot “Ἕλληνες, ἀλλὰ διὰ Φοινιχείων
γραμμάτων ἔγραφον τὰ αὑτῶν ᾿Ελληνιχὰ γράμματα"
χαὶ γὰρ αὐτὰ τὰ Φοινίχεία τοῖς ὀνόμασιν, ὡς xol τὰ
"E6oxix, κατὰ μίμησιν τῶν "E6patov, τοῖς Φοίνιξιν
εὑρέθη. Παλαμήδης δ᾽ 0 ὕστερον ἐλθὼν, ἀρξάμενος ἀπὸ
τοῦ ἄλφα, δέκα ἕξ μόνα τοῖς “Ἕλλησιν εὗρε στοιχεῖα.. t5
Προσέθηχε δὲ αὐτοῖς Κάδμος ὃ Μιλήσιος γράμματα
τρία,θ, o, y... Μετὰ ταῦτα Σιμωνίδης ὃ Κεῖος ἐλθὼν
προσέθηχε δύο, ἡ καὶ ὦ, ᾿Επίχαρμος δὲ 6 Συραχούσιος
τρία, C, ξ, ψ. Καὶ οὕτως ἐπληρώθησαν τὰ εἴχοσι τέσ--
σαρα. Patet Cadmum Milesium h. 1. a logographo
non diversum esse , neque alienum ab inventore li-
terarum, nisi quod inventi magnitudine tanto infe-
rior est, quanto etate est junior. Àc nescio an si-
mili modo explicandussit junior ille Cadmus Mile-
sius historicus, quem Suidas Λύσιν ἐρωτιχῶν παθῶν
ἐν Bi6Atot δ΄ scripsisse dicit. Qui quidem titulus tum
per se suspectus est(**), tum male quadrat cum Hi-

(* Nonnulli, uti Homerum Atheniensem fecerunt , sie
Phonicias literas in Attica ab Actoeone inventas et de Phe-
nice ejus filia nominatas dixerunt. V. Scammonis Περὶ có-
ρημάτων fr. 2. Reliqua commenta recensere ad me nihil
attinet.

(**) « Vellem Gaisfordius) argumenta istorum librorum
verbo tetigisse; nam quod in Latinis erat scripsit reme-
dia amoris, alius crediderit ab homine Graeco talia pro-
venisse. Suspicor esse reponendum Συλλογὴν ἐρωτιχῶν δ΄,»
BenNBAnDY. Codices nihil suppeditant : X. o. βιδλίων δ΄ codd.
B €; 3. 2p. βιόλίων ιδ΄ ed. Mediol.; X. &. παθῶν sine librorum
nota cod. V; 2. ἐ. παθῶν ἐν (46A. τέτταρσι cod. A; vulgo
A. ἐ. παθῶν £v βιδλίοις ιδ΄.

I.

4 CADMUS MILESIUS.

storiis Átticis, qua eidem auctori ascribuntur.
Quare nisi putaveris Attica quoque argumenti ero-
tici fuisse, ut aliorum Rhodiaca, Milesiaca, Baby-
loniaca etc., proclivis conjectura est, pro Λύσιν etc.
olim fuisse Κτίσιν iovixOv. (*) πόλεων ἐν βιδλ. δ΄,
ideoque Suidam corruptum titulum ponere ejus-
dem operis, quod perverse dederat Pandionis filio
(*), Orphei coxtaneo. Sed de his fortasse aliter sta-
tui possit. :

Monendum enim est de verbis : Τινὲς δὲ Auxtvov
Κάδμον ἀνέγραψαν. Eudocia habet xoi Auxivov xat
Κάδμον; ante Κάδμον particula καὶ est etiam in ed.
Mediol. (Hinc Bernhardius dedit : T. δὲ καὶ Aux.

Kdá3uov ἔγρ.); cod. V : λυχκῖνον Κάδμον. Subesse
Bernhardio videtur : τινὲς δὲ Auxtvou Κάδμον νέον
(sive νεώτερον ) ἀνέγραψαν. Küsterus pro Λυχῖνον le-
gendum proposuit Aóxtv. (***) Ac sane patriam,
non vero patrem indicari literz superstitesarguunt.
Lenissima mutatione scribi possit : T. δ᾽ ᾿Ελευσῖνον

(*) Propius ad ductus literarum accederet si quis pro épo-
τικῶν SCribi vellet χρητικῶν. Idem deinde apud Suidam pro
Avxivoy reponeret. Λύχτιον.

(**) Pandionis patris nomen clarissimum fictum esse
jam monuit Welckerus in Seebodii Archiv 1830, p. 70.

(***) Küsteri conjecturam si probaveris, putari possit
Suidam Κάδμον Λύχιον, 1. e. ὄρος Λυχίας in Lycioe et Phry-

Κάδμον. Eleusinio przterea bene convenirent Hi-
storiz Atticze (Cf. Atthidem Melesagorz, qui item
Eleusinius a nonnullis dicebatur). Sed dubitationem
movent particule xotap. Eudociam et in edit. Med., -
atque o supra scriptum in cod. V. Ex comparatis

lectionibus xoi Κάδμον et Κάδμον, erueris xol Κῶον,
sive is Cadmus fuerit ex Herodoto notus sive alius,
Ex K. AYxivoy vel ex AYKxivov item aliquis eli-
ciat ΚΑῚ Koov, atque duplicem ejusdem nominis
mentionem e nota marginali in textum irrepsisse
statuat. Sed hoc violentius. Igitur scripserim Τινὲς
δὲ καὶ ᾿Ελευσῖνον xat Kov ἀνέγραψαν. Tum Eleusinio
tribuerim Atticas historias. Cadmo autem ex Ascle-
piadarum insula oriundo alterum opus vindicave-
rim , quod Suidas nominat Λύσεις (ἰάσεις ?) épozt-
x&v (πυρωτιχῶν ἢ) παθῶν, quodque ad artem me-
dicam pertinuisse conjeceris. Cadmum hunc esse
illum Herodoti minime contendo, etsi Hippolochus
quoque, cum quo Cadmus Coorum civitate ali-
quantum pr»efuisse dicitur (in Hippocrat. Ep. 7),
erat Asclepiada (). At satis est, opinor, conje-
cturarum.

gix confiniis, quem in Lexicis auctorum suorum nofatum
invenerit, virum esse censuisse.

(*) Epicharmum quoque poetam, qui cum Cadmo in Si-
ciliam transjecit, medicum fuisse constat.

DIONYSIUS MILESIUS.

n

Suidas : Διονύσιος Μιλήσιος (*), ἱστορικός. 'TÀ μετὰ
Δαρεῖον ἐν βιόλίοις ε΄. Περιήγησιν οἰκουμένης. Περσιχὰ,
Ἰάδι διαλέκτῳ. Τρωικῶν ᾿βιδλία γ΄. Μυθικά. Κύχλον
ἱστοριχὸν ἐν βιδλίοις t ( ἕξ Eudocia ).

. Idem v. Ἑκαταῖος... poe χατὰ τοὺς Δαρείου
χρόνους, τοῦ μετὰ Καμδύσην βασιλεύσαντος, ὅτε χαὶ
Διονύσιος ἦν ὃ Μιλήσιος, ἐπὶ τῆς πέμπτης καὶ ἕξηχο-
στῆς Ὀλυμπιάδος (Ol. 65, 1 — 520 ἃ. C., qui est
annus secundus regis Darii ).

Quodsi-.verba τὰ μετὰ Δαρεῖον recte sese habent
et ad Hystaspis filium referenda sunt, Dionysius
llecatzi coz vus fuisse videtur quatenus juvenem
viri, virum senis «qualem dicere licet. Nam He-
cateum paullo post Persica septuagenarium fere
diem jam obiisse compertum habemus ( v. Suidas
v. Ἑλλάνιχος).

Scriptorum catalogum , quem Suidas exhibet,
titulorum undique temere congestorum farragi-
nem esse hodie nemo nescit, quamvis in ordinem
omnia redigere et suum cuique tribuere etiamnum
res sit difficillima. Hoc tamen fere constat ad Mi-
lesium Dionysium ex libris recensitis nihil perti-
nere preter τὰ Περσιχὰ ᾿Ἰ[άδι διαλέχτῳ οἱ τὰ μετὰ
Δαρεῖον ἐν βιδλίοις ε΄. Uterque titulus ad unum
idemque opus referendus est, uti monuerunt Fa-
bricius ( Bibl. Gr. IT, p. 799 ed. pr.), Heynius
( De font. et auctorit. Diodor. p. 68 ed. Bip.),
alii. Verum num ea tantum Dionysius exposuit,
quz post obitum Darii ( Ol. 73, 4, a. C. 485 ) gesta

sunt? Mirum hoc et alienum prorsus ab hujus «vi

scriptoribus. Neque aptius argumentum habebis
ubi probaveris haud. probandam Fabricii. senten-
tiam , qui τὰ μετὰ A. interpretatur De rebus Dario
imperante gestis, perinde ac si esset «à xac
A. (**). Probabilius Creuzerus (Histor. Kunst p. 72)

(Ὁ Alii Dionysii Milesii auctores memorantur duo , alter
medicus ap. Plin. H. N. XIII et XIV ind., Galen. IV,7,
Celium Aurelium , efc; alter sophista sub Hadriano clarus.
V. Philostratus De sophist. I, 22 p. 513, 522; Dio LXIX , p.
789 Reim.; Suidas v. Διονύσιος ; Eudoc. p. 130. Cf. We-
stermann. Gesch. d. gr. Bereds. $94, 6.

(**) Nititur Fabricius loco Plutarchi De sera num. vind.
p. 563 : Σολεὺς Θεσπέσιος ἀνὴρ ἐχείνου τοῦ γενομένου μεθ᾽
ἡμᾶς ἐνταῦθα Πρωτογένους. Ibi jam ex codd. repositum est
μεθ᾽ ἡμῶν.

titulum de parte Persicorum intelligit. Nitzschius
(Hist. Hom. I, p. 88) quinto Persicorum libro
res Darii expositas esse censet. Quanquam nullam
equidem rationem video cur hoc potissimum aliquis
enotandum putaverit. Suspicor Darium nostrum
non esse Hystaspis filium, sed τὸν Δαρεῖον (ἢ) τὸν
xat Ἀστυάγη, ὃν Κῦρος καθελὼν εἰς Πέρσας τὴν βασι-
λείαν μετήνεγχε (Syncellus p. 205 D. ed. Par. p. 387
ed. Dindf.). Hoc si verum est, historia regni Per-
sarum, qui proprie sic dicuntur, libris quinque
comprehensa erat; antecedebat, opinor, pars al-
tera de regno Assyriorum et Medorum, ut in Per-
sicis Hellanici et Ctesize et Dinonis, cujus posterio-
ris opus item in plures συντάξεις pluresque librorum
ordines distributum erat,

Fragmenta qu: ad Persica Dionysii certo judicio
referri possint non habeo. Hic tamen apponam
locum in Bekk. An. Gr. p. 783.

Is

Φασὶ γὰρ ὅτι Φοίνιχες μὲν εὗρον τὰ στοιχεῖα,, Κά-
ὃμος δὲ ἤγαγεν αὐτὰ εἰς τὴν “Ελλάδα. Πυθόδωρος δὲ
(ὡς) ἐν τῷ Περὶ στοιχείων, καὶ Φίλλις 6 Δήλιος ἐν τῷ
Περὶ χορῶν πρὸ Κάδμου Δαναὸν μεταχομίσαι αὐτά φα-
σιν. ᾿Επιμαρτυροῦσι τούτοις xo οἵ Μιλησιαχοὶ συγγρα-
φεῖς, ᾿Αναξίμανδρος χαὶ Διονύσιος xal Ἑχαταῖος, οὺς
καὶ Ἀπολλόδωρος ἐν Νεῶν χαταλόγῳ παρατίθεται,

óc] τις proponit Nitzsch. in Hist. Hom. p. 79,
nisi exciderit nomen grammatici alicujus. Hunc
Dionysium diversum. esse ab illo, quem libro ter-
tio sequitur Diodorus, patet ex cap. 66, ubi Cad-
mus literas asportasse in Greciam dicitur. Hecatzi
hanc et Dionysii sententiam respicit, ut videtur,
Herodotus V, 58, ubi v. Bzhr. et quos laudat. Cf.

. Nitzsch. 1. l. p. 89. Adjicio alium locum ex iisdem

Bekk. An. Gr. p. 362, ubi hzc :
2.

^ ᾿
Αἰμον τὸ ὄρος οὐδετέρως χαταῖος διὰ παντὸς xal.
Διονύσιος xoi EXA&vixos χαὶ Εὔδοξος.

(*) De nomine Δαρεῖος vv. dd. sententias collegit Boelir.
ad Herodot. VI, 69. Idem ibid. tom. IV p. 486 not. de Da-
rio Medo laudat PF. Keil Apolog. Versuch über die Bü-
cher d. Chronik wu. Esra ( Berolin, 1833) , p. 11 sqq.

1.

Phoenices aiunf invenisse literas, Cadmum vero in
Grociam attulisse. Pythodorus vero in libro De elementis
literarum, et Phillis Delius in opereDe choris, ante Cadmum
eas jam Danaum asportasse tradunt. Assentiuntur his
Milesii scriptores Anaximander et Dionysius ct Hecatoeus ,

quorum testimoniis Apollodorus quoque in Navium cata-
logo usus est.
2.
Haemum monítem Αἷμον neutro genere Hecatoeus ubique.
et Dionysius et Hellanicus et Eudoxus dicunt.

6 DIONXSIUS MILESIUS.

Auctorem satis vetustum Hecateus et Hellanicus
comites arguunt; nec quidquam obstat quin hac
ex historia belli Medici fluxerint.

Num Περιήγησιν οἰχουμένης Dionysius Mi-
lesius scripserit, necne, demonstrari quidem ne-
quit; sed quum eodem ἘΝ tempore alter Milesius
in eodem argumento egregiam posuerit operam,

non probabile est eadem paullo post tractasse Dio- .

nysium. Suidze vero auctoritas pzne nulla est, Is
enim non Milesio tantum Periegesin attribuit, sed
etiam Dionysio Corinthio, addens : ταῦτα δὲ εὗρον
χαὶ ἐν Διονυσίῳ τῷ τὰ Λιθιαχὰ γράψαντι" πότερος οὖν
αὐτῶν οὐχ οἶδα. Idem paullo post Periegesin dat
Dionysio Samio vel Rhodio , herensincertus; nam
subjicit : óxoAapj.6dveo δὲ ὅτι Διονύσιος ὃ Περιηγητὴς
Βυζάντιος ἦν διὰ τὸν ποταμὸν Ῥήθαν (ν. 794 ed.
Bernh.). Verisimillimum igitur est omnibus his locis
eam quam etiamnum habemus Dionysii Periegesin
designari. Vid. Bernhardy. ad Dion. Per. p. 489
sqq.;Schirlitz. Ueber des Dionys . Per. Zeitalter u.
Vaterland, in Seebodii IN. Archiv f. Phil, u. Ped.
1858, IL, p. 33 sqq.

Sequuntur apud Suidam Τρωικῶν βιύλία γ' et
Μυθιχά, de quibus utpote Milesii Dionysii operi-
bus aliunde non constat. Contra Argonautica D.
Milesii apud schol. ad Apollon. Rhod. memoran-
tur locis sex. Idem alibi simpliciter laudat Argo-
nautica Dionysii non addita notitia patrize. Duobus
denique locis ad Argonautarum historiam perti-
nentibus citatur Dionysius 72 ytilencus. Num igi-
tur duorum Dionysiorum Argonautica scholiasta
adhibuit? hnmo , utrumque unum esse eundemque
hominem, eum scilicet quem Diodorus libro tertio
et quarto ducem sequitur, ex comparaus inter se
fragmentis, que ad calcem hujus disputationis
subjunximus, patet luculentissime. Jam si indolem
rerum narratarum spectas, videbis eam a simplici-
tate nascentis logographic alienissimam esse atque
Alexandrinam istam redolere vtatem, quz in Euhe-
ineristica fabulas tractandi ratione mirum quantum
sibi placuit (*). Igitur quz apud scholiastam Apol-

(^) Primus ad hoc attendit Heynius ( De fontt. Diodori
p. 57 ed. Bip. ), quanquam is Milesium Dionysium a Dio-
doro adhibitum esse putavit. « Dionysius Milesius, ait,
improbo studio fabulas ad historiarum formam revocare,
rerum vere gestarum speciem iis induere, mythosque
scriptoris pragmatici more tractare instituit, ita ut ad ve-
risimilitudinem et ad probabilitatis historicoe speciem exige-
ret ea, quae a poetis seu antiquis scriptoribus essent nar-
rata. Quo quidem consilio nihil potuit esse ineptius , nihil
ad ipsas historias perniciosius. » Subjungit in nota : « Haud
diffiteor mihi vix satis probabile visum, jam Herodotea
etate de fabulis veterum scriptorum aliquem arguta hac
subtilitate agere instituisse. Rerum tamen argumentis et
scriptorum auctoritati refragari non licet. » Cf. idem p. 69.

lonii ex Dionysio leguntur omnia referenda sunt
ad Mytilenzum , qui in Milesium abiit vel librario-
rum acrisia, vel ipsius fraude Mytilenzi, ut qui
non solum Xanthi Lydi, sed etiam Dionysii Milesii
nomen mentitus esse videri possit. — Rem confi-
ciunt qu: Suidas de Mytilenzo tradit :

Διονύσιος Μιτυληναῖος, ἐποποιός (ἢ). Οὗτος ἐχλήθη
Σχυτούραχίων χαὶ Σχυτεύς. Τὴν Διονύσου καὶ ᾿Αθηνᾶς
στρατείαν ("*). ᾿Αργοναῦται (Ἀργοναυτικά Eudoc.) ἐν

βιδλίοις ἕξ - ταῦτα δέ ἐστι πεζά. Μυθιχκὰ πρὸς Παρ-

μένοντα (***).

Igitur et ᾿Αργοναυτιχὰ et Mufix& expressis verbis
assignantur Mytilenzo. 'T'octx&, h. 1. a Suida omissa,
Diodorus dabit.

Diodorus III, 5», 3, Amazonum historiam expo-
siturus : Οὐ μὴν ἀλλ᾽ ἡμεῖς εὑρίσκοντες πολλοὺς μὲν
τῶν ἀρχαίων ποιητῶν τε χαὶ συγγραφέων, οὐχ ὀλίγους
δὲ xoi τῶν μεταγενεστέρων μνήϊλην πεποιημένους αὖ -
τῶν, ἀναγράφειν τὰς πράξεις πειρασόμεθα ἐν χεφαλαίοις
ἀχολούθως Διονυσίῳ τῷ συντεταγμένῳ τὰ περὶ τοὺς
᾿Αργοναύτας xal τὸν Διόνυσον xol ἕτερα πολλὰ τῶν ἐν
τοῖς παλαιοτάτοις χρόνοις πραχθέντων.

Idem III, 66, 5 : Ἵνα μηδὲν παραλείπωμεν τῶν
ἱστορημένων περὶ Διονύσου, διέξιμεν ἐν χεφαλαίοις τὰ

παρὰ τοῖς AtGuct λεγόμενα καὶ τῶν ᾿Ἑλληνιχῶν συγ-

γραφέων ὅσοι τούτοις σύμφωνα γεγράφασι χαὶ Διονυσίῳ
τῷ συνταξαμένῳ τὰς παλαιὰς μυθοποιίας, δι
γὰρ τά τε περὶ τὸν Διόνυσον xal τὰς Ἀμαζόνας, ἔτι δὲ
N 3 , M à] ^ E] M ,
τοὺς ᾿Αργοναύτας xal và χατὰ τὸν "Duaxóv πόλεμον
πραχθέντα xal πόλλ᾽ ἕτερα συντέταχται, παρατιθεὶς
τὰ ποιήματα τῶν ἀρχαίων, τῶν τε μυθολόγων χαὶ τῶν
ποιητῶν. (Ὁ)

(*) De setate D. Myt. v. Sueton. De illustr. gr. c. 7 :
M. Antoninus Gnipho... institutus Alexandrie , ut ali-
qui tradunt , in contubernio Dionysii Scytobrachionis ;
quod equidem non temere crediderim , quum temporum
ratio vix congruat. Nempe paullo antiquiorem fuisse
putat; nec sine causa, siquidem Dionysius jam ab Apol-
lodoro laudetur (V. fr. Dion. 1), adeoque jam circa 150
ἃ. C. floruisse debeat. Cf. Nitzsch. Hist. Hom. p. 90. Plura
de Dion. Myt. ap. Welckerum in Seebodii Neuem Archiv
1850, p. 70 sqq. (coll. nostris Fragm. Hist. p. XXI), et. in
Cycl. Hom. p. 73 sq.

(**) Num verbis τὴν Atov. x. 'A0. στρατείαν ea designat
qua Diodorus deorum et Gigantum bellum exponens ha-
bet lib. ILE, c. 70 (διῃρημένης... συνάψαι μάχην)" At haec
singularis libri argumentum praebere non potuerunt. For-
fasse primum caput erant τῶν περὶ Διόνυσον, nisi potius
Ἀθηνᾶς στρ. corrupte posita pro ᾿Αμαζόνων στρ., sicuti apud
Diodorum l. 1. junguntur τὰ περὶ τὸν Διόνυσον xai Ἀμαζό-
νας.

(Παρμένοντα ] Fortasse Παρμενίωνα. Parmenionem
quendam Mytilenoeum Olympionicam (Ol. 117) habet
Diodor. XIX , 77, 1. Ceterum cf. quae ad hunc 1. disputat
Bernhardy.

(^***) Bernhardy. ad Dionys. Per. p. 471 : « Quod Diodo-
rus Dionysium sequi se profitetur, qui Bacchi et Amazonum
expeditiones et Hiacum bellum citatis antiquorum carmi-

aoi gota Lfridetpestp et? -

" A αν ES NE ὙΡῸ DS PS METTE
M ENT POS UE χω οι io eR m

bos ui unt

hs sn — ; m m
cs srt M Sex NA den PORTESUUN TS: SI T T SOTME
VUL M T RU VR τὸ d. e nro Cm NC

que. m. a ven o TNI

zd

"^d
E"
Y

hi1
"i
É

Postremo loco inter scripta D. Milesii ponitur
᾿ς Κύχλος ἱστοριχὸς ἐν βιύλ. ζ΄ vel ς΄. Dionysii χυχλογρά-
φου s:epius apud veteres mentio fit, atque cycli lau-
dantur liber primus , quintus et sextus, in quo inter
alia de Ulixe apud Polyphemum versante sermo
erat. Igitur fabulas Grzecorum ex ordine exposuisse
atque in γόστοις heroum, qua ad Trojam pugna-
- verant, substitisse videtur. Verum Dionysius iste
Atheneo non est Milesius, sed Samius. Mile-
sius D. tanquam cycli auctor nusquam memora-
tur, contra Samium tanquam mythographum ex
ipso novimus Lexico Suidiano.

Suidas : Διονύσιος Μουσωνίου ἹῬόδιος ἢ Σάμιος,
ἱστοριχός. Ἣν δὲ xol ἱερεὺς τοῦ ἐχεῖσε ἱεροῦ τοῦ Ἡλίου.
ἹἽΙστορίας τοπιχὰς, βιδλία ἕξ. [ Οἰκουμένης περιήγη-
σιν. ἱστορίας παιδευτιχῆς βιόλίᾳ ι΄. [Ὑπολαμδάνω
ὅτι Διονύσιος 6 ΠΠεριηγητὴς Βυζάντιος ἦν διὰ τὸν mo-
ταμὸν Ῥηόαν.]

Recte, puto, Welckerus Cyc/. p. 75 contendit
Κύχλον ἱστοριχὸν (***) idem opus esse cum Ἱστορία
παιδευτιχῇ atque numerum librorum alterutro loco
depravatum esse. Scilicet quemadmodum de Apol-
lodori Bibliotheca poeta ( v. Fragm. Hist. p.
XXXVIII) dicit : αἰώνων σπείραμα ἀφυσσάμενος
ἀπ᾽ ἐμεῖο, παιδείης μύθους γνῶθι παλαιγενέας χτλ.,
sic etiam ὃ Κύχλος Dionysii ἱστορίαν παιδευτιχὴν,
i. e. veteres fabulas in usum juventutis adornatas
exhibebat. Idem opus a Socrate in Histor. Eccl.
III, 23 dicitur Στέφανος et cum aliis libris,
qui argumento €t tractationis genere similes

1

nibus fabulosisque commentis exposuerit etc., quis est quin
etiam Suida collato D. agnoscat Mytilenzeum , cui et studia
ejusmodi conveniunt et argutula doctv Alexandria subti-
litas et industria, Milesium vero, qui neque compilare ne-
que crepundia nosset otiosioris evi digerere, ab isto lite-
rarum instituto penitus abhorruisse intelligat? » — Qui
vero fuerint ἀρχαῖοι isti μυθολόγοι, quorum auctoritate
suam de Amazonibus, Baccho etc. doctrinam commendare
studuit, id liquet ex Diodoro IV, 77 : Τὸν δ᾽ οὖν Λίνον
φασὶ τοῖς Πελασγιχοῖς γράμμασι συνταξάμενον τὰς τοῦ πρώ-

Ἶτον Διονύσου πράξεις xai τὰς ἄλλας μυθολογίας ἀπολιπεῖν ἐν
τοῖς Ὑπομνήμασν. Ὁμοίως δὲ τούτοις χρήσασθαι τοῖς Πε-
λασγιχοῖς γράμμασι τὸν ᾿᾽Ορφέα καὶ Προναπίδην τὸν Ὅμηρον

διδάσχαλον, εὐφυῆ γεγονότα μελοποιόν πρὸς δὲ τούτοις Θυ-
μοίτην τὸν Θυμοίτου τοῦ Λαομέδοντος, κατὰ τὴν ἡλικίαν γε-
"γονότα τὴν Ὀρφέως, πλανηθῆναι χατὰ πολλοὺς τόπους τῆς oi-
χουμένης, xol παραδαλεῖν τῆς Λιθδύης εἰς τὴν πρὸς ἑσπέραν
χώραν [τῆς οἰκουμένης] ἕως "OxeavoU " θεάσασθαι δὲ xoi τὴν
Νῦσαν, ἐν 1j μυθολογοῦσιν ol. ἐγχώριοι ἀρχαῖοι τραφῆναι τὸν
Διόνυσον, καὶ τὰς χατὰ μέρος τοῦ θεοῦ τούτου πράξεις μα-
θόντα παρὰ τῶν Νυσαέων συντάξασθαι τὴν Φρυγίαν ὀνομα-
ζομένην ποίησιν, ἀρχαϊχῶς τῇ τε διαλέχτῳ καὶ τοῖς γράμμασι
χρησάμενον. Deinde secundum Thymceten istum Bacchi
Africani historia narratur uberrime.

(**) Ne hereas in voce ἱστοριχός de fabulari usurpata
argumento. « Veteres ipsi fabulam ab historia nullo nisi
E sui discrimine disjunxerunt. » Ni£zsch. Hist. Hom.

,87.

DIONYSIUS MYTILENJEUS. :

omnibusque noti
sunt

I erant, componitur. Verba
"Qv ( deorum Grecorum) τοὺς ἀρρενι-.
χοὺς καὶ θηλυχοὺς ἔρωτας εἰ ἀναριθμησαίμην, μα-
χρὸς ἡμῖν ἔσται ὃ τῆς παρεχθάσεως λόγος: ἀρχέσει δὲ
τοῖς ταῦτα γνῶναι ἐθέλουσιν Ó ᾿Αριστοτέλους Πέπλος
x«i Διονύσου (scr. Διονυσίου) Στέφανος xai ἹῬηγίνου
ὃ Πολυμνήμων καὶ τῶν τοιούτων τὸ πλῆθος.

De state Dionysii et de indole Cycli vide
notam ad fragm. 10, p. 1o. — Varias virorum
doctorum sententias collegit Welcker. 1.

429 544.

L 5

— 9 999 «----

DIONYSIUS MYTILEN/EUS.
| APCONAYTIKA.

LIBER PRIMUS.

Schol. Apollon, Rh. I, 1289 : Διονύσιος ὃ Μι-
τυληναῖος συμπεπλευχέναι φησὶ τὸν ἥρωα (Hercu-
lem) τοῖς ἀριστεῦσιν ἕως Κόλχων, xot τοῖς περὶ Μή-
δειαν συμπεπραχέναι τῷ Ἰάσονι. Ὁμοίως xoi Δημά-
ρατος.

Apollodor. 1, 9, 19,.7 : Δημάρατος δὲ αὐτὸν εἰς
Κόλχους πεπλευχέναι παρέδωχε. Διονύσιος μὲν γὰρ αὖ-
τὸν χαὶ ἡγεμόνα φησὶ τῶν ᾿Αργοναυτῶν γενέσθαι,

Demaratus (in Τραγῳδουμένοις) rem adornaverit
ut Theocritus XIII, 75, ubi Hercules post Hylam
amissum. e Mysia πεσδᾷ ἐς Κόλχως ἵχετο. Apud
Diodorum IV, 44, 5, que de Hyla et Hercule nar-
rantur, tanquam nonnullorum sententia interpo-
nuntur (sc. ex Dionysio vett. mythographos lau-
dante). Idem cum Mytilenzo optime consentiens
cap. 41, 3 : Τοὺς οὖν ἀριστεῖς συνελθόντας ἑλέσθαι
σφῶν αὐτῶν στρατηγὸν "HoaxAéa, προχρίναντας xac
ἀνδρείαν. Ceterum hec omnia a prisca traditione
aliena sunt.

2.

Schol. Apoll. Rh. L, 54, ᾿Αμφιρύσοιο : [ὃ δὲ Aut
ρυσος ποταμὸς Θεσσαλίας"] γράφεται xol [Ἀμδίρυσος]
διὰ τοῦ B, ὡς Διονύσιος.

Verba uncis inclusa et hic et in seqq. fragm.
e codice Paris. advocata sunt, in quo ἢ. 1. abest
mentio Dionysii.

3.

Idem 11, 207 : Διονύσιος δ᾽ ἐν τοῖς ᾿Αργοναύταις
φησὶν ἀναιρεθῆναι τὸν Φινέα ὑπὸ Ἡρακλέους, ἰδόντος.
τοὺς [ Φινέως παῖδας ἐν ἐρημία, καὶ μαθόντος ὅτι

: ' DIONYSIUS MYTILEN US.

ὑπὸ Φινέως ἦσαν ἐχδεδλημένοι χατὰ διαδολὴν Σχυθι-
χῇἧς γυναιχὸς, ἣν γεγαμήχει ὃ Φινεὺς, παραιτησάμενος
Κλεοπάτραν. Π εγόνει δὲ τοῦ Φινέως καὶ πρεσδύτης χα-
τήγορος παρὰ τῷ Ἡρακλεῖ: διόπερ Ἡραχλῆς ἀναιτίους
εὑρὼν τοὺς παῖδας, χατήγαγεν εἰς τὴν πατρῴαν οἰχίαν"
Φινέα δὲ ἀνθιστάμενον xol θελήσαντα χκαταποντίσαι
τὸν ἕτερον τῶν παίδων, λαχτίσας 6 *HooxXis ἀπέχτει-
νεν.

Eandem historiam plenius habesap. Diodor. IV,
44, unde Dionysii mythos tractandi rationem di-
scere licet. Antiquiorum nemo ita rem narravit.

4.

Idem III, 200 : Ταύτην (sc. τὴν Κίρχην) Διονύ-
cto; ὃ Μιλήσιος ἐν πρώτῳ τῶν Ἀργοναυτιχῶν θυγατέρα
Αἰήτου χαὶ Ἑκάτης τῆς Περσέως, ἀδελφὴν δὲ Μηδείας
λέγει. Ἡλίῳ γάρ φησιν υἱοὺς γενέσθαι δύο ἐν τοῖς τό-
ποις ἐχείνοις" οἷς ὀνόματα ἦν Περσεὺς καὶ Αἰήτης" τού-
τους δὲ χατασχεῖν EE χώραν: xot Αἰήτην μὲν Κόλχους
xot Μαιῶτας, Περσέα δὲ τῆς Ταυρικῆς βασιλεῦσαι" χαὶ
[τὸν Περσέα πρεσθύτερον ὄντα] γῆμαι γυναῖκα τῶν ἐγ-
χωρίων τινὰ, χαὶ γενέσθαι αὐτῷ [ἐξ αὐτῆς] θυγατέρα,
ἣ ὄνομα ᾿Εχάτη. Οἱ δὲ ἐκ νύμφης τινὸς ἐγχωρίας τὴν
᾿Ἑχάτην φασὶν αὐτῷ γενέσθαι, ἀνδρικὴν περὶ τὰ χυνη-
γετιχὰ, καὶ [περὶ τὰς χαλουμένας "Ex&c διατρίδουσαν]
πρώτην θανασίμους ῥίζας εὑρεῖν, καὶ ἐμπειροτάτην γε-
γονέναι τῶν τε δηλητηρίων xal τῶν ἰᾶσθαι δυναμένων,
xal τὸν ἑαυτῆς πατέρα φαρμάχοις ἀποχτεῖναι. ᾿Γαύτην
γήμασθαι πεμφθεῖσαν εἰς Κόλχους Αἰήτῃ τῷ πατρα-
δέλφῳ ἀφ ᾿ἧς γενέσθαι Κίρχην xot Μήδειαν. T7» δὲ
Κίρχην, πρεσθυτέραν οὖσαν, ὑπερθαλέσθαι τὴν ἑαυτῆς
υτητέρα, τὰ μὲν διαχούσασαν παρ᾽ αὐτῆς, τὰ δὲ xal αὖ-
τὴν ἐφευρηχυῖαν. πολλὰ καὶ δεινὰ [φάρμαχα ]* Μήδειαν
δὲ, νεωτέραν μὲν Κίρχης, οὐχ ἡττωμένην δὲ αὐτῆς.
Ταῦτα μὲν Διονύσιος.

Hecaten Medeze et Circes matrem esse denuo ex
Dionysio τῷ Μιλησίῳ narrat schol. ad III, 242.
Eadem exponit Diodor. IV, 43, nisi quod omittit
egregia ista de Hecate ab Hecisloco nomen adepta,
et liberis addit Zgialeum, quem vulgo dicunt Ap-
syrtum (Metapontium Diceogenes ap. schol. Eur.
Med. 167 ). Cum Dionysio faciunt Cicero de Nat.
D. ΠῚ, 19 et Justin. XLII, 3. Ceterum cf. O. Mül-
ler. Min. p. 280.

»
E LIBRO SECUNDO.

Idem IV, 177 : Διονύσιος ὃ Μιτυληναῖος dv-
θρωπόν φησι γεγενῆσθαι παιδαγωγὸν τοῦ Φρίξου àvó-
ματι Κριόν.

Idem IV, 119 : Διονύσιος ἐν τοῖς Apyovauruxois
λέγει Κριὸν γεγόνέναι Φρίξῳ παιδαγωγόν: ὃν πρῶτον
αἰσθόμενον τὴν ἐχ τῆς μητρυιᾶς ἐπιδουλὴν, ὑποθέσθαι

φυγεῖν, bg ob xal σωθέντος τοῦ νεανίου, διαδεδόσθαι
ὡς ἄρα ἐπὶ χριοῦ μέχρι Κόλχων διασωθείη ὃ Φρίξος.
Eadem ex Διονυσίῳ ἐν ᾿Ἀργοναύταις schol. ad II,
IIA^.

Idem. I, 256 : A. ἐν β' Κριὸν φησὶ Φρίξου τροφέα
γενέσθαι, καὶ συμπεπλευχέναι αὐτῷ εἰς Κόλχους. Διὸ
καὶ μυθεύεται τὰ περὶ τῆς τοῦ χριοῦ θυσίας αὐτόθι.

Vide Diodor. IV, 46, ubi et hzc et alia ejusdem
farinze. Cf. Palephat. Incredib. c. 32. Quam aliter
de ariete hoc narrat Hecateus (fr. 337), Milesii
Dionysii qualis. Cum Dionysii pzedagago conferri
meretur Characis (fr. 12) liber pergameneus. Cf.
Welcker. De cycl. p. 83, Müller., Min. p. 171
sq., Eum. p. 139 sq.

Idem IV, 223 : Ὁ μὲν ᾿Απολλώνιος ἄπραχτον dva-
χωρῆσαι φησὶ τὸν Αἰήτην σὺν ὀχήματι, ἡνιοχοῦντος
᾿Αψύρτου᾽ Διονύσιος δὲ 6 Μιλήσιος φησὶν i ὅτι χαταλα-
ῥὼν τὴν ναῦν ὃ Αἰήτης, παραταξαμένων τῶν ἀριστέων,

Ἶφιν ἀνεῖλεν [Σθενέλου υἱὸν], Εὐρυσθέως ἀρῶν ον χαὶ
αὐτὸς πολλοὺς ἀπέφαλε.

Idem IV, 258 : Διονύσιος δὲ 6 Μιλήσιος φησὶν
ὅτι Αἰήτης ἐδίωξεν αὐτούς: ot δὲ ἀριστεῖς ἠγωνίζοντο
ἀχοντίζοντες, oi δὲ περὶ τὸν Αἰήτην ἵππευον. Ἔνθα xol

?[otw τελευτῆσαι, τὸν Σθενέλου μὲν υἱὸν, Εὐρυσθέως δὲ

ἀδελφόν’: χαταβαλόντα γὰρ δύο τῶν περὶ Αἰήτην ix-
πέων, περικατάληπτον γενέσθαι ὑπὸ τοῦ Αἰήτου, πε-
ριστάντος αὐτὸν Boo) χῳ. Ἔν δὲ τοῖς ἑξῆς φησὶν ὡς οἵ Κόλ-
χοι εἰς φυγὴν ἐτράπησαν.

Aciem describit Diodor. IV, 48, ubi libri pro
Iphi perperam exhibent Iphitum.

7-

Idem IV, 1153 : Ἰστέον ὅτι Τιμαίου (fr. 8) λέ--

| γοντος ἐν Κερχύρᾳ τοὺς γάμους (Iasonis et Medex)

ἀχθῆναι,. Διονύσιος ὃ Μιλήσιος ἐ ἐν δευτέρῳ τῶν Ap-
γοναυτικῶν, £y Βυζαντίῳ φησίν.

Diodorus IV, 49, reditum Argon. paucis absol-
vens nuptias non commemorat, appulise tamen
Argonautas dicit Byzantium , βασιλεύσαντος τότε τῆς
χώρας Βύζαντος.

8.

Idem I, 1116 : Πεδίον Νηπείας ἐστὶ περὶ Κύζιχον"
τὴν δὲ Νήπειαν Διονύσιος ὃ Μιλήσιος πεδίον τῆς
Μυσίας φησὶν εἶναι" ὃ γὰρ βασιλεὺς τῶν Μυσῶν θυγα-
τέρα "I&cou ἔ ἔγημεν Ἴθλυμπος Νήπειαν ὄνομα" xod χα-
τῴχησεν ἐν τῷ πεδίῳ τούτῳ, ὃ νῦν [ἀπὸ ταύτης] xa-
λεῖται Nuselac adios:

V. interpretes ad Hom. Il. IT, 828; Marquardt,
Cyzicus u. sein Gebiet p. 20 sq. Locum ex Argonauti-
cis petitum esse non assevero; Dionysium vero hu-
jus loci eundem habeo cum eo, quem reliquis locis
scholiasta laudat.

"Atos titre IAS A d MBA La

—

ἕξ

ers

T

DIONYSIUS RHODIUS. 9.

9.

Idem II, 965 : Διονύσιος ἐν δευτέρῳ xatà Λιβύην
αὐτὰς ( Amazones) ᾧχηκχέναι φησί’ ῥώμῃ δὲ διενεγχού-
σας χαὶ τρεψαμένας τοὺς ὁμόρους, ἐλθεῖν χαὶ ἐπὶ τὴν
Εὐρώπην, καὶ πολλὰς αὐτόθι πόλεις χτίσαι ὑποτάξαι τε
αὑταῖς τὸ Ἀτλαντιχὸν ἔθνος, ὃ ἦν δυνατώτατον τῶν τῆς
Λιῤύης.

Libycarum Amazonum historiam novimus ex
Diodoro (II, 52 sqq.), qui auctorem suum diser-
tis verbis nominat cap. 5r, 3. Ceterum verba ἐν
δευτέρῳ non ad Amazonica refero, sed ad Argonau-

tica ex quibus reliqua sua scholiasta petivit. Ibi

Dionysius in transcursu suam de Amazonibys do-
ctrinam tetigisse et vulgari traditioni opposuisse

videtur.
—— dám Q-Q Q eai —

(10).

Idem II, 904 : Ὅτι xazeroMqmosv ἸΙνδοὺς 6 Διό-
vucoc Διονύσιός φησι xat Ἀριστόδημος ἐν πρώτῳ Θη-
Gatxàv ἐπιγραμμάτων χαὶ Κλείταρχος ἐν ταῖς περὶ
᾿Αλεξάνδρου ἱστορίαις. Hoc num ad Mitylenzum an
Samium Dionysium referendum sit, nescio, Illud
probabilius. |

Scytobrachionis mentionem Müllerus latere pu-
tavit in Tzetz. ad Lyc. 1247 : Καὶ Διονύσιός φησιν
6 Σχιωναῖος (sic duo codd., vulgo Σχυμναῖος)" Μὰ
τὰς Θεοίνου xal Κορωνίδας χόρας. Igitur ex Μυθιχοῖς,
quze versibus concepta erant, petita forent. Ego de

. Dionysio Sinopensi, poeta comico, cogitari malim.

II.

Ex Τρωιχῶν libris fluxerit Schol. Hom. Il. III,
ÁO : Διονύσιός φησιν ὃ Σχυτοδραχίων Δάρδανον ἀπὸ
Ἑλένης καὶ Πάριδος εἶναι. Vide Wolf. Prolegg. p.
194, et Welcker Cyc/. p. 865 scilicet post III, 4o
D. novum versum inseruit : ΝΜ ηδέ τι γούνασιν οἷσιν
ἐφέσσασθαι φίλον υἱὸν Δάρδανον.

ο
Q—

DIONYSIUS RHODIUS
. SIVE SAMIUS.
KYKAOX IXTOPIKOX.

Ἐς
E LIBRO PRIMO.

Schol. Eur. Pheen. 1116 : Διονύσιος δὲ ἐν τῷ πρώ-
2m P. 7 ι ἈΩΕ[ :
τῷ τοῦ ΚΚύχλου βύρσαν αὐτὸν ( Argum) ἠμφιέσθαι φησὶ,

xo χύχλῳ τὸ σῶμα ὅλον ὠμματῶσθαι. Ὁ δὲ τὸν AtrC-

ψιον ποιήσας φησὶν

Καί οἱ ἐπίσκοπον "Apyov lex χρατερόν τε μέγαν τε,
τέτρασιν ὀφθαλμοῖσιν ὁρώμενον ἔνθα καὶ ἔνθα,

ἀχάματον δέ οἱ ὧρσε θεὰ μένος, οὐδέ οἱ ὕπνος

πῖπτεν ἐπὶ βλεφάροις, φυλακὴ δ᾽ ἔχεν ἔμπεδον αὐτόν.
« Legebatur ἐν τῷ ἑνδεκάτῳ , qui error natus erat e
scriptura T Q [ A. Veram lectionem ex Aug. resti-
tuit Valcken. Taur. ἐν τῷ ἀΐτου χύχλῳ. — Aug. et
Taur. φυλάχη δ᾽ ἔχεν (Taur. ἔσχεν ) ἔμπεδος αἰεί,
quod verum videtur. Paulo ante Aug. πίπτει ἐπὶ
βλεφάρων. Taur.: oi ὕπνος ἐπιδλεφάροισι. Etiam Junt.
Basil. βλεφάροισι. » MaTTHLE. — Versus /Egimii
ipse Dionysius laudaverat. Ex eodem fluxerint ver-
sus quatuor lIliadis parve, quos schol. Vatic. in Eur,
Rhes. 823 his introducit verbis : Τινὲς οὐχ ἵππους.
ἀλλὰ χρυσὴν ἄμπελόν φασι δεδόσθαι ὑπὲρ Γανυμήδους,
χαθάπερ ἐν Κύχλῳ λέγει... Vox Διονύσιος excidisse
videtur, monente Welckero in Cyc£. p. 72. — De
Argo cf. Welcker. Trilog. p. 129.

2.

Schol. Eur. Phoen. 670 : Διονύσιος δὲ ἔθνος Botw-
τίὰς αὐτούς (τοὺς Σπαρτούς) φησιν. Hc Samio
vindico, quia reliqua, quas scholiasta Eur. ex Dio-
nysio affert, ad Samium referuntur. De re cum
Dionysio consentit Hippias Delius ap. schol. Ap.
Rh. III, 1079.

3,
Schol. Eur. Orest. 988 : λόχευμα] ἀχολουθεῖν

δοχεῖ τῷ τὴν ᾿Αλχμαιωνίδα πεποιηχότι εἰς τὰ περὶ τὴν
ἄρνα, ὡς καὶ Διονύσιος ὃ χυχλογράφος φησί. Φερεχύ-
nc 02... (v. fr. 93), 6 δὲ τὴν ᾿Αλχμαιωνίδα γράψας
τὸν ποιμένα προσαγαγόντα τὸ ποιμνίον τῷ ᾿Ατρεῖ ἀντα-
ποχαλεῖ, Igitur Euripidis meminit Dionysius, quod
Milesius D. facere non potuit. Rectissime enim
monet Nitzschius Hist. Hom. I, p. 89 : « Illud ὡς
xai Δ... si excerptorum sermonem. satis teneo, ita
interpretandum est, ut scholiastze omnem de Euri-

pide et Alemzonide annotandi causam materiam-
|. que e cyclographi volumine subnatam esse pute-

mus. — Idem (scholiasta) quos ad Andromed.
698 Alemzaonidis versus affert, non magis ex ipso
carmine, sed ex cyclographi paginis adscivit. »

4.

Schol. Pind. Nem. IIT, 104 : Διονύσιος ἐν πρώτῳ
Κύχλων Θηρίμαχον xot Δηϊκόωντα (sc. Ἣ ραχλέος ex
Μεγάρας παῖδας ἀναγράφει). Εὐριπίδης δὲ προστίθησιν
αὐτοῖς xat ᾿Αριστόδημον. « Deperditum drama spe-
ctat. » βαολῆ.

5
E LIBRO QUINTO.

Clemens Al. Protr. c. 4, p. 14, 11 Sylb. ( tom. I,
p. 41 Klotz.) : Πολλοὶ δ᾽ ἂν τάχα που θαυμάσειαν

10 DIONYSII RHODII

εἰ μάθοιεν τὸ Παλλάδιον τὸ διοπετὲς καλούμενον, ὃ | χτήτης κατῴχησε μετὰ τὴν τῆς Ἰλίου πόρθησιν, χαθὰ

Διομήδης καὶ Ὀδυσσεὺς ἱστοροῦνται μὲν ὑφελέσθαι ἀπὸ
"Dou, παρακαταθέσθαι δὲ Δημοφῶντι, ἐκ τοῦ Πέλο-
πος ὀστῶν χατεσχευάσθαι, καθάπερ τὸν Ὀλύμπιον ἐξ
ἄλλων ὀστῶν Ἰνδιχοῦ θηρίου. Καὶ δὴ τὸν ἱστοροῦντα
- Διονύσιον ἐν τῷ πέμπτῳ μέρει τοῦ Κύχλου παρίστημι.

De Palladio ex ossibus Pelopis confecto cf. Schol.
Il. IV, 92; Tzetzesad Lyc. 53, 911, Posthom. 575;
Pausan. V, 13, 5; Welcker. Cycl. p. 79.

5.

Schol. Pind. Pyth. I, 109 : Φησὶ γὰρ Διονύσιος
χρησμοῖς Ἀπόλλωνος ἀκολουθησάμενον τὸν Φιλοκτήτην
ἀφυπνῶσαι, τὸν δὲ Μαχάονα ἀφελόντα τοῦ ἕλχους τὰς
διασαπείσας σάρχας xa ἐπικλύσαντα οἴνῳ τὸ τραῦμα
ἐπιπάσαι βοτάνην, ἣν ᾿Ασχληπιὸς εἴληφε παρὰ Χείρω-
νος, καὶ οὕτως ὑγιασθῆναι τὸν ἥρωα.

Eadem, sed brevius, ex Dionysio refert Tzetzes
ad Lyc. 911.

ἡ
E LIBRO SEXTO.

Athenzus XI, p. 477, E : Atovóctoc δ᾽ 6 Σάμιος ἐν
τοῖς περὶ τοῦ Κύχλου τὸ “Ομηριχὸν κισσύῤιον xup.Gtoy
ἔφη, γράφων οὕτως" « Καὶ αὐτὸν ᾽Οδυσσεὺς δρῶν ταῦτα
ποιοῦντα, πληρώσας τοῦ οἴνου χυμόίον δίδωσι πιεῖν. »

Idem XI p. 481, E: Διονύσιος δ᾽ ὃ Σάμιος ἐν ἕχτῳ
περὶ τοῦ Ko τὸ αὐτὸ οἴεται εἶναι κισσύξιον xai
χυμόίον. Φησὶ γὰρ, ὡς ᾿Οδυσσεὺς, πληρώσας χυμόίον
ἀχράτου, ὦρεξε τῷ Κύχλωπι.

Περὶ τοῦ Κύχλου dictum negligentius, ut Διόδωρος
περὶ τῶν Βιδλιοθηχῶν, XIT, p. 541, Κλέαρχος περὶ
Βίων etc; Quod non animadvertentes nonnulli
Dionysium de cyclo epico scripsisse putarunt. V.
Welcker. l. l. p. 80 sq.

8.

Schol. Hom. Od. XIII, 85 : Σχύλλα θυγάτηρ μὲν
ἦν Φόρχυνος χαὶ Ἑκάτης τὸ μὲν μέγεθος θαυμαστή"
εἶχε δὲ πόδας μὲν δώδεχα, χεφαλὰς δὲ ἕξ, ἐν ἑχάστῳ
δὲ στομάτων τς στίχους ὀδόντων, ὀφθαλμοὺς δὲ πυ-
ροειδεῖς. Kad τὸ μὲν ἄλλο σῶμα ἐχρύπτετο αὐτῆς ἔν τινι
σπηλαίῳ, κατὰ βύθου βεδλημένον, συμφυὲς οὖσα τῇ
πέτρα" τὰς δὲ κεφαλὰς αὐτῆς εἶχ εν ἔξω περιμήχεις ὥστε
δύνασθαι ἀπὸ τῆς πέτρας εἰς τὴν γαῦν φθάνειν. Ταύτην
λέγεται τὸν ραχλέα δπότε τὰς Γηρυόνου βοῦς ἢ ἤγεν. ὡς
εἶδεν ἀπληστευομένην, ἀνελεῖν" τὸν δὲ πατέρα διὰ πυρὸς
ἀναγχάσαι πάλιν αὐτὴν ἀγαζῆσαι, Ἧ ἱστορία παρὰ Διο-
νυσίῳ.

9

Tzetzes ad Lyc. 912 : "Ev0x νῦν ἣ Χώνη ἐστὶ,
χωρίον ἦν πρῶτον λεγόμενον Οἰνωτρία,, ὅπου 6 Φιλο-

Διονύσιος xai Δίων 6 Κοχχειανὸς xal πάντες οἵ τὰ τῶν
“Ῥωμαίων γράψαντες ἱστοροῦσι.

De Dionysio Halicarnassensi aliquis cogitaverit ;
sed is de hac re nihil; intellige cyclographum,
quem in proxime antecedentibus Tzetzes laudave-
rat (fr. 6). Atque AAodium auctorem in eo quo-
que agnosco , quod Philocteta ap. Tzetz. 1. 1. AAo-
diis in Italia contra Pallenenses colonos opitulans
cecidisse dicitur. Ex eodem Dionysio, opinor,
fluxere qua ad v. 927 de sacro Philoctete narran-
tur. Ceterum de Chone vid. Antiochus fr. 6; Apol.
lodorus fr. 173; Servius ad Virg. /En. III, 402.

10.
Tzetzes Chil. XII, 179 :

Καὶ ὁ ᾿Ορφεὺς ἰσόχρονος τῷ 'HooxAct ὑπῆρχε»
πρὸ χρόνων ὄντες ἑκατὸν τοῦ Τρωιχοῦ πολέμου.
Ὡς δὲ Ὀρφεὺς ἐν Λιθιχοῖς περὶ αὑτοῦ μοι λέγει,
᾿Ἑλένου τι βραχύτερον ὕστερον εἶναι λέγει"
τούτου μιᾷ δὲ γενεᾷ “Ὅμηρος ὑστερίζει,

ὃ χατὰ Διονύσιον ἄνδρο. τὸν χυχλογράφον

ἐπὶ τῶν δύο στρατειῶν λεγόμενος ὑπάρχειν,
Θηύδαϊχῆς Ἑλλήνων τε τῆς διὰ τὴν Ἑλένην.
Διόδωρός τε σύντροχα λέγει Διονυσίῳ,

xai ἕτεροι μυρίοι δέ.

Eadem repetit Tzetzes ad Hesiod. p. 15 Gaisf.

Cum his coherent qu:e afferuntur in Crameri An.
Gr. Parisin. vol, II, p. 227, 27 : Διόδωρος ἀποδεί-
xvuct τοῦτον (sc. τὸν “Ὅμηρον ) πρὸ τῆς Ἡραχλειδῶν
χαθόδου τετελεύυτηχότα. Erat hec Cratetis sententia
(vid. nostra Fragm. chronol. p. 196 cll. Nitzsch.
Hist. Hom. II, p. 91, Welcker. p. 203). Dionysius,
opinor, discipulus fuit Cratetis. Diodorus autem li-
bro III, 67, de state Homeri cum Apollodoro facit;
cyclographum igitur secutus sit libro sexto, pro fon-
tium varietate pugnantia inter se referre haud veri-
tus. At ne credas Dionysium cyclographum eundem
esse cum Mytileneo, quem libris III et IV Diodo-
rus ducem habuit (Sic Lobeck. Aglaoph. 990 sq.)
Nam lib. III. 67, 2, Thamyrin et Orpheum et Her-
culem Lini discipulos fuisse, ideoque iisdem vixisse
temporibus, dicit. His contraria sunt quz ex scho--
lis Tzetze ad Alleg. Hom. (in codice Paris.
N.2705) excerpsit Dübnerus meus, Welckerus (l. 1.
p- 193) publici fecit juris. Etenim Tzetzes ad Dio-
dorum provocans scribit hiec : Ληροῦσιν [oi] εἶπον
ὅτι ὃ ᾽Οδυσσέως Τηλέμαχος ὕστερον ἦν Ὅμηρος, ὡς
δῆλον ἐχ mU χρόνου Προναπίδου τοῦ Ὁμήρου διδασχά--
λου, ὃς ἦν τρίτος ἀπὸ Κάδμου, “Ὅμηρος δὲ τέταρτος.

Ὅ θά μυρις δὲ πάλιν παλαιὸς ἣν ἰσόχρονος K à μου, πάπ-

πος Ὀρφέως. Ὀρφεὺς δὲ Μενίππης ἦν υἱὸς τῆς Θαμύ-
ριδος θυγατρὸς, κἂν ἀλληγοριχῶς τῆς Καλλίοπης υἱὸς
λέγεται, Secundum hac igitur Orpheus non zequa-

τ᾿ ΓΝ ΞΟ ERU

ἂν
El
ἮΝ

τ Δ rn

*

r3

FRAGMENTA. (t

lis, sed nepos est Thamyridis; Diodorus vero si
utrumque attulit, alteram sententiam procul du-

— bio memoravit libro sexto. — Praeterea ad hoc ve-
- lim attendas , quod Diodorus postquam lib. III et

IV precipuas Grecorum fabulas exposuerat, libro

— V autem insulas earumque ἱστορίας τοπιχάς (nescio

an magnam partem sec. ἱστορίας τοπικὰς Dion. Samii)
percurrerat, deinde libro sexto denuo ad mythicam

- historiam redeat, nec pauca eorum, 4: jam dixe-
— rat, tangat iterum. Hzc novum scriptoris arguunt

consilium, novumque, cujus vestigia legerit, au-
ctorem , Dionysium scilicet cyclographum.
Procemio libri VI Diodorus suam de diis doctri-

nam explicat, quam confirmat ex Euhemeri historia .

sacra, et prodigiosis Homeri , Hesiodi, Orphei fa-
bulis opponit. Sed hos ipsos poetas in sequentibus
duces se narrationis secuturum esse profitetur. Ita
enim Excerpt. lib. VI, 2, 11 : Koi περὶ μὲν Εὐημέ-

ρου... ἀρχεσθησόμεθα τοῖς ῥηθεῖσι, τὰ δὲ παρὰ τοῖς “Ελ-

λησι μυθολογούμενα περὶ θεῶν ἀκολούθως Ἣσιόδῳ xol
Ὁμήρῳ xal Ὀρφεῖ πειρασόμεθα συντόμως ἐπιδραμεῖν.
His absolutis, heroum Gr. historiam usque ad Tro-
jana tempora pertexuit, id quod ex fragmentis
quisque intelligit. Igitur quum libris antecedenti-
bus (III et IV) celeberrimas Grecorum fabulas
prolixe quidem, sed sine ullo ordine exposuisset
(sicuti Dionysius Myul. peculiaribus scriptis singulas
fabulas tractaverat), jam continuam quandam hi-
storiam ex ordine, quem epica Grzcorum carmina

suppeditabant, duce Samio Dionysio, dedisse vi-

detur. Ex antecedentibus vero facile colligas cyclum
hunc epicum minime fuisse eum, quem proprie
dicimus Homericum , sed ex diversissimis elementis
conílatum et variis Euhemeristice sapienti: flori-
bus distinctum. Sic ap. Diodorum VI, 3, ea que
feruntur de equis Achillis loquela praeditis , inde ex-
plicari vult, quod equi isti olim Titanes fuerint.
Alexandrinam ztatem produnt quz (VI, 3) de serto
Ariadnes ex gemmis Indicis composito leguntur.
Euhemeri sectatorem agnoscis in historia de Pico
prestigiis mysticis abutente ad stuprandas mulie-
res, quz: ideo ex diis gravidas se fieri putant. —
Ceterum quz de diis Diodorus praemisit, ea non ex
Cyclo sumpserit, sed ex ejusdem, nisi fallor, Diony-

sii Samii Περὶ θεῶν opere, quod, Suida teste, triginta
tres libros complectebatur.

2.
“-

ΠΕΡῚ ΘΕΩΝ,

IT,

Suidas. Νύμφαι, σχώληχες οἵ ἐν τοῖς τῶν μελισσῶν
χυττάροις, ὅταν ἤδη πτεροποιεῖν ἄρξωνται" οἱ δ᾽ ἁπλῶς
τοὺς πτερωτοὺς σχώληχας, Σάμιοι. Καὶ τὸ ἀνὰ μέσον
τῶν γυναιχείων αἰδοίων νύμφην καλοῦσι. Καὶ τῶν ῥό-
δων at χκάλυχες ak μεμυχυῖαι, νύμφαι. Καὶ αἱ Μοῦσαι
δὲ ὑπὸ Λυδῶν νύμφαι, “Ὅτι δὲ πάντων τῶν καρπῶν αἱ
ἐχφύσεις οὕτω, δῆλον. Περὶ δὲ τῶν θεῶν Διονυσίῳ πᾶσα
ἱστορία συνῆχται ἐν τριάχοντα χαὶ τρισὶ βιόλίοις. To-
tus hic locus fluxerit ex Dionysii Περὶ θεῶν opere,
in quo non minus quam Apollodorus, in suis
Περὶ θεῶν libris ad etymologica auctor attende-
rit.

Prater hzc ad. Dionysium Samium a nonuullis
referebantur Βασσαριχὰ, ab aliis Dionysio Afro tri-

"buta. Eustath. ad Dionys. Perieg. p. 81 ed. Bern-

hardy : Τὰ δὲ Βασσαριχὰ διὰ τὴν τραχύτητα οὐχ ἄξια
τούτου (Διονυσίου Αἰδυος, εἰς fov Σάμιον ἀνηνέχθησαν
Διονύσιον. Cf. Bernhardy δα Dion. p. 492 et 515,
ubi fragmenta Bassaricorum ex Stephano Byz. col-

lecta habes (coll. Schirlitz. in Seebodes Archiv
183o, II, p. 42). Idem Bernhardy ad Suidam v.

Διον. Μουσωνίου Rhodium nostrum Solis sacerdotem
eundem esse suspicatur cum Zeliopolita , quem di-
cit Artemidor. in Onirocrit. II, 66, p. 243 Reiff. :
Φασὶ γὰρ τὸ ζῷον (χελιδόνα), θάνατόν τε σημαίνειν
ἀώρων σωμάτων, καὶ πένθος καὶ μεγάλην τινὰ λύπην"
ἀπὸ τοιούτων γὰρ καχῶν χαὶ τὴν ὄρνιν ταύτην λόγος
ἔχει γενέσθαι. Φησὶ γὰρ xot ᾿Αλέξανδρος ὃ Μύνδιος δεῖν
ταῖς ἱστορίαις πείθεσθαι, καὶ Διονύσιος ὃ “Ηλιουπολί-
τῆς X. τ. λ. (Cf. Tertullian. De anim. c. 46.) Quare
apud Diogen. L. I, 38 (γεγόνασι xot ἄλλοι Θαλαῖ
πέντε... πέμπτος, νεώτερος, ἄδοξος, οὗ μέμνηται Διο--
νύσιος ἐν Κριτιχοῖς) legendum putat Δ. ἐν Ὀνειρο-
χριτιχοῖς. Reinesius voluit ἐν Κρητιχοῖς. Vulgatam
ad Dionysium Halicarnassensem referendam esse
opinatus est Fabricius.

HIPPYS RHEGINUS.

Ex Asia insulisque Ionicis jam trajiciendum est
in Italiam et Siciliam, ubi faustus multarum re-
rum concursus ad colenda studia historica Grecos
excitavit. Quid quod, si Suidam audiamus, vel ante
Hecateum Milesium Messenius historiographus flo-
ruit, Porvzrrus, pater Ibyci.

"I6uxoc, ait, Φυτίου, ot δὲ Πολυζήλου τοῦ Μεο--
σηνίου ἱστοριογράφου (sic codd. optimi; τοῦ M. τοῦ
στ. editt. ).

Verum sphalma grammatici "Polyielum Rho-
dium, serioris zvi historicum, cum Ibyci poete
patre confundentis neminem "tet. Bothius libra-
riorum culpam esse putans vulgatam lectionem
mutari voluit in Μεσσηνίου, οὐ τοῦ ἵστορ. Quse est
emendatio paullo frigidior.

Certius constat de ZTAheagene et Hippye Rheginis.
Quorum ille quanquam injuria historicorum nu-

mero accensetur, tamen quz de eo referuntur pets

pauca indicare h. 1. liceat.

Tatian. Or. adv. Gr. c. 48 (ex eo Euseb. P. E.
X, 11, p. 491): Περὶ τῆς ποιήσεως τοῦ Ὁμήρου γέ-
νους τε αὐτοῦ χαὶ χρόνου, χαθ᾽ ὃν ἤχμαζε, προηρή-
νευσαν οἱ πρεσθύτατοι Θεαγένης τε ὃ Ῥηγῖνος, κατὰ
Καμδύσην γεγονώς (0l. 62, 2-64,3), Στησίμόροτός
τε ὃ Θάσιος χαὶ Ἀντίμαχος δ Κολοφώνιος, Ἡρόδοτός
τε ὃ Ἁλιχαρνασσεὺς xoi Διονύσιος 6 ᾿Ολύνθιος- μετ᾽
ἐχείνους Ἔφορος 6 Κυμαῖος χτλ. — Hinc Scaliger in
Ὄλ. ἀναγρ. ad Olymp. 63 notavit : Θεαγένης ὃ χρο-
νολόγος ἤχμασεν.

Schol. Aristoph. Av. 822 : Εἰσὶ δὲ ἄλλοι δύο Θεα-
γένεις, εἷς μὲν ὃ περὶ Ὁμήρου (ὃ εἰς “Ὅμηρον schol.
Pac. 928) γράψας, ἕτερος δὲ ὃ περὶ μαλαχίας σχω-
πτόμενος. In. schol. Ῥαο.]. 1. duo hi in unum con-
flantur. Inde pendet Suidas v. 'Ex&etov, Θεαγένης,
"Y veta.

Schol. ad Dionys. Thrac. gramm. in Bekk. Ànecd.
Gr. p. 729 : *H δὲ περὶ “Ἑλληνισμὸν (sc. γραμματική
ἐστιν), ἥτις xai νεωτέρα ἐστὶν, ἀρξαμένη μὲν ἀπὸ
Θεογένους (sic sepius hoc nomen scribitur), τελε--
σθεῖσα δὲ παρὰ τῶν ΠΕεριπατητιχῶν, παρ᾽ “Εξιφάνους
(lege Πραξιφάνους) τε xot ᾿Αριστοτέλους.

Princeps est eorum, qui apologiam sive allego-
ricam fabularum Homer. interpretationem scripse-
runt. Schol. Ven. ad 1]. 20,67, p. 533, 30 Bekk. :
Οὗτος μὲν οὖν τρόπος ἀπολογίας ἀρχαῖος ὧν πάνυ χαὶ
ἀπὸ Θεαγένους ἹΡηγίνου, ὃς πρῶτος ἔγραψε περὶ Ὅμή-
ρου. Cf. sch. ad Il. I, 381. Eundem, puto, in-
nuit Schol. Leid. ad Il. 19, 129 in Valckenarii
Opusc. II, p. 127, ubi, postquam de Gigantum
' bello exposuerat, addit : Ἢ ἱστορία παρὰ Ἡσιόδῳ καὶ

OQ eovóv ῳ(Θεοπόμπῳ voluit Welcker Cyc/. p. 29) (*).

Ceterum num recte Theagenes Cambysis zequalis.

fuisse dicatur, in tanta testimoniorum penuria ne-
que negare licet neque affirmare. Quanquam fa-

cile accidisse Theageni credas, quod accidit Hel- |

lanico, Pherecydi, Antiocho Syracusano, Xeno-
, yo, , (
phani , qui omnes a nonnullis justo antiquiores esse

putabantur. Utut est, Stesimbrotum certe Periclis .

cosvum setate superavit. Atque « ex testimoniis —

(Nitzschius H. Hom. II p. 85 ait) efficitur, hune ᾿

omnium quotquot fama nobilitavit Homeri inter-
pretum primum exstitisse, quem eundem primum
grammaticum dicas licet, quum vere omnis gram-

matice, quz poetarum scriptorumque interpreta- |

tione censetur, hoc fuerit principium, ut poete
nobilissimi auctoritas, tum reprehensionibus af-
fligi coepta, enarrationis artificio vindicaretur,

h. e. allegoria tum physica tum ethica. Theagenis

liber sine dubio mature neglectus est pre subse-
quentium allegoricorum sapientia; nam cognitio

(* Theagenes, quem de forma grammaticá laudat
Etym. M. v. βεδαιῶ, non est Rheginus, uti Vossio p. 502
videtur, sed probabiliter is, quem cum Herodiano, Try-
phone, aliis recenset Anonym. De artium et disc. invent.
in cod. Coislin. ( Fabric. B. Gr. IX , p. 601 ed, pr.); fortas-
sis Cnidius, Herodis Attici magister (Philostr. Vit. He-
rod. II, 1, 14). — Porro errat Clintonus (Εἰ. H. tom II,
p. 369), qui Theagenem Rheg. significari putat a Tzetze ad
Lyc. 177, quo loco is ἱστορικώτερον se in. fabularum inter-
pretatione esse dicit. Alexandro Polyhistore, Apollodoro,
“Ῥηγίνου τοῦ Πολυμνήμονος, Artemone Pergàmeno et Cas-
sandro Salaminio (corrige : Hegesandro Salaminio. Cf.
fragm. Hegesandri Delphi ). V. Welcker. Cycl. p. 134. Ete-
nim Πολυμνήμιων libri titulus est. Suidas : Ρηγῖνος, γραμ.-
ματιχὸς, ἔγραψε τὸν λεγόμενον ΠΠ|ολυμνήμονα. Of. Eudocia
p. 371 et Nicephorus H. Eccl. X, 36, tom. II, p. 89 Paris.
Quanquam recte fortassis statuas ἹΡηγῖνος non esse nomen
hominis, sed patric, sicuti v. c. Heraclides Tarentinus in
Geoponicis , ap. Galenum , alios , simpliciter dicitur Taren-
tinus. 1516 Πολυμνήμων a Socraie H. Eccl. III, 23 compo-
nitur cum Στεφάνῳ Dionysii Samii , e£ cum Πέπλῳ Aristo-
telis, qui libri ejusdem sunt indolis. RAegini de diis doctrinam
Euhemeristicam pluribus exponit Malala p. 54, 7, Rhegino
adjungens Diodorum. Apud Tzetzen Hist. I, 470 in fabula
de Atrei ariete legis : Moó6acx χρυσόχροον ποῦ φέρειν τὴν
ἐρέαν ἹῬηγῖνος τὸν ἸΙσίγονον εἰσφέρει γεγραφότα. Igitur Isigono
Rheginus junior. Etiam Mirabilia collegisse in multiformi
suo opere videtur : nam Tzetzes Hist. VII, 644 de Indicis
miraculis e£ mendaciis loquens recenset Ctesiam, Iambu-
lum, Isigonum , Rheginum. Cf. etiam Phot. cod. 158. Primo
ante Christum seculo vel serius vixisse mihi videtur. —
Alius, nisi fallor, Rheginus, laudatur in Stoboi Floril. I,
p. 54,258, S. Maximo tom. II, p. 264, ^. Melissa I, 53. —
De Theagene Macedonicorum auctore dicemus infra. —
Alios hujus nominis auctores v. ap. Sueton. Aug. €. 94;
Alexandr. Aphrodis. W, 89 in Gazae vers.; Galen. IV, p. 178.

zz icai oT

nep -

Y.

HIPPYS. RHEGINUS.

ejus omnis ll. ll. constat. Quocirca, quum a po-
sterioribus non adhibitus videatur, nisi ut cultiori
disciplinz auctoritatem adderet, ne Tatianus qui—

— dem ipsum vidit; neque sciri licet, ecquid curiosius

de Homeri vita quzsiverit Theagenes. » Cf. Wolf.

-Prolegg. p. 1615 Lobeck. Aglaoph. p. 155 sq.

——--— O0 0-0 a —

Suidas : Ἵππυς, Ῥηγῖνος j ἱστορικὸς, γεγονὼς ἐπὶ

᾿ τῶν Περσικῶν, χαὶ πρῶτος ἔγραψε τὰς Σιχελιχὰς πρά-

ξεις, ἃς ὕστερον Móns énevéuexo* Κτίσιν Ἰταλίας,
Σιχελικῶν βιόλία ε΄, Χρονιχὰ ἐν βιθλίοις ε΄, ᾽Ἄργολι--
χῶν γ΄. Οὗτος enixe ἔγραψε παρῳδίαν xol χωλίαμ.--
6ov χαὶ ἄλλα.

“Ἵππυς} libri "Yzuc; quam reposui formam
habes fr, 1, 2, 6; preterea. occurit Ἱππεύς fr. ἡ,
Ἱππίας fr. 7, ἽΠππών fr. 5. coll. fr. 1. — De Hip-
pone Rhegino atheo, cum nostro historico non
confundendo , vide quz laudant Küster. et Bern-
hardy. ad h. 1. — 'Agy0oAtxov] Sic ex duobus li-
bris Bernhardy rectissime; ἀργολογιχῶν editt. ; ἀρ-
χαιολογιχῶν Eudocia, quod tueri voluit Bast. Com-
ment. Paleogr. p. 754 , qui e cod. Paris. enotave-

Tat ἀρχολογιχῶν. — οὗτος πρῶτος xc. ] Hac ad

Hippyn nihil pertinere, sed precedenti articulo
(Ἱππῶναξ) adjungenda esse jam Küsterus monuit.

De vita et ztate Hippyis prater Suidam nemo
quidquam tradit. Fragmentorum indicia scrutans
virum elicias, «qui viderit lumina Gracie, Argos
et Athenas (fr. 3. 5), qui imbutus fuerit doctrinis
Pythagoricorum (fr. 6), denique cujus scripta Pha-

nias Eresius etiam literatissimo szeculo lectu digna

habuerit (fr.'6). — Reliquie tantum non omnes
ex Chronicis petita sunt, qu: expresse semel lau -
dantur in fragmento quarto, ubi oraculum citatur
Myscello datum conditori Crotonis. Hinc et ex
fragm. 5 intelligimus satis füse res Siculas et Ita-
licas in Chronicis traditas faisse, adeo ut dubitare

possis, an non Chronicorum libri quinque iidem

sint cum illis, quibus separatim Sicilie historiam
et Graecarum in Italia urbium origines persecutus
esse dicitur, At dubitationem prescindere videntur

— fragmenta 1, 2, 3, qu: sunt de antiquitate populi

ἣν » Ud

— Egyptiorum deque fabulis Helladicis. Etiam phi-
losophorum, poetarum, musicorum tempora et

13

monumenta recensuisse Hippys videtur ( fr. 6). —
Myes, qui scripta auctoris nostri in compendium
redegit, alibi non memoratur.

XPONIKA.
ἐν βιδλίοις ε΄.
Y
Schol. Apoll. Rh. IV, 262 : Ἵππυς ("Izzov

cod. Par.) τοὺς Αἰγυπτίους ἀρχαιοτάτους. γεγονέναι
λέγει, χαὶ πρώτους στοχάσασθαι τῆς τοῦ ἀέρος χρά-
σεως" χαὶ γονιμώτατον εἶναι τὸ τοῦ Νείλου ὕδωρ.

De eadem re schol. laudat CAronica Xenagorez,
Cosme /Egyptiaca, alia, ᾿Αρχαιοτάτους /Eg. dicit διὰ
τὴν τοῦ ἀέρος εὐχρασίαν xal διὰ τὴν φύσιν τοῦ Νείλου "
τοῦτον γὰρ πολύγονον ὄντα καὶ τὰς τροφὰς αὐτοφυεῖς
παρεχόμενον ῥᾳδίως ἐχτρέφειν τὰ ζωογονηθέντα χτλ.
(verba sunt Diodori T, 10, 1); eosdemque ha-
rum rerum observatores primos exstitisse auctores
scientiarum. Tta narrasse Hippyn ex verbis schol.
cum aliorum narratione collatis intelligitur, Cf. in-
terpr. Herodot. ad II, ?5; Heyne De fontibus Dio-
dori p. XXVIII ed. Bipont,

Δ.

Stephan. Byz. v. Ἄρχάς : Ἵππυς δὲ 6 “Ῥηγῖνος
λέγεται πρῶτος χαλέσαι Προσελήνους τοὺς Ἀρχάδας,
xai τὸ ἄστρον λέγεται ἐν τῷ οὐρανῷ τότε ἄρχτος χλη-
θῆναι, ἣ ἅμαξα λέγεται. — Utrumque inter se ex
Hippyis sententia cohaerere facilis conjectura est.
Callistüs s. 'Themistüs, Arcadis matris, fabulam
nemo nescit. οὐρανῷ] cod. Rhedig. ; sic emendave-
rat jam Casaubonus pro vg. ἀρανῶ (Δράτῳ voluit
Holsten. ).

A

Schol. Eur. Med. το de Medea : Περὶ δὲ τῆς
εἰς Κόρινθον μετοιχήσεως ἹἹππεὺς ( corr. Ἵππυς) ἐχτί-
θεται χαὶ “λλόνιχος. Hinc procul dubio :

Schol. Eur. Med. 2o : Μήδειαν ὑπὸ ᾿Αχάστου ἐχ-
πεσοῦσαν σὺν Ἰάσονι Ἱππότης ὑπεδέξατο Κρέοντος τοῦ
Αυχαίθου. *O AóxatÜoc δὲ, ἐπεὶ Βελλεροφόντης ᾧ ὦγετο,

ἦρξεν ἔ ἔτη χζ' , ἔπειτα Ko: λ΄, εἶτα ἽἭππότης. Ἐπεὶ
δὲ Ἰάσων ἔγημε τὴν Ἵππότου θυγατέρα, τότε δὴ χτεί--
vaca τοὺς παῖδας αὑτῆς, ἀπαλλάσσεται πρὸς Αἰγέα.

CHRONICA.
LIBRIS QUINQUE

1.

Hippys JEgyptios omnium antiquissimos fuisse ait , pri-
mosque in aeris temperaturam inquisivisse : atque Nili
aquam apprime esse foecundam.

2.

Hippys Rheginus primus dicitur Arcades nominasse Pro-

selenos, atque astrum qu:e nunc ἅμαξα appellatur, tum
ἄρχτον ( ursam ) esse dictum.
3

De Medea Corinthum commigrante exponunt Hippys et
Hellanicus.

Medeam ab Acasto pulsam cum Iasone Hippotes excepit
Creontis filius, nepos Lyczethi. Lycsethus vero, postquam

- Bellerophontes decesserat, regnavit annis 27; deinceps

Creon annis 35 ; post hunc Hippotes. Ubi vero Iason duxit
Hippote. filiam , tum Medea, interfectis liberis suis, ad
JEgeum se contulit:

[4 HIPPYS RIEGINI

Derevide Müller. Min. p. 273 et qui ibi laudan-
tur. Sumpserithzc ex ἀναγραφαῖς Κορινθίων. Graeciam
adiisse Hippyn arguunt etiam Argolica, ex qui-
bus qua referuntur (fr. 8), vix aliunde nisi ex
ore sacerdotum /Ésculapii accepit. Idem in Chro-
nicis seriem Sacerdotum Junonis Argive enotare
haud omiserit, Atque ex Hippye, nisi fallor, pe-
tita sunt , quz Hellanicus in Sacerdotibus Jun. (fr.
26) distincte tradit de temporibus migrationum
Sicularum.

Á.

Zenob. HI, 42 :Δῶρον δ᾽ ὅ τι δῷ τις ἐπαί-
νεῖ : Αὕτη χόμμα ἐστὶ χρησμοῦ τοῦ δοθέντος Μυ-
σχέλλῳ τῷ "Puri, καθ᾽ ὃν δὴ χρόνον Κρότωνα οὐχ
ἐβούλετο οἰχίζειν, [ἀλλὰ] Σύδαριν, ὥς φησιν Ἵππυς
(codd. ἹἹππεύς) ἐν τῷ Περὶ χρόνων. Φησὶ δὲ οὕτως
ἔχειν τὸν χρησμόν"

Μύσχελλε βραχύνωτε, παρὲκ θεὸν ἄλλα ματεύων

κλαύματα θηρεύσεις * δῶρον δ᾽ ὅτι δῷ (ὃ διδῷ ἢ) τις ἐπαίνει.
"Ex Ῥυπῶν oriundus Myscellus etiam Straboni
VIII, p. 387. In Excerpt. Vatican. Diodori (VIII,
17) , ubi fusius res exponitur, corrupte M. A7 aio;
ex Κρήτης. — Κλαύματα posui ex Diodoro 1]. l. ubi
χλαύματα (χλάσματα Strabo) μαστεύεις, δῶρον ὃ
διδῷ θεὸς αἴνει. Zenobii, codd. ἄλλα, quod Leutsch.
mutavit in οὐδ᾽ ἅλα, conferri jubens schol. ad Hom.
Od. p. 455. — Tempus rei Ol. 17, 3 sive 710 a.
C. sec. Timeum ap. Dionys. Hal. II, p. 361; ΟἹ.
18, 1 sec. Euseb. Chron. V. Fischer. Tabb. chron.

(5.)
Antigonus Hist. Mir. c. τῶι (133) ed. We-
sterm. : Ἵππυς (codd. "Izrov) δὲ ὃ Ῥηγῖνος [περὶ
τῶν λεγομένων τόπων φθείρειν τὰ ἐμπίπτοντα] τοιοῦτόν
/ ^ 5 5 , 9 s N / 1) d
τι γράφει " φησὶν ἐν ᾿Αθήναις ἐπὶ βασιλέως ᾿Κπαινέτου
, IN g EN m. 504 0.9 /
(᾿Ολυμπιάδος ἔχτης xat τριαχοστῆς, ἐν ἣ ᾿Αρυτάμας
Λάχων νιχᾷ στάδιον) τῆς Σιχελίας ἐν Παλίχοις οἶχο--
δομηθῆναι τόπον, εἰς ὃν ὅστις ἂν εἰσέλθη, εἰ μὲν χατα-
χλιθείη, ἀποθνήσχειν, εἰ δὲ περιπατοίη, οὐδὲν πά-
σχειν. ;
Hec Westermanno ( Paradoxogr. p. XX) et
Prellero (De Hellanico p. 38) a nostro aliena vi-

dentur tum propter nomen ἵππων, tum propter
mentionem Olympiadis. Sed de Hippone aliquo
mirabilium vel historie scriptore non constat.
Olympiadis notitia ab alio addi potuit, fortasse a
Mye excerptore. Ne dicam de Charonis historiis
Xenophontsque Hellenicis, excitasse sufficiat
Diodorum (II, 30), qui Dejocem secundum Hero-
dotum Ol. 17, 2 regnum adeptum esse docet. Ne
archontis commemorationem Hippyi abjudicem,
moveor voce βασιλέως, que antiquum auctorem
et exterum hominem prodit. Quodsi recte statui ,
colligas inde, Athenis Hippyn per tempus aliquod
versatum esse. Ceterum cum Corsinio ex Eusebii
Chronicis emendandum est Ὀλυμπ. ἕχτης xol τετ--
ταραχοστῆς, ἐν 5 Χρυσόμαχος. De Epzeneto archonte
preter Nostrum nemo. Verba : Περὶ τῶν λεγομένων
Xt. ex margine in textum irrepsisse puto. — /Edi-
ficium ad Palicorum fontes exstructum: Aristo-
teles Mir. Ausc. c. 58 dicit δεκάκλινον, decem toros
longum. In universum de Palicorum historia adi
G. Hermannum in dissertatione De /Eschyli JEt-
nzis (1837), coll. Prellero ad Polemon. fr. p.
127 Sqq. à
6.

Plutarch. De Orac. def. c. 23 p. 422 E. : Ἵππυς
δὲ ὃ Ῥηγῖνος (οὗ μέμνηται Φανίας ὃ ᾿Ερέσιος) i ἱστορεῖ
δόξαν εἶναι ταύτην Πέτρωνος χαὶ λόγον, ὡς ἑχατὸν χαὶ
ὀγδοήκοντα᾽ χαὶ τρεῖς χόσμους ὄντας, ἁπτομένους δ᾽ ἀλ-
λήλων χατὰ στοιχεῖον * ὅ τι δὴ τοῦτ᾽ ἐστὶ, χατὰ στοι--
γεῖον ἅπτεσθαι, μὴ προσδιασαφῶν; μηδ: ἄλλην τινὰ
πιθανότητα Trpo T TOY.

Brevis hujusmodi notitia cadit in libros Chroni-
corum , in quibus literariam historiam, eam ma-

xime, quz ad Italos poetas et philosophos spectat,

non neglectam fuisse probabile est. Plura de mun-
dis illis triquetra figura positis, ita ut in quovis
latere essent sexaginta, in quovis angulo unus,
lege apud ipsum Plutarchum 1. 1.

4.
. Dono, quod. datur , esto contentus : Particula oraculi
Myscello dati Rhypis oriundo, quo tempore non Crotonem
voluit condere sed Sybarin, ut Hippys tradit in Chronicis.
Is oraculum ita habere dicit :
Myscelle gibbose, contra dei voluntatem alia petens,
ejulatus quzeris ; donum quod datur, ratum habe.
5.
Hippys Rheginus tale quid tradit: Athenis ait sub Epze-
^eto archonte ( Olymp. 46, quo Chrysomachus stad'o vi-
cit) Palicorum fanum in Sicilia zedificatum esse, in quod

ingressum , si deculiuerit, morfí , si ambulaverit , pati ni-
hil.
' 6. ὦ

Sed Hippys Rheginus , cujus meminit Phanias Eresius,
hanc ait opinionem ae sententiam esse Petronis, Mundos
esse centum octoginta tres, qui sese invicem elemento at-
tingant : quid autem sit contactus ratione elementi , non
explicat, neque quicquam aliud adjicit, quod rem proba:
bilem faciat.

*

FRAGMENTA.

[ XIKEAIKA.]
Au

Athenzi Epit, p. 31, B : Ἵππυς (libri Ἱππίας) δὲ
ὃ Ῥηγῖνος τὴν εἰλεὸν χαλουμένην ἄμπελον βιδλίαν
φησὶ καλεῖσθαι" ἣν Πόλλιν τὸν ᾿Αργεῖον, ὃς ἐδασίλευσε
Συρακοσίων, πρῶτον εἰς Συραχούσας κομίσαι ἐξ Ἶτα-
Mac. Εἴη ἂν οὖν ὃ παρὰ Σικελιώταις γλυχὺς χαλού-
μενος Πόλλιος ὃ Βίόλινος οἶνος.
Χρησμός [pro his lib. C. : ἐν τῷ χρησμῷ, φησὶν,
ὃ θεὸς ηὐτομάτισε)" -
Tfi! οἶνον τρυγίαν, ἐπεὶ οὐχ Ἀνθηδόνα ναίεις,
οὐδ᾽ ἱερὰν Ὑπέραν, ὅθι γ᾽ ἄτρυγον οἶνον ἔπινες.

Excerptorem plura omisisse patet. Ἵππυς ] libri
Ἵππίας, sic Hippis et Hippias in libris Plinii H. N.
XXXV , 40, 35; cf. Polemon, fr. 63. Argivus ille
rex Syracusarum excerptori deberi videatur, quo-
niam ita Pollux On. VI, 17 : Καί που καὶ γλυχὺς
xai Πολλαῖος (οἶνος) * ἔστι δὲ ἐχ Συραχουσῶν, Πόλλις
δ᾽ αὐτὸν 6 Ἀργεῖος πρῶτος ἐσχεύασεν, ἀφ᾽ οὗ καὶ τοὔ-
vou. * ἣ ἀπὸ τοῦ Συραχουσίων βασιλέως Πόλλιος, ὡς

3 Ἀριστοτέλης λέγει. Cf. /Elian. V. H. XII, 31 : ἘἜχλήθη

- 8$ (6 Πόλλιος otvoc) ἀπό τινος ἐγχωρίου βασιλέως, Sed
bene se habere verba Athenzi, oraculum indicio
est, quod Calaurie mentionem faciens , cum ante-
cedentibus cohzrere aliquo modo debet. Nec ali-
ter Aristoteles siatuerit, qui de eodem oraculo et de
vino Anthedonio in Troezeniorum Republ. (ap.
Athenzum 1. l. et Plutarch. Qu. Gr. c.:19) locutus

. est. —Secundum auctorem Etym. M. vitis ex 7Ara-
cia in Siciliam transplantata est ὑπὸ Πόλλιδος τοῦ
Σιχυωνίου τυράννου, quod Müller. ( Dor. ΤΙ, 109)
mutari jubet in τοῦ Xupaxouctou τ. Aliunde de Pol-
lide hoc non constat; antequam in Siciliam trajice-
ret, in Calauria sive Anthedone habitasse videtur,

15

fortasse unus ex gente Temenidarum , ad quam
Bacchiade pertinebant. Pollin A4rgieum, qui una
cum legatis Corinthiorum et Lacedaemoniorum ad
Persarum regem profectus sit, memorat Thucydi-
des II, 67. Alium P. Spartiatam, Dionysii tyranni
amicum, affert Plutarch. Dion. c. 5. — Fragmen-
tum num recte tribuerim Σιχελιχοῖς nescio; legi
potuit tum in Xpovixoic, tum in ᾿Αργολικοῖς.

[APTOAIKA.]
8.
JElian. N. A. IX, 33 : Qui lumbrico laborant,

malo laborant ope mortali quod curari nequeat.
Τεχμηριῶσαιτουτοχαὶ Ἵππυς Ἵππευς, Ἵππους var. 1.)
ἱκανός. Ὃ δὲ λέγει ὁ συγγραφεὺς 6 Ῥηγῖνος, τοιόνδε
ἐστίν " γυνὴ εἶχεν ἕλμινθα, καὶ ἰάσασθαι αὐτὴν ἀπεῖ-
πον οἵ τῶν ἰατρῶν δεινοί" οὐχοῦν εἰς ᾿Επίδαυρον ἦλθεν,
xal ἐδεῖτο τῶν θεῶν ἐξάντης γενέσθαι τοῦ συνοίχου
πάθους. Οὐ παρῆν 6 θεός οἵ μέντοι ζάχοροι χαταχλί-
vouct τὴν ἄνθρωπον ἔνθα ἰᾶσθαι 6 θεὸς εἰώθεὶ τοὺς
δεομένους" xat ἣ μὲν ἄνθρωπος ἡσυχάζει προσταχθεῖσα,
[καὶ] ot γε μὴν ὑποδρῶντες τῷ θεῷ τὰ ἐς τὴν ἴασιν
αὐτῇ ἐποίουν" καὶ τὴν χεφαλὴν μὲν ἀπὸ τῆς δέρης
ἀφαιροῦσι, καθίησι δὲ τὴν χεῖρα ὃ ἕτερος, καὶ ἐξαιρεῖ
τὴν ἕλμινθα, θηρίου μέγα τι χρῆμα" συναρμόσαι δὲ
χαὶ ἀποδοῦναι τὴν χεφαλὴν ἐς τὴν ἀρχαίαν ἁρμονίαν
οὐχ ἐδύνατο οὐχέτι. "O τοίνυν θεὸς ἀφιχνεῖται, καὶ τοῖς
μὲν ἐχαλέπηνεν.. ὅτι ἄρα ἐπέθεντο ἔργῳ δυνατωτέρῳ τῆς
ἑαυτῶν σοφίας-" αὐτὸς δὲ ἀμάχῳ τινὶ καὶ θείᾳ δυνάμει
ἀπέδωχε τῷ σχήνει τὴν χεφαλὴν, χαὶ τὴν ξένην ἀνέ-
στησεν.

Ex Argolicis hzc petita esse res narrata satis
arguit,

; SICULA. :
9.

Hippys Rheginus vitem, quam εἰλεὸν, fortuosam, vocant,
eandem JBibliam nominari tradit, atque a Polli Argivo ,
qui Syracusis regnavit, primum ex Italia Syracusas appor-
tatam esse. Fuerit igitur dulce illud vinum, quod Po/lium
Siculi appellant , idem atque Biblinum.

-

ARGOLICA.
8.

Ad hocpersuadendum etiam Hippysscriptor idoneus fuerit.
. Etenim narrat Rheginus historicus hocce : Mulier, inquit ,
"€

ex lumbrico laborabat adeo ut de curatione ejus despera -
rent medici peritissimi. Igitur Epidaurum profecta, diis ,
ab hoc malo ut liberaretur, supplicabat. At deus ipse
( ZEsculapius) tum non, aderat : sacerdotes tamen eam eo
in loco, ubi deus raederi supplicibus solebat, quiescere
primum jusserunt; et dum mulier quiesceret , illi quidem
subministrantes deo ea, quce sanationem allatura videban-
tur, fecerunt. Et capite resecto, unus manum immittens
lumbricum, feram sane ingentem, exemit. At caput in
locum suum et pristinam compagem reponere non potuit.
Interim deus revertitur, illisque increpatis, quod rem supra .
artem suam aggressi fuissent, ipse vi divina et ineffabili
caput suo corpori restituit, et mulierem sanavit.

«e

EUGEON SAMIUS.

, Dionysius Hal. de Thuc. judic. c. 5: Ap χαῖοι γὲν
οὖν συγγραφεῖς πολλοὶ χαὶ χατὰ καλου τόπους ἐγέ-

νοντο πρὸ τοῦ Πελοποννησιαχοῦ πολέμου * ἐν οἷς ἐστὶν᾽

Εὐγέων τε 6 Σάμιος καὶ Δηΐοχος ὃ Προιχοννήσιος
xai Εὔδημος ὃ Πάριος xoi Δημοχλῇς Ó Φυγελεὺς χαὶ
*Exacaiog ὃ Μιλήσιος ὃ τε ᾿Αργεῖος "AxouctAaog xai ὃ
Λαμψακηνὸς Χάρων χαὶ ὃ Χαλχηδόνιος ἈΑμελησαγόρας.
Eugeon Samius fortasse antiquissimus fuit (")
eorum qui "Qoouc Samiorum condere instituerunt.
Idem argumentum quum deinceps alii complures
tractandum sibi sumserint, vides qui factum sit ,
ut Eugeonis memoria nunc crassa prematur cali-
gine. Nominis alteram formam exhibet Suidas, qui :
Ἐὐγαίων, ὄνομα χύριον, et inter barytona Theogno-
stus in Crameri Anecd. Gr. vol. II, p. 29, 3. Ea-
dem leviter corrupta est in Photio v. Νηΐς. «

400.

[ QPOI ZAMION. ]
I.

Phot. Lex. v. Νηΐς : Καὶ ἐν Σάμῳ δὲ θηρία γενέσθαι
(sc. φασὶν), ὧν φθεγγομένων ῥήγνυσθαι τὴν γὴν ἐχα-
λοῦντο δὲ νηία (scr. νηίδες ), ὡςεῦται ὧν (ὡς ἐνταίων
Suidas.; scr. ὡς Εὐγαίων ).

Rem prater Eugeonem narrant Heraclides Pon-
ticus in Samiorum Rep. init., et Euphorion in Ὑπο-
μνήμασιν ἱστοριχοῖς ap. ZElian. H. A. XVII, 28, ubi
νηΐδες in νηάδας abierunt. Uterque ex Nostro hau-
serit, neque est cur audiamus Küsterum et Meine-
kium (ad Euphor. p. 77), qui Euphorionis nomen
ap. Photium et Suidam reponi jusserunt. /Elianum
negligenter exscripsit Apostolius XI, 12. — Fa-
bule ansam dederunt ossa bestiarum antediluvia-
narum, innuente Euphorione 1. ]., qui ὀστᾶ ἔτι xoi
νῦν αὐτῶν δείκνυσθαι μεγάλα affirmat. Cf, Panofka,
Res Samior. p. 10.

Ex Eugeone fortasse fluxerunt qux leguntur apud
Herodian. II. μον. λέξ. p. 7, 9 : Ἀλλὰ xo ἣ νέα νὴ

(*) Simonidi Amorgino , iambographo , tribuitur Σαμίων
ἀρχαιολογία (Suidas v. Σιμμίας ἱΡόδιος ubi v. interpretes ) ;
quibus verbis indicatur carmen elegiacum res Samiorum
describens , cui a Grammaticis archzeologioe nomen a re in-
ditum est , uti recte censent Panofka res Sam. p. 24 not. ;
Welcker. Simonid. Amorg. Reliqq. p. 7; Osann. in Rhein.

Mus. 1843 p. 500, ubi conferri jubet Hal. Litt. Zeit. 1823
p. 788., Zeitschft f. Alterthumswiss. 1836 p. 366.

εἰρημένον ἐν Σαμίων ὥροις ( vgo ὅροις). « Τῇ δὲ vij
τῶν Πυθογειτνίων (9) τις τὸν φυρτὸν ἐλάμόανε. » Et
p. 39, 32 : Ὕλη ἐν Σαμίων ὥροις (vg. ὅροις)" « Καὶ οὐ-
δένα κατέδησεν τῶν τῆς ὕλης μετασχεῖν. » Priore loco
scripseris τοῦ Πυθογειτνιῶνος, quum res mensis
nomen Ílagitare videatur. Aliunde de Pythogit-
nione non constat; certe non meminit ejus C. Fr.
Hermann. iz. Griech. Monatskunde. Componendus
fuerit cum Átticorum Metagitnione, quem Apol-
lini sacrum fuisse indicat Suidas v. s. : ἐν δὲ τούτῳ
Ἀπόλλωνι Μεταγειτνίῳ θύουσι. Idem in Samio mense
ipsum nomen arguere videtur. Sacra ista Apollinea
51 ipso mensis initio instituebantur, hec fortasse
verbis τῶν Πυθογειτνίων intelligenda sunt, nec quid-
quam mutandum.
às

Homeri et Hesiodi Certam. UA 34 in Βιογραφ,
Westermanni : ΕἙλλάνιχος μὲν γὰρ xai Κλεάνθης τὸν
πατέρα αὐτοῦ Μαίονα λέγουσιν, Εὐγαίων δὲ Μέλητα,
Καλλικλῆς δὲ Δμασαγόραν, Δημόχριτος δὲ Τροιζήνιος
Δαήμονα ἔμπορον.

Εὐγαίων Μεϊποκίιαθ. Anal. Alex. p. 61r. Εὐ-
μαίων vulgo.

S

Suidas : Αἴσωπος. Σάμιος ἢ Σαρδιανός" Εὐγείτων
δὲ Μεσημόριανὸν εἶπεν * ἄλλοι, Κοτυαέα Φρύγα.

Ἰυὐγείτων 1. ὐγείων correx. Cuper. Obs. IV,
P. ὅταν |
56. — Μεσημύριανὸν] μεσημόριαν cod. A. Μεσημ-
ὀριανὸς V. E.'D. etedd. anteKüsterum. Unus cod.
Paris. Μαρμαριανόν, pro quo Hemsterhusius reponi
voluit Ἀρμοριανόν, collato Planude init. Vit. /Esopi :
Τὸ μὲν γένος ἐξ Ἀμορίου τῆς Φρυγίας κατῆγε τῆς με-
γάλης ἐπίχλησιν. — Thracem gente /Esopum prze-
ter Eugeonem facit schol. Aristoph. Av. 471 et
Heraclides in Samiorum Pol. : Ἦν δὲ Θρὰξ τὸ γένος,
ἠλευθερώθη δὲ ὑπὸ Ἴδμονος τοῦ χωφοῦ. Cf. Suidas

l. : Οἰχέτην δὲ γενέσθαι ( Αἴσωπόν φασι) Ξάνθου τοῦ
Λυδοῦ: ἄλλοι, ἀνδρός τινος Σαμίου ᾿Ιάδμονος, οὔτι-
νος xai ἣ 'Ροδῶπις δούλη ἦν ἣν ἑταίραν γενομένην
Θρᾷσσαν τὸ γένος, Χάραξος ὃ ἀδελφὸς Σαπφοῦς ἔλαδε
γυναῖκα. — « Quae Grauerti ( Bernhardy ait) De
|Esopo p. 67 fuit opinio, Μεσημδριανὸν eum esse
qui eterra versus meridiem sita originem duxerit,
eam dudum , puto , auctor ipse rejecit. »

(ANNALES SAMIORUM.]
1

In Samo feras fuisse tradunt, tanto? vocis, ut clamando
rumperent terram, Appellabantur Neides, ut Eugeon narrat.

pur. ἢ

Eugeon patrem Homeri dicit Meletem.
3.

/Esopum Eugeon Mesembrianum dicit.

, ; zi zi " E ACM
am les ar MO! iS RR A Rt

E:
T
||
":

τ ΡΥ t a ind 228 or X cds

a
T€ ox—U COPS

— DEIOCHUS ET BION PROCONNESII.

— Deiochus, qui Dionysio 1. 1. (v. p. 16) Pro-

— eomnesius (ἢ) dicitur, Stephano Byzantio (fr. 8 ) est

5 Cyzicenus, quod eatenus rectum esse videtur, qua»

- tenus bonam vitze partem Cyzici Deiochum transe-

E gisse probabile est. Proconnesus postea in Cyziceno-

- rum potestate erat. — Nomen modo scribitur Δηίλο--

a χος, modo Δηίοχος. Huic favet preter Dionysium

- scholion Apoll. Rh. I, 139, ubi omnes libri conspi-

— rant; inreliquislocis ub Parisinus septies("*) oes

ΤΟ Διίοχος, quod eodem redit, bis vero Διίλοχος (*

—. Scholia vulgata ubique tuentur formam EMI
atque sic etiam Stephanus l. 1. Igitur quum scri-
ptorum auctoritate res dirimi vix possit, m fra-
gmentis ubique servavi scripturam, quam prsebent
scholia vulgata. Quanquam formam Δηίοχος cum
Clintone (F. H. p. 381) et Dindorfio (St. Thes.
v. Εὐγαίων ) et Westermanno ( ad Voss. H. p. 22)
veriorem esse censeo (****). Idem nomen occurrit
in Homeri Il. O, 341; idem apud Q. Smyrneum
Posth. 1, 529 pro corrupto Δήιχος novissimus edi-
tor restituit. — Scripsit Deiochus opus Περὶ Kuzt-
xou, quorum liber primus laudatur fragm. 8.

Fragmenta preter unum ommia pertinent ad

. eam Cyzicenz historiz partem, qux cum Argo-
nautarum expeditione conjuncta est. — Apollo-

. nius Rhodius cum Deiocho consentit fr. 4, 6, 7 ;
dissentit 1 ; 3, 5, coll. 2.

(*) Προικοννήσιος in Dionysio 1. 1. ed. Krüger. Numi
constanter Προχόννησος. Vide Marquardt. Cyzicus p. 18 ;
Beeckh. C. Inscr.. T, p. 18.

(**) I, 966. 976. 989. 1061. 1065. 1065. IL, 98.

feo E 987. 1037.

ES Schneidewin. in Zeitschft f. Alterthumsw. 1843,

p. 918 (uti. disco ex Creuzero Hist. Kunsí p. 51) apud
Eon Anf^oyov legendum , atque hunc Proconnesium
logographum distinguendum esse ab juniore Deiocho Cyzi-
ceno opinatur. Quod vix cuiquam persuaserit.

ITEPI KYZIKOY.
EX LIBRO PRIMO.

I.
Schol. Apoll. Rh. I, 139 : Ἄλλοι φασὶ xoi Θέ-
στορα συμπλεῦσαι τοῖς ᾿Αρργοναύταις " Δηίοχος δὲ xol
᾿ἈΑμφιάραον.
2.

Idem I, 961 : Argonautas Cyzieum Pe BE
Cysicus rex et Doliones φιλότητι ἀντήσαντες... εὖ-
ξείνως à ἀρέσαντο. Ita Apollo ains: ] Δηίλοχος τοὺς μὲν
Δολίονας οὐχ ὀνομάζει, τὸν δὲ Κύζικον φησὶ πυθόμενον
τὴν τῶν ἀριστέων γενεὰν ξενίσαι. — Dolionum non
meminit Deiochus, utpote populi Cyzicenis sub-
jecti. V. Marquardt. Cyzicus u. sein Gebiet ( Ber-
lin 1836 ) p. 42.

3.

Idem I, 966 : "Ev0' οἵ γ᾽ Ex6ací βωμὸν θέσαν
Ἀπόλλωνι, Εἱσάμενοι παρὰ θῖνα | "Amo τῆς ἐχόάσεως
τῆς νεὼς ἐπὶ τὴν Δολιονίαν, Δηίλοχος δὲ τὸ ἱερὸν οὐχ
Ἐχθασίου ᾿Απόλλωνος φησὶν εἶναι, ἀλλ᾽ Ἰασονίου
Ἀπόλλωνος. Σωχράτης δὲ ἐν ταῖς ᾿Ἐπιχλήσεσι Κυζι-
χηνοῦ Ἀπόλλωνος φησὶ χαλεῖσθαι,

Cf. Marquardt. 1. 1. p. 130.

j 4.

Idem I, 976 : Κλείτη, θυγάτηρ Μέροπος, ΠΕερ-
χωσίου τὸ γένος, μάντεως, ἣν Κύζικος ἔγημεν, ὡς ἵστο-
pex Δηίλοχος xat ΓἜφορος.

Cf. Valer. Fl. HI, 10; Conon 41:1; Parthenius
Erot. 26. Aliam traditionem sequitur Euphorio,
sec. quam Cyzicus moritur μελλόγαμος, nec Clita
sponsus est , sed Lariss Piasi filie. Vide Parthen.
l. l. et ich Apoll. 1, 1063 emendatum a Mei-
nekio ad Euphor. p. 60 ( coll. p. 180). Cf. Mar-
quardt. p. 41. |

»

5.
Idem I, 985 : Χυτὸς λιμὴν ἐν Κυζίχῳ οὕτω χα-
λούμενος. ᾿Επεχείρησαν γὰρ οἱ Πελασγοὶ χῶσαι αὐτὸν,
DE CYZICO. 3.
- Deiochus fanum (quod in Dolioniam appellentes Argo-
LIBR ] à x? i
E Q. PRIMO naute dedicarunt) non Apollinis Ecbasii, sed Apollinis Iasonii
1. fuisse tradit.
: . Alii Thestorem , Deiochus etiam Amphiaraum cum Argo- Á.
τὰ nautis navigasse aiunt. Clite, Meropis filia , Percosii genere, vatis; eam uxorem
33 2. duxit Cyzicus , uti tradunt Deiochus et Ephorus.

E

: r Deiochus Doliones non nominat, Cyzicum vero ait, de
genere principum edoctum , hospitio Argonautas excepisse.
FRAGMENTA HIST. GB. VOL. Il.

5.
Χυτὸς λιμήν, aggestus portus,ad Cyzicum. Hunc Pelasgi

9

48 DEIOCHUS PROCONNESIUS

ὥς φησι Anexos, χατὰ ἔχθος τὸ πρὸς τοὺς Θεσσα-
λοὺς, y ὧν ἐξεδέδληντο. Οὗτος δὲ (sc. ᾿Απολλώνιος)
ὑπὸ τῶν Γηγενῶν φησι χεχῶσθα! αὐτὸν, ποιητικῶς.

Id. 989 : Vuyev ἐες" Δηίλοχος Θετταλοὺς εἶναι
φησὶν ἐγχειρογάστορας. Τοὺς δὲ
λώνιος) φησὶ τοῖς Ἀργοναύταις ἐπιδουλεῦσαι, δοκοῦντας
ληστὰς εἶναι,

Cf. v. 996 : Μυθικῷς φησὶν (ὁ ᾿Απολλώνιος ) oro

Ἥρας ἐφ’ Ἡρακλεῖ τετράφθαι τοὺς Γηγενεῖς.
uoc ἀπὸ τοῦ Νεμεαίου λέοντος αὐτοὺς yon: Πολύ-
Ὑνωστος δὲ ἐν τοῖς Περὶ Κυζιχοῦ ληστὰς αὐτοὺς λέγει.

Codex Parisin. 1" Qe £e : Τούτους .Διίοχος μὲν
Θεσσαλοὺς εἶναί φησι ἐγγαστρόχειρας (516), ἐπιθου--
λεῦσαι δὲ τοῖς Ἀργοναύταις διὰ τὸ νομίσαι λῃστὰς εἶναι.
Πολύγνωτος δὲ ἐν τοῖς Περὶ Κυζίχου 2 ληστὰς φησὶν
αὐτοὺς εἶναι. Ὃ δὲ μῦθος ἀπὸ τοῦ Νεμεαίου λέοντος
αὐτοὺς γεννᾷ, χαὶ ὑπὸ Ἥρας ἐφ᾽ Ἡραχλεῖ τετράφθαι
φησίν. :

Χυτὸς λιμήν |] Hoc ei nomen dederunt opera
Pelasgica prope portum olim exstructa et in penin-
sula, quz ostio portus pretenditur. Rudera etiam-
num supersunt. Vide Sestini Lettere odeporiche
( Livorno 1785 ), tom. I, p. 19; Marquardt. p.
14 et 44. Pelasgos intellige Thessalicos, qui ab
/Eolidis patria pulsi in Cyzicenam regionem migra-
verant, ibique urbem Cyzicum condiderant. Cf.
Müller. Mia. p. 243. 254, 5. 387. Horum pars,
( Θεσσαλοὶ ἐγχειρογάστορες ) veteris injurize a Thes-
salis, /Eoli prosapia, sibi illata; memores, et ra-
pinas eorum metuentes , portum obstruere moliti
sunt. Ceterum confer fabulam simillimam ap. Ste-
phan. Byz v. Βέσδιχος ex Agathocle {Περὶ Κυζίκου
fr, 3 ). — ᾿Εγχειρογάστορες ] oi ἀπὸ τῶν χειρῶν ya-
στριζόμενοι xot τῇ γαστρὶ πορίζοντες. Λέγονται δὲ xal

γαστρόχειρες, Hesych. Plura v. in Steph. Thes. v. .

᾿Εγχειριγάστωρ.

De Polygnoto sive Polygnosto, qui item Περὶ
Κυζίκου scripsisse dicitur, aliunde non constat. —
Νεμεαίου λέοντος ] conf. Herodori fr. 10. 45.

6.

Argonaute Cyzico avecti mox orta tempestate
noctu ad oram Dolionum, quam modo relique-

γηγενεῖς (sc. 'AmoA--

ὋὉ δὲ

rant,

rex Cyzicus. Ita Apollonius. Ad hzc schol. vet. I,
1037 :

Περὶ τῆς μάχης χαὶ Δηίλοχος f ἱστορεῖ. Περὶ δὲ τῆς ||

τοῦ Κυζίκου ἀναιρέσεως χαὶ τῆς ὅλης μάχης οὗ συμ.-
φωνεῖται. "Egopos (fr. 104) pv γὰρ τοὺς Δολίονας,
Πελασγοὺς ὄντας, χαὶ ἐχθρωδῶς διαχειμένους πρὸς

τοὺς τὴν Θεσσαλίαν χαὶ Μαγνησίαν κατοικοῦντας, διὰ

τὸ ἀπελασθῆναι ὕπ᾽ αὐτῶν, ἐπιθέσθαι αὐτοῖς νύχτωρ,
γράφει ἐν τῇ ἐνάτῃ. "HxoXodóice δὲ ᾿Απολλώνιος Δηι-

λόχῳ.

Quz hunc in modum corrupit schol. cod. Pa- ^

risin. : Περὶ τῆς ἀναιρέσεως τῶν Δολιόνων διαφωνεῖται.
Διίλο; Jos μὲν γάρ φησι τοὺς Δολίονας, Πελασγοὺς ὄ ὄν--
τας χαὶ μισοῦντας τοὺς τὴν Θεσσαλίαν καὶ Μαγνησίαν
οἰχοῦντας, διὰ τὸ ἀπελασθῆναι ὕπ᾽ αὐτῶν Ex τῆς Θεσ-
σαλίας, ἐπιθέσθαι νύχτωρ τοῖς Ἀργοναύταις.
Doliones , hujus tractus populus antiquissimus,
a Pelasgis e Thessalia advenis subacti iisque tribu-
tarii erant. Quare Deiochus ( fr. 2 )rationem eorum
non habuit. Apollonius igitur si Pelasgos Cyzicenos
Doliones dicit, agit poetam. Ac verisimile est ex
Apollonio nomen transiisse in scholion, non ex
Ephoro, quem itaque hoc certe loco acrisize cri-
mine liberaverim. Ceterum cf. Müller. 2i». Excurs.

I. Marquardt. p. 42. Cum Ephoro cf* Callisthe-

nes fr. 43.

^

/*

Idem I, 1061 : Τοῦ δὲ Λειμωνίου πεδίου (in

| quo Cyzici sepulcrum ) μέμνηται Δηιόλοχος, περί τε

τοῦ τάφου Κυζίχου 6 αὐτός. Cf. Marquardt. p. 135.
8.

IdemI, 1063 : Περὶ δὲ Κλείτης φησὶ Δη!όλοχος
ὑπὸ λύπης τελευτῆσαι. ;

Idem I, 1065: ὐάνθης (Νεάνθης }) δὲ xat Awt-
oj oc ἱστοροῦσιν ὅτι ἀπήγξατο ἣ Κλείτη, καὶ ὅτι ἣ ex
τῶν δαχρύων ταύτης χρήνη ἐν Κυζίκῳ ἐγένετο χληθεῖσα
ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτῆς Κλείτη.

struere aggressi sunt, ut Deiochus refert, propter odium in
Thessalos, qui Thessalia eos ejecerant.

Deiochus (Pelasgos illos, quos Apollonius poetice γηγενεῖς
appellat) Thessalos ἐγχειρογάστορας, i. 6. qui manibus
propriis victum sibi parant , dicit.

6.
De pugna illa Deiochus quoque narrat. Verum de Cyzici

interfectione et de toto isto proelio non convenit inter scri- -

plores. Etenim Ephorus Doliones Pelasgos qui hostili erant
in Thessalice et Magnesive incolas animo, propterea quod
pulsi ab iis olim fuerant , noctu eos ex insidiis aggressos esse

-

tradit το nono. Contra Apollonius Deiochi narrationem
secutus est. p
Ta
Campi pratensis meminit Deiochus. Idem de sepulcro
Cyzici exponit.
.8.
Cliten pra moerore vitam finiisse auctor est Deio-
chus. ;
Euanthes (Neanthes ?) et. Deiochus Cliten strangulasse
se narrant , atque ex lacrimis Clites fontem Cyzici ortum.
esse, qui de nomine ejus appelletur,

nescii rursus appulerunt. Doliones hostes |
adesse rati ex gente Macronum latrociniis dedita, |
manum cum iis conserunt. Cadunt multi,inter eos .

ΣΎΡΗ,

BION PROCONNESIUS.

-— De hoc, ut videtur, fonte Plinius H. N. XXX,

16: Cy zici fons cupidinis vocatur, ex quo potantes

"amorem deponere Mucianus credit. Isidorus Origg.

XDI, 13,3 : Cyzici fons amorem F'eneris tollit.

Cf. Marquardt. p. 14.

9.
Idem II, 98 : ᾿Απολλώνιος μὲν ἐμφαίνει ὡς ἀνη-
ρημένον τὸν Ἴλμυχον " ᾿Επίχαρμος δὲ χαὶ Πείσανδρος

d

L (fr. 13 φασὶν ὅτι ἔδησεν αὐτὸν ὃ Πολυδεύκης. Δηί-
- Aoyoc δὲ ἐν πρώτῳ περὶ Κυζίκου χαταπυχτευθῆναι φη-
σὶν αὐτὸν ὑπὸ Πολυδεύχους.

EX LIBRO INCERTO.
10.

Stephan. B. : Λάμψαχος, πόλις χατὰ τὴν Προπον-

᾿ πίδα, ἀπὸ Λαμψάχης ἐπιχωρίας τινὸς χόρης" ἔστι δὲ

Φωχαέων χτίσμα, πάλαι Πιτύουσα ( Πιτυοῦσσα ) λε-
᾿γομένη. ὡς Δηίλοχος ὃ Κυζικηνός. Cf. Charon. fr. 6;
Apollonius Rhod. I, 933, ubi Argonaute ante-
quam Cyzicum pervenerint (v. 936), ζαθέην Πι-

πυείαν preeternavigasse dicuntur (v. schol. ad

h. 1); Orphic. Argonaut. p. 488; Plinius V,.32, 45
Forbiger. 411. Geogr. 11, p. 130 sq. |
Deiochi nomen pro Daimachi ap. Euseb. P. E.
p- 464 Colon. reponendum esse putavit Clinton.
F. H. p. 381 Krüg.;sine idonea causa. V. quae
diximus de"Ephoro in Fragm. Hist. tom. I, p.
LXIV.

— ap C emi —— —À

BION PROCONNESIUS.

Proconnesio jungamus Proconnesium, de quo
hec Diogenes Laert. IV, 58 : Γεγόνασι δὲ Βίωνες
-Béxa* πρῶτος, ὃ Φερεχύδει τῷ Συρίῳ συναχμάσας,
οὗ φέρεται βιόλία δύο - ἔστι δὲ ΠΠροχοννήσιος. Συρίῳ

19
dixerit solemni confusione pro Ascíe. Num ge-
nuina fuerint isti Bionis libri, dubitatum esse ar-
guit vox φέρεται. Ceterum Bion Proconnesius is
est, quem Clemens (Strom. VI, p. 267, conf. su-
pra p. ri) Amelesagore scripta expilasse atque
Cadmi libros in compendium redegisse dicit. —
Unum habeo locum, quem ex nostri Bionis opere
petitum esse puto.

δ΄

Plutarch. Thes. c. 26 : Philochorus una cum
Hercule Theseum contra Amazonas navigasse nar-
rat. Plurimi vero, uti Pherecydes, Hellanicus (fr.
76), Herodorus, ὕστερον φασὶν Ἡραχλέους ἰδιό--
στολον πλεῦσαι τὸν Θησέα, xai τὴν ᾿Αμαζόνα λαφεῖν
αἰχμάλωτον, πιθανώτερα λέγοντες. Βίων 02... xat ταύ--
τὴν παραχρουσάμενον οἴχεσθαι λαθόντα" φύσει γὰρ
οὔσας τὰς "A kat ove φιλάνδρους, οὔτε φυγεῖν τὸν Θησέα
προσθαλόντα τῇ χώρα, ἀλλὰ καὶ ξένια πέμπειν cov
δὲ τὴν χομίζουσαν £u OT vat παραχαλεῖν elc τὸ πλοῖον *
ἐμδάσης δὲ, ἀναχθῆναι. — Nescio quo nomine hzc
Bioni Solensi, qui Αἰθιοπιχὰ scripsit, tribuerit
Vossius l. 1. p. 409.

(2).

Athenzeus II, p. 45, : ἔστι δὲ 4 χρήνη ( quam
sec. Theopompum vino miscuit Midas Silenum cap-
turus ), ὥς φησι Βίων, μέση Matóov xat Παιόνων.
Ἴννα καλουμένη. --- Hxc ad Proconnesium refert
Schweighzeuser. in Indice ad Athen, v. Βίων. Du-
bia res est. Laudat Athenzus Bionem Borystheni-
ten (p. 162, D; 421, E, F), et Solensen auctorem
JEthiopicón, de quo suo dicemus loco. — De Mida
Thracie rege v. Conon. Narrat. c. 1. Cum Mida
rege etiam fons iste ex Thracia migravit in Phry-
giam. V, not. Schweigh. ad h. l.

9.
Deiochus libro primo de Cyzico Amycum pusilatu a Pol-
- luce devictum esse tradit.

E LIBRO INCERTO.
10.

Lampsacus, urbs ad Propontidem sita, nomen habet a

Lampsace , indigena quadam puella. Condita est a Phocen-
sibus, olimque Pityusa trominabatur, üti auctor est. Deio-

τ €hus Oyzicenus.

1.

Bion narrat Theseum Amazonem abduxisse dolo circuui-
ventam. Nempe Amazones, quum propter indolem suain
virorum amantissimze essent, minime fugisse Theseum ad
terram earum appellentem , immo munera ei misisse iio-

| spitalia. Hune vero Amazonem , qua ferebat ea, invitasse

ut in navem ingrederetur; dein, quum ingressa esset, sol-
visse.
(2).
Fons iste Inna appellatur, situsque est inter terras
Medorum et Paeonum.

h
ü

UDEMUS PARIUS. DEMOCLES PYGELENSIS

AMELESAGORAS

CHALCEDONIUS.

Eudemum Parium ex uno novimus Dionysio
1.1. (v. p. 16). « Apud Clementem Strom. VI, p.267
memoratur Eudemus JVaxius, quem historiam edi-
disseait, sed eam ex Melesagora transcripsisse. Porro
vel ignoratur hujus :tas, vel idem est atque Eude-
mus Parius. Mihi quidem idem videtur : nempe vi-
cinitas loci fecerit, ut alii Naxium, alii Parium vo-
carent. » Hzc Vossius (Hist. Gr. p. 440) recte, uti
videtur. Verba Clementis h»c sunt : Μελεσαγόρου
γὰρ ἔκλεψε Γοργίας δ. Λεοντῖνος xa Εὔδημος 6 Νάξιος
o ἱστοριχοί. Miror Gorgiam historicum , atque eo-
dem jure etiam Éudemum rerum scriptoribus ac-
censeri suspicans nescio an [οὔδημος, nomen fre-
quentissimum corruptum sitex ὐήνῳ, Pario so-
phista ; Socratis, ut nonnulli dicebant, magistro.
Num quid historici argumenti Euenus, Philisti
historici, ut quibusdam placuit, preceptor, scri-
pserit, dicere non habeo, neque tamen res ab in-
genio sophistarum abhorret.

Clem. Al. Strom.1.1. : Τὰ “Ησιόδου μετήλλαξαν cic
πεζὸν λόγον xoi ὡς ἴδια ἐξήνεγχαν Εὔμηλός τε xal
᾿Ἀχουσίλαος. Ad quse Westermannus ( in Voss.
Mist. p. 6) : « Hoc loco aut de alio Eumelo cogi-
tandum, aut Εὔμηλος in ᾿ὔδημος mutandum est. »
Non credo : imo ex nostro loco et ex verbis Pau-
sanie IT, 1, 1 : Εὔμηλος... ὃς xat ἔπη λέγεται ποιῇ-

M 2 c H - 3 A Δ 7
cat, φησὶν ἐν τῇ Κορινθίᾳ συγγραφῇ (εἰ δὴ Εὐμήλου
γε ἣ συγγραφή) ᾿Εφύραν χτλ., patet prosarium opus
sub Eumeli nomine circumlatum esse, uti recte
statuit Markscheffel. in Hesiodi etc. fragm. p.
225 sqq. Reliquias hujus operis vide ap. eundein

P. 297 sqq. (ἢ

(*) « Varias historiolas ex Eudemo nescio quo narrat
Alianus in Historia Animalium, ut III, 21, de leone lecna-
que ursam mirifice uleiscentibus ob catulorum caedem ;
item IV , 8, de supplicio quod pullus sumserit de equisone,
quia equam iniisset; et ejusdem libri cap. 45 de leone ul-
ciscente canis contubernalis sui ceedem ab ursa patratam, et
cap. 43 de feris Libycis undecimam quamque praedae partem
relinquentibus intactam; et c. 56 de vitulo marino , qui
amore exarsit spongias piscantis; et V, 7 desimia a sum-
m:e arboris ramo dependente atque ita se tuente adversus
feles (Adde III, 20 et Apostol. V , 96. 1X , 27. XII, 9. XX,
39). » Voss. p. 440 ed. Westerm. Qué omnia fluxerint ex
opere ZElianei simili. Certe a Nostro historico aliena esse
dubitari vix potest. Quafiquam ad Hunc ista retulisse vi-

uU -—

apud eundem Stephanum, alii Φιγαλία, ut est apud.

lax p. 221r ed. Claus., Mela I, 17, 2 et Plinius H.-

DEMOCLES PYGELENSIS.

« Quartus ( eorum quos Dionysius Hal. 1.1. re
censet) est Democles ὃ Φυγελεύς, ut quidem in
omnibus Dionysii codicibus legitur ; sed vera lectio.
est Φυγαλεύς. Nam de prima quidem syllaba dis--
crepant scriptores, quia alii Φυγάλεια malunt, ut
Polyb. IV, 3, 5, alii Φιγάλεια, ut Rhianus in Mes-
seniacis Stephano teste, alii item Φιγαλέα, ut est.

Athen. XI, p. 465, D; 479, C. Sed tamen de 56:
cunda vocali omnes conspirant. » Hzec Vossius (D 1 |
Hist. gr. p. 22 ed. Westrm. ), cujus decreto viri.
docti acquieverunt. Sed mirum est inter Ionicos |
nasceritis historiographize scriptores repente exsur- ^.
gere virum e media oriundum Arcadia. Accedit.
quod de rebus Ionize Democles scripsit , uti colligis |
ex unico, quod superest, fragmento. Igitur si.
quid mutandum, scripserim Πυγελεύς (v. Xenoph.
Hell. I, 2; 25; Theopomp. fr. 62; Strabo XIV,
p. 639; Stephan. Byz s. v.). Sed ne hoc quidem ne
cessarium est. Nam Πύγελα oppidum ab aliis minus
ionice sed decentius nominatur Φύγελα. Vid. 86 γ-

N. V, 29, 31, ubi hee : n oraque Trogilia appel-/.
latur, Gessus amnis. Regio omnibus Ionibus sacra,
et ideo Panionia appellata. Juxta « fugitivis con-
ditum (uti-nomen indicio est ) Phygela fuit et Ma-.
rathesium oppidum. | "a
2 E ;

Strabo I, p. 58 : Μιμνήσχεται δὲ ( Δημήτριος à
Σχήψιος) πρὸς ταῦτα τῶν ὑπὸ Δημοχλέους λεγομένων,
σεισμούς τινας μεγάλους, τοὺς μὲν πάλαι περὶ Λυδία ,
γενομένους xoi ᾿Ιωνίαν μέχρι τῆς Τρῳάδος iocos
ροῦντος, ὑφ᾽ ὧν xol χῶμαι χατεπόθησαν xal Σίπυλος,
χατεστράφη χατὰ τὴν Ταντάλου βασιλείαν xal ἐξ ἑλῶ v
λίμναι ἐγίνοντο, * τὴν δὲ Τροίαν ἐπέχλυσε χῦμα. *
detur Creuzerus in Hist. Kunst, p. 274, ed. 1845, ubi de E? 3
demo Pario habet heec : « Fragmente seAr viele, aber zum
Theil dem Eudemus von Naxos angehcerig, und dann wohl Ϊ
zu unterscheiden vom Peripatetiker Eudemus , der sehr oft.
angeführt wird. » Peripateticum Rhodium, qui physica , —
mathematica et astrologica scripsit, cum Nostro haud [τὸς
ciie confundere licet. De reliquis Eudemis rhetoribus, mes
dicis , aliis, qui a nobis prorsus alieni sunt, vide Fabricium
in Bibl. Gr. Pg

f.
Memorat Demetrius Scepsius ea quce a Democle narran-
tur, terree nimirum quosdam ingentes motus, qui olim in

Lydia fuerunt et Ionia usque ad Troadem , quibus et pagi i
sunt absorpti et Sipylus eversa regnante Tantalo , et ex pa. |
ludibus lacus magni facti, ** Trojamque fluctus inundavit. —

AMELESAGORAS

P.
Ἢ Ex eodem Democle fluxerit historiuncula de
- Pygelorum originibus ap. Strabon. XIV, p. 639 :
MóysA πολίχνιον, ἱερὸν ἔχον
(cef. Müller. Dor. I, p. 381], ἵδρυμα ᾿Αγαμέμινονος,
ᾷ ἰχούμενον΄ ὑπὸ μέρους τῶν ἐχείνου λαῶν πυγαλγέας
AN ; id τινας xal γενέσθαι χαὶ χληθῆναι" χαμνοντας δ᾽ ὑπὸ
τοῦ παθήματος καταμεῖναι xat τυχεῖν οἰκείου τοῦδε τοῦ
ὀνόματος τὸν τόπον. Cf. Suidas et Etym. M. v. Πύγελα.
Y * Porro Pygelensem auctorem tangere videtur De-
- metrius Scepsius , antiquorum librorum scrutator,
- ap. Strab. XII, p. 551.: Τοὺς περὶ ΠΠύγελα λέγοντας
ὰς Ἀμαζόνας μεταξὺ ᾿Εφέσου χαὶ Μαγνησίας xoi
Πριήνης φλυαρεῖν φησὶν ὃ Δημήτριος. Nam suz& quis-
ow patrie lonici isti scriptores sedes Amazonum
vindicare studebant, uti constat de Ephoro et de
4 É Demetrio. s *

Pihenitus IV, p. 174, F: ᾿Ονομάζονται δὲ οἵ αὐλοὶ
᾿ γίγγροι ὑπὸ τῶν Φοινίκων ἀπὸ τῶν περὶ Ἄδωνιν θρή-
νων" τὸν γὰρ Ἄδωνιν Γίγγρην καλεῖτε ὑμεῖς οἱ Φοίνι-
χες, ὡς ἱστορεῖ Δημοχλείδης.
« Hujus Democlidz apud neminem alium men-
— tionem factam esse reperio; nisi fortasse idem sit
- Democles Phigalensis... Nam idem esse nomen du-
— pliei sub. forma, Democles et Democlides facile
— eredas exemplo Timoclis et Timoclidis oratoris, de
- quo v. Ruhnken. Hist. crit. or. p. 116 ed. Reisk.
( p. 57 ed. Frotscher) et Hesych. in. Δημοχλεῖδαι
- coll. cum Suide Δημοχλείδας. » Scuwxicnxusxkn.
— Democles, nescio qui, laudatur in indice auctor.
— Plinii lib. XII et XXXV. — Alius est Democles
— rhetor, Theophrasti disc., adversarius Democha-
— ris. Plutarch. X Orat. p. 942, D; Timzus fr. 140,
ubi Democlides dieitur, sicuti ap. Dionys. Din.
— tom. V, p. 659, 15; idem est cum archonte Ol.
——106, 1. V. Ruhnk. ]. 1. Westermann. Gesch. d. Gr.
ἡ Beredsk. S 54, n. 31. — Democles philosophus
citatur ap. Commentat. Horatii p. 139 ed. Cruquius
1611. — Alios Democles ad nos nihil pertinentes
i tx. in Steph. Thes. s. v.

e si auta
Ἢ δ Ο ΓΤ

Two
pos

5-5 08

EM
"m

*

*

35 Fd X» ἐμ
pea T

.AMELESAGORAS CHALCEDONIUS.

f Postremus inter scriptores, quiante bellum Pe-
a B floruerint, a Dionysio l. l. ponitur

— Ἀμελησαγόρας. Eadem nominis forma est apud An-
- tigonum Carystium ( fr. 1 ) et scholiastam Euri-
τῷ (fr. 2); contra Μελησαγόρας dicitur A hag

᾿Αρτέμιιδος Μουνυχίας

CHALCEDONIUS.

doro (fr. » ), Maximo Tyrio, Clementi, Hesychio.
Major etiam de patria Amelesagorze sententiarum
varietas, Nam Dionysio audit Chalcedonius ; Anti-
gono ést ὃ ᾿Αθηναῖος ὃ τὴν ᾿Ατθίδα συγγεγραφώς; eun-
dem denique, ut puto, Maximus Tyr. (Diss. 23 )
, his designat verbis : ᾿Π γένετο xol ἀνὴρ ᾿Αθήνησιν
᾿Ελευσίνιος ὄνομα Μελησαγόρας" οὗτος οὐ τέχνην
μαθὼν, ἀλλ᾽ ἐκ νυμφῶν χάτοχος θείᾳ μοίρα, σοφὸς ἦν
xoi μαντιχὸς, ὡς 6 ᾿Αθηναίων λόγος. [ Quibus insi-
stens aliquis nomen hominis ἢ ελισσαγόρας (ἃ μελίο-
σαις, nymphis , v. St. "Thes. s. v. ) fuisse suspicetur. ἢ
— Amelesagorze Maximus ]. 1. adjungit ejusdem
indolis viros Epimenidem Cretensem et Proconne-
sium: Aristeam. Posteriorem Dionysius Hal. ( Jud.
de Thuc. c. 23) cum Cadmo Milesio componit,
adulterina. dicens opera qus sub nominibus eo-
rum circumferrentur. Huc pertinent theogoniz ab
Aristea et Abari soluta oratione scripte, et, quie
Epimenidi affingebantur, tractatus [legt χρησμῶν,
Μυστήρια περὶ θυσιῶν, liber Περὶ τῆς ἐν Κρήτη πολι-
τείας nova dialecto Attica exaratus, et si qua sunt
alia (*). Opus simile ilfius, quod Περὶ θυσιῶν erat
sacerdotis Cretensis, ad Amelesagoram auctorem
relatum esse censeo. Nam fragmentum primum est
de cista mystica Erichthonii (de qua etiam Andron
in suo Περὶ θυσιῶν libro dixerat) ; reliqua duo spe-
ctant fabulas Attico-Cretenses cum Apollinis cultu
arcte conjunctas. Atque solas Atticas fabulas et re-
ligiones eo opere tractatas esse, titulus indicat,
quem ex sui seculi ingenio pónit Antigonus. —
Porro constat de itineribus sacerdotum Aristez,
Epimenidis, aliorum. Num hinc explicandus CAa/-
cedonius &melesagoras? Chalcedon colonia erat Me-
garensium (Ol. 26), quos Cereris et Apollinis cultu
Atticis simillimos fuisse scimus (Cf. Müller. Dor. I,
p. 230, 321; II, p. 169, 2). Eo igitur vates no-
ster se contulerit, sicuti Metapontum migravit Ari-
steas. Incerta hzc, nec certius aliquid de tempo-
ribus Amelesagor«e statuere licet. Vetustissimis hi-
storicis antiquiorem habitum esse colligas ex Cle-
mente Alexandrino, qui ita in Strom. VI, »,
p. 267 (tom. ΠῚ, p. 11» Klotz. ) : Μελησαγόρου γὰρ
ἔχλεψε Γοργίας ὃ Λεοντῖνος xat Εὔδημος Νάξιος ot
ἱστοριχοί, καὶ ἐπὶ τούτοις ὃ Προχοννήσιος Βίων, ὃς xot
τὰ Κάδμου τοῦ παλαιοῦ μετέγραφεν χεφαλαιούμενος,
Ἀμφίλοχός τε xat Ἀριστοχλῆς xot Ἀναξιμένης χαὶ EX-

21

(*) Ejusmodi opera orta esse ex carminibus epicis, quic
rebus geographicis et mythologicis referta mox. in prosam
orationem dissolufa sint, probabiliter statuit Bode. Hist.

poes. Gr. tom. I, p. 478, 2, coll. Ulrici Hist. poes. Gr.
tom. I, p. 456, 19

Q2.)
Nominantur tibite a Phenicibus gingri a threnis sive
lamentationibus, quibus Adonidis interitum. deflent. Nam

Adonim vos Phoenices Gingrin vocatis, uf tradit; Demo-
clides ( Democles ?).

22 AMELESAGORAS CHALCEDONIUS.

λάνιχος xat "Exaczaio; xal "AvOpozteov xat Φιλόχορος.
De fide quie habenda sit his patrum ineptiis, recte
judicat Siebelis. ad Philochor. p. 7 not., neque du-
bia esse res potest, modo conferas qus de aliorum
furtis auctorum ab eodem Clemente in medium
proferuntur. — Ceterum opus quod Antigonus vi-
dit, non ita multum ante Ptolemzi Philadelphi et
Euergetze tempora in lucem editum esse mihi per-
suasum est. Clinton. F. H. tom. III, p. 299 ( Sup-
plement to part 11} Amelesagoram Atheniensem,
Atthidis auctorem ( quem recte etiam apud Apol-
lodorum agnoscit fr. » ) Clideme juniorem fuisse
suspicatur, quia scilicet Clidemus eorum, qui At-
thides scripserunt , ὃ ἀρχαιότατος esse Pausanize di-
citur. Vera haud. dubie sententia est, quanquam
debili nititur argumento, quum ᾿Ατθίς, librorum
titulus, pateatlatissime, Vide Fragm. Histor. tom, I,
p. LXXXI.

ATOIZ.
I.

Antigonus Hist. Mir. c. 12 : Ἀμελησαγόρας δὲ ὃ
᾿Αθηναῖος ὃ τὴν Ἀτθίδα συγγεγραφὼς οὔ φησι χορώνην
προσίπτασθαι πρὸς τὴν ἀχρόπολιν, οὐδ᾽ ἔχοι ἂν εἰπεῖν
ἑωραχὼς οὐδείς, ᾿Ἀποδίδωσι δὲ τὴν αἰτίαν μυθικῶς"
φησὶ γὰρ Ἡφαίστῳ δοθείσης τῆς ᾿Αθηνᾶς συγχατα-
χλιθεῖσαν αὐτὴν ἀφανισθῆναι, τὸν δὲ Ἥφαιστον εἰς γὴν
πεσόντα προΐεσθαι τὸ σπέρμα, τὴν δὲ γὴν ὕστερον αὐτῷ
ἀναδοῦναι ᾿Ἐριχθόνιον, ὃν τρέφειν τὴν ᾿Αθηνᾶν xat εἰς
χίστην χαθεῖρξαι xat παραθέσθαι ταῖς Κέχροπος παισὶν,

^A μελησαγόρας.

᾿Αγραύλῳ xot Πανδρόσῳ καὶ "Egon, xai ἐπιτάξαι μὴ —
ἀνοίγειν τὴν χίστην, ἕως ἂν αὐτὴ ἔλθη. ᾿Αφιχομένην δὲ
εἰς Πελλήνην φέρειν ὄρος, ἵνα ἔρυμα πρὸ τῆς ἀχροπό- H
λεως ποιήσῃ" τὰς δὲ Κέχροπος θυγατέρας τὰς δύο,
ἼἌλγραυλον χαὶ Πάνδροσον, τὴν χίστην ἀνοῖξαι xa ἰδεῖν
δράχοντας ὁ δύο περὶ τὸν ᾿Εριχθόνιον" τῇ δὲ Ἀθηνᾷ φε- —
ρούσῃ τὸ ὄρος, ὃ νῦν χαλεῖται Λυχαδητ ττὸς, χορώνην 4
φησὶν ἀπαντῆσαι xoà. εἰπεῖν ὅτι ᾿Εριχθόνιος ἐν φανερῷ,

"τὴν δὲ ἀχούσασαν δῖψαι τὸ ὄρος ὅπου νῦν ἐστι, τῇ 03 | |

χορώνῃ διὰ τὴν χαχαγγελίαν εἰπεῖν, ὡς εἰς ἀκρόπολεν.
οὐ θέμις αὐτῇ ἔσται ἀφιχέσθαι.

De eadem re dixisse Andronem ἐν τῇ δ' τῶν πρὸς |
Φίλιππον θυσιῶν liquet ex Apollonii Hist. Mir, c. 8.
De cornice nunquam in acropolin volante cf. -
JElian. V, 8 et Plinius H. N. 10, 12. De reliquis ct, a
interpr. ad Apollodor, III, 14, 6. L|

2.

Apollodor. III, 12, 3, 12 : /Esculapius resusci- .
tavit Γλαῦχον τὸν Míwwoc, ὡς Μελησαγόρας λέγει. |
Eadem schol. Eur. Alc. 1, ubi scriptoris nomen est —
Apollodori libri . Mvzsayóoac et
Μνησιγόρας; correxit Heyne. |

3.

Hesych. ἐπ᾽ Εὐρυγύη ἀγών] Μελησαγόρας τὸν 4
᾿Ανδρόγεων Εὐρυγύην. εἰρῆσθαί φησι τὸν Μίνωος, ἐφ D
ᾧ τὸν ἀγῶνα τίθεσθαι ἐπιτάφιον Ἀθήνησιν ἐν τῷ Κερα-
μειχῷ. Καὶ Ἡσίοδος ( fr. 87 ed. Didot. ) « Εὐρυ-
γύης δ᾽ ἔτι χοῦρος ᾿Αθηναίων ἱεράων. v. Creuzer.
Symbolik, tom. IV, p. 120.

A'TTHIS.
1;

Amelesagoras Atheniensis, Atthidis auctor, nunquam cor- |

nicem dicit in acropolin advolare , neque quenquam hoc se
vidisse posse contendere. Causam rei affert ex fabulis peti-
tam. Dicit enim Minervam Vulcano datam, quum eon-
cumbere ille cum ea vellet, repente e conspeetu sublatam
esse, Vulcanum vero humum prolapsum semen emisisse, ter-
ramque postea edidisse Erichthonium. Hunc educaturam Mi-
nervam cis inclusum tradidisse Cecropis filiabus, Agraulo
et Pandroso et Hersze, jussisseque ne cistam aperirent, usque
dum ipsa esset reversa. Dein quum abiisset, ut montem ,
qui propugnaculum acropoli esset , afferret , Cecropias filias

duas, Agraulum et Pandrosum, cistam aperuisse duosque

' conspexisse serpentes, spiris suis Erichthonium involventes.
" Minervse autem asportanti montem, qui Lycabettus nune

vecatur, cornicem obviam factam nuntiasse Erichthonium
in aperto esse. Quo audito Minervam montem quo loco
nunc est abjecisse cornici autem propter infaustum istum Ὁ
nuntium edixisse, ne unquam in acrepolin venire liceret. ——
» t
Glaucum Minois filium Asculapius in vitam revocavit ,
uti tradit Melesagoras.
3. 1
Melesagoras Androgeon, Minois filium, Eurygyen vocatum -

esse ait, in cujus honorem ludi funebres Athenis celebra- - r
| rentur in Ceramico.

ΣᾺ

Mm ταν n7
V

chorum ( fr. 3 ),

GLAUCUS RHEGINUS.
DEMOCRITUS ABDERITA.

— Tac.

“τ πω"

Glaucus , ὃ Ῥηγῖνος (fr. 5), 6 ἐξ Ἰταλίας ( fr. 2),

Democriti szequalis vel suppar (fr. 5), auctor συγ-

γράμματός τινος Περὶ τῶν ἀρχαίων ποιητῶν χαὶ μου-
σικῶν (fr. 2), vel Ἀναγραφῆς ὑπὲρ τῶν ἀρχαίων
ποιητῶν, quod opus nonnulli. ab Antiphonte Rha-

mnusio compositum esse putabant, Plutarch. Vit. X.

Or. I, 19, p. 833, D : Νομίζων δὲ (ὃ Ἀντιφῶν) τὴν
τέχνην ν (τὴν ποιητιχὴν ) ἐλάττω ἢ καθ' αὑτὸν εἶναι,
ἐπὶ ῥητορικὴν ἀπετράπη. Eict δ᾽ ot xai τὸ Γλαύχου
τοῦ Ῥηγίνου Περὶ ποιητῶν βιόλίον εἰς ᾿Αντιφῶντα
ἀναφέρουσιν (*).

Verum Rhegini hominis scriptum esse, inde
conjicias quod reliquie ejus longe plurimze ad Ita-
los atque Siculos homines pertineant, ad Stesi-
Xenocritum ( fr. & y; Empedo-
clem (fr. 6), Pythagoreos Democriti magistros
( fr. 5). Ceterum quum Glaucon Teius memoretur
apud Aristotelem (Rhet. III, 1), Teio Rhegium

- profectum esse statuit Menagius (^) ad Diog. L.

- laudat Diog. L. VIIT, 3

TDSPERCS aper. ni

VIII, 52. Verum unde constat Teium eundem cum
Rhegino fuisse? Majori cum probabilitatis specie

(*) Antiphontis librum Περὶ τῶν ἐν ἀρετῇ πρωτευσάντων
: "Eyévzvo οὖν (ὁ Πυθαγόρας) ἐν Αἰ-
γύπτῳ, ὁπιηνίχα xoi Πολυχράτης αὐτὸν ᾿Αμάσιδι συνέστησε
δι᾿ ἐπιστολῆς, καὶ ἐξέμαθε τὴν φωνὴν αὐτῶν, χαθά φησιν Ἂν-
τιρῶν ἐν τῷ Περὶ τῶν ἐν ἀρετῇ πρωτευσάντων. Sed hunc
Antiphontem non Rhamnusium esse, verum recentiorem
quendam recte procul dubio statuit Petrus van Spaan vel
potius Ruhnkenius in Dissert. De Antiphonte Rhamnm. in
Oratt, Att. tom. I, p. 22 ed. Dobson.

(Ὁ Verba Aristotelis sunt : Δῆλον οὖν ὅτι xol περὶ τὴν
ῥητόρικήν ἐστι τὸ τοιοῦτον (SC. 7j ὑπόχρισις) ὥσπερ xal περὶ
τὴν ποιητιχήν * ὅπερ ἕτεροί τινες ἐπραγματεύθησαν xai Γλαύ-
χων ὃ Τήιος. Idem. Menagius cum Glaucoó Rhegino confun -
dit Glaucum Olympionicam. Is erat τὸ γένος Καρύστιος. V.
Harpocrat. v. Γλαῦχος et Euseb. Exc. in Cram. Anecd.
Paris. II, p. 153. Miror eliam Valesium, qui (ad Harpo-
crat. v. Γλαῦχος) cum Rhegino nostro componit Glaücum
Arabicorum scriptorem, cujus sepius meminit Stephanus
Byzantius. De ceteris Glaucis adi Fabricium in Bibl. Gr.

et lonsium Scr. hist. Phil. p. 29 ed. Dohrn.

. statuas Rhegio Glaucum Athenas profectum inter

magistros fuisse Antiphontis, in cujus usum libel-
lum suum De poetis atque musicis conscripserit.
Nec diversus fortasse ab eo est GZeucon, quem
Plato in Ione p. 53o, D (v. Stesimbroti vit. not.
4) una cum Stesimbroto atque Metrodoro, Ho-
meri interpretibus , nominat. Certe piiüeln (non
Glauconem ) cum Stesimbroto componit schol. ad
Hom. Il. λ΄, 635 ( vide Stesimbr. fr. 19 ). At idem
schol. ad. ΤΙ. I, 1 : Οἱ περὶ Γλαύχωνα τὸν T2c-
σέα ἠξίουν ὀξύνειν τὸ ὄνομα ( μῆνιν), adeo ut de his

certius nihil asseverare ausim. Cf. Welcker Cyc/.

p. 135.

ΠΕΡῚ HOIHTON ΚΑΙ MOYXIKON.
I.

Harpocratio : Μουσαῖος... Περὶ μὲν Μουσαίου Ἄρι-
στόξενος ἐν τοῖς Πραξιδαμαντίοις φησὶν ὅτι οἵ μὲν ἐχ
Θράχης εἰρήχασι τὸν ἄνδρα. εἶναι, οἵ δὲ αὐτόχθονα ἐξ
᾿Ελευσῖνος. Εἰρήκασι δὲ περὶ αὐτοῦ ἄλλοι τε καὶ Γλαῦ-
χος.

ἃς

Plutarch. De Mus. c. 4 : " Eotxe δὲ χατὰ τὴν τέ-
χνὴν τὴν χιθαρῳδιχὴν ὃ Τέρπανδρος διενηνοχέναι" τὰ
[Πύθια γὰρ τετράχις ἑξῆς γενιχηχὼς ἀναγέγραπται" xat
τοῖς χρόνοις δὲ i od παλαιός ἐστι πρεσδύτερον γοῦν
αὐτὸν ᾿Αρχιλόχοὐύ ἀποφαίνει Γλαῦχος 6 ἐξ ᾿Ιταλίας ἐν
συγγράμματί τινι τῷ Περὶ τῶν ἀρχαίων ποιητῶν τε
χαὶ μουσιχῶν φησὶ γὰρ αὐτὸν δεύτερον γενέσθαι μετὰ
τοὺς πρώτους ποιήσαντας αὐλῳδίαν. Vide Müller. Dor.
II, p. 317,3; Bode Gesch. d. Hell. Dichtk, V, 1
P. 40 sqq.

3.

Id. ibid. c. 7 : Ὅτι δ᾽ ἐστὶν Ὀλύμπου ὁ ἁρμάτιος
νόμος. ex τὴς Γλαύχου ἀναγραφῆς τὴς Ὑπὲρ τῶν ἀρ-

, e^ 7 » ,
χαίων ποιητῶν μάθοι ἄν τις" xo ἔτι γνοίη, ὅτι Στησί-

DE POETIS ET MUSICIS.
Δὰν
De Musco Aristoxenus in Praxidamantiis dicit secundum
nonnullos ex Thracia oriundum virum , secundum alios in-
digenam Eleusinium esse. Praeter Aristoxenum de eo tum
alii dixerunt tum Glaucus.
2.
Apparet Terpandrum citharistica arte excelluisse; nam

quater vicisse Pythia deinceps scribitur in tabulis. Admo-
dum vero antiquus est; nam Glaucus Italus quodam in
libro De veteribus poetis et musicis priorem eum Archilocho
pronuntiat : ait enim.eum secundum exstitisse post eos qui

| primi tibiis canere instituerunt.

3.

Olympi esse Harmatium nomum ex Glauci Veterum poe-
farum recensione cognosci potest; tum etiam hoc Stesi-

GLAUCUS

γχορος ὃ Ἱμεραῖος οὔτ᾽ Ὀρφέα, οὔτε ᾿Γέρπανδρον, οὔτ᾽
"Ay 070v, δύτε Θαλήταν ἐμιμήσατο, ἀλλ᾽ Ὄλυμπον,
χρησάμενος τῷ ἁρματίῳ νόμῳ καὶ τῷ χατὰ δάχτυλον
εἴδει, ὅ τινες ἐξ ὀρθίου νόμου φασὶν εἶναι. ὌἌλλοι δέ
τινες ὑπὸ Μυσῶν εὑρῆσθαι τοῦτον τὸν νόμον" γεγονέναι
γάρ τινας ἀρχαίους αὐλητὰς Μυσούς.

A.

Id. ib. c. 10. Καὶ περὶ Θαλήτα δὲ τοῦ Κρητὸς, εἰ
παιάνων γεγένηται ποιητὴς, ἀμφισθητεῖται. Γλαῦχος
γὰρ μετ᾽ Ἀρχίλοχον φάσχων γεγενῆσθαι Θαλήταν,
μεμιμῆσθαι μὲν αὐτόν φησ: τὰ Ἀρχιλόχου μέλη, ἐπὶ δὲ
τὸ μαχρότερον ἐχτεῖναι, χαὶ Μάρωνα () χαὶ Κρητιχὸν
δυθμὸν εἰς τὴν μελοποιίαν ἐνθεῖναι" οἷς ᾿Αρχίλοχον μὴ

2

χεχρῆσθαι, ἀλλ᾽ οὐδ᾽ Ὀρφέα, οὐδὲ Τέρπανδρον" ἐχ

24

γὰρ τῆς Ὀλύμπου αὐλήσεως Θαλήταν φασὶν ἐξειργά-

σθαι ταῦτα, καὶ δόξαι ποιητὴν ἀγαθὸν γεγονέναι. Περὶ;
i Ξενοχρίτου, ὃς ἦν τὸ γένος ἐκ Λοχρῶν τῶν ἐν Ἶτα-
λίᾳ , ἀμφισθητεῖται εἰ παιάνων ποιητὴς γέγονεν" ἧἥρωι-
χῶν γὰρ ὑποθέσεων πράγματα ἐχουσῶν ποιητὴν γεγο-
νέναι φασὶν αὐτόν διὸ xat τινας διθυράμόους χαλεῖν
αὐτοῦ τὰς ὑποθέσεις" πρεσόύτερον δὲ τῇ ἡλικία φησὶν ὃ
Γλαῦχος Θαλήταν Ξενοχρίτου γεγονέναι.
V. Müller. Dor. II, p. 322 ; Ulrici σελ. d. Gr.
Poes. lI, p. 212 et quos laudat Bode Gesch. d.
Gr, Poesie 1. 1.

5.

Diogen. L. IX , 38, de Democrito : 'T'àv Πυθαγο-
ρικῶν τινὸς ἀκοῦσαί φησιν αὐτὸν ] λαῦχος 6 Ῥηγῖνος,
χατὰ τοὺς αὐτοὺς χρόνους αὐτῷ γεγονώς. Φησὶ δὲ χαὶ
᾿Απολλόδωρος ὃ Κυζικηνὸς Φιλολάῳ αὐτὸν συγγεγο-
νέναι. í

Apollodoro cum Glauco satis convenit, ratione
babita temporum, quam negligunt qui ipsius Py-
thagorz discipulum Democritum perhibent(w. Dio-
gen. l. L, et Duris ap. Porphyr. Vit. Pyth. p.
181. Cf. Mullach. in Fragm. Democrit. p. 50 sqq.
Ceterum non est cur dubitemus hzc ex Glauci
Περὶ ποιητῶν xa μουσικῶν libro desumta esse ; ipse
Democritus Περὶ ῥυθμῶν καὶ ἁρμονίας et Περὶ ποιή-
σεως scripserat. V. Mullach.l. 1. p. 147.

RHEGINUS.
6.
Diog. L. VIII, 51, de Empedocle : Ei; δὲ Θου-

ptouc αὐτὸν νεωστὶ παντελῶς ἐχτισμένους Γλαῦχος ἐλ-
θεῖν φησίν. Verba sunt Apollodori (fr. 87). Cf.
Sturz. et Karsten. ad Emp. fragm. p. 14.

—————— —

DEMOCRITUS ABDERITA.

Inter scripta Democriti (*) recensentur non-
nulla, quorum argumentum historicum fuisse vi-
deri possit. Etenim Diogenes L. IX, 48, in catalogo
operum Democriteorum, quem Thrasyllus con-
struxit, suo loco ponit Ὑπομνημάτων ἠθιχῶν η΄. Sic
enim legendum esse facile largior Mullachio ( De-
mocriti Fragm. Bero!in. 1843, p. 124). Librorum

(*) Pauca interponere liceat de anno Democriti nafali.-
Scilicet natus est philosophus secundum Apollodorum a.
460, sec. Thrasyllum a. 470, sec. Diodorum (XIV, 11) a.
494 ante Chr. Hiec sententiarum discordia quae multos
vexavit componenda est hunc in modum. E Diogene L. IX,
14 (v. Apollodori Chronicorum fragm. 84) constat Demo-
critum tempora sua definiisse ita, ut annos numeraret ab
cra Trojana. Ipsum Democritum bellum Trojanum assi-
gnasse annis 1154—1144 ex legibus antiquae chronologize
aliisque quibusdam ind'eiis recte statuisse mihi videor im
Fragm. Chronol. p. 123 ( Cf. Mullach. p. 35). Jam Apollo-
dorus Trojanam «ram ponit in an. 1183; Thrasyllus vero
in an. 1193 (uti patet ex Clem. Alex. I, p. 147 Sylb.; cf.
Fragm. Chronol. p. 128). Igitur uterque scriptor a Trojana
iera ad natum Democritum numerat annos 723. Eosdem an-
nos 723 si addideris Diodori anno 494 a. C., nanciscerisannum
1217 , qui est aere Trojan: longe celeberrima. Ipse Demo-
critus inde a sua sra Trojana ita numerare non: potuit
(id quod nemo non intelligit ) , sed is qui primus posuit an-
nos illos 723, differentize , quse est inter diversas epochas
belli Trojani, justam habuit rationem. Hie qui fuerit, in-
certun quidem est , probabile tamen fuisse auctorem Dio-
dori, quoniam sra Trojana anni 1217 antiquiorum au-
ctorum esse solet. Ac revera anno fere 494 Democritum
natum fuisse, suaque itinera ante Herodotum absolvisse
(cf. Dahlmann. Forschungen etc. V, t, p. 54) ut statua-
mus multa nos adducere debent. Sed haec jam nihil adinos
pertinent. Hoc tantum addo, annum natalem Anaxagorse
ab Apollodoro ( fr. 81, coll. 84) computatum esse e loco
Democriti ap. Diogen. IX, 41, ideoque ab anno, quem De-
mocriti natalibus auctor assignat. In alia omnia abit Mullaeh.

chorum Himerzeum neque Orphei neque 'Terpandri fuisse

imitatorem , neque Archilochi neque Thaleta: , sed Olympi; |

usum nomo Harmato , et ea specie quie dactylo procedit ,
quam alii de Orthio nomo esse volunt. Alii quidam a Mysis
inventum nomum illum volunt.
4. ;

De Thaleta etiam Cretense dubium est an Pceanas scri-
pserit. Nam Glaucus post Archilochum fuisse Thaletam
affirmans , imitatum eum odas Archilochi fatetur, prolixius
tamen extendisse, et Maronem [P«onem?] ac Cretensem
rhythmum odarum poesi inseruisse , quibus neque Orpheus
usus faerit , neque Terpander, neque Archilochus : hzec enim
ex Olympi tibina musica aiunt. 'Thaletam. depromsisse, bo-
nique poete laudem invenisse. De Xenocrito preterea

Locris Italicis oriundo, controversia est, an is Paeanas com-
posuerit; ferunt enim eum carmina scripsisse, quorum
heroica fuerint res gestas habentia argumenta; eaque ob
hanc causam fuisse a quibusdam dithyrambos nominata.
Eundem Glaucus Thaleta posteriorem fuisse scribit.

14.

Pythagoricorum quempiam audiisse Democritum Glaucus
Rheginus narrat, qui iisdem atque ille temporibus vixit. Ait
vero etiam Apollodorus Cyzicenus cum Philolao eum con-
suetudinem habuisse.

S.

Empedoclem Thurios venisse , quum recens condita urbs
esset , tradidit Glaucus,

Memes oc

Me
SO

ex

| j^

p.

| EN.

um
" o

TU LR
zr ct "

* " δὰ, Ων
| |

DEMOCRITUS ABDERITA.

» . B [2 ,
Biulis enumeratis, Diogenes addit hac : "Tácrouct
ΩΣ . , ^ m ἃ
δέ τινες χατ᾽ ἰδίαν ἐκ τῶν Ὑπομνημάτων χαὶ ταῦτα

ι. Τὸ περὶ τῶν ἐν Ba6uXOvt ἱερῶν γραμμάτων.
Περὶ τῶν ἐν Μερόῃ ἱερῶν γραμμάτων (^).
“Περὶ ἱστορίης.
Χαλϑδαϊχὸς λόγος.
Φρύγιος λόγος.
Περὶ πυρετοῦ xal τῶν ἀπὸ νόσου βησσόντων (?).
Nouax& αἴτια,
8. Χερνικὰ ἢ προύλήματα.
De his Mullachius p. 101 : « In commentariis
'ethicis plures erant de peregrinis gentibus dispu-
tationes, quas nonnulli, ut ex Diogene discimus ,
a reliquo commentariorum corpore secernentes ,

- peculiares libellos judicabant, atque nomine argu-
" menti nature conveniente appellabant » ( conf.
—— idem p. 124 ). Quod non persuasit mihi vir doctis-

simus. Immo, quum Ὑπομνήματα diversi generis
commentationes complecterentur, unumquemque
librum pro peculiari opere habere licebat, atque

- octo tituli, quos Diogenes affert , respondent li-

bris octo Ὑπομνηυνάτων. ---- Ceterum. quamvis de
argumentis paucissima eademque satis obscura a
veteribus tradantur, vel ex levibus his vestigiis

. colligo Ὑπομνήματα non fuisse Democriti, sed se-
rioris hominis foetum sub philosophi nomine in

vulgus editum.
Plinius H. N. XXIV, τοῦ, p. 36 δόμον Ὁ : De-

- mocriti certe Chirocmeta esse constat. At in his

ille post. Pythagoram magorum | studiosissimus
quanto portentosiora tradit? In sequentibus ex eo

- libro multa affert de herbis vi magica przditis. —

Patet eundem librum indicari, quem Χερνιχὰ ap-
pellat Diogenes (**). Verus titulus qui fuerit non
quaro ; atnemo negabit alienissima a vetere philo-
sopho esse monstra illa narrationum , quarum per-
multa de arte et doctrina magica ex Democrito
afferuntur (v. Mullach. p. 73 sqq. ). Etenim
Pythagoras, Empedocles, Democritus, Plato ad
hanc magicen discendam navigavere , exiliis verius

» quam peregrinationibus susceptis. Hanc reversi pree-
dicavere
- Apollobechen Coptiten (***) et Dardanum e Pha

: hanc im arcanis habuere. Democritus

(* I Aldobrandiniana edit. est: Περὶ τῶν ἐν Μερόῃ
ὠχεανοῦ περίπλους ; reliqua editt. omnes ita habent , ut su-
pra posuimus.

(**) Adde Vitruv. IX,3 : Mul/as res attendens , ad-

. miror etiam Democriti de rerum natura. volumina et

ejus commentarium , quod inscribitur Χειροκχμήτων,
in quo utebatur annulo, signans cera molli quc esset
exper(us (sc. quorum vim magicam expertus esset ). De
titulo vide quae probabiliter disputat Salmasius ap. Mul-
lach. p. 126 sq.

(***) Apollonidem Nicenum corr. Reinesius in Suppl. ,
quod a vero abhorret,

25

nice illustravit, voluminibus Dardani in sepulcrum
ejus petitis; suis vero ex disciplina eorum editis :
quc recepta ab aliis hominum atque transiisse per
memoriam «que ac nihi in vita mirandum. est.
In tantum | fides istis fasque omne deest, adeo ut
ii, qui cetera in viro illo probant, hec ejus. esse
opera infitientur., Hzc Plinius XXX, 25, p. 251
Tauchn.

Auctor horum mendaciorum pre ceteris fuit
Bolus Mendesius, de quo ita Suidas:

βῶλος, Δημοχρίτειος,. φιλόσοφος. "Iccopiav xai τέ-
χνὴν ἰατρικήν" ἔχει δὲ ἰάσεις φυσικὰς ἀπό τινων βοη-
θημάτων τῆς φύσεως.

Βῶλος Μενδήσιος, Πυθαγόρειος. Περὶ τῶν ἐχ τῆς
ἀναγνώσεως τῶν ἱστοριῶν εἰς ἐπίστασιν ἡμᾶς ἀγόντων.
Περὶ θαυμασίων. Φυσιχά T δυναμερά ]* ἔχει δὲ περὶ
συυπαθειῶν χαὶ ἀντιπαθειῶν. [ Περὶ ] λίθων κατὰ στοι-
χεῖον.. Περὶ σημείων τῶν ἐξ ἡλίου xai σελήνης xol
ἄρχτου καὶ λύχνου xal ἴριδος. Cf. Eudoc. p. 93 et
94.

Fallitur Suidas inter Bolum Democriteum et
Mendesium distinguens. Unus uterque: et idem.
Columella VII, 5 : Sed /Egyptii gentis auctor me-
morabilis Bolus Mendesius, cujus commenta , que
appellantur grece ὑπομνήματα, sub nomine Demo-
criti falso produntur, etc., etc. (sequitur locus de
pustulosarum ovium curatione). Horum parum
memor Columella alio loco pro Bolo ponit Demo-
critum. Ita enim XI, 2 : Sed Democritus in eo li-
bro qui inscribitur Περὶ ὀντιπαθῶν, affirmat has be-
stiolas ( erucas ) enecari, si mulier, quee in menstruis
est, solutis crinibus et nudo pede unamquamque
aream ter circumeat : post hoc enim decidere omnes
vermiculos et ita emori. (*)

Jam nullus dubito quin liber Democriteus Περὶ
ἱστορίης idem sit cum eo, quem Bolus scripsit Περὶ
τῶν ἐκ τῆς ἀναγνώσεως τῶν ἱστοριῶν εἰς ἐπίστασιν
fuic ἀγόντων, sive De utilitate quam ex lectionc
historiarum capimus. Porro nescio an liber Περὶ
σημείων τῶν ἐξ ἡλίου x2. lateat in titulo, quem Dio-
genes habet, νομιχὰ αἴτια, i. e. ἀστρονομικὰ αἴτια :
argumentum cum magorum doctrina conjunctissi-

( Ex loco Columelle patet Küsterum ad locum Suid.
7ecte iacunam statuisse , et supplevisse [περὶ] Λίθων, quum
Bernhardius jungat περὶ c. x. α. λίθων. — Idem περὶ &v-
twr. opus laudatur ἃ schol. ad Nicandr, Ther. v. 764, ubi
pro Βῶλος vulgo legitur ἹῬῶλος. Similiter abiit in Orus ap.
Galen. De antidot. 1I, 7, in Dolus ap. Columell. p. 344 e
444 ed. Commelin. , in Eubolus ap. Varron. R. R. I,
qua citat Mullach. p. 156. Theophrasto juniorem ed
docemur a Stephan. Byz. v. Ἄνψυνθος : ἔστι δὲ xai εἶδος φυ-
τοῦ, περὶ οὗ Βῶλος ὃ Δημοχρίτειος, ὅτι Θεόφραστος ἐν τῷ
περὶ φυτῶν ἐνάτῳ τὰ πρόδατα ἐν τῷ Πόντῳ τὸ ἀψύνθιον
νεμόμενα οὐχ ἔχειν χολήν. Apud Varronem I. 1. ordo aucto-
rum est : Euphorio , Eubolus, Lysimachus, Mnascas ;
igitur sub primis Ptolemois vixisse videtur.

26 DEMOCRITUS ABDERITAÀ.

mum. Ácquum Zolum apud Varronem in Eubolum
corruptum videamus, facilis conjectura est a Bolo
nostro non diversum esse Eubulum, qui historiam
Mithrz consignavit. Hieronymus Adv. Jovin. : Eu-
bulus quoque qui historiam Mithree multis eolumi-
nibus explicavit, narrat apud Persas tria genera
magorum, quorum primos, qui sint. doctissimi et
eloquentissimi, excepta farina et olere nihil am-
plius in cibo sumere. Eundem Eubulum auctorem
narrationis de antro Nympharum laudat Porphy-
rius.

Restant libri de literis sacris, quos item de do--

ctrina magorum fuisse censeo. Tractatum Περὶ τῶν
ἐν Ba6uXGvt ἱερῶν γραμμάτων respicit Clemens Alex.
Strom. I, p. 131 Sylb. ( 356 Pott. ) : Δημόχριτος
τοὺς Βαῤδυλωνίους λόγους ἠθικοὺς πεποίηται: λέγεται
γὰρ τὴν Ἀχιχάρου στήλην. ἑρμηνευθεῖσαν τοῖς ἰδίοις
συντάξαι συγγράμμασι. — De Acicaro parum liquet.
Ídem tamen sine dubio. est qui ᾿Αχίχαρος ap.
Diog. L. V, 5o. Ita enim Theophrastus inscripserat
librum , quem Diogenes cum ejusdem scriptis περὶ

αὐξήσεως, περὶ δικανιχῶν λόγων, περὶ Ota6oATG,

ἐπιστολαῖς componit (*). Apud Strabonem XVI,
p. 762 Ayatxapo; Bosporanussapiens cum gymnoso-

(*) Num forte eandem inscriptionem (᾿Αχίχαρος vel 'A-
χαΐχαρος ) habebant epistole Theopompi, quas ἀρχαϊχὰς
vel ἀχαϊχὰς vulgo inscriptas dicunt? (v. Fragm. Histor.
p. LXXIII).

phistis Indorum , cum magis Persarum, cum Chal-
dais Assyriorum, aliis comparatur. Quod Bospo-
ranus, non vero Babylonius dicitur, nihil moror,
memor eorum, quse de patria Zoroastris diversis-
sima circumferebantur. Fortasse Acicarus idem est
ac Azonacus, quem Zoroastri magistrum fuisse dicit

Plinius XXX, 2 (1). Quemadmodum igitur hic Ba-

bylone su: sapientie monumenta stelz insculpse-
rat , sic idem alius ejusdem generis homo in Meroe

fecisse putandus est. Suspicor eum fuisse istum —.

Apollobechen Coptiten, quem Democritus sicuti

Dardanum ( in Φρυγίῳ λόγῳ ?) illustrasse credeba- ΠΗ
tur. Simile argumentum tractasse Χαλδαϊχὸν λόγον
sporrte intelligitur. Obscurum vero quid tractave- —

REP τονε ταν t HH YE τα ny nrc mmn n ge un

orien m

rit auctor in libro περὶ πυρετοῦ χτλ. : siquidem pro- —

babile est etiam hujus libri cum reliquis cognatio-
nem aliquam fuisse. Utut est, hoc satis, puto, intel-
ligitur ὑποινήματα Democriti , vel ejus potius, qui
philosophi nomen mentitus est, nihil continuisse ,

quod vere historicum fuerit. Cum stela Acicari jure

tuo conferas eam, ex qua deorum historiam de-
scripsit Evemerus, .

(Ὁ Movers. Phenizien tom. I, p. 97 ( Bonn. 1841 ) pro
᾿Αχιχάρου scribendum proponit Maxágou , quod nomen. Her-
culis erat apud Ph«enices et /Egyptios. Confert vir doctis-
simus Theophilum Ad Autolyc. 11,2 : Τί ὠφέλησαν Πυθα-
γόραν τὰ ἄδυτα xoi Ἡραχλέους στῆλαι;

HERODORUS HERA CLEENSIS.

Herodorus, ὃ Ἡραχλεώτης, ὃ μυθολόγος, ὃ τοῦ
Βρύσωνος τοῦ σοφιστοῦ πατήρ. lta Aristoteles (fr.
12, 11, 10). Bryson (*) Heracleensis cum Socratis
discipulis Aristippo et Antisthene componitur a
Theepompo apud Athenzeum XI, p. 508, D : Θεό-
πομπὸς ὃ Χῖος ἐν τῷ χατὰ τῆς Πλάτωνος διατριύῆς,
« Τοὺς πολλοὺς, φησὶ, τῶν διαλόγων αὐτοῦ ἀχρείους xat
ψευδεῖς ἄν τις εὕροι" ἀλλοτρίους δὲ τοὺς πλείους, ὄν-
τὰς Ex τῶν ᾿Αριστίππου διατριύῶν, ἐνίους δὲ xdx τῶν
᾿ἈἈντισθένους, πολλοὺς δὲ κἀκ τῶν Βρύσωνος τοῦ Ἧρα-
χλεώτου. » Igitur Herodorus 1815 fuit Socratis.
Accuratiora dici nequeunt. Quodsi ex indole ope-
rum conjecturam facere liceret, Herodorum post
Pherecydem et Hellanicum scripsisse diceres. Ete-
nim dum hi aut omnem Graecorum mythologiam
aut civitatis alicujus res ad cozva usque tempora
paucis persequi solent, Herodorus mixto genere
singulas quasdam fabulas cum patrie historia arcte

conjunctas et uberrime exposuit et ita, ut preter -

rerum enarratorem etiam virum philosophie alia-
rumque scientiarum disciplinis imbutütm se osten-
deret. Sed hec nihil nisi hoc probare mihi vi-
dentur, iisdem temporibus diversa plane scribendze
historiz genera locum habuisse, alterum evanescens
juxta alterum jam primum efflorescens.

Opera quz nulla dubitatione assignari Herodoro
. possint, habemus duo. Primum, quo res Herculis
auctor narravit, inscriptum erat *O xa0' Ἣ οαχλέα
λόγος (""). Libri ejus laudantur quintus ( fr. 18),
decimus (fr. 20), decimus septimus (fr. 31), in
quo inter alia de puero sermo erat, quam tali-
tro Hercules occiderit. Unde conjicias totum opus
constitisse libris circiter viginti. — Alterum de
Argonautis erat, quod item inscriptum fuerit 6
χατὰ τοὺς ᾿Αργοναύτας λόγος, quamquam. is titulus
nusquam occurrit : laudantur modo ᾿Αργοναυτιχά
( fr. 40, 44, 45), modo ᾿Αργοναῦται (fr. 4», 56).
Preterea citatur. Herodorus vel “Πρόδοτος ἐν Οἰδί--
moótap. schol. Pind. ad Nem. III, 25 (fr. 6), et ἐν
Πελοπείᾳ ap. eundem ad Pyth. XI, 25(fr. 61 ). Ac
dixisse Herodorum de fabulis Thebanis et Argivis

(*) Ejusdem Brysonis meminit Aristot. Elench. Sophist.
ὁ. 11, $ 11, ibique Alexander Aphrodis. p. 25, B, et 30, A,
B, Aristot. Analyt. Poster. I, 9, ibique Philoponus p. 26,
B, et 33; Aristot. Rhetor. IIl, 2, 4, ibique schol. Stephani
in Crameri Anecd. Paris. I1, p. 304, 8. Plura vide ap..
Schweigheeus. ad Athen. 1. 1. tom. VI, p. 328 sqq.

(**) "Ho. ἐν ε΄ τοῦ xa0' Ἡραχλέα λόγου, Schol. Hesiod.
(fr. 19); "Ho. ἐν βιόλίοις περὶ τοῦ καθ’ Ἡραχλέα λόγον, -
Tatian. ( fr. 10); Ἧρ. ἐν ιζ' τοῦ χαθ᾽ Ἡρακλέα λόγου, Athen.
(fr, 31); ἐν v τῶν καθ᾽ Ἡραχλέα Stephan. ( fr. 20).

constat aliunde; sed num id fecerit in amplissimo illo
de rebus Herculis opere , digressionibus referto,
an peculiaribus libellis, difficile dictu est. Pericu-
lum etiam ne Herodoro nostro quz aliena ab eo
sunt obtrudamus. Primum enim. quum *Hoó2o0;
seepenumero abierit in Ἡρόδοτος, facile adducimur
ut quecunque apud Herodotum Halicarnassensem
non leguntur, ea Herodori esse putemus. Attamen
plures fuerunt Herodoti, quorum unus, Olo-
phyxius , de diis et sacrificiis scripsisse perhibetur.
Deinde vero a nostro haud dubie diversus lauda-
tur apud Olympiodorum in Hist. Byz. ap. Phot.
cod. 80, p. 61 Bekk. (Corp. Scriptt. Byz. tom. I,
Ρ- 463 ) : Ταύτην (Oasin /Egypti ) καλεῖ Ἡρόδοτος
μαχάρων νήσους, Ἡρόδωρος δὲ 6 τὴν Ὀρφέως καὶ
Μουσαίου συγγράψας ἱστορίαν, Φαιαχίδα ταύτην
χαλεῖ (Vide Lobeck. Aglaoph. p. 338). Num is
grammatcus ille et glossographus, quem una cum
Apione sepius memorat Eustathius et schol. ad
Homerum ? Sed etiam de hoc magna dubitatio est.
Certe Valckenarius (Opusc. ΠΡ. 151) et post eum
Ritschelius ( Ueber d. Bibl. Alexandr. p. 143
sqq., ubi vide locos vett.) pro Herodoro ap. Eu-
stathium ubique reponendum esse Zeliodorum
statuunt admodum probabiliter,

Fontes, ex quibus Herodorus uberrimas suas
narrationes maximam partem hauserit, non tam
logographorum opera fuisse puto quam carmina
epica , quibus ztas non pepercit. Ceterum Hella-
nico similis est eo, quod multum attendit ad geo-
graphica, uti patet ex iis quz? de populis Iberize
tradidit Heraclec libro decimo (fr. 20). Alia ejus-
modi digressio in Argonauticis fuit de moribus
Macronum, qui Ponti oras accolunt (fr. 46 ). Geo-
graphum fortasse etiam in eo agnoscis, quod Ar-
gonautas eadem qua venerant via rediisse statuit.
Quamquam hoc vel inde explicaris, quod Herodo-
rus eam potissiimam expeditionis partem, qu:
cum patrie historia conjuncta erat, tractandam
sibi sumpserit , reliqua nihil curans absolverit pau-
cissimis.

Porro tempora rerum accurate distinxisse He-
rodorus videtur. Sic chronologia utitur contra eos,
qui Theseum Herculis socium in expeditione con-
tra Amazones fuisse dixerant (vid. fr. 16, 26, 27).
In his convenit ei cum Hellanico ( conf. fragm.
Hist. I, p. XXVIII), ut probabile sit utrumque
ex iisdem Junonis sacerdotum ἀναγραφαῖς tempora.
Herculis constituisse. Verum quanto acrius impu-
gnavit eos, qui in Thesei gratiam veterem Herculis

98 ^ A HERODORI BERACLEENSIS

historiam immutaverint, tanto magis ipse sibi in
Ponticis suis commentis indulsise vidétur. Huc
pertinent Cerberus ad Heracleam ex Orco extra-
ctus (fr. 25 ) et magister HerculisScythicus (fr. 4 ) :
adde narrationem (fr. 16) qua jura Heracleen-
sium in vicinas urbes ex Herculis historia quodam-
modo repetuntur. Similia sunt quibus patrias re-
ligiones - cum historia Argonautarum conjungit
(fr. 57—59). Milesiorum urbi, alteri quasi He-
racleotarum metropoli, gratificatur fr. 43, ubi
vide.

Hactenus de vi , quam patria auctoris in tracta--
tionem fabularum exercuerit. Haud minoris ad
hanc. rem momenti fuerunt quie vigebant tunc
Athenis studia philosophorum . sophistarumque.
Anaxagorze cequalem et fortasse discipulum arguunt
qua multa disputavit de mundis μετεώροις. Occa-
sionem rei prebuit leo Nemezus e luna , uti fere-
bant, delapsus. Qu: fama quum. ex antiquissima
Grace religionis memoria derivanda sit, utinam
plura ejusmodi servata haberemus. At reliqua di-
versi plane generis sunt. Etenim vetustas fabulas in
communis. vitz historias detrahit, viam praiens,
quam postea Ephorus, alii terebant. Legas- quz
exponuntur de Prometheo (fr. 23), de Laome-
donte (fr. 19 ), de ariete Pelopidarum ( fr. 61 ),
de Hercule philosopho (fr. 24 ). Eorum nonnulla
ita comparata sunt ut etiamnunc dubitem , num
recte ad Nostrum referantur. Contra Cerberi fa-
bulam in honorem, opinor, patri: interpretamen-
tis suis non deformasse videtur, etsi de hac jam

Hecatzus judicium suum interposuerat. — Dialecti

lonicz vestigia exstant in fragm. 14 et 20.

O ΚΑΘ’ HPAKAEA. AOTOX.
ἯΙ

Schol. ad Apollon. Rhod. I, 747 : Ἢ Τάφος
νῆσος ἐστὶ μία τῶν ᾿Εχινάδων, ἣν ᾧχησαν Τηλεύόαι,
οἵ πρότεροι τὴν

, ' / P aps! $5 2 / M c
κώτατοι τὸν τρόπον. Καὶ εἰς Apyoc ἐπελθόντες τὰς τοῦ

3 7 3 c »
Ἀχαρνίαν οἰκοῦντες, ἄνδρες ληστρι-

Ἠλεχτρύωνος βόας ἀπήλασαν τοῦ πατρὸς ᾿Αλχυμήνης.
Γενομένης δὲ μάχης, χαὶ ὃ ᾿Ηλεχτρύων xal οἵ τούτου

παῖδες ἀνηρέθησαν. Διὸ ᾿Αλχμήνη μετέστη, xal ἀνε- —

κήρυξεν τὸν ἑαυτῆς γάμον τῷ τιμωρησομένῳ τὸν πα-
τρῷον φόνον. Ἰ᾿᾿Ἱμωρησάμενος δὲ ᾿Αμφιτρύων ἔγημεν.
[ Ἢ ἱστορία σαφῶς παρ᾽ Ἡσιόδῳ. Περὶ δὲ τῆς μάχης 7,
Η ρόδωρος ἱστορεῖ, ὅτι Περσέως χαὶ ᾿Ανδρομέδας τέσ-

σαρες παῖδες ἐγένοντο, ᾿Αλκχαῖος, Σθένελος. Μήστωρ,
Ἠλεχτρύων, xot χοινὴν ἔσχον τὴν βασιλείαν μετὰ τὸν
Περσέως θάνατον. Μήστορος δὲ θυγάτηρ Ἱπποθόη, ἧς
καὶ Ποσειδῶνος Πτερέλας" τοῦ δὲ ; Tabac xal Τάφος.
[Ὡς δέ τινες, Πτερέλα τοῦ Τηλεθόου à ἐγέ Évovto παῖδες
ol χαλούμενοι Τ᾿ηλεύόαι. ᾿Ελθόντες δὲ ἀπήτουν Ἦλε-
χτρύωνα τὰ τῆς μάμμης ἑαυτῶν [τῆς μητρὸς] Ἱπποθόης.
᾿Αντιστάντες δὲ αὐτοῖς oi ᾿Ηλεχτρυωνίδαϊ. ἀνῃρέθησαν
ὑπ᾽ αὐτῶν, Πτερέλα παῖδες Τηλεύῤόας xot Τάφος" ἀφ᾽

ὧν ἣ νῆσος. Ῥηλεύόαι οὖν ol Τάφιοι, ἤτοι ὅτι τῆλε
οἰχοῦντες ἀπὸ Ἄργους τὰς βοῦς ἀπήλασαν; ἢ ἀπὸ
'L4A«660u τοῦ “Ἡτερέλα τοῦ βασιλέως υἱοῦ, οὗ ἀδελφὸς
Τάφιος" ἀφ᾽ 00. xai ἣ νῆσος.

"H ἱστορία... μάχης ] Hzc non suntin cod. Paris.
qui post ἔγημεν pergit : Ἡ ρόδωρος δέ φησι. Müller.
Dor. II, P: 464 proponit :
περὶτ. μάχης. Ἡρόδωρος δὲ icr. Quod non placet;
imo in isto Ἣσιόδῳ ipse noster Herodorus latet,
uti colligo ex Natali Com. p. 677, qui eadem nar-
rans ait : Etenim ut scriptum fuit ab Herodoto
( Herodoro), qui bellum istud. descripsit quattuor
filii ex Andromeda Perseoque nati sunt etc. — Τῆς
μητρὸς ) recte omisit cod. Paris., ubi totus locus
multo concinnius babet ita : Τοῦ δὲ Τηλεύόας xol
'T« [αφος: "Ano μὲν τοῦ Τάφου $4 νῆσος ἐχλήθη Toc uta
οὖσα τῶν ᾿Εχινάδων, εἰς ἣν ᾧχουν " ἀπ᾿ ᾿ἀμφότεριν. δὲ
Τάφιοι καὶ Τηλεύόαι οἵ χατοιχοῦντες τὴν νῆσον. ᾽Ελ-
θόντες οὖν τοῦ Πτερέλου παῖδες ἤτουν παρὰ τοὺ Ἦλε-
χτρύονος τὰς τῆς μάμμης αὐτῶν ἹἹπποθόης χρήματα.

ὩὭς δὲ ἐνέστη Ἠλεχτρύων. αὐτόν τε οἵ "aAs60at. xoi
E e , 7|

τοὺς υἱεῖς ἀνεῖλον, χαὶ τοὺς BoUc ἐχεῖθεν τοῦ ᾿Ηλε-
χτρύονος ἀπήλασαν. Ἤτοι οὖν ἀπὸ Τηλεθόου τοῦ Πτε-
ρέλου Τηλεύόαι ἐκλήθησαν, ἢ ἀπὸ τοῦ τῆλε τὰς βοῦς
ἀπελάσαι τοῦ Ἤλεχτρύονος. Ceterum cf. Apollodor.
II, 4, 4, ubi genealogia : Mnestor, Hippothoe,

DE REBUS HERCULIS.
1:

Taphum , insulam ex Echinadibus unam , TTelebox inco-
luerunt, qui antea Acarnaniam inhabitaverant, viri prae-
donum more viventes. Hi Argos profecti boves Electryonis ,
qui pater erat Alemenes, abegerunt , et commisso proelio
tum Electryo tum filii ejus interfecti sunt. Quapropter
Alemene relicta patria Thebas sedem. transtulit, atque
nuptias promisit ei, qui.caedem paternam ulturus foret.
id quum preestitisset Amphitryo, duxit uxorem. Distincte
hiec narrantur apud Hecodorum qui ista, refert ita : Per-

seus, ait, ex Andromeda quattuor susceperat filios,
Alcc:eum, Sthenelum, Mestorem, Electryonem, qui post
obitum patris regnum tencbant commune. Mestor filiam
habuit Hippothoen ; qua Neptuno peperit Pterelaum , pa-
trem Teleboz et Taphi. ( Secundum alios Teleboas pater
fuit Pterelai, atque hujus filii Teleboze, quos dicunt. ) Hi

, gitur Argos venientes bona Hippothow ab Electryone repe-
tierunt , et resistentes Electryonidas occidere. — A Pterelai — |

filiis Teleboa et Tapho colonis frequentata Taphus insula ;

ejus incolae Teleboc vocati, vel quod procul habitantes

boves abegerint, vel ἃ Teleboa Pterelai regis filio, Wis fra-
ter Taphus nomen dedit insula.

1
"
a
Ἵ
[
||
i
᾿
I
-

ἣ ἵστορ. c. π. Ἡσιόδῳ.

EN

FRAGMENTA.

''aphius, Pterelaus. Eandem schol. vulg. innuit
verbis ὡς δὲ ἔνιοι, nisi quod pro Taphio ponit fra-

ον trem Teleboam, quem Ap. nón admittit, Teleboas

Ew A ΟὟ

ἀπὸ τοῦ τηλοῦ τὴς πατρίδος ἀπούῆναι dictos esse

J. censens.

[»]

Stephan. Byz. v. Ἄργος : Τὸ £0vixbv ᾿Αργεῖος...
xo ᾿Αργείωνες. λέγονται... λέγονται xa πατρωνυμιχῶς
( sc. ᾿Ἀλργειάδαι), ὡς ot πολλοὶ καὶ ἩΠρόδωρος.

Hunc Herodorum , sive recte nomen se habeat,
sive ( ex Herodiano; Heliodoro?) corruptum sit,

|. gran:malicum esse censeo.

3;

Athenzus XI, p. 474, Ε : Ἀρχαιότατον δ᾽ ἐστὶ
ποτήριον τὸ χαρχήσιον, εἴ γε ὃ Ζεὺς ὁμιλήσας Ἂλ-
κμήνη., ἔδωχε δῶρον τῆς αίξεως, ὡς Φερεκύδης ἐν τῇ
δευτέρᾳ ( fr. 27) ἱστορεῖ xoi Ἡρόδωρος 6 Ἡ ρακλεώ-
τῆς. ᾿

A.

Schol. Theocrit. XIII, 9 : Ἀριστοτέλης φησὶν ὑπὸ
Ῥαδαμάνθυος παιδευθῆναι τὸν Ἡραχλέα, Ἡρόδωρος
( libri Ἡρόδοτος ) δὲ ὑπὸ τῶν βουχόλων ᾿Αμλφιτρύωνος.

Cum Herodoro facit Apollod. II, 4, 9, 2.
δ.

Idem. XIII ,56 : ᾽Ἔχρῆτο δὲ Ἡ ραχλῆς τοῖς Σχυ-
θικοῖς τόξοις, διδαχθεὶς παρά τινος Σχύθου Τευτάρου,
ὡς ἱστορεῖ Ἡρόδωρος ( libri Ἡρόδοτος ) xoà Καλλί-
μαχος ( fr. 365 Benu. )

Hec Pontici auctorisinnovatio. Eurytum (OEcha-
liensem ) pro Teutaro habes ap. Apollod. II, 4, 4,
1. De arcu. Scythico v. Passow. in Boettiger. 4r-
chaolog. τι. Kunst, vol. I, p. 151. — Ceterum cf.
Natalis Com. p. 679 : Hercules jaculandi artem
fuit a Teutaro Scytha pastore, ut ait Isacius (Tze-
tzes?), edoctus.

Tzetz. Lyc. 662 : Τεσσάρων δὲ πηχέων ἦν ὃ 'Hoa-
χλῆς, xal ποδὸς ἑνὸς, χαθάπερ ὃ Ποντιχὸς Ἡρόδωρος
( vulgo Ἡρόδοτος ) ἱστορεῖ.

Eadem denuo affert in Histor. II, 210 et 366.

Schol. Pind. Nem. III, 87 : Ἡρόδωρος γοῦν ἐν

Οἰδίποδί φησι τῶν ἄλλων αὐτὸν ( Ἡραχλέα) περιτ-

τεύὔειν; ὥστε τὸ ὅλον σῶμα πηχῶν εἶναι τεσσάρων xal
,ὔ
ποδός.

29

« Mirum est Herodorum hoc in OEdipo, sed
non in opere de Herculé exposuisse, Nec mihi liber
Herodori de OEdipo aliunde notus est, Igitur con-
jicio : "Ho: γοῦν ἐν ὀγδόῳ φησί.» Boeckh. Müllerus
Dor. 1, p. 465 conjecit ἐν ᾽᾿᾽᾿Ολυμπιάδι, i. e.
in agone Olympico sive eo loco ubi de ludis Olym-
picis ab Hercule institutis egit. Etenim veteres di-
cit Herculis staturam definiisse ex longitudine sta-
dii Olympici. Cf. Gellius N. A. I, 1. Quod fortasse
longius. petitum. Novem pedum statura Herculi
datur eandem ob causam, de qua nonarius nu-
merus etiam in reliqua Herculis historia apud vete-
res recurrit ( V. Fragm. Chronol. p. 118). Apud

Apollodorum II, 4, 9, 4 Herculis dicitur τετραπη-
χυαῖος fuisse ; ad quem locum Heynius : « De quat-
tuor cubitis, inquit, ingeniosa est Boettigeri suspi-
cio , ductum hoc esse a scena; nam tragicam eam
fuisse mensuram colligit exemplo figure: quattuor
cubitorum in pompa Dionysiaca Philadelphi du-
οἵας Alexandriz apud Athenzum p. 192, A. » Hoc
si verum, equidem scriptum fuisse suspicarer : *Ho.
γοῦν ἑνὶ ποδί φησι τῶν ἄλλων αὐτὸν περιττεύειν χτλ.
— At novam dubitationem movet Comes Natal.
Mythol. lib. V, p. 560, ubi hec :

6.

Hercules insigni corporis magnitudine et proce-
ritate fuisse dicitur ; quippe quem scripserit Hera-
clides Ponticus (lege Herodorus P.) quattuor cu-
bitorum et unius pedis longitudinis fuisse. lon
preeterea et Herodorus in OÉ£dipode Herculem tres
dentium ordines habuisse igneumque splendorem
ex oculis effudisse, ut ait Tzetzes Hist. 54, 111.

Videamus Tzetzen III, v. 950 sqq., ubi post-
quam dixerat Prusiz regis filium Zipoetem dentes
in unum os concretos habuisse (cf. Plin. VII, 16,

Val. M. I, 8), pergit :

Ἡρόδοτος δὲ Λέοντα Σαρδέων βασιλέα,
Ἰούλιος ( Pollux ΠΠ, 94) τὸν Πύῤῥον δὲ πάλιν τὸν
[Ἠπειρώτην
ἔχειν γραμυαῖς ὀδόντων δὲ τοῦτο τετυπωμένον,
ὡς καὶ τὸν Ἣραχλέα δὲ ὃ Χῖος Ἴων (fr. 88 Koepk.)
[λέγει

» Ὁ" , / 22 ,
ἔχειν ὀδόντων τρίστοιχον θέσιν ἀῤῥχαγεστάτην.

Patet, opinor, quam negligenter Natalis Tzetzen

E
Argivos Herodorus Argeadas dixit.
3.

Juppiter congressus cum Alemene mercedem concubitus
dedit carchesium.
4.
A bubulcis Amphitryonis Hercules educatus est.

5.
Hercules arcu Scythico utebatur, a Teutaro Scytha sagit-
tandi artem edoctus.
| 6.
Hercules statura erat quattuor cubitorum pedisque
unius.

B

30 HERODORI HERACLEENSIS

inspexerit, Jam si conferas verba Apollodori l. l. ,
ubi : τετραπηχυαῖον μὲν γὰρ εἶχε τὸ σῶμα, πυρὸς δὲ
ἐξ ὀμμάτων ἔλαμπεν αἴγλην, totum locum ex schol.
Pindari, Tzetze et- Apollodoro turbulenter confla-
tum esse, jure tuo dixeris. Sin contra veri speciem
Natalis ex fontibus hausit, qui nos jam latent, ap.

schol. Pind. pro *Ho. γοῦν ἐν Οἰδίποδι scribendum.

putes *Ho. x. Ἴων ἐν ᾿ὈΟμφάλη et similiter ap. Na-
talem. Nam in Omphale fabula satyrica Herculem
voracisimum. tribus dentium ordinibus ab Ione
instructum fuisse pene certum est. Quod scenico-
rum commentum memorare et improbare Hero-
dorus potuit, Sed hzc mittamus. — Heynius ad
Apollodorum 1, |. Herodorum Herculis rebus for-
tasse alias fabulas Thebanas attexuisse censet. Si-
militer statuit Weichert. (Ueb. d. Leb. u. Ged. d.
Apoll. RÀ. p. 161), qui eum librum, qui de Her-
cule Thebis conímorante egit, Οἰδίπους, illum vero,
in quo de Herculis rebus in Peloponneso gestis
sermo erat , Πελοπεία inscriptum esse putat, Scili-
cet ap. eundem schol. Pindari ad Pyth. XI, 25
(fr. 61) de Orestis ztate laudatur Herodorus ἐν
Πελοπείᾳ (iv Πέλοπι cod. Gotting.). Sed hec ad
inscriptiones librorum Heraclez referri quomodo
possint, non video. Res ab antiquo scriptore pror-
sus aliena.

Ceterum Herodorum qui Dielap di gentis fabulas
narravit Heracleensem esse liquet ex Athenzo (v.
fr. 61). Quidni idem separatim fabulas Thebanas
tractaverit libro Οἰδίπους inscripto? Rem quam-
maxime suadet Apollodorus III, 5, 6, 2, ubi :
Ἡρόδωρος (sic /Egius; nostri libri Ἡρόδοτος) δὲ δ΄
(sic scribendum pro vulg. δύο) μὲν ἄῤῥενας, τρεῖς δὲ
θηλείας sc. Niobz liberos fuisse dicit. Eadem sch.
Eur. Phoen. 658, ubi v. Valck, Aut igitur preter-
iens Herodorus in OEdipo de Hercule locutus est;
aut verba ἐν Οἰδίποδι corrupta sunt ex ἑνὶ ποδί a
scholiasta , cui liber Herodori de Thebanis fabulis
scriptus obversabatur.

Herodotus, quem de Leone Sardense excitat
"Tzetzes, Halicarnassensis est Kiesslingio , cui Tze-
tzes ea significasse videtur, qua leguntur ap. He-
rodot, I, 84 et IX , 83. Quod quomodo fieri potue-
rit, haud percipio. Imo serior quidam grammaticus
vel rerum niiraculosarum scriptor fuisse videtur;
idem procul dubio , quem; affert Stephanus v. 'Av-
δανία : Τοῦτον (sc. Aristomenem Messenium) oí
Λαχεδαιμόνιοι πολλάχις αὐτοὺς νικήσαντα θαυμάσαν--

τες, ὡς μόλις ἐχράτησαν ἐν τοῖς Μεσσηνιαχοῖς, ἀνα-

τεμόντες ἐσχύπουν εἰ παρὰ τοὺς λοιποὺς T ἐστί τι, xai
εὗρον σπλάγχνον ἐξηλλαγμένον xol τὴν χαρδίαν δα--
σεῖαν, ὡς Ἡρόδοτος χαὶ Πλούταρχος χαὶ “Ριανός.

(Malleri sententia Dor. I, 142 stare vix potest.

Eadem narrat Valerius Maximus I, 8 eodem loco,
quo de dentibus Prusizx filii in unum concretis
(quos Tzetzes quoque 1l. 1. memorat) verba facit.
- Memoratur a Steph. Byz. et Suida (v. Ὀλοφύ-
ξιος) Herodotus quidam , qui περὶ νυμφῶν xo θεῶν
[ ἱερῶν Suid. | scripsisse dicitur.

7-

Athenzus XIII, p. 556, F : Ἔν ἑπτὰ ἡμέραις
πεντήχοντα διεπαρθένευσε Θεστίου xopac , ὡς “Ηρόδω-
ρος ἱστορεῖ.

Quinquaginta diebus sec. Apollodorum II, 4,
4, 10.

“8.

Schol. Pind. Nem. III, 104 : Ἡρόδωρος δὲ xot
δίς φησι μανῆναι τὸν Ἣ ραχλέα (sc. post cedem li-
berorum et deinde post czdem Iphiti ).

9-

Tatianus ap. Justin. Martyr. p. 267 : Πῶς οὐχ
ἂν ἠλίθιον πείθεσθαι τοῖς Ηροδώρου (libri Ἡροδότου)
βιόλίοις περὶ τοῦ καθ᾿ Ἣ ραχλέα λόγου, γῆν ἄνω χη-
ρὕττουσιν, χατεληλυθέναι τε ἀπ᾽ αὐτῆς λέοντα τὸν
o *H ραχλέους φονευθέντα;

Nemea insignis fuit cultu Junonis ( Müller. Dor.
II, p. 442), quz ἢ. 1. nihil differt a Luna. Quare
ipsa Nemea dicitur Lunze filia et Jovis (schol. Pin-
dar. argum. Nem. p. 425 Bocckh.). De leone Epi-
menides ap. JElian. N. A. XII, 7 : Σελήνης «^H
δεινὸν φρίξασ᾽ ἀπεσείσατο θῆρα λέοντα "Ev Νεμέα
ἀνάγουσ᾽ αὖτον διὰ ποτνίαν Ἥραν » Schol. Apoll. Rh.
I, 498 : Τὴν δὲ σελήνην Ἀναξαγόρας χώραν πλα-
RIS ἀποφαίνει, ἐξ ἧς δοχεῖ 6 Νεμεαῖος λέων πεπτω-
χέναι. Euphorion ap. Plutarch. Symp. V, 3,
p. 677, A (fr. 47 Meinek.) leonem istum dicit Νή--

vn παῖδα χάρωνα (Χάρων ὃ λέων κατὰ Μαχεδόνας.

sch. ad Lycophr. 455). Cf. Hygin. fab. 3o; Plu-
tarch. De facie lun. c. 24 ; id. De fluv. 18; Lactant.
ad Statii Theb. II, 68; Servius ad Virgil. Georg.
III, 591; Nigidius ap. schol. German. p. 52; Ste-
phan. Byz. v. Azécag ὄρος τῆς Νεμέας, ὡς Dtv-
δαρος xa Καλλίμαχος ἐν τρίτῳ, ἀπὲ ᾿Απέσαντος ἥρωος

7.
Septem diebus Hercules Thestii filias quinquaginta devir-
ginavit.
8.
Bis insaniit Hercules.

——

9.
Quomodo non stultum foret Herodori de Herculis histo-
ria libris credere terram superiorem praedicantibus ac inde
delapsum leonem , quem Hercules occidit.

1
|

[
|
[
2
1
t
t
1
|
|

FRAGMENTA.

βασιλεύσαντος τῆς χώρας ἢ διὰ εν ἃ ἄφεσιν τῶν &o-

μάτων ἢ τοῦ λέοντος᾽ ἐχεῖ γὰρ ἐ ἐχ τῆς σελήνης ἀφείθη. Cf.

- Plutarch. De fluv. c. 4 : Τὸ μὲν Amaisaytov ( mons
» Argolidis) ἐχαλεῖτο πρότερον Σεληναῖον. Ἥρα γὰῤ
παρ᾽ Ἡρακλέους δίκας βουλομένη λαῤφεῖν σύνεργον. πα-
ρέλαξε τὴν Σελήνην ἣ δ᾽ ἐπῳδαῖς χρησαμένη μάγοις
᾿ ἐφροῦ χίστην ἐπλήρωσεν; ἐξ ἧς γεννηθέντα λέοντα
μέγιστον Ἴρις ταῖς ἰδίαις ζώναις ἐπισφίγξασα χατή-
Nav εἰς ὄρος "OgéAttov* ὃ δὲ ποιμένα τινὰ τῶν ἐγ-
χωρίων ᾿Ἀπαίσαντον σπαράξας ἀν: χατὰ“ δὲ θεῶν

πρόνοιαν ὃ τόπος Ἀπαίσαντος ἀπ᾽ αὐτοῦ μετωνομάσθη:

᾿χαθὼς ἱστορεῖ Δημόδοκος ἐν α΄ Ἣραχλείας.

Ceterum locus noster complura de mundis με-
τεώροις disserendi ansam dedisse videtur. Spectant
huc :

10.

Aristoteles H. A. VI, 5 : Ὁ δὲ γὺψ νεοττεύει
μὲν ἐπὶ πέτραις ἀπροσδάτοις᾽ διὸ σπάνιον ἰδεῖν νεοτ-
τιὰν γυπὸς xal νεοττούς“ xat διὰ τοῦτο xoi Ἡρόδωρος
ὃ Βρύσωνος τοῦ σοφιστοῦ πατήρ φησιν εἶναι τοὺς γῦ-
πὰς ἀφ᾽ ἑτέρας γῆς ἀδήλου ἡμῖν, τοῦτό τε λέγων ση-
μεῖον ὅτι οὐδεὶς ἑώραχε γυπὸς νεοττιὰν, χαὶ ὅτι πολλοὶ
ἐξαίφνης φαίνονται ἀχολουθοῦντες τοῖς στρατεύμασιν.

Vulg. 'Hoó2oro; Βρύσσωνος. (alii Βρίσσωνος vel
᾿Αρίσσωνος) corr. Bochard. Hieroz. II, 2, 26. V.
Schneider. ad h. 1.

Id. ibid. IX, 12, 2: Γυπὸς δὲ λέγεται ὑπό τινων

: ! V
ὡς οὐδεὶς ξώραχεν οὔτε νεοττὸν οὔτε. νεοττιάν: ἀλλὰ

διὰ τοῦτο 'H βόδωρος ὃ τοῦ Βρύσωνος τοῦ σοφιστοῦ πα-
"hp ἀπό τινὸς ἑτέρας εἶναι μετεώρου γῆς ἔλεγεν, τε-
χμιήριον τοῦτο λέγων χαὶ τὸ φαίνεσθαι ταχὺ πολλούς"
ὅθεν δὲ, μηδενὶ εἶναι δῆλον.

Eadem ex Aristotele negligenter excerpsit Apol-
lonius Hist, mirab. c. 48 (42 ed. Westerm.). Cf.

- Plinius H, N. X, 7 : Fulturum nidos nemo attigit;

31

ideo etiam fuere qui putarent illos ex adverso orbe
advolare.

Plutarch. Qu. Rom. 93, p. 256, B : Cur ad au-
spicia mazime usi sunt vulturibus 2... .. ἢ 0 ὅτι τῶν ὀρνί-
θων ἥχιστα συνεχὴς χαὶ συνήθης οὗτος; οὐδὲ γὰρ
νεοττιᾷ γυπὸς ἐντυχεῖν ῥαδίως ἔστιν, ἀλλὰ πόρρωθέν

A , ᾿ ' / ν᾿
ποθεν ἐξαπίνης καταίρουσι. Διὸ xat δὴ κωνδης $ ὄψις
9 ὦ , μὴ κ c ,€ , »y
αὐτῶν ἐστιν. Ἢ xat τοῦτο παρ᾽ HoxxA£ouc £uafov;
εἰ λέγει ἀληθῶς Ἡρόδωρος, ὅτι πάντων μάλιστα γυ-
ψὶν ἐπὶ πράξεως ἀ ἀρχῇ φανεῖσιν ἔχαιρεν Ἡρακλῆς, ἣγού-
μενος δικαιότατον εἶναι τὸν γῦπα τῶν σαρχοφάγων
ἁπάντων: πρῶτον μὲν γὰρ οὐδενὸς ἅπτεται ζῶντος
3955 25 , y , € E] ^ Ye
οὐδ᾽ ἀποχτίννυσιν ἔμψυχον οὐδὲν, ὡς ἀετοὶ xat ἱέρα-
χες χαὶ τὰ νυχτίνομα * χρῆται δὲ τοῖς ἄλλοις ἀποθανοῦ-
σιν. Ἔπειτα καὶ τούτων τὰ ὁμόφυλα παρίησι" πετει-
νοῦ γὰρ οὐδεὶς ἑώραχε γευόμενον, ὡς ἀετοὶ χαὶ ἱέραχες
μάλιστα τὰ συγγενὴ διώχουσι xal κόπτουσι.

᾽ 5 ,

χατ᾽ Αἰσχύλον,

Καίτοι

Lj

Ὄρνιθος ὄρνις πῶς ἂν ἁγνεύοι φαγών ;

᾿Ανθρώποις τε, ὥς ἔπος εἰπεῖν, ἀδλαδέστατός ἐστιν,
οὔτε καρπὸν ἀφανίζων, οὔτε “φυτὸν, οὔτε ζῷον ἥμε-
ρον χαχουργῶν. Εἰ δὲ, ὡς Αἰγύπτιοι μυθολογοῦσι, θῆλυ
πᾶν τὸ γένος ἐστὶ, χαὶ χυΐσχονται δεχόμενοι χατα-
πνέοντα τὸν ἀπηλιώτην, ὥσπερ τὰ δένδρα τὸν ζέφυρον,
xal παντάπασιν ἀπλανὴ τὰ σημεῖα xo βέδαια γίνεσθαι
πιθανόν ἐστιν ἀπ᾿ αὐτῶν ἐν δὲ τοῖς ἄλλοις ai περὶ τὰς
ὀχείας ao aec, ἔτι δὲ ἁρπαγαὶ καὶ φυγαὶ χαὶ διώξεις
πολὺ τὸ θορυδῶδες xat ἀκατάστατον ἔχουσι.

Plurima horum repetit in Romulo c. 9. — Cum
postremis confer quae in margine cod. Antigomi
Hist. mirab. 1. 1. leguntur : : oüc (sc. τοὺς γῦπας) xat
ἀσυνδυάστως φασὶν ὡς τὰ πολλὰ τίχτεσθαι. Aristot.
Mir. ausc. c. 60 : Οὗτοί (oi γῦπες) εἶσιν ἄγονοι. De
his quoque verba fecisse Herodorum atque aliis
exemplis rem comprobare studuisse colligo ex se-
quentibus.

10.
Vultur in saxis inaccessis nidum ponit; quo fit ut raro
visus sit vulturis nidus et pulli. Ac propterea Herodorus
Brysonis sophistoe pater ait vultures venire e terra altera
ignota nobis, eo argumento, tum quod nemo vulturis nidum
conspexit, tum quod magno numero repente apparent se-

— quentes exercitus.

Vulturis nec pullum ncc nidum a quoquam visum aiunt.
Propterea Herodorus, Brysonis sophistze pater, dicebat
ipsos e superiore quadam terra adventare; illo etiam usus
argumento , apparere extemplo multos ;.sed quibus e locis,
constare nulli,

Anquiaavium omnium minime vultur frequenter conspici
solet? Non enim facile in pullos vulturis incideris; sed ex
remotis locis alicande subito advolant : unde sequitur, eo-
rum eonspectu aliquid portendi. An hoc quoque ab Hercule
. didicerunt? si tamen verum est quod Herodorus scripsit ,
Herculem in auspicio capiendo maxime delectatum fuisse

οὐδ᾽

vulturibus oblatis , quod hanc omniuin volucrium carnivo-
rarum justissimam censeret : primum, quia nihil animatum
tangit aut necat ; id quod aquile faciunt, accipitres , et quie
noctu volant aves ; sed solis vescitur cadaveribus. Deinde
quod sus? quoque nature et generis cadavera pracerit :
nemo enim unquam vidit a vulture avem gustari, quum
aquilx et accipitres maxime insectentur et occidant aves :
at vero , ut est apud /Eschylum,

Incesta avis sit oportet, si volucrem voret.

Ὁ

Praeterea haec avis minime omnium aliarum homini nocet ,

quum neque fruges perdat, neque plantas, neque ullum
mansuetum animal laedat. Denique, si verum est quod
JEgyptii perhibent, totum vulturum genus esse femininum,
et concipere subsolani flatu excepto, sicut arbores Favonii
admisso spiritu; omnino probabile est preesagia ab iis
ducfa, firma esse et erroris vacua : quum in aliis agitatio
circa coitum , tum rapinz, fugae , insectationesque multuin
tumultuationis et incertitudinis exhibeant.

32 HERODORI HERACLEENSIS - 3d

II.

Aristot. De generat. an. III, 5 : Καὶ οἱ ἁλιεῖς
περὶ τῆς χυήσεως τῶν ἰχθύων-τὸν εὐήθη λέγουσι λόγον
καὶ τεθρυλημένον, ὅνπερ χαὶ Ἢ ρόδωρος. ὃ μυθολόγος,
ὡς Xi daB τῶν i ἰχθύων é ἐχ τοῦ ἀναχάπτειν τὸν θο--

᾿ ρὸν, οὐ συνορῶντες ὅτι τοῦτ᾽ ἐστὶν ἀδύνατον. — Libri
omnes Ἡρόδοτος, quantum ex Bekkeri edit. intel-
ligere licet.
1.

Id. ibid. c. 6 : Φασὶ γὰρ τὴν μὲν ὕαιναν πολλοὶ,
τὸν δὲ τρόχον Ἡρόδωρος ὃ ἹΗραχλεώτης, δύο αἰδοῖα
ἔχειν, ἄρρενος χαὶ θήλεος, χαὶ τὸν μὲν τρόχον αὐτὸν
αὗτὲν ὀχεύειν, τὴν δὲ ὕαιναν ὀχεύειν, χαὶ ὀχεύεσθαι
παρ᾽ ἔτος.

ν᾿

Schol. Platon. Phzd. p. 381 Bekk. : “Ἡρόδωρος
xoi *EXA&vixóc (fr. 40) φασιν ὡς ὅτε τὴν ὕδραν "Hoa-
xM5e ἀνήρει τὴν “Ἥραν αὐτῷ χαρχίνον ἐφορμῆσαι,
πρὸς δύο δὲ οὐ δυνάμενον μάχεσθαι, σύμμαχον ἐπι-
χκαλέσασθαι τὸν ᾿Ιόλεων, xal ἔντευθεν δηθῆναι τὴν
παροιμίαν.

Eadem BOUM II, 5, 2,5. De proverbio
πρὸς δύο οὐδ᾽ ὃ Ἣραχλῆς v. Phorcoydes fr. 36 (ubi
pro Κώμαρχος scribendum videtur Κλέαρχος),

Ister fr. 46, Dino fr. 4, Duris Περὶ ἀγώνων fr. Alia:

dat Leutsch. ad Zenob. V , 49.

IA.
Schol. Apoll. Rh. I, 127 : Περὶ δὲ τοῦ χάπρου
xai Ἡρόδωρός φησιν, ὅτι ἐπὶ τὰς πύλας τῶν Μυχηνῶν

χομίσας αὐτὸν ἀπέθετο. Cf. Apollodor. II, 5, 4, 9.
15.

Hercules ad balteum Hippolytes apportandum
missus [ἄθλος δὲ ἦν οὗτος ἔννατος sch. Ap. Rh. II,
778; sic etiam Apollod.] in Mysiam venit ad Ly-
cum , Dascyli filium, regem Mariandynorum, Huic
contra Bebryces auxilians Mygdonem regem, fra-
trem Amyci, atque terram hosti ademptam dedit
Lyco. Is Herculi gratum facturus totam hanc re-
gionem appellavit Heracleam, Sic Apollodorus II,

Δ.

τ, 566.

5,9, 6, quem Heracleensem auctorem secutum |

esse res ipsa suadet.

Schol. Apoll. Rh. II, 786 ad verba αὐτὰρ ὁμοῦ
Μυσοῖσιν ἐμῷ ὑπὸ πατρὶ (sc. Δασχύλῳ) δάμασσεν
( Ηραχλῆς) χαὶ Φρύγας). Τινὲς γράφουσι Μυγδόνας
[ἀντὶ τοῦ καὶ Φρύγας], ἵνα ἡ, ὁμοῦ Μυσοὺς χαὶ
Μυγδόνας ὑπέταξε τῷ πατρί μου. Ὅτι δὲ Φρύγας
ἐχειρώσατο τοῖς Μαριανδυνοῖς, xat Νύμφις ἱστορεῖ. Διὸ
χαὶ οὕτω γράφει" εἰ δὲ γράφοιτο Μυγδόν“ας, ἤτοι τοὺς

Βέόρυκας ἀπὸ Μυγδόνος βασιλέως αὐτῶν οὕτω χέ-

χληχεν" ἢ ῥητέον. ὅτι Μοίριδι (leg. vid, Ἡροδώρῳ)
κατηχολούθησεν. οὗτος γὰρ Μυγδόνας ἔ ἔφησε χαταπολε-
υὖσαι τὸν Ἡραχλέα.

Iterum de Bebrycibus et Mariandynis Herode:
rus dicit in rebus Argonautarum qui paullo post
Herculem huc appulerunt. Vid. fr. 49. —— De
pugna Herculis contra [ηγενεῖς, qui prope Cyzicum

ENNRMEMMMM— coc Emm

habitabant, cf. fr. 45. — De tempore expeditionis —

16.

Plutarch. Thes. c. 36 : Οἱ δὲ πλείους, ὧν ἐστὶ
χαὶ Φερεχύδης xot "EXAzvixoc xai «Ηρόδωρος,, ὕστε-
ρόν φασιν ραχλέους ἰδιόστολον πλεῦσαι τὸν Θησέα
xai τὴν Ἀμαζόνα (᾿Ἀντιόπην) λαδεῖν αἰχμάλωτον,
πιθανώτερα λέγοντες" οὐδεὶς γὰρ ἄλλος ἱστόρηται τῶν
μετ᾽ αὐτοῦ στρατευσάντων ᾿Αμαζόνα λαύεῖν αἰχμά-
λωτον.

De re v. Welck. Cycl. p. 315 54. ---- Πιθανώτερα
λέγοντες ] sc. quam Philochorus (fr. 49), Diodo-
rus (IV, 6), Hyginus (fab. 30), alii, qui Theseum
comitem fuisse. Herculis ab eoque Antiopen tam-
quam γέρας ἀριστεῖον accepisse narrant, Chronolo-
giam Herodori accuratius dat Apollodorus (v. in-
{τὰ fr. 27.) ; ex qua Theseus quo tempore Hercules
contra Ámazones egressus est, puerulus adhuc erat.

Tzetzes ad Lyc. 1332 : “Ἡρόδωρος (libri *Hpó-
δοτος) δὲ 6 Ποντιχὸς τότε (in expeditione Amazonun:
contra Athenienses) φησὶ Θησέα λαδεῖν τὴν Ἄντιό-
πὴν ἢ μαχομένην (μοιχευομένην libri duo) μετ᾽ αὖ-
τοῦ xal ὑπὸ Μόλπιδος (libri duo Μολπουδίας, i. e.
Μολπαδίας) τῆς Αμαζόνος ἀχοντισθεῖσαάν τε xol πε-
σοῦσαν, ἢ πρέσόιν εἰρήνης τοῖς ᾿Αθηναίοις ἐλθοῦσαν.

.. Nel piscatores stultam illam et vulgarem rationem de
conceptione piscium afferunt, quam etiam Herodorus
mythographus scribit, quasi seminis devoratu pisces im-
pleantur : nec vident id fieri non posse.

Hyxnam complures aiunt, trochum Herodorus scribit
duplex genitale habere, maris ac feminae, et trochum se
ipsum inire, hyaenam inire et iniri annis alternis.

13

Herodorus οἱ Hellanicus narrant Herculi hydram neca-
furo Junonem cancrum immisisse; illum igitur, pugnae
contra duos sustinendee imparem, auxilio advocasse lolaum,

atque hinc dici ker capa ( Contra duos ne Hercules qui-
dem ).
14. . -
Herodorus quoque dicit Herculem usque ad portas My-
cenarum aprum Erymanthium portasse ibique deposuisse. .
15.
Herodorus (Ὁ) dicit Herculem debellasse Mygdones.
16.

Herodorus Pontieus tunc ait Theseum perdidisse Antio-

pen, sive quod una eum Theseo pugnans a Molpide Ama

zone jaculo transfixa"cecidisset, vel ubi de pacelegata ad —

Athenienses cum muneribus hospitalibus venisset.

,

FRAGMENTA.

Locus sensu caret. Scribendum proponerem Θη-
σέα ἀποδαλεῖν, deinde ἢ πρέσδιν x. τ. à. de An-
tiope intelligerem belli componendi causa in Ama-
zonum:- castra profecta, deinde reversa cum donis

et pacis conditionibus, quarum una fuisset , ut An-
tiopen Theseus dimitteret. At vereor ne perdamus

operam. Totus locus fluxisse videtur ex Plutarcho

᾿ς obiter inspecto; qui in Theseo. c. 26 statim post

Herodori fragmentum modo ascriptum, e Bione

narrat Antiopen non fugisse Theseum προσδαλόντα
- , 3 Ec / /, Ν 1 M /

τῇ χώρᾳ, ἀλλὰ καὶ ξένια πέμπειν, τὸν δὲ τὴν χομίζουσαν

ἐμιόῆναι παραχαλεῖν εἰς τὸ πλοῖον" ἐμδάσης δὲ ἀνα-

χθῆναι. Deinde cap. 37 dicit : "Evtot δέςφασι μετὰ

τοῦ Θησέως μαχομένην πεσεῖν τὴν ἄνθρωπον ὑπὸ Μολ-
παδίας ἀχοντισθεῖσαν. Hac suo more in unum Tze-
tzes conglutinavit. Idem valet de sequentibus.

Tzetzes ad Antehom. p. 238 ed. Jacobs. : Ἡρό-
δωρος (corrupt. Ἡρόδοτος) ὃ Ποντιχὸς καὶ Μενεχρά-
τῆς ὃ περὶ Νιχαίας ἱστορήσας τῆς [ἐν Βιθυνία] πό-
λεως ἱστορεῖ, ὡς Θησεὺς ἔχων τὴν Ἀντιόπην χαὶ περὶ
τοὺς ἐν Νικαία διέτριψε τόπους, x. τ. λ.

Hec negligenter exscripta sunt'ex Plutarch.

"Thes. c. 26, ubi ea qux ex Menecrate narrantur,

precedit locus Herodori supra ascriptus. Omnino
Herodorus res Thesei nonnisi obiter tetigisse vide-
tur, eo maxime, opinor, consilio ut Atticos impu-

gnaret, qui in gloriam regis Atheniensis veteres

fabulas, inprimis Herculis, adulteraverint. Cf.
fr. 34.
17.

Plutarch. Thes. 29 : Πολλῶν δὲ τότε τοῖς ἀρί-
στοῖς ἄθλων γενομένων, “ροδωρος μὲν οὐδενὸς οἴεται
τὸν Θησέα μετασχεῖν, ἀλλὰ μόνοις Λαπίθαις τῆς Κεν-
ταυρομαχίας. Cf. fr. 34. !

Paullo post Plutarchus : Φιλόχορος δὲ καὶ σπον-
δὰς περὶ νεχρῶν ἀναιρέσεως γενέσθαι πρώτας ἐχείνας"
ὅτι δὲ Ἡραχλῇς πρῶτος ἀπέδωχε νεχροὺς τοῖς πολε-
μίοις ἐν τοῖς περὶ Ἡρακλέους γέγραπται. Ἑαάέπι tra-
diderit Herodorus, quem Plutarchus in suis de

. Hercule libris non neglexisse videtur, uti monent

Heeren, De fontt. Plut. p. 17 et Müller. Dor. II,

p- 464. Idem Müllerus Herodorum cum expeditione

Ὁ. Amaz. conjunxisse putat Cerberum ad Heracleam
ex Orco protractum. Rei indicia ego desidero.
Apud Apollodorum Cerbero in lucem adducto

Hercules seriem. serumnarum exantlaverat. Quz

33

adornatio egregie convenit Heracleensi viro, hinc
quoque gloriolam patrie aspersuro.

18,

Ab Amazonibus rediens H. Trojam venit, ubi
liberat filiam Laodamantis.

Tzetzes Lycophr. 522 : Ἥ ρόδωρος (libri "Hoo2o-
τος) δὲ ταῖς ἀληθείαις οὔ φησι τειχίσαι τὴν πόλιν ( Tro-
jam) Ποσειδῶνα xat Ἀπόλλωνα, ἀλλὰ Λαομέδοντα
χρήματα καταθέμενον ἐχ τῆς θυσίας αὐτῶν, ἀναλῶσαι
ταῦτα εἰς τὴν τοῦ τείχους χατασχευήν.

Tetytaot scripsi pro vulgata χτίσαι, Cf. Anonym.
De Incredib. c. 4 : Ἦν ἐν τῇ ἀκροπόλει ἱερὸν Ἀπόλ-
λωνος χαὶ Ποσειδῶνος διαφερόντως τιμώμενον᾽ ὅθεν συ-
λῶν ὃ Λαομέδων ἀνήλισχε τὰ χρήματα εἰς τὴν τοῦ τεί-
χους χκατασχευήν. Eadem Servius ad /En. I, 610. Cf.
Lobeck. Aglaoph. p. 268. ^

19.

Schol. Hesiod. Op. et Dies 41 : Μέμνηται δὲ τῆς
ἀλίμου καὶ Ἡρόδωρος ( liber Ἡρόδοτος) ἐν τῷ πέμπτῳ
τοῦ xa0' Ἡραχλέα λόγου χαὶ Πλάτων ἐν γ' τῶν Νό-
tov (lib. ΠῚ init. ).

Alimo sive famem arcente materia ex malvis
et asphodelis composita ( v. Steph. Thes. s. v. Ἄλι-
μος, Ἄδιψος, May, et Pselli fragm. ap. Wester-
mann. Paradoxogr. p. 143) utebantur Epimenides
( v. Hermippus fragm. et Plutarch. Conviv. c. 14),
Pythagoras (Porphyr. c. 54) ejusque sectatores
( Athen, p. 161, A). Desanctimonia malvarum ( ex
heliotropiorum genere) utpote σημαντριῶν τῶν συμ--
παθειῶν οὐρανίων πρὸς ἐπίγεια plura ex Pythag. pla-
citis disputat Lobeck. Agl. p. 899. — Num ad ho-
rum philosophorum exemplum Herculem Herodo-
rus efformavit , indignam heroe patrio censens quam
vulgo ei affingunt voracitatem? Fortasse ex Hero-
doro fluxit quod Porphyr. 1. l. c. 34 narrat : Ali-
mum Herculi in deserta Libye penetraturo pro
viatico a Cerere datum esse. Sed ipsam hanc ex-
peditionem libro quinto narrare vix potuit Hero-
dorus; si quidem recte se numerus habet.

20.

E LIBRO DECIMO.

Sequitur narratio de armentis Geryonis digres-
sionibus geographieis distincta.

17.

Quamquam multa tunc preestantissimis viris certamina
erant, Theseus tamen, ut Herodorus ait, nullius erat
particeps, nisi quod cum Lapithis contra Centauros pu-
gnavit. j

18.

Herodorus ait revera non ipsum Neptunum et Apollinem

Trojam urbem cinxisse menibus, sed Laomedontem pe-
FRAGMENTA HIST. GR. vol. i1.

cuniam ex sacris eorum in thesauris repositam in muros
exstruendos impendisse.
19.
Alimi sive materize famem pellentis Herodorus meniinit
libro quinto de rebus Herculis.
20.

Iberiz: sunt du. Altera circa columnas Herculeas, ab
3

31 HERODORI HERACLEENSIS

Constantin, Porph. De adm. Imp. c. 53: Ἰόη-
ρίαι δύο, ἣ μὲν πρὸς ταῖς Ἡραχλείαις στήλαις, ἀπὸ
Ἴδηρος ποταμοῦ, οὗ μέμνηται ᾿Απολλόδωρος ἐν τῇ περὶ
γῆς B. (fr. 111)... Ταύτης δὲ πολλά φασιν ἔθνη διαι-
ρεῖσθαι, χαθάπερ Ἡρόδωρος ἐν τῇ δεχάτῃ τῶν xa Ἢ ρα-
χλέα γέγραφεν ἱστορίᾳ, οὕτως" « Τὸ δὲ ᾿Ιδηρικὸν γένος
τοῦτο, ὅπερ φημὶ οἰχεῖν τὰ παράλια τοῦ διάπλου, διώ-
picxe ὀνόμασιν ἕν γένος ἐ ἐὸν κατὰ SUA. Πρῶτον μὲν oi
: ἐπὶ τοῖς ἐσ χάτοις οἰκοῦντες τὰ πρὸς δυσμέων Κύνητες ὁ Óvo-
μάζονται, ἀπ᾽ ἐχείνων δὲ ἤδη πρὸς βορέαν ἰόντι 1"λῆτες,
μετὰ δὲ Ταρτήσιοι, μετὰ δὲ ᾿Ελδυσίνιοι, μετὰ δὲ Μα-
στιηνοί, μετὰ δὲ Καλπιανοί, ἔπειτα δὲ ἤδη ὃ ἹΡοδανός. »

Ἡρόδωρος Bandurius pro Ἡρόδοτος. --- ᾿Ελευσί-
νιοι.. μαστινοὶ... χελχιανοὶ, ἔπειτα δὲ ἣ διορόδανος
libri; correxit Berkel. ad Steph. Byz. v. Ἰδηρίαι δύο,
ubi eadem leguntur omnia , qua deinceps discerpta
ex parte iterum afferuntur :

St. Byz. : Κυνητιχὸν, 'I6nolac τόπος πλησίον ὠχεα-
νοῦ, “Πρόδωρος δεκάτῳ τῶν καθ᾽ "HoxxAéa.

Idem : Γλῆτες, ἔθνος ᾿Ἰδηριχὸν μετὰ τοὺς Κύνητας.
"Ho. δεκάτῳ.

De re v. Ukert. Geogr. II, 2, p. 245—251.

21.

Rediens Hercules Italiam peragravit. V. Apol-
lodor. II, 5, 10, τὸν ubi geographica quedam ex
more Herodoreo intexuntur. Expressis verbis Hero-
dorum laudat Stephanus.

Stephan. Byz, : Πευχέτιοι, ἔθνος περὶ τὸ ᾿Ιόνιον πέ-
λαγος. Τὸ ἐθνικὸν Πευχετιεύς. Ἡρόδωρος δὲ χαὶ Πευ-
χετεῖς αὐτοὺς χαλεῖ.

[22.]

Post hzc ad Hesperidum poma apportanda emis-
sus permeavit Libyam ( Apollodor. II, 5, 11, 4).
Steph. Byz. : Καλαμένθη, ἥτις xa Καλαμίνθη, πόλις
Λιβύης. ᾿ξχαταῖος Περιηγήσει (fr. 312). Κρεῖττον οὖν
ὡς Ἡρόδοτος [Ἡρόδωρος "] διὰ τοῦ t, πόλις Φοινίχων.
| 23.

Schol. Apoll. Rh. II,

1248 : '"Hpo8tpoc ξένως

περὶ τῶν δεσμῶν τοῦ Προμηθέως ταῦτα᾽ εἶναι γὰρ αὖ-
τὸν Σχυθῶν βασιλέα φησὶ, χαὶ μὴ δυνάμενον παρέχειν
τοῖς ὑπηκόοις τὰ ἐπιτήδεια, διὰ τὸ τὸν χαλούριενδι Ἂε-
τὸν ποταμὸν ἐπιχλύζειν τὰ πεδία, δεθῆναι ὑπὸ τῶν
Exu0Qv: ἐπιφανέντα δὲ Ἡ ραχλέα, τὸν μὲν ποταμὸν
ἀποστρέψαι εἰς τὴν θάλασσαν’ χαὶ διὰ τοῦτο μεμυθεῦ-
σθαι ἀνηρηχέναι τὸν ἀετὸν "HoaxAéa* τὸν δὲ Προμηθέα! —
λῦσαι τῶν δεσμῶν. . : 3
Hec quoque Herodoro inventori accepta refe-
renda erunt; eadem in usus suos converterunt
Agroetas in Scythicis ap. schol. Ap. Rh: 1. l, et
auctor Diodori I, 19, nisi quod huic ᾿Αετὸς est Ni- &
lus fluvius, et Prometheus tine provincie |
JEgypti. [
Clem. Alex. Strom. I, c. 15. p. 360 Pott., 135,9 ;
Sylb. : ρόδωρος δὲ τὸν Ηραχλέα μάντιν xal φυσιχὸν
γενόμενον ἱστορεῖ παρὰ Ἄτλαντος τοῦ βαρδάρου τοῦ
Φρυγὸς διαδέχεσθαι τοὺς τοῦ χόσμου χίονας, αἰνιττο--
μένου τοῦ μύθου τὴν τῶν οὐρανίων ἐπιστήμην μαθήσει
διαδέχεσθαι. ^
Eodem modo statuunt Xenagoras ap. schol.
Aristoph. Nub. 397, etsch. Ap. Rh. IV, 264, Dio-
dor. III, 59, Cic. Tusc. V, 3, Plin. H. N. II, 6.
Cram. τ Paris. II, p. 381: "Ext γνησε δὲ᾽ Ζεὺς
XX ἕτερον υἱὸν ὀνόματι “Ηραχλῆ μετὰ Ἀλκμήνης τῆς
Θῃηδαίας, ὃς 0-0 τριέσπερος, etc., etc. ὃν γράφουσι D
δορὰν λέοντος φοβοῦντα xai ῥόπαλον φέ ἔροντα, τρία μἣτ
λα χρατοῦντα᾽ ἅπερ τρία μῆλα ἀφελέσθαι αὐτὸν ἐνυθο- ὁ
λόγησαν, τῷ ῥοπάλῳ φονεύσαντα τὸν δράχοντα" τουτέστ
νυκήσαντα τὸν πολυποίχιλον τῆς πικρᾶς ἐπιθυμίας λο- -
γισμὸν διὰ τοῦ ῥοπάλου τῆς φιλοσοφίας, ἔ ἔχοντα περι- ;
δόλαιον φρόνημα ὡς δορὰν λέοντος; χαὶ οὕτως ἀφείλετο
τὰ adieu. ὅπερ ἐστὶ τρεῖς ἀρετὰς, τὸ μὴ ὀργίζεσθαι,
τὸ μὴ φιλαργυρεῖν, τὸ μὴ φιληδονεῖν" διὰ γὰρ τὸ δόπα-
λον τῆς χαρτεριχῇς Ψυχῆς, xal τῆς δορᾶς τοῦ θρασυτά-
TOU σώφρονος λογισμοῦ, ἐνίχησε τὸν υἱὸν τῆς φαύλης
ἐπιθυμίας" φιλοσοφήσας μέχρι θανάτου, καθὼς "Hoó8o-
τος ( Ἡρόδωρος Lobeck. Agl. p. 1310) ὃ σοφώτατος

Ibere flumine sic dicta , cujus meminit Apollodorus lib. 11.
Descriptionis terrae... Hanc in multas gentes dividi perhibet
Herodorus libro decimo Historie quam de Hercule con-
scripsit. « Gens haec Iberica , ait, quam dico maritima tra-
jecti habitare, quamvis una gens sit, diversis tamen no-
minibus secundum tribus distincta est. Ac primum qui-
dem qui ultimj versus occasum habitant, Cynetes appel-
lantur; ab his versus aquilonem tendenti occurrunt Gletes,
deinde Tartessii, deinde Elbysinii, tum Calpiani,, post hos
est Rhodanus. »
21.

Peucetii, populus circa mare Ionium. Gentile Πευχε-
7:205 ; Herodorus vero dis ch eos nominat.

Calamenthe, urbs Liby:xe, sed rectius apud Hero:lorum (?)

per « scribitur, Calaminthe : urbs Phonicum.

23.

Herodorus novo plane modo de: vinculis Promethei nar-
rat haec : fuisse Prometheum regem Scytharum ; eumque , |
quum propter regionem Aquike fluvii aquis submersam |
subditis ad vitam necessaria praebere non potuisset, in vin- |
cula a Scythis conjectum esse. Advenisse deinde Herculem -
et averso in mare fluvio (unde fabula orta de aquila ab :
Hercule interfecta) , vinculis Prometheum liberasse.

24.

Herodorus narrat Herculem , vaticinandi arte et rerum |
naturalium scientia imbutum , apud Atlantem barbarum |
Phrygium mundi columnas excepisse dici, significante ita |
fabula acceptam Atlantis disciplina ccelestium scientiam.

LZ

Y

Ἂν

. FRAGMENTA. 25

δυνεγράψατο, ὃς χαὶ ἄλλους ἩἩραχλεῖς ἱστορεῖ γεγενῆ-

᾿ς σθαι ἑπτά. Eadem Cedrenus p. 18, C. — Ceterum
— hac a nostro Herodoro aliena esse nullus dubito.

(ΣΝ

Schol ad Apollon. Rhod. II, 354 : Ἄχρα κατὰ

— τὴν Ἡράχλειαν, ἣν ᾿Αχερούσιον χαλοῦσιν οἵ ἐπιχώριοι.
7 Ἡρόδωρος δὲ χαὶ Εὐφορίων ἐν τῷ Ξενίῳ ἐχείνη φασὶ
Ε΄ τροοώρος OE xat ᾿ὠὐνφορίων ε τ ; n 9
«by Κέρδερον ἀνῆχθαι ὑπὸ τοῦ Ἥραχλέους, καὶ ἐμέσαι
᾿ χολήν: ἐξ ἧς φυῆναι τὸ χαλούμενον ἀχόνιτον φάρμαχον.
᾿ Ἄνδρων δὲ etc. (v. fr. Andronis).

Cf. Schol. Nicandr. Alexiph. v. 13 : Τὸ ἀχόνι-

Lom. , , m 5 , cC 2 e € -
᾿ τόν φάσιν ἐχ τοῦ ἐμέτου τοῦ Κερύέρου φυῆναι-" ἱστορεῖ-
ται γὰρ τὸν ΚΚέρύερον ἐξ ἅδου ἀνενεχθέντα μὴ δύνασθαι

ὑπομεῖναι τὰς αὐγὰς τοῦ ἡλίου xai ἐμέσαι χαὶ ἐκ τοῦ
ἐμέτου γενέσθαι τὴν βοτάνην. Ἀχέρων δὲ ποταμὸς ἐν
Ἡραχλεία τῇ Ποντιχῇ, ἔνθα τὸν τοῦ “Αδου xóva ὃ Ἡ-
ραχλῆς ἐξήγαγε, καὶ ὃ λόφος ᾿Αχόνιτος λέγεται.
Collem istum Ἀχόνας dicit Promotus Ms. ap.

-Sehneider. ad Nicandri Alex. p. 623. Aliis, ut

Stephano Byz., urbs dicitur ᾿Αχόναι De aconito v.

locos vett, in Steph. Thes. s. v. De Cerbero ad.

Heracleam protracto cf. Diodor XIV, 3r, Dionys.

P. 488, ibique Eustath. et Bernhardy , Spanhem.
ad Callim. Del. 291, Salmasius Plin. Exerc. p. 620.
-Numum Heraclee, in quo Hercules Cerberum ad
Cereris statuam afferens cernitur, habes ap. Mioz-
net. N. 160. Eodem pertinet Cerberus Heracleen-

- sium donarium Olympic ap. Pausan. V, 26,2. Vide

Müller. Dor. II, p. 465. coll. I, p. 410, ubide inte-
iore fabulz ratione disputatur, Ex fama de faucibus
Her. infernalibus totam illam regionem subterra-
neis ignibus olun expositam fuisse conjicit Meinek.
ad Euphor. fragm. 28 (ex Xenio, in quo Thesei
et Pirithoi ad inferos descensum narrasse poeta
videtur ). Cf. Nymphis fr. ἃ.

26.
Schol. Sophocl. Trachin. 253 : Πραθεὶς Ὀμφάλῃ

ἐνιαυτὸν ἐξέπλησενἾ Ὁ δὲ “Ἡρόδωρος (libri “Ηρόδοτος)

τρία ἔτη λέγει (τὸν ἐνιαυτόν addit'cod, R.). Trium

annorum ἐνιαυτὸν intellige veterem trieteridem Bac-

— ehicam, quz tertiam partem constituit majoris cy-

D

iN. P E ; » -. . . .
«li, ante ceteros ἐνιαυτοῦ nomine in fabulis vett.

- occurrentis. — Tempus rei significat Apollodorus.

nmm

27.

Apollodor. 1, 9, 19, 5 : Ἡρόδωρος δὲ αὐτὸν ᾿
(Ἡρακλέα) οὐδὲ τὴν ἀρχήν φησι πλεῦσαι τότε (sc. μετὰ
τῶν Ἀργοναυτῶν), ἀλλὰ παρ’ Ὀμφάλῃ δουλεύειν.

Idem II, 6, 3, 5 : Καθ᾿ ὃν δὲ χρόνον ἐλάτρευε
παρ᾽ Ὀμφάλη, λέγεται τὸν ἐπὶ Κόλχους πλοῦν γενέσθαι,
xal τὴν τοῦ Καλυδωνίου χάπρου θήραν, xxl Θησέα
παραγενόμενον ἐχ Τροιζῆνος εἰς Ἰσθμὸν καθᾶραι. ---
Cf. fr. 38.

Servitii tempore peracto , Trojam Hercules ex-
pugnat; deinde Co insula devastata, Gigantibusque
debellatis, expeditionem suscipit contra Augeam,
cui auxiliantur Molionida.

28.
Athenzus II, p. 57, F : Οὐκ εὖ δὲ Νεοχλῆς ὃ Koo-

τωνιάτης ἔφη, ἀπὸ τῆς σελήνης πεσεῖν τὸ φὸν, ἐξ οὗ τὴν
“Ἑλένην γεννηθῆναι" τὰς γὰρ σεληνίτιδας γυναῖκας ᾧο-
τοχεῖν, χαὶ τοὺς ἐχεῖ γεννωμένους πεντεχαιδεκαπλασίο-
vac ἡμῶν εἶναι, ὡς Ἡρόδωρος 6 Ἡ ρακλεώτης ἱστορεῖ.
"[Guxoc δὲ ἐν πέμπτῳ μελῶν περὶ Μολιονιδῶν φησι"

'T'oóc τε λευχίππους χούρους
/, , ,
τέχνα MoAtovag χτάνον
«“ 5 7 € ,
ἅλικας, ἰσοχεφάλους. ἑνιγυίους.
ἀμφοτέρους γεγαῶτας ἐν ὠέῳ ἀργυρέῳ.

Locum Herodori ex Molionidarum historia peti-
tum esse censeo. Mulierem σεληνίτιδα dixit Molio-
nem, i. q. σελήνην, a verbo μολεῖν, ut "Iv ab ἰέναι.
Molionide quindecies majores fuerunt Hercule,
sicuti τετραπηχυαῖος Hercules cum Anto compo-
nitur ἑξαχονταπηχυχίῳ. Quibus numeris alludi puto
ad rationes quz cyclis quattuor annorum interce-
debant cum cyclis annorum sexaginta. Ac bene
notandum est, his ipsis Molionidis devictis πενταε-
τηρίδα Olympicam ab Hercule institui. Ad chrono-
logicam fabulew significationem spectant etiam tre-
centi et sexaginta viri Cleonzi, qui Herculi auxi-
liantes a Molionidis interfecti et Nemez (de cujus
cultu cf. fr. 10) divinos honores adepti sunt. Vide
/Elian. V. H. IV, 5, schol. Pind. Ol. XI, 29. De
vulgari Molionidarum historia v. interpretes ad
Apollodor. II, 7, 2. Pherecyd. fr. 36 et que ad
h.l. congessit Sturz. p. 178. Welckero ad Schwenk.
Etymol. Andeut. p. 307 sq. Molionidarum fa-

. 25.

Promontorium est prope Heracleam quod Acherusium
"dicunt. Herodorus et Euphorion in Xenio dicunt ibi Cer-

— berum ab Hercule ex inferis eductum esse ac bilem vo-
. Amuisse, ex qua aconitum, quae vocatur planta, nata sit.

26.

Hercules venditus Omphale serviit per trium spatium
annorum.

21.

Hercülem Herodorus omnino non cum Argonautis navi-
gasse, sed eo tempore apud Omphalen servitutem serviisse
affirmat.

: 28.

Imperite Neocles Crotoniata dicit e luna decidisse ovum ,
e quo nata Helena sit; lunares enim feminas ova parere
et qui ibi generentur quindecuplo majores esse nobis,

teste Herodoro Heracleense.
ἃ,

$6 HERODORI HERACLEENSIS

bulz subesse videntur lapides molares. Assentitur
Schneidewin. ad Ibyci fragm. et qui ibi laudantur.

29
Schol. Pind. Ol. V, 10 : Βωμοὺς &.] Ἡρόδωρός

φησι τὸν Ἣραχλέα ἐν Ὀλυμπίᾳ ἱδρύσαδθαι δώδεκα
θεῶν ἀγάλματα, συμθώμους δὲ αὐτοὺς ποιῆσαι ἕξ βω-

M , y 5 , f
μοὺς χατασχευάσαντα. λλως" ᾿Ολυμπίασι βωμοί εἰ-

e" , “κα Mat: / H ' ,
σιν ἕξ δίδυμοι τοῖς δώδεχα θεοῖς ἀνιδρυμένοι, ἑνὸς ἑχά-
στου βωμοῦ δύο θεοῖς καθωσιωμένου" πρῶτος Διὸς xat
Ποσειδῶνος, δεύτερος Ἥρας xoi ᾿Αθηνᾶς, τρίτος Ep-
μοῦ xo ᾿Απόλλωνος, τέταρτος Χαρίτων xal Διονύσου,
πέμπτος Ἀρτέμιδος xat ᾿Αλφειοῦ, ἕχτος Κρόνου xai
“Ρέας, ὥς φησιν Ἣ ρόδωρο

; Ὡς 9n ροοώρος.
» c A c € ᾽ὔ

Ἵστορεῖ περὶ τῶν ἕξ βωμῶν Ἡρόδωρος γραμματι-
xóc* ᾿Ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν ᾽ηλιν τὸ ἐν ᾿Ολυμπία ἱερὸν
ἱδρύσατο Διὸς Ὀλυμπίου, καὶ ᾿οΟλυμπίαν τοῦ θεοῦ ὁμώ-
νυμον τὴν χώραν ἔθετο" ἔθυσε δὲ αὐτῷ αὐτόθι. Καὶ ἄλ-
λοις θεοῖς βωμοὺς ἕξ τῷ ἀριθμῷ, συμδώμων τῶν ιβ΄
θεῶν, xal πρῶτον μὲν τοῦ Διὸς τοῦ ᾿Ολυμπίου, ᾧ σύμ-
ὄωμον ἐποίησε τὸν Ποσειδῶνα" β΄ Ἥρας καὶ ᾿Αθηνᾶς,
γ΄ Ἑρμοῦ καὶ Ἀπόλλωνος, δ΄ Χαρίτων xat Διονύσου, ε΄
Ἀρτέμιδος xot Ἀλφειοῦ, ς΄ Κρόνου xat Ῥέας.

« Qnod postremo loco posui scholion est cod.
Vratislaviensis À., quod verba Herodori licet mu-
tila accuratius exprimere videtur. Cod. δι᾿ οὗ pro
Διὸς ἔθεντο, et bis cóu.60)' pro συμόωμ.. Pro f erat
xai ante Ἥρας. BokcKH. Scripserim ἔθυσε δὲ αὐτῷ
τῷ Διὶ καὶ τοῖς ἄλλοις θεοῖς. xal ἐποίησε βωμοὺς x. τ.
λ. — Ex Herodoro sua habere videtur Apollodor.
II, 7, 2, 5, ubi v. interpretes, Boeckh. ad Pind.
l. 1. et Olymp. IX, 59.

Post hzc Hercules Pylum et Lacedzeemonem ex-
pugnat, Augen vitiat, OEnei filiam in matrimonium
poscit, cum Calydoniis bellum gerit contra Thes-
protios. Apollodor. II, 7, 6. Huc refero locum se-
quentem.

30.

Stephan. Byz. : Κασσώπη, πόλις ἐν Μολοσσοῖς. Τὸ

-

ἐθνιχὸν Κασσωπαῖος καὶ Κασσώπιος, Ἡ ρόδωρος δὲ Καδ-
σώπους αὐτούς φησιν, ἴσως χαχῶς.

3t.

E LIBRO XVII.
Athenzus IX , p. 411, A : Τὸν 8 τῷ yspvt6o ῥά-

ναντα παῖδα, διδόντα χατὰ χειρὸς ραχλεϊ ὕδωρ, ὃν
ἀπέχτεινεν 6 Ἣραχλῆς χονδύλῳ, Ἢ ρόδωρος δ᾽ ἐν ἑἕπτα-
καιδεχάτη τοῦ xa0* Ἣ ραχλέα λόγου Εὔνομον ( sc. φησὶ
καλεῖσθαι). |

Eadem Apollodor. II, 7, 6, 3, ubi Eunomus
dicitur Architelis f. et propinquus OEnei. Nomen
in Ἕννομος abiit ap. schol. Lycophr. 5o et Tzetz.
Hist. II, 456, in Εὐρύνομος ap. Diodor. IV, 36, 2.
Κύαθος a munere dicitur a schol. Apoll. Rh. I,
1212 , ubi pater est Architeles, et ap. Nicandrum
in OEtaicis (ap. Athen. 1. 1.) , ubi pater est Pyles,
frater Antimachus. Hellanico (fr. 3) fuit aut Χερίας
aut Ἀρχίας; nam alterum ex altero natum, Prafero
Χερίας. :

Calydone relicta , Hercules Trachinem profectus

Dryopes debellat. Apollodor, II, 7, 7.

32.

Steph. Byz. : Δρυόπη... ὃ πολίτης Δρυοπαῖος, ὡς
Ἡρόδωρος, ὃν παρατίθησι ᾿Επαφρόδιτος.
33.

Schol. Eurip. Hippolyt. 545 : Ἡρόδωρος δέ φη-
ctv, ὅτι τοῦ τῆς ᾿Ιόλης γάμου προχειμένου τοξείας ἐπά-
θλου, Ἣ ραχλέα νικήσαντα ἀπὰξιοῦσθαι τοῦ γάμου" διὸ
χαὶ χατὰ χράτος ἑλεῖν τὴν Οἰχαλίαν, καὶ τοὺς ἀδελφοὺς
αὐτῆς ἀνελεῖν, Eüpucov δὲ φυγεῖν εἰς Εὔῤοιαν.᾿

De caussa belli eadem Apollodor. II, 6, 1, »;
ahos duces secutus est IT, 7,7, 7, ubi Hercules preter
fratres Ioles ipsum etiam patrem necat. OEchaliam
Euboez dicit Apollod. , uti auctor Ἁλώσεως OtyoA.
et Hecateus; de urbe Peloponnesi ( non de Thes-
salica, ut Welckero Cyc/. p. 231 placet, ) cogitasse

M

29.

Herodorus de sex aris Olympi narrat hoec : In Elidem
veniens Hercules fanum , quod Olympic est, Jovi Olympio
consecravit, ac regionem de nomine dei vocavit Olympiam.
Porro sacra fecit tum Jovi tum reliquis diis , iisque aras
exstruxit numero sex, ita quidem inter duodecim deos
distributas, ut binis dedicato essent singule. Prima erat
Jovis Olympii, cui socius adjunctus Neptunus ; altera Ju-
nonis et Minervc ; tertia Mercurii et Apollinis; quarta
Gratiarum et Bacchi; quinta Diane et Alphei; sexta Sa-
turni et Rhe.

30.

Cassope , urbs Molossorum. Gentile Cassopoeus οἱ Casso-

pius. Herodorus vero Cassopos eos dicit, male, ut videtur.

31.

Puero illi, qui quum Herculi aquam manibus lavandis mi-
nistrans ipsum aqua conspersisset , talitro interfectus est ab
Hercule, Herodorus libro de Herculis historia decimo se-
ptimo £unomi nomen fuisse dicit.

32.

Dryope Civis Dryopeus , ut Herodorus, quem apponit
Epaphroditus.

33. 1

Herodorus ait Ioles nuptias, quae certaminis de sagittandi —
peritia praemium αὖ Eurgto proposit:e erant, Herculi vi- -
οἴου recusatas esse : quare hunc per vim OEchaliam cepisse
et fratres Ioles occidisse, Eurytum vero fuga evasisse im -
Euboeam.

FRAGMENTA. 33

videtur Herodorus , ut Pherecydes fr. 34, ubi pro
Ἴφιτος δὲ ἔφυγεν εἰς Εὔδοιαν ex nostro loco corri-
gendum est Εὔρυτος etc. In Euboea Eurytus sec.
- Herodorum novam OEchaliam condiderit. Hercules
ap. Pherecyd. in Arcadiam ad Eurytum venit μετὰ
- «by ἀγῶνα, i. e, puto, post institutum agonem
- Olympicum. Cf. Heyn. ad Apoll. l. 1.; Müller. Dor.
-— 11, 411 sqq.; Welcker. 1. ]

34.

Plutarch. Thes. c. 30 : Γαμῶν ὃ Πειρίθους Δηι-
᾿δάμειαν ἐδεήθη τοῦ Θησέως ἐλθεῖν καὶ τὴν χώραν ἵστο-
ρῆσαι xat συγγενέσθαι τοῖς Λαπίθαις. ^ ᾿Ετύγχανε δὲ
xoi τοὺς Κενταύρους χεχληχὼς ἐπὶ τὸ δεῖπνον. “Ὥς δὲ
ἠσέλγαινον ὕόρει, καὶ μεθύοντες οὐχ ἀπείχοντο τῶν γυ-
ναιχῶν, ἐτράποντο πρὸς ἄμυναν οἱ Λαπίθαι’ xat τοὺς
μὲν ἔχτειναν αὐτῶν, τοὺς δὲ πολέμῳ χρατήσαντες ὕστε-
pov ἐξέδαλον ex. τῆς χώρας τοῦ Θησέως αὐτοῖς συμμα-
χομένου x«l συμπολεμοῦντος. Ἡρόδωρος δὲ ταῦτα
πραχθῆναι φησὶν οὖχ οὕτως, ἀλλὰ τοῦ πολέμου cuvc-
στῶτος ἤδη τὸν Θησέα βοηθοῦντα τοῖς Λαπίθαις παρα-
| γενέσθαι, xal τότε πρῶτον ὄψει γνωρίσαι τὸν Ηραχλέα
ποιησάμενον ἔργον ἐντυχεῖν αὐτῷ περὶ Τραχῖνα πε-
παυμένῳ πλάνης ἤδη καὶ ἄθλων“ γενέσθαι δὲ μετὰ τιμῆς
χαὶ φιλοφροσύνης καὶ πολλῶν ἐπαίνων ἀμφοτέροις τὴν
ἔντευξιν. Οὐ μὴν ἀλλὰ μᾶλλον ἄν τις πρόσχοι τοῖς πολ-
λάχις ἐντυχεῖν αὐτοὺς ἀλλήλοις ἱστοροῦσι" xal τὴν μύη-
σιν Πραχλεῖ γενέσθαι Θησέως σπουδάσαντος xol τὸν
᾿ πρὸ τῆς μυήσεως χαθαρμὸν, ὡς δεομένῳ διά τινας πρά-
ξεις ἀδουλήτους.

Cf. fragm. 17. Nihil igitur apud Herodorum de
Theseo ex inferis ab Hercule liberato, ac probabi-

liter etiam reliquas de Hercule fabulas, qu: Atticis |

poetis debentur, repudiavit, V. Müller. Dor. II,
p. 467.

APPTONAYTIKA.
35.

Schol. Apoll. Rh. II, 1144 : Ἡρόδωρος δέ φησιν,
ἐξ ᾿ἈΑθάμαντος χαὶ Best: γενέσθαι παῖδας, Σχοι-
νέα, ᾿Ερύθριον, Λεύχωνα, Πτῷον" νεωτάτους δὲ Φρί-
ξον χαὶ Ἕλλην" οὺς διὰ τὴν Ἰνοῦς ἐπιδουλὴν ἐχχωρῆ-
σαι. Τελευτῆσα! δὲ τὴν “Ἕλλην χατὰ Παχτύην φασὶν

(1. φησὶν) , ὡς xat 'EXA&vixoc (fr. 88) μαρτυρεῖ.
"Ivoüc δὲ xol ᾿Αθάμαντος Λέαρχος xal Μελιχέρτης.

Cod. Paris. : οὖς διὰ τὴν ἐπιδουλὴν τῆς ᾿Ινοῦς φυγεῖν,
καὶ τελευτῆσαι τὴν “Ἕλλην χατὰ τὴν Παχτύην, ὡς καὶ
"EX. μαρτυρεῖ, — Πτῷον scripsi pro Ποῖον, quod
libri exhibent; ap. Apollodor. I, 6, 3, 2 libri
Πτύον, /Egius Πτόον, Heynius ex Pausan. IX,
28 et Steph. Byz. v. ᾿Αχραιφία ed. Πτῶον, ubi item
scrib. Πτῷον. V. Müller. Miz. p. 170. — ᾿Ερύθριον]
forte prestat "E ρυθρον, ut ap. schol. Lycophr. et
Pausan. VI, 21, nisi quod hic Erythrum non filium,
sed nepotem À Hbicikalil dicit. "Eou0pov in Πορ-
φύρεον mutavit Nonnus Dion. VIII fin., przpostere.
V. Müller. 1. l. p. 2315. Ceterum quum Themisto
simul etiam mater Phrixi et Helles sit, patet ean-
dem esse cum Nephele, qua repudianda τὴν Θέμιν
violavit Athamas. — Aliter ac minus simpliciter
adornata sunt quz Apollodorus narrat et Phere-
cydesfr. 52, ubi pro matrem Pr. scribe novercam,
deletis in fr. 53 verbis : fragmento... pertinere. De
Helle ad Pactyen mortua cf. Herodot. VII, 58;
Eustath. ad Dionys. Perieg. 538; Hemsterhusius ad
Lucian. Dial. mort. 9. p. 376; Msbbest: Geogr. ΥἹΕΙ͂,
p. 202; Müller. 1. 1. p. 287.

36.

Idem II, 1123 : Τούτους δὲ (sc. τοὺς Φρίξου παῖ-
δας) ἩἩρόδωρός φησιν ἐκ Χαλχιόπης τῆς Αἰήτου θυγα-
τρός.

Iophossam matrem dicunt Acusilaus fr. 8 et
Pherecydes fr. 54. V. Müller. 1. 1. p. 172, 5.

Idem I, 46 : Ἡρόδωρος δὲ Πολυφήμην φησὶν εἶναι
τὴν Ἰάσονος μήτερα, τὴν Αὐτολύχου.

"AIcimede sec, Pherecyd. fr. 59 ; Zaodice Andron
ἐν συγγενειῶν ἐπιτομῇ. Polymede-Autolyci fv. Apol-
lodor. I, 9, 16, 1. Polymele sec. Hesiod, fr. 181
ap. sch. Hom. Od. XII, 68, ubi Ruhnken. Epist.
critic. p. 105 Polymeden et pro Hesiodo Herodo-
rum reponendum putavit.

38.

Idem I, 1299 : Ἡρόδωρός φησιν μὴ συμπεπλευ--
xévat αὖτόν (Herculem) τε xat τινας ἄλλους. Cf. fr.
27.

35.

Herodorus ait Athamantis et Themistüs liberos fuisse
Scheneum, Eryíhrium, Leuconem, Ptoum, et prater
hos natu minimos Phrixum et Hellen, qui propter Inüs
insidias patria excessissent. Obiisse vero Hellen prope Pa-
clyen dicit, quod idem etiam Hellanicus testatur. Ex Ino
Aíhamas susceperat Learchum et Melicerten.

36.
Phrixi filii matrem habuere Chalciopen JEete natam.
97. ,
Mater Iasonis erat Polypheme, Autolyci filia.
38.
Herodorus et Herculem et alios nonnullos expeditionis
Argonautarum participes fuisse negat.

38 HERODORI HERACLEENSIS

[31

Idem I, 23 : Ἡρόδωρος δύο εἶναι Ὄρφεϊς φησιν'
ὧν τὸν ἕτερον δυμπεπλευκέναι τοῖς Ἀργοναύταις. Καὶ
τεῖται δὲ διὰ τί Ὀρφεὺς ἀσθενὴς ὧν συνέπλει τοῖς ἥρω-
σιν" ὅτι μάντις ὧν ὃ Χείρων ἔχρησε μὴ δύνασθαι τὰς
Σειρῆνας παρελθεῖν αὐτοὺς ᾿Ορφέως μὴ συμπλέοντος.
Οὕτως Ἡρόδωρος. Eadem tangit schol, ad I, 31.

' Quum sec. Herodorum Ponticum Argonautze
eadem qua venerant via redierint, Sirenibus locus
dari vix potest, Quare fragmentum ex Herodoro,
qui de Orpheo scripsit, fluxisse videtur. De re vide

Lobeck. Aglaoph. p. 357 coll. p. 338.

40.

Idem I, 71: ᾿Εριδώτης.] Ἡρόδωρος ἐν τοῖς Ἂρ-
γοναυτιχοῖς τοῦτον Εὐρυθάτην (ὐρυθώτην cod. Par.)
χαλεῖ, καί φησιν αὐτὸν “Γελέοντος υἱόν. Cf. Valer. Flac-
cus I, 402 ; Hygin. fab. 14.

AI.

Idem I, 139 : Apollonius "A6avzoc. φησὶ νομισθῇ-
ναι τὸν "uova. Συμμαρτυρεῖ δὲ αὐτῷ xat “Ηρόδωρος.

Cf. Pherecyd. fr. 70; Orpheus Argon. 185; Hy-
gin. fab. 14; Valer. ΕἸ. I, 2258.

42.

Idem I, 211 : Ζήτης xoi KoAatc] Τούτους ἐχ
διαφόρων τόπων συμπλεῦσαι τοῖς ᾿Αργοναύταις φασίν"
o μὲν γὰρ ἐχ Θράχης, ὡς ᾿Απολλώνιος, ᾿Ηρόδωρος δὲ
ἐκ Δαυλίδος, Δοῦρις δὲ ἐξ Ὑπερδορέων.

43.

Idem I, 186 : Ab Apollonio inter Argonautas
recensetur Neptuni filius ὃ πτολίεθρον ἀγαυοῦ Μιλή-
toto νοσφισθεὶς ᾿Εργῖνος. Ad hiec schol. : Ὁ δὲ Mt-
λητος, ἀφ᾽ οὗ xxi ἣ πόλις Μίλητος, Εὐξανθίου τοῦ

Μίνωος ἦν" ot δέ φασιν αὐτὸν Ἀπόλλωνος xoi Ἀρείας

' τῆς Κλεόχου" ἐχλήθη δὲ Μίλητος, ὅτι ἐχρύῤη ἀπὸ τῆς. 3

μητρὸς ἐν μίλαχι. 1
Καὶ Ἀριστόχριτος φησὶν ὅτι ᾿Αρεία θυγάτηρ ἐγένετο D
Κλεόχου, ἧς καὶ Ἀπόλλωνος γενέσθαι βρέφος, χαὶ τοῦτο 7
ἐχτεθῆναι εἰς μίλαχα. Τὸν δὲ Κλέοχον ἀνελέσθαι, xol .
ὀνομάσαι ἀπὸ τῆς μίλαχος Μίλητον. Τοῦτον δὲ ἄνδρω- ;

θέντα, χαὶ φθονούμενον ὑπὸ τοῦ Μίνωος, ἀναχωρῆσαι D
εἰς τὴν Σάμον" ἀφ᾽ οὗ χαὶ τόπος ἐστὶ [ἐχεῖ]} Μίλητος" Y

x«i ἀπὸ τῆς Σάμου νεταύὰς εἰς τὴν Καρίαν, ἔ ἐχτισε
πόλιν, Μίλητον ἀφ᾽ ἑαυτοῦ χαλέσας. Μαρτυρεῖ δὲ καὶ Ὁ
Ἡρόδωρος ( vulg. Ἡρόδοτος). |

Erginus Argonauta ex vetere fabula est celeber- '
rimus iste Orchomenius ex Boeotia. Vide Pindar. .
Ol. IV, 31. Milesius est etiam ap. Hygin, fab. 150. —
et Orph. Argon. 150, coll. Apollodor. I, 9, 16, 8.
Idem primus dixerit Herodorus, eaque occasione |
de Mileto quzdamintexuisse videtur. Orchomenium -
Erginun sec. Apollodorum, Herodori sectatorem,
(1I, 4, 11) et Diodorum (IV, 10), Herculesjuvenis -
interfecerat, Milesium vero IHierodorus Erginum fe-
cisse videtur gratificaturus Mileto, quz quasi com-
munis metropolis colebatur urbium Ponticarum, -
inter easque etiam Byzantii, Amisi et Heraclez
(v. Müller. Min.p.2091). Heracleensesautemsummo-
pere honorabant Tiphyn gubernatorem, cui in mu- Li
nere successit, sec. Herodorum, Erginus (v.fr. 60). —

A^.

Idem I, 773 : Ὅτι δὲ é ἐμίγησαν οἱ Ἀργοναῦται ταῖς -
Ληυνίαις Ἡρόδωρος ἱστορεῖ ἐν τοῖς Aprile De 3$
re v. Müller. 1.1. p. 302 sq.

45.

.

Idem I, 943 : Γηγενέες : Τούτων xot Ἡρόδωρος
υνημονεύει ἐν τοῖς ,Apyovatuttxotc: xa ὅτι ἐπολέμησαν |
'H ραχλεῖ. ἵἱ μὲν οὖν Yayeveis παρὰ Κύζικον ᾧ ᾧχουν, οἵ

99.

Herodorus duos fuisse Orpheos statuit, quorum alter
navigasset cum Argonautis. Quaeritur autem cur Orpheus,
vir debilis, heroibus istis socius adjunctus sit. Scilicet Chi-
ron vates praedixerat non posse eos Sirenes proetervehi sine
Orpheo. Ita Herodorus.

40.
Eriboten Herodorus in Argonauticis Euryboten vocat
filiumque Teleontis (uisse dicit.
41.
Idmonem Apolline genitum pro Abantis filio habitum
esse praeter Apollonium etiam Herodorus testatur.
, 42.

Zetes et Calais seeundum Herodorum e Daulide profecti

eum Argonautis navigarunt.
43.

Miletus, à quo urbs Miletus nomen habet, Euxanthii

Minoe nati filius erat. Alii Apollinis eum et Aris Cleochi
filio dicunt. Miletus vero nominatus est eo quod ἐν μίλαχε
sive in smilace mater eum occultaverat. Aristocritus quoque

dicit Ariam Cleochi filiam natum ex Apolline filium in

smilacem exposuisse : verum Cleoehum sustulisse infantem,
et de smilace ( μίλαχος ) nominasse Miletum. Hunc deinde ,
ubi ad virilem pervenisset octatem , Minois invidia pressum
migrasse in Samum insulam, ubi etiam locus quidam Mile- ὺ
tus de nomine ejus dictus sit. Inde in Cariam transgressum
urbem condidisse, quam de se vocaverit Miletum. Eadem .
testatur Herodorus. .
44. E
Consuevisse Argonautas cum Lemniis mulieribus Herodo-
rus narrat in Argonauticis. d
45.

Gegenum, i. e. Terrigenarum, Herodorus quoque in Argo- -
nauticis mentionem facit, eosque etiam contra Hereulein —

δὲ Δολίονες παρὰ τὸν Ἰσθμόν. Cf. fr. 16. Herodori
-. fortasse sunt ni ad v. 996 notantur, sc. γηγενεῖς
Biriundos ἀπὸ τοῦ Νεμεαίου λέοντος. V. Deiochi

- 46.

V; Idem I, 1024 : Maxptéov : Ἦσαν δὲ ἀστυγείτο-
ἢ νες τῶν Δολιόνων οἵ Μάχρωνες. Οἱ δὲ ἔθνος Βεχείρων
uae φασὶ τοὺς Μάχριας, οἵτινες ἀεὶ πολεμοῦσι τοῖς Κυζι-
᾿ 5i χηνοῖς" ἦσαν δὲ «X πολεμιχὰ ἔργα ἠσχηκότες, ὡς ἵστο-
E ροῦσι Φιλοστέφανός τε xoi Ἡρόδωρος, oi τὰ περὶ τῶν
᾿ βίων αὐτῶν γεγραφότες.
— — Cod. Paris, : Εἰσὶ δ᾽ ot καὶ Βεχείρων ἔθνος φασὶν
᾿ τοὺς Μάχρωνας, οἵτινες ἀεὶ πολεμοῦσι ΚΚυζιχηνοῖς, ὃ δι.ο-
τ ροι ὄντες xo ἠσχηχότες χαλῶς τὰ πολεμικὰ, ὥς φησι
x Φιλοστέφανος x. τ. À.
47. 1d. II, 532 : Argonautz in Hiero ad ostium
| — Ponti sacra faciunt diis duodecim. “Ἡρόδωρος δὲ ἐπὶ
τοῦ [ αὐτοῦ] βωμοῦ φησι τεθυχέναι τοὺς ᾿Αργοναύτας,
ἐφ᾽ οὗ Apoc ὃ Φρίξου ἐπανιὼν ἐτεθύχει. Aliter Timo-
sthenes l. 1. De re vide Müller. 77iz. p. 289 et qui
- j3bi laudantur.

48. :
Idem II, 684 : (Postquam per Symplegades salvi

"evaserunt, illucescente die appellunt in Thynidem
| — insulam desertam. Tum Argonautisapparuit Apollo
| ex Lycia ad Hyperboreos tendens. Quia igitur mane
—— ($c) deus apparuerat, insulam, suadente Or-
pheo, appellarunt ἑωΐου Ἀπόλλωνος. Ita Apollo-
nius.) Ἡ ρόδωρος οὖν φησὶν ἑῷον τὸν Ἀπόλλωνα Ὑῤθο-
αγορεύεσθαι, χαὶ βωμὸν αὐτοῦ εἶναι ἐν τῇ νήσῳ; οὐ
χαθὸ ὄρθρῳ ἐπεφάνη αὐτοῖς, ἀλλὰ καθὸ οἱ ᾿Αργοναῦται
ὄρθρου εἰς αὐτὴν χατέπλευσαν.

Deinde Argonautee Acherontem Bithyniz flu-
vium ingressi ad Lycum regem veniunt,

FRAGMENTA. ΄ 29

40 à

Idem II, 752 : Φασὶ δὲ αὐτὸν (sc. Auxov τὸν τῶν —
Μαριανδυνῶν βασιλέα) υἱὸν εἶναι Δασχύλου τοῦ "Fav-
τάλου, xat ᾿Ανθεμοεισίας τῆς Λύχου τοῦ ποταμοῦ
(ὡς μαρτυρεῖ καὶ Νύμφις ἐν τῷ o τῆς Ἡραχλείας,

ic / “- € ^Y N e
καὶ Ἡ ρόδωρος παριστορῶν)" ὑπεδέξατο δὲ τοὺς ἥρωας,
[4 "NY ^ Ν 1 /^ b! e 3 ΩΝ
ὥς τινες, διὰ τὸ τὸν Πέλοπα. τὸν θεῖον αὐτοῦ, τιμη-
θῆναι παρὰ τῶν Ἑλλήνων * ἅμα δὲ xo διὰ τὸν Ἀμύ-
xou xal τῶν Βεθρύχων φόνον" ἐχθροὶ γὰρ ἦσαν τοῖς

Μαριανδυνοῖς οἱ Βέόρυχες.

5o.

Idem II, 901 :Itercontinuantes Argonautz per
Acherontem fluv. mare repetunt. "Ezvyov γὰρ μέχ οι
ε΄ σταδίων ἀναπλεύσαντες, διὰ τοῦ Ἀχέροντος χκαθορ-
μισάμενοι, ὥς φησι xal Ἡρόδωρος ἐν τοῖς ᾿Αρργοναύ-
ταις.

5r.
Idem ΠῚ, 594 : Ὅτι δὲ χρησμὸς ἦν Αἰήτη δεδο-

, € b e € e 5 , 2 7 ᾿ς c€ !
μένος, ὑπὸ τῶν αὑτοῦ ἐγγόνων ἀπολέσθαι, xoi “Η ρό-
δωρος ἐν τοῖς ᾿Αργοναύταις ἱστορεῖ" τούτου ἕνεκα
xal τὴν ζεῦξιν τῶν ταύρων λέγει αὐτὸν ἐπινοῆσαι.

(52.):

Idem II, 1211 : Draco, qui vellus custodiebat ,
(Apollonius ait) in Caucaso editus est e terra,
quas sanguinem de capite Typhonis fulmine Jovis
percussi distillantem exceperat. Saucius Typhon
fugam arripuit pervenitque usque ad οὔρεα xal πε-
tov Νυσήιον, ἔνθ᾽ ἔτι νῦν περ Κεῖται 006007 toc Σερ-
δωνίδος ὕδασι λίμνης. Ad hzc scholiasta : 'Tà δ᾽ αὐτὰ
περὶ τοῦ Τυφῶνος xai Πρόδωρος φησίν" ἔνθα xai
περὶ τῆς Νύσης ἱστορεῖ, λέγων,

- bellum gessisse dicit. Ceterum Gegenes ad Cyzicum habi-
tabant, Doliones vero ad Isthmum.
st 46.
Macrones Dolionum finitimi, quos nonnulli gentem
- Bechirum esse dicunt, continuis bellis C yzicenos lacesse-
bant. Etenim in ébus bellicis exercitatissimi erant , uti
ΕἾ narrant Philostephanus et Herodorus , qui eorum vivendi
.. rationem descripserunt.
iie y: 47. '
Herodorus in eadem ara dicit sacra fecisse Argonautas,
- in qua Argus Phrixi filius e Colchide rediens sacrificas-
48.
Herodorus dicit Eoum sive matutinum Apollinem co-
gnominari atque aram ejus in insula esse, non quod summo
.. mane apparuerit ipsis, sed quod matutino tempore Argo-
τς maute ad insulam appulerint.
À . 49.
- — - Lyeum, Mariandynorum regem, filium esse aiunt θὰ

scyli Tantalo nati et Anthemoisice Lyco fluvio οὐ. Quod
testatur Nymphis libro primo de Heraclea, et praeteriens
memorat Herodorus, Ceterum Argonauías comiter excepit
Lycus , ut nonnulli dicunt, propterea quod Pelops avuncu-
lus ejus apud Grxecos honorabatur; simul vero etiam pro-
pterea quod Amyci et Bebrycum cxdem peregerant : hostes
enim Mariandynorum Bebryces erant.
50.

Ad quinque stadia in Acherontem fluvium provecti Ar-

gonautz ancoram jecerant; quod Herodorus quoque in

' Argonautis dicit.

51.

Oraculo ZEet:e preedictum fuit fore ut a sua sobole perni-
cies ipsi pararetur. Quod Herodorus quoque in Argonautis
narrat, eamque ob causam etiam consilium istud de bobus
aratro jungendis ab eo excogitatum esse dicit.

(52.)

Eadem de Typhone etiam Herodorus (?) narrat , ubi de

Nysa loquens hos poeti? versus adducit :

40 HERODORI HERACLEENSIS-

"Ἔστι δέ τις Νύση, ὕπατον χέρας ἀνθέον ὕλῃ,
τηλοῦ Φοινίχης, σχεδὸν Αἰγύπτοιο ῥοάων.

ὋὉ δὲ Καύχασος διήχει ἀπὸ τῆς Ἀρμενίων χώρας ἕως
Κόλχων" ἣ δὲ Σερδωνὶς λίμνη διάχειται περὶ τὸ In
λούσιον τῆς Αἰγύπτου.

Hzc sunt excerptoris male contrahentis, aut
scrib» qui nomen laudati poetae corruperit. Eos-
dem versus ex hymno in Bacchum petitos ter lau-
dat Diodorus (I, 15, 7; III, 66, 3; IV, 2, 4; cf.
Wesseling. tom. II, p. 556 ed. Bip. ) ex Dionysio
scilicet Mytilenzeo , quem Apollonii scholiasta sz-
pius excitat, cujusque mentionem excidisse putem.
Sin versus Herodorus attulit, quzritur an non sit
auctor libri περὶ Ὀρφέως. Ceterum cf. Weichert.
l. ]. p. 165 sq.

53.

Schol. Apoll. Rh. IV, 87 : Ὁ μὲν AvoXAovtoc

A M bd M , 3 m 5/7 »
μετὰ τὸ φυγεῖν τὴν Μήδειαν ἐχ τοῦ Αἰήτου οἴχου πε--
ποίηχε ὑπισχνουμένην τὸ χῶας τῷ ᾿ἸἸάσονι" ὃ δὲ τὰ
Ναυπαχτιχὰ γράψας συνεχφέρουσαν αὐτὴν ποιεῖ "τὸ
κῶας χατὰ τὴν φυγὴν, ἐν τῷ οἴκῳ χείμενον τοῦ Αἰήτου"
ὃ δὲ Ἡρόδωρος, μετὰ τὴν ἀνάζευξιν τῶν ᾿Αργοναυτῶν
E c ' ^T / συν e 57 9. * M c
ἀποσταλῆναι τὸν Ἰάσονα ὑπὸ τοῦ Αἰήτου ἐπὶ τὸ χῶας"
τὸν . δὲ πορευθέντα φονεῦσαί τε τὸν δράχοντα xul τὸ
κῶας ἀπενεγκεῖν πρὸς Αἰήτην" τὸν δὲ δόλῳ χαλέσαι
αὐτοὺς ἐπὶ δεῖπνον.

De dracone a Iasone interfecto cf. Pherecyd.
fr. 72. — Μετὰ τ. ἀν. τῶν ᾿Αργοναυτῶν ] vix sana;
suspicor p, τ, dv. t. ἀγρίων ταύρων, postquam tau-
ros istos jugo submiserat.

94.

Idem IV, 86 : Ὃ μὲν ᾿Απολλώνιος νυχτός φησι
πεφευγέναι τὴν Μήδειαν ἐπὶ τὴν ναῦν, Αἰήτου συνέ--
δριον ἔχοντος Κόλχων περὶ διαφθορᾶς τῶν ἡρώων " ὃ δὲ
τὰ Ναυπαχτιχὰ πεποιηχὼς ὑπὸ ᾿Αφροδίτης φησὶ τὸν Αἰή-

τὴν χαταχοιμηθῆναι, ἐπιθυμήσαντα τῇ αὑτοῦ γυναιχὶ —
[ EópuAótr] συγγενέσθαι, δεδειπνηχότων παρ᾽ αὐτῷ |
τῶν Κόλχων xa χοιμωμένων * διὰ τὸ βούλεσϑαι αὐτὸν
vay ἐμπρῆσαι"
A, τότ᾽ ἄρ᾽ Αἰήτῃ πόθον ἔμδαλε OU ᾿Αφροδίτη
Εὐρυλύτης φιλότητι μιγήμεναι, ἧς ἀλόχοιο,
χηδομένη φρεσὶν ἧσιν, ὅπως μετ᾽ ἄεθλον Ἰήσων «
νοστήσῃ οἱχόνδε σὺν ἀγχεμάχοις ἑτάροισιν.
*O δὲ Ἴδμων συνῆχε τὸ γεγονὸς. xai φησι"
Φευγέμεναι μεγάροιο θοὴν διὰ νύχτα μέλαιναν"

τὴν δὲ Μήδειαν τὴν ποδοψοφίαν ἀχούσασαν, ἀναστᾶ- -

σαν ἐξορμῆσαι. Λέγει δὲ xai Ἡρόδωρος ταῦτα.

: EACUS

Idem IV , 259: Ἡρόδωρος ( ἐν τοῖς ᾿Αργοναύ-
ταις ) φησὶ διὰ τῆς αὐτῆς θαλάσσης ἐπανελθεῖν, δι᾽ ἧς
χαὶ ἐπορεύθησαν εἰς Κόλχους.

Cum Herodoro faciunt Sophocles, Callimachus et
Diodorus lib, IV, vel potius Dionysius. V. Müller.
Min. p. 295.

56.

Idem II, 815 : Περὶ τοῦ ἐν Μαριανδυνοῖς γενομέ--
νου θανάτου τοῦ ᾿Ἰόμονος καὶ Ἡρόδωρος ἱστορεῖ ἐν
τοῖς περὶ Ἡρακλείας , ὡς Προμαθίδας (vg. Προμηϑέ-
δας) εἰπε, xai Νύμφις ἐ ἐν τῷ ( malim τοῖς, αἰ in cod.
Paris. ) 'HpaxAstac , ὡς Ἴδμων & ὑπὸ συὸς ἐπλήγη.

Περὶ Ἡρακλέους legi vult Heynius ad Apollodor.
tom. II, p. 357. Quod non est necessarium. Res
narrata proxime spectat ad Heracleam urbem, atque
totam hunc locum fusius sine dubio Herodorus
exposuit. Cf. Apollod. I, 9, 23,1.

57.

Idem II, 848 : Περὶ δὲ τὸν ἀγριέλαιον τὸν ἐπιπε- ὁ
φυχότα τῷ "Ιὅμονος τάφῳ ἐθέσπισεν ὃ θεὸς τοῖς Μεγα-
ρεῦσι xat Βοιωτοῖς τὴν πόλιν χτίσαι᾽ λέγει δὲ τὴν Ἣρά-

Est Nysa αἰϑοάδιη, mons altissimus , floridus silva "

Ph«nice procul , prope fluenta /Egypti ( Nili ).

Caucasus vero pertinet ab Armeniorum terra usque ad Col-
chos ; Serbonis autem lacus situs est ad Pelusium Egypti .
53.

Herodorus narrat post tauros (ab Argonautis) aratro
junctos Tasonem ad vellus ab /Eete missum esse; ac profe-
etum occidisse draconem et vellus apportasse ad ZEeten;
regem vero dolum meditantem Argonautas vocasse ad con-
vivium.

54.

Naupacticorum auctor a, Venere ait /Eeten cum Eury-
lyte uxore coire cupientem fuisse consopitum , Colchis qui
apud eum ccenaverant item somno oppressis. Etenim navem
Argenautarum ZEetes incendere volebat.

Tum igitur /Ee(ce desiderium injecit Venus divina

Eurylyten concubitu amplectendi uxorem suam,

curans animo suo , ut post certamen Iason

reverteretur dorpum cum cominus pugnantibus sociis.
Jdmon vero rem intellexit , jussitque

fugere domo celerem per noctem et atram.

Tum Medeam pedum strepitu audito , surrexisse ct egres-
sam esse. Eadem Herodorus narrat.
55.

Herodorus in Argonautis dicit rediisse eos e Colchide per
idem mare, quo venerint.

; 56.

De Idmone ab apro apud Mariandynos interfecto etiam
Herodorus narrat quo loco de Heraclea verba facit, ut
Promathidas ait, et Nymphis in opere de Heraclea.

57.
Circa oleastrum in Idmonis tumulo natum deus oraculo

- Idem II, 895 : '
γῆσαι τὴν ᾿Αργὼ μετὰ τὸν θάνατον Τίφυος. Pro Er-.

FRAGMENTA.

Bi" ἐν γὰρ τῇ op τῶν Ἡρακλεωτῶν ὑπάρχει
ὃ τάφος ( ὥς φησιν Ἡρόδωρος), ἐφ᾽ οὗ ἐστιν ὃ ἀγριέ-
λαιος. De re exponit Müller. Miz. p. 293. Cf. Pro-
mathidas fr. 3.

58.

— Idem II, 854 : Ὅτι ἐν τῇ Ἡραχλεία τέθνηχεν xoi
ó "Tuc, iba Νύμφις. “Ηρόδωρος δέ φησιν ὅτι οὐχ
ἀπιόντων εἰ εἰς Κόλχους τέθνηκεν 6 Τίφυς, ἀλλ᾽ ὕποστρε-
'φόντων.

59.
Ηρόδωρος "Eoyivov φησὶ xu6so-

gino est Anczus ap. Apollonium et Apollodo-
60.

Athenzus p. XI, ὅοή , B : Λυσανίας φησὶν ὃ Κυρη-
“ναῖος᾿ Ἡρόδωρον εἰρηκέναι « Ἐπεὶ δὲ θύσαντες πρὸς
δεῖπνον xal χρατῆρας xo εὐχὰς χαὶ παιᾶνας ἐτρά-
ποντο. » Sedes hujus fragmenti incerta,

IIEAOIIEIA.

61.

Athenzus VI, P. 231, C : Τὴν Ἀτρέως δὲ χρυσῆν
ἄρνα, περὶ ἣν γεγόνασιν ἡλίωι τε ἐχλείψεις χαὶ βασι:
λέων μεταθολαὶ, ἔτι τε τῆς τραγῳδίας ἣ πολλὴ, φιάλην
ἀρνυρᾶν φησι γεγονέναι Ἡ ρόδωρος 6 Ἣραχλεώτης,

᾿ ἔχουσαν ἐν μέσῳ ἄρνα χρυσῆν. Ceterum dehis etiam

sermo esse potuit, ubi de vellere aureo Argonau-
tarum dixit.

41
62.

Schol. Pindar. Pyth. XI, 25 : Φερεχύδης ( fr.
96) ὃ δὲ Λαοδάμειαν λέγων αὐτὴν (antricem Orestis).
τὸν ταύτης φησὶ παῖδα ἀνῃρῆσθαι ὗ ὑπὸ Αἰγίσθου νομι-
ζόμιενον ᾿ρέστην εἶναι" τὸν δὲ ᾿θρέστην δολα κενὸς
da τριῶν ἐτῶν, ὡς Ἡρόδωρος ἐ ἐν Πελοπεία ( Ἡρό-
δοτος ἐν Πέλοπι cod. Goetting. ). De Laodamia cum
Pherecyde facit Stesichorus ap. schol. /Eschyl.
Coeph. 731.

De libro Οἰδίπους inscripto vide not.
fr. 6.

ad

INCERTA.
64.
Schol. Odyss. V, 96 : Φόρχυς δαίμων θαλάσσιος,

M1 l4 , M -- 5 , ,
τὸ πρότερον διατρίθων πρὸς τῷ ᾿Αρυμνίῳ λεγομένῳ
ὄρει τῆς ᾿Αχαΐας, οἰχῶν τε τὴν Φόρχυνος ἀπ᾽ αὐτοῦ
καλουμένην βῆσσαν. Κάτω ( κἄτα em. Barn. ) φανὲν
αὐτῷ χαταλιπεῖν τὰς τρίδους ταύτας, ἀφίχετο εἰς τὴν —
Κεφαλληνίαν, χαὶ τόπον ἐχλεξάμενος ἐπιτήδειον αὐτῷ
P] 00 y Aé δὲ "A ὃ , I
ἐνταῦθα ᾧχησεν. Λέγεται δὲ Ἄμμος ὃ τόπος. Προςορ-

, A 5 ' e 3 , » 2T , 3^1
μιδας [δὲ ] εἰς τὸν τῆς Ἰθάχης λιμένα, ἠξίωσεν αὐτὸν
ἀφ᾽ ἑαυτοῦ προσαγορεύεσθαι Φόρχυνος. 'H δὲ ἱ ἱστορία
παρὰ Ἡροδότῳ ( Ἡροδώρῳ 3).

Joann, Damasc. ap. Gaisf. in ed. Stobzi Floril.
tom. IV, Append. p. 4o : Ηροδώρου: Νέος ὧν ἐν
πολυτελέσι βρώμασι xal ποτοῖς ἔτι δὲ ἀφροδισίοις ἀνα-
τρεφόμενος, λέληθεν ἑαυτὸν ἐν τῷ θέρει τὴν χλαῖναν
χκατατρίόων.

jussit Megarensibus et Boeotis ut urbem conderent , scilicet
Heracleam; nam in foro Heracleensium, Herodoro teste, tu-
mulus Idmonis est , etin tumulo oleaster.
58.
In Heracleensium regione diem obiisse Tiphyn dicit Nym-
- phis. Herodorus vero non abeuntibus ad Colchos Argonautis

sed inde redeuntibus Tiphyn mortuum esse tradit.

59.
Post Tiphyis obitum Erginum Argo navem gubernasse
dicit Herodorus.
60.
Lysanias Cyrensus Herodorum dixisse ait : « Ubi vero

peractis sacris ad ceenam et pocula et preces et pacanas se
converterunt. »

Qo.

PELOPEA.

61.
Atrei aureum agnum, cujus causa et solis deliquium fuit,
οἱ regna mutata sunt, et multe alie inciderunt trago-

die, phialam argenteam fuisse ait Herodorus Heracleota ,
cujus in medio aurea agni fuisset imago.
62.

Pherecydes nutricem Orestis dicit Laodamiam. Hujus
filium ait interfectum ab 7Egistho , qui eum Orestem esse
opinatus sit; ipsum vero Orestem, quo tempore subductus
est, tres annos natum fuisse , ut Herodorus in Pelopea.

INCERTA.

64.

Phorcys, deus marinus, primum degebat ad Arymnium
montem Achaie, vallemque inhabitabat , quse Phorcynos
ab ipso appellata est. Postea , quum hanc regionem relin-
quere placuisset, venit in Cephalleniam, ubi delecto idoneo
loco, qui Ammus dicitur, sedem fixit. Appellens vero in
Ithace portum , eum de suo nomine Phorcynos appellari
voluit. Historia hzec legitur apud Herodorum.

. A SIMONIDES CEUS.

ΡΤ το

[Lj

— Suidas : Σιμωνίδης Κεῖος, θυγατριδοῦς χατά τινας
τοῦ προτέρου ( Simonidis Leoprepidz ), ὃς ἐπεχλήθη
Μελικέρτης. Γέγονε δὲ πρὸ τῶν ΠΠελοποννησιαχῶν xod
γέγραφε V ενεαλογίαν ἐν βιύλίοις γ΄, Ἐὑρήματα ἐν βι-
Θλίοις γ΄. Postrema : εὑρήματα χτὰ, omittit Eudoc.
p. 383.

FENEAAOTIAI.
I.

Schol. Apoll. Rhod. II, 866 : “Ὅτι Ποσειδῶνος
xai ᾿Αστυπαλαίας τῆς di kk ὃ Σάμιος Ἀγκαῖος ἦν
παῖς, ὃς ἐκυδέρνα τὴν ναῦν μετὰ τὴν Τίφυος τελευτὴν,

καὶ Σιμωνίδης ὃ γενεαλόγος δμοίως τῷ ᾿Απολλωνίῳ γε-

νεαλογεῖ,
9.

B

Etym. M. "Ixovíc. Φησὶ δὲ ὃ γενεαλόγος Σιμωνίδης
᾿Ιτώνου θυγατέρας γενέσθαι δύο, ᾿Αθηνᾶν καὶ Ἰοδάμαν,
ἃς ἐζηλωχυίας τὴν ὁπλομαχικὴν εἰς ἔριν τὴν εἰς ἀλλή-
λας χωρῆσαι καὶ ἀναιρεθῆναι τὴν ᾿Ιοδάμαν ὑπὸ τῆς
᾿Αθηνᾶς. Sequuntur versus Apollon. Rhod. I, δδο,
Eadem , nominato auctore, narrat Tzetzes ad Ly-
cophr. Pro ἀλλήλας libri ἀλλήλους, quod mutavi-
mus, quamquam dubitante Tafelio in Steph. Thes.
tom, I, p. 1527, €

XYMMIKTA.
2
Schol. Apoll. Rh. I, 763 : Φρίξζος Μινυήιος ] ὃ
Ἰώλχιος" τὴν γὰρ Ἰωλχὸν Μινύαι ᾧχουν, ὥς φησι Σι-

μωνίδης ἐν Συμμίκτοις. Num ad Nostrum hec perti-
nent? De re cf. Müller. Min. p. 248, 5.

bene statuit Marckscheffel.

E LIBRO QUARTO. T
Etym. Gud. p. 276, 41: Ἰλεὺς 6 Αἴαντος xa T"
ἐτυμολογεῖται ὑφ’ Ἡσιόδου ( fr. 48 ed. Didot.)* . —

Ἰλέα, τόν ᾧ ἐφίλησεν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων
χαί οἵ τοῦτ᾽ ὀνόμην᾽ ὄνομ᾽ ἔμμεναι, οὕνεκα νύμφην.
εὑρόμενος ἵλεων, μίχθη ἐρατὴ φιλότητι, E
ἤματι τῷ, ὅτε τεῖχος £üOuf oto πόληος
φ ὑψηλὸν ποίησε Ποσειδάων xo Ἀπόλλων.
Ταῦτα παρατίθεται ἐν δ΄ Σιμωνίδης.

Simonides haud dubie est auctor oijixcun d ati
in Hesiod. fragm.

p. 401 coll. 329, ubi simulerrorem notat Weicherti:
(χοῦ. d. Apoll. p. 403), qui ap. schol. Paris.
Apoll. Rhod. IV, 1212 Simonidem genealogum .

laudari putavit.
rti E
Simonides quidam , quinquennium in Meroe mo-
ratus, qui de /Ethiopia scripserit, memoratur.
Plinio H. N. VI, 35, p. 388 Tchr. ; quo vixeri ?
tempore incertum; attamen Aristocreonte, Dione, |
Basili qui idem argumentum tractabant, junior |
fuisse videtur. m
Simonides, qui Dionis res gestas prodidi se
dicitur ap. Diogen. L. IV, 1, 23, esse debet 77- |
monides, quem vide. ue
Simonides Magnesius , pociá epicus, qui car- .
mine scripsit res gestas Antiochi M. (Suidas s. v.-
coll. Meinek. ad Euphor. p. 17); porro δέηιο-
nides Carystius s. Eretriensis, poeta, qui de Grae-
corum in Aulide conventu deque Iphigenia scri-
psit (Suidass. v. ), ad nos nihil pertinent.

GENEALOGLE.

£.

Neptuni et Astypal:ze Phoenice nato filium fuisse An-
coeum Samium , qui post. Tiphyis obitum Argo navem gu-
bernavit, eodem modo atque Apollonius narrat Simonides
Genealogiarum scriptor.

2.

Simonides genealogus Itoni filias dicit fuisse duas , Miner-
vam et Jodamam. Has armis tractandis operam dantes ex
semulatione devenisse ad rixam, in qua Iodama a Minerva
occisa esset. i

240.

MISCELLANEA.
: 3.
Iolcum Miny:e habitarunt, sec. Simonidemin Miscellaneis.
W 4. j
E LIBRO QUARTO. :
Ilei , patris Ajacis, nomen ab Hesiodo ita derivatur :

Ileum, quem sane amavit rex Jovis filius Apollo,
et ipsi hoe indidit nomen habendum , quia nympham ὦ
inveniens propitiam , mixtus est jucundo amore
die illo, ubi murum bene constructo urbis
excelsum fecit Neptunus el Apollo.

Haec apponit Simonides libro quarto. b.

ΣῈ ΝΣ

b

XENOMEDES CHIUS.

' Xenomedes Chius a Dionysio Hal. (De Thuc.
R5) cum Hellanico et Damaste inter eos recen-
ur, qui sint ὀλίγῳ πρεσδύτεροι ΠΠελοποννησιαχῶν
αἱ μέχρι τῆς Θουχυδίδου ἡλικίας παρεχτείναντες.
aucissima, qu: statem tulerunt, fragmenta ar-
'gumenti sunt mythologici.

᾿ς Lucianus Herodot. c. 4 (p. 243 Didot. ) habet
dec : Herodotus, ait, Olympi historias suas reci-
tüns hr evissimo tempore maguam. gloriam adeptus
est: ὅπερ ὕστερον χατανοήσαντες ἐπίτομόν τινα ταύτην
ETE ἐς γνῶσιν Ἱππίας τε ὃ ἐπιχώριος αὐτῶν σοφιστὴς
xoi Πρόδικος 6 Κεῖος xat ᾿Αν αξιμένης ὃ Χῖος χαὶ
Πῶλος ὃ Ἀχραγαντῖνος καὶ ἄλλοι συχνοὶ λόγους ἔλεγον
ἀεὶ πρὸς τὴν πανή rp ἀφ᾽ ὧν γνώριμοι ἐν βραχεῖ ἐγί--
νοντο. Ibi pro "Avast. ὃ X. scribendum esse puto
Esvouí)r; tum propter patrie mentionem, tum
propter ztiatem virorum, quibuscum componitur.
Nitzschius Hist, Rom. II, p. 88, de Lampsaceno
Anaximene Philippi et Alexandri temporibus flo-
: rente cogitari vult. — Ζηνὶς ἢ Ζηνεὺς ὃ Χῖος ἐν τῷ
Περὶ πατρίδος laudatur ap. Athenzeum XIII, p. Gor,
. F. Aliunde de eo non constat. Suspicari possis la-
tere mentionem Xenomedis. Vide Scriptores setàtis
| "incertz s, v. Zenis.

ED. Vates un

DO exi —
ν

p^

Schol. Aristoph. Lysistr. 447 : νὴ τὴν Ταυρό-
πολον Οὕτω τὴν Ἄρτεμιν ἐχάλουν, τὴν δὲ αἰτίαν
᾿Απολλόδωρος ἐν τῷ Περὶ θεῶν (fr. 40) ἐκτίθεται" ἔστι
δ᾽ ὅτε χαὶ τὴν ᾿Αθηνὰν οὕτω καλοῦσιν, ὡς Ξενομήδης
ἱστορεῖ.

| 2.

Schol. Victor. ad Il. II. 328 : ᾿λμισωδάρου] OS-

τος Καρίας δυνάστης, οὗ τὴν θυγατέρα ἔγημε Βελλερο-
| gives, ὡς Ξενομήδης (Ξενομήδη cod.) ἔφη.

Li 3.
τ΄ Etym. Gudian. p. 257 v. Θῶγειν: ᾿Ενομίδης ἐτυ-
ooi 6 τὰ Oca. γράψας ( sc. τοὺς TeXyivag ἀπὸ

τοῦ θέλγειν), παρά φησι xat τοὺς Τελχῖνας ὥστε θελ--
γἵνες φησὶ, ἐνόντα τοῖς ὕδασι τῆς φύσεως xol ἀνὰ
ἐποίουν ἕως φυτῶν βασχαίνοντες.

Eadem brevius Etym. M. p. 425, 8 : ᾿νομίδης
δὲ ὃ τὰ Θεῖα γράψας χαὶ τοὺς Τελχῖνας ἐτυμολογήσας
εἶπεν, ὅτι θελγῖνες ἦσαν. ΞΞενομήδης corrigit W. Din-
dorf. in Add. ad Lobeck. Agl. p. 1358. Locum
corruptissimum ita fere resarciri velim : παρό φησι"
« Καὶ τοὺς Τελχῖνας, ὥστε θελγῖνας, θέλγειν τινές
φασι τὰ θάλλοντα, & ἃ τοῖς ὕδασι τῆς Στυγὸς χαταρραί--
γοντες aux ἐποίουν, ἕως φυτῶν βασχαίνοντες. Ex eo-
dem fonte hausit Suidas v. Θέλγει" Καὶ Τελχῖνες θελ-
Yivéc τινές εἶσι" τὰ γὰρ θάλλοντά φασι βασκαίνοντες
τοῖς ὕδασι τῆς φύσεως αὐα ἐποίουν, ἕως φυτῶν βασκαί-
νοντες * ubi pro φύσεως reponendum στυγὸς primus
monuit Junius in Catalog. p. 205. Cf. Zenob. V,
41 : Τῷ τῆς στυγὸς ὕδατι τὴν γῆν καταῤῥέοντες dovov
[ καταρραίνοντες ἄχαρπον Lobeck. Agl. p. 119: ]
ἐποίουν. Eadem narrat Nonnus Dion. XIV, 36. Cf.
Strabo XIV, p. Gor. Welckerus 7ri/og. p. 187 ap.
Etym. Gud. legi voluit : ᾽Ἐννομίδης [ nomen hoc
auctoris ignotum ]... χαὶ τοὺς Τελχῖνας (ὥστε Θελ-
γἱνές φησι ) ἐνόντα (ἐνόντας i ? ) τοῖς ὕδασι τῆς φύσεως"
χαὶ αὐα ἐποίουν ἕως φυτῶν βασκαίνοντες.

Ceterum, nisi forte pro ᾿Κνομίδης scribi malis
᾿Επιμενίδης., queritur an non ad Xenomedem per-
tineat Historia Telchiniaca, de cujus auctore fama
erat incerta.

Athenzus VIII, p. 382, F: Ὁτὴν Ἰνς ἵστο-
ρίαν συνθεὶς εἴτ "Emusvinc ἐστὶν 6 Κρὴς ἢ Τ᾿ηλεχλείδης
εἴτ᾽ ἄλλος τις, ἱερούς φησιν εἶναι ἰχθύας δελφῖνας χαὶ
πομπίλους" ἔστι δ᾽ 6 πομπίλος ζῷον ἐρωτικὸν ὡς ἂν

^ c c
xoi αὐτὸς γεγονὼς &x τοῦ οὐρανίου αἵματος ἅμα τῇ

᾿Αφροδίτη.

« Teleclidi comico haec temere tribui jam Mei-
nekius monuit Scen. Qusest. I, p. 3o; ne ab Epi-
menide illo vetere scripta putemus obstat scribendi
genus et nominis ἱστορία usus novitius, » ZLobecá.
l. 1. Postremo argumento non multum tribuerim.

τ
— Tauropolum vocabant Dianam. Causam rei exponit Apol-
— lodorus libro de diis. Est etiam ubi Minervam sic vocant,
ut. Xenomedes narrat.
2. É
τς Amisodarus Carii regulus fuit , cujus filiam duxit Belle-
. rephontes, ut Xenomedes tradit.

3.

Xenomedes, qui de rebus divinis scripsit, Telchinuimn
nomen ἃ θέλγειν voce deducit. « Et Telchines , inquit , quasi
Θελγῖνας ( praestigiatores), θέλγειν sive praestigiatoriis artibus.
corrumpere dicunt ea que florent ; scilicet Stygias aquas iis
aspergentes arida reddunt , adeoque vel plantas fascinant. »

ION CHIUS.

Vitam Ionis, poete, philosophi , nec non histo-
rici, enarrarunt fragmentaque composuerunt C.
Nieberdingius (Lips. 1836) et E. Koepkius (Bero-
lin. 1836). Nos tempora auctoris constituisse et
qua ad scripta ejus historica pertinent attulisse
habebimussatis. .

'Ion Chius, natus Orthomene, quem Xuthi co-
gnomine lepide Athenienses ornasse videntur (sch.
Ar. Pac. 835; Suidas et Harpocrat. v. Ἴων), pue-
rulus admodum, παντάπασι μειράχιον, Athenas
profectus convivio interfuit apud Laodamantem
(fr. 1.) Ibi inter pocula Cimon strategema nar-
ravit, quo usus sit Byzantii (Ol. 76, 3. a. C. 470).
Aliique a convivis sermones habebantur, e quibus
nos colligimus Themistoclem testarum judicio tum
nondum fuisse: patria ejectum, Quod quum, recte
subductis calculis, faetum sit Olymp. 77, 4, de
tempore convivii satis constat, neque longe a
vero aberraveris, si natales Tonis referendas esse
censeas ad Olymp. 74 (484—481). Ingenium
adolescentis Athenis formatum et excultum esse,
quamquam id nemo tradit, pro certo affirmare au-
sim. Olymp. 79, 1 (464). Ionem in urbe adfuisse
intelligitur ex loco Plutarchi (fr. 7). Magni res
momenti fuerit, quod juveni contigit, ut /Eschyli
poete consuetudine uteretur et familiaritate. —
Fabulam docere coepit Olympiade 8» (455—
449), cujus anno postremo Cimon Nostro carissi-
nius fato defunctus est, Non ita multo post quum
optimatium factione oppressa penes populum at-
que Periclem summa rerum esse coepit (inde ab
Ol. 84, 1. 444 a. C.), Ion in patriam rediisse vi-
detur, ubi Ol. 84, 4 (441) Sophocles Lesbum pro-
ficiscens eum convenit (fr. 1). Quamdiu tum in
Chio insula degerit, non liquet. Reversum Athe-
nas videmus Ol. 87, 4 (429), quo tragoedia cer-
tavit cum Euripide et Iophonte (Argum. ad Eur.
Hippol.). Idem annus fatalis fuit Pericli. Olymp. 89,
3 (421) Ion ad beatos jam abierat, paullo antea,
ut videtur, defunctus sexagenarius. Etenim in Pace
fabula, quam hoc anno scenz Aristophanes com-
misit , famulus Trygei quaerit , num sit verum post
mortem nos stellas fieri; affirmante rem Trygxo,
famulus (v. 835) :

Kai τίς ἐστιν ἀστὴρ νῦν ἐχεῖ;

Ille vero :
Ἴων ὁ Χῖος, ὅσπερ ἐποίησεν πάλαι
ἐνθάδε τὸν ᾿λοῖόν ποθ᾽ * ὡς δ᾽ ἦλθ᾽, εὐθέως
"'Aotov αὐτὸν πάντες ἐχάλουν ἀστέρα.

. £x τούτων. Παίζων οὖν ὃ Ἀριστοφάνης ἀοῖον αὐτόν φη- ὁ

erat homuncio) (*), 56 1011 cujusdam debetur stu-

-Quod Τριαγμὸν (vel Τριαγμοὺς. V. fragm. 13),

Ad hzc scholiasta : Ἴων 6 Χῖος, διθυράμόων xal
τραγῳδίας χαὶ μελῶν ποιητής. ᾿Εποίησε δὲ φδὴν, ἧς
ἣ ἀρχή" « ᾿Ἀοῖον ἀεροφοίταν ἀστέρα μείναμεν, ἀελίου Ὁ
λευχῇ πτέρυγι πρόδρομον. » Φαίνεται δὲ τετελευτηκὼς Ὁ

σιν ἀστέρα κληθῆναι" -περιθόητος δὲ ἐγένετο. B i
Tydeus, Chius, τοῦ Ἴωνος, memoratur Thucydidi E |
VIII, 38. Num is poete an alius Ionis filius fuerit, —
nescio.
De scriptis Ionis ap. eundem scholiastam 1. 1. se- -
quuntur hzc : "Expose δὲ xol χωμῳδίας [?] xot ἐπι
γράμματα (καὶ παιᾶνας καὶ ὕμνους χαὶ σχολιὰ χαὶ
ἐγχώμια χαὶ ἐλεγεῖα, καὶ καταλογάδην τὸν Hoe- |
c6eutixby λεγόμενον, ὃν νόθον ἀξιοῦσι εἶναί τινες, χαὶ
οὐχὶ αὐτοῦ " φαίνεται [φέρεται Dind.] δὲ αὐτοῦ xal
Κτίσις [sc. Χίου 1, xoi Κοσμολογικός, καὶ "Yxouvá-
ματα, καὶ ἄλλα τινά. Καὶ πάνυ δόκιμος ἢ ἦν. Φασὶ δὲ
αὐτὸν διμιοῦ διθύραμόον χαὶ τραγῳδίαν ἀγωνισάμενον,
ἐν τῇ ᾿Αττικῇ νιχῆσαι, xa εὐνοίας χάριν προῖχα Χῖον
οἶνον πέμψαι. ᾿Αθηναίοις. [ Xoxpácouc δὲ τοῦ φιλοσόφοῦ ;
ἔστιν εἷς αὐτὸν λόγος λεγόμινος Ἴων ]. Μέμνηται αὖ-
τοῦ χαὶ FS ἐν τοῖς Χωλιάμοις, ὅτι πολλὰ
ἔγῤῥαψεν.
In Aldinum hzc transcribens Musurus nonsi
mutavit, alia assuit ex Suida v. Ἴων. V. Dübner. -
Uncis india absunt a cod. Ravennate,
Harpocratio v. Ἴων: Ἔγραψε δὲ μέλη πολλὰ «ὦ
τραγῳδίας χαὶ φιλύσοφόν τι σύγγραμμα, τὸν τριαγμὸν
ἐπιγραφόμενον, ὅπερ Καλλίμαχος peni os φησιν
ὡς "Extyévouc.
Quod interponitur de Platonis fous ( Ephesius

pori. Haud minus erravit Suidas (coll. Eudoc..
p.248) v. Ἴων, ubi : Ἔγραψε περὶ μετεώρων xod συν-
θέτους λόγους. Nata hac ex scholio Ar. 1. 1. male
intellecto. — Ceterum vides opera, qus pedestri
oratione Ion scripsisse ferebatur, si non omnia,
nonnulla certe, jam ante Callimachi zetatem sub-
diticia habita.esse. Ac sane mira varietas argu-
mentorum, qua [Ton poeta tractasse dicitur, ab
ingenio zvi Sophoclei abhorrere videtur. Sed
semper harebit dubitatio, quum ad liquidum res |-
perduci ob fragmentorum paucitatem vix unquam 4
possit.

De πρεσδέυτιχῷ λόγῳ aliunde non constat, —

(*) Alius Ion, Platonis disc., ὁ Kavov cognomine, apud,
Lucian. Conviv. ὁ 7,p. 722 ed. Didot., Philopseud. c. 6,*
p. :8*.

a Κοσμολογιχῷ λόγῳ fortasse non diversum, at-
tinet, falso eum Epigeni tribui statuunt Bentlejus
et Nieberding. p. 98. Scilicet Epigenem quendam
- dramata Ionis explicasse liquet ex Athenzo (IX,

p. 468, C). Hunc grammaticum eundem esse cen-
sent cum Epigene, qui Περὶ τῆς ᾿Ορφέως ποιήσεως
| Scripsisse dicitur; ab eodem denique etiam in phi-
-losophica Ionis commentarios scriptos esse, qui

fieri, ut Τριαγμοί utrius essent, dubitaretur (Cf.
"tamen Lobeck. Aglaoph. p. 340 sq. ).
— Xtou Κτίσις semel laudatur in Etym. M. (fr.
16). Apud Athenzum de eodem scripto excitatur
Ἴων ἐν τῷ περὶ Χίου (fr. 15); Pausanias habet:
Ἴων ἐν τῇ συγγραφῇ (fr. 14). Fortasse opus pro-
sarium natum est ex carmine (sicuti Simonidis Xa-
᾿μίων ἀρχαιολογία).

Scholiasta Arist. l. 1. Referre ad ea licet, que in
fragmentis leguntur, de Cimone;, Pericle, Socrate
(fr. 4—9). Alia de Sophocle Athenzus narrat ex
Ionis "E πιδημίαις, quas etiam aliis duobus lo-
cis commemorat (fr. 1—3). Nullus dubito verum
tetigisse C. Hermannum (Ind. lectt. est. Marburg.
1836), qui Ὑπομνήματα scholiaste non diversa
esse censet ab ᾿Επιδημίαις, sive totius operis hic ti-
tulus sive partis fuerit.

De argumento ᾿Ἐπιδημιῶν Bentleius l. 1. p.
507 : « Intellige de adventu clarorum virorum
jin Chium, sive de iis qui in Chio insula commo-
rati sint. Similiter ac Polemo librum edidit De
Eratosthenis adventu Athenas. » —— Titulus ope-

- ris Polemonis est : Περὶ τῆς ᾿Αθήνησι ᾿Ερατοσθένους
ἐπιδημίας, 1. e. de Eratosthenis (quan is per opera

- sua profitetur) Athenis commoratione, ut recte ex-
plicat Prellerus ad Polem. p. 85. Jam si cum hoc
opere liber Ionis componendus est, Athenzus

genuinam tituli formulam in brevius contraxisse

videri deberet, Nam ubi de opere simpliciter 'Ext-
᾿δημίαι inscripto sermo est, nemo de aliis ac ipsius
auctoris ἐπιδημίαις cogitaverit. Ac vix ita statuis-
set Bentleius, nisi fragmentum ab Athenzo serva-
. tum his incipere| verbis : Σοφοχλεῖ τῷ ποιητῇ ἐν
Χίῳ συνήντησα. Sed hzc fallacia sunt, quum ex me-
dia narratione, quam de Sophoclis ingenio et
moribus Ion instituit, deprompta esse possint,
Nieberdingii sententia (p. 76. 79) hzc est :
« Quum Ion plurimum «etatis suze Athenis aliisque
- Grzcite locis consumserit, et quum preterea alius
ejusdem liber inscribatur Συνεχδημητιχός ( fr.
10), qui est prorsus contrarius ταῖς Ἐπιδημίαις,
. non absurdum equidem videri possit , si quis titu-
lum ita explicet, ut in hoc libro enarrata fuerint,

quse Ioni domi i. e, in insula Chio evenerint vel
W

A.

- quum una cum illis circumferrentur, facile potuisse

Ὑπομνήματα sc. ἱστορικὰ ex uno novimus

ION CHIUS. 45

animadversa fuerint memoratu digna , in Συνεχδη-
μητικχῷ vero ea, qua extra patriam viderit, co-
mes scilicet amici peregrinantis. »

Hermanno, cui assentior, ᾿Επιδημίαι significare
videntur commorationes quas Athenis aliisque
in urbibus Ion fecit. Exdem, si patriam poetae
respexeris, ἐχδημίαι, atque liber, qui de his erat ,
λόγος ἐχδημητιλός dici potuerunt. Quare nescio an
συνεχδημητιχός fuerit quasi alter ἐχδημητιχκός, vel
prioris appendix. Ceterum ita Hermannus l. k
p. 9 : « Quovis pignore contendimus ἐπιδημιῶν li-
brum... ea continuisse, quz Ion apud exteros vi-
disset atque audiisset in peregrinationibus suis, de
quibus ἐπιδημεῖν solenne verbum est; nam quod
ejus libri fragmentum exstat de sermone Ionis
cum Sophocle Chii habito, tamen de homine At-
tico loquitur, cujus ei memoria etiam in suis ipsius
itineribus describendis occurrere poterat. Facilis
autem conjectura est sophistas pariter ac poetas,
qui illa setate per universam Greciam vagabantur
multumque temporis Athenis peragebant, si quando
domum rediissent, popularibus suis non modo
narrasse, verum interdum etiam scripta reliquisse,
qua de hominibus per totum orbem famosis com-
perissent atque in commentarios retulissent; quas
etsi narrationes necesse erat pro singulorum inge-
niis diversas esse, tamen rumores potius populi-
que fabellas quam veram rerum memoriam pro-
dere potuisse apparet, neque exaggerationibus et
portentis , qualia peregre redeuntes jactare solent,
caruisse verisimile est. »

Restat ut nemorem sententiam F. Ritteri (Rhein.
Mus. 1843, p. 187)..Is enim quum qua ab uni-
versa fere antiquitate de Sophocle στρατηγῷ nar-
rantur, pro vano commento habeat, molestissimum
ipsi Ionis testimonium ita removet , ut ᾿Επιδημιῶν

librum suppositicium esse statuat. Argumenta ta-

men viri doctissimi, qus paucis comprehendi in
not. ad fragm, 1 ,. non ejusmod:? esse mihi viden-
tur, ut vim habeant persuadendi. ,

De fide Ionis et auctoritate vereor ne paullo
severius Hermannus judicaverit, Certe fragmentis
nihil inest quod justam reprehensionis causam
suppeditare possit, nisi forte crimini vertendum
censeas, quod Ion ut Cimoni addictus (fr. 5. 6.
7), sic a Pericle alienior fuerit. In illo laudat
morum jucunditatem ingeniique dulcedinem , hu-
jus notat τὴν μεγαλαυχίαν xol τὴν τῶν ἄλλων περι--
φρόνησιν (fr. 5 coll. 8). Quam sentiendi ratio-
nem ridet Pericles virtutis praeco Plutarchus.
Ἀλλ᾽ Ἴωνα μὲν, inquit, ὥσπερ τραγικὴν διδασχαλίαν
ἀξιοῦντα τὴν ἀρετὴν ἔχειν τι πάντως καὶ σατυριχὸν

'μέρος ἐῶμεν. Periclis odium etiam ex iis explicare

potuisset, quae refert Athenzus X , p. 436, E : Bá-

IONIS

τῶν 0 6 X Σινωπεὺς ἐν ; τοῖς Περὶ Ἴωνος τοῦ ποιητοῦ φι-
λοπότην φησὶ γενέσθαι xal ἐρωτιχώτατον τὸν Ἴωνα.
Καὶ αὐτὸς δὲ ἐν τοῖς ἐλεγείοις ἐρᾶν μὲν ὁμολογεῖ Χρυ-
σίλλης τῆς Κορινθίας, Τελέου δὲ θυγατρὸς, ἧς xat Πε-
ρικλέα τὸν. Ὀλύμπιον ἐρᾶν φησὶ Τηλεχλείδης ἐν "Hoto-
δοις. Sed ejusmodi machinis haud opus .est. Legas
fragm. 19, ubi Spartana virtus et breviloquentia
summis laudibus extolluntur, atque illud (7), quo de
Cimone egit qui Lacedaemoniis contra Helotes
opitulandum esse suasit, ne clauda fiat Grzcia; ne-
que quemquam fugiet Ionem partibus optimatium
favisse, qui semper in Lacedzmonios propensio-
res, Periclis erant adversarii, Qua ex parte similis
fuit amici sui Sophoclis (v. Hermann. ad OEdip.
p. 39). In Chio patria rerum administrationem
tum penes optimates fuisse commode monet Ro-
. Scher. C/io, I, p. 292.

Jam quod attinet orationis colorem atque dele-
ctum rerum narrandarum, vel in paucis quz ha-
bemus reliquiis poetze symposiaci ingenium agno-
scimus suave et jucundum. Conviviorum descriptio-
nes et sermones ad pocula habiti bonam operis
partem absumpserint. Similiter in libro De Chii
originibus pre ceteris OEnopionis fabulam et
qui alia ad vini culturam et usum pertinet ἀνὴρ
φιλοπότης exposuisse videtur. — Dialecti ionicze
reliquias satis luculentas przebet fragmentum pri-
mum. Y

x

46

————— Ὁ —HÀ —

YIIOMNHMATA,

EIIIAHMIAI.

1.

Athenzeus XIII, p. 603, E : Φιλομεῖραξ δὲ ἣν ὃ Xo-
φοχλῆς, ὡς Εὐριπίδης φιλογύνης. Ἴων γοῦν ὃ ποιητὴς

CHIH

ἐν ταῖς ἐπιγ γραφομέναις 'E πιδημίαις γράφει Ucet
« Σοφοχλεῖ τῷ ποιητῇ ἐν Χίῳ συνήντησα ὅτε ἔπλει εἰς
Λέσόον στρατηγὸς, ἀνδρὶ παιδιώδει παρ᾽ οἶνον χαὶ e
Epwnsüeo δὲ, ξένου οἵ ἐόντος xài προξένου AO
ναίων, ἑστιῶντος αὐτὸν, ἐπεὶ παρὰ τὸ πῦρ ἑστεὼ
τὸν οἶνον ἐγχέων παῖς [ἐρυθρὸς guis eme Schwgl
ἐὼν δῆλος 3 ἦν, εἶπέ τε, Βούλει ue ἡδέως πίνειν; φᾶν:
τος δ᾽ αὐτοῦ, βραδέως τοίνυν x«l πρόσφερέ "o. :
ἀπόφερε τὴν χύλιχα, Ἔτι πολὺ ptor ἐρυθριάσα'
τοῦ παιδὸς, εἶπε πρὸς. τὸν συγχαταχείμενον, - χαλὶ t
Φρύνιχος ἐ ἐποίησεν, εἴπας"

*

Λάμπει δ᾽ ἐπὶ πορφυρέαις παρῇσι φῶς ἔρωτος.

Καὶ πρὸς τόδε ἠμείφθη δ᾽ Ἐρετριεὺς ἢ ᾿Ερυθραῖος γραμ-
μάτων ἐὼν διδάσκαλος" « Σοφὸς μὲν δὴ σύ γε εἶ, 21
Σοφόχλεις, ἐν ποιήσει" ὅμως μέντοι γε οὐκ εὖ epa
Φρύνιχος, πορφυρέας, εἰπὼν τὰς Ἱνάθους τοῦ χα οὗ,
Εἰγὰρ ὃ ζωγράφος χρώματι πορφυρέῳ ἐναλείψειε
τοῦ παιδὸς τὰς γνάθους » οὐχ ἂν ἔτι χαλὸς φαίνοιτο. Οἱ
χάρτα δεῖ τὸ χαλὸν τῷ μὴ χαλῷ φαινομένῳ εἰκάζειν.»
Ἀναγελάσας ἐ ἐπὶ τῷ ᾿Ερετριεῖ Σοφοκλῆς: « Οὐδὲ τόξ j
cot ἀρέσχει ἄρα, ὦ ξένε; τὸ Σιμωνίδειον, κάρτα δο-
χέον τοῖς “Κλλησιν εὖ εἰρῆσθαι"

Πορφυρέου ἀπὸ στόματος ἱεῖσα φωνὰν παρθένος ;

οὐδ᾽ ὃ ποιητὴς, ἔφη, λέγων χρυσοκόμαν Ἀπόλλων 5
Χρυσέας. γὰρ εἰ ἐποίησεν ὃ ζωγράφος τὰς τοῦ θεοῦ xóe
μας, καὶ μὴ μελαίνας, χεῖρον ἂν ἣν τὸ ζωγράφηι
Οὐδὲ ὃ φὰς ῥοδοδάχτυλον 5 Εἰ γάρ τις εἰς ῥόδεον᾽ χρῶ
βάψειε τοὺς δακτύλους, πορφψυροθάφου χεῖρας. xoi οὐ
γυναικὸς χαλῆς ποιήσειε. » Γελασάντων δὲ, ὃ uiv ὌΝ

ρετριεὺς ἐνωπήθη τῇ ἐπιραπίξει, 6 δὲ Mn τοῦ παι-
δὸς τῷ λόγῳ εἴχετο. Εἴρετο γάρ μιν, ἀπὸ τῆς xou ᾿
κάρφος τῷ μιχρῷ δαχτύλῳ ἀφαιρετέοντα, εἰ καθορᾷ το
κάρφος. ibéucoi δὲ καθορᾶν, "Ano τοίνυν φύσησον αὐτὸ,
ἵνα μὴ πλύνοιτο ὃ δάχτυλος εὗ. Προσαγαγόντος δ᾽ αἱ
τοῦ τὸ πρόσωπον πρὸς’ τὴν χύλικα, ἐ ἐγγυτέρω τὴν XU

τοῦ ἑαυτοῦ στόματος ἦγεν, ἵνα δὴ ἣ χεφαλὴ τῇ i i

Eo!

COMMENTARII.

EPIDEMLE.
1.

In adolescentulorum amorem pronus etiam fuit Sopho-
cles, ut in mulierum Euripides. Ion quidem poeta, in libro
qui inscribitur Epidemia , heec scribit : « Cum Sophocle
poeta in Chio congressus sum , quum exercitus imperator
Lesbunmi navigaret , viro jocoso infer pocula et urbane face:
to. Convivio illum excipiebat Hermesilaus, et privatim ho-
spes, et Atheniensium publicus. Ad ignem stabat puer vi-
num ministrans , [rubicunda ] facie insignis : quem ille com-
pellans, « Vis, inquit, suaviter me bibere? » Adnuente
puero : Igitur lente mihi , ait, et admove poculum et aufer.
(Tum multo etiam magis erubescente puero, ei qui juxta
ipsum accumbebat, ait Sophocles : Quam pulcre istud dixit
Phrynichus !

Splendet in purpureis genis lumen amoris.

Ad hoc dictum respondit Eretrieus aut Erythreus 1
gister : Sapiens tu sane es, Sophocles, in poesi : ver
men non bene dixit Phrynichus , purpureas esse dicens. lor-
moso puero genas : quod si erim pictor colore purpureo
inungeret pueri hujus genas , non amplius formosus adpare-
ret. Non utique oportet pulerum cum eo quod. pulcrum non
est comparare. Ibi risum non tenens Sophocles, interroga- .
vit Eretrieum : Ne istud quidem , hospes, tibi placet Sime-
nideum, quod sane bene dictum videtur Graecis? .

Purpureo ah ore emittens vocem virgo : : ἢ Ἔ
nec poeta qui auricomum dixit Apollinem? Nam si aureas
pictor comas faceret deo, non nigras, pejor etiam fut
erat pictura. Nec is qui roseis-digitis (Eoa) dixit? Nam s
quis roseo colore mulieris tingeret digitos , purpurarioe ma:
nus faceret, non formosw mulieris. Tum orto risu omniun d
Eretrieus quidem castigatione ista repressus est, Sophocles
vero ad sermonem cum puero institutum rursus se convere:

ἀσσοτέρα γένηται. Ὡς δ᾽ ἦν οἱ χάρτα πλησίον, προσ-
5v τῇ χειρὶ ἐφίλησεν. E πιχροτησάντων δὲ πάντων
σὺν γέλωτι καὶ βοῇ, ὡς εὖ ὑπηγάγετο τὸν παῖδα, Με-
6, εἶπε, στρατηγεῖν . ὦ ἄνδρες" ἐπειδήπερ ΠΕερι-
ἣν ποιεῖν με ἔφη, στρατηγεῖν δ᾽ οὐχ ἐπίστασθαι. Ap
οὐ χατ᾽ ὀρθόν μοι πέπτωχε τὸ στρατήγημα; Τ οιαῦτα
ὰ δεξιῶς ἔλεγέ τε xal ἔπρησσεν, ὅτε πίνοι ἢ πράσ-
οι. Τὰ μέντοι πολιτικὰ οὔτε σοφὸς οὔτε δεχτήριος ἦν,
᾿ ὡς ἄν τις εἷς τῶν χρηστῶν ᾿Αθηναίων. »
c Λάμπει]λάμπειν Athen, p. 564, F, ubi eundem
rsum excitat, — Ἀναγελάσας] Coray. εἰχάζειν ἄν.
γελάσας libri. πορφυρέου ἀπὸ ] ἀπὸ metri causa de-
leri vult Boeckh. De metr. Pind. p. 175. — Ποιή-
σειε ποιήσει vel ποιήσειεν ἄν proponunt Jacobs. et
JDindorf. --- Πράσσοι ] παίζοι vult Toup. Emend,
II, p. 542, probante Schweigh.

Ὅτε ἔπλει εἰς A. στρατηγός | Sophocles unus fuit
.ex decem ducibus, quos Athenienses contra Sa-
mios rebellantes miserunt cum navibus sexaginta,
'Testem ex permultis unum citasse sufficiat Χάδεοβο.
nem ap. schol. Aristid. tom. III, p. 485 ed. Dindf.
'(v. Supplem. ad fragm. Andr.). E navibus illis
60 nonnulle e Samo dimisse sunt in Chium Le-
-sbumque, ut auxilia inde adveherent (Thuc. I,
116); harum dux fuit Sophocles, ut ex n. l. colli-
gitur, V. Aug. Seidler. Dissert. De tempore quo
primum acta est Antigone p. 49.5 Boeckh. Abhandl
d. Berlin. 4cad,. 1824, p. 44. 53; Schoell., So-
phocles, sein Leben u. Wirken p. 158. Rem ita
.esse negat Franc. Ritter (Forgebliche Strategie d.
"Sophocl. gegen Samos, in Rhein. Mus. 18943, p.
187 sqq.). Nam dimissis in Chium navibus, contra
: Samios ad Tragiam ins. pugnatum est Περικλέους

δεχάτου στρατηγοῦντος. Ita Thucyd. 1. 1. Porro in

fragm. nostro Sophocles ait Περικλῆς "E97 , dicere
solebat. Sic.loqui non potuit e Samo veniens. Ac
— profecto non de bello Samio auctor, sed de illo
&ogitari voluit, quod Ol. 88, 1 et α (428 et 427)
Athen, contra Lesbios gesserunt. Tum vero Sopho-

FRAGMENTA. AT

cles septuagenarius neque ducis munere fungi po-
tuit, neque puerum formosum exosculatus fuerit.
Deinde in fragm. nostro legitur οὐ ῥεχτήριος ἦν, igi-
tur mortuus Sophocles, quum tamen quindecim
annis post Ionis obitum diem obierit. Postremo
Ion de vivente adhuc Sophocle nullo modo dixis-
set : ἦν ὡς ἄν τις εἷς τῶν χρηστῶν ᾿Αθηναίων. ---
Quze quum ita sint, sequitur librum ᾿Επιδημίαι in-
scriptum esse supposititium ; neque ille diversus fuit
a Πρεσδευτιχῷ, quem spurium esse jam inter vett.
nonnulli contenderunt. Hzc fere Ritterus. Quam
firma sint argumenta tu videas. De significatione
vocis χρηστῶν n. l. bene monet C. F. Hermann.
Qu. OEdipod. p. 3o, n. 63.

2.

Athenzeus IIT, p. 93, A : Τῶν δὲ χημῶν μνημονεύει
Ἴων ὃ Χῖος ἐν "Exin ine. Probabiliter de convivio
quodam agens.

-

Athenzeus III, p. 107, A : Ἕξῆς εἰσεχομίσθη ταγη-

νιστὰ ἥπατα. περιειλημένα τῷ καλουμένῳ ἐπίπλῳ...
€ - »y - ni -
Καὶ ὃ Χῖος δὲ Ἴων ἐν ταῖς ᾿Επιδημίαις ἔφη" « Τῷ
ac pu -. ,
ἐπίπλῳ ἐπικαλύψας. »
": , , . .
Ex iisdem ἐπιδημίαις fluxerint sequentia.

A.

Plutarch. Cimon. c. 9 : Συνδειπνῆσαι δὲ τῷ KC-
tovt φησιν ὃ Ἴων παντάπασι μειράχιον ἥχων sic Ἀ-
θήνας ἐκ Χίου παρὰ Λαομέδοντι" xo τῶν σπονδῶν
γενομένων παραχληθέντος ἄσαι xod ἄσαντος οὐχ ἀηδῶς
ἐπαινεῖν τοὺς παρόντας ὡς δεξιώτερον Θεμιστοχλέους"
ἐχεῖνον γὰρ d ἄδειν μὲν οὗ φάναι. μαθεῖν οὐδὲ χιθαρίζειν,
πόλιν δὲ ποιῆσαι μεγάλην xai πλουσίαν ἐπίστασθαι "
τοὐντεῦθεν. οἷον εἰχὸς ἐν πότῳ, τοῦ λόγου ῥυέντος ἐ ἐπὶ
τὰς πράξεις τοῦ Κίμωνος χαὶ μνημονευομένων τῶν
μεγίστων, αὐτὸν ἐχεῖνον ἕν διελθεῖν στρατήγημα τῶν
ἰδίων ὡς σοφώτατον. (2) ᾿Επεὶ γὰρ ἐκ Σηστοῦ xoi Bu-

tit. Quem ubi vidit festucam e calice minimo digito tollere
- parantem, interrogavit, an festucam conspiceret? Quumque
-ille, conspicere se, respondisset; — Flatu igitur, inquit,
. eam expelle, ne digitum madefacias. Ut vero faciem ad ca-
icem admovit puer, propius ille ori suo calicem admovit ,
quo caput capiti propius esset : quo ubi fuit proximum,
manu prehensum osculatus est. Tum plaudentibus ominibus
. eum risu, clamantibusque quam lepide deceptum puerum
: Bi se peclexisset : Meditor, inquit ille , o viri, artem impe-
. ratoriam , quoniam Pericles me dixit versus quidem nosse
— eondere , artem ducis bellici non callere. Nonne izitur satis
- bene mihi cessit hoc strategema? Talia multa scite dixit fe-
. eitque, quum biberet hilaritatique sese daret : verum ad ge-
| rendam rempublicam nec solertiz satis in eo fuit, nec in-
. dustriz ; sed erat velut unus e probis commodisque civibus
- Atheniensibus. »

2.
Chamarum ( conchyliorum generis) meminit 1on Chius
in Epidemiis.
3. ;
Illata deinde sunt frixa in sartagine jecinora, epiplo
(omento) quod vocatur involuta... lon quoque Chius in
Epidemiis dixit : « Epiplo obtexit. »
4. 1
Ion se, quum adolescens admodum ex Chio Athenas ve-
nisset, ccenavisse apud Laomedontem cum Cimone ait : jus-
sumque hunc peractis libationibus canere, proestitisse id
non ineleganter, eamque ob rem ab iis qui aderant lauda-
tum utpote Themistocle exercitatiorem. Is enim non se ca-

nere aut ludere fidibus didicisse aiebat, sed urbis ad magni-

tudinem et divitias evehendi artem callere. Exinde, ut in-
ter pocula fieri assolet, deducto ad res Cimonis gestas ser-

48

ζαντίου πολλοὺς τῶν βαρθάρων αἰχμαλώτους λαθόντες
οἵ σύμμαχοι τῷ μὲν Κίμωνι διανεῖμαι προσέταξαν, ὃ δὲ
χωρὶς μὲν αὐτοὺς, χωρὶς δὲ τὸν περὶ τοῖς σύμασι κόσμον
αὐτῶν ἔθηκεν. ἠτιῶντο τὴν διανομὴν ὡς ἄνισον. Ὁ δὲ
τῶν μερίδων ἐκέλευσεν αὐτοὺς ἑλέσθαι τὴν ἑτέραν, ἣν ὃ
ἂν ἐχεῖνοι χαταλίπωσιν ἀγαπήσειν ᾿Αθηναίους. (3) Ηρο-
φύτου δὲ τοῦ Σαμίου συμῥουλεύσαντος αἱρεῖσθαι τὰ Περ-
σῶν μᾶλλον ἢ Πέρσας, τὸν μὲν χόσμον αὐτοὶ ἔλαθον,
᾿Αθηναίοις δὲ τοὺς αἰχμαλώτους ἀπέλιπον. (4) Καὶ τότε
μὲν ὃ Κίμων ἀπήει γελοῖος εἶναι δοχῶν διανομεὺς, τῶν
μὲν συμμάχων ψέλια χρυσᾶ xoi μανιάχας xa στρε-
πτοὺς xal χάνδυας x«l πορφύραν φερομένων, τῶν δ᾽
Ἀθηναίων γυμνὰ σώματα χαχῶς ἠσχημένα πρὸς ἐργα-
σίαν παραλαθόντων. (5) Μ!χρὸν δὲ ὕστερον οἱ τῶν ἕα-
λωχότων φίλοι χαὶ οἰχεῖοι χαταδαίνοντες ἐκ Φρυγίας
xal Λυδίας ἐλυτροῦντο μεγάλων χρημάτων ἕχαστον,
ὥστε τῷ Κίμωνι τεσσάρων υμηνῶν τροφὰς εἰς τὰς ναῦς
ὑπάρξαι καὶ προσέτι. τῇ πόλει χρυσίον οὖχ ὀλίγον ἐχ
τῶν λύτρων περιγενέσθαι.

In idem fere tempus incidit, nisi fallor, quod
narrat Plutarchus De profect. in virt. c. 8 : Αἰσχύ-
λος μὲν γὰρ Ἴσθμοϊ θεώμενος ἀγῶνα πυχτῶν, ἐπεὶ πλη-
γέντος τοῦ ἑτέρου τὸ θέατρον ἐξέχραγε, vitu Ἴωνα
τὸν Χῖον, Ὁρᾷς, ἔφη, οἷον f ἄσχησίς ἐστιν; ὃ πε-
πληγὼς σίωπᾷ,, οἵ δὲ θεώμενοι βοῶσι. Quod in ὗπο-
υνήμασι memorare Ion vix omiserit.

δι

Plutarch. Pericl. c. 5, 3 : Ὁ δὲ ποιητὴς Ἴων μο-
θωνιχήν φησι τὴν MEM καὶ ὑπότυφον εἶναι τοῦ Πε-
ριχλέους χαὶ ταῖς μεγαλαυχίαις αὐτοῦ πολλὴν ὕ ὕπερο-

-

IONIS

. vel δὲ τὸ Κίμωνος ἐμμελὲς xo ὑγρὸν xai μεμουσωμέ-. j

CHI

ψίαν ἀναμεμῖχθαι καὶ περιφρόνησιν τῶν ἄλλων’ ἐπαι-

γον ἐν ταῖς περιφοραῖς, (4) Ἀλλ᾽ Ἴωνα μὲν ὥσπερ. τρα-
γικὴν διδασκαλίαν ἀξιοῦντα τὴν ἀρετὴν ἔχειν τι πάντως
χαὶ σατυριχὸν μέρος ἐῶμεν" τοὺς δὲ τοῦ Περικλέους s
τὴν σεμνότητα δοξοχομπίαν, τε xal τῦφον ἀποκαλοῦ
τας ὃ Ζήνων παρεχάλει χαὶ αὐτούς τι τοιοῦτο δοξος
κομπεῖν, ὡς τῆς προσποιήσεως αὐτῆς τῶν καλῶν ὕπο :
ποιούσης τινὰ λεληθότως ζῆλον χαὶ συνήθειαν. ν

6.

Plutarch. Cimon. c. 5 : Ἦν δὲ καὶ ἰδέαν οὗ μεμ-
πτὸς (ὃ Κίμων), ὡς 'Iov ὃ ποιητής φησιν, ἀλλὰ ΜῈ :
(x5 , οὔλη xa πολλῇ τριχὶ κομῶν τὴν χεφαλήν.

Plutarch. Cimon. c. 16. Lacedaemonii post.
Spartam terra motu concussam ab Helotibus et '
Messeniis lacessiti, misso Periclida legato Athenien.
sium implorant auxilium [Ol. 79, 1. 464 a. C. Ir
Non esse his obtemperandum probare populo stu-
det Ephialtes; sed pervincit sententia Cimcnis, ' 0
δ᾽ Ἴων ἀπομνημονεύει καὶ τὸν λόγον , 9 μάλιστα τοὺς, *
᾿Αθηναίους ἐ ἐχίνησε παραχαλῶν μήτε τὴν λλάδα χω-
λὴν μήτε τὴν πόλιν ἑτερόζυγα περιιδεῖν γεγενημένος à

8. 5

Plutarch, Pericl. c. 28 : Θαυμαστὸν δέ τι καὶ μέγα,
φρονῆσαι χαταπολεμήσαντα τοὺς Σαμίους φησὶν αὖ- |
τὸν (τὸν ΠΕεριχλῇ) ὃ Ἴων, ὡς τοῦ- μὲν Ἀγαμέμνονος ὦ
ἔτεσι δέκα βάρβαρον πόλιν, αὐτοῦ δὲ μησὶν ἐννέα τοὺς —

inone, maximisque earum commemoratis, unum ait ab ipso
suorum Strategematum recitatum, quod prudentissimum
ipse judicaret. (2) Socios quum a Sesto et Byzantio mul-
tos barbaros cepissent, partitionem sibi commisisse. Tum
se ab una parte captivis , ab altera vestibus et instrumento
omni eorum posito , quum inique in divisione versatus di-
ceretur, optionem sociis dedisse utram ipsi vellent partem
eligendi, reliqua Athenienses contentos futuros. (3) Au-
ctore Herophyto Samio, uti Persarum potius bona quam
corpora acciperent , illi ornamenta accepere , Atheniensibus
captivos reliquerunt : (4) quum quidem ipse in presentia
risui haberetur, quod inepte praedam partitus esset : nempe
sociis armillas aureas et torques et candyas et tunicas pur-
pureas auferentibus, quum Athenienses nuda corpora , ea-
que male ad laborem instituta acciperent. (5) Paulo post
captivorum amicos et propinquos ex Phrygia et Lydia ad-
ventantes , singulos captivorum magna redemisse pecunia ,
ita ut quattuor mensium stipendia in classem inde nactus,
ac preterea ex pretio redemptionum multum auri in zra-
rium sit relatum.

JEschylus Isthmici certaminis spectator, quum unus pugi-
lum plagam accepisset , theatrumque clamorem sustulisset,
latere Ionis Chii fosso, ut is animadverteret : Viden', inquit,
exercitatio quid possit? tacet ictus, spectatores vocife-

rantur.

5. 3
Ceterum Ion poeta Periclem in consuetudine superbum
fuisse arrogantemque ait , ipsiusque jactantiam multo alio-
rum contemptu ac superbia permixtam : contra Cimonis in
convictu suavitatem gratiosamque comitatem laudat. (4)
Sed Ionem nos missum facimus, qui in virtute tragicam
aliquam et satyricam disciplinam requisiverit; eos autem -
qui Periclis gravitatem arrogantic et fastus nomine nota-
bant, Zenon hortabatur, ut ipsi quoque ejusmodi arrogan-
tium sibi sumerent : dpilioek eam simulationem occulte stu-
dium quoddam atque consuetudinem bonestatis ingenera-
turam.

6.
Forma quoque spectabilis Cimon erat, uti Ion poeta dicit;

nam magnus erát statura , et crispa multaque czesarie caput
exornatus.
qs

Ton etiam orationem commemorat , qua maxime moverit
Athenienses , exhortans ne Graeciam claudam esse sinerent , -
neque urbeni, quie alteram jugi partem traheret, neglige- -
rent. "

8. 2

Mirum quantum superbiisse Periclem post debellatos 585.
mios Ion tradit, quum Agamemnonem dixisset post decem -
demum annos urbem barbaram, ipsum vero novem men- .

FRAGMENTA. 49

πρώτους xol δυνατωτατους ᾿Ιώνων ἑλόντος (Ol. 85,

p 440 a. C.).

, 9.

Diogen. Laert. II, 7 : Ἴων δὲ ὁ Χῖος xoi νέον
ὄντα (τὸν Σωκράτη) εἰς Σάμον σὺν ᾿Αρχελάῳ ἀποδη-
μῆσαι φησίν.

Ἀρχελάῳ] sc. philosopho, Socratis magistro.

"Ceterum recte monet Peer dius non contraria
hec esse iis quae in Critone c. 5» dicit Plato, de

Socrate cive Atheniense , non de queo lo-
quens. Maligne egit Athenzeus V , p. 216.

EZYNEKAHMHTIKOZX.
10.

Pollux I1, 4, 19 : Παρὰ Ἴωνι τῷ τραγιχῷ ἐν τῷ
ἐπιγραφομένῳ Συνεχδημητιχῷ xal σπανοπώγων τις
ὀνομάζεται.

Ἴωνι corr. Leopard. Em, II, 20; vulgo Δίωνι.

— uuo 0 0 οὉῥ----

[IIPEXBEYTIKOX. ]
1.1.5

Λόγον πρεσδευτιχὸν inter scripta lonis recenset
Scholiasta Aristoph. (Pac. 835), addens tamena
. nonnullis eum pro spurio haberi. De quibusnam le-
— gationibus in eo sermo fuerit, nescio an suspicari
liceat ex Sexto Ἐκοριτῖοο Adv. mathem. II, c. 24,
Aubi hzc : "Ex μέσων μέντοι γε χαὶ Χίων πρεϑυυτὸν
περὶ ἐξαγωγῆς πυροῦ δεόμενον, ἐπεὶ μαχρῶς ἡρμήνευσε
τὴν δέησιν, ἄπραχτον ἐξαπέστειλαν (sc. οἱ Λαχεδαι-
μόνιοι), ἑτέρου δὲ πεμφθέντος συντομωτέρου (ἤπειγε
γὰρ ἐνέγχη τοὺς Χίους) ἔδοσαν. Κενὸν γὰρ θύλαχον
αὐτοῖς οὗτος ἀνατείνας, ἀλφίτων αὐτὸν ἔφη δεῖσθαι,
Ὅμως δ᾽ οὖν χαὶ τοῦτον ὡς ἀδολέσχην ἐμέμψαντο- ἀπο-
χρώντως γὰρ ἂν χενὸς δειχθεὶς ὃ θύλαχος ἐσήμηνε τὴν

τῶν Χίων αἴτησιν. ἼἜνθεν ὁ τραγιχὸς Ἴων κινηθεὶς εἶπεν
ἐπ᾽ αὐτῶν"

Οὐ γὰρ λόγοις Λάχαινα πυργοῦται πόλις,

ἀλλ᾽ εὖτ᾽ Ἄρης νεοχμὸς ἐμπέσῃ στρατῷ,

βουλὴ μὲν ἄρχει, χεὶρ δ᾽ ἐπεξεργάζεται.
« Fabricius ad ἢ. 1. adnotavit, totam hanc histo-
riunculam ex lone esse depromptam et finitam ab
Ione ipso cum his versibus. Hzc equidem non cre-
derem. Versus ex tragcedia quadam sunt, in qua
Lacedamoniorum respublica laudatur. Narratiun-
culam a Sexto aliunde allatam esse censeo , neque

tamen abnuerem, si quis illam ex historicis Ionis

libris, fortasse ex Chii Originibus depromptam
ésse contenderet » Kcepke p. 91.

— Q9 9- -Ὁ-----

12.

Plütarch. De fortun. Rom. c. 1 (p. 389 ed,
Didot. ) : Ἴων μὲν οὖν ὃ ποιητὴς ἐν τοῖς δίχα μέτρου
χαὶ καταλογάδην αὐτῷ γεγραμμένοις φησὶν, ἀνομοιό-
τατον πρᾶγμα τὴ σοφίᾳ τὴν τύχην οὐσᾶν, ὁμοιοτάτων
πραγμάτων γίνεσθαι δημιουργόν * uitio ἀμφότεραι,
προσχοσμοῦσιν ; ἄνδρας εἷς δόξαν ἀνάγουσιν, εἰς δύνα-
ιν, εἰς ἡγεμονίαν.

Eadem Plutarchus denuo tangit in Quaest. Symp.
VIII, 1, init. Potuit hec sententia in Ὑ πομνή--
uactlocum habere. Fortasse tamen aptius refertur
ad Ionis Τριαγμόν, de quo ita Harpocratio v.
"Imv* "Eypate... xai φιλόσοφόν τι σύγγραμμα, τὸν
Τριαγμὸν ἐπιγραφόμενον, ὅπερ Καλλίμαχος ἀἄντι-
λέγεσθαί φησιν ὡς ᾿Επιγένους " ἐν ἐνίοις δὲ χαὶ πλη-
θυντικῶς ἐπιγράφεται Τριαγμοί, χαθὰ Δημήτριος
6 Σκήψιος καὶ Ἀπολλωνίδης ὃ Νικαεύς, ᾿Αναγράφουσι
δὲ ἐν αὐτῷ τάδε: « "Apy? δέ (ἥδε corr. Lobeck. Agl.
Ρ- 722.) μοι τοῦ λόγου. Πάντα τρία xai πλέον τοῦδε
πλέον ἔλασσον [καὶ οὔτε πλέον οὔτε ἔλασσον corr.
Bentlej. Ep. ad Mill. p. 67 ] τούτων τριῶν. Ἑνὸς ἔχά-
στου ἀρετὴ τριὰς, σύνεσις xal χράτος καὶ τύχη. » Cf.

Isocrat. II. ἀντιδόσ. p. 322, 11 ed. Dindf. : Ἴων δ᾽

-Sium spatio primos potentissimosque Ionum debellasse.
9. -

i - Ton Chius Socratem ait juvenem adhue Samum profectum
esse cum Archelao.

SYNECDEMETICUS.

10.
- Apud Ionem tragicum in libro, qui Synecdemeticus in-
Scribitur, etiam σπανοπώγων aliquis, sive barbam raram
habens , memoratur.
11.

Pitáanan legatum , qui ut Chiis frumentum exportare li-

f eret, , rogabat, quoniam in rogando prolixa fuerat usus ora-
lione, re infecta amandarunt ( Lacedoemonii ), Misso autem
FRAGMENTA HIST. CR. VOL. 11.

altero, qui egit compendiosius ( Chios enim premebat ne-
cessitas ) , concesserunt. Is enim vacuum saccum iis osten-
dens, farina opus esse dixit. Nihilominus hunc quoque
tanquam nimis loquacem reprehenderunt, quum inanis
ostensus saccus ad significandam Chiorum petitionem suf-
fecisset. His motus Ion tragicus de iis dixit :

Non fortis est verbis Laczna civitas,
sed irruit quum Mars recens exercitum ,
senatus imperat, manusque conficit.

12.

Ion poeta in his quz soluta oratione scripsit, fortunam
ait, et sapientiam, quum sint inter se dissimillimze, similli-
marum rerum effectrices esse. Augent ambae et ornant víros,
ad gloriam, potentiam , imperium evehunt.

4

50 IONIS CHI

οὐ πλείω τριῶν SC. τὸ πλῆθος ἔφη εἶναι τῶν ὄντων. Diog.
Laert. VIII, 8 : Ἴων δὲ 6 Χῖος ἐν τοῖς Τ᾽ριαγμοῖς φη-
civ αὐτὸν (sc. τὸν Πυθαγόραν) ἔνια ποιήσαντα ἀνε-
γεγχεῖν εἰς ᾿Ορφέα. Eadem Clem. Alex, Strom. I, p.
333, A. Apud Suidam et Eudoc. v. ᾿Ορφεὺς hunc in
. modum corrupta sunt : Ὀρφεὺς ἔγραψε Τριαγμούς"
λέγονται δὲ εἶναι Ἴωνος τοῦ τραγικοῦ. — Ad eundem
librum referenda sunt quz de tribus elementis ex
Ione leguntur ap. Jo. Philopon. in Aristot. II.
γεν. καὶ qoo. fol. 46, b : Πῦρ xoi γὴν ὃ Παρμενίδης
ὑπέθετο: ταῦτα δὲ μετὰ τοῦ ἀέρος Ἴων ὃ Χῖος, 6 τρα-
γῳδοποιός. — Apud Stobxum (Ecl. Phys. I,
p. 552 Heer.) Ion dicitur lunam habere σῶμα τῇ μὲν
ὑαλοειδὲς, διαυγὲς, τῇ; δ᾽ ἀφεγγές. Haec sunt. qua ex
: philosophicis Ionis scriptis innotuerunt. Cf. Nie-
berding. p. 92 sqq. ; Koepke p. 79 sqq.

XIOY KTIZXIX.
13.

Pausan. VII, 4, 8 : Ἴωνι δὲ τῷ ποιήσαντι τρα-
γῳδίαν ἐστὶν ἐν τῇ συγγραφῇ τοιάδε εἰρημένα - Ποσει-
ξῶνα ἐς τὴν νῆσον ἔρημον οὖσαν ἀφικέσθαι, χαὶ νύμφῃ
τε ἐνταῦθα συγγενέσθαι xot ὑπὸ τὰς ὠδῖνας τῆς νύμφης
χιόνα ἐξ οὐρανοῦ πεσεῖν ἐς τὴν γῆν, καὶ ἀπὸ τούτου Πο-
σειδῶνα τῷ παιδὶ ὄνομα θέσθαι Χίον" συγγενέσθαι δὲ αὐ-
τὸν χαὶ ἑτέρᾳ νύμφῃ χαὶ γενέσθαι οἵ παῖδας ᾿Αγελόν τε
καὶ Μέλανα * ἀνὰ χρόνον δὲ xot Οἰνοπίωνα ἐς τὴν Χίον

e M 5 , [4 NI € M M
κατᾶραι ναυσὶν ἐκ Κρήτης, ἕπεσθαι δέ oi xai τοὺς
παῖδας Τάλον χαὶ Εὐάνθην xci Μέλανα xol Σάλα-
γόν (2?) τε καὶ ᾿Αθάμαντα (2). ᾿Αφίκοντο δὲ xai Κᾶρες
ἐς τὴν νῆσον ἐπὶ τῆς Οἰνοπίωνος βασιλείας xal "AGav-
τες ἐξ Ἑὐδοίας. Οἰνοπίωνος δὲ καὶ τῶν παίδων ἔλαδεν
ὕστερον Ἄμφικλος τὴν ἀρχήν ἀφίκετο δὲ ἐξ Ἱστιαίας
e» —- 5 , , M / 2 -
6 Ἄμφιχλος τῆς ἐν Εὐδοία κατὰ μάντευμα Ex Δελφῶν.
“Ἕχτωρ δὲ ἀπὸ τοῦ ᾿Ἀμφίκλου τετάρτη Eve , βασι-
λείαν γὰρ ἔσχε x«i οὗτος, ἐπολέμησεν ᾿Αὐάντων xol

γὰρ &cy, , μη

Καρῶν τοῖς αἰχοῦσιν ἐν τῇ νήσῳ, χαὶ τοὺς μὲν ἀπέ- 1
χτεινεν ἐν ταῖς μάχαις, τοὺς δὲ ἀπελθεῖν ἠνάγκασεν
ὑποσπόνδους. Γενομένης δὲ ἀπαλλαγῆς πολέμου Χίοις,
ἀφικέσθαι τηνικαῦτα ἐς μνήμην “Ἕχτορα ὡς σφᾶς xol
Ἴωσι δέοι συνθύειν ἐς Πανιώνιον" τρίποδα δὲ ἄθλον
λαθεῖν αὐτὸν ἐπὶ ἀνδραγαθίᾳ παρὰ τοῦ χοινοῦ φησι͵
τοῦ Ἰώνων. Τοσαῦτα εἰρηκότα ἐς Χίους Ἴωνα εὕρι-
cxov οὗ μέντοι ἐχεῖνό γε εἴρηχε χαθ᾽ ἥντινα alea.
Χῖοι τελοῦσιν ἐς Ἴωνας.

Τῆς νύμφης χιόνα ] Cf. Hecatzi fr. 99. Plinius H.-
N. V, 31 : Metrodorus et Cleobulus Chium a Chione 3.
nympha aliqui a nive (sc. appellatam esse di- τὸ
cunt). — Οἰνωπίωνά] Plutarch. Thes. c. 20 : 2
"Evtot δὲ xal τεχεῖν x Θησέως Ἀριάδνην, Οἰνοπίωνο E
xal Στάφυλον, ὧν χαὶ ὃ Χῖος Ἴων ἐστὶ, περὶ τῆς ἕαυ-
τοῦ πατρίδος λέγων « Τὴν πότε Θησεΐδης ἔ ἔχτισεν Ol- ὦ
νοπίων ( eleg. fr. 5x Koepk.). » Cf. Welck. CycZ. p.-
155. Vulgo OEnopides est Bacchi vel Rhadaman-
thi filius; v. Diodor. V, 79, 1; Schol. Apoll. Rh,
3, 996. Plura de OEnopione praebent Interpret.
ad Diodor. 1. 1., ad Apollodor. I, 4, 4, ad Pau-
san. l. 1; Veelcker. Mythol. d. ap. Gesch. p. 112 |
sqq. — Quod totum locum attinet, Pausanias ni-
hil nisi summa quaedam capita ex Ionis libro eno-
tasse videtur, neque id satis accurate, ni fallor,
Confusam esse narrationem recte monet Her-
1inann. Gr. Staatsalterth. $ 77 , 11.

14.
Athencus X jp. 426, E. : Ἡ δ᾽ οὖν χρᾶσις αὕτη παρὰ

τὸ ἔθος οὖσα ἐπέμνησε τάχα χαὶ τὴν θρυλουμένεα
παροιμίαν" B

Ἢ πέντε πίνειν, ἢ τρί᾽, ἢ μὴ τξταλα, |
Ἢ γὰρ δύο πρὸς πέντε πίνειν φασὶ δεῖν, ἢ ἕνα πρὸς
τρεῖς. Περὶ δὲ ταύτης τῆς χράσεως Ἴων 6 ποιητὴς ἐν τῷ
Περὶ Χίου φησὶν, ὅτι εὑρὼν 6 μάντις Παλαμήδης ἐμαν-
τεύσατο, πλοῦν ἔσεσθαι τοῖς “Ἕλλησι, πίνουσι τρεῖς,
πρὸς ἕνα χυάθους.

DE CHII ORIGINIBUS.

13.

Ion vero, tragcediarum scriptor, historiarum monumentis
mandavit, Neptunum in desertam aliquando insulam Chium
venisse; in ea cognitam ab ipso nympham quandam et ea
parturiente e coelo nivem ( Grecis chiona) effusam; a quo
— rei eventu nomen filio Chio imposuisse Neptunum. Eundem
ex alia quadam nympha filios Agelum et Melanem suscepisse.
CEnopionem postea e Creta in Chium insulam appulisse et
cum eo una filios Talum, Euanthem, Melanem, Salagum
et Athamantem ( Staphylum et Thoantem ). GQEnopione
regnante Cares eodem venisse et Abantes ex Euboea : suc-
cessisse deinde in regnum CEnopioni et filiis Amphiclum,
advenam hominem ab Histioeoa Euboee, ex Apollinis Del-
phici oraculo. Quarta post Amphiclum zetate Hector (nam
et hic rex fuit) cum Caribus et Abantibus insule inquilinis
bellavit, et eorum parte justo prelio fusa, reliquos in de-

ditionem acceptos e sedibus suis expulit. Compositis demum
Chii rebus in memoriam Hectori rediit commune sacrum
fieri a suis oportere cum universo Ionum conventu ; et ab
eo conventu tripodem illi , ut idem refert , virtutis praemium
delatum. Hac de Chiis Ionem tradidisse comperi, quum
causam tamen ille non exposuerit quamobrem cum Ionibus
ceepti fuerint Chii censeri. |

14.
Hec mixtio quum sit contra morem, in memoriam fortasse
revocarit convivis tritum sermone proverbium :

aut quinque bibere, vel tria, aut non o AM 3

Nam aut duas partes cum quinque aiunt oportere bibere,
aut unam cum tribus. De hac vero mixtione dicit Ion poeta.
in libro de Chio, eum qui illam invenisset Palamedem va-
tem, vaticinatum esse Graecis, commodam iis fore naviga
tionem., si tres cum uno cyathos biberent. ὌΝ

| "Lov ἐν Χίου χτίσει (sic. Βοηι].: Κίου χτήσει libri):
«Ex τῆς τέως λόγχης λόγχας ποιεῖν.»

FRAGMENTA. ?

τον
ΠΕ γι. M. : Λόγχας τὰς μερίδας Ἴωνες λέγουσιν.

— €f. Hesych. v. Δόγχη et Δίλοχχον : Δίλογχον τὴν
Βένδιν Κρατῖνος ἐν Θράτταις ἐχάλεσεν, ἤτοι ὅτι δύο τι-
μὰς ἐκληρώσατο οὐρανίαν τε xal χθονίαν: λόγχας γὰρ

— ἐχάλουν τοὺς κλήρους, κτλ. Quid-Ion spectaverit ob-
scurum,

—9 9 Q«——-

16.
Phrynichus. p. 312. ed. Lob. : Παραθήχην Ἱππίαν
xai Ἴωνά τινα συγγραφέα φασὶν εἰρηκέναι, ἡμεῖς δὲ
τοῦτο παράχαταθήχην ἐροῦμεν, ὡς Πλάτων χαὶ Θου-

/

| χυδίδης xal Δημοσθένης.

Num hzc ad Ionem nostrum, tamquam cvyyox-
φέα grainmatico non notum, an ad alium quemvis

- Ionicum scriptorem pertineant, quzri possit, He-

rodotum istis verbis notari putat Dindorf, in Thes.

Gr. v. Παραθήχη. De quo dubitaverim.

17.
Suidas et Photius : Ὑμεῖς, ὦ Μεγαρεῖς, οὔτε
τρίτοι οὔτε τέταρτοι" Χρησμοῦ χομμάτιόν ἐστι

παροιμιαζόμενον οὕτως (initium oraculi excidit) :

Ἵππον Θεσσαλιχὴν, Λαχεδαιμονίην τε γυναῖχα,
ἄνδρες δ᾽ οἵ πίνουσιν ὕδωρ καλῆς Ἀρεθούσης"

ἀλλ᾽ ἔτι χαὶ τοῦδ᾽ εἰσὶν ἀμείνονες οἵτε μεταξὺ
Τίρυνθος ναίουσι χαὶ Ἀρχαδίης πολυμήλου,

Ἀργεῖοι λινοθώρηχες, κέντρα πτολέμοιο.

Ὑμεῖς δ’ Αἰγιέες οὔτε τρίτοι, οὔτε τέταρτοι,

οὔτε δυωδέχατοι, οὔτ᾽ ἐν λόγῳ, οὔτ᾽ ἐν ἀριθμῷ. 5

Ἵστορεῖ δὲ Mvacéac, ὅτι Αἰγιεῖς οἱ ἐν ᾿Αχαΐᾳ xaza-

ναυμαχήσαντες Αἰτωλοὺς xa λαδόντες πεντηχόντορον
αὐτῶν δεχάτην Πυθοῖ ἀνατιθέντες ἠρώτων τίνες χρείτ-
τοὺς εἶεν τῶν Ἑλλήνων" f, δὲ Πυθία ἔχρησεν αὐτοῖς
τὰ προχείμενα. Καὶ Ἴων δὲ Αἰγιεῦσι δοθῆναι τὸν χρη -
cuv ἱστορεῖ. Τινὲς δὲ οἴονται Μεγαρεῦσιν εἰρῆσθαι αὐ--
τὸν καὶ προφέρονται * Ὑ μι εἷς δ᾽, ὦ Μεγαρεῖς, οὔτε

τρίτοι χτλ., ὡς xot Καλλίμαχος ἐν τοῖς ᾿Επιγραμμα-
τίοις (26 ed, Bentl.)

Eadem narrant Tzetz. Chil. IX, hist, 291, v.
864 sqq.; Schol. Theocrit, XIV, 48; Eustath. ad Il.
B,574 p. 292, 6, ubi tamen Ionis non fit mentio.
Tzetzes l. l. :

Μνασέας δὲ ὃ Παταρεὺς ἐν τοῖς αὐτοῦ βιύλίοις

αὐτούς φησι τοὺς Αἰγιεῖς τοὺς ἐν τῇ ᾿Αχαΐᾳ,

τοὺς Αἰτωλοὺς νιχήσαντας μάχῃ τῇ χατὰ στόλον

ναῦν τούτων πεντηχόντορον Πυθοῖ ἀναθεμένους,

xai ἐπαρθέντας ἐπ᾽ αὐτῇ πυνθάνεσθαι τῇ νίχη "

τίνων Ἑλλήνων χρείττονες τελοῦσιν ἐπ᾽ ἀνδρείᾳ ;

Τὴν δὲ Πυθίαν πρὸς αὐτοὺς τάδε τὰ ἔπη φάναι"

« Γαίης μὲν πάσης τὸ Πελασγικὸν Ἄργος ἄμεινον,

ἵπποι Θετταλιχαὶ, Λαχεδαιμόνιαι δὲ γυναῖχες χτλ. »

Ῥοῦτον ὃν ἔφην τὸν χρησμὸν χατ᾽ ἔπος οὕτω λέγει

Μνασέας Αἰγιεῦσι μὲν αὐτοῖς χρησμῳδηθῆναι"

ὃ δὲ Καλλίμαχος αὐτοῦ τοῖς λόγοις ἀντιπίπτων

οὐχ Αἰγιεῦσιν εἴρηχεν, ἀλλὰ τοῖς Μεγαρεῦσιν.
Num [onis mentio ap. Suidam recte se habeat,
dubito. Apud Tzetzem in fine narrationis iterum
memoratur Mnaseas. Quare nescio an ap. Suidam.
KAIIONAE ortumsit ex compendio scripture KAI
ΜΝΑΣ. Preter laudata cf. Stephan. v. Αἴγιον ;
Apostol. I, 80; Diogenian. I, 80; Arsen. 26;
Zenob. I, 48, ubi Leutschius hec : « Oraculum
integrum exstat apud schol, ad Theocrit. XIV,
73, Anth. Palat, XIV, 73, ubi vid, Jacobsius : quod
quum alii Megarensibus (Cf. Wüstemann. ad
Theocr. 1. 1.), alii ZEgiensibus (Strab. X, r, 13,

p. 449) datum esse contenderent, factum est ut

scriptores eo utentes modo ad hunc modo ad illum
populum referrent. Libanius Epist. 1516 : ἀλλὰ
νῦν ὃ μὴ ἐχείνων (sc. τῶν νόμων) μετέχων Αἰγιεὺς ἀτε--
χνῶς, οὔτ᾽ ἐν λόγῳ οὔτ᾽ ἐν ἀριθμῷ - utrumque nomi-
nat Plutarch. Symp. V, 7 : τῶν δὲ Δημοχριτείων,
ἔφη, εἰδώλων, ὥσπερ Αἰγιέων ἢ Μεγαρέων ἀριθμὸς οὐ-
δεὶς οὐδὲ λόγος, ubi male Reiskius Αἰγινητῶν legi vo-
luit (Cf. Müller. /Eginet. p. 140), quamvis ap. ^
Eustath. Opusc. p. 257, 70 Taf. legatur : Διεχ-
φαίνεται δὲ χατά τινα παροιμιαχὸν Αἰγινήτην (μάλιστα
μὲν οὖν Αἰγιέα) οὔτε δεύτερος καὶ οὔτε τρίτος ἢ ἄλλος
πολλοστός" add, Alciphr. Epist, III, 34 : ἡμῶν ὡς
Μεγαρέων ἣ Αἰγιέων οὐδεὶς λόγος. Alladit Demosth.
Pro coron. $ 309. »

15.
Λόγχας Yones dicunt paríes. Ion De Chii originibus :

f * Ex una quae. per tempus fuerat parte partes complures

facere. »

16.

Παραθήχην Hippiam et Ionem scriptorem quendam dixisse
aiunt, nos id παρακαταθήχην vocamus, ut Plato et Thucy-
dides et Demosthenes.
; 17.

[Inter omnes terras przstat Pelasgicum Argos]

inter equas Thessalicze przestant , inter feminas Lacedemo-
| [niz,
inter viros ii qui aquam bibunt pulcra: Arethusz;

sed prestantiores etiam hisce suut qui inter

Tirynthem habitant et Arcadiam ovibus divitem,

Argivi linteos thoraces gestantes , aculei bellorum.

At vos, JEgienses, neque tertii estis neque quarti

neque duodecimi, nec omnino in numerum et rationem ve-
[ nistis.

Narrat vero Mnaseas (libro De oraculis) JEgienses Achaiae
quum proelio navali contra ZEtolos commisso victoriam re-
portassent, decimam preda Delphis dedicantes interro-
gasse quinam Graecorum essent przestantissimi. Respondit-
que Pythia quo» modo apposuimus. Ac Ion ( Mnaseas? )
quidem, /Egiensibus oraculum datum narrat, contra alii
Megarensibus ita responsum esse aiunt, leguntque : « At
vos, Megarenses, neque tertii estis, etc., » quemadmodum
etiam Callimachus in Epigrammatis statuit.
4

Stesimbrotus, Periclis et Thucydidis zqualis (ἢ);
Thaso oriundus, maximam vitze partem Athenis
transegisse PUN ubi mercede docuit ex more
sophistarum. Famam viri testantur nomina disci-
pulorum, Nicerati Xenophontei (**) et Antimachi
(***), poetze doctissimi, quem inter alia etiam carmi-
num Homericorum editionem curasse et de patria
genereque Homeri disseruisse scimus. In his exem-
plum secutus est Stesimbroti, qui post Theagenem
primus ponitur eorum, quos Tatianus (Or. adv.
Gr..c. 48; v. pag. 12) de Homeri temporibus,
genere, poesi egisse dicit. Opera pars longe major
in eo posita erat, ut fabule et reconditiores poetze
sententize ἀλληγοριχῶς et πραγματικῶς explicarentur,
Id tum reliquiz (fr. 19) comprobant, tum vero
innuunt loci Platonis (****) et Xenophontis (Conv.
HI, 6), ubi Stesimbrotus cum Glauco et Anaxi-
mandro componitur ( v. Wolf. Prolegg. p. 161).
Addere possis Protagoram, Hippiam , Metrodorum
et totàm fere quz tum pullulare Athenis coeperat
turbam sophistarum. Horum permulti ea via inces-
serint, quam de ethica carminum Hom. interpre-
tatione monstraverat Anaxagoras (v. Lobeck.
Aglaoph. p. 157; Nitsch. Hist. Hom. II, p. 86).
Sed quamvis etiam Stesimbrotus etAicas s. mora-
les maxime allegorias in Homero reperisse sibi vi-
deatur, tamen num in his Anaxagore , Periclis fami-
liari, se addixerit, vehementer dubito.

Alterum opus Stesimbrotus composuit Περὶ
τελετῶν sive De mysteriis, quz item latum cam-
pum prabebant interpretationi symbolice (Lo-

(*) Περὶ τὸν αὐτὸν ὁμοῦ τι χρόνον τῷ Κίμωνι γεγονὼς
(fr. 4 ex Plutarch. Cim. c. 4); Cimon moritur a. 449 a. C.
— - Κατὰ τοὺς αὐτοὺς αὐτῷ ( Περιχλεῖ) χρόγους γινόμενος ( fr.
10 ex Athen. XIII, p. 589, D). — Librum de Themistocle ,
'Thucydide et Pericle composuit.post a. 430, quo filius
Periclis Xanthippus peste abreptus est. Vide fr. 11. —
Alium Stesimbrotum , Epaminondas f., memorat Plutarch.
Par. Min. c. 12.

(**) Xenophon Symp. If, 6 : Postquam de rhapsodo-
rum insipientia locutus erat Socrates, non absque ironia Ni-
cerato dicit : Σὺ δὲ Στησιμόρότῳ τε καὶ Ἀναξιμάνδρῳ. καὶ
ἄλλοις πολλοῖς πολὺ δέδωχας ἀργύριον, ὥστε οὐδὲν σὲ τῶν
πολλοῦ ἀξίων λέληθε.

(***) Suidas v. ᾿Αντίμαχος. Cui cur fidem denegaverit
Schellenberg. ad Antimach. p. 18, causam idoneam non
video.

(****) Platon. Ion. p. 550, D. Ion ad Socratem dicit :
Οἴμαι κάλλιστ᾽ ἀνθρώπων λέγειν περὶ Ὁμήρου, ὡς οὔτε Mn
τρόδωρος ὁ Λαμψαχηνὸς οὔτε Στηδίμόροτος ὁ Θάσιος
οὔτε Γλαύχων oUte ἄλλος οὐδεὶς τῶν πώποτε γενομένων ἔσχεν
vorn οὕτω πολλὰς χαὶ καλὰς διανοίας περὶ Quiipou, ὅσας

γώ

cum uxore filii commercium ei affinxerat (fr. 9

beck. Agl. p. 150sqq.). Qua quomodo usussitauctor |
non constat. — Laudantur denique nonnulla item.
argumenti mythologici ( fr. 16-18), que utrum ex
scriptis recensitis fluxerint, velad alia hodie igno- ^
rata pertineant, incertum est. — Jam si in his —
maxime studiis Stesimbrotus versatus esse in iisque
quasihabitasse videtur, non totum tamen se iis de-
didit ; nam prster fabulas etiam sui zvi historiam ὦ
tractavit, eo tamen sibi similis, quod uti mythos —
interpretando, sic historiam deformándo ad usus
suos et consilia accommodaverit. E

Etenim scripsit Stesimbrotus librum Περὶ e:
μιστοχλέους xal Θουχυδίδου xal Hspi--
κλέους, testante Athenzo XIII, p. 589, D (fr. -

10). Quz preterea de hoc opere comperta habe- |
mus, omnia uni debentur Plutarcho, qui Periclezs |
statis scriptorem non negligendum duxit, etsi |
bene vidit non majorem ejus quam comicorum -
ejusdem temporis poetarum esse auctoritatem, Xa- 1
λεπὸν xal δυσθήρατον ἱστορίᾳ τἀληθὲς, ὅταν....᾽ ἣ τῶν
πράξεων χαὶ τῶν βίων ἡλικιῶτις ἱστορία τὰ μὲν φθό- — 1
νοις xo δυσμενείαις , τὰ δὲ χαριζομένη χαὶ χολαχεύουσα
λυμαίνηται χαὶ διαστρέφη τὴν ἀλήθειαν. Ita. Plutar- ὃ
chus (Per. c. 13) comicos et Stesimbrotum per- -
stringens, qui de Periclis ἀσελγείαᾳ immania menda- —
cia sparserant. Ac Stesimbrotus quidem nefandum |

10). Eundem Periclem alio loco (fr. 11) per dies -
integros de ineptiis cum Protagora disputantem
introducit. Haud meliores mores tribuit Themisto-
cli, cujus historiam miro commento adulteravit
(fr. 12). Contra Cimonem tanquam priscz virtu-
tis exemplum FepHESMIHisne videtur. Absunt a Ci-
mone στωμυλία ista et δεινότης, quas jactat vulgus
Atheniensium , non càllet musicam et quz ejusdem.
generis artes sunt; sed vir est γενναῖος xo ἀληθὴς»
Spartanorum tollite pre se ferens aliisque
commendans, wohin tantum non Hercules τὰ
μέγιστ᾽ ἀγαθός (fr. 3). Patet Cimonem justo ru-
diorem fingi, ut omni modo opponatur Pericli.
Similiter efformaverit Thucydidem, Melesie f.,
Cimonis affinem, perpetuum Periclis adversarium, |
accusatorem Anaxagorc (Diog. L. II, 39), pre-
stantissimum factionis aristocraticae instrumentum Ὁ
( v. Sintenis, ad Plut. Per. c. 11, p. 117 sq. )- Pro- |
cul dubio Stesimbrotus unus fuit eorum , qui opti- |
matium partibus addicti Themistoclis et Periclis |
institutis disciplinam publicam corruptam et an- |
tiquam morum austeritatem in effrenem populi -
licentiam dissolutam , Thucydidem denique, virum |

STESIMBROTI THASII FRAGMENTA. 53

- nobilissimum, pravis adversarii artificiis oppressum
- esse autumarunt. Atque hoc ipsum, puto, est quod
exponendum Stesimbrotus sibi sumpserat. Certe
inde intelligitur, cur in titulo operis nulla mentio
fiat Cimonis, quanquam permulta de eo relata
» erant. Neque minus constat sophistas-etiam artis
- politicze magistros egisse. Protagore nomen citasse
sufficit. Cf. Plat. Euthyphr. p. 305, C, ubi Pro-
dicus sophistas quasi medios dicit inter philosophos
civitatumque administratores (*). Jam quomodo Ste-
— simbroto res cesserit, auctori pessimis opinionibus
praoccupato nec sine studio et ira scribenti, non
est quod dicam. Ceterum Ὑπομνήματα hec non
tam juste et continue historiz speciem habuerint ,
- quam declamationis , qualem de quovis argumento
elaborare sophiste solebant (**). Ex alia ejusdem
generis scriptione fluxerit illud, quod de morte
Polycratis tyranni habet Fulgentius (fr. 12). At-
que sic demum assequor, quomodo Hadriani
etate, qua haec veteris sophistices studia revivi-
Scere coeperant, scripta Stesimbroti in lucem re-
trahantur, quum ab antiquioribus historicis nus-
quam laudentur (ἢ).

(^) Cf. Roscher. De historicze doctrine apud sophist. an-
tiq. vestigiis (Gotting. 1838), p. 8.

(^*) « Mirum videri possit, quid sit cur scriptor Hero-
doto atque Thucydide zetate vel par vel adeo superior,
quique tam clarum argumentum sibi tractandum sumpse-
- rit, non modo perierit, verum adeo in oblivionem abie-
rit, ut historiarum ejus titulus uno tantum loco , memoria
vix decem exstet, neque aut inter sermonis auctores a ve-
teribus haberetur, aut a quoquam preter Plutarchum,
qui illorum temporum res gestas tradiderit; in auxilium
vocatus sit; quod si quis exiguo operis ejus pretio tribuen-
dum censeat, at non tanta erat zequalium scriptorum co-

pia, ut si revera historicus Stesimbrotus fuisset, minus
" ideo mira ejus neglectio videri posset. Unum erat homi-
num genus , apud quos jam illa zetate scribendi cacoethes
adeo invaluisse videtur, ut una omnes oblivione sepultos
esse mirari non liceat; sophiste?, qui tum temporis per
Greci urbes vagabantur neque uni alicui literarum ge-
neri sedulam et peculiarem operam navabant, sed inge-
niorum fertilitate (reti, quidquid occasio tulisset, pari cum
levitate atque arrogantia tractabant : quibus si Stesimbro-
᾿ς fum quoque annumeramus , non multum a veritate aber-

- rare nobis videmur. » C. HERMANN. in Ind. lectt. cstiv.
Marburg. 1836, p. VIIT.

(***) Przeter Plutarchum vitam Periclis scripsisse dicitur
Sabinus (Schol. Aristid. ΠῚ, p. 500 Dindf. : Ταῦτα δὲ xoi
Πλούταρχος xoi Σαδῖνος καὶ πάντες οἱ τὸν Περικλέους βίον
γράψαντες), quem non diversum esse puto a Sabino, Aphtho:
- mii f., sophista qui sub Hadriano floruit, et preter alia
Seripsisse dieitur εἰς Θουχυδίδην xai ᾿Αχουσίλαον (?) καὶ ἄλ-

λους ὑπομνήματα. Suidas v. Σαδῖνος. Cf. Westermann.
Gesch. d. gr. Beredsamhk. $ 94 , 14. :

ΠΕΡῚ GEMIETOKAEOYZ ΚΑῚ OOYKYAIAOY
ΚΑΙ IIEPIKAEOYX.

I.

Plutarch, Them. c. 2 : Στησίμόροτος ᾿Αναξαγόρονυ
D ^ /, bi Α ^ /
τε διαχοῦσαι τὸν Θεμιστοχλέα φησὶ καὶ περὶ Μέλισσον
σπουδάσαι τὸν φυσιχὸν, oUX εὖ τῶν χρόνων ἁπτόμενος -
Περικλεῖ γὰρ, ὃς πολὺ νεώτερος ἦν Θεμιστοχλέους,
I^ e
Μέλισσος μὲν ἀντεστρατήγει πολιορχοῦντι Σαμίους (85,
5 / M ,
1) , Ἀναξαγόρας δὲ συνδιέτριξε.

" Anaxagoras natus Ol. 70, 1 (500 a. C.) Athenis
docere coepit Ol. 75, 1 (480) sec. Demetrium
Phalereum et Apollodorum ap. Diog. L. II, 7.
Itaque per annos aliquot (480—469) consuetudine
philosophi Themistocles uti potuit, neque aliud
Stesimbrotus dixerit. Melissum quidem, qui per
4O0 annos σοφιστεῦσαι traditur, Apollodorus ap.
Diog. L. IX, 56 floruisse ait Ol. 84 (444—441);
sed hanc potissimum posuit Olympiadem , quod ea
Melissi vitte epocha, qua Samum contra Periclem
defendit, omnium notissima erat; tum-vero jam
provectus state Melissus fuisse videtur, adeo ut
nihil impediat quin cum eo Themistocles versatus
sit. Atque omnino caute agendum est, ubi tempo-
rum ralione habita erroris aliquem a Plutarcho
convinci videmus, presertim scriptorem, qui
quamtumvis factiosus, tamen rerum, quas narra-
vit, fere coxvus fuit. Nam Plutarchus, alioquin
chronologice doctrine contemptor (v. Solon
c. 25), ubi eam in rem suam adhibet, plerumque
pendet ex Apollodori compendiis chronologicis ;
neque ipse rationes, cur hic vel ille maxime annus.
viro alicui assignetur, anquirere studuit.

Paullo post Plutarchus ex eodem haud dubie
Stesimbroto , uti bene statuunt Wichers. (De fontt.
Cornel. Nep. p. 105) et Sintenis. , ponit hzc :

Ἃ δὲ τούτων ἐξαρτῶσιν ἔνιοι διηγήματα πλάττον-
τες, ἀποχήρυξιν ὑπὸ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, θάνατον δὲ
τῆς μητρὸς ἑχούσιον, ἐπὶ τῇ τοῦ παιδὸς ἀτιμίᾳ περι-
λύπου γενομένης, δοχεῖ χατεψεῦσθαι. Cf. Valerius M.
VI, 9, 2 : Piget Themistoclis adolescentiam attin-
gere sive patrem adspiciam, abdicationis injun-
gentem notam , sive matrem suspendio finire vitam
propter filii turpitudinem. coactam, ᾿Ἀποχήρυξιν 5.
abdicationem memorant etiam JElian. V. H. II, 12,
et Suidas v. 'AveQev. Exheredatum Them. dicit Cor-
nel. Nep. c. 1. — « Jure Plutarchum de abdica-
üone dubitasse ostendunt, quz de re familiari The-
mistoclis dicuntur cap. 25 , in Comparat. Aristid.

DE THEMISTOCLE ET THUCYDIDE
ET PERICLE.

1. Stesimbrotus ait Themistoclem Anaxagoram audiisse
atque Melisso physico operam dedisse, male ille ad tempo-

rum rationes attendens. Nam Melissus exercitus ducem egit
contra Periclem, Samios obsidione cingentem, qui The-

mistocle multo fuit junior; Anaxagoras autem cum eodem,
Pericle conversatus est.

34

c. Cat. maj. et a Critia ap. /Elian. X , 17, quz ne-
que cum exheredatione conveniunt nec cum ab-
dicatione, siquidem consentaneum est abdicatos
bonorum non fuisse participes paternorum. Cf.
Petit. Legg Ath. II, 4, p. 157. » Sintenis.

2.

Idem ibid. c. 34, 5 : Themistocles ad Admetum
regem Molossorum confugit. '"Exei δ᾽ αὐτῷ τὴν γυ-
γαῖχα x«i τοὺς παῖδας ἐχχλέψας £x τῶν ᾿Αθηνῶν Ἔπι-

, 5 M - P d ARENA , 7
χράτης ὃ Ἀχαρνεὺς ἀπέστειλεν, ὃν ἐπὶ τούτῳ Κίμων
ὕστερον χρίνας ἐθανάτωσεν, ὡς ἱστορεῖ Στησίμόροτος.
Εἶτ᾽ οὐχ οἶδ᾽ ὅπως ἐπι ϑόμντος τούτων 7, τὸν Θεμιστο-

D , ? 7 N
χλέα ποιῶν ἐπιλαθόμενον πλεῦσαί φησιν εἰς Σιχελίαν xai
παρ᾽ Ἰέρωνος αἰτεῖν τοῦ τυράννου τὴν θυγατέρα πρὸς
γάμον, ὑπισχνούμενον αὐτῷ τοὺς “Ἕλληνας ὑπηκόους

7 » " / 1 co C3 7 er »
ποιήσειν, ἀποστρεψαμένου δὲ τοῦ “Ἰέρωνος οὕτως εἰς τὴν
E] , » ὦ A NDS j E] ac er ,ὔ
Δσίαν ἀπᾶραι. ᾿Γαῦτα δ᾽ οὐχ εἶχός ἐστιν οὕτω γενέσθαι,

Fictum esse iter Siculum et ad Persici similitu-
dinem adornatum arguit probatorum scriptorum
silentium. et Thucydidez narrationis diversitas,
(Quz reliqua Plutarchus (quem vide) opponit, nul-
lam habent vim.) Attamen non invenit rem Ste-
simbrotus, sed Timocreontis Rhodii, nisi fefellit
conjectura, commento usus est. Etenim Timo-
creon, Suida teste, ἔγραψε χωμῳδίαν ἐς Θεμίιστο--
χλέα xoi Σιμωνίδην ; scimus Themistoclem utpote
υ"ηδίζοντα et pecunia corrumpi se passum a Timo-
creonte perstringi ( Plut. Them. 2 1); similiter pro-

pter tyrannorum studium sordidamque avaritiam '

traducitur Sinonides, uti constat; ista vero lucri
cupiditas quammaxime apparuit in poeta aulico,
Hieronis consiliario, Igitur quum Simonides post
mortem Pausanie et condemnationeni Themisto-
clis Syracusis degeret, scenam in qua adversarios
suos μηδίζοντας componeret Timocreon aulam Hie-
ronis tyranni selegisse, atque eum in finem iter
istud excogitasse videtur. — Preterea iter Siculum

STESIMBROTI THASII

memoratur ab auctore Epistol. Themist. IX , ita
tamen ut rationes chronologice turbate sint. De -
his fusius dixi in. Comment. De Eschyli Sept. . |
c. Theb. ( Getting. 1836), p. 27 sqq. γ

$.

Idem Cimon. c. 4,6 : Στησίμόροτος δ᾽ ὃ Θάσιος. |
περὶ τὸν αὐτὸν ὁμοῦ τι χρόνον τῷ Κίμωνι γεγονώς φη- d
σιν αὐτὸν οὔτε μουσικὴν οὔτε ἄλχο τι μάθημα τῶν.
ἐλευθερίων xoi τοῖς “Ελλησιν ἐπιχωριαζόντων ἐχδιδα-
χθῆναι, δεινότητός τε χαὶ στωμυλίας ᾿Αττιχῇς ὅλως
ἀπηλλά χϑαί, xai τῷ τρόπῳ πολὺ τὸ γενναῖον xol d)m- .
θὲς ἐνυπάρχειν xci μᾶλλον εἶναι Πελοποννήσιον τὸ
σχῆμα τῆς Ψυχῆς τοὺ ἀνδρὸς,

Φαῦλον, ἄκομψον, τὰ μέγιστ᾽ ἀγαθὸν,

χατὰ τὸν Εὐριπίδειον Ἡραχλέα" ταῦτα γὰρ ἔστι τοῖς
ὑπὸ τοῦ Στησιμόρότου γεγραμμένοις ἐπειπεῖν.

Idem Stesimbrotus subesse videtur sequentibus :
Εἰσὶ δ᾽ ot τὴν ᾿Ελπινίχην οὐ xpóoa τῷ Κίμωνι, φανε-
ρῶς δὲ γημα μένην συνοικῆσαι λέγουσιν, à ἀξίου τῆς εὖγε-

4 νείας νυμφίου διὰ τὴν πενίαν ἀποροῦσαν" ἐπεὶ δὲ Καλ-

λίας τῶν εὐπόρων τις ᾿Αθήνησιν ἐρασθεὶς προσῆλθε τὴν
ὑπὲρ τοῦ πατρὸς καταδίχην ἐχτίνειν ἕτοιμος ὧν πρὸς τὸ

δημόσιον, αὐτήν τε πεισθῆναι xo τὸν Κίμωνα τῷ Καλ-

At συνοικίσαι τὴν ᾿Ελπινίχην.

οὔτε μουσικὴν ] Longe aliter Ton. fr. 4.

4.

Ib. c. 14 : Eze δὲ τῶν Περσῶν τινες οὐχ ἐδούλοντο
τὴν Χερσόνησον ἐχλιπεῖν, ἀλλὰ xa τοὺς Θρᾷκας ἄνωθεν
ἐπεχαλοῦντο καταφρονοῦντες τοῦ Κίμωνος μετ᾽ ὀλίγων
παντάπασι τριήρων Ἀθήνηθεν ἐχπεπλευχότος, ὁρκή-
σας ἐπ᾽ αὐτοὺς τέσσαρσι μὲν ναυσὶ, τρισχαίδεκα τὰς
ἐχείνων ἔλαδεν, ἐξελάσας δὲ τοὺς Πέρσας xai χρατή-
σας τῶν Θραχῶν, πᾶσαν ᾧχειώσατο τῇ πόλει τὴν
Χερσόνησον. (2) 'Ex δὲ τούτου Θασίους μὲν ἀποστάν-

ΠΥ

Eodem Themistocli Epicrates Acharnensis uxorem οἱ li-
beros ejus misit, quos fürtim Athenis adduxerat : ejusque
facti causa post a Cimone in judicium pertractum hunc et
miorte affectum, Stesimbrotus scribit. Idem, nescio quo
pacto , horum oblitus, aut oblitum fuisse Themistoclem ju-
dicans , postea scribit , eum inde in Siciliam navigasse , pol.
licitumque Hieroni tyranno, si filiam suam matrimonio sibi
jungeret, velle se Graecos in potestatem ejus redigere, re-
cusanteque Hierone, in Asiam abiisse. Hec ita acta fuisse,
non est verisimile.

8.

Stesimbrotus Thasius , qui iisdem fere quibus Cimon tem-
poribus vixit, neque in musica eum, neque ulla alia libe-
rali disciplina , quze tum apud Graecos passim in usu erant,
institutum fuisse affirmat : a facundia etiam Attica lepore-
que dicendi plane fuisse alienum : indole fuisse admodum

generosa atque aperta, animoque magis Peloponnesio quam
Attico, et quod de Hercule Euripides dicit ,
Incultum ineptum, in maximis rebus bonum :

hoc enim nobis licet addere iis quoe Stesimbrotus scripsit.
Sunt qui non furtim Elpinicam cum Cimone, sed palam ὦ
contractis nuptiis consuetudinem habuisse dicant , quum ob
paupertatem nullum sua nobilitate dignum inveniret mari-, -
tum : quum autem Callias , unus ex locupietibus Athenien- |
sibus, amore ejus captus accessisset, paratus mulctam Mil. i
tiadi irrogatam serario publico paoderó, et ipsam assensisse. δ
et Cimonem eam Callie nuptum dedisse. i
4. j ho
Quum Persarum quidam Chersoneso decedere nollent, |
sed Thraces supra accolentes sibi asciscerent, spreto Cimo-
ne, qui cum perpaucis triremibus Athenis solverat, facto in.
eos impetu , qualtuor suis navibus tredecim ipsorum naves
cepit , ejectisque Persis et superatis Thracibus, totam Cher» —

FRAGMENTA. ix

4 τας ᾿Αθηναίων κατάναυμα χήσας, τρεῖς χαὶ τριάχοντα
i vas ZAa6s xal τὴν πόλιν ἐξεπολιόρχησε χαὶ τὰ ρυ-
᾿ σεῖα τὰ πέραν ᾿Αθηναίοις προσεχτήσατο καὶ χώραν,
ἧς ἐπῆρχον Θάσιοι, παρέλαόεν. (3) ᾿Εκεῖθεν δὲ ῥαδίως
ἐπιβῆναι Μαχεδονίας xoi πολλὴν᾽ ἀποτεμέσθαι παρα-
du σχὸν, ὡς ἐδόχει, μὴ θελήσας αἰτίαν ἔσχε δώροις ( ὑπὸ
᾿ τοῦ βασιλέως Ἀλεξάνδρου συμπεπεῖσθαι, xol δίκην

ἔφυγε, τῶν ἐχθρῶν συστάντων ἐπ᾽ αὐτόν. () ᾿Απολογού-
νος δὲ πρὸς τοὺς δικαστὰς, οὖκ ᾿Ιώνων ἔ ἔφη προξενεῖν

. οὐδὲ Θεσσαλῶν, πλουσίων ὄντων, ὥσπερ ἑτέρους, ἵνα
» θεραπεύωνται τὰ λαμθάνωσιν, ἀλλὰ Λαχεδαιμονίων,
| μιμούμενος xa ἃ ἀγαπῶν τὴν παρ᾽ αὐτοῖς εὐεόλριαν xil

δωφροσύνην ἧς οὐδένα πρδτιμᾶν πλοῦτον, ἀλλὰ πλου-
τίζων ἀπὸ τῶν πολεμίων τὴν πόλιν ἀγάλλεσθαι. (5)

Μνησθεὶς δὲ τῆς χρίσεως ἐχείνης ὁ Στησίμόροτός φησι

τὴν. ᾿Ελπινίχην ὑπὲρ τοῦ Κίμωνος δεομένην ἐλθεῖν ἐπὶ

τὰς θύρας τοῦ Περικλέους (οὗτος γὰρ ἦν τῶν χατηγό-

ρων ὃ σφοδρότατος), τὸν δὲ μειδιάσαντα, « Γραῦς εἰ,
φάναι, γραῦς, ὦ ᾿Ελπινίχη, ὡς τηλικαῦτα δυό:
τεσθαι πράγματα" » πλὴν ἔν γε τῇ δίκη πραότατον
γενέσθαι τῷ Κίμωνι καὶ πρὸς τὴν κατηγορίαν ἅπαξ

- /
ἀναστῆναι μόνον, ὥσπερ ἀφοσιούμενον.

Eadem, non nominato Stesimbroto, iterum
tangit Plutarch. in Pericle c. 10, ubi fortasse etiam
antecedentia : ἔνιοι δέ φασιν... δύναμιν ὑπάρχειν ex
eodem fonte fluxerunt.

5,

Plut. Cim. 16, 1 : Ἦν μὲν οὖν ἀπ᾽ ἀρχῆς φιλολά-

xov (ὃ Κίμων )* xat τῶν γε παίδων τῶν διδύμων τὸν

ἕτερον Λαχεδαιμόνιον ὠνόμασε, τὸν δ᾽ ἕτερον ᾿Ηλεῖον,
ἐχ γυναικὸς αὐτῷ Κλειτορίας γενομένους, ὡς Στησίμ.-

ύροτος ἱστορεῖ" δι’ ὃ πολλάχις τὸν Περικλέα τὸ μη-
τρῷον αὐτοῖς γένος ὀνειδίζειν.

Aliter rem narrat Diodorus Periegeta quem
vide ap. Plutarch, 1. 1.

5.

Idem ib. c. 16,5 : "Enea ὃ δυνατώτεροι γενόμε--
νοι χαὶ τὸν ἜΑ, τοῖς Σπαρτιάταις οὐκ ἠρέμα προσ-
χείμενον ὁρῶντες ἤχθοντο. Καὶ γὰρ αὐτὸς ἐπὶ παντὶ
ἀν νων τὴν Λακεδαίμονα πρὸς ᾿Αθηναίους χαὶ μά-
λιστα ὅτε τύχοι μεμφόμενος αὐτοῖς ἢ παροξύνων, ὥς
φησι Στησίμόροτος, εἰώθει λέγειν, « Ἀλλ᾽ οὐ Λαχε-
δαιμόνιοί γε τοιοῦτοι, » Ὅθθεν φθόνον ἑαυτῷ συνῆγε xat
δυσμένειάν τινα παρὰ τῶν πολιτῶν.

γι

79

Idem in Pericle c. 26, 2 : ᾿Κπεὶ δὲ μείζων ἕ ἕτερος
στόλος ἦλθεν ἐκ τῶν ᾿Αθηνῶν xal παντελῶς κατεχλεί--
σθησαν οἱ Σάμιοι, λαδὼν 6 Περικλῆς ἑξήκοντα τριή-
ρεις ἔπλευσεν εἰς τὸν ἔξω πόντον. ὡς μὲν οἱ πλεῖστοι
λέγουσι, Φοινισσῶν νεῶν ἐπιχούρων τοῖς Σαμίοις προσ-
φερομένων, ἀπαντῆσαι xol διαγωνίσασθαι πορρωτάτω
βουλόμενος , ὡς δὲ Στησίμόροτος , ἐπὶ Κύπρον στελλό-
μενοῦ- ὅπερ, οὗ δοχεῖ πιθανὸν εἶναι. “Οποτέρῳ δ᾽ οὖν
ἐχρήσατο τῶν λογισμῶν ἃ ἁμαρτεῖν ἔδοξε.

Caunum versus in Cariam contendit Pericles
sec. Thucyd. I, 116, 3. Neque Diodorus XII, 27,
5, Cypri mentionem facit.

8.

Id. ib. c. 8, 9 : Ὁ δὲ Στησίμόροτος φησὶν ὅτι
τοὺς ἐν Σάμῳ τεθνηχότας ἐγκωμιάζων ἐπὶ τοῦ βήμα-

sonesum Atheniensium ditionis fecit. (3) Inde Thasios ,
qui ab Atheniensibus defecerant , navali pugna vicit, captis
tribus et triginta hostium navibus , urbem expugnavit , au-
rique metalla, quze ii in opposita continente possederant ,
Atheniensibus propria reddidit , agrumque, cui imperabant ,
'Thasiis ademit. (3) Inde quum facile in Macedoniam ir-
rumpere, agrumque sibi vindicare posset, quia id facere
nolebat, culpatus est ἃ rege Alexandro donis acceptis ita
egisse , coitioneque inimicorum facta , in jus pertractus est.
(4) Apud judices causam suam agens : Non Ionibus, inquit,
neque Thessalis divitibus patrocinor, id quod alii faciunt ,

ut ab iis colantur muneribusque afficiantur, sed Lacedze-

moniis, imitans eorum diligensque frugalitatem et tempe-
rantiam, quie ego ante omnes divitias pono; laetor tamen,
quod hostilibus bonis urbem ditaverim. (5) Stesimbrotus
ubi hujus judicii meminit, Elpinicen ait deprecatum pro
fratre ad Periclem ( is enim erat accusatorum vehementissi-
mus) accessisse : eumque subridentem respondisse : Vetula
jam es, o Elpinice, et provectiori setate, quam ut hujus-
modi res conficere possis. Verumtamen in judicio eum in

- Cimonem fuisse benignissimum , semelque tantum, ut ac-

cusatione sibi mandata defungeretur, surrexisse.
5.
Fuit autem jam inde ab initio Lacediemoniorum studiosus.

Et narrat Stesimbrotus , duobus eum gemelilis sibi ex Clito-
ria uxore natis , alteri Lacedoemonio , Eleo alteri nomen po-
suisse, ideoque iis Periclem seepe maternum genus expro-
bravisse.

6.

Aucti jam opibus ( Athenienses), quum Cimonem haud
obscure Spartanis addictum cernerent , moleste id tulerunt.
Passim enim Spartanorum laudes coram Atheniensibus prae-
dicabat et precipue , ut ait Stesimbrotus , sicubi eos repre-
henderet aut cohortaretur, dicere solebat : At vero Lace-
doemonii non tales sese gerunt. Ea re in offensas invidiam-
que civium incurrit.

T.

Sed postquam alia classis major Athenis venit , undique
jam septis Samiis , cum triremibus sexaginta mare exterius
petiit, ut Pheenicum navibus ( hec enim est majoris partis
auctorum sententia ) auxilio Samiis venientibus occurreret,
ac quam longissime ab insula depugnaret , Stesimbrotus in
Cyprum eum navigare voluisse ait, quod non videtur veri-
simile : utracunque ejus fuerit ratio, constat in eo peccasse
ipsum.

8.

Stesimbrotus refert eum, quum in Samo mortuos pro con-

56 STESIMBROTI THASH .

τος ἀθανάτους ἔλεγε γεγονέναι χαθάπερ τοὺς θεούς" οὐ
γὰρ ἐχείνους αὐτοὺς δρῶμεν. ἀλλὰ ταῖς τιμαῖς; ἃς
ἔχουσι, καὶ τοῖς ἀγαθοῖς, ἃ παρέχουσιν; ἀθανάτους ci-
ναι τεχμαιρόμεθα" ταῦτ᾽ οὖν dorso xal τοῖς ὑπὲρ
τῆς πατρίδος ἀποθανοῦσιν.

9.

Plutarch. Pericl. c. 13, 14 : Ot κωμιχοὶ πολλὴν
ἀσέλγειαν αὐτοῦ ( Περιαλέουρ). χατεσχέδασαν... Καὶ τί ἄν
τις ἀνθρώπους σατυριχοὺς τοῖς βίοις χαὶ τὰς χατὰ τῶν
χρειττόνων βλασφημίας ὁ ὥσπερ δαίμονι χαχῷ τῷ φθόνῳ
τῶν πολλῶν ἀποθύοντας ἑχάστοτε θαυμάσειεν, ὅπου χαὶ
Στησίμόροτος ὃ Θάσιος δεινὸν ἀσέδημα χαὶ μυθῶδες
ἐξενεγχεῖν ἐτόλμησεν εἰς τὴν γυναῖκα τοῦ υἱοῦ χατὰ
τοῦ Περικλέους; Οὕτως ἔοικε πάντη χαλεπὸν εἶναι

χαὶ δυσθήρατον ἱστορίᾳ τἀληθὲς, ὅταν οἵ μὲν ὕστερον |

γεγονότες τὸν χρόνον ἔ ἔχωσιν Frob. τῇ γνώσει
τῶν πράγμάτων, 4 δὲ τῶν πράξεων χαὶ τῶν βίων AM
χιῶτις ἱστορία τὰ μὲν φθόνοις χαὶ δυσμενείαις, τὰ δὲ
χαριζομένη χαὶ χολαχεύουσα λυμαίνηται καὶ διαστρέ ἔφη
τὴν ἀλήθειαν.

10.

Athenzeus XIII, p. 589, D, E, de Pericle : Ἦν δ᾽

οὗτος ἀνὴρ πρὸς ἀφροδίσια πάνυ καταφερής" ὅστις xal
τῇ τοὺ υἱοῦ γυναικὶ συνῆν, ὡς Στησίμόροτος ὃ Θάσιος
ἱστορεῖ, χατὰ τοὺς αὐτοὺς αὐτῷ χρόνους γϑθνόμενος xat
ἑωραχὼς αὐτὸν, ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Περὶ Θεμιστο-
χλέους χαὶ Θουχυδίδου xoi Περιχλέους.

Tit

Plutarch. Pericl. e. 36, 2 : Ὁ γὰρ πρεσδύτατος
αὐτοῦ τῶν γνησίων υἱῶν Ξάνθιππος φύσει τε δαπανη-
ρὸς ὧν xal γυναιχὶ νέᾳ xat πολυτελεῖ συνοικῶν, Τ ισάν-

δρου θυγατρὶ, τοῦ Ἐπιλύκου, χαλεπῶς ἔφερε τὴν ett

γοῦντος.
ἀργύριον ὡς τοῦ Περιχλέους χελεύσαντος.

πατρὸς ἀχρίδειαν γλίσχρα χαὶ χατὰ μικρὸν αὐτῷ χορη- - Ι
Πέμψας οὖν πρός τινα τῶν φίλων ᾿άδα * :
(8) Ἐχείνου —

δ᾽ ὕστερον ἀπαιτοῦντος, ὃ μὲν Περικλῆς χαὶ δίχην αὐτῷ ᾿

προσέλαχε

λόγους, οὺς ἐποίει μετὰ τῶν σοφιστῶν. (4) Πεντάθλου

, τὸ δὲ μειράχιον ὃ Ξάνθιππος ἐπὶ τούτῳ à
χαλεπῶς διατεθεὶς ἐλοιδόρει τὸν πατέρα, πρῶτον μὲν —
ἐχφέρων ἐπὶ γέλωτι τὰς οἴχοι διατριδὰς αὐτοῦ xal τοὺς

γὰρ Χαρίππου ἀχοντίῳ πατάξαντος ᾿Επίτιμον τὸν Dag» τ
σάλιον ἀχουσίως καὶ χαταχτείναντος, ἡμέραν ὅλην ἄνα

λῶσαι μετὰ Πρωταγόρου διαποροῦντα, πότερον τὸ
^ Li ^ /, ^ , , ^ ;
ἀχόντιον ἢ τὸν βαλόντα 2 τοὺς ἀγωνοθέτας χατὰ τὸν

ὀρθότατον λόγον αἰτίους χρὴ τοῦ πάθους ἡγεῖσθαι. (5)

Πρὸς δὲ τούτοις χαὶ τὴν περὶ τῆς γυναιχὸς διαθολὴν 3
ὑπὸ τοῦ Ξιανθίππου φησὶν ὃ Στησίωμόροτος εἷς τοὺς πολ

λοὺς διασπαρῆναι καὶ ὅλως ἀνήχεστον ἄχρι τῆς τελευ-

τῆς τῷ νεανίσχῳ πρὸς τὸν πατέρα παραμεῖναι τὴν δια- —

φοράν" ἀπέθανε γὰρ ὃ Ξάνθιππος ἐν τῷ λοιμῷ νοσήσας.

ή ᾿ἴσανδρος ]sic pro vulgata Ἴσανδρος scribendum,
uti monet Sintenis,, laudato Andocide Or. de pace
$ 29 et 147.

200.

12.

Fulgent, Vocum antiqq. interpret. init. : San-
dapilam antiqui dici voluerunt feretrum mortuorum,
id est loculum; non in quo nobilium corpora , sed in
quo plebeiorum atque damnatorum cadavera porta-
bantur : sicut Stesimbrotus Thasius de morte Poly-
cratis Samiorum regis scripsit dicens : Posteaquam
de cruce depositus sandapila etiam deportatus est.
— Pro Thasius codd. nonnulli Szasius. Quem ha-

buerit Fulgentius Stesimbroti interpretem latinum

quarc, Non magis constat de opere, ubi hzc Ste-

cione laudaret , dixisse, immortales eos esse factos ac deo-
rum similes; ut enim hos non videant homines , sed ex ho-
noribus tantum ac bonis quc largiuntur, esse judicent im-
mortales; ita his quoque evenisse, qui pro patria occu-
buerint. "

9.

Comici multis conviciis Periclem insectati sunt. Quan- -

quam quid attinet admirari homines instituto vitae satyricos ,
quique obtrectationes potentium invidi vulgi, tanquam
malo alicui genio, consecrare solerent, quando Stesimbrotus
etiam Thasius atrox et fabulosum scelus Periclis in filii
uxorem perpetratum ausus fuit comminisci? Adeo difficilis
investigatu res est historia vera, quum posterioribus proter-

itum tempus cognitionem rerum przeripiat ; qui vero aequa-

les sunt ejus, cujus vitam aut acía describunt, ii partim
invidia odioqueé, partim gratificandi studio et adulatione
corrupti, veritati officiant.
10.
Pericles ad rem. veneream admodum proclivis fuit : qui
etiam cum filii sui uxore rem habuit, ut tradit Stesimbro-
tus Thasius, qui iisdem temporibus vixit , illumque viderat,

in libro cui titulus est De Themistocle et Thucydide et Pe-
ricle.
11.

Legitimorum enim ipsius filiorum natu maximus Xan-
thippus, homo tum natura sumptuosus tum mulieris juvenis
et prodige maritus (erat haec filia Tisandri, neptis Epily-
ci), patris parsimoniam eegre ferens, tenuiter ei sumptus ef
non confertim suppeditantis, misit qui ab amico quodam
quasi jussu Periclis pecuniam peteret. (3) Eo deinde datam
pecuniam reposcente, Pericles in judicium vocavit. Hoc
Xanthippus adolescens indigne ferens, patrem conviciis in-
sectatus est, primo per risum evulgans ejus studia dome-
stica sermonesque cum rhetoribus habitos. Nempe quum
Charippus quinquertio Epitimum Pharsalium jaculo impru-
dens confixisset, Periclem cum Protagora totum diem ab»
sumpsisse disceptando : jaculumne, an qui id jecisset, an
vero praefecti ludorum rectius dicerentur causam ei casui
praebuisse. Praeterea calumniam de uxore sua in vulgus
sparsam a Xanthippo Stesimbrotus ait, omninoque impla-
cabilem discordiam usque ad mortem ei cum patre perman-
sisse : peste enim periit Xanthippus.

FRAGMENTA.

| simbrotus tradiderit. Num Thasius Samiorum hi-

-Storiam texuit, an librum scripsit talem fere, qua-
lem Phanias composuit Τυράννων ἀναιρέσεις inscri-

ptum? De morte Polycratis v. interprett. ad Hero-
"dot. III, 125; Valerius Max. VI, 9, 5. Ceterum ct.
L. Lersch. De Fulgentio, Bonn. un p. 26.

EJ

—— wd 990 «e——

ΠΕΡῚ ΤΕΛΕΊΩΝ.
13.

Etym. M.p . 465, 30 : ᾿Ιδαῖοι ἐκλήθησαν ot Δάχτυ-
λοι ὅτι ἣ κόνις 75 ἔρριψαν ( sc. Jovis nutrices) & Ἴδης

| ἦν. Στησίμόροτος ὃ δὲ ἐν τῷ Περὶ τελετῶν Διὸς χαὶ

Ἴδης νύμφης αὐτοὺς λέγει" φησὶν ὅτι Ζεὺς ἐχέλευσε τὰς
ἰδίας τροφοὺς λαθεῖν χόνιν xat ῥῖψαι εἷς τοὔπισω χαὶ x

πῆς χόνεως γενέσθαι τοὺς Ἰδαίους Δαχτύλους.

Post λέγει lacunam indicavi. Nomen auctoris ne-
scio cujus excidisse videtur. Cf. Welcker. 7r7i/og.
p. 179; Lobeck. Aglaopli. p. 1158.

- Apollon. Rhod. I, 1129:

Δάχτυλοι Ἰδαῖοι Κρηταιέες, οὕς ποτε νύμφη
"Aden, Δικταῖον ἀνὰ σπέος, ἀμφοτέρῃσιν
δραξαμένη γαίης Οἰαξίδος, ἐόλάστησεν.

Ad hzc schol. : : "0 δὲ νύμφη τις Οἰαξίδος γῆς δρα-
ξαμένη τοὺς καλουμένους ᾿Ιδαίους Δαχτύλους ἐ ἐποίησε;

παρὰ Στησιμόρότου εἴληφε: xal ὅτι διὰ τὸ ῥυῆναι
αὐτοὺς διὰ τῶν χειρῶν, Δάχτυλοι κληθῆναι. Σοφοχλῆς

"δὲ (fr. 712) αὐτοὺς Φρύγας καλεῖ ἐν Κωφοῖς Σατύροις.

Cf. Varro apud Serv. ad Virg. Ecl. I, 66 : « Varro
ait : Quos magno Anchiale partus adducta dolore
Et geminis capiens tellurem OEaxida palmis (Edi-
dit in Creta. V. Poet. Min, tom. V, p. 3, p. 1412). »

. — Diomedes Gramm. III, p. 474 P. : 4iunt Opem

in Idam montem insulae. Cretee fugiendo delatam
manus suas imposuisse memorato monti et sic infan-
tem ipsum edidisse, et ex manuum impressione
emersisse Curetas sive Corybantas, quos a. montis
nomine et a qualitate facti Idceos Dactylos appella-
runt. — Koi ὅτι δ. τ, δ.1 Hzc ad eam narrationem
spectant, ex qua Dactyli e jactu pulveris Nympha-
rum digitis sparsi nati nominatique dicuntur. Quare
plura videntur omissa; et scholiast. et Etym. M. ex
eodem fonte corrupto sua habere probabile est.

57

14.

Strabo X, p. 472 : "Ext δὲ Κρόνου τινὲς τοὺς Κο-
ρύδαντας, οἱ δὲ τοῦ Διὸς χαὶ Καλλιόπης φασὶ τοὺς αὖ-
τοὺς τοῖς Ka6stpotc à ὄντας, ἀπελθεῖν δὲ τούτους εἷς Ea-
μοθράχην, καλουμένην πρότερον μελίτην᾽ τὰς δὲ πρά-
ξεις αὐτῶν μυστιχὰς εἶναι. Ταῦτα δ᾽ οὐκ ἀποδεξάμενος
ὃ Σχήψιος ὃ τοὺς μύθους τούτους συναγαγὼν, ὡς μη-
δενὸς ἐν Σαμοθράκῃ μυστιχοῦ λόγου περὶ Καδείρων
λεγομένου, παρατίθησιν ὅμως xol Στησιμόρότου τοῦ
Θασίου δόξαν, ὡς τὰ ἐν Σαμοθράχη ἱερὰ τοῖς Καδείροις
ἐπετελεῖτο" καλεῖσθαι δέ φησιν αὐτοὺς ἐχεῖνος ἀπὸ τοῦ
ὄρους τοῦ ἐν Βερεκυντίᾳ Καδείρου.

Lege etiam qus antecedunt ap. Strabonem.
« Quorum hzc, ut conjicio, sententia est : Nonnulli
Corybantes (incertum omnes an duntaxat aliquos)
in Samothraciam abiisse memorant, et esse eosdem,
qui in hac insula Cabiri nominentur, sed , quia Co-
rybantum Phrygiorum vel Cretensium πράξεις h. e.
opera et ministeria omnium sermone celebrantur,
de Samothraciis autem Corybantibus nihil innotuit,
dicere coacti sunt τὰς πράξεις αὐτῶν μυστιχὰς εἶναι.
Id autem impugnat Demetrius, in mysteriis nihil
de Cabirorum rebus gestis tradi, neque ut Rheam
comitati sint, neque ut Jovem Bacchumque edu-
caverint, ideoque nullam causam esse cur Cabiri
iidem Corybantes esse credantur. Mülleri ( Pro-
legg. p. 150) conjectura pro μηδενὸς μυστικοῦ λό-
you περὶ Καδείρων λεγ. substituentis περὶ Κουρήτων,
non solum justo audacior, sed etiam a Demetrii
argumentatione, que tota in Curetum Coryban-
tumve et Cabirorum distinctione versatur, aliena
videtur ; nam quod sequitur oí δὲ "Exc" προπό-
λους νομίζουσι τοὺς Κουρῆτας τοὺς αὐτοὺς τοῖς Κορύ--
δασιν ὄντας, id Strabonis additamentum est, quo
inchoatum de Curetibus sermonem absolvit. Nihilo
magis probo quod alii subsequentia verba παρατί-
θησιν δμοίως sollicitant ὅμως preoptantes; nam il-
lud ὁμοίως refertur ad przcedentia ὃ τοὺς μύθους
συναγαγὼν τούτους, totumque enuntiatum hoc valet:
Demetrius ut cetera quce huc pertinent, ita etiam
Stesimbroti sententiam commemorat, sacra Samo-
thracia Cabirorum in honorem instituta esse; quae
Stesimbroti δόξα fuit. Hinc perspicuum fit non idem
omnes sensisse ; dissentientium vero non alia opinio
esse potuit, quam ea sacra quz ἱερὰ Ka6stpov di-
cantur, hoc nomen habere quia a Cabiris condita
et administrata fuerint, non quia Cabirorum causa

DE INITIIS.

13. Stesimbrotus in libro De initiis Idaeos Dactylos Jovis
et Idee nymph:e filios dicit.
-. Quod nympha quaedam CEaxidem terram manibus pre-
hendens Idzeos Dactylos enixa sit, id Apollonius a Stesim-
broto mutuatus est.

14.

Alii Corybantes Saturni prolem faciunt; sunt qui Jove et
Calliope natos autument, eosdem cum Cabiris : eosque ve-
nisse in Samothracen, quie antea Melita dicta sit : eorum
actiones esse mysticas. Haec non probans ( Demetrius ) Sce-
psius, qui fabulas istas collegit, quia in Samothrace nulla
de Cabiris mystica narratio feratur, Stesimbroli tamen Thasii

58 STESIMBROTI THASII FRAGMENTA.

fiant. Ea sine controversia Strabonis opinio fuit
omniumque qui Cabiros divinarum ceremoniarum
administros fuisse statuerunt, Corybantum, Da-
ctylorum , Curetumque similes, ἢ. e. deorum ma-
jorum paredros. Stesimbrotus vero contrarium de-
cernit, eos esse deos sacrorum principes praesides-
que. Unde intelligi oportet eum Cabiros nequa-
quam in numero daemonum terrestrium et grega-
riorum duxisse, sed deorum consentium ordini ad-
scriptos putasse , sive ille Mercurium Proserpinam-
que animo complexus est, sive alios ccelicolarum,
qui in progressu sermonis e penetralibus evocaban-
tur. » Losrcx Aglaoph. p. 1216. Cum his conf.
quze disputat Welck. 7*iog. p. 235, 233. — ὄρους..
ΚΚαδείρου mons ignotus. Servius "ὦ. JEn. VI, 785:
Berecyntum, castellum Phrygie | juxta Sanga-
rium , ubi Mater detm colitur, Plura v. ap. Lobeck.
Lx

15.

Apostol. Prov. XIX, 65 : Τυφλότερος ἀσπά-
)axoc* τοῦτο τὸ ζῷον ox ἔχει ὀφθαλμούς" φησὶ δ᾽ αὐτὸ
Στησίμόροτος ὑπὸ τῆς Γς τυφλωθῆναι διὰ τὸ φθείρειν
ποὺς χαρπούς.

Eadem Arsenius, Photius, Suidas s. v. C.
Leutsch. ad Diogenian. VIII, 3o9, ubi de talpa
laudat Schneider, ad Aristot. H. A. IV, 8, 9, /Elian.
H. A. XI, 37. — Haec quoque in libris De myste-
riis legi poterant.

16.

Etym. M. p. 277, v. Διόνυσος : Οἵ μὲν Διόνυξον αὐὖ-
τὸν ὀνομάζουσιν, ὅτι σὺν κέρασι γεννώμενος (ὅτι χερα--
τοφόρος ἐξελθὼν Tzetz. Lyc. 209) ἔνυξε τὸν Διὸς μη-
ρὸν, ὡς Στησίμόροτος. Vide Steph. Thes. v. Διόνυξος.

17.

Schol. Apoll. Rh. I, 1304 : Στησίμόροτος δέ φητ 2.
ctv (Boreadas ab Hercule interfectos esse ) ὅτι δια-
φορὰν ἔσχον πρὸς τὸν Ἣ ραχλέα περὶ τῶν δεδομένων.
δώρων ὑπὸ "1dcovoc τοῖς ἀριστεῦσι, E |

— ρον — —

ΠΕΡῚ 'OMHPOY.
18.

Iriart. Vit, Hom. p. 233: Ἀντίμαχος KoXogovtov,
Στησίμόροτος δὲ Σμυρναῖον (τὸν “Ὅμηρον γεγονέναι
φασί). V. Nitzsch. Hist. Hom. II, p. 86; Welck;
Cycl. p. 143.

Schol. ad Hom. Il. A, 636 : Ἄλλος μὲν μογέων
ἀποχινήσασχε τραπέζης HC) ἐὸν (sc. τὸ δέπας ir
anteced. descriptum), Νέστωρ δ᾽ ὃ γέρων ἀμογητὶ
ἄειρεν ]. Cur. Nestorem potissimum poeta dixerim
querunt. Στησίμόροτος μέν φησιν, ἵνα δοχῇ εἰκότω
πολλὰ ἔ ἔτη BeGuoxévat: εἰ γὰρ παραμθνιοᾳ $ ἰσχὺς, καὶ
οὐχ ὑπὸ γήρως μεμάρανται, καὶ τὰ τῆς ζωῆς εὔλογον εἷ-
vat παραπλήσια" ᾿Αντιφάνης δὲ, o0 περὶ τῆς κατὰ χεῖρα
βαρύτητος λέγει, ἀλλ᾽ ὅτι οὖκ ἐμεθύσχετο σημαίνει.
ἀλλ᾽ ἔφερε ῥαδίως τὸν olvov: Γλαὺῦ ὅχος δὲ, ὅτι χατὰ
διάμετρον ἐλάμδανε τὰ ὦτα, £x. μέσου δὲ πᾶν εὔφορον.
Eadem, sed manca, in Gne Anecd. Paris. voll
III, p. i3 I4. 3

1d. ib. Φ, 76 : ᾿Ἀποροῦσι πῶς ὃ ἱκετεύων (Lycaon
vitam ab Achille precans) πρὸς τὸν ᾿Αχιλλέα ied
« Πὰρ γὰρ σοὶ πρώτῳ πασάμην up ἀχτήν..
Τὸ γὰρ λέγειν, καθάπερ Στησίμόροτος, ὅ τι οἱ m
got ἄλφιτα οὖχ ἐσθίουσιν, ἀλλ᾽ ἄ ἄρτους χριθίνους, ψεῦδος.
Eadem in Crameri An. Par. III, p. 27, 13.

Id. ib. O', 193, γαῖα δ᾽ ἔτι x2. Κράτης ἐν β΄ Ὁ-

μηρικῶν καὶ Στησίμόροτος οὕτως δέδασται.

refert opinionem , qui sacrificia Samothracica instituta esse
dicit Án honorem Cabirorum qui nomen habeant a monte

Bereeyntice Cabiro.
15.

Talpa cccior. Hocce animal non habet oculos. 1d a Ter-
ra ex cum redditum propterea quod fruges perdat, tradit
Stesimbrotus.

16.

Dionyswum alii Dionyxum vocant, quod cornibus instru-
ctus dum a Jove ederetur femur ejus pupugerit , ut Stesim-
brotus ait.

rixa iis esset cum Hercule de donis , quos a Iasone principes

jt
Stesimbrotus ait Boreadas ab Hercule interfecíos esse quod

acceperant. Ὁ

DE HOMERO.

18.

Antimachus Homerum fuisse CAMDEN Stesimbro-
tus Smyrnaum dicit.

HIPPIAS ELEUS.

— Gorgiam Leontinum a Clemente Alexandrino
feropuxóv appellari supra vidimus (p. 20); ibidem
suspicati sumus Eudemum Parium qui cum Gor-
gia componitur, non diversum esse ab Eueno so-
pphista. Uterque Amelesagoram Atticarum fabula-
'rum narratorem expilasse dicitur. Quod ad decla-
"mationes spectare videtur, quales erant Gorgie

᾿Ἀπολογία ὑπὲρ Παλαμήδους εἰ Ἑλένης ἐγκώμιον. Alize

ἃ Gorgia orationes habitze sunt, quibus vere histo-

ricum argumentum suberat : Λόγον Ὀλυμπιχὸν

dico, Λόγον ἐπιτάφιον, nec non "Eyxopov εἰς Ἠλείους.
, ( TU. ow

"(Vide Geel. Hist. crit. Sophist. in Actis Nov. so-

ciet, Rheno-Traj. 1853; II, p. 31, Foss. De Gor-
gia, Hale 1828.) Ejusdem de Homeri genere sen-
tentiam servavit Auctor Vit. Hom. Iriart. (v. fragm.

"Damastis ); ejus de tragcedia judicium habes ap.

"Plutarch. De glor. Athen. p. 548. Porro in Cimonis
"Vita Plutarchus c. 10 : Γοργίας ὃ Λεοντῖνος φησὶ τὸν

"Κίμωνα τὰ χρήματα χτᾶσθαι ὡς μὲν χρῷτο, χρῆσθαι

δὲ ὡς τιμῷτο. Verum ejusmodi res quavis occasione
proferri potuerunt, neque ullum librum, quem
historicum dicere liceat, a Gorgia scriptum esse
accepimus. Idem valet de Prodico (ἢ et Prota-
gora (**). Atque omnino triumviri veteris sophisticze
principes, ut propiores sapientiz philosophicz,
sic ab historicis doctrinis alieniores fuisse viden-

tur, Horum autem successores quum humani ge-

neris disciplinas ad unam omnes attingerent et in
usus suos converterent, cum eloquentia etiam eru-
ditionem historicam sociare summopere studuerunt.
Inter eos eminet Hippias Eleus, sophistarum uti

(*) Aristot. Rhet. IL, 23 : Ἄλλος (τόπος) ἀπὸ τοῦ óvó-
ματος... ὡς Κόνων Opa060vXov θρασύδουλον, καὶ Ἡρόδι -
χος Θρασύμαχον, ἀεὶ θρασύμαχος ei , xoi Πῶλον, ἀεὶ σὺ πῶ-
λος &i. Ad. hoec Schol. ὁ δὲ Ἡρόδιχος ᾿Αθηναῖος ἱστορικός.
Αἱ de Atheniense H. nihil constat. In aprico est sophistam
intelligi , vel Herodicum Selymbrianum, medicum artisque
gymnastice magistrum (Plato Phaedr. p. 227, D, Protag.
316, E, Rep. 406 A, v. Geel. 1.1.; C. Herinann. ad Lucian.
De conser. hist. c. 35, p. 267. Alius Herodicus, Gorgiwe
frater, memoratur Platoni in Gorg. p. 448, B.); vel pro
"Hoó8txoc scribendum Πρόδικος, uti censet Spengél. Xvv-
&y. v& yv. p. 94, assentiente Welkero in Rhein. Mus.
tom. 1, p. 563 sq. Frequens horum nominum confusio.
Cf. Welk. Cycl. p. 255.

(** Commentarios historicos ( Memoirische Arbeiten )
ἃ Protagora compositos esse putat Roscher. ( C/io p. 294) ,
laudato Plutarcho Consolat. ad Apollon. c. 33, ubi est Pro-
tagore locus de animi constantia et altitudine quam post
amissos filios Pericles ostenderit. Sed haec percommode re-
feras ad librum Περὶ ἀρετῶν (Diog. L. IX , 5t. Geel. I. l.
p. 84), in quo proecepta exemplis philosophus illustrave-
rit. Aliis rebus historicis locum dedit liber Περὶ πολιτείας.

arrogantissimus , sic facile doctissimus : σωρὸν xol
ἐσμὸν σοφίας dicit Themistius Or. XXIX ,p. 345, D.

Suidas : Ἱππίας, Διοπείθους, Ἠλεῖος. σοφιστὴς
xat φιλόσοφος, μαθητὴς “Ἡγησιδάμου, ὃς τέλος ὡρί-
ζετο τὴν αὐτάρχειαν. "ἔγῥαψε πολλά,

Geel. 1.1. p. 181 : « De Hippiz setate nihil am-
plius affirmare licet, nisi eum fuisse Protagora
multo juniorem (*) : hoc ipse testatur apud Plato-
nem Hipp. maj. p. 96, C. Suida teste, in Ἱππίας,
audivit Hegesidemum (**), de quo horum tempo-
rum philosopho vel sophista, nos ne fando qui-
dem audivimus; vero simile quidem est, cum sui
sequalibus sophistis versatum esse, quibuscum sane
divertebat apud Calliam Atheniensem ; vid. Plat.
Protag. p. 195, E. Credendum est eum musicam
a Lampro, rhetoricam ab Antiphonte Rhamnusio
didicisse : Athenzus enim (X, p. 506, F), "Ev
δὲ τῷ Μενεξένῳ, inquit, οὐ μόνον ὃ Ἱππίας 6 ᾿Ηλεῖος
χλευάζεται, ἀλλὰ καὶ ὃ Ραμνούσιος ᾿Αντιφῶν xai 6
μουσικὸς Λάμπρος. In Platonis autem Menexeno
Hippie nomen nusquam occurrit; sed Socrates
rhetorum laudationes orationesque funebres vi-
dens, se has etiam facere posse gloriatur, quippe
musicam edoctum a Conno, rhetoricam ab Aspasia :
Οὕτω μὲν οὖν τρεφόμενον ἄνδρα (inquit p. 236, A)
οὐδὲν θαυμαστὸν δεινὸν εἶναι λέγειν" ἀλλὰ καὶ ὅστις ἐμοῦ
χάχιον ἐπαιδεύθη; μουσιχὴν μὲν ὑπὸ Λάμπρου παιδευ-
θεὶς, ῥητορικὴν δὲ ὑπ᾽ ᾿Αντιφῶντος τοῦ ἹΡαμνουσίου,
ὅμως x&v οὗτος οἷόστ᾽ εἴη ᾿Αθηναίοις ἐπαινῶν εὐδοχι-
μεῖν. Quodsi Athenzus tam certo scivit, Hippiam
a Platone tacite designari, necesse est aliunde illi
innotuerit , hos preceptores Hippiam habuisse.

« Minus frequenter Athenis commorabatur, in
quam urbem se raro venire simulat, propter infi-
nitum legationum obeundarum laborem. Vid.
Hipp. maj. p. 95, D; Xenophon. Mem. IV, 4 : Διὰ
χρόνον ἀφιχόμενος ὃ Ἱππίας ᾿Αθήναζε παρεγένετο τῷ
Σωχράτει. Itaque veteres sophistas per Graeciam
circumvagantes sectatus sit, aut alios etiam artium
magistros, jam tum in quovis genere orientes,
diligenter audiverit, e quorum institutione, quum

(*) Uxor Hippiz fuit Plathane, ex eaque tres genuerat
filios, quorum natu minimus Aphareus. Hune adoptavit ,
Plathanenque viduam Isocrates jam senex uxorem duxit,
teste Plutarch. Dec. Orat. IV, ὃ. 4t, p. 1022 ed. Didot.
(Cf. Westermann. Gesch. d. gr. Bereds. S 48,8.) Igitur
Hippias Platone multo antiquior esse non potuit.

(Ὁ Hegesidemum quendam Cythnium laudat Plin. H.
N. IX, 8, de Delphinum erga homines amore, Eadem So.
lin. c. 18.

60
felicissima valeret memoria (Plato Hipp. maj. p. 97;
E (*); Philostrat. V. Sophist. p. 597), ita profe-
cerit, ut omnem artium disciplinarumque ambi-
tum complecteretur , neque eas tantum , qua sola
vi ingenii excolerentur, verum etiam que manuum
artificio exercerentur, probabiliter novisset (Hipp.
- min, p. 23o, B, et 531, G (**) coll. Philostr. 1. 1. ).
Quo factum est ut a civitate sua idoneus haberetur
aliquam reipublice curam gerendo up szepiusque
legatus tum ad alias urbes, tum inprimis Laceda-
monem mitteretur. Plato L l. Ac per ipsam quidem
harum legationum opportunitatem , suam doctri-
nam divenditabat : Athenis, ubi a Platone (***")
et Xenophane sermonem cum Socrate habens fin-
gitur; in Sicilia, ubi e regione quadam Inyca, ma-
gna institntionis. mercede: poscenda, ingentem
pecuniam coegit (Plato 1.1. 96, C, et Philostrat.
1.1.); Lacedzmone, ubi quum homines minus avidos
harum deliciarum deprehenderet, magis austero
utebatur dicendi genere gravioribusque loquendi
argumentis, rerum publicarum genera recensens ,
Tei coloniis operibusque publicis disputans : : Περὶ
τῶν γενῶν, ὦ | Σώχρατες, τῶν τε ἡρώων xai τῶν ἀν--
θρώπων χαὶ τῶν χατοιχίσεων, ὡς τὸ ἀρχαῖον ἐχτίσθη-
σαν αἱ πόλεις, χαὶ συλλήδδην πάσης τῆς ἀρχαιολο-
γίας ἥδιστα ἀκροῶνται (****), ὥστ᾽ ἔγωγε δι᾿ αὖ-
τοὺς ἠνάγχασμαι ἐχμεμαθηχέναι xol μεμελετηχέναι

(*) "AxaÉ ἀκούσας πεντήχοντα ὀνόματα ἀπομνημονεύω.

(**) Socrates ad Hippiam : ἔφησθα δὲ ἀφιχέσθαι πότε
εἰς Ὀλυμπίαν, ἃ εἶχες περὶ τὸ σῶμα ἅπαντα, σαυτοῦ ἔργα
ἔχων. Πρῶτον μὲν δαχτύλιον (ἐντεῦθεν γὰρ ἤρχου) ὃν εἶχες,
σαυτοῦ ἔχειν ἔργον" ὡς ἐπιστάμενος δαχτυλίους γλύφειν" xal
ἄλλην σφραγῖδα, σὸν ἔργον, χαὶ στλεγγίδα, xol λήχυθον, ἃ
αὐτὸς εἰργάσω᾽ ἔπειτα ὑποδήματα ἃ εἶχες, ἔφησθα αὐτὸς
σχυτοτομῆσαι, xol τὸ ἱμάτιον ὑφῆναι, καὶ τὸν χιτωνίσχον "
χαὶ (ὅ γε πᾶσιν ἔδοξεν ἀτοπώτατον, χαὶ σοφίας πλείστης ἐπί-
δειγμα) ἐπειδὴ τὴν ζώνην ἔφησθα τοῦ χιτωνίσχον ; ἣν εἶχες,
εἶναι μὲν οἷαι αἱ Περσικαὶ τῶν πολυτελῶν, ταύτην δὲ αὐτὸς
πλέξαι. Πρὸς δὲ τούτοις ποιήματα ἔχων ἐλθεῖν, xad ἔπη xoi
τραγῳδίας καὶ διθυράμδους xoi καταλογάδην πολλοὺς λόγους
χαὶ παντοδαποὺς συγχειμένους " χαὶ περὶ τῶν τεχνῶν δὴ ὧν
ἄρτι ἐγὼ ἔλεγον, ἐπιστήμων ἀφιχέσθαι διαφερόντως τῶν ἄλ-
λων, χαὶ περὶ ῥυθμῶν χαὶ ἁρμονιῶν καὶ γραμμάτων ὀρθότη-
τος. Modo teneas Socratem esse, qui δ jactet. Cf. Cicero
De orat. HI, 32.

(***) Hippias maj. p. 95, D (285) : 'H yàp Ἦλις, Hip-
pias inquit, ὅταν τι δέηται διαπράξασθαι πρός τινα τῶν πό-
λεων, ἀεὶ ἐπὶ πρῶτον ἐμὲ ἔρχετοι τῶν πολιτῶν, αἱρουμένη
πρεσδευτὴν, ἡγουμένη δικαστὴν χαὶ ἄγγελον ἱκανώτατον ei-
ναι τῶν λόγων, οἵ ἂν παρὰ τῶν πόλεων ἑχάστων λέγωνται.

(****) Athenceus V, p. 218, C : Ὁ δὲ Πλάτων xai τὸν Ἠλεῖον
Ἱππίαν συμπαρόντα ποιεῖ ἐν τῷ Πρωταγόρᾳ, μετά τινων ἰδίων
πολιτῶν" οὃς οὐχ εἰχὸς ἐν ᾿Αθήναις ἀσφαλῶς διατρίδειν πρὸ
τοῦ τὰς ἐνιαυσίας ἐπὶ ᾿Ισώρχου (Ol. 89, 1. a. C. 424) ἜἘλα-
φηθολιῶνος συντελεσθῆναι σπονδάς. Sequentia ap. ipsum
legas.

(*****) Philostrat. V. Soph. p. 495 dicit Hippiam in ce-
teris Graeciae urbibus sermones instituisse de geometria,
astronomia , musica, historia naturali, pingendi arte ; ἐν

Z

HIPPLE ἘΠΕῚ

. plenius dieunt Σ. ᾿Αττυκὴν vel τῶν ᾿Ατθίδων. Quamquam -

πάντα τὰ τοιαῦτα. Hac i ipse Hippias ap. Plat, p. 9»
E( 27 5 (s » ]

ipsum Geelium legere est. Cf. Brandis. Geile l
Philos. Vom. I, p. 545, et Heindorf, et Stallbaum,
ad Platon. Hipp. maj. E

Scripta, que Hippie Eleo tribuuntur, novi- P.
mus duo, Συναγωγήν (fr. 1) et ᾿Αναγραφὴν Ὄλυμ-
πιονιχῶν (fr. 2). His addendz sunt Ἐθνῶν ὀνομα-,
ciat (fr. 3), si quidem recte conjeci apud schol; ο
Ap. Rh. III, 1079 pro Ἵ. ὃ Δήλιος scribendum
esse "I. ὃ ᾿Ηλεῖος. Similiter Osannusl. 1. pro Hip--
pia ZÀasio ap. Aristotelem reponi vult E/eum [ἢν
— Quse ex Συναγωγὴ Athencus citat, ea sunt de.
Thargelia, cunno celeberrimo, Hic si conclu-
dere aliquid licet, Συναγωγὴν fu'sse putaverim τῶν
ἐνδόξων γυναικῶν ('*). Accedit quod ejusmodi libri
indoles bene quadrat cum. Catalogo Olympionica-
rum et cum opere de Nominibus populorum, Ne-
que aliena hujus generis argumenta a studiis so«
phistarum fuisse vel inde colligas, quod Polus:
quoque Catalogum eorum, qui ante Trojam pu-
gnarunt, texuisse ferebatur (v. fragm. Damastze). —
Aliter statuit Bode ( GescA. d. ep. Dichtk. p. 28),
qui Hippiam in Συναγωγὴ de pulchro et venusto 7
disputasse censet, Contra Osannus l. 1. declama-
tiones ab Hippia paratas et scriptas postea ab ali- -
quo collectas , eamque collectionem Συναγωγή in- i
scriptam esse statuit, Tu videas, — Que reliqua ex |
Hippia afferuntur, certis libris vel declamationi-
bus assignare non licet. |

Aaxsba(uov δὲ γένη τε Ovfst πόλεων xoi ἀποιχίας xol
ἔργα, ἐπεὶ οἱ Λαχεδαιμόνιοι διὰ τὸ βούλεσθαι ἄρχειν τῇ ἰδέᾳ
ταύτῃ ἔχαιρον. De liis Lacedaemoniorum deliciis cf. Osann. |
Beitrege z. Gesch. d. gr. wu. r. Lit. M, p. 26; 1dem in
Rhein. Mus. 1843, p. 495 84. : Der Sophist. Hippias als Ar-
chaolog.

(*) Aristot. Poet c. 25 (26 Herm.) Hippie Thasii emen-
dationes affert duorum locorum Homeri (Iliad. β΄, 15 et
v, 328. Cf. Wolf Prolegg. p. 168, uhi Hippioe acumen
Loyole artibus dignum tribuit). Aliunde de Thasio isto |
non constat. Eleum vero multum in Homeri carminibus -
versatum essé scimus (V. Cic. De orat. III, 12, e£ que *
disputat Spengel. Art. script. p. 60 ). Quare Osannus 1. 1.}
p. 510 nomen HAEIOC abiisse'censet in 9ACIOC. 1d quod -
veri simillimum. Corruptio tamen antiqua, uf patet ex
Alexandro Aphrodis. ad Aristot. Elench. Sophist. IV, 8.
(ubi Ar. eadem repetit non nominato auctore) fol. 12. —
Preterea memoratur Hippias Erythrceus , incerto aetatis
scriptor, qui patrie historiam composuit ( Athen. p. 258,
F). De hoc, suo loco. -

(**) Sic Istri Συναγωγὴ citatur simpliciter, quam alii.

idem etiam Συναγωγὴν τῶν Κρητικῶν θυσιῶν scripserat. —

τοι γεγόνασι γυναῖχες, Θαργηλία ἣ Μιλησία, ἥτις χαὶ
τεσσαρεσχαίδεχα ἀνδράσιν ἐγαμήθη, οὖσα χαὶ τὸ εἶδος
πάνυ χαλὴ καὶ σοφὴ, ὅ ὥς φησιν Ἱππίας ὃ σοφιστὴς ἐν
ἈΦ ἐπιγραφομένῳ Συναγωγή.

Osannus suspicatur Hippie de Thargelia narra-
tionem fontem fuisse eorum , quz seriores scripto-
dee de eadem muliere fabulantur. V. Plutarch.
Pericl, c. 24 5; Anonym. De mulier. in Jib/. f. alte
|o au. JF. 6, p. 22 (Westermann. Paradox.
p. 217); Lucian. Eunuch. c. 7; Suidas, Hesych.
"Etym. M. v. Θαργήλια ; /Echinis Socrat. dialogus
Περὶ c. Θαργ. ap. Philostrat. V. S. p. 919, Diog.
L. HI, 7, 3, de quo plura v. ap. Osann. p.
504 sq. ,

OAYMIHONIKON ANATPA«dH.
2.

Plutarch. Numa c. 1 : Τῶν ᾿Ολυμπιονιχῶν... τὴν
ἀναγραφὴν ὀψὲ φασὶν Ἕππίαν ἐχδοῦναι τὸν “Ἠλεῖον,
P οὐδενὸς ὁρμώμενον ἀναγχαίου πρὸς πίστιν.
| Ἠλεϊον] Δήλιον voluit Meziriacus, sine causa.
| Boca levitatem sophiste. De declamationibus
| Hippiz Olympicis v. Platon. Hip. min. init., Lu-

cian. Herodot. c. 3. Confer etiam ΡΈΕΙ ΚΑ M4
24, ubi loquitur de signis chori puerorum, que
Messenii naufragi posuerant : Τὸ μὲν δὴ ἐπίγραμμα
ἐδήλου τὸ ἀρχαῖον, ἀναθήματα duds τῶν ἐν πόρθμῳ
Μεσσηνίων - χρόνῳ δὲ ὕστερον Ἱππίας 6 λεγόμενος
ὑπὸ Ἑλλήνων σοφὸς. τὰ ἐλεγεῖα ἐπ᾽ αὐτοῖς ἐποίη--
σεν. Cf. Osann. 1. l. p. 498.

| ; FRAGMENTA. 61
É XYNATOTH. - | ΕΘΝΩΝ ONOMAXIAT.

Ὶ Ὡς τα

ΐ Athen. XIII p. 3560; A : Ἐπὶ κάλλει δὲ.. «διαθόη- Schol Apoll. Rhod. III, 1079 : Ἱππίας δὲ ὃ

Δήλιος (scr. videtur "HAetoc) ἐν ᾿Εθνῶν ὀνομασίαις

φησὶν ἔθνος τι χαλεῖσθαι Σπάρτους. Idem statuit Dio-

nysius (Samius fr. 9} ap. schol. Eur. Phoen. p. 670.

Ad eundem librum pertinere videntur sequentia.
A. .

Eustath.: ad Dionys. 270 : Ἱππίας ἀπὸ ᾿Ασίας
xai Εὐρώπης τῶν ᾿ΩὨχεανίδων τὰς Ἠπείρους χαλεῖ.

Schol. ad. 1.. 1. : Ἱππίας μέντοι φησὶν ἀπὸ τῶν
Ὠχεανοῦ θυγατέρων (sc. nomen habere Asiam et
Europam ἢ" δύο γὰρ ᾿Ὠκεανίδας πρότερον γενέσθαι,
᾿Ασίαν xaX Εὐρώπην, ἀφ᾽ ὧν τὰς χώρας εἰρῆσθαι.

5.

Schol. Pindar. Nem. VIII, 53 : Quattuor com-
memorant urbes Ephyre nomine : τρίτην δὲ περὶ
Ἦλιν, ἧς Ἱππίας μνημονεύει. Cf. Apollodor. fr. 170.

Sequuntur quse certis libris assignari nequeunt,

6.
Clem. Al. Strom. VI, p. 265, 5 Sylb. : Ἀλλ᾽

ἵνα μὴ ἐπιπλέον προΐῃ ὃ λόγος φιλοτιμουμένων ἡμῶν
τὸ ἐνεπίφορον εἰς χλοπὴν τῶν “Ἑλλήνων χατὰ τοὺς λό--
γοὺς τε xal τὰ δόγματα ἐπιδεικνύναι. φέρε ἄντιχρυς
μαρτυροῦντα ἥμιν Ἵππίαν τὸν σοφιστὴν τὸν Ἠλεῖον,
ὃς τὸν αὐτὸν περὶ τοῦ προχειμένου μοι σχέμματος
ἥχειν λόγον, παραστησώμεθα ὧδέ πως λέγοντα"

« Τούτων ἴσως εἴρηται τὰ μὲν Ὀρφεῖ, τὰ δὲ Mov-
σαίῳ χατὰ βραχὺ. ἄλλῳ ἀλλαχοῦ, τὰ δὲ “Ησιόδῳ, τὰ
δὲ Ὁμήρῳ, τὰ δὲ τοῖς ἄλλοις τῶν ποιητῶν, τὰ δὲ ἐν
συγγραφαῖς, τὰ μὲν “ἕλλησι, τὰ δὲ βαρῥάροις" ἐγὼ
δὲ ἐκ πάντων τούτων τὰ μέγιστα xal ὁμόφυλα συνθεὶς,
τοῦτον καινὸν χαὶ πολυειδῇ τὸν λόγον ποιήσομαι. »

. COLLECTIO.

1.

Ob forme speciem clarze niulieres fuerunt : Thargelia
Milesia, qua. quattuordecim viris nupsit, formosa admo-
dum et sollers, ut ait Hippias Sophista in libro Synagoge

. inscripto.

- OLYMPIONICARUM RECENSUS.
Pu "ἢ,
. Olympioniearum Recensum sero demum aiunt Hippiam

Eleum edidisse, nullis tamen fultum argumentis ad fidem
faciendam necessariis.

NOMINA GENTIUM.

3.
F. Hippias Eleus in Nominibus gentium. populum quendam
. dicit appellari Spartos.

4.

Bippias ab Asia et Europa Oceani filiabus continentes no-

"men habere ait.

5.
Ephyra tertia circa Elin sita est; meminit ejus Hippias.
6. ;
Sed ne nostra longius procedat oratio, dum hoc agimus
ut ostendamus , quam sint Greeci proclives ad furtum et in
orationibus et in dogmatibus, age adducamus Hippiam so-
phistam Eleum, qui aperte nobiscum facit, et id ipsum
tractabat, quod ad considerandum nobis est propositum.
Sic autem dicit : « Ex his fortasse dicta sunt alia quidem
ab Orpheo, alia a Museo breviter, alia alibi : alia autem ab
Hesiodo, alia ab Homero, alia ab aliis poetis; alia ab i's
que scripta sunt soluta oratione; alia a Grecis, alia a
barbaris. Ego autem quum ex his omnibus ea, qu: sunt
maxima et ejusdem generis, composuero , hanc novam et
multiformem conficiam orationem. »

02 HIPPLE ELEI

Hzc ex procemio declamationis alicujus. — Lo-
beck. Aglaoph. p. 337 : « Horum auctorem eum
esse qui praefertur, nihil dubitat Ebertus ( Diss. Sic.
p. 8), equidem prestare nolim. » Judicii causam
non perspicio. Ceterum locus l. ad judicandam ra-
tonem qua argumenta sua tractarint sophistze ,
apprime accommodatus.

7.
Argument. ad Sophoclis OEd. Tyr. : Ἴδιον δέ τι

πεπόνθασιν οἱ μεθ᾿ Ὅμηρον ποιηταὶ τοὺς πρὸ τῶν

4 ’ὔ
Τρωιχῶν βασιλεῖς τυράννους προσαγορεύοντες, ὀψέ

ποτε τοῦδε τοῦ ὀνόματος εἰς τοὺς Ἕλληνας διχδοθέντος,
xac τοὺς ᾿Αρχιλόχου χρόνους, χαθάπερ Ἱππίας ὃ σο-
φιστής φησιν. — Cf. Suidas v. Τύραννος.

Primum τύραννον innuit Gygen ("Aog oy oc6 Πά-
ptoc χατὰ τὸν αὐτὸν, sc. quo Gyges regnavit, χρόνον
γενόμενος Herodot, I, 12). Clem. Alex. Strom. I,
p. 389 Sylb. : Εὐφορίων ἐν τῷ περὶ ᾿Αλευαδῶν χατὰ
Γύγην αὐτὸν (Ὅμηρον) τίθησι γεγονέναι" ὃς βασι-
λεύειν ἤρξατο ἀπὸ τῆς ιη΄ Ὀλυμπιάδος: ὃν xal φησὶ
πρῶτον ὠνομάσθαι τύραννον. Cf. Ebert. Sicul. p. 1
et 9 sqq.

8.

Vit. Homeri ed. lriarte p. 233 : Ἱππίας xal
"Exgogoc Κυμαῖον (τὸν “Ομηρόν φησι γεγονέναι). —

Eleum Hippiam, neque alium, intelligendum
esse recte contendit Welcker. Cyc/. p. 143, not.
167. — Fortasse hxc petita sunt ex oratione de
studiis quibus juvenem incumbere decet, quam
habuerat Lacedzmone. V. Plato Hipp. maj. p. 97, F
(286), ubi Hippias loquitur hunc in modum : Περὶ
δὲ ἐπιτηδευμάτων χαλῶν καὶ ἔναγχος αὐτόθι (Spartae)
ηὐδοχίμησα διεξιὼν ἃ χρὴ τὸν νέον ἐπιτηδεύειν. " Ec
γάρ μοι περὶ αὐτῶν πάγχαλος λόγος συγχείμενος, καὶ
ἄλλως εὖ διαχείμενος χαὶ τοῖς ὀνόμασι. ὙΠ ν᾽ ΑΝ, δέ
μοί ἐστι xal ἀρχὴ τοιάδε τις τοῦ λόγου ἐπειδὴ ἢ Τροία
ἥλω, λέγει ὃ λόγος ὅτι Νεοπτόλεμος Νέστορα ἔροιτο
ποῖά ἐστι χαλὰ ἐπιτηδεύματα, ἃ ἄν τις ἐπιτηδεύσας
νέος ὧν δοχιμώτατος γένοιτο. Μετὰ ταῦτα δὴ λέγων

ἐστὶν 6 Νέστωρ χαὶ ὑποτιθέμενος αὐτῷ πάμπολλα vó- —
μιμα xol πάγχαλα. Deinde dicit : in eadem oratione —
xai ἄλλα πολλὰ χαὶ παντοδαπὰ ἐπιδέδεικται xal mpi
ποιητῶν καὶ ἄλλων καὶ περὶ Ὁμήρου. ---- Ex hoc loco |
sua effinxit Philostratus Vit, Soph. I, 11, p. 4 οὔ: 3
"Ecct δὲ αὐτῷ (Ἱππία) xot Τρωιχὸς διάλογος, οὐ λόγος
6 Νέστωρ ἐν 'Γροίᾳ x. τ. A. V. 666]. p. 191, Osann, —
l. 1. p. 508. e. »
9-

Plutarch. Lycurg. c. 23 : Αὐτὸν δὲ τὸν Λυκοῦργον :
Ἵππίας μὲν 6 σοφιστὴς πολεμικώτατόν quot. γενέσθαι 2
xol πολλῶν ἔμπειρον στρατηγιῶν.

10.

Diogen. L. I, 25, de Thalete : Ἀριστοτέλης δὲ
xai Immíx φασὶν αὐτὸν xal τοῖς ἀψύχοις μεταδιδόναι
ψυχὰς, τεχμαιρόμενον £x τῆς λίθου τῆς μαγνήτιδος ο
χαὶ τοῦ ἠλέχτρου. V. Brandis. Gesch. d. gr. Philos. 1, —
p. 119. |

Il.

Schol, Arat. Pbhen. 172 : Ἱππίας δὲ xot Φερε- p
χύδης (fr. 46) ζ΄ ( Hyadas esse dicunt ). Y

12.

Schol. Pind. Pyth, IV, 288 : Ταύτην (Phrixi
novercam) 6 μὲν Πίνδαρος ἐν Ὕμνοις Δημωτικήν
qnot , Ἱππίας δὲ Γοργῶπιν. Cf. Pherecyd. fr. 5»,
ubi pro matrem scribe novercam.

ES. 0 Ux

Stobzus Flor. XXXVIII, 32, ex Plutarcho :
€ , / 7, a , ^ ,
Ἱππίας λέγει δύο εἶναι φθόνους, τὸν μὲν δίκαιον, ὅταν
τις τοῖς χαχοῖς φθονῇ τιμωμένοις, τὸν δὲ ἄδιχον, ὅταν
τοῖς ἀγαθοῖς" xoa διπλᾷὰ τῶν ἄλλων οἱ φθονεροὶ καχοῦν-᾿
ται" οὐ γὰρ μόνον τοῖς οἰχείοις χαχοῖς ἄχθονται, ὥσπερ
ἐχεῖνοι; ἀλλὰ χαὶ τοῖς ἀλλοτρίοις ἀγαθοῖς. Cf. "Eschyl.
Agam. 843.

A 3
Notandum est poetas posthomericos reges antetrojanos
appellare /yrannos, quum sero demum hocce nomen apud
Graecos percrebuerit, Archilochi temporibus, uti Hippias
sophista tradit.
8.
Hippias et Ephorus Homerum Cumanum fuisse perhi-
bent.
9.
Lycurgum Hippias sophista dicit bellicosissimum atque
peritia imperatoria insignem fuisse.
10.
Aristoteles et Hippias tradunt Thaletem etiam rebus ina-

nimatis animas tribuisse, et argumentum ejus sententie
petiisse a magnete lapide et ab electro.
à 11.
Hippias et Pherecydes septem Hyadas esse dicunt.
12.
Phrixi novercam Pindarus in Hymnis Demoticen, Hippias
Gorgopin esse dicit.
13. M
Hippias ait duo esse genera invidiz : alterum justze, si — —

quis malis et tamen honoratis invideat; alterum injuste, si — —

quis bonis invideat. Ac duplici malo invidi afficiuntur; — —
nam non solum sua damna dolent, uti reliqui, sed etiam — —
bona aliena. ᾿ ἊΣ

ἢ
E

τὴν

Idem ibid: XLII, 10, ex eodem Plutarcho : 'Iz-
T ὅτι δεινόν ἐστιν JU Qux 6o) x , οὕτως ὀνομά--
ν» ὅτι οὐδὲ τιμωρία τις κατ᾽ αὐτῶν γέγραπται ἐν τοῖς
, ὥσπερ τῶν κλεπτῶν xal ἄριστον ὃν κτῆμα
αν χλέπτουσιν, ὥστε ἣ ὕόρις xaxoüpyoc οὖσα,
ρα ἐστὶ τῆς διαβολῆς, διὰ τὸ μὴ ἀφανὴς εἶναι.

ἂν

FRAGMENTA. | 03"

15.

Phrynichus p. 312 : Παρχθήχην Ἱππίαν xoi" ovd
τινα συγγραφέα φασὶν elpnxévat , ἡμεῖς δὲ τοῦτο ma-
ραχαταθήχην ἐροῦμεν, ὡς Πλάτων xoi Θουχυδίδης

| xa Δημοσθένης.

P- 14.
- Mippias ait, ingens malum esse calumniam, proptereà

est in fures : nam amicitiam, quod bonum est optimum, suffu-
itur, adeo ut insolentia, etsi multorum malorum causa ,
amen justior sit calumnia , quia non est clandestina.

jue ] nulla legibus in calumniatores scripta sit poena , sicuti

15.
Παραθήχην Hippiam et Ionem scriptorem quendain
dixisse aiunt; nos id dicimus παρακαταθήχην (depositum),
ut Plato, Thucydides et Demosthenes.

DAMASTES SIGEENSIS.

Dionys. Hal. Jud. de Thuc..c. 5 : ᾿Ολίγῳ mpe-
σθύτεροι τῶν Πελοποννησιαχῶν xat μέχρι τῆς Θουχυ-
δίδου παρεχτείναντες ἡλιχίας ᾿Ἑλλάνιχός τε ὃ Λέσδιος
χαὶ Δαμάστης ὃ Σιγειεὺς, xoi Ξενομήδης ὃ Χῖος xot
Ξάνθος ὃ Λυδὸς καὶ ἄλλοι συχνοί.

Suidas : Δαμάστης, Σιγειεὺς ἀπὸ Σιγείου τῆς Τρωά-
δος, Διωξίππου υἱὸς, γεγονὼς πρὸ τῶν Πελοποννησια-
χῶν, σύγχρονος ἫἩ ροδότῳ, [τῶν πλουσιωτάτων, ἵστο-
ριχός. Γέγράφε Περὶ τῶν ἐν «Ἑλλάδι γενομένων, Περὶ
γονέων χαὶ προγόνων τῶν εἰς Ἴλιον στρατευσαμένων
βιδλία δύο, ᾿Εθνῶν κατάλογον xat πόλεων, Περὶ ποιη-
τῶν xol σοφιστῶν, xal ἄλλα συχνά. Γέγονε δ᾽ Ἕλλανί-
χου μαθητής.

Πλουσιωτάτων)] Mss. Paris., editt. Mediolan. et
Veneta; παλαιοτάτων editt. Basil. et. Genev. —
σύγχρ. Ho. x ρονογράφος, γέγραφε xc. Eudoc.
p. 127.

Idem : Πῶλος, Ἀχραγαντῖνος, ῥήτωρ, μᾶλλον δὲ
σοφιστὴς τῶν πάλαι, διδάσκαλος Λιχυμνίου, ἔγραψε
Γενεαλογίαν τῶν ἐπὶ Ἴλιον στρατευσάντων Ἑλλήνων
xxi βαρθάρων, καὶ πῶς ἕκαστος ἀπήλλαξε: τινὲς δὲ
αὐτὸ Δαμάστου ἐπιγράφουσι. Νεῶν χατάλογον. Περὶ
λέξεως. Cf. Eudocia p. 355.

Agathemerus I, x : Ἀναξίμανδρος ὃ Μιλήσιος,
&xoucti Θάλεω, πρῶτος ἐτόλμησε τὴν οἰχουμένην ἐν
πίναχι γράψαι. Μεθ’ ὃν "Exacatoc 6 Μιλήσιος, ἀνὴρ
πολυπλάνης διηχρίδωσεν ὥστε θαυμασθῆναι τὸ πρᾶγμα.
Ἔλλάνιχος γὰρ 6 Λέσόιος ἀνὴρ πολυΐστωρ, ἀπλάστως
παρέδωχε τὴν ἱστορίαν. Εἶτα Δαμάστης ὃ Κιττιεὺς (scr.
ὃ Σιγειεὺς) τὰ πλεῖστα ἐχ τοῦ “Ἑκαταίου μεταγράψας
Περίπλουν ἔγραψε.

Porphyrius lib. I Φιλολ. dxpoxc. ap. Euseb. Pr.
E. p. 466 : Τὰ βαρδαριχὰ νόμιμα “Ελλανίχου éx τῶν
Ἡροδότου χαὶ Δαμάστου ( vulg. Δαμάσου) ; συνῆχται.

Avienus Orz mar. 42 veteres geographos recen-
sens post Hecateum, Hellanicum, Phileam et
ignotum: aliunde Pausimachum Samium ponit
Damastem nobili natum Sige.

Damastes (ἢ Sigeensis Herodoti zequalis fuisse di-
citur; equidem supparem potius dixerim, quan-
doquidem discipulum esse volunt Hellanici, vicini
Lesbii, Nihil tamen premo verba grammatici, quum
fama ista inde orta esse possit, quod in operibus
suis Damastes Hellanici maxime vestigia legerit.
Idque fragmentis comprobatur (fr. 1. 5. 6),

| (*) De Damaste vel Daznaso , fratre Democriti, Dama-

sippi filio, v. Mullach. Fragm. Democrit. p. 36 sqq. — Alium
Damastem habes in Plutarcho (Thes. c. 11). — Damasos
varios v, in Steph. Thes. s. v.

Nobilis generis divitias testari videtur Suidas ver-
bis τῶν πλουσιωτάτων : nam alterius lectionis (τῶν ὦ
παλαιοτάτων) auctoritas est pene nulla, quamquam

*.

acquiescendum ea putavit vir doctus in Museo crit, —
Cantabrig. tom. II, p. 108. At nemo negabit verbis
τῶν πλουσ. insoliti aliquid inesse; accedit quod omit- —
tuntur ab Eüdocia. Nescio an ex antedentibus zv
Πελοποννησιαχῶν parum distincte scriptis nata sint. !
Corrupta esse et loco mota etiam Bernhardyus cen- ὁ
set. « Jam in continuis, ait, liber Περὶ τῶν ἐν "EA. —
γεν. quum argumentum aut obscurum ostendat aut —
incredibile , placet inscriptionem sic resarciri, περὶ
τῶν ἐν «Ἑλλάδι γενομένων ἀρχαιοτάτων [γενῶν vel —
ἐθνῶν]. Atque haud scio an infra posita ἐθνῶν χατάλο-
«ov xad πόλεων huc referenda sint, » Hzec ille; atque
laborare titulum 7. τ. 'E23. γεν. mihi quoque per-
suasum est, quum ᾿λληνιχὰς ἱστορίας vix quisquam
eo modo indicaverit. Deletis γενομένων περὶ, scri- |
pserim περὶ τῶν ἐν “Ελλάδι γονέων etc., quibus oppo-
sita erat altera operis pars de Aarbaris, qui ante —
Trojam pugnaverint. Hujus enim mentionem Sui-
das, quum s. v. Δαμάστης omiserit , v. Πῶλος me-

minisse non neglexit. — Opus quoniam duobus li-

bris absolutum est, Damastes breviter rem tractas-

se ac fila genealogica texuüisse habuerit satis. De

eodem loco postea amplissimum opus composuit
Demetrius Scepsius, quem secutus est Apollodo-

rus Atheniensis, Ceterum qui factum sit ut Da-

mastis liber ab aliis Polo, Gorgiz discipulo, ad-

scriberetur, haudliquet. Argumentum ejus accom-

modatum sane erat, quo tractando eruditionem so-

phista ostenderet.

Sequitur ap. Suid. v. Πῶλος, Νεῶν κατάλογος.
qui cum antecedente opere non potuit non con-
junctus esse; v. Δαμάστης sequitur "E0vGv κατάλογος
xa πόλεων : suspiceris νεῶν χατάλογος" περίπλους; at
domanda conjectandi prurigo : nam recte hzc sese
habere videntur, quum Damastes Περὶ ἐθνῶν citetur
Stephano Byz. (fr. 1.) Ab hoc libro non diversus -
qui ab Agathemero memoratur Περίπλους. --- Ad ὦ
librum Περὶ ποιητῶν xat σοφιστῶν retuli fragm. 8 de
majoribus Homeri. Inter ea, qua deinceps a Sui-
da ponuntur ἄλλα συχνά, fuerint libri Περὶ εὑὕρη-
μάτων (fr. 9) et chronologica quedam, si quidem. —
recte Damastes ab Eudocia χρονολόγος appellatur. |
Fragmentum habemus de die quo Trojaexpugnata
sit, Fortasse etiam in libro De poetisad chronolo-
gicum maxime rerum ordinem (secundum seriem |
sacerdotum Junonis Argiv?) recteconstituendum — —
auctor attenderat, Jh

E

5

x mos.

YO npe

"ὦ»- zs 3
ORE

᾿ς Quodattinet Hellanici Νόμιμα βαρθαρικά, quae ex
-Damastis libris Porphyrius conflata esse opinatur,
- vide qu:e dixi in Vita Hellanici.

Geographica Damastis haud semel consuluit Era-
tosthenes; quod crimini vertit Strabo I, p. 47 :

Οὐδὲ τοῦτ᾽ εὖ ᾿Ερατοσθένης, ὅτι ἀνδρῶν οὐχ ἀξίων μνή-
μῆς ἐπιπλέον μέμνηται, τὰ μὲν ἐλέγχων, τὰ δὲ πι-

,

- ,
61600, xal μάρτυσι χρώμενος αὐτοῖς, οἷον Δαμάστη
χαὶ τοιούτοις ἄλλοις. Καὶ γὰρ εἴ τι λέγουσιν ἀληθὲς, οὐ
μάρτυσί γε ἐχείνοις χρηστέον περὶ αὐτοῦ, οὐδὲ πιστευ-

᾿ χέον διὰ τοῦτο... Ὁ δὲ Δαμάστῃ χρώμενος μάρτυρι οὐδὲν
— διαφέρει τοῦ καλοῦντος μάρτυρα τὸν Βεργαῖον (sc. An-
- tiphanem ), ἢ τὸν Μεσσήνιον Εὐήμερον χαὶ τοὺς ἄλλους,

οὺς αὐτὸς (ὁ ᾿Ερατοσθένης) εἴρηχε διαδάλλων τὴν φλυα-

| ρίαν. Καὶ τούτου ( Damastis puto) δ᾽ ἕνα τῶν λήρων αὖ-
᾿ τπὸςλέγει, τὸν μὲν Ἀράδιον κόλπον λίμνην ὑπολαμόάνον--

τος εἶναι. Cf. fr. 3. Quasreprehensionesjusto severio-

γος esse, quum ratio temporum, quibus auctores

vixerint, non habitasit, recte monuerünt. Vide Bern-
hardy ad Eratosth. p. 44 sqq. et passim. Ceterum
quum de rebus ipsis Damastes ex Hecatzo et Hel-

-Janico in plerisque penderet, maxima operum virtus

in elegantiore narrationis forma posita fuisse videtur.
Eum sophistarum si non studia, consuetudinem
certe ( Athenis) coluisse, ex opere, in quo poetis

- sophistas adjunxit, jure colligas. Gorgias inter ma-
- jores Homeri numeravit Museum ; idem Damasti

ἢ placuit (fr. 8).

ITEPIIIAOYX. (ΠΕΡῚ EONQN.)
à /
I.

Stephan. Byz. : Ὑπερύόρεοι... Δαμάστης 9 ἐν τῷ
Περὶ ἐθνῶν: Ἄνω Σχυθῶν Ἰσσηδόνας oixciv, τούτων δ᾽
GT, ,
, , , m
ἀνωτέρω ᾿Αριμάσπους, ἄνω δ᾽ Ἀριμασπῶν τὰ "Piraux
. E
ὄρη, ἐξ ὧν τὸν βορέαν πνεῖν, χιόνα δ᾽ αὐτὰ μήποτε ἐλ-

λείπειν" ὑπὲρ δὲ τὰ ὄρη ταῦτα Ὑ περόορέους χαθήχειν

εἰς τὴν ἑτέραν θάλασσαν.
Sequitur Hellanicum (fr. 96 ). Cf. Ukert. Ueber

— Hecateeus τι. Damast. geogr. p. 51; Müller. Dor. I,

E P. 276.

DAMASTIS SIGEENSIS FRAGMENTA. 65

4.

Strabo XIII, p. 583 init., de finibus Troadis :
Εὐθὺς ἐπὶ τῶν κατὰ τὴν Προποντίδα τόπων ὃ μὲν Ὅ-
μηρος ἀπὸ τοῦ Αἰσήπου τὴν ἀρχὴν ποιεῖται τῆς Τρωά-
$o; Εὔδοξος δὲ ἀπὸ Πριάπου xoi ᾿Αρτάχης, τοῦ ἐν τῇ
Κυζικηνῶν νήσῳ χωρίου ἀνταίροντος τῷ Πριάπῳ, συ--
στέλλων ἐπ᾽ ἔλαττον τοὺς ὅρους" Δαμάστης δ᾽ ἔτι μᾶλλον
συστέλλει ἀπὸ Παρίου: καὶ γὰρ οὗτος μὲν ἕως Λεχτοῦ
προάγει: ἄλλοι δὲ ἄλλως. In arctius fines contraxit
Charon fr. 8.; cf. Ephorus fr.; 89; Schotmann.
Geogr. Hom. p. 98 ; Heyn. ad Hom. tom. V, p. 596;
Ukert. l. l. p: 47.

Strabo XIV, p. 684, de Cypro : Τί δὲ δεῖ τῶν
ποιητῶν θαυμάζειν, xol μάλιστα τῶν τοιούτων, οἷς f,
πᾶσα περὶ τὴν φράσιν ἐστὶ σπουδὴ, τὰ τοῦ Δαμάστου
συγχρίνοντας, ὅστις τῆς γήσου τὸ μῆχος ἀπὸ τῶν ἄρ--
xcov πρὸς μεσημόρίαν ἀποδίδωσιν, ἀπὸ “ἹἹεροχηπίας,
ὥς φησιν, εἰς Κλεῖδας : Οὐδὲ 6 Ερατοσθένης εὐ" αἰτιώ-
μένος γὰρ τοῦτον, οὖχ ἀπ᾿ ἄρχτων φησὶν εἰναι τὴν Ἵερο-

/ 2 4 5 ὸνΝ / EE M δὲ οὍὨ , » 92. 2 24
χηπίαν, ἀλλ᾽ ἀπὸ νότου" οὐδὲ γὰρ ἀπὸ νότου, ἀλλ᾽ ἀπὸ
δύσεως. εἴπερ ἐν τῇ δυσμιχὴ πλευρᾷ χεῖται, ἐν d) xot

3 e Tl μ 4; e 1 2 *

ἡ Πάφος xat 6 ᾿᾿Αχάμᾶς.
| Ἵ

Festus Ruf. Avienus Or. marit, 370 :

Sed ad columnas quidquid interfunditur

unde cestuantis, stadia septem vix ait

Damastes esse. Caryandaus Scylax

medium fluentem inter columnas adserit

tantum patere quantum cestus Bospori 6st.
Ad hzc clar. Letronn. in Fragments des poémes
géogr. de Scymnus, etc. p. 240 : « Le passage de
Scylax auquel le poéte fait allusion, n'existe pas
dans notre périple, et n'a jamais pu y étre, puis-
que la largeur du détroit des colonnes y est indi-
quée comme étant d'un jour de navigation, cé qui
est fórt différent de sept stades; mais comme cette
mesure de sept stades est précisément celle que
notre périple donne au Bosphore de Thrace, je crois
qu'Aviénus a fait tout simplement une confusion de

DE GENTIBUS.

1.
Damastes in opere De gentibus supra Scythas dicit habi-

tare Issedones , supra hos Arimaspos , supra hos esse montes -

Ripeos, ex quibus flaret boreas, et ubi nives nunquam de-

; essent. Trans montes istos habitare Hyperboreos usque ad

alterum mare pertinentes.
2.

Statim ab ipsis ad Propontidem locis Homerus ab JEsepo
facit initium : Eudoxus ab Artace et Priapo, cui Artace in

* - L L Li Li
. OCyzicenorum insula opponitur, arctius contractis finibus !

FRAGMENTA H.ST. GR. vol. 11.

Troadis, sumit : Damastes etiam maágis, a Pario eam inci-
piens. Atque hic quidem usque ad Lectum producit, alii vero
aliter.

3.

Quid vero attinet poétas mirari, maxime eos, qui omne
studium dictioni modo impendunt, si Damastis scripta
componamus, qui longitudinem insule a septentrione ad
meridiem metitur ab Hierocepia (i. e. sacro horto) ad Cli-
das? Ac ne Eratosthenes quidem recte : incusans enim hunc,
Hierocepiam non a septentrione esse aif, sed a meridie : at
ne a meridie quideni est, sed in occidua parte, ubi etiam
Paphus sunt et Acamas.

66 . . DAMASTIS SIGEENSIS

deux faits distincts, d'oü est résulté un rapproche-
ment inexact : au lieu de dire que, selon Scylax,
la largeur du détroit des colonnes est égale à celle
du Bosphore, il aurait dà dire que la largeur de
ce détroit, selon Damastes, était égale à celle que
Scylax donnait au Bosphore. Les citations des an-
ciens, si souvent faites de mémoire , présentent des
erreurs bien plus fortes que ce malentendu. »

»

Valerius Max. VIII, 13,6 : Hellanicus vero ait,
quosdam ex gente Epiorum, quce pars est /Etoliee ,
ducenos explere annos; eique subscribit Damastes,
hoc amplius affirmans, Lictorium quendam ex his,
ma.cimarum virium staturceque precipue, trecen-
tesiinum annum cumulasse.

6.

Plinius VII, 49, p. 37 Tchn. : Hellanicus quos-
dam in jEtolia Epiorum gentis ducentos ( sc. an-
nos ) explere. Cui adstipulatur Damastes (nonnulli
libri Damiades ), memorans Pictoreum ex iis pree-
cipum corpore viribusque, etiam trecentos vixisse.

[XPONIKA.]
ip

Plutarch. Camill. c. 19 : Thargelion mensis Bar-
baris infaustus est. Eo mense Persze ad Granicum
victi , καὶ Καρχηδόνιοι περὶ Σικελίαν ὑπὸ Τιμολέοντος
ἡττῶντο τῇ ἑύδόμη φθίνοντος, περὶ ἣν δοχεῖ χαὶ τὸ
Ἴλιον ἁλῶναι, ὡς "Ἔφορος xoi Καλλισθένης χαὶ Δα-
μάστης χαὶ Φύλαρχος (fr. 66) ἱστορήκασιν.

In his aliter statuit ac Hellanicus (fr. 144). Cf.
not. ad M. Par. p. 568. Fluxit numerus ex Iliade
parva. Vid. Callisthenes fr. 15.

8.

Dionys. Hal. A. R. 1, c. 72 : Ὁ τὰς ἱερείας τὰς ἐν
Ἄργει xal τὰ καθ᾽ £xd 3 5v Αἱ
Ἄργει καὶ τὰ καθ᾽ ἑχάστην πραχθέντα συναγαγὼν AT-
γείαν φησὶν ἐχ Μολοττῶν εἰς Ἰταλίαν ἐλθόντα uet
᾿Οδυσσέως, οἰκιστὴν γενέσθαι τὴς πόλεως" ὠνομάσαι

δ᾽ αὐτὴν ἀπὸ μιᾶς τῶν Ἰλιάδων Ρώμης. Ταύτην δὲ λέ- 2
γει ταῖς ἄλλαις Τρωάσι παραχελευσαμένην, χοινῇ μετ
αὐτῶν ἐμπρῆσαι τὰ σχάφη, βαρυνομένην τῇ πλάνη,
Ὁμολογεῖ δ᾽ αὐτῷ xoi Δαμάστης 6 Σιγειεὺς (vg. Σι-
γεύς) καὶ ἄλλοι τινές. P »

Eadem ex Dionysio Euseb. Arm. p. 204 Mai.,
ex Eusebio Syncell. p. 192. Apud Syneell. in codd. ὦ
Δαμαστὶς Σιγιεὺς vel Αἰγειεύς ; ap. Euseb. Damastes J.
Sidetes, — "Ex Μολοττῶν ) ἐχμολωτὸν, ἐχμολώτον
codd, Syncell.; captieum [αἰχμιάλωτον) vertit Goar. ὦ
— :Ὸ τὰς ἱερείας.. συναγαγών ] 55. Hellanicus. Ad.
Molossos /Eneas venit ex Thracia, uti colligis ex 8
Hellanico (fr. 127 extrem). — — lo

——— 9 0 0 ——

[ΠΕΡῚ EYPHMÁTON. ]

d: : |
Plinius H, N. VII, 57, de rerum inventoribus : ^
Diremem Damastes Erythrecos fecisse, triremem |
Thucydides Aminoclem Corinthium, ^ d
In indice auctorum Plinian. Damastis nomen oc-
currit ad libr, IV. V. VI. VII. Num περὶ εὑρημάτων
Damastes data opera scripsit? pur

ΠΕΡΙ HOIHTON ΚΑΙ XOOIXTON.
10. 4

Vit. Homer. cod. Matrit. ed. Triart. p. 233 E
᾿Αναξιμένης xol Δαμάστης xol Πίνδαρος Χῖον τὸν Ὅ-
ϑῆρον ἀποφαίνονται καὶ Θεόχριτος: ὃ δὲ Δαμάστης

χαὶ δέκατον αὐτὸν ἀπὸ Μουσαίου φησὶ γεγονέναι.
Proclus Vit. Hom. p. 25 in Βιογρ. Wester-
manni : Ἑλλάνιχος xol Δαμάστης xai Φερεχύδης cic
Ὀρφέα τὸ γένος παράγουσιν αὐτοῦ. Μαίονα γάρ φασι
τὸν Ὁμήρου πατέρα, καὶ Δῖον τὸν Ἡσιόδου γενέσθαι ὦ
Ἀπελλίδος, τοῦ Μελανωποῦ, τοῦ ᾿Ἐπιφραδέος, τοῦ
Χαριφήμου, τοῦ Φιλοτερπέος, τοῦ Ἰδμονίδα, τοῦ Εὖ.
χλέους, τοῦ Δωρίωνος, τοῦ Ὀρφέως. Γοργίας δ᾽ δ᾽
Λεοντῖνος εἰς Μουσαῖον αὐτὸν ἀνάγει. ái
Non ubique igitur Pherecydes, Hellanieus et Da-
mastes inter se consensere , nisi forte in cod. Ma- .
trit. Damastes perperam citatur pro Gorgia Leon-

[CHRONICA]

1.

Carthaginienses a Timoleonte in Sicilia victi sunt Thar-
gelionis die ante finem mensis septimo; circa eundem diem
etiam Troja capta ease videtur, ut Ephorus, Callisthenes,
Damastes et Phylarchus tradiderunt.

8.

Is qui sacerdotes Junonis Argivee recensuit et quà sub
uniusujusque sacerdotio gesta sint, congessit, /Eneam dicit e
Molossis in ftaliam cum UI ysse profectum urbis conditorem
exstitisse , quam de Rome , unius ex Thadibus mulieribus,
nomine nuncupaverit. Hanc enim ceteras Trojanas impu-

esse exhibent; item Theocritus. Ac Damastes quidem eum

lisse ut una cum ipsa naves incenderent, fatigatam scilicet —

itineris erroribus. Consentit Hellanico etiam Damastes Si- —

geensis et alii nonnulli. T

DE POETIS ET SOPHISTIS.

10. . -
Anaximenes et Damastes et Pindarus Homerum Chium "

ἔσει

esse decimum ἃ Museo dicit. .

Hellanieus et. Damastes et Pherecydes Homeri genus ab —
Orpheo deducunt. Etenim Mieonem dicunt Homeri, et
Dium Hesiodi patrem filios fuisse Apellidis, Melanopis, |
Epiphradis , Chariphemi , Philoterpis , Idmonidis, Eucleis, |
Dorionis, Orphei. gu

recen

- tino. Nam ubi Musceum . exspectas, Proclus ponit
- Dorionem; eodem loco Δρής nominatur ap. Chara-
— eem, "Oozrc in Certam. Hom.-et Hesiodi. Qua no-
— mina ex uno eodemque corrupta esse videntur.
E e (( οἱ. p. 149, ubi vide) statuit indicari

ET ANAXIMANDRI MILESII FRAGMENTA.

67

iis gentes quibus singuli Homerum vindicare stu-
duerint, Dores, Thraces, Odrysas(?); Museum
vero iis deberi, qui cum Atheniensium civitate ge-
nealogiam Homeri conjunxerint. Cf, idem p. 192,

176; Nitzsch. Hist. Hom. II, p. 88.

4
d

ANAXIMANDER MILESIUS.

LECT mcer» Áo
αἰ ἢν E ἘΠ ΝΣ Du

Suidas : Ἀναξίμανδρος, Ἀναξιμάνδρου, Μιλή-
cto; , ὃ νεώτερος, ἱστοριχός" γέγονε δὲ χχτὰ τοὺς Ἄρτα-
ξέρξου χρόνους τοῦ Μνήμονος χληθέντος. Ἔγραψε
᾿ Συυδόλων Πυθαγορείων ἐξήγησιν" οἷόν ἐστι τὸ Ζυγὸν
᾿ μὴ ὑπερύαίνειν: Μαχείρᾳ πῦρ μὴ σχαλεύειν: Ἀπὸ
- δλοχλήρου ἄρτου μὴ ἐσθίειν " xo τὰ λοιπά. Cf. Eudo-

cia. (Artaxerxes Mnemon regn. 405—359 a. C.)
Diogen. L. II, 2 : Prater Anaximandrum phi-
losophum γέγονε xoi ἄλλος ᾿Αναξίμανδρος ἱστοριχὸς,
xxi αὐτὸς Μιλήσιος, τῇ Ἰάδι γεγραφώς.
Anaximander h. 1. fortasse non diversus est ab
illo, quem cum Stesimbroto inter magistros Nice-
- rati nominat Xenophon Conviv. III, 6. Stesim-
broto tamen juniorem fuisse, ut qui sub Arta-
^xerxe adhuc floruisse dicatur, facile colligas.
Preter symbolorum Pythagoricorum interpre-
tationem scripsisse videtur Historiam mythicam,
οἱ quidem recte huc referendam esse censemus
quam Athen:us laudat Anaximandri Ἡρωολογίαν.
B HPQOAOT!A.
M E.

Athenaeus XI, p. 499, A : Ἡσίοδος ἐν τῷ δευτέρῳ
Μελαμποδίας σὺν τῷ π σχύπφον λέγει... Ὁμοίως δὲ
xal ᾿λναξίμανδρος ἐν τῇ Ἡρωολογίᾳ, λέγων ὧδε:
« Ἀμφιτρύων δὲ τὴν λείην δασάμενος, τοῖς συμμάχοις,
χαὶ τὸν σχύπφον ἔχων ὃν εἵλετο αὑτῷ. » Καὶ πάλιν"
« Τὸν δὲ σχύπφον 'Γηλεδόῃ δίδωσι Ποσειδῶν, παιδὶ
τῷ ἑαυτοῦ " ᾿Γηλεθόης δὲ Πτερέλεῳ " τοῦτον ἑλὼν ἀπέ-
ο΄ πλεεν.» ᾿
Cf. Herodori fr. 1. — ἐν τῇ ἡρωολογίᾳ ] idem li-

ἘΠΕ ἘΣ στό:

ΣΟ a ΚΣ e e

E a *

*

lis Delius a Danao literas in Graeciam asportatas
esse dicunt. ᾿Επιμαρτυροῦσι τούτοις xai οἱ Μιλησια-
χοὶ συγγραφεῖς ᾿Αναξίμανδρος καὶ Διονύσιος χαὶ “ἔχα-
ταῖος, οὺς χαὶ ᾿Απολλόδωρος ἐν Νεῶν χαταλόγῳ παρα-
τίθεται. Sine dubio Milesius junior intelligendus.
Cf. Nitzsch. H. Hom. I, p. 79,

(3)-

Fulgentius Myth. I, 14 : Apollini novem depu-
tant Musas, ipsumque decimum Musis adjiciunt :
illa videlicet causa, quod humana vocis. decem
sint. modulamina, unde cum decachorda Apollo
pingitur cithara. Sed et lex divina decachordon
dicit psalterium. Fit igitur vox quattuor dentibus e-
contra positis , quos lingua percutit : € quibus si uno
minus fuerit, sibilum potius quam vocem reddat
necesse est. Duo labia eelut cymbala, verborum
commoda modülantia : lingua, ut plectrum , quee
curveamine quodam vocalem format spiritum ; pa—
latus, cujus concavitas profert sonum ; gutturalis

; fistula, quee tereti meatum spiritalem prc«bet ex-

cursu; et pulmo qui velut acereus follis. concepta
reddit ac reeocat. Habes ergo novem Musarum vel

. Apollinis ipsius redditam rationem , sicut in. libris

suis Anaximander Lampsacenus et Leophantes (?)
Heracleopolites exponunt; et quod alii férmant, ut
Pisander physicus, et Euximenes (i. e. Euemerus)
in libro Θεολογουμένων.

« Vel Anaximandrum Milesium vel Anaximenem
Lampsacenum dicere voluerit, » Voss. p. 54. Ad
Anaximandrum Xenophontis l. 1l., mythorum in-
terpretem , refert Lobeck. Aglaoph. p. 157.

lum) , quem abstulerat , sibi retinuit. » Et iterum : « Scyp:
phum Telebose dat Neptunus filio suo , Teleboas vero Pte-
relao ; quo ille ablato , navem solvit. »
2.
. Deliterisa Danao in Graeciam allatis assentiuntur Milesii
scriptores Anaximander, Dionysius et Hecatzeus.

—— bri titulus reponendus apud Hecateum fr. 354.
d : j
ἢ 2.
n |. Bekker. Anecd. p. 783 : Pythodorus et Phil-
Lon
3 HEROOLOGIA.
E S jg
& Hesiodus libro Melampodice secundo σχύπφον ( pro σχύ-
gov) dicit .. Similiter Anaximander in Heroologia , ubi ait :
(s « Amphitryo, praeda inter socios divisa , seypphum (pocu-
τὰς
d

De Critia, Atheniensi, Calleschri filio, Gor-
gize οἱ Socratis discipulo, poeta, rhetore, philo-
sopho, scriptore Rerum pusicer um, qui princeps
triginta virorum cecidit Ol. 94, 2 ai ioi). egerunt
Weber. ( De Critia tyranno. Programm. Gymnas.
Maeno-Francof. 1824, 4), N. Bach. (De Critiee tyr.
politiis elegiacis. Programm. Vratislav. 18526, 4;
et Critiee. carminum etc. quee supersunt, Lips.
1825, 8) et qui nuper historiam poeseos Gr. con-
scripserunt Ulricius et Bodeus. Ad hos igitur le-
ctorem relego. Nos eatenus tantum Cete locum
damus, quatenus qui postremus est inter pucr
elegiz politice, idem agmen ducit eorum, qui
soluta oratione de institutis et moribus Gracie ci-
vitatum libellos composuerunt, Nam quod Ale-
xander Aphrodisiensis (ap. Philopon. ad Aristot.
De anima p. 8, C) dicit Critiam tyrannum nihil
scripsisse preter πολιτείας ἐμμέτρους (sic appellat
elegos argumenti politici), id eadem judicii levi-
tate contendit qua Critiam tyrannum diversum
esse censuit a Critia sophista. Vide Bach. l. 1. p.
25 sqq. Pauca que ex [Πολιτείαις zetatem tulerunt,
omnia pertinent ad Respublicas Lacedamonio-
rum, Thessalorum, Atheniensium. Neque de aliis
eum scripsisse veri sumile est.

— 9909 «—-—

AAKEAAIMONION IIOAITEIA.

1.

Clemens Alex. Strom. VI, p. 264 Sylb. : Κριτίας
γράφει" « Ἄρχομαι δέ vot ἀπὸ γενετῆς. ἀνθρώπου,
πῶς ἂν βέλτιστος τὸ σῶμα γένοιτο χαὶ ἰσχυρότατος, εἰ
ὃ φυτεύων γυμνάζοιτο xal ἐσθίοι ἐῤῥωμένως χαὶ τα-
λαιπωροίη τὸ σῶμα, xoi ἢ μήτηρ τοῦ παιδίου τοῦ
μέλλοντος ἔσεσθαι ἰσχύοι τὸ σῶμα χαὶ γυμνάζοιτο. »

Probabile est hec ex Lacedzemoniorum Rep..
petita esse. Quod si verum, cf. Plutarch. Lyc. c.
14; Xenophon Resp. Laced. I, 4; Cicero Tuscul.
H, 15, 36; Müller. Dor. I, p. 276.

2M 335 RE

Athenzus XL p. 465, E: Τρόποι εἶ εἰσὶ πόσεων χατὰ
πόλεις ἴδιοι, ὡς Καὶ ριτίας παρίστησιν ἐν τῇ Λακεδαι-
μονίων Πολιτεία διὰ τούτων"

« Ὁ μὲν Χῖος xo Θάσιος ἐκ μεγάλων χυλίχων ἐπιδέ--
ξια, ὃ δὲ Ἀττιχὸς € ἐχ μικρῶν ἐπιδέξια, 8 δὲ Θετταλιχὸς,
ἐχπώματα προπίνει, ὅτῳ ἂν βούλωνται, μεγάλα“ Λα- ;
κεδαιμόνιοι δὲ τὴν παρ’ αὑτῷ ἕκαστος πίνει, ὃ δὲ παῖς
οἰνοχοεῖ, ὅσον ἂν ἀποπίη. . ü

Cf. kthenzeuus X, p. o D : Κριτίας ἐν τοῖς,
᾿Ελεγείοις (fr. 2 ed. Bach.) :

E

Koi τόδ᾽ ἔθος Σπάρτῃ μελέτημά τε χείμενόν ἐστι,
πίνειν τὴν αὐτὴν οἱ γοφόρον χύλιχα,
μηδ᾽ ἀποδωρεῖσθαι προπόσεις ὀνομαστὶ λέγοντα,
υ.ηθ0᾽ ἐπὶ δεξιτερὰν χεῖρα κυχλοῦν Θασίου
ἄγγεα. * *
LUN LEN Λυδὴ χεὶρ ᾿᾿σιατογενής :
xai προπόσεις ὀρέγειν ἐπιδέξια, χαὶ προχαλεῖσθαι.
ἐξονομαχλήδην, d ᾧ προπιεῖν ἐθέλει.
Eiv ἀπὸ τοιούτων πόσεων γλώσσας τε λύουσιν
εἰς αἰσχροὺς μύθους, σῶμά τ᾽ ἀμαυρότερον
τεύχοὐσιν᾽ πρὸς δ᾽ ὄμμ᾽ ἀχλὺς ἀμδλωπὸς ἐφίζει"
λῆστις δ᾽ ἐχτήχει μνημοσύνην πραπίδων ^
νοῦς δὲ παρέσφαλται " δμῶες δ᾽ ἀκόλαστον ἔχουσιν
ἦθος" ἐπεισπίπτει δ᾽ οἰχοτριδὴς δαπάνη.
Οἱ Λαχεδαιμονίων δὲ κόροι πίνουσι τοσοῦτον,
ὥστε φρέν᾽ εἰς ἱλαρὰν ἀσπίδα πάντ᾽ ἀπάγειν,
εἴς τε φιλοφροσύνην γλῶσσαν μέτριόν τε γέλωτα.
Τοιαύτη δὲ πόσις σώματί τ᾽ ὠφέλιμος
γνώμῃ τε χτήσει τε΄ χαλῶς δ᾽ εἰς ἔργ᾽ Ἀφροδίτης
πρὸς θ᾽ ὕπνον ἥρμοσται, τὸν χαμάτων λιμένα;
πρὸς τὴν τερπνοτάτην τε θεῶν θνητοῖς Ὑγίειαν,
xai τὴν εὐσεθίης γείτονο. σωφροσύνην.
“Ἑξῆς τε πάλιν φησίν.
Αἱ γὰρ ὑπὲρ τὸ μέτρον χυλίχων προπόσεις, παραχρῆμα
τέρψασαι, λυποῦσ᾽ εἰς τὸν ἅπαντα χρόνον.
Ἢ Λαχεδαιμονίων δὲ δίαιθ᾽ ὁμαλῶς διάχειται,
ἔσθειν χαὶ πίνειν σύμμετρα πρὸς τὸ φρονεῖν
xai τὸ πονεῖν εἶναι δυνατούς" οὐχ ἔστ᾽ ἀπόταχτος
ἡμέρα οἰνῶσαι σῶμ᾽ ἀμέτροισι πότοις.

3. : Ee |
Athenzus XI, p. 483, B : Κριτίας δὲ ἐν Λαχεδαι- —

μονίων πολιτεία γράφει οὕτως" « Χωρὶς δὲ τούτων τὰ
σμικρότατα ἐς τὴν medi: ὑποδήματα ἄριστα, Aca. 1

e

LACED/EMONIORUM RESPUBLICA.
1.

Critias scribit : « Incipio autem ab ortu hominis, quem-
admodum fuerit corpore proestantissimus et fortissimus , si
is qui gignit exerceatur et strenue comedat et corpus subi-
gat laboribus , materque futuri infantis sit robusto corpore
ec se exerceat, »

2.

Suos quaeque civitas in bibendo mores habet, ut Critias do-

cet in Lacediemoniorum Republica dicens

:« Chius quidem

et Thasius majoribus dens ad dextram ; Atticus vero mi-
noribus ad dextram ; Thessalus pocula magna propinat cui- —
cunque libuerit. Apud Lacedémonios vero quisque bibit -
poculum sibi appositum ( sibi quisque bibit , non in aliorum -
salutem ); puer autem ministrans tantum vini Animi
quantam quisque bibere solet. »

3.

"à
Critias in Lacedaemoniorum Republica seribit ita : « Pra-.—
ter hoec minimo sumptu parabiles calcei optimi, Lacoó- :

-

- wx ἱμάτια φορεῖν ἥδιστα xol χρησιμώτατα. χώθων
E ᾿Λακωνικὸς, ἔχπωμα ἐπιτηδειότατον εἰς στρατείαν xat
I: εὐφορώτατον, ἐν γυλίῳ * οὗ δὲ ἕνεχα στρατιωτιχῷ m^
: podus ἀνάγκη aÉe πίνειν οὗ καθαρόν" πρῶτον μὲν

cm ᾿ἄμθωνας ὃ ina ἔχων ὑπολείπει τὸ οὐ καθαρὸν
, E. αὐτῷ. »
" Χωρὶς δὲ τούτων] Vide quz infra apponuntur ex

- Plutarcho. — οὗ δὲ ἕνεχα xz^.] Coraes (Δεύτεραι
ΟΟ φροντίδες in Plutarch. tom. VI, p. 479) : Ὁ νοῦς"

Οὗ δὲ ἕνεχα ἐπιτηδειότατον εἰς στρατείαν εἴρηχα τὸν
E χώθωνα, τοῦτό ἐστι" στρατιωτικῷ (του-
mE στρατιώτῃ) v πολλάχις ἀνάγχη ὕδωρ πίνειν οὗ
χαθαρόν᾽ πρῶτον μὲν οὖν ἐπιτετήδευται χαὶ χατεσχεύ-
ασται τοιοῦτον τὸ ἔχπομα ἕνεχα τοῦ μὴ χατάδηλον
εἶναι λίαν τὸ πόμα χτλ.

Plutarchus Lyc. c. 9 : Τὰ πρόχειρα τῶν σχευῶν
xo ἀναγχαῖα ταῦτα, χλιντῆρες xat δίφροι xat τράπεζαι,
- βέλτιστα παρ᾽ αὐτοῖς ἐδημιουργεῖτο, xal χώθων 6 Λα-
᾿ς χωνιχὸς εὐδοχίμει μάλιστα πρὸς τὰς στρατείας, ὥς φησι
Κριτίας. Τὰ γὰρ ἃ ἀναγκαίως πινόμενα τῶν ὑδάτων χαὶ
.. δυσωποῦντα τὴν ὄψιν ἀπεχρύπτετο τῇ χρόᾳ, καὶ τοῦ
—.— θολεροῦ προσχόπτοντος ἐντὸς xal προσισχομένου τοῖς
ἄμδωσι: καθαρώτερον ἐπλησίαζε τῷ στόματι τὸ πι-
νόμενον. Ceterum conf. Meursius Miscell. Lacon. I,
14, 15, 18.

4.

Pollux Onom. VI, 6, 31 : ᾿Ἐπικωθωνίζεσθαι δὲ

τὸ περαιτέρω πίνειν Κριτίας λέγει.
Ὧν

Athenzus XI, p. 496, E : Κριτίας δὲ ἐν τῇ Λα--
χεδαιμονίων πολιτείᾳ *

« Κλίνη Μιλησιουργὴς, χαὶ δίφρος Μιλησιουργής"
χλίνη Χιουργὴς καὶ τράπεζα 'Ῥηνιοεργής » (ignote
Lacedomoniis delicia).

Μιλησιουργὴς . Epit. μολοσσιουργής, atque ita
etiam qui locum Athen. excerpsit Eustathius ad
Il. p. 868, 23. Harpocratio v. Λυχιουργεῖς recte :
Κλίνη Μιλησιουργὴς Κριτίας φησὶ ἐν τῇ Aux. πολ. —

CRITUE ATHENIENSIS FRAGMENTA. 69

“Ῥηνιοεργής] sc. ab insula ἹῬήνη sive "Pzvicsive 'Pz-
vata (Steph. By. v.z. s) , si vera est lectio. Bach. :
« Equidem leg. proposui ἹΡηγιουργής, inductus po-
tissimum inscriptione quadam ap. Gruter. p. 1101
N. 1, : in templo collegii fabrum et centonariorum
Rheginensium. Nam sicubi peculiare est templum
collegii fabrorum, ibi etiam haud vulgaria fuisse
oportet eorundem opera. »

6.

Eustathius ad Hom. Od. Θ, 376, p. 1601 Rom. :
SIMI UM φασὶ, Λακεδαιμονίοις ἀ ἀγὼν 1 σῴβιρομ. ax-

χία... Σημείωσαι δὲ χαὶ ὅτι ὀρχήσεως εἶδος ἦν χαὶ 5
τοιαύτη διὰ σφαίρας παιδιὰ, ὡς δηλοῖ xal ὃ οὕτω γρά-
ψας Θερυαυστρὶς, ὄρχησις διὰ ποδῶν σύντονος. Φησὶ
γοῦν Κριτίας οὕτω:

« Ἀναπηδήσαντες εἰς ὕψος ποὸ τοῦ κατενεχθῆναι ἐπὶ
γὴν παραλλαγὰς πολλὰς τοῖς ποσὶν. ἐποίουν, ὃ δὴ θερ-
μαῦστρίζειν ἔλεγον. »

Vide qua afferuntur in Steph. Thes. v. Θερμα-
στρὶς et Θερμαῦστρίζω. In universum de saltatione
Spartan. v. Müller. Dor. IT, p. 838 sqq.

———— 9 9-0 «ο-----

QOETTAAON. HOAITEIA.

2 7.

Athenzus XII, p. 527, A : Ὡμολόγηνται δ᾽ oi
Θετταλοὶ (ὡς xal Κριτίας φησὶ) πάντων ᾿λλήνων πο-
λυτελέστατοι γεγενῆσθαι περί τε τὴν δίαιταν χαὶ τὴν
ἐσθῆτα: ὅπερ αὐτοῖς αἴτιον ἐγένετο χατὰ τῆς “Ελλάδος
ἐπαγαγεῖν τοὺς Πέρσας, ζηλώσαντας τὴν τούτων τρυ-
φὴν καὶ πολυτέλειαν.

Eadem Athen:eus repetit XIV, p. 663, A, addens :
ἱστορεῖ δὲ χαὶ περὶ τῆς πολυτελείας αὐτῶν xal Κρατῖ-
νος (Κριτίας correx. Casaub.) ἐν. τῇ Πολιτεία αὐτῶν.
De luxu Thess. cf. Theopomp. fr. 178. Ipsum Cri-
tiam exilio mulctatum per tempus aliquod in Thes-
salia vixisse discimus ex Xenophontis Hell, II, 3,

36. Cf. Bach. 1. 1. p. ro.

niece vestes gestatu jucundissimee atque utilissimw ; cotho
Laconicus , poculum aptissimum ad expeditionem commo-
dissimumque quod feratur in pera : scilicet quum milites
" Sepe necesse sit aquam bibere impuram, primo quidem
conducit , ne nimis manifestus sit potus, deinde, quum am-
bones habeat cotho , relinquit in se quidquid impurum. »

4.

,

᾿Επιχωθωνίζεσθαι pro immoderatius bibere dicit Critias.

5.

Critjas in Lacedzemoniorum Rep. scribit : « Lectus Mile-
sio opere factus, sella Milesio opere facta, lectus Chio opi-

ficio , mensa Rheno ( Rhegino opere) fabricata ( ignotae
Lacediemoniis deliciae). »

-

6.

Saltationis genus hic quoque ludus pilaris erat, ut de-
clarat etiam is qui ita scripsit : θερμαυστρίς, saltatio cum.
pedum motu concitato conjuncta. Critias vero hoec habet :
« In altum exsilientes antequam terram denuo attingerent ,
multas pedum transpositiones faciebant, id quod θερμιαῦστρί-
ζειν vocabant. »

THESSALORUM RESPUBLICÀ
7.

Consentiunt vero omnes ( quemadmodum etiam Critias.
ait) fuisse Thessalos tum in victu tum in vestitu omnium
Graecorum sumptuosissimos : quae res etiam causa iis fuit ,
eur Persas in Graeciam inducerent , horum scilicet luxuni
et magnificentiam wemulati. à

[AGHNAION ΠΟΛΙΤΕΙΑ.])
ὃ,

Klian. V. H. X, 17: Λέγει Κριτίας Θεμιστοχλέα
τὸν INeoxA£ouc , πρὶν ἢ ἄρξασθαι πολιτεύεσθαι, τρία
τάλαντα ἔχειν τὴν οὐσίαν τὴν πατρῴαν᾽ ἐπεὶ δὲ τῶν
χοινῶν προέστη, εἶτα ἔ ἔφυγε xot ἐδημεύθη αὐτοῦ ^ οὖ-
σία , χατεφωράθη ἑχατὸν ταλάντων πλείω οὐσίαν ἔ ἔχων.
'Ouolux δὲ χαὶ Κλέωνα πρὸ τοῦ παρελθεῖν ἐ ἐπὶ τὰ χοινὰ
μηδὲν τῶν οἰκείων ἐλεύθερον εἶναι" μετὰ δὲ πεντήκοντα
ταλάντων τὸν οἶκον ἀπέλιπεν.

9.

Plutarch, Cimon. c. 16 : Lacedzmonii ab Helo-
tibus et Messeniis pressi , misso Periclida Athenien-
sium auxilium implorant. ᾿Εφιάλτου δὲ χωλύοντος xal
διαμαρτυρομένου μὴ βοηθεῖν, μηδ᾽ ἀνιστάναι πόλιν
ἀντίπαλον ἐπὶ τὰς ᾿Αθήνας, ἀλλ᾽ ἐᾶν χεῖσθαι χαὶ πα-
τηθῆναι τὸ φρόνημα τῆς Σπάρτης, Κίμωνά φησι Ἰζρι-
τίας τὴν τῆς πατρίδος αὔξησιν ἐν ὑστέρῳ θέμενον τοῦ
Λαχεδαιμονίων συμφέροντος, ἀναπείσαντα τὸν δῆμον
ἐξελθεῖν βοηθοῦντα μετὰ πολλῶν ὁπλιτῶν. Cf, Ion.
iragm. 7.

De Cimone verbum Critiz affert Plut. 1. 1. c.

» : Κριτίας ἐν τοῖς ᾿Ελεγείοις εὔχεται" ᾿

Πλοῦτον μὲν Σχοπαδῶν, μεγαλοφροσύνην δὲ Κίμωνος,
νίχας δ᾽ ᾿Αγεσίλα τοῦ Λαχεδαιμιονίου.

Sequentia ex libro περὶ ποιητῶν xat σοφῶν,

qualem etiam Antiphon scripsisse ferebatur, petita
esse videntur.

10,

MalliusTheodorus De Metr. p. 19 ed. Heusinge:. :

το ΟΚΙΤΙΑΣ ATHENIENSIS

Metrum dactylicum hexametrum. inventum primi-
tus ab Orpheo Critias asserit, Democritus a Mu- —
sceo.

DI

Philostrat. V. Soph. p. 480 : Οἶδα γὰρ δὴ καὶ ὁ
Κ ριτίαν τὸν σοφιστὴν οὐχ ἐχ πατέρων, ἀλλ᾽ Ὁμήρου,
δὴ μόνον ἐπιμνησθέντα, ἐπειδὴ θαῦμα δηλώσειν ἔμελλε
πατέρα Ὅμήρου ποταμὸν εἰναι. |

οὐχ éx πατ.] o0 τῶν ἑτέρων πατέρων — Weber. —
Comment. de Critia p. 23 : « Philostratus dicit
quorum vitas delineaverit, eos non additis patrum
nominibus induxisse, nisi Homerum, quod mira- |
culo fore duceret, patrem Homeri Bosfuli esee;in ς
quo facile vides deridere voluisse Critiam eorum
absurdam sedulitatem, qui uniuscujusque magni |
hominis etiam memorabilem quendam patrem vel- |
lent. » — De Melete fluvio Homeri patre v. Plu- |

tarch. Hom, Vit, 2, et plura ap. TONES ΟΥ̓ΡΆ
p. 153.

12. "*

IElian. V. H. X, 13 : Αἰτιᾶται Κριτίας 'ApyQo-
χον, ὅτι χάχιστα ἑαυτὸν εἶπεν. « Ei γὰρ μὴ, φησὶν,
35 0€ / z €. τ A M A uc.
ἐχεῖνος τοιαύτην δόξαν ὕπερ ἑαυτοῦ εἰς τοὺς “λληνας
ἐξήνεγκεν, οὐχ ἂν ἐπυθόμεθα ἡμεῖς, οὔτε ὅτι ᾿Ενιποῦς
υἱὸς ἦν τῆς δούλης, οὔθ᾽ ὅτι χαταλιπὼν Πάρον διὰ πε-
νίαν χαὶ ἀπορίαν ἦλθεν εἷς Θάσον, οὔθ᾽ ὅτι ἐλθὼν τοῖς
ἐνταῦθα ἐχθρὸς ἐγένετο, οὐδὲ μὴν ὅτι ὁμοίως τοὺς φίλους

Χ b 5 v D
xai τοὺς ἐχθροὺς χαχῶς ἔλεγε. Πρὸς δὲ τούτοις (ἦ
δ᾽ Oc) οὔτε ὅτι μοιχὸς ἦν, ἤδειμεν à ἂν, εἰ μὴ παρ᾽ αὐτοῦ
μαθόντες, οὔτε ὅτι λάγνος xoi ὑδριστὴς, xol, τὸ ἔτι
τούτων αἴσχιστον, ὅτι τὴν ἀσπίδα ἀπέδαλεν. » Οὐχ ἀγα-
θὸς ἄρα ἦν ὃ ᾿Αρχίλοχος μάρτυς ἑαυτῷ, τοιοῦτον χλέος
ἀπολιπὼν, xal τοιαύτην ἑαυτῷ φήμην. "Taura οὖχ ἐγὼ

᾿Αρχίλοχον αἰτιῶμαι, ἀλλὰ Κριτίας.

[ ATHENIENSIUM RESPUBLICA. ]

8.

Critias dicit Themistoclem Neoclis filium, antequam rem-
publicam administrare coepisset, trium solum talentorum
rem , haereditatem paternam , habuisse. Postquam vero
reipublicae praefuisset , et dein exularet,, ac bona ejus publi-
carentur, repertus est amplius centum talentorum faculta-
les habere. Similiter etiam de Cleone, antequam ad rem-
publicam accederet, nihil rerum ejus familiarium fuisse
liberum : post vero quinquaginta talentorum rem reliquit.

9.

Kphialte repugnante obtestanteque ne iis succurrerent
Athenienses, neque urbem Athenis :emulam erigerent , sed
jacere eam fastumque Spartanum calcari sinerent, Cimo-
nem ait Critias, patrice incremento utilitati Lacedoemonio-

rum posthabito , populo diversum persuasisse , iui
cum armatis ad opem ferendam exivisse.

11.

Critiam quoque sophistam memini patrem nullius memo-
rare , proeter unius Homeri , et hoc quidem propterea , quod
rem miram , nempe fluvium Homero patrem fuisse, memo-
riae tradere voluit.

12.

Critias reprehendit Archilochum , quod ipse de se pessime
sit locutus. « Nisi enim, inquit, ipse de se talem famam in.
Graecos extulisset , nunquam utique nos scivissemus neque.
eum Enipüs servze filium fuisse, neque, relieta Paro propter ! á
paupertatem rerumque penuriam, ia Thasum venisse, neque :
etiam quod, eo quum venisset, hominum istius loci inimicus —
evaserit, neque vero quod «qualiter tam amicis quam inimi- -

I MERE δῆσαν αυύσνι

΄

ip. Athenzeum XIII, p. 600, F (fr. 7. ed. Bach.).
; ius 13.
: Schol. Eurip. Hippol. 263 : “Ἑνὸς τῶν ἑπτὰ σοφῶν

pv ns FRAGMENTA.

De Anacreonte Critize fragmentum poeticum ha-.-

71

ἐστὶ τὸ ἀπόφθεγμα Μηδὲν ἄγαν, ὅπερ Χίλωνι ἀνα--
τιθέασιν, ὡς Κριτίας xot Πίνδαρος. ---- Ceterum num
| hec ex prosariis scriptis Critiv fluxerint an ex poe-
| ticis , incertum,

/ismale dixerit. Ad hzc, inquit, neque adulterum eum fuisse
το vissemus , nisi ab ipso didicissemus; neque libidinosum.
meque lascivum neque (quod est etiam illorum omnium
irpissimum) scutum abjecisse eum. » Nequaquam igitur

s sibi ipse testis exstitit Archilochus ; qui tale dedecus

talemque famam sibi reliquit. Hoc nomine non ego Archi-
locham accuso, sed Critias.
13.
Unius ex septem sapientibus dictum est illud « Ne quid

nimis ; » quod Chiloni tribuunt, ut Critias et Pindarus.

i Neto uc TE y
(GA UE ag tina op dtr eie,

ww TOC

ot S RATW IRE
Li b

p^

*
p.

[ CrEsiAS CNiDIUS. ]
THEMISTOGENES SYRACUSANUS.
SOPHJENETUS STYMPHALIUS.
CRATIPPUS.

ARISTIPPUS CYRENJEUS.

| DIONYSIUS SENIOR TYRANNUS.

- . [PmiisrUS.]

— A HznM1IAS METHYMN/EUS.

.. ATHANAS SYRACUSANUS..

- * TIMONIDES LEUCADIUS.

ο΄ [Porvcmrrus MEND.EUS. ]

LIBER. SECUNDUS.

.— (INDE A FINE BELLI PELOPONNESIACI USQUE AD TEMPORA ALEXANDRI MAGNI. )

NOMINA AUCTORUM.

DrowvsopoRus BokEorUus.
ANAXIS BOEOTUS.
ZOILUS AMPHIPOLITA.

[ EPHORUS CUMANUS. ]

[ THEOPOMPUS CHnrIUS. ]
CEPHISODORUS.
DEMOPHILUS.

TurocniTUS CHiIUS.
Divo.

HERACLIDES CUMANUS.
ARISTAGORAS MILESIUS.

| - Ctesice fragmenta exstant in volumine quod Herodoti historias continet ; de PAilisto , Ephoro
| E. et Theopompo, vide Fragm. Hist. Gr. vol. I; de Polycrito Mendco diximus in Scriptoribus
— A Rerum Alexandri ad calcem Arriani, p. 129.

THEMISTOGENES. SOPHJENETUS.
CRATIPPUS. QM

Ἂς

THEMISTOGENES SYRACUSANUS.

Xenophon in Hellenicis ( III, t, 2) ubi ad ea
tempora devenit, quibus Cyrus contra fratrem
expeditionem parabat, his utitur verbis : Ὡς μὲν
οὖν Κῦρος στράτευμά τε συνέλεξε, xai τοῦτ᾽ ἔχων
ἀνέθη ἐπὶ τὸν ἀδελφὸν, καὶ ὡς ἣ μάχη ἐγένετο, καὶ
ὡς ἀπέθανε, xal ὡς ἐκ τούτου ἀπεσώθησαν οἵ “Ἑλλη-
γες ἐπὶ θάλατταν, Θεμιστογένει τῷ Συραχουσίῳ
γέγραπται.

Quse ita Schneiderus intellexit, ut Xenophon-
tem suam Cyri Anabasin tum nondum scripsisse
et propterea ad alius opus lectorem ablegasse cen-
seret. At Anabasin Xenophontis ante Hellenica
esse editam hodie satis liquet. Itaque hanc ipsam
verbis laudatis indicari tum per se probabile est,
tum testatur Plutarchus De glor. Athen. c. r, p.
423 ed. Didot. : EevogGv μὲν γὰρ αὐτὸς ἑαυτοῦ γέγο-
γεν ἱστορία, γράψας ἃ ἐστρατήγησε xoi χαθώρθωσε;

Ζ
χαὶ Θεμιστογένη (sc. ἔφη) περὶ τούτων συντετάχθαι |

τὸν Xupaxoóctoy , ἵνα πιστότερος ἡ διηγούμενος ἑαυτὸν
ὡς ἄλλον, ἑτέρῳ τὴν τῶν λόγων δόξαν χαριζόμενος. Οὗ
δ᾽ ἄλλοι πάντες ἱστορικοὶ, Κλειτόδημοι, Δίυλλοι, Φι-
λόχορος, Φύλαρχος, ἀλλοτρίων γεγόνασιν ἔργων;
ὥσπερ δραμάτων, ὑποχριταὶ, χτλ.

Adde schol. inedit. cod. Paris. 23565 : Ξενοφῶν
ἐπέγραψε τὴν Κύρου ἀνάῤδασιν Θεμιστογένει Συρα-
χουσίῳ, xày ἐπεχράτηδεν ὅμως καὶ πάλιν Ξξενοφῶντος
χαλεῖσθαι. Hunc locum Küsterus enotavit ad 50]--"
dam, qui sic habet : Θεμιστογένης, Συραχούσιος ,
ἱστορικός. Κύρου ἀνάδασιν, ἥτις ἐν τοῖς Ξξενοφῶντος
φέρεται" χαὶ ἄλλα τινὰ περὶ τῆς ἑαυτοῦ πατρίδος.
Olim post Ξενοφῶντος legebatur “Ἑλληνικοῖς, quod
codicum auctoritate Küsterus delevit,

Ex allatis maximi momenti sunt Suidiana illa,
quibus Themistogenem preter Anabasin etiam
alia quaedam de patria sua. composuisse dicitur.
Unde hoc certe colligitur non fictitium esse no-
men Themistogenis. Quanquam aliunde de hoc
auctore non constat, Ceterum num quid et quid-
nam ei cum Xenophontis Anabasi commune

| (Ib. I, 2, 9), inter duces redeuütium Grecorum.

fusrit, quaestio est in meras retrusa conjecturas.

Familiarem fuisse Xenophontis, ejusque de Cyri;
expeditione commentarios partim in ordinem.
redegisse partim vero consummatos vulgasse cen-
set Jacobsius (Opusc. VI, p. 60), uti disco ex.
Bernhardyo ad Suid. 1. 1., eandem sententiam am-.
plectente. Themistogenis opus a Xenophonteo di-
versum fnisse, neque ultra Grecorum ad qnare
adventum (Xen. An. IV extr.) pertinuisse censet.
Creuzerus in. Hist. Kunst. p. 230. Quid Dindorfius
in praefat. ad Anab. p. VIL et Krüger. De vit. Xe--
noph. p. 14 judicaverint, nescio, quum libris ii
caream. icd

T " - ΘΗΝ gs ΣΝ MENT WU T
δον PETR Ty vere eer argen REP rt vacet er YOU Yer ry Vega utn τείνει erae overu m t ver ge Too Y Cat nint dg τ τ

expeditione, quattuor locis laudatur apud Stepha-
num Byzantium. Idem est, nisi egregie fallor, -
cum Sophzneto Stymphalio, Cyri minoris hospite -
(Xenoph. Anab. I, 1r, rr), qui mille pedites -
gravis armaturz ad fratrem Artaxerxis adduxit.

natu maximus, plus semel ille ἃ Xenophonte E
memoratus (II, 5,37. IV, 4, 19. V, 3, rz. V, ἢ

8,1) :
KYPOY ANABAZIX.

py

ir

X.

ΤΕ BESONDERS

Steph. Byz : Χαρμάνδη, πόλις πέραν τοῦ Εὐφρά-
του. Σοφαίνετος ἐν Κύρου ἀναθδάσει" « ᾽πὶ δὲ Βαδυλω- |
νίαις πύλαις πέραν τοῦ Εὐφράτου ποταμοῦ πόλις ᾧχιστο,
ὄνομα Χαρμάνδη. » Cf. Xenoph. An. I, 5, 10. Pre-
ter Xenophontem et Sophznetum alius nemo hu-
jus urbis mentionem facit. V. Mannert. Geogr. V; |

5, p. 241; Forbiger. Geogr. 1L, p. 637. i

cr PS.

S

2. J

Idem : Φύσχος, πόλις Λοχρίδος... Καρίας... Ma- '
χεδονίας... "Ecvt xol ποταμὸς «D ócxoc, χαθά φησιν
Σοφαίνετος ἐν Κύρου ἀναδάδει. De Physco amni As-

CYRI ANABASIS.

l.

Charmanda , urbs trans Euphratem sita. Sophaenetus in

Cyri Anabasi : « Ad Babylonias portas trans Euphratem
fluvium urbs incolebatur Charmanda nomine. »
2.
Est etiam fluvius Physeus , cujus meminit Sophzenetus in -
Cyri Anabasi. |

i
3
E

ἐν ie, qui in Tigrim influit, cf. Xenoph. Anab.
HI, 4, 25. De Physco Macedonis cf. not. ad An-
licenis fr. ὦ in Scriptor. Rer. Alex. p. 157.

ὃ:

Idem: Καρδοῦχοι, ἔθνος Μηδίας, ὡς Ξενοφῶν ἐν
iva dia etos γί (c. 5, 9): « Ἐς Καρδούχους à ἄγει: » Τού-
πους δὲ ἔ ἔφασαν οἰχεῖν ἀνὰ τὰ ὄρη xal πολεμικοὺς εἶνα!
E βασιλέως. οὖχ ἀχούειν. Καὶ Σοφαίνετος ἐν Κύρου

5

᾿ἀναθάσει φησὶ περὶ αὐτῶν.

" ΠΝ

Mem : Τάοχοι, ἔθνος ἐνδοτέρω τοῦ Πόντου. Καὶ ἡ
E οὕτω. Τούτους τινὲ s Τάους καλοῦσιν, ὡς Xogatve-
τος ἐν τὴ ᾿Αναδάσει φησί. Cf. Xenophon Anab. IV,
pn 185,6,55 2,3; V,54 17:

j - CRATIPPUS.

"Cr atippus suppar fuisse dicitur Thucydidi , opus-
oque scripsisse ea complectens quee Thucydides i in
suis commentariis omiserat. Κράτιππος ὃ συναχμάσας
$ αὐτῷ xai τὰ παραλειφθέντα αὐτοῦ συναγαγών. Sic
ἢ Dionysius Hal. De Thuc. c. 16, p. 847. De eodem
— €ratippo locus est Plutarchi De glor. Athen. c. 1,
E. 345, E, ubi hzc : Ἂν γὰρ agus τοὺς πράττοντας,
« οὐχ ἕξεις τοὺς γράφοντας. "AveAe τὴν Περικλέους, πολι-
᾿ τείαν, καὶ τὰ ναύμαχα πρὸς "Pio Φορμίωνος τρόπαια,
᾿ χαὶ τὰς περὶ Κύθηρα xal Μέγαρα καὶ Κόρινθον ἀνδρα-
᾿ γαθίας Νικίου, χαὶ τὴν Δημοσθένους Πύλον, χαὶ τοὺς
E | Κλέωνος τετραχοσίους αἰχμαλώτους, χαὶ ᾿Τολμίδαν
— onde περιπλέοντα, xa Μυρωνίδην. νιχῶντα
᾿ Βοιωτοὺς ἐν Οἰνοφύτοις" xai Θουχυδίδης σοι δια γέγρα-
E... "Avele τὰ περὶ “Ἑλλήσποντον ᾿Αλχίξιάδου νεα-
᾿ γιεύματα, καὶ τὰ πρὸς Aíc6ov Θρασύλλου, xol τὴν
Τ᾿ ὑπὸ Θηραμένους τῆς ὀλιγαρχίας κατάλυσιν, xat Θρα-
᾿ σύῤουλον xol Ap; yivov (*), καὶ τοὺς ἀπὸ Φύλης ξόδο-
iere χατὰ τῆς Σπαρτιατῶν ἡγεμονίας ἀνισταμέ-

"S

ΟἿ Ἀρχῖνον pro vulgato Ἄρχιππον reposuit Krüger. Hi-

ES Dion. Hal. p. 102, laudans Vit. dec. Orat. p. 835,

13 F , JEschin. C. Ctesiph. p. 62, 8 ed. Bekk. , Isocrat. C. Cal-
i lim. init.

FRAGMENTA.

75

νους, καὶ Κόνωνα πάλιν £66 dCovza. τὰς ᾿Αθήνας εἷς
τὴν θάλατταν " χαὶ Κράτιππος ἀνήρηται.

Igitur non solum pretermissa a Thucydide Cra-
tippus supplevit, sed opus ejus etiam continuavit ,
neque substitit in fine belli Peloponnesiaci, sed.
ulteriora etiam persecutus est ad ea usque tem-
pora, quibus Athenienses potestatem maritimam
Cononis opera recuperarunt, et post tantas cala-
mitates denuo rerum aliquatenus potiti sunt. Ejus
conversionis nomentum in preelio positum, quo
ad Cnidum classis Lacedaemoniorum deleta est ( Ol.
96, 3; a. C. 394). Craüppus igitur historiis suis
comprehendit illud septemdecim annorum spa-
tium, quod Theopompus quoque in Hellenicis
tractandum sibi sumpsit ( V. Fragm. Hist. tom. 1,
p. LXVHI). Τὴν ὑπὸ Θηραμένους τῆς ὀλιγαρχίας
χατάλυσιν (Ο]. 92, 5; ἃ. C. 411) ipse Thucydides
jam exposuerat lib. VIII, 89 sqq. Eadem esestate ,
qua oligarchia Athenis antiquata est, gesta sunt
qua ad Mytilenen et contra Eresum egit Thra-
syllus. Que quum paucis Thucydides absolverit
(VII, 100), uberius exposuisse videtur Cratip-
pus, fortasse ex Lesbo oriundus; certe qui unus
preter Nostrum mihi innotuit Cratippus , Mytile-
nsus est philosophus Pompeio carissimus ( Plu-
tarch. Pomp. 75, Brut. c. 28, Cicero fr. Tim.
c. 1, JElian. V. H. VII, 21). — Τὰ περὶ 'EXMjc-
ποντον "AlxiGukOou νεανιεύματα. qus primo loco
memorat Plutarchus, ad ea qu: Thucydides nar--
rat VIII, 45 sqq. referri vix possunt. Quare chro-
nologicum rerum ordinem in enumerandis locis
historie non observatum esse statui debet, idque
confirmant qux Thucydidei operis capita in ante-
cedentibus recensentur. Alio autem Plutarchi loco
docemur Cratippum vel ex iis, que libro sexto
(cap. 27 sqq.) Thucydides narraverat, nonnulla
retractasse.

Xs
Etenim Plutarchus Vit. Orat. IL, 1, p. 834 : Μετὰ
δὲ ταῦτα αἰτιαθεὶς ( Ἀνδοκίδης) ἀσεύεῖν, ὡς καὶ αὐτὸς
τοὺς “Ἑρμᾶς περιχόψας xal εἰς τὰ τῆς Δήμητρος ἁμαρ-

ὃ.
Carduchi , Mediae populus. Sophaenetus quoque de iis lo-
juitur.

4.
δ. -. Taochos nonnulli Taos appellant , uti Sophaenetus in Cyri
. . Anabasi.

CRATIPPUS.

Si desint qui res gerant , nullus erit histori:e scriptor. Au-
E fer Periclis administrationem reipublicze, et de navalis przelii
victoria ad Rhium a Phormione erectum tropaeum, tum

ix b

P Ὁ

ει

ΝΙοῖδ apud Cythera et Megara et Corinthum egregia faci-
nora, Pylum Demosthenis , Cleonis captivos quadringentos,
et Tolmidam qui circum Peloponnesum naviget, Myronidem
qui Boeotos vincat apud QEnophyta : jam deleveris Thucy-
didem. Tolle Alcibiadis conatus audaces apud Hellespontum,
Thrasylli ad Lesbum, et eversam ἃ Theramene paucorum in
republica potestatem, Thrasybulum et Archinum, ac se-
ptuaginta istos qui a Phyla profecti contra principatum Spar-
tanorum insurrexerunt, et Cononem Athenienses rursum in
mare deducentem : sustuleris Cratippum.

1.
Postmodo violato religionis postulatus quod et ipse de
eorum esset censu , qui statuas Mercurii truncassent et ar- -

70 -

τὼν μυστήρια “ διὰ τὸ πρότερον ἀκόλαστον ὄντα : γύ-
χτωρ κωμάσαντα, θραῦσαί τι τῶν ἀγαλμάτων τοῦ θεοῦ,
χαὶ εἰσαγγελθέντα, ἐπειδὴ ox ἠδουλήθη, ὃν ἐξήτουν οἵ
χατήγοροι, δοῦλον ἐχδοῦναι, διαύληθῆναι, χαὶ πρὸς τὴν
αἰτίαν τῆς δευτέρας γραφῆς ὕποπτον γενέσθαι" ἣν μετ
οὗ πολὺν χρόνον τοῦ ἐπὶ Σιχελίαν στόλου συνέθη γενέ-
σθαι. Κορινθίων εἰσπεμψάντων ** Λεοντίνους τε xal
Αἰγεσταίους ἄνδρας ἰδίᾳ, μελλόντων βοηθεῖν αὐτοῖς
τῶν ᾿Αθηναίων, νύχτωρ τοὺς περὶ τὴν ἀγορὰν Ἑρμᾶς
περιέχοψαν, ὡς Κράτιππός φησι [ 70e ἁμαρτὼν. T
στήρια ] χριθεὶς ἐπὶ τούτοις ἀπέφυγεν ἐπὶ τῷ μηνύσειν
τοὺς ἀδιχοῦντας. ;

Quz h. 1. e Cratippo afferuntur in textum ir-
repserunt e scholio margini adscripto. Verba
τρος ἁμαρτὼν μυστήρια repetita sunt ex 1s quoe
pracedunt parenthesin : Δήμητρος ἅμ. μυστήρια.
Preterea ipsum scholium mancum est ; nam ista :
Κορινθίων εἰσπεμψάντων Λε οντίνους χτλ. sensum non
fundunt. Οὐδ debeat esse sententia ex Plutarcho
liquet, qui in Vita Alcib. c. 18 habet LEM 8n μὲν
οὖν, ὅτι Κορίνθιοι διὰ τοὺς Συρακουσίους ἀποίκους ὄντας,
ὡς ἐπισχέσεως ἐσομένης πρὸς τῶν οἰωνῶν ἢ μεταγνώ-
σεως τοῦ πολέμου, ταῦτα δράσειαν. Cf. Schol. ad
Aristoph. Thesmoph. 1094, sive Philochorus fr.
110. Hinc Westermannus in Btoyo. p. 238, n. 1.
scriptum fuisse censet hunc fere in modum : Ko-
ρινθίων εἰς πεμψάντων [ τοὺς δράσοντας διὰ τοὺς Συ-
ραχουσίους ἀποίχους ὄντας. οὗτυι οὖν, τῶν ἐν Σικελία
“Ἑλλήνων ὑπὸ τῶν Συραχουσίων χαχῶς διατεθέντων,
περὶ βοηθείας δὲ πεμψάντων ] Λεοντίνων τε καὶ Αἶγε-
σταίων ἄνδρας ἰδία, χτλ.

De his disserendi occasionem prebuisse Alci-
biadem post reditum a mutil'atorum Hermarum

conjurationisque crimine se purgawrum (Xen.

Hell. E, 4, 13) suspicatur Krügerus 1. 1].

Praterea Cratippus duobus laudatur locis, quo-
rum alter de causis est, cur imperfectum opus
Thucydides reliquerit, alter de regione, ubi diem
scriptor obierit,

CRATIPPI

E M

-

Dionys. Halic. De Thuc. c. 16 : Πολλὰ xat ἄλλα.
τις ἂν εὕροι δι᾽ ὅλης τῆς ἱστορίας ἢ τῆς ἄκρας Eepya-.
σίας τετυχηκότα xal μήτε πρόσθεσιν δεχόμενα μήτ᾽
ἀφαίρεσιν, ἢ ῥαθύμως ἐπιτετροχασμένα xal οὐδὲ τὴν.
ἐλαχίστην ἔμφασιν ἔχοντα τῆς δεινότητος ἐχείνης, quio
λιστα δ᾽ ἐν ταῖς δημηγορίαις xol ἐν τοῖς διαλόγοις xal ὦ
ἐν ταῖς ἄλλαις ῥητορείαις. Ὧν προνοούμενος ἔοικεν.
ἀτελὴ τὴν ἱστορίαν καταλιπεῖν, ὡς xai Κράτιππος δ᾽
συναχμάσας αὐτῷ xoi τὰ παραλειφθέντα 6m" αὐτοῦ
συναγαγὼν γέγραφεν, οὐ μόνον ταῖς πράξεσιν αὐτὰς.
ἐμποδὼν γεγενῆσθαι λέγων, ἀλλὰ χαὶ τοῖς ἀχούουσιν
ὀχληρὰς εἶναι. "'oUxó γέ τοι συνέντα αὐτὸν ἐν τοῖς τε-
λευταίοις τῆς ἱστορίας φησὶ μηδεμίαν τάξαι ῥητορείαν.,
πολλῶν μὲν χατὰ τὴν Ἰωνίαν γενομένων, πολλῶν δ΄
ἐν ταῖς ᾿Αθήναις, ὅσα διὰ λόγων καὶ δημηγοριῶν
ἐπράχθη. Ei γέ τοι τὴν πρώτην καὶ τὴν ὀγδόην βίόλον 2
ἀντιπαρεξετάζοι τις ἀλλήλαις, οὔτε τῆς αὐτῆς ἂν προαι-
ρέσεως δόξειεν ἀμφοτέρας ὑπάρχειν οὔτε τῆς αὐτῆς
δυνάμεως. Ἧ μὲν γὰρ, ὀλίγα πράγματα καὶ μιχρὰ
περιέχουσα, πληθύει τῶν ῥητορειῶν, fj δὲ, περὶ πολ--
λὰς xol μεγάλας συνταχθεῖσα πράξεις, δημηγορικῶν.
σπανίζει λόγων. Ἶξ n

De his Krügerus 1. l. p. 262 : « Dionysius post-
quam dixit Thucydidis historiz partem egregie
elaboratam esse, partem inprimisque conciones
et colloquia omni arte carere, hoe modo pergit :.-
ὧν προνοούμενος... γέγραφεν. Heec qui sola legerit,
nihil aliud significare posse putabit quam hoe : -
Thucydidem orationibus, quas non satis elaboras-
set, secundas curas adhibere constituisse, id tamen
non factum esse, relictamque ejus historiam im-
perfectam, propterea, ut videtur, quod auctor, :
priusquam illud consilium exsequeretur, diem su- |
premam obierit. Idque inprimis ad octavum li-
brum referremus, in quo nonnisi quzdam quasi
semina orationum sparsa sunt, putaremusque huic
quoque scriptorem inserturum fuisse orationes , si

cana Cereris vulgassent (quod is homo alioqui intemperans
noctu per comessationem aliquando quandam Mercurii fre-
gisset statuam : et quum servum eum, quem actores ad
quaestionem exposcebant, dedere noluisset, male ex ea re
audiret, itaque secundo erimini occasionem exhiberet : quae
posterior actio adversus eum suscepta est parvo tempore
ab expeditione classis in Siciliam ab Atheniensibus misso.
Etenim Cori nthii in urbem induxerant, [ qui hermas trun-
carent, propter Syracusanos ipsorum colonos; hi enim
quum reliquos Siciliae Graecos opprimerent, et propterea
Leontini et Segestani auxilium contra eos Atheniensium
implorarent, Athenienses vero jam opitulaturi iis essent :
tum Corinthii rem impedituri noetu Mercurios , qui apud
lorum erant collocati, mutilaverunt, ut ait Cratippus)
ob hiec in judicium pertractus est , absolutus tamen , quod
professus est se criminis auctores indicaturum.

|

; 2. Doa

Multa przeterea per totam Historiam Thucydidis licet in-
venire , qu: aut summa cura elaborata sunt, ut neque addi
quidquam neque detrahi possit , aut tam negligenter atque *
quasi cursu sctipta , ut.ne minimam quidem speciem pre -
se ferant eximie illius in dicendo facultatis; idque potissi-
mum in concionibus, in colloquiis aliisque rhetoricis. ὺ
Quod sentiens Thucydides imperfectam videtur historiam
reliquisse, ut tradit etiam Cratippus, qui cequalis ejus -
fuit et ab eo omissa collegit. . Dicit enim orationes illas non .
modo rebus ipsis esse impedimento, verum etiam audito- -
ribus molestas : idque sentientem Thucydidem nullas in -
ultima historioe parte orationes adjunxisse, etsi multa in -
Ionia ac multa Athenis evenissent , qua habitis sermonibus
el orationibus transacta essent. Quodsi quis primum eum -
octavo libro conferat, eum intellecturum non ejusdem

ita ei suppetiisset. Ac talia retulisse Cratippum
equidem libenter crederem. At hanc, quam verba
lagitare videntur, interpretationem rejicere co-
nt quae subjiciuntur : orationes Thucydidis,
"€ratippo judice, lectoribus molestas esse, ipsum-
e historicum, eodem Cratippo auctore, id per-
spexisse ideoque in postremo libro nullas exhibuisse
orationes. Itaque verba : ὧν προνοούμενος etc. hoc
sibi volunt, auctorem conciones et colloquia ce-

Scilicet opus suum absolveret. Sed quis hanc sen-
"tentiam his verbis efferat? Confusionem hic mihi
- videre videor, que vel sola que rhetor tradit su-
| specta faciat. Nec vereor ne quis sibi persuadere
| patiatur, revera Thucydidem de orationibus suis
'' delendis cogitasse, quum veteres, quoad quidem
E libertate fruebantur, has ab historiis abesse vix
p | tulissent. Àc si quis nimia, quam plerique de Dio-

. nysio habent, opinione dictos. hunc non falsum
E esse Pibledat sed in Cratippo quz refert legisse,
- Cratippum ego vera prodidisse negare audeam.
- Sed qui quz» de Dionysio dicta sunt (p. 255 sqq.)
3 apimadvertit, eum hujus errorem subesse mecum
. existimaturum arbitror. » (Cf. Idem in Untersu-
chungen ueber d. Leb. d. Thucyd. p. 67, 77 sqq.)
. Sane iden ineptam esse Cratippi sententiam lu-
. bentissime largior; quam quomodo ab auctore
- Thucydidis coco profectam esse Dionysius pro
sua in' his rebus levitate dicere potuerit, non mi-

-

-. detur : Quod in prima Historiz parte tractationis
genus Thucydides adhibuerat, id in octavo libro
prorsus reliquit, et certo quidem consilio, quum
orationes et rerum expositioni impedimento et
molestas lectoribus esse existimaret. Jam vero
.. opus exstitit multiforme et inconcinnum. Quod sen-
- tiens auctor (ὧν προνοούμενος xzÀ.) ob id ipsum im-
—— perfectam historiam reliquisse, i. e. non ulterius
— produxisse videtur. — De Thucydide operi suo
᾿ς immortuo Cratippus non magis cogitaverit quam
— ipse Dionysius, qui crimini ei vertit quod non ad
— finem usque belli Peloponnesiaci ex proposito
τ historiam deduxerit.

E quoque librorum delere voluisse, quo

RE | FRAGMENTA.

€

ror; verum sensus loci appositi hic esse mihi vi- :

71

3.
Marcellin. Vit. Thuc. S 46 : Οἱ μὲν οὖν αὐτὸν

ἐχεῖ λέγουσιν ἀποθανεῖν ἔνθα χαὶ διέτριθε φυγὰς ὦν.
Δίδυμος δ᾽ ἐν ᾿Αθήναις ἀπὸ τῆς φυγῆς ἐλθόντα βιαίῳ
θανάτῳ τοῦτο δέ φησι “Ζώπυρον ἱστορεῖν’ τοὺς γὰρ
᾿Αθηναίους κάθοδον δεδωχέναι ὯΝ φυγάσι πλὴν τῶν
Πεισιστρατιδῶν μετὰ τὴν ἧτταν τὴν ἐν Σικελία - ἥχοντα
οὖν αὐτὸν ἀποθανεῖν βίᾳ, καὶ τεθῆναι ἐν τοῖς Κιμω-
νείοις μνήμασιν. “Καὶ καταγινώσχειν εὐήθειαν ἔφη τῶν
νομιζόντων αὐτὸν ἐχτὸς μὲν τετελευτηχέναι, ἐπὶ γῆς
δὲ τῆς ᾿Αττικῆς τεθάφθαι" ἢ γὰρ οὐχ ἂν ἐτέθη ἐν τοῖς
πατρῴοις υνήμασιν, ἢ χλέόδην τεθεὶς οὖχ ἂν ἔτυχεν
οὔτε στήλης οὔτε ἐπιγράμματος, ἣ τῷ τάφῳ προσχει-
μένη τοῦ συγγραφέως μηνύει τοὔνομα" ἀλλὰ δῆλον
ὅτι χάθοδος ἐδόθη «oic φεύγουσιν, ὡς χαὶ Φιλόχορος
λέγει xal Δημήτριος ἐν τοῖς Ἄρχουσιν. ᾿γὼ δὲ
Ζώπυρον ληρεῖν νομίζω λέγοντα τοῦτον ἐν Θράχη
τετετλευτηχέναι , χἂν M iin νομίζη Κράτιππος
αὐτόν.

Μετὰ τὴν ἧτταν τὴν ἐν Σιχελίᾳ ἢ Alcibiadi et aliis
nonnullis exulibus reditus permissus est Ol. 95, 1;
a. C. 412 (Thucyd. VIII, 97). Sed hoc ad Thu-
cydidem nihil pertinet. Ut ad verum res trahatur,
intelligi debet ἀμνηστεία post cladem ad /Egos po-
tamum atque pacem cum Lacedaemoniis factam
concessa, Neque tamen puto rem notissimam cum
alia obscuriore confusam esse : imo statuit Zopy-
rus morte impeditum Thucydidem opus suum
non absolvisse; hoc vero quum usque ad annum
311 a. C. deductum , Thucydides autem in reditu
occisus sit, redeundi facultatem ei datam esse de-
creto anni 412.

Ἔν Θράχη ] ἐν ᾿Αττικῇ reponi volunt Poppo Pro-
legg. p. 31, et Ambros. F. Didot. (Thucyd. tom. I,
p. CXXXVI), probante Krügero ( Leb. d. Thucyd.
p. 56); Goellerus alius auctoris nomen in Ζώπυρος
corruptum esse statuit; quod jure respuit Poppo
in Addendis. Grauert. leg. censet οὐ λέγοντα. Lo-
cum quendam Attice (v. c. ἐν Θοριχῷ ) 1nemora-
tum esse suspicetur alius. Sed de his ne litigemus;
quz sententia esse debeat, nisi plura fortasse exci-
derunt, in propatulo est.

— utrumque instituti et consilii esse neque eandem utrique
— vim inesse. Alter enim , quum paucas admodum nec magni
L3 momenti res contineat, orationibus abundat, in altero
—. multis magnisque rebus referto, magna est concionum in-
. A frequentia.
* 3.
— . Nennulli ibi Thucydidem obiisse dicunt, ubi etiam vitam
— exul degebat... At Didymus eum ab exilio reversum morte
- violenta Athenis obiisse tradit; hoc autem a Zopyro me-
— morie proditum dicit. Athenienses enim post cladem in Si-
— eilia acceptam omnibus exulibus , exceptis Pisistratidis, in
"δ | patriam redeundi potestatem permisisse; hunc autem re-

versum violenta morte sublatum et in Cimoniis monuments
sepultum; quin etiam ait illorum simplicitatem a Zopyro
derideri, qui Thucydidem peregre quidem abiisse, Athenis
vero sepultum fuisse putent : tum enim in paterno monu-
mento aut non fuisset positus, aut clam positus nec co-
lumnam adeptus esset,.neque inscriptionem : at enim
columna ipsius sepulcro imposito nomen scriptoris indicat.
Verum illud constat , exulibus in patriam redeundi potesta-
tem fuisse factam, ut et Philochorus testatur et Demetrius
Phalereus in libro De archontibus Atheniensibus. Ego vero
Zopyrum nugari puto, qui Thucydidem [non] in Thracia
obiisse dicat : licet Cratippus eum vere locutum censeat.

18 1 CRATIPPUS.

Κἂν ἀληθεύειν νομίζη Κράτιππος αὐτόν) Zopy-
vum Cratippo Thucydidis equali antiquiorem non
novimus; immo hominem serioris ztatis histori-
cum vel grammaticum esse, Demetrio Phalereo et
Philochoro juniorem, ex iis quze Marcellinus nar-

at, quisque intelligit. Aut igitur Dionysius de
state Cratippi erravit, aut Marcellinus ineptit.
Hoc volunt plurimi; fuisse in Didymo dicunt tale
quid : quanquam Cratippum Zopyrus testem ad-
ducit, vel quanquam eadem retulit Cratippus.
Meierus (De Andocid. Or. c. Alcib. 6, 13, p. 62.)
pro Κράτιππος scribi vult Ἕρμιππος. Ego memor
eorum, quz supra de Cratippi ingenio vidimus, ne
Dionysius de temporibus Cratippi turpiter lapsus
sit maximopere vereor. Offendit porro quod Mar-
cellinus quanquam ex auctoribus hausit, quibus
notus erat Cratippus, tamen ejus non meminit in-
ter eos , qui Thucydideas historias continuaverint.
Neque Dionysius Cratippum τὰ παραλειφθέντα Θου-
χυδίδου συναγαγεῖν dixisset, si ab eo historiam us-
que ad proelium Cnidium deductam esse novisset.
Quid igitur faciendum loco Plutarchi? Cratippo
auctori tribuisse videtur quz erant Cratippi edito-
ris et commentatoris. Nimirum ita rem sese habere
suspicor : Edidit Cratippus opus historicum quod
Thucydidis historias una cum Hellenicis Theo-
pompi complectebatur : ita tamen, ut postrema
Thucydidei operis retractaret simulque e suo penu
adderet quz deinceps gesta sunt, usque ad finem
belli Peloponnesiaci. Nam hzc Theopompus per-
breviter uno libro absolverat; contra sequentium

annorum undecim historiam totidem libris descri:
pserat plenissime. Àc scimus secundum nonnullos:
Hellenicis Theopompi nonnisi undecim libros tri.
bui. — Tta si statuimus, et recte se habent verba
Dionysii ὃ τὰ v. O. συναγαγών, et facile intelligitur,
quomodo fieri potuerit ut ea, quorum prima tan-.
tum pars Cratippi, altera vero Theopompi erat,
omnia sub unius Cratippi nomine a Plutarcho mi.
nus attento afferrentur (ἢ). |
Cur vero belli Peloponn. historize Cratippus jun
xerit sequentium res temporum , divinare fortasse |
licet ex Dionysio. Is enim (in Ep. ad. Pomp. cap. Ι
3, 4 sqq.) Thucydidem ait ingratum tractasse ar-
gumentum, patrizque glorie male consuluisse ni.
hil narrantem nisi τὰ οἰχτρὰ xoi δεινὰ πάθη. Κρεῖτο —
voy δ᾽ ἦν, pergit, διεξελθόντα τὰ πάντα τελευτὴν ᾿
ποιήσασθαι τῆς ἱστορίας τὴν θαυμασιωτάτην xal μά-
λιστα τοῖς ἀχούουσι χεχαρισμένην. Atque talem finem ^
ipse Dionysius SIMON propositurm fuisset τὴν
χάθοδον τῶν φυγάδων τῶν ἀπὸ Φύλης, ἀφ᾽ ὧν f πόλις
ἀρξαμένη τὴν ἐλευθερίαν ἐκομίσατο. Similiter Cra-.
üppus judicaverit, terminum narrationis ponens
Cononis victorias, nove Atheniensibus et inspe-.
rate auctores potentiae.

(*) Suidas. Xa6ivoc σοφιστὴς, γεγονὼς ἐπὶ Ἀδριανοῦ. Καί- |
σαρος" ἔγραψεν ... εἰς Θουχυδίδην καὶ Ἀχουσίλαον χαὶ ἄλλους
ὑπομνήματα. — « Mirationem facit obsoleti seriptoris ( Acu-
silai) memoria , quanquam nemo paullo prudentior imite-
tur Sturzium, qui de Argivo mythographo cogitaverit, »
Haec Bernhardy. Num legendum xoi Κράτιππον ———

- ARISTIPPUS CYREN/EUS.

Diogenes L. II, 83, Aristippi (") Socratici scripta
recensens : Τοῦ δὲ Κυρηναϊχοῦ φιλοσόφου φέρεται βι-

᾿ Ga, τρία μὲν ἱστορίας τῶν χατὰ Λιόδύην, ἀπε-

σταλμένα Διονυσίῳ (Siciliz tyranno). De his aliunde
non constat. Aliud philosophi opus, quod etsi non
potest historicum dici, multa tamen ex historia re-
petita continuit, inscriptum erat : Περὶ τὴς παλαιᾶς

᾿ς τρυφῆς. Id sapius laudat Diogenes ("), verum in

(*) Alius Aristippus e:t Arcadicorum auctor, de quo di-
cemus suo loco.

(Ὁ) Diogen. L. 1, 96 de Periandro : Φησὶ δὲ ᾿Αρίστιππος
ἐν πρώτῳ Περὶ παλαιᾶς τρυφῆς περὶ αὐτοῦ τάδε, ὡς ἄρα
ἐρασθεῖσα ἣ μήτηρ αὐτοῦ Κράτεια, συνῆν αὐτῷ λάθρα xol
ὃς ἥδετο. Φανεροῦ δὲ γενομένου, βαρὺς πᾶσιν ἐγένετο διὰ τὸ
ἀλγεῖν ἐπὶ τῇ φώρα. Multis heec exponit Parthenius, Erot.

Idem V , 3 : Ἀρίστιππος δ᾽ ἐν τῷ πρώτῳ Περὶ παλ. τρυφῆς
φησὶν ἐρασθῆναι τὸν ᾿Αριστοτέλην παλλακίδος τοῦ ἹἙρμείου.

Idem 1,28, de Socrate : Οὗ (sc. ᾿Αλχιδιάδου) xo ἐρασθῆ-
ναί φησιν αὐτὸν ᾿Αρίστιππος ἐν τετάρτῳ Περὶ παλαιὰς ἰμυ-
φῆς. Eadem Athencus X1II, p. 566, D.

Idem II, 48, de Xenophonte : Καὶ αὐτόν φησιν Ἀρίστιπ-
πὸς £v τετάρτῳ Περὶ παλαιᾶς τρυφῆς ἐρασθῆναι Κλεινίου "
πρὸς ὃν xo ταῦτα εἰπεῖν" Νῦν γὰρ ἐγὼ Κλεινίαν ἥδιον μὲν θεῶ -
μαι ἢ τἄλλα πάντα ἐν ἀνθρώποις χαλά. Τυφλὸς δὲ τῶν ἄλλων
πάντων δεξαίμην ἂν ἢ Κλεινίου ἑνὸς ὄντος γενέσθαι. Ἄχθομιαι
δὲ xai νυχτὶ χαὶ ὕπνῳ, ὅτι ἐκεῖνον οὐχ ὁρῶ ἡμέρᾳ δὲ καὶ
ἡλίῳ τὴν μεγίστην χάριν οἶδα, ὅτι μοι Κλεινίαν ἀναφαίνουσι.

Idem 111. 29, de Platone : Ἀρίστιππος δ᾽ ἐν τῷ τετάρτῳ
Περὶ παλαιᾶς τρυφῆς φησὶν αὐτὸν ᾿Αστέρος μειρακίου τινὸς,

᾿ς ᾿ἀστρολογεῖν συνασχουμένου, ἐρασθῆναι" ἀλλὰ χαὶ Δίωνος τοῦ

προειρημένου.

. Idem IV, 19, de Polemone Atheniense : Ὡς ἐῴχει δὴ, ὁ

Πολέμων χατὰ πάντα ἐζηλώχει τὸν Ξενοχράτην * καὶ ἐρασθῆ-

ναι αὐτοῦ φησὶν ᾿Αρίστιππος ἐν τετάρτῳ Περὶ παλαιᾶς τρυφῆς.
Idem V , 39, de Aristotele : Οὗ (Θεοφράστου ) xoi τοῦ υἱέος

Νιχομάχου φησὶν ἐρωτιχῶς διατεθῆναι, χαίπερ ὄντα διδάσχα-

λον, Ἀρίστιππος ἐν τετάρτῳ Περὶ παλαιᾶς τρυφῆς.

t

|

scriptorum recensu non affert, nisi forte dixeris

idem esse, cujus titulos Diogenes l. l. ponit hos :
- εὐ /

Πρὸς τοὺς ἐπιτιμῶντας ὅτι χέχτηται οἶνον παλαιὸν xat

“ἑταίρας. Πρὸς τοὺς ἐπιτιμῶντας ὅτι πολυτελῶς ὀψω-

vei (V. Voss. Hist. Gr. p. 54). Utut est, recte Lu-
zacius Lectt. Att. p. 108 : « Ab ejusmodi viro, qua-
lem Aristippum modo dicebamus, qui moribus erat
facilis, comis, humanus, quanquam in vita desulto-
rius, sibique ac suis preceptis minime constans , —
a tali, inquam, viro proficisci neutiquam potue-
runt commentarii Περὶ παλαιᾶς τρυφῆς, probrorum
in summos sapientize magistros vivendique prece-
ptores pleni; quos libros tanquam Aristippi plus
semel in testimonium Diogenes quidem vocat Laer-
tius, sub tanti tamen viri nomine suppositos esse
censet Bruckerus (Hist. Phil, I, p. 592) ab homi-
nibus impudentibus, qui suos ipsi mores illius au-
ctoritate tegere vellent : cui equidem plane assen-
tior, etiamsi Baylius (Lex. v. Aristote) ceterique
fidem istorum libellorum sine ulla fraudis suspi-
cione fuerint secuti. Preterquam enim quod ca-
Iumniz in philosophos aliarum sectarum principes
aliene videantur fuisse ab illius persona, qui,
ab ἀγελάστῳ Aristoxeno similibusque valde diver-
sus, delectationem amabat et gaudia, jocosque
excipiebat Jocis , non maledictis et injuriis; ipsa in-
super temporum ratio, tali in causa argumentum
certissimum , non patitur ut turpia de moribus
Aristotelis prodere, aut Polemonem feedo amore a
severissimo Xenocrate dilectum , Socratis auditor
scribere potuerit , diu ante demortuus, quam flo-
rerent in schola Aristoteles et Xenocrates. »

DIONYSIUS. HERMIAS. ATHANAS.
TIMONIDES.

—— su Q——

DIONYSIUS TYRANNUS.

Suidas : Διονύσιος (senior), Σικελίας τύραννος,
ἔγραψε τραγῳδίας καὶ χωμῳδίας καὶ ἱστοριχά (xol
μισθοφοριχὰ xol ἕτερα cod. Bruxell.). De tyranno
historico aliunde non constat. Vereor ne error sub-
sit. Dionysius quidam Siculus ( modo recte hec
nomina se habeant) historiunculam quandam ex
Σιχελιχοῖς Aristidis Milesii (fr. 20) petiisse dicitur
ap. Plutarch. Par. min. c. 1.

HERMIAS METHYMN/EUS.

Diodorus XV, 37, 3, ad annum Charisandri ar-
chontis, Olymp. ror, rz, a. C. 376 : Τῶν δὲ συγγρα-
φέων Ἑρμείας 6 Μηθυμναῖος τὴν Τῶν Σιχελι-
* x & v σύνταξιν εἰς τοῦτον τὸν ἐνιαυτὸν χατέστροφε, γρά-
ψας βίδλους δέκα, ὡς δέ τινες διαιροῦσι, δώδεκα. For-
tasse Hermias noster cognatus erat Hermiz Atar-
nensium principis, Platonis discipuli, Aristotelis-
que, uti constat, familiaris.

΄

I.

ZIKEAIKA.

E LIBRO TERTIO. .
Athenzus X, p. 438, C : Ἑρμείας δ᾽ 6 ΜΙ ηθυμναῖος

ἐν τρίτῃ, Σιχελιχῶν φιλοπότην φησὶ γενέσθαι Νιχοτέλη
τὸν Κορίνθιον.

Nicoteles Corinthius dux fuit Syracusanorum,
quem Aristus dominatum Dionysii senioris confir-
mandi càusa Syracusas a Lacedzemoniis missus , una
cum aliis quibusdam tyranni adversariis interficien-

dum curavit ( Olymp. 94,1, a. C. 404). Diodor. ᾿ ;
XIV, 10,3. Hzc igitur quoniam libro tertio narra- τὺ

vit Hermeas, nihil nisi Dionysii historiam tractasse

videtur. Quam tamen ad finem non perduxit; nam
regnavit tyrannus inde ab anno 406 ad an. 367. —

Mem

Reliquam partem alius absolverit, sicuti Dionysii —

junioris historiam a Philisto inchoatam continuavit —
Athanas. Hinc factum est, puto, ut alii decem, alii. —

duodecim operis libros esse dicerent.
2.

ΠΕΡῚ TOY TPYNEIOY AIIOAAQNOX.

E LIBRO SECUNDO.

AthenzusIV, p. 149; D : Παρὰ δὲ Ναυχρατίταις, ᾿
ὥς φησιν “Ἑρμείας ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν Περὶ τοῦ l'ouvetou —

᾿Απόλλωνος, ἐν τῷ πρυτανείῳ δειπνοῦσι γενεθλίοις Ἑ-

στίας πρυτανίτιδος xol Διονυσίοις, ἔτι δὲ τῇ τοῦ χω-

αίου Ἀπόλλωνος πανηγύρει, εἰσιόντες πάντες ἐν στο-
μ , .

λαῖς λευχαῖς, ἃς μέχρι καὶ νῦν χαλοῦσι πρυτανιχὰς —

ἐσθῆτας. Καὶ χκαταχλιθέντες ἐπανίστανται εἷς γόνατα,

τοῦ ἱεροχήρυχος τὰς πατρίους εὐχὰς χαταλέγοντος συ-- i

σπένδοντες. Μετὰ δὲ ταῦτα χαταχλιθέντες Anpódvoucty — —

ἕχαστος οἴνου χοτύλας δύο, πλὴν τῶν ἱερέων τοῦ τε Πυ-
θίου ᾿Απόλλωνος χαὶ τοῦ Διονύσου" τούτων γὰρ ἑχατέρῳ
διπλοῦς 6 οἶνος μετὰ χαὶ τῶν ἄλλων μερίδων δίδοται.
Επειτα ἑχάστῳ παρατίθεται ἄρτος καθαρὸς, εἰς πλά-
τὸς πεποιημένος, ἐφ᾽ ᾧ ἐπίχειται ἄρτος ἕτερος, ὃν χρι--
θὀανίτην χαλοῦσι, xal χρέας ὕειον καὶ λεχάριον πτισά-
vig ἢ λαχάνου τοῦ χατὰ χαιρὸν γινομένου, ᾧά τε δύς
χαὶ τυροῦ τροφαλὶς σῦχά τε ξηρὰ χαὶ πλαχοῦς καὶ στέ-
φανος. Καὶ ὃς ἂν ἔξω τι τούτων ἱεροποιὸς παρασχευάσῃ

1

SICULA.
E LIBRO TERTIO.

Hermias Methymn:eus Siculorum libro tertio Nicotelem
Corinthium potatorem fuisse dicit.

2.
DE APOLLINE GRYNEO.
E LIBRO SECUNDO.

Apud Naucratitas, ut scribit Hermias libro secundo De
Gryneo Apolline, ccnant in Prytaneo natalitiis Vestae pry-
lanidis et festis Bacchanalibus itemque in pagani ( vel co-
inessatoris ) Apollinis solennitate; ingredientes omnes can-

didis induti stolis, quas etiamnum prytanicas vestes appel-
lant. Et postquam accubuerunt, surgentes rursus in genua

procumbunt , una cum sacro praecone libantes patrias preces —
praeeunte. Dein postquam iterum accubuerunt, accipiunt ὦ
quisque vini cotulas duas, exceptis Pythii Apollinis et Bac-
chi sacerdotibus , quorum utrique duplex vini pariter atque —
ceterorum portio datur. Tum unicuique panis adponitur ὦ
purus, in latitudinem formatus, cui alius impositus panis |
est, quem furnaceum vocant, et caro suilla et patella pti-
sanie aut oleris quod fert anni tempestas, et ova duo οἱ
casei recentis frustum ficique siccse et placenta et corona, ——
Quicunque sacrificator praeter ista aliquid parat, is a ma- —
gistratibus mulctatur. Quin nec aliis, qui in prytaneo ves —
scuntur, quidquam cibi forinsecus preeter ista (eo die) licet.—
inferre : sed hoec sola consumunt, et reliquias famulis im- — —

1"

HERMILE METHYMN/EI ET ATHAN/E SYRACUSANI FRAGMENTA. 8t

ὑπὸ τῶν τιμούχων ζημιοῦται, ᾿Αλλὰ μὴν οὐδὲ τοῖς ct-
τουμένοις ἐν πρυτανείῳ ἔξωθεν προσεισφέρειν τι βρώσι-
μον ἔξεστι, μόνα δὲ ταῦτα καταναλίσχουσι, τὰ ὕπολει--
πόμινα τοῖς οἰκέταις μεταδιδόντες. Ταῖς δ᾽ ἄλλαις ἣμέ-
ραις πάσαις τοῦ ἐνιαυτοῦ ἔξεστι τῶν σιτουμένων τῷ
βουλομένῳ ἀνελθόντι εἰς τὸ πρυτανεῖον δειπνεῖν, οἴχοθεν
παρασχευάσαντα αὑτῷ λάχανόν τι ἣ τῶν ὀσπρίων xat
τάριχος, 7j ἰχθὺν, χρέως δὲ χοιρείου βραχύτατον, * xai
τούτων μεταλαμόάνων χοτύλην οἴνου. [Γυναικὶ δὲ οὐχ
ἔξεστιν εἰσιέναι εἰς τὸ πρυτανεῖον ἢ μόνη τῇ αὐλητρίδι.
Οὐχ εἰσφέρεται δὲ οὐδ᾽ ἀμὶς εἰς τὸ πρυτανεῖον. ᾿Εὰν δέ
τις Ναυχρατιτῶν γάμους ἑστιδ', ὡς ἐν τῷ γαμιχῷ νόμῳ
γέγραπται, ἀπείρηται o καὶ μελίπηκτα δίδοσθαι.
Gryneum quum situm sit e regione Lesbi insulz,
probabile sane est Hermeam Athenzei nostrum esse

Methymnzum. Ita etiam Müllerus Dor. I, p. 227.

Qus de Naucratitarum festis Hermeas intexuit, tam
accuratam rerum cognitionem produnt, ut ipsum
Naucrati per aliquantum temporis degisse statue-
rim (*). De oraculo Apollinis Grynei v. Pausan. I,
21; Philostrat. Vit. Apoll. IV, 14; Parthenius ap.
Steph. Byz. Γρύνοι; Strabo XIII, p. 622; Servius ad
Virgil. Ecl. VI, 72 ex Euphorione (p. 102 Meinek.).
Cf. Ste-Croix Des anc. goue. féd. p. 156, cujus
sententiam etsi mera nitentem conjectura proba-
runt Clavier. Hist. gr. IL, p. 68., Raoul-Rochette
Etabl. VII, p. 44, Müller. Dor. I, p. 262, Schlosser.
W'eltgesch. Y, p. 3125; addubitat C. Hermann. An-
tiq. Gr. 76, 12.
3.)

ΠΕΡΙΗΓΉΣΙΣ.
Steph. Byz. v. Χάλχις : ... [ἔστι xoà πόλις Χαλ--

(*) Diversus tamen, ut puto, ab Hermia est Ἕρματϊος (Ὁ),
cujus librum primum Περὶ τῶν Αἰγυπτίων laudat
Plut. De Is. et Os. c. 37, de nomine Osiridis conf. idem
ibid. c. 42. — Hermeas Hermupolita qui versibus iambi-

οἷ cà πάτρια τῆς ἙῬΞρμουπόλεως scripsit, citatur Pho-

tio in Bibl. cod. 279. Idem, opinor, cum priore. Hermeas
Phoenix philosophus ap. Agathiam p. 69 — Hermoeas
Samius, Hermodori f. , ap. Athen. p. 606, C (Ἑρμείας ὁ τοῦ
ῬἙρμοδώρον, Σάμιος τὸ γένος, ἐρασθῆναι χῆνα Λαχύδους τοῦ
φιλοσόφου) — H. Curiensis, cujus iambos, quibus Stoici
irridentur, eitat Athenéeus XIII , p. 563 D. — H. Car, An-
tiochi M. minister ap. Polyb. V, 41, 1 sepius. — Hermoeas,
geometra, ap. Plut. Moral. p. 899 et 901 ed. Didot. — Her-
mias rhetor Alexandrinus, ap. Suidam v. Παμπρέπιος. ---
Hermias medicus , apud Galen. (V. Fabric. B. Gr. XIII,
p. 180, ed. pr.) — Hermias tacticus, ap. 4Elian. Tact. 1. — De
Hermiis philosophis secundi et quinti seculi p. Chri. satis

constat. His adde qui laudantur in St. Thes. V. 'Epguéos,

“Ἑρμείας.

χις ἐν Σχυθίᾳ, ἧς οἱ πολῖται Χαλχῖται. "ἔστι καὶ f
χώρα Χαλχῖτις, ὡς “Ἑρμείας ἐν Περιηγήσει.

Num hic sit noster Hermias nescio. Fortasse He-
catzus esse debet.

ATHANAS SYRACUSANUS.

Diodorus XV, 94, 4, ad annum Molonis archon-
tis, Olymp. 104, 3. a. Chr. 362 : 'Tóv δὲ συγγρα-
φέων ᾿Αθάνας ὃ Συραχόσιος τῶν περὶ Δίωνα πράξεων
ἐντεῦθεν ἀρξάμενος ἔγραψε μὲν βίδλους τρισκαίδεκα,
προσανέλαόε δὲ τὸν ἄγραφον χρόνον ἐτῶν ἑπτὰ ἀπὸ τῆς
Φιλίστου συντάξεως ἐν μιᾷ βίόλῳ, xat διελθὼν τὰς
πράξεις ἐν χεφαλαίοις συνεχῇ τὴν ἱστορίαν ἐποίησεν.

Commentariorum, quos Philistus scripserat, pars
prima res Siculas enarravit usque ad captam Agri-
gentum; altera vero dedicata est historie Dionysii
senioris; tertiam partem , qua Dionysii junioris res
expositurus erat, quominus absolveret, morte im-
peditus est; nam duos tantum libros ad finem per-
duxerat , qui tyranni annos .complectebantur prio-
res quinque ( Ol. 103, 1—104, 2; a. C. 367—363.
V. Clinton ad an. 367. Diodor. XV, 89 : Τὰ περὶ
Διονύσιον τὸν νεώτερον ὧδε [ Ol. 104, 27 χατέστρο-
φεν.). Hinc usque ad Dionysium a Dione tyrannide
ejectum reliqui sunt anni septem (Ol. 104, 2 —
106, 1; a. C. 363—356 ). — Athanas igitur sive,
ut Plutarchus et Athenzus, Athanis, quum histo -
riam inde a Dionis demum temporibus (356) tra-
dere constituisset , tamen etiam res gestas annorum
septem, qui labuntur ab an. 363—356 {τὸν ἄγραφον
χρόνον), uno libro breviter exposuit, eo nimirum
consilio, ut suum ipsius opus cum Philisti scriptis
conjunctum continuam historie Sicule praeberet
enarrationem (*). Commentarios Athanas deduxisse

(*) Erravit Heynius De fontib. Diodor. p. LXXXVI ed.
Bip. : « Exceperat Philistum Athanas, res Dionis libris
XIII persecutus inde ab Olymp. 104, 3. Debuit itaque istud
descendere usque ad Olymp. 106, 3, ut adeo res anno-
rum fere novem (362—354) comprehenderet : idem prz-
miserat uno libro historiam a Philisto intactam relietam
septem annorum. Sic Diodor. XV, 94, ut adeo hic in
computum non retulerit libros illos duos de Dionysii ju-
nioris rebus; sed tantum majus illud opus historicum
Philisti, quod in Dionysii senioris morte exierat, Ol. 103,
1. a. C. 368, a quo annus septimus Ol. 104, 3. ἃ. C.
362. » Eadem repetit Goller. De situ Syrac. p. 16. Mi-
rum profecto foret Diodorum nullam rationem habuisse
operis , quod paullo ante expresse memoravérat. Nos quo-

pe?rtiuntur. Reliquis vero omnibus anni diebus unicuique

eorum qui in prytaneo aluntur, licet, quum adscendit ,

domo aliquid sibi paratum afferre, sive olus aliquod sive

leguminis nonnihil, aut salsamentum aut piscem , suillze

vero carnis parum admodum, et cotylam vini. Mulieri

autem non licet prytaneum intrare, nisi soli tibicini. Ne-
FRAGMENTA HIST. GR. VOL. II.

|

que matula in prytaneum infertur. Si quis vero Nau-
cratitarum nuptiale convivium celebrat, vetitum est ova
et mellitas placentas apponi.

3.

Chalcitis regio memoratur Hermiz in Periegesi.

82 ATHAN/E SYRACUS ANI

videtur usque ad mortem Timoleontis ( Ol. 110, 4;
a. C. 387) , ad cujus fata postrema pertinet fragm.
3. Ipsum auctorem Dionis et Timoleontis zequalem
vel supparem fuisse non dubito. Quz fuerit fides
scriptoris , quid ei debeat Diodorus, sciri nequit.

XIKEAIKA.

I.
E LIBRO PRIMO.

Athenzus III, p. 98, B : Τοιοῦτοί τινές εἰσιν... πολ-

λῶν ὀνομάτων ποιηταὶ, χαὶ πολλοῖς παρασά Tras ὕπερ-
δραμόντες τὸν Σιχελιώτην Διονύσιον, ὃς τὴν μὲν παρ-
θένον ἐχάλει μέ ἐνανδρον, ὅτι μένει τὸν ἄνδρα, χαὶ τὸν
στῦλον μενεχράτην, ὅτι μένει χαὶ χρατεῖ, βαλλά &vy-
ttov δὲ ἀχόντιον ὅτι ἐναντίον βάλλεται, χαὶ τὰς τῶν
αυῶν διεχδύσεις μυστή ρια ἐχάλει, ὅτι τοὺς μᾶς τηρεῖ.

Ἴλθανις (sic) δ᾽ ἐν πρώτῳ Σιχελιχῶν τὸν αὐτόν φησι
Διονύσιον xai τὸν βοῦν γαρόταν χαλεῖν, xal τὸν χοῖ-
pav ἴαχον.

Igitur ad res Dionysii senioris Athanas evagatus
est. De purpurato novorum vocabulorum archite-
cto v. Meinek, ad Euphorion. p. 163 sq. ibique
laudatos.

΄-

Plutarch. Timoleon. c. 23, 4 : Post pulsum Dio-
nysium, Timoleon Syracusarum urbem pene de-

que Heynius in errorem induxit in Fragm. Hist. p. XLVIII,
col. 2, lin. 16, ubi deleas verba « quos neque Diodorus
XV, 94 in computum suum refert. » Ceterum quum
Cicero et Dionysius Halicarn. (v. Frgm. Hist. l. 1.) non-
nisi duas partes Commentariorum Philisti novisse videan-
tur, probabile est libros duos de Dionysio jun. cum libris
Alhano in unum corpus fuisse conjunctos.

sertam novis colonis frequentavit. Corintho. et οἷ
reliqua Gracia advenere hominum decem millia.

Ἤδη δὲ x«i τῶν ἐξ Ἰταλίας xoi Σικελίας. πολλοὶ τῷῃο

Τιμολέοντι συνεληλύθεισαν" χαὶ γενομένοις αὐτοῖς ἕξα-
χκισμυρίοις τὸ Mori ὡς ἔἜΛθανις εἴρηχε, τὴν μὲν χώ-
pav διένειμε, τὰς δὲ οἰκίας ἀπέδοτο χιλίων ταλάντων,
ἅμα μὲν ὑπολειπόμενος τοῖς ἀρχαίοις Συρακοσίοις. ἐξω-
νεῖσθαι τὰς αὑτῶν, ἅμα δὲ χρημάτων εὐπορίαν τῷ δή-
μῳ μὴ χανώμενος οὕτω πενομένῳ χαὶ πρὸς τἄλλα καὶ
πρὸς τὸν πόλεμον, ὥστε χαὶ τοὺς ἀνδριάντας ἀποδό-- —
σθαι, ψήφου διαφερομένης ὑπὲρ ἑκάστου xal γινομένης
χατηγορίας, ὥσπερ ἀνθρώπων εὐθύνας διδόντων" ὅτε δή
φασι τὸν Γέλωνος ἀνδριάντα τοῦ παλαιοῦ τυράννου δια- —
τηρῆσαι τοὺς Xupuxocíouc, καταχειροτονουμένων τῶν
ἄλλων, ἀγαμένους xoi τιμῶντας τὸν ἄνδρα τῆς νίχης. —
ἣν πρὸς ἹἽμέρᾳ Καρχηδονίους ἐνίχησεν. Cf. Diodor. - :
XVI, 8.5, Cornel. Nep. Timol. 3. De Gelonis mo-
numento v. Diod. XI, 38. — Ἄθανις] « Plutarchi
vetus interpres 4thanes legit, quod codd. quidam
ratum habent, ut Xylander et Bryanus admonue-
runt. llle ergo cum Diodoro nihil admodum pu-
gnat. » Jf PET NTE ad Diod. l. l.

: 3

Plutarch. Tim. c. 37, 3 : Ἤδη πρεσδύτερος ὧν
(Τιμολέων) ἀπημλύνθη τὴν “ὄψιν, εἶτα τελέως ἐπη-
ρώθη μετ᾽ ὀλίγον, οὔτε αὐτὸς ἑαυτῷ πρόφασιν παρασχὼν :
οὔτε παροινηθεὶς t ὑπὸ τῆς τύχης, ἀλλὰ συγγενευκῆῆς τινος,
ὡς ἔοιχεν, αἰτίας καὶ καταδολῆς ἅμα τῷ χρόνῳ συνεπι-
θεμένης. (4) Λέγονται γὰρ οὐχ ὀλίγοι τῶν χατὰ γένος δ
αὐτῷ προσηχόντων ὁμοίως ἀποδαλεῖν τὴν ὄψιν ὑπὸ
γήρως ἀπομαρανθεῖσαν. (s) Ὁ δὲ "Aüavie ἔτι συνε--
στῶτος τοῦ πρὸς Ἵππωνα πολέμου xoi Μάμερχον ἐν
Μυλαῖς ἐπὶ στρατοπέδου φησὶν ἀπογλαυχωθῆναι τὴν
ὄψιν αὐτοῦ καὶ πᾶσι φανερὰν γενέσθαι τὴν sel punti ,

SICULA.

1.
E LIBRO PRIMO.

Tales sunt... multorum vocabulorum fabricatores mul-
fisque parasangis superantes Siculum Dionysium, qui
virginem vocabat μένανδρον, eo quod virum exspectet ; co-
Iuimmnam , μενεχράτην, quod maneat et sustineat; jaculum ,
βαλ)λάντιον, quod contra jaciatur; murium latebras , μυσ-
τήρια, quod mures servent. Athanas vero primo libro Rerum
Sicularum narrat, eundem Dionysium etiam bovem- vocare
solitum γαρόταν (lerra aratorem), porcum vero (a sono
quein grunniendo edit) iacchum.

2.

Jam ad Timoleontem ex Italia etiam Siciliaque magnus
hominum numerus confluxerat, Proinde quum ad millia, ut
Athanis tradit, sexaginta multitudo excrevisset, agros Ti-
moleon divisit , aedes mille talentis vendidit : simul et Sy-
racusanis, qui erant superstites, facultatem suas domos

redimendi concedens, et populo pecunic copiam conficiens.
Tanta enim laborabant paupertate, ut ad alios ac belli in-
primis sumptus coacti sint etiam statuas divendere , suf-
fragiis de una qualibet latis , accusataque ea, ut tanquam
homines judieio damnatz mulctarentur; quo quidem
tempore solam Gelonis statuam, antiqui tyranni, ceteris |
omnibus venditis a Syracusanis servatam esse, quem hono- —
rem Geloni habuerunt ob victoriam, quem; de D— :
niensibus ad Himeram fluvium obtinuit.
3. :

Provectus jam state visus obscuritate laboravit ac post-

modo sensim prorsus captus est luminibus , non quod ullam Ὁ ἢ
ipse sibi ejus mali causam attulisset , aut a fortuna ludibrio ὦ

habitus videretur, sed ingenerato, ut videtur, eo malo -
causaque , qu:e deinde suo tempore erupit. (4) Nam haud ἢ
pauci ejus cognatorum similiter feruntur cetate oculorum. :
usum emarcescentem "amisisse. «(5) Athanis auctor esf, -
bello adhuc contra Mamercum et Hipponem. durante, apud -
Mylas ci czeitatem accidisse , eumque casum nemini obscu-
rum fuisse ; neque tamen eum. propterea m sel —

ἐδ:
ir "
ho

E "
3 |
TA
[r2
ee
"c

fragmentum sif de fabula Colchica.
L

ET TIMONIDIS LEUCADII FRAGMENTA. 83

μὴν ἀποστῆναι διὰ τοῦτο τῆς πολιορχίας, ἀλλ᾽ ἐμμεί--
γαντα τῷ πολέμῳ λαύεϊν τοὺς τυράννους" ὡς δὲ ἐπα -
νῆλθεν εἰς Συραχούσας, εὐθὺς ἀποθέσθαι τὴν μοναρχίαν
xa παραιτεῖσθαι τοὺς πολίτας, τῶν πραγμάτων εἰς τὸ
χάλλιστον ἡχόντων τέλος.

Cf. Cornel. Nep. Tim, c. 3 : Quam primum po-
tuit, imperium deposuit et privatus Syracusis, quod
reliquum vite fuit, vixit... Hic quum «tate jam
provectus esset, sine ullo morbo lumina oculorum
amisit.

o2.

TIMONIDES LEUCADIUS.

Dion iis, que Speusippus amicus de Syracusa-
norum in tyrannum animo retulerat , in spem ere-
ctus, reverti Syracusas patriamque in libertatem
vindicare decrevit. Συνέπραττον δὲ xa τῶν πολιτι-
χῶν πολλοὶ xat τῶν φιλοσόφων, 0 τε Κύπριος ᾿ζὔδημος,
εἷς ὃν Ἀριστοτέ Pme ἀποθανόντα τὸν Περὶ ψυχῆς διάλο-
yov ἐποίησε, χαὶ Τιμωνίδης ὃ Λευχάδιος (Plu-
tarch. Dion c. 22). Timonides (*) igitur Dionem in
Siciliam secutus est, rebusque ab eo gestis non so-
lum oculatus testis interfuit { ιμωνίδης πραττουέ--
ναις ἐξ ἀρχῆς ταῖς πράξεσι ταύταις μετὰ Δίωνος παρα-
yevou.evoc, fr. 2), sed suas etiam in iis partes habuit.

Nam ubi Dion contra mercenarios Dionysii pugnans |

vulnus acceperat, recedens ipse Timonidem mili-
tum Syracusanorum ducem constituit [ἐχείνοις ἦγε-
μόνα Τιμωνίδην ἐπέστησεν Plut. 1. l.c. 30). — Que
viderat Timonides Academicus, ea literis consigna-
ta misit ad Speusippum.
Diogenes L. IV, 5 : Πρὸς τοῦτον (sc. Σπεύσιππον)
γράφει xai Σιμωνίδης (scrib. Τιμωνίδης) τὰς ἱστορίας,
ἐν αἷς κατατετάχει τὰς πράξεις Δίωνός [τε καὶ Βίωνος].
Postrema ex corruptela nominis Δίωνος nata fue-

vint, — Ceterum ἱστορίαι, quas Diogenes dicit, non

(*) Pro Timonides corrupte legitur Simonides fr. 3. T«-
μῶναξ ἐν a τῶν Σιχελικῶν laudatur ap. Schol. , Apoll. Rhod.
1, 1217. Latere in his Timonidis mentio putari possit. Sed
probabilius pro Σιχελικχῶν scrib. esse Σχυθιχῷν, quum
Scythica a Timonacte composita esse constet, ipsumque

opus vere historicum, sed epistola fuisse videntur.
Neque aliud indicant verba Plutarchi (fr. 2 ) : "Tu.

γράφων πρὸς Σπεύσιππον..., ἱστορεῖ. Num genuina
fuerint istze epistolze nos jure quaerimus, etsi quae-
stionem dirimere non licet. Plutarchus quidem de
fide earum non magis dubitat, quam de auctoritate
epistolarum Platonicarum, ex quibus petita sunt
tantum non omnia, « qua de Platonis cum Dione
amicitia, de philosophi in Siciliam peregrinationi-
bus ac cum Dionysio conventu narrantur » (Hee-
ren. De fontt. Plut. p. 53). Ac ejusmodi fontium
indolem tota Dionis vita, haud magno judicii acu-
mine conscripta , prodit manifesto.

—— “κφὀοὸ90Ὸ i ——

ΤᾺ ΚΑΤΑ AIONA.
I.

Plutarch. Dion. c. 31 : Post victoriam a Dione
de Dionysio reportatam (cf. Diodor XVI, 12.): K1-
ρυχες παρὰ τοῦ Διονυσίου κατέδαινον, ἐπιστολὰς πρὸς
Δίωνα παρὰ τῶν οἰχείων γυναικῶν κομίζοντες. Μία δ᾽
ἦν ἔξωθεν ἐ ἐπιγεγραμμένη" Τῷ πατρὶ παρ᾽ Ἱππαρίνου"
τοῦτο γὰρ ἦν ὄνομα τῷ τοῦ Δίωνος υἱῷ. Καίτοι φησὶ
Τίμαιος (fr. 129), Ἀρεταῖον αὐτὸν ἀπὸ τῆς μητρὸς Ἀ-
ρέτης καλεῖσθαι. ᾿Γτϊμωνίδη δὲ μᾶλλον, ὡς οἴομαι, περί
γε τούτων πιστευτέον, ἀνδρὶ φίλῳ χαὶ συστρατιώτη
Δίωνος (Olymp. 105, 4. a. C. 357). Qua sequun-
tur ΒΡ. Plut. ex eodem Timonide fluxerint.

* y ἐξ

Idem ibid. 35, de morte Philisti : Ἔφορος (f.
152) μὲν οὖν φήσιν, ὡς ἁλισχομένης. τῆς νεὼς, ἑαυτὸν
ἀνέλοι" Τιμωνίδης δὲ, πραττομέναις ἐξ ἀρχῆς ταῖς πρά-
ξεσι ταύταις μετὰ Δίωνος παραγενόμενος, xal γράφων
πρὸς Σπεύσιππον, τὸν φιλόσοφον, ἱστορεῖ, ζῶντα λη-
φθῆναι, τῆς τριήρους εἰς τὴν γὴν ἐχπεσούσης, τὸν Φίλι-
στον᾽ χαὶ πρῶτον μὲν ἀποδύσαντας αὐτοῦ τὸν θώραχα
τοὺς Συραχουσίους, καὶ γυμνὸν ἐπιδειξαμένους τὸ σῶ-
μα, προπηλαχίζειν, ὄντος ἤδη γέροντος; ἔπειτα τὴν
χεφαλὴν ἀποτεμεῖν χαὶ τοῖς παισὶ "παραδοῦναι τὸ σῶμα,
χελεύσαντας ἕλχειν διὰ τῆς ᾿Αχραδινῆς, χαὶ χαταθαλεῖν
εἰς τὰς Λατομίας ( Olymp. 106, 1. a. C. 356.).

n i bo CN D :
visse , sed in bello perseverasse, tyrannosque in suam re-
degisse potestatem : inde Syracusas reversum, statim imperio

88 abdicasse et deprecatum esse cives rebus optimo in statu

DE REBUS DIONIS.

1.
᾿Οδαπορδίογοϑ a Dionysio devenerunt cum epistolis , quas

.àd Dionem scripserant mulieres propinquae. Una vero in-

scriptionem habebat : Patri ab Hipparino. Id nomen fuit

Dionis filio, licet, Aretaeum illum dicit 'Timseus ex matris

- — pups -— , — ] T7

Aretace nomine nuncupatum. Verum in his Timonidi potius,
meo quidem judicio , qui amicus Dionis et commilito fuit ,
credendum est.
: . 2.
^ Ephorus tradit Philistum, nave ejus capta, ipsum sibi
manum intulisse; Timonides vero , qui inde ab initio rebus
hisce interfuit, in epistola ad Speus'ppum phifosophum
scribit, Philistum , triere ejus ad terram illisa, vivum esse
comprehensum; ac primum quidem Syracusanos thorace
exutum nudum ostendentes omni contumelia affecisse vi-
rum senilis jam zetatis ; deinde capite abscisso pueris tradi-
disse corpus jubentes ut per Achradinam tractum in la-
picidinas abjicerent.
6.

84 DIONYSODORUS. ANAXIS.

Similia Timzus declamitat ap. Plut. ]. 1., et
Tzetzes list, X, vs. 830 sqq. Cf. etiam Timai se-
ctatorem Diodorum XVI, 16, 3.

3.)

Schol. Theocrit. I, 63 : Σιμωνίδης δὲ ἐν τῷ περὶ
Σιχελίας Αἴτνην φησὶ χρῖναι Ἥφαιστον χαὶ Δήμητραν
περὶ τῆς χώρας ἐρίσαντας.

Τιμωνίδης scribendum censet Westermannus ad
Voss. Hist. Gr. pag. IX. (Σίληνος voluit Dorvill. )
At dubia res, quum argumentum fragmenti et ti-
tulus libri male conveniant epistolis Timonidis.
Fortasse cogitandum de Simonidis poet» carmine
Sicilize laudes celebrante.

3

—

quum Vulcanus et Ceres de terree hujus possessione litiga»

S&monides de Sicilia loquens /Etnam judicem sedisse, | rent.

A. DIONYSODORUS. ANAXIS. ZOILUS. -
CEPHISODORUS. DEMOPHILUS. THEOCRITUS.

e )

. DIONYSODORUS ET ANAXIS BOEOTI.

Diodorus XV, 95,5 (ad annum Nicophemi ar-

chontis, Ol. 104, 4. a. C. 360, qui proxime ante-

cedit annum , quo Philippus imperio potitus est) :
Τῶν δὲ συγγραφέων Διονυσόδωρος xai "Avattc οἱ
Βοιωτοὶ τὴν τῶν Ἑλληνικῶν ἱστορίαν sic τοῦτον
τὸν ἐνιαυτὸν χατεστρόφασι τὰς συντάξεις.

Διονυσόδωρος | sic L. Dindorf. pro vulg. Atovuctó-
δωρος. Cf. G. Dindorf. in Steph. Thes. v. Διονυσόδ.
— « Post ἱστορίαν supple ἀναγράψαντες. » Ἀπονο-
MANNUS; « nisi minore molimine malueris τῆς.. ic-
τορίας x. τ. σ. » WrsskLING. τῶν ᾿Ελληνιχῶν ἱστοριῶν
pro τὴν τῶν Ἕ, ἵστορ. Rx1s1c. Dindorfius vulgatam
retinuit, quum similiter lib. XIV, 107,7 libri pre-
beant : Καλλισθένης τὴν τῶν ᾿Ελληνιχῶν σύνταξιν...
τὴν ἱστορίαν ἦρχται γράφειν. Quanquam sic Diodo-
rum locuturn esse persuadere mihi non potui.

De vita Dionysodori nihil constat. Vixisse eum
Philippi et Alexandri temporibus ex termino, quem
historiis suis posuit, conjeci. Ac nescio an noster
sit quem unum aliunde novi Dionysodorum The-
banum. Is olim ludis Olympicis (sicuti Duris Sa-
mius) victoriam reportaverat; postea quum Alexan-
der jam in Asiam trajecerat, una cum Iphicrate,
ducis celeberrimi filio, legationem pro civibus obiit
ad Darium Codomannum. Quo ad Issum devicto,
Dionysodorus captivus ad Alexandrum adductus,
verum incolumis a rege generosissimo dimissus est.
Refert hec Arrianus Exp. II, 15, 5.

Fragmentum , quod certo judicio vindicare pos-
sim Droxxsopono , non habeo. Varios ejus nominis
scriptores , ad nos nihil pertinentes , vide ap. viros
doctos ad Suidam s. h. v. p. 1398 ed. Bernhardy.
Ad Boeotum fortasse referas Schol. Apoll. Rhod. I,
917, ubi tribus Cabiris ab aliis addi dicit quartum
Cadmilum (sive Casmilum), ὃς Ἑρμῆς ἐστιν, ὡς Ato
γυσόδωρος ( v. Lob. Aglaoph. p. 1221, Müller. Min.
p. 455); sed probabilius hoc ad D. Troezenium
grammaticum referunt Lobeck. 1.1. et Schneidewin.
Prafat. ad Parcem. p. VII, qui eidem preter alia
etiam collectionem epistolarum Ptolemzi Lagi as-
signat ( Lucian. Pro lapsu inter salt. c. 10, p. 206
Didot.). His addiderim schol. Eurip. Hippolyt. 122:
Περὶ τὴν Τροιζηνίαν τίς ἐστι πέτρα, ἐξ ἧς τὸ καταφε-
ρόμενον ὕδωρ βάπτει τὰς ὑδρίας, ὡς Διονυσόδωρος ἐν
τῷ Περὶ ποταμῶν λέγει. Num idem sit Troezenius
cum eo, quem laudant Diog. L. II, 42 et schol.
Hom. Il. II, 111, tu videas. .

Nihilo notior est naris. Fortasse eundem
Anaxilaum dicit Dionysius H. Antiq. R. I, 2 : Οὔτε
Ovx 6o) Xe καθ᾽ ἑτέρων ἐγνωχὼς ποιεῖσθαι συγγραφέων,
ὥσπερ ᾿ἈΑναξίλαος xoi Θεόπομπος ἐν τοῖς προοιμίοις τῶν
ἱστοριῶν ἐποίησαν. Sed malim intelligi Anaximenem,
virum uti constat maledicentissimum. A A et M li-
terz facillime confunduntur. Ceterum Anaxilaum
laudat etiam Diogen. L. I, 107 (Ἀναξίλαος δ᾽ 'Ag-
χάδα sc. Mysonem sapientem esse dicit V. Müller.
Dor. lI, p. 39). Hunc eundem cum Anaxilao Dio-
nysii esse placuit Vossio p. 484. Anaxilaum me- -

: | ZOILUS.

dicum szepe memorat Plinius (H. N. XIX, 4; XXV,
95; XXVIII, 49; XXX , 55; XXXII, 52; XXXV,
5o; index auctor. ad lib. XXI, XXIX , XXXI.)

ZOILUS AMPHIPOLITA.

Zoilus Amphipolita , Polycratis Atheniensis di-
scipulus , Ὁμηρομάστιξ, rhetor et grammaticus no-
tissimus, qui Philippi et Alexandri etate floruit,
historica opera condidisse dicitur duo;

Περὶ Ἀμφιπόλεως βιδλία τρία (Suid. v. Ζώιλος et

Eud. p. 203).

Ἱστορίαν ἀπὸ θεογονίας ἕως τῆς Φιλίππου τελευτῆς

(Iidem).
Eorum ne tenuisimum quidem fragmen inda-
gare potui. Quare quz de vita auctoris reliquisque
ejus scriptis traduntur, non est cur hoc loco expona-
mus (*). Ceterum discipulum Zoili Suidas (v. 'Ava-
Eu.) fuisse dicit Anaximenem , qui eadem qua ma-
gister maledicentia insignis fuit, itemque a theo-
gonia historias suas exorsus est.

(*) Tituli operum laudantur hi : Κατὰ Ἰσοχράτους
τοῦ ῥήτορος, Suid. 1.1.; Κατὰ Πλάτωνος, JElian. V.
H. XI, 10, Dionys. Hal. ad Pomp. tom. VI, p. 757 R.;
Τενεδίων ἐγκώμιον, Strabo VI, p. 271; Κατὰ τῆς
Ὁμήρου ποιήσεως λόγοι ἐννέα. Vóvoc Ὁμήρου
(καὶ ἄλλα πλεῖστα ), Suidas 1. 1. Cf. ZElian. 1. 1. ; Plutarch.
Sympos. p. 677, F.; schol. Hom. Il. I, 129; V, 7, 20; X,
274; XVII , 22; XXII, 209; XXIII, 100; Eustath. ad Il.
p. 512, ad Od. p. 1614; Tzetz. Exeg. 1]. p. 3, 13; 125,

22 ed. Herm. ( Diodor. tom. II, p. 582 ed. Didot. X. Prc- .

terea de vita Zoili et scriptis vide Dionys. De Iso c. 20,
tom. V, p. 627 R.4 De vi Demosth. c. 8, p. 874; Longin.
De subl. 9, t4 ( Walz. Rhett. VIII, p. 498); Phobam-
mon p. 588 Ald. ; Quinctil. IX, 1, 14; Suidas v. Δημοσθέ-
νης ; schol. Platon. Hipparch. p. 240; Plutarch. De X Oratt.
p. 844, C; Vita Arati IT; Ovid. De remed. amor. 366; Ga-
len. IV, p 37; Plinius H. N. XII, XIII; Vitruv. praef. ad
lib. VII. Postremus maxime locus in. causa fuit ut duos
Zoilos nonnulli distinguendos esse censerent (v. Hardoin Sur
les deux Zoiles in Mém. de l'Acad. d. Y. tom. VIII,
p. 178 sqq. ; Ballu I, p. 253; Wolf. Prolegg. p. 192). Quam
sententiam merito improbarunt Olearius ad Philostrat.

- p. 648; Fabric. B. Gr. 1, p. 560; Clinton. F. H. III, p. 380

8q., 485, Lehrs. in Jahn. Annal. tom. XII, p. 106 sqq.,
Westermann. Gesch. d. gr. Bereds. ὃ 50,20, et ad Voss.
Hist. Gr. p. 132, ubi conferri etiam jubet Spengel. De artt.
script. p. 180. Adde Reines. Var. Lectt. IIl, 2; Perizon.
ad JElian. 1. l.; lonsius Hist. phil. p. 49 sq.

2490.
did

CEPHISODORUS. 85

CEPHISODORUS:

i HEPI TOY IEPOY IIOAEMOY..
LIBER DUODECIMUS.

Eustrat. ad Aristot. Ethic. Nic. III, 8 fol. 46 b.
ed. Aldin, 1536, de pugna, quam in Coronea urbe
contra Onomarchum , qui arcem occupaverat, Co-
ronenses eorumque socii, ex Metachoeo Boeoti,
commiserunt (Ol. 106, 4) : Ἱστοροῦσι περὶ μάχης
ταύτης Κηφισόδωρος ἐν τῇ δωδεχάτη τῶν Περὶ
τοῦ ἱεροῦ πολέμου, χαὶ Ἀναξιμένης ἐν τῇ τετάρτη
τῶν Περὶ Φίλιππον, xoi ἔφορος ἐν τῇ τριαχοστῇ (fr.
153, ubi vide ). Olymp. 106, 4. a. C. 353, anno
quinto belli sacri (Cf. Diodor. XVI, 23), quod
ortum est archonte Cephisodoto , Ol. 105, 4. a. C.
357. Unde patet narrationem Cephisodori fuisse
uberrimam.,

.« Cephisodorus , Isocratis discipulus, inter Ora-
tores refertur a Dionysio Hal. Ep. ad Amm. I, 2,
p- 120, quem etiam vide in Iseo c. 19. Nullam
ejus orationem commemoratam invenimus. Sed
tanto frequentius laudatur Apologia Isocratis ad-
versus Aristotelem, de qua vide Ionsium De scri-
ptor. H. phil. I, 13, p. 96. Ad hunc Cephisodo-
rum retulerim Historiam belli sacri sive Phocici,
cujus duodecimum librum laudat Anonymus inter-
pres, quem Aspasium puto, ad Aristotelis III,
p. 46 ὁ. Nam plerique Isocratis discipuli se ad hi-
storiam scribendam contulerunt.» Runwxrx. Hist.
crit. Orat. p. 48 ed. Frotscher- — De Cephisodori
᾿Αντιγραφαῖς πρὸς ἐκ μων ψῥςς vide Dionys. Isocr.
18 ( tom. V, p. 577 R. : "Ixavóv δὲ ἡγησάμενος ci-
ναι τῆς dafelac βεξαιωθν τὸν ᾿Αθηναῖον Κηφισόδω--
ρον, ὃς xal συνεδίωσεν Ἰσοκράτει, καὶ γνησιώτατος
ἀχουστὴς ἐγένετο, xol τὴν ἀπολογίαν τὴν πάνυ θαυ-
μαστὴν ἐν ταῖς πρὸς ᾿Αριστοτέλη ἀντιγραφαῖς ἐποιήσα-
το, πιστεύω, γεγράφθαι λόγους τινὰς ὑπὸ τοῦ ἀνδρὸς εἰς
δικαστήρια, οὐ μέντοι πολλάς), Athenseus FI, p. 60,
E; III, p. 122, B; VIII, p. 354, C; Themistius p. 285,
C; Euseb. P. E. p. 792, 732. Idem contra Platonem
scripsit, Dionys. Ep. ad Pomp. x extr. (tom. VI,
p. 757 R.). Cf. Westermann. Gesch. d. gr. Bereds.
$ 5o, 11; Clinton. F. H. II p. 462 ed. tert.

Athenzus XII, p. 548, E : Καρύστιος δ᾽ 6 Περγα-
μηνὸς ἐν Ἱστοριχοῖς ὑπομνήμασι « Κηφισό δωρος
(φησὶν) ὃ On6atoc, Πολύδωρον τὸν "Ttov ἰατρὸν 'Av-
τιπάτρῳ συσσιτεῖν, ψιλοτάπιδα ἔ ἔχοντι χρικωτὴν χαθά-
περ τοὺς στρωματεῖς; εὐτελῆ, ἐφ᾽ ἧς χαταχεῖσθαι" χά-

1,

E LIBRO DUODECIMO.
De pugna (Coronensi) narrant Cephisodorus libro duo-

decimo Historic belli sacri, et Anaximenes Philippicorum.
libro quarto , et Ephorus libro tricesimo.

865

δους δὲ χαλκοῦς καὶ ποτήρια ὀλέγα" γεγονέναι 4X0 9)
γοδίαιτον xa τρυφῆς ἀλλότριον. » Hunc eundem esse
cum discipulo Isocratis suspicatur Westermannus
ad Vossium p. 413, 14.

—— 9 — —

DEMOPHILUS.

De Demophilo, Ephori Cumani filio, qui opus
quod imperfectum pater reliquerat, absolvit. di-
ctum est in Vita Ephori p. LXI, not. 1.

Locisibi laudatis adde schol. Ven. Hom. Il. XIII,
v. 3o1. ubi postquam eodem modo atque in schol.
vulg. e Pherecyde (fr. 102 a.) narraverat Phlegyes
Thebanis infensos post mortem Zethi et Ainphionis
sub Eurymacho rege Thebas cepisse, addit hzc :
Καὶ ἔρημον γενέσθαι τὴν πόλιν μέχρι τῆς Κάδμου ἀφί-
ξεως. "Emi πλεῖον δὲ περὶ αὐτῶν (sc. τῶν Φλεγυῶν)
διείλεχται Ἔφορος, ἀποδεικνὺς ὅτι τὴν Δαυλίδα καὶ οὐ
τὴν Γυρτῶνα (Γύρτονα cod. ) ᾧχησαν᾽" ὅθεν καὶ παρὰ
τοῖς Φωχεῦσι τὸ ὑδρίζειν φλεγυᾶν λέγεσθαι. "ἔστι δὲ
ταῦτα ἐν τῇ τριαχοστῇ τῇ Δημοφίλου. Πάλαι δὲ διεφέ-
ροντο Φωχεῖς πρὸς Θεσσαλούς- διὸ xal τὰς Θερμοπύλας :
ᾧχισαν' Φωχεῖς" εἴσοδον γὰρ ἔχουσιν ἀπὸ Θεσσαλίας.
Locum hunc. insere post Ephori fragm. 152 libri
XXX.

Alius Demophiluslaudatur ap. Joann. Lydum De
mens, IV, 2, p. 248 ed. Roth. : Ὅ γε μὴν Δημό-
φίλος πρῶτον αὐτὸν (sc. 'lavóv) βούλεται οἴχους χαὶ
πυλεῶνας χατασχευάσαι xol ἀπὸ τῆς ἰανούας (θύρας)
Ἰανουάριον ὀνομασθῆναι, ἔχειν δὲ αὐτὸν καὶ ἀδελφὴν
Κασαμήνην. Quomodo de Demophilo Ephori f.
cogitare Reether, potuerit, haud capio. De Jani in-
ventis, deque sorore ejus et uxore Camise (sic)
Athenzeus narrat ex Draconis Corcyra opere Περὶ
λίθων. Nostro loco auctoris romen aut corruptum
fuerit, aut intelligendus est Damophilus, philoso-
phus et sophista , sub Marco Antonino florens, qui
librum de Fita veterum et alia multa scripsit , teste
Suida 5, v.

oae Go Gm — -

THEOCRITUS CHIUS.

Suidas : Θεόχριτος, Χῖος, ῥήτωρ, μαθητὴς Metpo-
δώρου τοῦ ᾿Ισοχρατιχοῦ, ἔγραψε Χρείας" ἀντεπολιτεύ-
σατο δὲ Θεοπόμπῳ τῷ ἱστορικῷ, ΦΦέρεται δὲ αὐτοῦ
ἱστορία Λιδύης καὶ ἐπιστολαὶ θαυμασίαι [ xol λόγοι
πανηγυριχοί addit Eudocia p. 232].

Strabo XIV, p. 645 : Ἄνδρες δὲ Χῖοι γεγόνασιν
ἐλλόγιμοι, Ἴων δὲ 6 τραγικὸς καὶ Θεόπομπος ὃ συγγρα-
φεὺς χαὶ Θεόχριτος ὃ σοφιστής" οὗτοι δὲ xal ἀντεπολι-
τεύσαντο ἀλλήλοις, Scilicet Theopempus aristocra- |
tice, Theocritus vero democratice et antimacedo -
Amice factionis caput, Atque hic quidem ex homine

DEMOPHILUS. THEOCRITUS CHIUS τ

πεν λέ

pauperrimo suis artibus evaserat ditissimus pravae-
que indulgens luxuriz., Olim ex vasis fictilibus iisque
sepe mutilis bibebat, nunc abundat supellectile
aurea. Ita Theopompus ad. Alexandrum scribit (v.
Theop. fr. 276). Ceterum ingenio valebat ὃ θεῖος
σοφιστής (Clem. Alex. Parenes. p. 45) et magis
etiam lingua salsissima , qua dilacerare adversarios |
suos consueverat. Dicteria quedam apponere li-
ceat. SUE:
Plutarch. De educ. p. 1 1, A : Ἀλεξάνδρου γὰρ πορ-
φυρᾶς ἐσθῆτας χελεύσαντος χατασχευάζειν τοὺς "EA-
ληνας, ἵνα ἐπανελθὼν τὰ ἐπινίκια τοῦ πολέμου τοῦ χατὰ
τῶν Βαρθάρων θύσειε, χαὶ τῶν ἐθνῶν κατὰ χεφαλὴν
εἰσφερόντων ἄργυρον, Πρότερον μὲν, ἔφησεν (sc. Θεό-
χριτος ὃ σοφ.) ἠμφισθήτουν, νῦν δὲ ἤσθημαι σαφῶς,
ὅτι ὃ πορφύρεος θΘμήρου θάνατος οὗτός ἐστιν. Ἔξ ὧν
ἐχθρὸν ἐκτήσατο τὸν ᾿Αλέξανδρον, . ΚΕ

Eadem Athenzus XII, p. 540, A, sic : ἔγραψεν
᾿Αλέξανδρος ταῖς ἐν Ἰωνίᾳ πόλεσι, xoi πρώτοις Χίοις,

ὅπως αὐτῷ πορφύραν ἀποστείλωσιν. Ἤθελε γὰρ τοὺς

ἑταίρους ἅπαντας ἁλουργὰς ἐνδῦσαι στολάς. Ἀναγνω-
σθείσης δὲ τῆς ἐπιστολῆς Χίοις, παρὼν Θεόχριτος 6
σοφὸς (ἢ), νῦν ἐγνωχέναι ἔφη τὸ παρ᾽ Ὁμήρῳ εἰρημέ--.
νον, Τόνδ᾽ ;
ἔλλαδε πορφύρεος θάνατος καὶ μοῖρα χραταιή. :
Plutarch. De exil. p. 603, € : Ἀριστοτέλην λελοι-

| 6ópnxe Θεόχριτος ὃ Χῖος, ὅτι τὴν παρὰ Φιλίππῳ xat

Ἀλεξάνδρῳ δίαιταν ἀγαπήσας" | Ἔ
[Ἑρμείου εὐνούχου ἰδ’ Εὐδούλου ἅμα δούλου
σῆμα χενὸν κενόφρων τεῦξεν ᾿Αριστοτέλης,
ὃς διὰ τὴν ἀκρατὴ γαστρὸς φύσιν] εἵλετο ναίειν,
ἀντ᾽ ᾿Αχαδημείας BopGopou ἐν προχοαῖς.
"Ecc γὰρ ποταμὸς περὶ Πέλλην, ὃν Μακεδόνες Βόρ--
6opov χαλοῦσι.
Uncis inclusa.supplevi ex Euseb, Pr. Ev. XV, t,

p. 793. Duo versus priores etiam Diogen. L. V, αν

affert ex Ambryone ἐν τῷ περὶ Θεοχρίτου. Cf. Jacobs, Ὁ
Anthol. XIII, p. 958. .B
Stobzxus Sermon. XXXVI, p. 217, 44 Gesn. :
Θεόκριτος Ἀναξιμένους λέγειν μέλλοντος, Ἄρχεται, εἰ-
ἕξεων μὲν ποταμὸς, νοῦ δὲ σταλαγμός.
Athensus I, p. 21, € : Ἕρμιππος δέ φησι Θεόχρι-

| «oy τὸν Χῖον ὡς ἀπαίδευτον μέμφεσθαι τὴν Ἀναξιμένους

περιῤολήν. 2
Stobzus Serm, CXXIII, p. 647, 49 : Θεόχριτος

ἐν περιδείπνῳ τοῦ πενθοῦντος λαιμάργως ἐσθίοντος,

Θάρρει βέλτιστε, εἶπεν" οὐ σοὶ μόνῳ ταῦτα γέγονεν. —

« Verba tum ad convivium commune, tum ad com- |

munem mortis conditionem referri possunt. » Grs- — |

(*) Apud Arrian. Exp. Al. IV, 13, 4 inter pueros Her-- ἕ

molao conjurationis socios memoratur Anticles Theocril& — —

filius. Quodsi is noster est Theoeritus Chius, vel hinc fa-
cile intelligitur eur infensissimo: in Alexandrum animo. -
fuerit. 3

τς *wrn. Eadem paulloaliter Athen. VIII, p. 344, B
quibus subjicit : Τοῦ αὐτοῦ (sc. AtoxAéouc τοῦ ὀψο-
φάγου) xal τὸν ἀγρὸν xava6eGpuxócoc εἰς ὀψοφαγίαν,
ἐπειδὴ, θερμόν ποτε χαταδροχθίσας ἰχθὺν, ἔφησε τὸν
οὐρανὸν χαταχεκαῦσθαι, Λοιπὸν, ἔφησεν, ἐστὶ, ὁ Θεό-
xotroc, σοὶ xai τὴν θάλασσαν ἐχπιεῖν, καὶ ἔσῃ τρία τὰ
μέγιστα ἠφανικὼς, γὴν καὶ θάλασσαν xol οὐρανόν.

Plura ejus generis vide ap. Stobzeum Serm. 2»,
-. 4, 21, 38, 8r, Plutarch. Moral. p. 534, C; 631, F,
M cob. Sat, VII, 3.

Plutarch, Moral. p. 633, C : Θεόχριτον τὸν Χῖον
ἀπέχτεινεν ( Antigonus rex altero carens oculo),
P. ὅτι; φήσαντός τινος, εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς ἂν hr βασι-
λέως παραγένηται, σωθῆναι" Ἀλλά μοι, εἶπεν, ἀδύ-
νατον ὑπέθης σωτηρίαν. ---- Idem ib. p. 11, A : Ἂν-
τίγονον δὲ τὸν βασιλέα τῶν Μαχεδόνων ἑτερόφθαλμον
ὄντα, τὴν πήρωσιν προφέρων εἰς οὐ μετρίαν ὀργὴν xa-
τέστησε. Τὸν γὰρ ἀρχιμάγειρον Εὐτροπίωνα γεγενημέ-
γον ἐν τάξει[ἐχπέμψας], παραγενέσθαι πρὸς αὐτὸν ἠξίου,
χαὶ λόγον δοῦναι καὶ λαξεῖν: ταῦτα δὲ ἀπαγγέλλοντος
ἐχείνου πρὸς αὐτὸν, καὶ πολλάχις προσιόντος, ES οἶδα,
ἔφησεν, ὅτι ὦμόν με θέλεις τῷ Κύχλωπι παραθεῖναι"
᾿ ὀνειδίζων, τὸν μὲν, ὅτι πηρὸς, τὸν δὲ, ὅτι μάγειρος ἦν"
H χἀχεῖνος, Τοιγαροῦν, εἰπὼν; τὴν χεφαλὴν οὐχ ἕξεις,
Ἢ ἀλλὰ τῆς ἀθυροστομίας ταύτης χαὶ μανίας δώσεις δί-
T χην, ἀπήγγειλε τὰ εἰρημένα τῷ βασιλεῖ" xol 6 μὲν
: πέμψας ἀνεῖλε τὸν Θεόχριτον.

T Igitur, si fides habenda hisce narratiunculis, mor-
tuus est Theocritus ante an. 301 a. Chr. (*).— Quod
scripta ejus attinet, Χρεῖαι sive cute dicta haud
dubie non sunt, qu:e literis consignaverit Theocri-

. tus. sed qus jecerit, alius vero collecta sub titulo
Χρεΐαι Θεοχρίτου in vulgus ediderit. — Historiam
Libycam vel a Suida dubitanter Theocrito sophistze
tribui indicatur vocula φέρεται. Ac sane res a de-
magogo aliena esse videtur. Afferuntur tamen ex
Theocrito, quz in Libycis historiis apte locum
habere potuerunt,

Fulgentius Mythol. I, 36 : Z'eocritus antiquita-
tum historiographus refert Phorcum fuisse regem,
- qui tres filias locupletes dereliquit. Quarum Medusa

ἊΣ » major, quc fuerat locuples, regnumque incolendo

fructificandoque ampliaeerat; unde et Gorgon di-

cta est, quasi georgon : nam γεωργοὶ g oreece prAASE

dicuntur. Serpentino vero capite ideo dicta est, quod

Lo

d (*) Nescio an Theocriti nomen corruptum sit ap. Athe-
p noum p. 14, E, ubi : Διαθόητοι δὲ ἐπὶ σφαιρικχῇ Δημοτέλης
E 5 Θεάγνιδως τοῦ Χίου σοφιστοῦ ἀδελφός. Nomen notum
requiritur; de Theognide sophista altum silentium.

ET THEOCHRESTUS. | 87

astutior fuerit. Cujus regnum opimum Perseus in-
vadens ipsam quidem interemit. Ideo volaticus di-
citur, quod navibus venerit. Cujus capite, i. e, sub-
stantia ablata y ditior factus non parva regna obti-
nuit, Denique et Atlantis regnum bwádiid , quasi
per Gorgonis caput, id est. per substantiam ejus ,
eum in montem fugere compulit. Unde in montem
conversus esse dicitur,

Hoc egregice doctrinz specimen 7/Zeolyti Me-
thymnzsei, qui Ὥρους ( Annales ) conscripsit, esse pu-
tavit Schweighzuser. ad Athen, tom VI, P. 91.
Non credo, presertim quum ópot Theolyti vix alii
nisi Acc6tov fuerint. Probabilius fragmentum re-
feres ad ἐπιστολὰς θαυμαστὰς, sive epistolas de rebus
mirabilibus ( ef. ἐπιστολὰς ἐρωτιχὰς Zonzxi, μαγειρυ-
χὰς Melesermi. Vide Ebert. Diss. Sicul. p. 175),
quz indole similes fuerint τοῖς ᾿Απίστοις Palzephati.
Sed eodemjure hec in Libyz historia legi poterant.
Utut est, noli cogitare de Chio Theocrito. Nomen
procul dubio corruptum est ex Θεόχρηστος, cujus
Libyca aliunde novimus.

à OEOXPHEXTOY AIBYKA.
LIBER PRIMUS.
Schol. Apollon. Rhod. IV, 1750 : Εὔφημος ᾧχει

Thy Λαχωνικὴν παρὰ τὸν αἰγιαλόν. Εἷς δέ (Tte αὐτοῦ

τῶν ἀπογόνων Σήσαμος ἀπῴχισε Θήραν" οὗ ἀπόγονος
γέγονεν ᾿Αριστοτέλης, ὃς τῆς περὶ Κυρήνην ἀποιχίας,
ἡγήσατο. Ἵστορεῖται ταῦτα παρὰ Πινδάρῳ ἐν Πυθιο--
νίχαις" ἐπιμελέστερον δὲ παρὰ Θεοχρήστῳ ἐν πρώτῳ
Λιθυχῶν, xoi παρὰ ᾿Ἀκεσάνδρῳ ἐν πρώτῳ [περὶ] Ku-
ρήνης.

De re exponunt interpretes ad Pind. Pyth. IV.
57 sqq. et O. Müller. Miz. p. 350 sqq. — Uti Ace-
sander, sic etiam Theochrestus, nisi fallor, genere
Cyrenzus fuit; idque colligo ex Pausan. VI, 1»,
7, qui duos Theochrestos Cyrenzos, avum et ne-
potem, memorat. /Etas historici definiri nequit, Ei-
dem Theochresto tribuo librum de Rebus mirabi-
libus, ex eoque petita fuerint, qu: servavit Plinius
H. N. XXXVII, 11, τ, p. 104 Tchn. : Zeochrc-
stus Oceano id ( electrum) exeestuante ad Pyrencei
promontoria ejici : quod et Xenocrates credidit,
qui de iis nuperrime scripsit. Hxc est sententia
eorum, qui in Rhodano fluvio Eridanum cernere
sibi videbantur. Tu adi Welckerum in 77i/og. p.
569 sq.

—

THEOCHRESTI LIBYCA.

LIBER PRIMUS.

Euphemus in Laconica ad oram maritimam habitavit.
Unus ex posteris ejus Sesamus coloniam in Theram insulam

duxit. Hujus e prosapia oriandus Aristoteles, qui co-
lonie in Cyrenaicam deducendo profuit. Narrantur haec
apud Pindarum, accuratius vero apud Theochrestum
libro primo.Libycorum, et apud Acesandrum libro primo.
de Cyrenis.

—— -ἰαχῶο Ὁ Ὁ cum M

DINO. HERACLIDES.
ARISTAGORAS.

[0 "ru um
uv

DINO.

Dino (7, Clitarchi celebrati auctoris pater
(Plinius H. N. X, 7o. Vid. fr. 2), qua usus sit
patria , nemo tradit ( Conjecturam de hac re pro-
posui in Vita Clitarchi). Neque aliud quidquam de
vita ejus fatisque in notitiam nostram pervenit.

Quod condidit opus Περσιχῶν satis amplum in
tres , uti videtur, partes sive συντάξεις distributum
erat (**). Rationem divisionis divinare facilius quam
demonstrare. Scilicet quum argumentum histo-
riarum natura sua tripartitum sit, prima earum
pars Assyriorum, Medorum altera, tertia Persa-
rum res continuisse videtur. — Quousque narra-
tionem auctor deduxit? Fragmentum ultimum (30)
rem indicat, qux pertinet ad annum 350 a. C.,
quo JEgyptum Ochus recuperavit. Num ruinas
imperii Persarum Dino viderit, quero.

Auctoritate Dino haud exigua fruebatur. Certe
plurimum ei in rebus Persarum credidit Cornelius
Nepos (fr. 27). Plutarchus quoque uti Ctesize infen-
sior est, sic favisse Dinoni videtur ( Cf. Heeren. De
fontt, Plut. p. 95). Ceterum sunt que admonere
nos possint, ne nimiam de auctoris virtutibus opi-
nionem animo concipiamus. Qux de Semiramide
narrantur (fr. 1) quum longe absint a Ctesize mi-
raculis, probabiliora nonnullis visa sunt; nos je-
junius junioris etatis commentum cum antiquiore
permutatum esse facile agnoscimus. Ephori sequa-
lem fabulas in historias traducere studuisse non

(*) Memorantur : Dino, Lacedoeemonius polemarchus in
Leuctrico proelio occisus, Xenophon. Hell. V, 4, 33; VI, 4,
14. D. Nicostrati et Arethusii frater, ap. Demosthen. p. 1248,
9, — Dino quidam Eucratis pater ap. Lucian. Philopseud.
c. 17. — Dino, Dinonis f., ab Agathocle Ptolemaei Epi-
phanis tutore interfectus , Polyb. XV , 25 a. — Dino Rho-
dius, Persei regis partibus contra Romanos favens , Polyb.
XXVII, 6; XXVIIL, 2, 3; 15,45 XXIX, 5, 2; XXX, 7,
10, XXX, 8. — Dino statuarius ap. Plin. H. N. 34, 19.

(**) Laudatur Dino ἐν διυτέρῳ τῆς δευτέρας συντάξεως de
Hercule Idzeo , fr. 4; ἐν πρώτῳ τῆς τρίτης συντάξεως de
magis, fr. 8. Deinde : ἐν πέμπτῳ τῶν Περσικῶν τῆς πρώτης
συντάξεως de Amyti Xerxis filia, ír. 21 , ubi ex nostra di-
visione scribendum est τῆς τρίτης συντάξεως. Si. recte se
habet istud τῆς πρώτης, statuendum foret, in prima parte
historiam Persarum, in altera et tertia, qu& ad religio-
nem, mores, instituta eorum pertinent, esse exposita.
Quamquam ejus generis distinctiones ab antiquioribus
acriptoribus aliena esse solent.

mirum est. Interdum vero Dino vetera figmenta
tueri conatus est eo, quod ex notis Europa regio-
nibus in Indiam transplantaret, commodissimum
miraculorum receptaculum. Huc pertinet fragm. 3
de Sirenibus. Aliud exemplum fabularum in no-
vam formam detortarum przbet fragm. ἡ de Her-
cule Ideo. De magorum doctrinis et vaticiniis
admodum multus fuisse debet ( v. fr. 5. 8. 9. 10).
Memorabile illud quod fr. 7 legitur de rhapsodis
Medorum; quanquam ipsa historiuncula grecum
hominem redolet longissime; nam lusus verborum
Κυριεύειν et Κῦρος neminem fugit. Ceterum Dino-
nis narratio de Persarum imperii origine cum iis
quz ex Ctesia tradita sunt, in summa re conciliari
facile potest. Verum anteponenda Citesiana iis,
qua fragm. 11 a Dinone vel ejus auctore contra
omnem "veri similitudinis speciem in honorem
JEgyptiorum excogitata et a Lycea Naucratita
JEgyptiorum scriptore avide arrepta sunt. Pravc
chronologix addictum se ostendit fr. 20 ; incredi-
bile prorsus est quod fr. 20 traditur de regno Arta-
xerxis Memnonis : sed in hoc fortasse librariorum
negligentia, qui annorum numerum corruperint ,
accusanda est. In reliqua Artaxerxis historia Cte-
5125 auctoritas, etsi is oculatus testis rebus inter-
fuerat, plerumque tamen repudiata est, idque in
rebus levissimis (fr. 22. 23. 26) , quas cur contra
verum Ctesias tradiderit causa ne fingi quidem pro-
babiliter potest. Novisse Dinonem et manibus tri-
visse opus Ctesize non dubito : immo plurima eorum ,
quain Vita Artaxerxis Plutarchus contra fidem Cni-
dii morumque probitatem affert, ex Dinone nostro
fluxisse arbitror. Vereorque ne hoc obloquendi et
detrectandi studio auctoritatem Dino apud 1nultos
sibi pepererit. Sed hzc utcunque sese habeant, vel
reliqua ita comparata sunt, ut Dinonem non tam
propter acumen judicii, quam propter rerum nar-
ratarum abundantiam et orationis fortasse elegan-
tiam placuisse censeam, neque a patre prorsus
abfuisse , quae in filio, celebratissimo auctore, ab
omnibus reprehenduntur.

2- pe

τῆς ὥρας , ὅδε ἐντυχὼν τῇ ἀνθρώπῳ ἠράσθη αὐτῆς.

ΠΕΡΣΙΚΑ.

(ΠΡΩΤῊ XYNTAZIX.)
ἈΣΣΥΡΙΑΚΑ.
Ι,

JElian. V. H. VII, 1 : Σεμίραμιν τὴν Ἀσσυρίαν

^od μὲν ἄλλως ἄδουσιν * ὡραιοτάτη δὲ ἐγένετο γυναι--

χῶν. εἰ xa ἀφελέστερον ἐχρῆτο τῷ κάλλει. ᾿Αφικομένη
δὲ πρὸς τὸν τῶν ᾿Ασσυρίων βασιλέα χλητὴ, χατὰ χλέος

δὲ ἤτησεν ἐχ τοῦ βασιλέως τὴν βασίλειον στολὴν λα-

᾿ βεῖν δῶρα, χαὶ πέντε ἡμερῶν τῆς ᾿Ασίας ἄρξαι, χαὶ
πὰ ἀπὸ ταύτης προσταττόμενα δρᾶσαι" καὶ οὐδὲ τῆς

αἰτήσεως ἠτύχησεν. ᾿Επεὶ δὲ ἐκάθισεν αὐτὴν ὃ βασι-
λεὺς ἐπὶ τοῦ θρόνου, χαὶ ἔγνω διὰ χειρὸς χαὶ γνώμης
ἔχουσα πᾶντα, προσέταξε τοῖς δορυφόροις αὐτὸν τὸν
βασιλέα χτεῖναι " xol οὕτω τὴν τῶν ᾿Ασσυρίων ἀρχὴν

᾿χατέσχε. Λέγει δὲ ταῦτα Δείνων.

Ι 4G,

Diodor. II, 20. 3 : Κτησίας μὲν οὖν ὃ Κνίδιος (fr.

-. B sqq.) περὶ Σεμιράμιδος τοιαῦθ᾽ ἱστόρηκεν * ᾿Αθήναιος

δὲ χαί τινες τῶν ἄλλων συγγραφέων φασὶν αὐτὴν ἑταί-

. pav γεγονέναι εὐπρεπῆ, χαὶ διὰ τὸ χάλλος ἐρωτικῶς

ἔχειν αὐτῆς τὸν βασιλέα τῶν Ἀσσυρίων. Τὸ μὲν οὖν
πρῶτον μετρίας αὐτὴν ἀποδοχῆς τυγχάνειν ἐν τοῖς βα-
σιλείοις, μετὰ δὲ ταῦτα γνησίαν ἀναγορευθεῖσαν γυ--
ναῖχα πεῖσαι τὸν βασιλέα πένθ᾽ ἡμέρας αὐτῇ παραχω-

4 ρῆσαι τῆς βασιλείας: Τὴν δὲ Σεμίραμιν ἀναλαδοῦσαν

τό τε σχῆπτρον χαὶ τὴν βασίλειον στολὴν, χατὰ μὲν

τὴν πρώτην ἡμέραν εὐωχίαν ποιῆσαι x a μεγαλοπρεπῆ

δεῖπνα, ἐν οἷς τοὺς τῶν ᾿ δυνάμεων ἡγεμόνας χαὶ πάντας
τοὺς ἐπιφανεστάτους πεῖσαι συμπράττειν ἑαυτῇ" τῇ δ᾽

ὑστεραίᾳ τοῦ τε πλήθους χαὶ τῶν ἀξιολογωτάτων &y-

δρῶν ὡς Moor" θεραπευόντων, τὸν μὲν ἄνδρα

FRAGMENTA.

Ἡ

89

x«va6aAciv εἷς τὴν εἱρχτὴν, αὐτὴν δὲ φύσει μεγαλε-
míGolow οὖσαν xa τολμιηρὰν κατασχεῖν τὴν ἀρχὴν.
xo μέχρι γήρως βασιλεύσασαν πολλὰ xo μεγάλα xa-
τεργάσασθαι.

Eadem paullo aliter Plutarchus Moral. p. 733
D. — Athenzus historicus aliunde non notus;
nomen corruptum esse Dinonisque mentionem la-
tere suspicor. De Athenzo Seleuciense philosopho,
Strabonis et Diodori vquali cogitavit Fabricius
B. Gr. IV, 20, p. 631, quod jure displicuit Wes-
selingio ad Diodor. 1.1. Alius fortasse huc traheret
Athenoclem, quem tanquam Assyriacorum aucto-
rem laudat Agathias Histor. II, 24 : Ἀλλὰ Βῆ-
λον μὲν τὸν Δία “τυχὸν, Σάνδην δὲ τὸν Ἡραχλέα xoi
Ἀναϊτίδα τὴν ᾿Αφροδίτην καὶ ἄλλως τοὺς ἄλλους ἐχά--
λουν, ὥς που Βηρωσσῷ τε τῷ Βαδυλωνίῳ xat Ἀθηνο-
χλεῖ xa Σιμάχῳ τοῖς τὰ ἀρχαιότατα τῶν Ἀσσυρίων τε
χαὶ Μήδων ἀναγραψαμένοις ἱστόρηται. Is probabiliter
idem est cum Athenocle Cyziceno grammatico ,

| qui Aristarcho melius Homerum explicasse dicitur

Athenzo IV, p. 187, F. — Pro Σιμάχῳ Jonsius
Scriptt. Hist. phil. I,,2, 2 scribi jubet Λυσιμάχῳ,
nescio quam recte, Fortasse Simacus idem est qui
Simocatus, quem de Assyriorum historia laudat
Tzetzes Chil. III, 1oo (v. Ctesiz fr. 3, p. 15).

Quse sequuntur fragmenta duo in narratione de
Semiramidis expeditione Indica et /Egyptiaca lo-

cum habere potuerunt.

2.

/Elianus H. X. XVII, 19: Λέγει δὲ Δείνων (li-
bri Δίνων) ἐ ἐν Αἰθιοπίᾳ γίνεσθαι τοὺς ὄρνιθας τοὺς μο-
νοχέρως χαὶ ὃς τετραχέρως xai πρόδατα ἐρίων μὲν
ψιλὰ, τρίχας δὲ χαμήλων ἔχοντα.

Τοὺς ὄρν.} τὰς ὄρν. cod. Mon., quod recepit
Schneiderus : « τὰς scripsi , nisi quis feminas cornu

PERSICA.

PRIMA PARS.

DE REDBUS ASSYRIORUM.

1.
Semiramin Ássyriam alii aliter quidem celebrant : sed

-— fuitilla inter feminas speciosissima, tametsi negligentius

formam curaret. Quum vero venisset ad regem Assy-
riorum, vocata propter famam pulchritudinis, ille ubi
vidit feminam , statim ejus amore est captus. At illa petiit
ab rege, ut stolam regiam muneri acciperet, Asieque im-
peraret quinque dies, et ille quae ab ipsa juberentur, face-

. ret; neque ejus, quod petiit, tulit repulsam. Quum vero
— €ollocasset eam rex super thronum, ipsaque jam cognosceret
. im sua se manu et voluntate habere cuncta , mandavit satel-

*

litibus ipsum ut regem interficerent : atque ita Assyriorum
imperium obtinuit. Refert autem illa Dino.

1 a.

Et haec quidem Ctesias ille Cnidius de Semiramide literis
tradidit. Athencus vero et quidam alii scriptores asserunt,
meretricem hanc fuisse elegantis formae, et ob pulchritudi-
nem ab Assyriorum rege adamatam. Ac primum quidem
mediocrem ei in regia honorem habitum esse; mox vero
legitime? uxoris nomen consecutam , persuasisse regi fra- '
dunt, nt. quinque dies sibi regno cederet. Sceptro igitur et
regia stola potitam, prima die epulum instituisse et convivia
magnifica, in quibus.copiarum duces et nobilissimum
quemque ad obsequendum sibi induxisset. Postridie quum
jam vulgus et proceres illi, ut reginze , ad ministeria praesto
essent , virum in carcerem compegisse : ef quia ingenio ad
res magnas apto esset et confidens, facile imperium occu-
passe, eoque ad senectutem usque potitam multa et prae-
clara opera peregisse.

Narrat Dino in /Ethiopia nasci aves unicornes ef sues
quadricornes et oves , quae lana careant , verum camelorum
pilis hirsutoe sint.

90 DINONIS

carere statuat , quemadmoduni feminam juniorem
in insula Sumatra sine cornu vidit 7arsden.
p. 135 vers. germ. » — ὗς τετραχ.} « Suem Barbyrus-
sam interpretatur Erzleben, comparans Plin. VII,
52, s. 78. Apros cornutos in Circo visos memorat
Calpurn. Ecl. VII, 58. Aprum ZEthiopicum den-
tibus quattuor exsertis armatum interpretatur Pa/-
las Praefat. ad Miscell, Zool. ( Lugdun. Batav.
1778 ), quem sequitur Camper, » SCHNEIDER. « Cf.
Cretschmar Atlas zu Eduard Rüppels Reisen p. 66,
qui aprum /Eliani non dubitat esse eum, quem
Cuvier Phacochoére d' Ethiopie, ipse Phacochoeres
JEliani nuncupavit. Idem esse censet Buceron cor-
niculatum ap. Vaillant. » JAcons. — De ovibus v.
Diodor. III, 8, ibique Wesseling. Eam ovem Cret-
schmar 1. 1. interpretatur ovem tragelaphum Go-
dofredi (de S.-Hilaire ).
: 2

Plinius H. N. X, 70 : JVec Sirenes impetraverint
fidem , licet affirmet Dino, Clitarchi celebrati au-
ctoris pater, in India esse, mulcerique earum cantu,
quos gravatos somno lacerent. Quze fuerint iste Si-

renes, ex Clitarchi filii narratione ( Clit. fr. 18)
colligere licet.

ΔΕΥΤΈΡΑ XYNTAEZIX.
MHAIKA.
ἃ. ;

E LIBRO SECUNDO.
Suidas Οὐδὲ Ἥραχλῆς πρὸς δύο. ] Τοὺς [γὰρ]

Μολιονίδας ἔφυγε. Δείνων δὲ ἐν δευτέρῳ τῆς δευτέρας
Ψ € , 4 5 - ,F /,

συντάξεως Ἣραχλέα τὸν ᾿Ιδαῖον AdxtuAov , χκαταδεί--
ξαντα τὰ ᾿Ολύμπια, πρὸς δύο διαπυχτεύσαντα ἥττη-
θῆναι.

Γὰῤ] addidi ex Photio et Arsenio p. 394. Ea-
dem Apostol. Prov. p. 180. — Δείνων } Libri
Δίων. Dionem Chrysostomum intelligi voluit Rei-

mar. in Dion. Cass, tom. IH, p. 1521. Ruhnken. |
in Adversar. ad schol. Platon. Phed. p. 89, €, '
Duridis nomen latere censuit. Hullmann. ad Du-
rid. fr. p. 188 cogitavit de Dione τῷ ἐπὶ φιλοσοφίᾳ
διαδοήτῳ (Suidas v. Τὸ Δίωνος γρῦ). Verum in quem |
quadrent ista ἐν δευτέρῳ τ. ὃ. συντάξ, neminem
novi prxter Dinonem, Qua occasione is in res Her- '
culis excurrerit nescio ; num in Medorum historia.
de origine Lydorum. Heraclidarum | exponens?
Fabularum novatorem arguit Hercules Ideus Da-
ctylus pro Thebano positus. De Dactylo [dao
Olympiorum institutore v. Euseb. Arm. p. 134
ed. Mai. In universum v. Lobeck. Aglaoph. |
p. 1168 sqq. De proverbio cf. Herodori fragm. 14. |

5.

΄-

E LIBRO QUINTO. |
Diogenes Laert. I, 8, de Magis : Τὴν δὲ γοητικὴν ὦ

μαντείαν οὐδ᾽ ἔγνωσαν, ὡς φησὶν ᾿Αριστοτέλης ἐν τῷ
Μαγικῷ xa Δείνων ἐν τῇ πέμπτη τῶν ἱστοριῶν, ὃς xol ὁ
μεθερμηνευόμενόν φησι τὸν Ζωροάστρην ἀστροθύτην

b-4

εἰναι" φησὶ δὲ τοῦτο καὶ “ΕἙρμόδωρος.
6,

.Idem IX, 5o : Πρωταγόρας Ἀρτέμωνος, ἢ, ὡς
᾿Απολλόδωρος (fr. 86) καὶ Δίνων (scr. Δείνων) ἐν τοῖς
Περσικοῖς, Μαιανδρίου. Mentio philosophi eum ἀἴ5:
putatione de religione Asiaticorum conjuncta esse Ὁ
potuit. SE er

Athenzus XIV, p. 633, C : Ὅμηρος γοῦν φησιν |
ἐπ’ Ἀχιλλέως" « "Actos δ᾽ ἄρα χλέα ἀνδρῶν ἡρώων" » —
χαὶ τὸν Φήμιον δέ φησιν, ὅτι

πολλὰ βροτῶν θελχτήρια οἶδεν,
ἔργ᾽ ἀνδρῶν τε θεῶν τε, τά τε χλείουσιν ἀοιδοί.

Τὸ δὲ ἔθος τοῦτο χαὶ παρὰ τοῖς βαρθάροις ἐσώζετο, Ὁ
ὥς φησι Δείνων ἐν τοῖς Περσικοῖς. Τὴν γοῦν Κύρου
τοῦ πρώτου ἀνδρείαν xal τὸν μέλλοντα πόλεμον ἔσε- |

ALTERA PARS.

DE REBUS MEDORUM.
4.
E LIBRO SECUNDO.

Contra duos ne Hercules quidem) Scilicet Molionidas
fugit. Dino vero libro secundo partis secundae Herculem,
Dactylum Ideum , ludos Olympicos instituentem , quum
contra duos pugilatu certaret , victum esse tradit.

c.
E LIBRO QUINTO.

Praestigiis utentis divinationis ignaros (Magos) Aristoteles
ait in libro quem inscripsit Magicum, et Dino in quinto

Historiarum libro; qui Zoroastrem quoque ex interpreta. -
tione nominis sui astrorum asserit fuisse cultorem. Quod -
ipsum. etiam -Hermodorus tradit. |
Protagoras Artemonis, vel, ut Apollodorus et Dino in.
Persarum historia , Mwandrii filius.

Homerus de Achille dicit e c
Canebat gloriosa virorum facta heroum, dd

et Phemium ait
plurium mortalium oblectamenta novisse , . M
gesta virorum deorumque, qu:e celebrant cantores. —

Idem mos apud barbaros etiam servabatur, ut ait Dino in -

σθαι ι πρὸς ᾿Αστυάγην πρθείδοντο οἵ ol. « “Ὅτε γὰρ
( φησὶν) ἡγήσατο τὴν εἰς Πέρσας ἀποδημίαν ὃ Κῦρος"
ἐγεγόνει δ᾽ αὐτοῦ πρότερον ἐπὶ τῶὺν ῥαδοφόρων, εἶθ᾽
Ἴς gov ἐπὶ τῶν ὅὁπλοφόρων, χαὶ ἀπῆλθεν εὐωχουμέ-
- VOU οὖν τοῦ Ἀστυάγους μετὰ τῶν φίλων, τότε Αγγάρης
ὄνομα, (οὗτος δ᾽ ἦν τῶν δῶν ὃ ἐνδοξότατος,:) ἦδεν

di εἰσκληθεῖς τά τε ἄλλα τῶν εἰθισμένων, καὶ τὸ ἔσχατον

re ἀγρίου - ὃ ἂν κυριεύση τῶν καθ’ αὑτὸν τόπων, πολ-
᾿ λοῖς μετ᾽ ὀλίγον ῥᾳδίως μαχεῖται. ᾿Ερομένου δὲ τοῦ
iis Ἀστυάγους, ποῖον θηρίον; ἔφη Κῦρον τὸν Πέρσην.
» Νομίσας. οὖν ὀρθῶς αὐτὸν ὑπωπτευχέναι, καὶ μετα-

m. fon nme ὅν

—— ái» Q-Q Q «m-— ——

3 | TPITH XYNTAEIS.
i3 IEPXIKA.

i :

A

L E LIBRO PRIMO.

E Schol. Nicandr, Ther. 613: Μάγοι δὲ χαὶ Σχύ-
θαι μυρικίνῳ μαντεύονται ξύλῳ xai γὰρ ἐν πολλοῖς
pd τόποις ῥάδδοις μαντεύονται, Δείνων δὲ ἐν τῷ πρώτῳ
ἧς πῆς τρίτης συντάξεως xai τοὺς μάντεις φησὶ Μήδους
«. -ῥάῤδοις μαντεύεσθαι.
3 Δίνων Schneider. e codice Gotting, correxit pro
PA Δίων ; idem jam Gale voluerat ad TIamblich.
De mysteriis p. 238. Reposui Δείνων.

B. 9.
Ἐ Clem. Alex. Protr. P6. pA 19 Sylb. : Θύειν
E ὑπαίθρῳ τούτους (sc. τοὺς Πέρσας xai τοὺς Μήδους

E Xo τοὺς μάγους) 6 Δείνων (vulg. Δίνων ) λέγει, θεῶν

P. ἀγάλματα μόνα τὸ πῦρ καὶ τὸ ὕδωρ νομίζοντας. Cf.

. — Diogenis Cyz. fr. 4.

δ.

FRAGMENTA.

mer, ὡς ἀφεῖται εἰς τὸ ἕλος θηρίον μέγα, θρασύτερον :

9ι.
ro.

Cicero De divinat. I, c. 23 : Quid ego quee Magt
Cyro illi principi interpretati sunt, ex Dinonis Per-
sicis | libris] proferam? Nam quum dormienti ei
“οἱ ad pedes visus esset, ter eum, scribit, fru-
stra appetivisse manibus, quum se convolvens sol
elaberetur et abiret : ei Magos dixisse (quod genus
sapientum et doctorum habebatur in Persis) ex tri-
plici appelitione solis, triginta annos Cyrum re-

gnaturum esse portendi. Quod ita contigit. Nam

ad septuagesimum pervenit, quum quadraginta na-
tus annos regnare coepisset.

I1.

Athenzus XIII, p. 560 E : Δείνων δ᾽ ἐν τοῖς Περ-
σιχοῖς, xoi Λυχέας ὃ Ναυχρατίτης ἐν τρίτη Αἰγυπτια-
x&v, τὴν Νειτῆτιν Κύρῳ πεμφθῆναί φασιν ὑπὸ ᾿Αμά-
σιδος" ἐξ ἧς γεννηθῆναι τὸν Καμόύσην, ὃν ἐχδιχοῦντα
τῇ τς ὶ ἐπ᾽ Αἴγυπτον ποιήσασθαι στρατείαν.

mentum hoc /Egyptiorum , quibus solatium
erat geris altero parente /Egyptius. Aliter He-
rodot. III, x et Ctesias (fr. 37) ap. Athen. 1. 1,
secundum quos Nitetis pellex fuit Cambyse. Cete-
rum v. Dahlmann. Herodot. p. 148 sqq. Cf. Necta-
nebum Alexandri M. patrem in Pseudocallisthene.

12.

Athenzus XIV , p. 652, B : Σφόδρα τῶν ἰσχάδων
ἐθαυμάζοντο at ᾿Αττιχαί. Δείνων γοῦν ἐν τοῖς Περσι-
χοῖς φηδι" « Παρετίθεντο δ᾽ ἐπὶ τῆς | τραπέζης τῆς βα-
σιλέως ὅσα ἣ γὴ βρώματα φέρει, ἧς ἄρχει βασιλεὺς,
ἀφ᾽ ἑχάστου ὅσον -ἀπαρχήν. Ξενιχῷ δὲ οὐδενὶ οὔτε
βρώματι οὔτε ποτῷ ᾧετο δεῖν ὃ Ξέρξης (sic Ruhnk. et
Valcken. ; ὃ ἐξ ἀρχῆς libri ; ὃ ἐξ ἀρχῆς βασιλεύσας
Toup.; ᾧοντο δεῖν οἱ ἐξ ἀρχῆς Coraes ) τοὺς βασιλεῖς
χρῆσθαι" ὅθεν καὶ νόμος τις ὕστερον ἐγένετο. Εἰσενέγ-
χαντος γάρ ποτε τῶν εὐνούχων τινὸς ἐν τοῖς λοιποῖς

εὖ - 'Astyage bellum Dhbridérunt cantores. « Nam quum iter in
- ;Persas , aif, Cyrus suscepisset (etenim primum satellitibus ,
Em deinde militibus ibi fuerat prefectus ac deinde discessit) ,
eonvivante Astyage cum amicis, intro vocatus cantorum
ilissimus, Angares nomine, cantavit et alia usitata ,
τοί ad extremum dixit : « Dimittitur in paludem fera ingens
apro ferocior, quz» postquam locis circa se sitis fuerit potita,

— rogante vero Astyage, qualem feram diceret, respondit :
! ᾿ς Cyrum Persam. Igitur recte eum suspicatum esse existimans
.. vex, misit qui revocarent Cyrum, sed nihil profecit. »

——— 9 DO e — —À

TERTIA PARS.

DE REBUS PERSARUM.
8.
í E LIBRO PRIMO
— Magi et Scythe myrrhino vaticinantur ligno. Ac mullis

breve post tempus adversus multos facile pugnabit. » Inter- *

in locis vaticinantes virgis utuntur. Dino libro primo
partis tertie Medos quoque magos virga vaticinari tradit.

9.

Dino Persas Medosque magos sub divo sacra facere ait ,

deorum simulacra sola ignem et aquam statuentes.
11.

Dino in Persicis et Lyceas Naucratita libro tertio
Agyptiacorum Nitetin Cyro missam dicit ab Amaside, ex
eaque natum esse Cambysem, qui ut matrem ulcisceretur,
suot adversus /Egyptios suscepisset.

12.

Singulari in pretio habebantur Aíticee Carice. Dino
itaque in Persicis scribit : « Apponebant mense regis, pri-
mitiarum instar, quaecunque cibaria fert terra regis pote-
state subjecta : peregrino vero neque cibo neque potu uten-
dum regi censuit Xerxes : unde etiam ad posteros illud in-
stitutum duravit. Quum enim eunochorum quidam inter
reliqua bellaria caricas apposuisset Atticas , interrogavi&

92

τραγήμασιν ic, dac Ἀττιχὰς, ἐ ἐρωτῆσαι, ποδαπαὶ εἶεν.
Ἐπεὶ δὲ ἐπύθετο ἐξ ᾿Αθηνῶν, τοῖς ἀγορασταῖς ἐχέλευεν
(τοὺς ἀγ. ἐχώλυεν ? Schw.) ὠνεῖσθαι, ἕως ἃ ἂν ἐξουσία
γένηται αὑτῷ λαμθάνειν ὅταν ἐθέλη, xo μὴ ἀγορά-
ζειν. Λέγεται δὲ τὸν εὐνοῦχον ἐπίτηδες τοῦτο ποιῆσαι,
ἵνα αὐτὸν ὑπομνήση τῆς ἐπὶ τὰς ᾿Αθήνας στρατείας. »

Eadem de Xerxe rege narrat Plutarch. Regg.
Apophthegm. p. 173, C, non nominato auctore.

t3;

Schol. Theocrit. II, 107 : Ὅτι δὲ αἱ ᾿Αττιχαὶ
ἰσχάδες ἡδεῖαι, xoà Δείνων μαρτυρεῖ.

14.
E LIBRO TERTIO.

Athenzus XI, P. 503, F : Δείνων ἐν τρίτῳ Περσι-
χῶν φησὶν οὕτως" « "Ecc δὲ ποτίδαζις, ἄρτος χρίθι--
voc xot πύρινος ὀπτὸς, χαὶ χυπαρίσσου στέφανος , xo
οἶνος χεχραμένος ἐν ᾧῷ χρυσῷ, ob αὐτὸς βασιλεὺς
πίνει. »

His reliqua fragmenta: {πῶ sunt de moribus
Persicis subjungo.

15.

Athenzus II, p. 67 A, B: Κτησίας δ᾽ ἐν Καρμανία
φησὶ γίνεσθαι fiot ἀχάνθινον, ᾧ χρῆσθα! βασιλέα"
ὃς xa χαταλέγων ἐν τῷ περὶ τῶν x dile τὴν ᾿Ασίαν φό-
ρων τρίτῳ βιδλίῳ πάντα τὰ τῷ βασιλεῖ παρασχευα-
ζόμενα ἐπὶ τὸ δεῖπνον οὔτε πεπέρεως μέμνηται οὔτε
ὄξους, ὃ μόνον ἄριστόν ἐστι τῶν ἡδυσμάτων. Ἀλλὰ
μὴν οὐδὲ Δείνων ἐν τῇ Περσικῇ πραγματείᾳ " ὅς γέ
φησι xxi ἅλα ᾿Αμμωνιαχὸν ἀπ᾽ Αἰγύπτου ἀναπέμ.-
πεσθαι βασιλεῖ, καὶ ὕδωρ ἐχ τοῦ Νείλου.

DINONIS

Ἀιμμωνιαχὸν L. consentiente Eustathio p. 1550, —
2. ᾿Αμμωνιαχοὺς V.

16.

Plutarch. Alex. c. 36 : Δείνων δέ φησι xol ὕδωρ,
ἀπό τε τοῦ Νείλου xal τοῦ Ἴστρου μετὰ τῶν ἄλλων.
μεταπεμπομένους εἰς τὴν γάζαν ἀποτίθεσθαι τοὺς βα-
σιλεῖς, οἷον ἐχδεθαιουμένους τὸ μέγεθος τῆς ἀρχῆς
xa τὸ χυριεύειν ἁπάντων. Cf. Brisson. I, c. 83.

i

—— —ÁM E ER E d

17.

Athenzeus XIII, P. 556, B : Παρὰ δὲ Πέρσα!ς bi-
χεται ἣ βασίλεια τοῦ πλήθους τῶν παλλαχίδων, διὰ
τὸ ὡς δεσπότην ἄρχειν τῆς γαμετῆς τὸν βασιλέα, ἔτι.
δὲ χαὶ διὰ τὸ τὴν βασιλίδα, ὥς φησι Δείνων ἐν τοῖς
Περσικοῖς, à ὑπὸ τῶν παλλαχίδων θρησχεύεσθαι" προσ-
χυνοῦσι γοῦν αὐτήν.

πα αν HER MERE D RA

18.

Athenzus XII, p. 514, A : Kal τὸ παράσημον δὲ»
ὃ ἐπετίθεντο τῇ χεφαλῇ οἱ τῶν Περσῶν βασιλεῖς, οὐδ᾽
αὐτὸ ἠρνεῖτο τὴν τῆς ἡδυπαθείας ἀπόλαυσιν. Κατε- .—
σχευάζετο γὰρ, ὥς φησι Δείνων, ἐκ σμύρνης καὶ τοῦ
καλουμένου λαδύζου. Εὐώδης δ᾽ ἐστὶν fj λάδυζος. καὶ
πολυτιμότερον τῆς σμύρνης. "Omóre δὲ xal ἀπὸ τοῦ
ἅρματος χατίοι, φησὶ, βασιλεὺς, οὔτε χαθήλλετο ὀλί-
γου ὄντος ἐπὶ τὴν γῆν τοῦ ὕψους,, οὔτε διὰ χειρῶν ἐρει- —
δόμενος, d) ἀεὶ αὐτῷ χρυσοῦς δίφρος ἐτίθετο, xol -
τούτῳ ἐπιδαίνων κατήει" xoi 6 βασιλέως διφροφόρος |
εἰς τοῦτο εἵπετο. i

Qua sequuntur vide in fragm. Heraclidis Cu- —
mani. |

/

"x due

rex cujates illae essent : quumque intellexisset ex Athe-
nis esse, vetuit ne posthac obsonatores emerent , donec ipsi
potestas foret sumendi, si vellet, non emptas. Aiunt autem
consulto id eunuchum fecisse, quo in memoriam revocaret
regi expeditionem adversus Athenas suscipiendam.

13.
Dulces esse caricas Atticas Dino quoque testatur.

14.
E LIBRO TERTIO.

Dino librotertio Rerum Persarum itascribit : « Est autem ἢ

Potibazis panis hordaceus et triticeus coctus, et cupressina
corona, et vinum mixtum in aureo ovo, de quo ipse rex
bibit. »

15.

Ctesias ait in Carmaria oleum e spina fieri, quo utatur
rex. Idem libro tertio de tribulis qu: in Asia penduntur,
omnía recensens qua ad ccenam regi parantur, nec piperis
mentionem facit, nec aceti, quod est tamen unum
omnium condimentorum optimum; sed ne Dino quidem
in Persica historia, qui tamen et salem Ammoniacum ex

JEgypto ad regem mitti solitum commemorat et aquam ex E.
Nilo. ,
pes di

Dino narrat aquam quoque ex Nilo et ex Istro haustam
inter cetera reges afferri jussisse et in thesaurum condidisse,
ut testarentur regni magnitudinem seque omnium dominos. n
esse. , E,
17. ὦ

Apud Persas regina multas pellices tolerat, quia rex -
uxori veluti dominus imperat, nec non. propterea, quod,
uti Dino in Persicis refert, reginam venerantur pellices atque -
adorant.
18. : 5

Et ipsum insigne, quod capiti impositum gestabant Pers ^
sarum reges, voluptatis studium quo tenebantur declarat. - Εν
Instructum enim erat, ut ait Dino, ex myrrha et ex la- -
byzo, quie vocatur : est autem labyzus fragrantissima,, et - E
pretiosior myrrha. Quoties vero de curru, inquit, de- ἢ
scenderet rex, neqne desiliebat, etiamsi exigia foret a terra - ἢ
altitudo, neque manibus astantium innitebatur, sed semper
apponebatur aurea sella, cui ille insistens descendebat; Ὁ
eujus rei causa semper gestator regia selle sequebatur. |

sa MdL

jn. 19.

Athen:zus IV, p. 146, € : Ὁ δὲ Περσῶν βασι-
λεὺς, ὥ ὥς φησι Κτησίας χαὶ Δείνων ἐν τοῖς Περσικοῖς,
ἐδείπνει μετὰ ἀνδρῶν μυρίων πενταχισχιλίων , χαὶ
Eo εἰς τὸ δεῖπνον τάλαντα τετραχόσια.

-. V. Ctesias fr. 66; Ephippi Olynthii fr. 2.

c

- 20.

Plutarch. Themist. c. 27 : Θουχυδίδης μὲν οὖν
xoi Χάρων 6 Λαμψακηνὸς ἱστοροῦσι τεθνηχότος Ξέρξου

πρὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ τῷ Θεμιστοχλεῖ γενέσθαι τὴν ἔν-
: τευξιν, Ἔφορος δὲ χαὶ Δείνων χαὶ Κλείταρχος χαὶ

; Ἡρακλείδης, ἔ ἔτι δ᾽ ἄλλοι πλείονες, πρὸς αὐτὸν rdg
-Xéc0at τὸν Ξέρξην. Erravit Dinon.

21. .
E LIBRO QUARTO.

Athenus XIII, p. 609, Α : Δείνων δ᾽ ἐν τῇ πέμπτη
(«OY Περσικῶν τῆς | πρώτης συνταάξεώς φησιν, ὅτι ἡ ἧ Ba-
γάζου γυνὴ. ἥτις ἦν ὁμοπάτριος Ξέρξου ἀδελφὴ, ὄνομα
Ἄνοῦτις; χαλλίστη ἦν τῶν ἐν τῇ Acla γυναιχῶν xal
ἀχολαστοτάτη.
Pro πρώτης corrigendum τρίτης. « Si Ctesiw

— nomina in istis sunt corrupta. Nam illa mulier im-

1 B iiceim:, de qua loquitur, non Ánutis, sed Amy-
* tis vocabatur : neque Xerxis fuit soror, sed Xer-
- xis quidem filia, Artaxerxis vero soror. Postremo
ejus maritus non Bagazus, sed Megabyzus Ctesiz
— multis locis nominatur. Quare ita constituenda le-
- etio fuerit ex ejus mente : ὅτι ἧ Μεγαθύζου γυνὴ,
ἥτις ἦν δμοπάτριος ᾿Αρταξέρξη ἀδελφὴ, ὄ ὄνομα Ἄμυ-

σις χτλ. CAsAUBON. Cf. Hemsterhus. ad Lucian.
Timon. c. 22.

FRAGMENTA. )

| [fragm. p. 5o a. sqq.] fidem habemus, omnia.

93
22.

Plutarch. Artox. c. 1 : Ὁ δὲ Ἀρτοξέρξης ᾿Αρσίχας
πρότερον ἐχαλεῖτο, χαίτοι Δείνων φησὶν, ὅτι Οάρτης.
᾿Αλλὰ τὸν Κτησίαν, εἰ xat τἄλλα μύθων ἀπιθάνων xal
παραφόρων ἐμδέδληχεν εἰς τὰ βιύλία παντοδαπὴν
πυλαίαν, οὐχ εἶχός ἐστιν ἀγνοεῖν τοὔνομα τοῦ βασι-
λέως, παρ᾽ ᾧ διέτριθε θεραπεύων αὐτὸν xal γυναῖχα
χαὶ μητέρα xai παῖδας, Vide Ctesie fragm. 38,
p. 69.

23.

Plutarch. Artox. c. 6 : "Ex δὴ τούτων μισοῦσα
1 τ , , 3 , , Ki
τὴν Στάτειραν ἣ Παρύσατις καὶ φύσει βαρύθυμος οὐσα
, 3 5 - M , 2 ,
xal βάρδαρος ἐν ὀργαῖς καὶ μνησιχαχίαις ἐπεδούλενεν
3 2 "- 31) M M ,ὔ 1 5 Ὁ ,
αὐτὴν ἀνελεῖν. ᾿Επεὶ δὲ Δείνων μὲν ἐν τῷ πολέμῳ
(Artaxerxis contra Cyrum ) συντελεσθῆναι τὴν ἐπι-
δουλὴν εἴρηχε, Κτησίας δ᾽ ὕστερον, ὃν οὔτ᾽ ἀγνοεῖν
Jie Sd: LM ome ἢ E
τὸν χρόνον εἰχός ἐστι" xvÀ. V. Ctesiee fragm. p. 75.

24.

Plutarch. Artox. c. 9 : Τὸν μὲν οὖν ᾿Αρταγέρσην
5 Lp, ups £v. ' y - A
ἀποθανεῖν ὑπὸ Κύρου σχεδὸν ἅπαντες ὁμολογοῦσι" περὶ
i e 2 ΩΣ 7 m ys 5 --- e € e 1
δὲ τῆς αὐτοῦ Κύρου τελευτῆς ἐπεὶ Ξενοφῶν ἁπλῶς xat
συντόμως, ἅτε δὴ μὴ παρὼν αὐτὸς, εἶπεν, οὐδὲν ἴ
μως, ἅτε δὴ μὴ παρ ix y, οὐδὲν ἴσως
,
χωλύει τὰ Δείνωνος ἰδίᾳ xal πάλιν τὰ Κτησίου (fr.
49) διελθεῖν.
(Cap. 10.) Φησὶν οὖν 6 μὲν Δείνων, ὅτι τοῦ ᾿Αρ-
, / , , , e P] Ȓ
ταγέρσου πεσόντος εἰσελάσας βιαίως 6 Κῦρος εἰς τοὺς
προτεταγμένους τοῦ βασιλέως χατέτρωσεν αὐτοῦ τὸν
EJ - Ψ ,
ἵππον. ὃ δὲ ἀπεῤῥύη" Τηριθάζου ὃ δ᾽ ἀναθαλόντος αὖ-
τὸν ἐπ᾽ ἄλλον ἵππον ταχὺ καὶ εἰπόντος αὐτῷ, « Ὦ βα-
σιλεῦ, μέμνησο τῆς ἡμέρας ταύτης, οὐ γὰρ ἀξία λή--
θης ἐστί, » πάλιν ὃ Κῦρος ἐνσείσας τῷ ἵππῳ χατέδαλε
τὸν ᾿Αρτοξέρξην" πρὸς δὲ τὴν τρίτην ἐπέλασιν δυσ--

τ

19:
Rex Persarum, ut scribunt Ctesias et Dino in Persicis ,

€enabat cum quindecim millibus virorum, et in coenam |

iusumebantur talenta quadringenta.
i: . 90.
- "Thucydides et Charon Lampsacenus narrant Themisto-

ο΄ elem , mortuo jam Xerxe, filium ejus adiisse; Ephorus vero
οἵ Dino et Clitarchus et Heraclides ( Cumanus) aliique

- complures ad ipsum venisse dicunt Xerxem.
21.
E LIBRO QUARTO.

; — Dino libro quinto Persicorum partis prime ( Zertiz)
: tradit Bagazi (Megabazi s. Megabyzi) uxorem qua

— Soror Xerxis ( Arlaxerxis) erat ex eodem patre, Anutis
— (Amytis) nomine, pulcherrimam fuisse Asie mulierum,
(ptandemque intemperantissimam.
22.

L3 E i] Artaxerxes ante Arsicas dictus fuit, quamvis Oarten ferat

. Wuncupatum Dino. Verum Ctesiam , etsi alioquin absurda-

rum et insulsarum in libros suos variam fabularum collu-
viem infarserit, haud probabile sit tamen appellationem
fugisse, in cujus contubernio agebat regis, medicus ejus,
uxoris, matris et liberorum.

23.

Hinc exosa Statiram Parysatis, et ingenio mulier in iram
et vindictam fero barbaricoque, necare eam est molita. Per
bellum Dino hoc scelus prodidit patratum, Ctesias vero
(quem non prseterire tempus , quum rebus agendis inter-
fuerit, consentaneum est) postea.

- 24.

Cesum a Cyro Artagersem fatentur fere omnes. At
Cyri fatum quia Xenophon simpliciter ét strictim ut qui
ipse non interfuerit, percurrit : nihil sane cause est quin
ea quae prodidit Dino, seorsum, inde Ctesi:e narrationem
referamus.

Refert ergo Dino , postquam cecidit Artagerses, invectum
magna vi Cyrum in eos qui frontem cohortis regize tegebant,

equum regis vulnerasse , eumque ex equo defluxisse. Quum

Tiribazes propere regem in alium equum imposuisset, ad-
ditis hisce verbis : Memineris , rex, hujus diei, neque enim

94 | i DINONIS FRAGMENTA.

A» 1 M , 7 235 Α EH , ; m 222m E
ανασχετήσας ὃ βασιλεὺς χαὶ εἰπὼν πρὸς τοὺς παρόν- . ρύσατιν, ἀλλὰ τὸν Μελάνταν τέμνοντα τῷ μαχαιρίῳ.

τας, ὡς βέλτιόν ἐστὶ μὴ ζῆν, ἀντεξήλαυνε τῷ Κύρῳ
προπετῶς χαὶ ἀπερισχέπτως εἰς ἐναντία βέλη φερο-
, , 53 ? , , ^»
μένῳ, xal βάλλει μὲν αὐτὸς dxovsip , βάλλουσι δ᾽ οἱ
περὶ αὐτόν. Πίπτει δ᾽ ὁ Κῦρος, ὡς μὲν ἔνιοι λέγουσι,
πληγεὶς ὑπὸ τοῦ βασιλέως, ὡς δ᾽ ἕτεροί τινες, Καρὸς
ἀνθρώπου πατάξαντος, ᾧ γέρας ἔδωκε τῆς πράξεως
ταύτης ὃ βασιλεὺς ἀλεκτρυόνα γρυσοῦν ἐπὶ δόρατος
ἀεὶ πρὸ τῆς τάξεως ἐν ταῖς στρατεία!ς χομίζειν" xe
γὰρ αὐτοὺς τοὺς Κᾶρας ἀλεχτρυόνας ol Πέρσαι διὰ
τοὺς λόφους, οἷς χοσμοῦσι τὰ κράνη, προσηγόρευον.

25.

Plutarch, Artox. c. 13, de proelio ad Cunaxa com-
misso : Ἐξεληλάχει δ᾽, ὡς 6 Κτησίας φησὶν, ἐπὶ τὴν
μάχην τεσσαράχοντα μυριάσιν * οἱ δὲ περὶ Δείνωνα
καὶ Ξενοφῶντα πολὺ πλείονας γενέσθαι λέγουσι τὰς
μεμαχημένας. Cf. Ctesiz fragm. p. 72-

26.

. *
Plutarch. Artox. c. 19, de Parysatide Statiram
' - 5. A M
veneno interfectura : Θεράπαιναν εἶχε πιστὴν νοὶ
po L4 » -/ ^ ^ M
δυναμένην παρ᾽ αὑτῇ μέγιστον ὄνομα T ίγιν - ἣν ὃ μὲν
D e , Lud
Δείνων ὑπουργῆσαι τῇ φαρμαχεία φησὶ, συγγνῶναι δὲ
ΌΨ M , rp δὲ δό b ,
μόνον ἄχουσαν ὃ Κτησίας. "lov δὲ “δόντα τὸ φάρμαχον
οὗτος μὲν ὀνομάζει Βελιτάραν, ὃ δὲ Δείνων Νελάνταν.
Γίνεται δὲ μικρὸν ἐν Πέρσαις ὀρνίθιον, ᾧ περιττώ-
ματος οὐδέν ἐστιν, ἀλλ᾽ ὅλον διάπλεον πιμελῆς τὰ ἐν-
POM A , 9 oy M J , ^
τός" 3, χαὶ νομίζουσιν ἀνέμῳ χαὶ δρόσῳ τρέφεσθαι τὸ
Y Y ; -
ζῷον * ὀνομάζεται δὲ ῥυντάχης. Τοῦτό φησιν ὃ Κτη-
I3. ^ 3 , r / - ; 1
σίας μιχρᾷ μαχαιρίδι χεχρισμένῃ τῷ φαρμάχῳ κατὰ
un, ^ Ld ^4 - €
θάτερα τὴν Παρύσατιν διαιροῦσαν ἐχμάξαι τῷ ἑτέρῳ
M M » M P
μέρει τὸ φάρμαχον, xai τὸ μὲν ἄχραντον xot χαθαρὸν

bd ^ , eost b “κ᾿
εἰς τὸ στόμα βαλοῦσαν αὐτὴν ἐσθίειν. δοῦναι δὲ τῇ

Στατείρα τὸ πεφαρμαγυένον * ὃ δὲ Δείνων οὐ τὴν Πα-

1

^ L e c θέ ὰ : |
τὰ φαρμασσόμενα τῶν χρεῶν τιθέναι χατὰ τὴν Στά-
τείραν. Cf, Ctesize fr. 45, p. 76. “ὦ

D

27.

Cornel. Nepos Conon. c. 5 : Clam dare operam
capit (Conon), ut Joniam et JEoliam restitueret?
Atheniensibus. Id quum minus diligenter esset vela- 2.
tum, Tiribazus, qui Sardibus preeerat , Cononem
evocavit, simulans ad regem eum se mittere vei te [
magna de re, Hujus nuntio parens quum venisset, —
in vincula conjectus est, in quibus aliquamdiu fuit, |
Inde nonnulli eum ad regem abductum ibique pei -
isse scriptum reliquerunt. Contra ea Dinon histori-
cus , cui nos plurimum de rebus Persicis credimus,
effugisse scripsit; illud addubitat, utrum Tiribazoy
sciente, an imprudente sit factum. 2
Reliqua quz de Conone Persarum navarcho Cor-^
nelius habet, ex eodem Dinone maximam partem
fluxisse ex nostro loco licet augurari,

28. :

Plutarch. Artox. c. 21 : Ὁ δ᾽ ᾿Ἀνταλχίδας Σπαρ-
τιάτης ἦν, Λέοντος υἱὸς, καὶ σπουδάσας βασιλεῖ διε-
πράξατο τὰς ἐν ᾿Ασία πόλεις “Ελληνίδας ἁπάσας xa
νήσους, ὅσαι προσχυροῦσιν "Acía , παρεῖναι Λαχεδαιμος,
νίους αὐτῷ χεχτῆσθαι φόρων ὑποτελεῖς, εἰρήνης γενο-
μένης τοῖς “λλησιν, εἶ δεῖ τὴν τῆς “Ελλάδος ὕδριν xa
προδοσίαν εἰρήνην χαλεῖν, ἧς πόλεμος οὐδεὶς ἀκλεές
ρον ἤνεγχε τέλος τοῖς χρατηθεῖσι. Διὸ καὶ τοὺς ἄλλους
Σπαρτιάτας ἀεὶ βδελυττόμενος ὃ ᾿Αρτοξέρξης xoi vo- |
ule, ὥς φησι Δείνων, ἀνθρώπων ἁπάντων ἀναιδεστά
τους εἶναι, τὸν ᾿Ανταλχίδαν ὑπερηγάπησεν εἰς Πέρσε
ἀναδάντα. Καί ποτε λαθὼν ἕνα τῶν ἀνθινῶν στεφάνων |
καὶ βάψας εἰς μύρον τὸ πολυτελέστατον ἀπὸ δείπνου.

-

Amandanda est oblivioni : Cyrum admisso iterum in Ar-
toxerxem equo concussum deturbasse. Ad tertium incursum
irritatus rex, praesentesque affatus , Satius sibi esse non vi-
vere , infestus equum in Cyrum concitat, temere et cxco
impetu in adversa tela ruentem : feritque Cyrum ipse jaculo,
ferit eliam cohors ejus. Ibi Cyrus, ut nonnulli dictitant.,
cadit ictu regis : ut alii, ab homine Care percussus. Quem
promio rex hujus facinoris donavit, ut in bello gallum
aureum ex summa lancea pegpetuo ante signa ferret. Etenim
ipsos Caras Perso gallos , cristarum causa quibus exornant
galeas , appellabant. "
25.

Eduxerat Artoxerxes, ut Cfesias auctor est, in aciem
«uadringena millia. Dino et Xenophon multo plures fuisse
«qui conflixere, memorant.

26.

Ancillam habebat fidam , quae plurimum apud ipsam po-
Terat, Gigim dictam : quam administram veneni Dino
iradit fuisse, consciam modo invitam Ctesias. Illum qui
venenum dedit , hic Belitaram appellat , ille Melantam.

Nascitur apud Pérsas exigua avis , quze omni caret excre-
mento habetque intestina omnia adipe differta : unde ven ;
arbitrantur et rore hoc animal vivere; rhyntaces dicitur.
Hanc autumat Ctesias cultello quem altero latere illeverat :
toxico, dissecuisse Parysatidem, atque infecisse alteram |
partem veneno, partem sinceram et puram ori ingestam |
ipsam mandisse, Statiree vero dedisse virulentam. Dino
non Parysatidem, sed Melantam medicafas carnes secuisse |
cultro et Statiroe apposuisse tradit. Pb

98. a
. Fuit Antalcidas Spartiates, Leontis filius. Hic regis stu- Í
diosus, effecit ut ei urbes Graecas et insulas quae. contri- -
buuntur Asie, permitterent Lacedzemonii , vectigales possi- -
dere pace vum Graecis facta , si probrum Grecize et proditio
pax appellanda est , qua bellum nullum fcediorem victis at- |
tulit exitum. Unde Artoxerxes qui a ceteris. Spartiatis
semper fuit aversus, homines numerans eos esse, ut ait :
Dino, omnium impudentissimos, profectum in Persiden
impense complexus est Antalcidam , corónamque unah
floribus factam in pretiosissimum demersit unguentui

*

Lh eye τῷ ᾿Ανταλχίδα: xo πάντες ἐθαύμασαν τὴν φι-
DN φροσύνην. ἫΝ δ᾽, ὡς ἔοικεν, οὗτος ἐπιτήδειος ἐ ἐντρυ-
φηθῆναι χαὶ τοιοῦτον λαύεϊν στέφανον ἐξορχησάμενος ἐν
po τὸν Λεωνίδαν καὶ τὸν Καλλικρατίδαν.

ν᾿ 29.
É Lucian. Macrob. c. 15 (p. GA: Didot. ) : Ἄρτα -
J ξέρξης ὃ Μνήμων ἐπικληθεὶς, ἐφ᾽ ὃν Κῦρος 6 ἀδελφὸς
᾿ ἐστρατεύσατο, βασιλεύων ἐ ἐν Πέρσαις ἐτελεύτησε νόσῳ
— ἐξ xal ὀγδοήκοντα ἐ ἐτῶν γενόμενος, ὡς δὲ Δείνων ἴστο-
pr τεττάρων χαὶ ἐνενήχοντα.
Ἔχ Dinone Plutarch. Artox, c. 3o extr. : Προσ-
i πεσόντος αὐτῷ (Ἀρτοξέρξῃ) τοῦ περὶ τὸν Ἀρσάμην
— πάθους οὐδ᾽ ὀλίγον ἀντέσχεν, ἀλλ᾽ εὐθὺς ὑπὸ λύπης χαὶ
᾿ δυσθυμίας ἀπεσύδέσθη, βιώσας μὲν ἐνενήχοντα χαὶ τέσ-
σᾶρα ἔτη, βασιλεύσας δὲ δύο καὶ ἑξήχοντα [num δύο
E κα τεσσαράχοντα ? Vide Clinton. F. Hell. p. 316].

3o.

* Plutarchus De Isid. et Os. c. 31 (p. 363, CJ :
E JEgyptii asinum putant animal impurum et iue
I δαιμονιχὸν et Typhoni simile.tum ob inertiam et
ΓΝ petulantiam tum ob colorem. Διὸ xai τῶν Hsoouus
ξ. βασιλέων ἐχθραίνοντες μάλιστα τὸν Ὦχον ὥς ἐναγῆ
C xai μιαρὸν; ὄνον ἐπωνόμασαν. Κἀκεῖνος εἰπὼν, Ὁ μέν-
"ἢ τοι ὄνος οὗτος ὑμῶν χατευωχήσεται τὸν βοῦν, ἔθυσε τὸν
— Ἄπυ, ὡς a ἱστόρηχεν.

[4 . JE£gyptum Ochus recuperavit a. 350 a. Chr.
— (v. Clinton, p. 376 ).

Hznacripkes CunwuaNvs.

f Dinoni subjungo Heraclidem Cumanum, incertz
rà . eetatis scriptorem, etsi ex ordine, quo nomina au-
᾿ ctorum ap. Plutarch. 'Phemist. c. 27 (v. Dinon.
— fr. 6) se excipiunt, probabile est eum non modo
d Dinone, sed etiam Clitarcho fuisse juniorem.

d . Diogenes Laert, V, 93 Heraclidas suos recensens,

HERÁCLIDIS FRAGMENTA. i95

post duos Ponticos ponit alteros duos Cumanos (*),
Τρίτος, ait, Κυμαῖος γεγραφὼς Περσικὰ ἐν πέντε βι-
ὅλίοις" τέταρτος, Κυμαῖος, ῥήτωρ 'Γέχνας συγγεγραφώς͵
(De hoc cf. Westermann. Gesch. d. Bereds.S 78,
1 ). Deinceps ponuntur Heraclides Calatianus sive
Alexandrinus (quem sub Ptolemzo Philometore
circa Ol. 150 vixisse novimus ex Suida s. v. 'Hox-
χλείδης ᾿Οξυρυγχίτης ) et Heraclides Alexandrinus,
qui Περσιχὰ ἰδιώματα scripsit. Hunc, quem postre-
mum nominavi , non diversum esse a Cumano Per-
sicorum auctore suspicor.

Opus de rebus Persarum don ibias in duas
partes Heraclides distribuisse videtur. Prior IIa-
ρασχευαστικά inscripta, duos minimum libros com-
plexa distincte et uberrime exposuit quacunque
ad ἰδιώματα, i. 6. ad mores, ritus, instituta Persa-
rum spectabant (fr. 1 — 5); in posteriore ipsam
regum historiam explanavit (fr. 6— ).

δ.

IIEPXIKA.

I.

HAPAZKEYAXZTIKA.

E LIBRO PRIMO.

Athen:enus XII, p. 514, B: Φυλάσσουσί τε αὐτὸν (sc.
regem Persarum ) xat τριαχόσιαι γυναῖχες, ὡς ἱστορεῖ
ὃ Κυμαῖος Ἡρακλείδης ἐ ἐν πρώτῃ Περσιχῶν. Αὗται δὲ
τὰς μὲν ἡμέρας χοιμῶνται, ἵνα νυχτὸς ἐγρηγορῶσι, τῆς
δὲ νυχτὸς ἄδουσαι καὶ Ψψάλλουσαι διατελοῦσι, λύχνων
καιομένων. 'Χρῆται δὲ αὐταῖς χαὶ πολλάχις. ὃ βασιλεὺς
διὰ τῆς τῶν μηλοφόρων αὐλῆς. σαν δὲ οὗτοι τῶν δο-

(*) Alios duos Heraclidas Cumanos memorat Herodotus
1,158 et V, 121. Persicorum auctor fortasse fuit Hera-
clides Cumanus, qui Heraclew Pontica praefectus est ab Ar-
sinoe, quie et hanc urbem et Tium et Amastrim ab Amastri
Persa conditam a Lysimacho acceperat ( Memnon. c. VII).
Paullo post mortem Lysimachi ab Heracleensibus liberta-
tem recuperantibus Heraclides urbe ejectus est. *

E^ i. inter Persas saut ἐκήῳ et Callicratidam εν
miniose prodidit.
MS | n9.

$ Artaxerxes Mnemo, contra quem Cyrus frater exercitum

*ectoginta sex , nti vero Dino tradit, nonaginta quattuor.
: | 30.

Mui etiam de Persicis regibus maxime axosl ME

Ochus hoc fatus: Αἵ enim hic Asinus vestr um bovem
pulabitur, Apim mactavit : ut narrat Dino.

duxit, Persis imperans morbo vitam finivit annos natus.

PERSICA.

ἘΠ
PRJEPARATORIA.

E LIBRO PRIMO.

Custodiunt regem Persarum trecentze mulieres, ut narrat
Cumanus Heraclides primo libro Persicorum. Hie interdiu
dormiunt, noctu vero visilant : et per noctem perpetuo
eanunt citharamque pulsant, ardentibus lucernis. $2-
pius autem familiariter his utitur rex per melophororum
aule;zn. Erant autem hi satellitum quoddam genus, omnes
origine Perse, aurea mala hastis praefixa. gestantes; mille
numero, pro- fortitudinis laude ex illorum decem millium
Persarum numero delecti , qui /mmor(ales vocantur. Ho-

90

ρυφόρων xat τῷ γένει πάντες Πέρσαι, ἐπὶ τῶν στυρά-
χων μῆλα χρυσᾶ ἔχοντες, χίλιοι τὸν ἀριθμὸν, ἀριστίν-
δὴν ἐχλεγόμενοι ἐκ τῶν μυρίων Περσῶν τῶν ᾿Αθανάτων
χαλουμένων. Καὶ διήει διὰ τῆς τούτων αὐλῆς πεζὸς,
ὑποτιθεμένων Ψιλοταπίδων Σαρδιανῶν, ἐφ᾽ ὧν οὐδεὶς
ἄλλος ἐπέδαινεν, ἢ βασιλεύς. Ὅτε δὲ εἰς τὴν ἐσχάτην
αὐλὴν ἔλθοι, ἀνέθαινεν ἐπὶ τὸ ἅρμα" ἐνίοτε δὲ καὶ ἐφ’
ἵππου" πεζὸς δὲ οὐδέποτε ἑωράθη ἔξω τῶν βασιλείων.
Εἰ δὲ ἐπὶ θήραν ἐξίοι, καὶ αἵ παλλαχίδες αὐτῷ συν-
εξήεσαν. Ὁ δὲ θρόνος, ἐφ᾽ ᾧ ἐχρημάτιζε καθήμενος,
χρυσοῦς ἦν, ὃν περιειστήχεσαν τέσσαρες χιονίσχοι λιθο-
χόλλητοι χρυσοῖ, ἐφ᾽ ὧν διετέτατο ἱμάτιον ποικίλον

πορφυροῦν.
2.

E LIBRO SECUNDO.

Athenzus IV, p. 145, A : Ἡρακλείδης δ᾽ ὃ Ku-
Lol e^ , Ὁ
μαῖος, 6 τὰ Περσιχὰ συγγράψας, ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν
" m ,
ἐπιγραφομένων Παρασχευαστιχῶν, « Καὶ οἱ θεραπεύον-
τες (φησὶ) τοὺς Περσῶν βασιλεῖς δειπνοῦντας ἅπαντες
po n M
λελουμένοι διαχονοῦσιν, ἐσθῆτας χαλὰς ( λευχὰς Ep.)
ἔχοντες, xal διατρίδουσι σχεδὸν τὸ ἥμισυ τῆς ἡμέρας
περὶ τὸ δεῖπνον. Τῶν δὲ τοῦ βασιλέως συνδείπνων οἱ μὲν
"v ^ ^ A c^ X e ,
ἔξω δειπνοῦσιν, obc xo δρᾶν ἔξεστι παντὶ τῷ βουλομένῳ,
οἱ δὲ εἴσω μετὰ βασιλέως. Καὶ οὗτοι δὲ οὐ συνδειπνοῦσιν
αὐτῷ, ἀλλ᾽ ἔστιν οἰκήματα δύο χαταντιχρὺ "ἀλλήλων,
» e M ^ y "» X UN Ne P
ἐν ᾧ 6 βασιλεὺς τὸ ἀριστον ποιεῖται, xat ἐν ᾧ οἵ σύνδει-
πνοι. Καὶ ὃ βασιλεὺς ἐχείνους δρᾷ διὰ τοῦ παραχαλύμ.-
m5 e , , - 4 »"ἙΨ ΕῚ D 5 ,
u.x x06 τοῦ ἐπὶ τῇ θύρα' ἐχεῖνοι δ᾽ αὐτὸν οὐχ δρῶσιν. ᾿ἔνι-

HERACLIDIS CUMANI

᾿ὄνοι, xo ἔλαφοι, xal τὰ πλεῖστα πρόδατα " πολλοὶ δὲ
xal ὄρνιθες ἀναλίσχονται, οἵ τε στρουθοὶ οἵ "Apaótot,

οτε μέντοι, ἐπειδὰν ἑορτὴ ἡ, ἐν ἑνὶ οἰκήματι ἅπαντες ὦ
δειπνοῦσιν, ἐν ᾧ καὶ ὃ βασιλεὺς, ἐν τῷ μεγάλῳ οἴχῳ. —
Ὅταν δὲ ὃ βασιλεὺς πότον ποιῆται, (ποιεῖ δὲ πολλάχις,}
συμπόται αὐτῷ εἶσιν ὡς μάλιστα δώδεκα. Καὶ ὅταν
δειπνήσωσιν ὅ τε βασιλεὺς αὐτὸς καθ᾽ αὑτὸν καὶ οἵ σύν,
δειπνοι, καλεῖ τοὺς συμπότας τούτους τις τῶν εὐνούχων.
Καὶ ὅταν εἰσέλθωσι, συμπίνουσι μετ᾽ αὐτοῦ, οὐ τὸν
αὐτὸν οἶνον χἀχεῖνοι" xal oi μὲν χαμαὶ καθήμενοι,
6 δ᾽ ἐπὶ χλίνης χρυσόποδος χαταχείμενος " καὶ ὑπερμεθυ-
σθέντες ἀπέρχονται. Τὰ δὲ πλεῖστα ὁ βασιλεὺς μόνος |
ἀριστᾷ καὶ δειπνεῖ. ᾿Ενίοτε δὲ καὶ ἣ γυνὴ αὐτῷ συν- |
δειπνεῖ, καὶ τῶν υἱῶν ἔνιοι, Καὶ παρὰ τὸ δεῖπνον ἄδουσί —
τε xal ψάλλουσιν αἵ παλλαχαὶ αὐτῷ καὶ μία μὲν ἐξάρ- —
ζει, αἱ δ᾽ ἄλλαι ἀθρόως ἄδουσι. “Τὸ δὲ δεῖπνον, φησὶ,
τοῦ βασιλέως καλούμενον ἀκούσαντι μὲν δόξει μεγαλο- ὁ
πρεπρὲς εἶναι, ἐξεταζόμενον δὲ φανεῖται οἰκονομιχῶς χαὶ ὦ
ἀχριδῶς συντεταγμένον, xal τοῖς ἄλλοις Πέρσαις τοῖς
ἐν δυναστείᾳ οὖσι χατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον. "ἔστι μὲν
γὰρ τῷ βασιλεῖ χίλια ἱερεῖα τῆς ἡμέρας καταχοπτόμενα.
Τούτων δ᾽ εἰσὶ xol ἵπποι, καὶ χάμηλοι, καὶ βόες, xal |

»

(ἔστι δὲ τὸ ζῷον μέγα 4) καὶ χῆνες καὶ ἀλεχτρυόνες. Kot
μέτρια μὲν αὐτῶν παρατίθεται ἑκάστῳ τῶν συνδείπνων
τοῦ βασιλέως, xoi ἀποφέρεται ἕχαστος αὐτῶν, ὅ τι ἂν
χαταλίπηται ἐπὶ τῷ ἀρίστῳ. Τὰ δὲ πλεῖστα τούτων τῶν —
ἱερείων xat τῶν σιτίων, oüc τρέφει βασιλεὺς τῶν τε δο- Ὁ
ρυφόρων. xal τῶν πελταστῶν, τούτοις ἐχφέρεται εἰς τὴν —
αὐλήν" οὗ oi ἐδέατροι ἅπαντα μερίδας ποιήσαντες“ τῶν
χρεῶν xat τῶν ἄρτων ἴσας διαιροῦνται. Ὥσπερ δὲ οἴμισθο-᾿

"i

9" TT um à ἢ : ζ Er voee unt
EU PIS πεσε νος ἀσεδευποα ει συν Pr RF tap eT Sem TY ye IP ttr a vr ENNIO CNANT Tre S | To ey TP UP NU RE uum ne tur eos csl

T τ

Das ap tor pe "rer

rum igitur per aulam transibat rex pedibus, substratis
glabris tapetibus Sardianis , super quibus nemini alii preter
regem incedere licebat. In extremam aulam ubi perveniebat,
rex currum conscendebat; aliquando etiam equum : sed
pedibus incedens nunquam conspiciebatur. Venatum vero
exeuntem pellices comitabantur. Thronus, in quo sedens
jus dicebat aut responsa dabat legationibus , aureus erat :
circa quem quattuor stabant columellae aureze gemmisque
distinctze; superne preetentum erat purpureum Δα] ΠῚ
variegatum.
2;

E LIBRO SECUNDO.

Heraclides Cumanus , is qui Res Persicas conscripsit , se-
cundo libro eorum quos inscripsit Preeparatorios : « Qui
ceenantibus Persarum regibus ministrant , inquit , omnes id
munus obeunt loti, pulcris ( vel candidis) vestibus induti : et
dimidia fere diei parte circa coenam occupantur. Conviva-
rum autem regis alii foris ccenant; quos spectare, qui-
cumque vult, potest : alii vero intus cum rege. At ne hi
quidem cum ipso ccnant : sed sunt duo conclavia ex ad-
verso alterum alteri posita, quorum in uno rex cibum ca-
pit, in altefo convivae : et illos quidem rex videt, per velum
januc obductum ; illi vero ipsumnon vident. Nonnunquam
tamen, quum incidit festus dies, in uno eodemque conclavi
cemant hi , in quo et rex, in conclavi majore. Quum vero
compotationem rex instituit (id quod sepius facit), com-

potant cum eo duodecim maxime. Nempe postquam cc-
narunt, seorsum rex , seorsumque ipsi, tum advocat hos
compotatores unus ex eunuchis. Qui ubi regem conve-
nerunt, bibunt cum eo; nec vero idem vinum hi atque -
ille; et hi quidem humi sedentes, rex vero in lecto recum-
bens aureis pedibus instructo : denique supra modum temu-
lenti discedunt. . Plerumque vero rex soius et prandet ef
cenat : interdum vero uxor cum eo conat, et liberorum
nonnulli. Et inter cenandum canunt ei citharamque pul- 1
sant pellices , quarum nna modos prat, tum cetere ca- |
nunt confertim. Coena autem, inquit, quee Regis vocatur, |
magnifica esse videbitur si quis de ea fando audivit: sin di-
ligentius inquisiverit, prudente quadam frugalitate accurate
dispensatam reperiet ; pariterque aliorum Persarum cuenam,
in imperio aliquo constitutorum. Etenim mille quidem quo- Ὁ
lidie victimze regi caeduntur : in quibus sunt et equi, δὲ ὦ
cameli , et boves, et asini, et cervi, et plurima pars oves; -

consumuntur vero multae etiam aves, struthiones Arabici, -
(vasti corporis animans est) et anseres et galli gallinacei, —
Et horum quidem modica pars apponitur cuique conviva-
rum regis, ef domum auferendum quisque curat quidquid
ipsi de prandio superest. Plurima vero pars istarum victi-
marum ciborumque in usum satellitum οἱ. peltastarum,
quos alit rex , in aulam defertur : ibi epularum preefecti, -
carnium et panum :equas facientes partes, omnia distribuunt.
Quemadmodum enim mercenarii milites in Graecia pecu-.

FRAGMENTA. 97

τόροι ἐν τῇ “Ἑλλάδι μισθὸν ἀργύριον λαμδάνουσιν, οὕτως
οὗτοι τὰ σιτία παρὰ τοῦ βασιλέως εἰς ὑπόλογον λαμ.-
᾿βάνουσιν. Οὕτω δὲ χαὶ παρὰ τοῖς ἄλλοις Πέρσαις τοῖς
“ἐν δυναστείᾳ οὖσιν ἀθρόᾳ πάντα τὰ σιτία ἐπὶ τὴν τρά-
πεΐζαν ν παρατίθεται' ἐπειδὰν δὲ οἱ σύνδειπνοι δειπνήσω-
σι, τῶν ἀπὸ τῆς τραπέζης παραλειπομένων, jii
πεται δὲ τὰ πλεῖστα χρέα χαὶ ἄρτοι.) ὃ τῆς τραπέζης
ἐπιμελούμενος δίδωσιν ἑκάστῳ τῶν οἰκετῶν" xal ταῦτα
, ; Y
λαῤὼν, τὴν καθ᾽ ἡμέραν ἔχει τροφήν. Παρὰ γὰρ τὸν
βασιλέα φοιτῶσιν οἵ ἐντιμότατοι τῶν συνδείπνων ἐπὶ τὸ
ἄριστον μόνον, διὰ τὸ παρῃητῆσθαι, ἵνα μὴ δὶς πορεύ--
οωνται, ἀλλὰ χαὶ αὐτοὶ τοὺς συνδείπνους ὑποδέχωνται. »

3.

Etym. M. p. 247, 41 : Δανάχης, νομίσματός ἐστιν
» ' 7 » ν ὦ bd s.s »
ὄνομα βαούαριχὸν, πλέον ὀδολοῦ, ὃ τοῖς vexpotc ἐν τοῖς
στόμασιν ἐτίθεσαν (Sequitur fragm. Callimachi r 10):
εἴρηται δὲ δανάχης, ὃ τοῖς δαναοῖς ἐμΟαλλόμενος" δα--
ναοὶ γὰρ οἵ νεχροΐ" τουτέστιν ξηροί, δανὰ γὰρ τὰ ξηρά.
e H 2 e 08s ,ὔ - c
Ηραχλείδης ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν Περσιχῶν.

Cf. Suid. s. v. et Hesych. v. Δανάχη. Pollux IX ,
82 : Τὸν δανάχην εἰναί τινές φασι νόμισμά τι Περσικόν.
Vide Steph. Thesaur. s. v. Δανάχης, Δανιχόν, Ἣμι-
δανάχη.

Ἔ

Athenzus XII, p. 517, B : Ἡραχλείδης δ᾽ ὁ Κυ-
μαῖος, ὃ τὰ Περσιχὰ συγγράψας, ἐν τοῖς ἐπιγραφομένοις
Παρασχευαστιχοῖς εἰπὼν, ὡς ὃ ἐν ἢ λιδανοφόρῳ χώρᾳ
βασιλεὺς αὐτύνομός τέ ἐστι xa οὐδενὸς ὑπήχοος, γρά-
get xal ταῦτα’ « Οὗτος δ᾽ ὑπερδάλλει τῇ τρυφῇ καὶ ῥα-
θυμίᾳ. Διατρίδει τε γὰρ ἀεὶ ἐν τοῖς βασιλείοις, ἐν
τρυφῇ χαὶ δαπάνη τὸν βίον διάγων, καὶ πράττει οὐδὲ ἕν

πρᾶγμα, οὐδὲ πολλοῖς πληδιάζει, ἀλλὰ δικαστὰς αὐτὸς
ἀποδεικνύει" χαὶ ἐάν τις αὐτοὺς ἡγῆται μὴ δικαίως δὲε-
δικακέναι, ἔστι θυρὶς ἐν τῷ ὑψηλοτάτῳ τῶν βασιλείων,
xal αὕτη ἁλύσει δέδεται. Ὃ οὖν ἡγούμενος ἀδίκως δὲ-
δικάσθαι ἐπιλαμόάνεται τῆς ἁλύσεως, χαὶ ἕλχει τὴν

θυρίδα, xai 6 βασιλεὺς, ἐπειδὰν αἴσθηται, εἰσχαλεῖ,
xal αὐτὸς δικάζει, Καὶ ἐὰν φαίνωνται οἱ δικασταὶ ἀδί-
χως δικάσαντες, ἀποθνήσχουσιν: ἐὰν δὲ διχαίως., ὃ χι-
γήσας τὴν θυρί ίδα ἀπόλλυται. » Τὰ δ᾽ ἀναλώματα λέ-
γει τῆς ἡμέρας εἰς τὸν βασιλέα χαὶ τὰς περὶ αὐτὸν γυ-
ναῖχας χαὶ φίλους γίνεσθαι τάλαντα πεντεχαίδεχα Da-

βυλώνια. ^

5.

Athenaeus 11, p. 48, C. : Πρῶτοι δὲ pen, ὥς
φησιν Ἡρακλείδης, χαὶ τοὺς λεγομένους στρώτας ἐφεῦ-
ρον, ἵνα χόσμον ἔχη ἣ στρῶσις καὶ εὐάφειαν.

*
Ex Hisronjà nEcvw Prnsanvw.
6.

Plutarch. Themist. c. 27 : ἔφορος δὲ xot Δείνων
(fr. 20) καὶ Κλείταρχος καὶ Ἡραχλείδης, ἔτι δ᾽ ἄλλοι
πλείονες Themistoclem non ad Artaxerxem , sed ad
Xerxem venisse dicunt.

—
y*

Plutarch. Artox. c. 23 : [ἔνιοι μέντοι λέγουσιν, ὧν
ἐστι xal Ἡρακλείδης 6 Κυμαῖος, οὐ υἱαν μόνον τῶν
θυγατέρων (sc. τὴν ᾿Ατοσσαν), ἀλλὰ xoi δευτέραν,
"A m M A ξέ f |f At et -

toot, γῆμαι τὸν Ἀρτοξέρξην, περὶ ἧς ὀλίγον ὕστε-
ρον ἀπαγγελοῦμεν.

Igitur Heraclidis narrationem habemus c. 27,
ubi postquam dixerat Plutarchus. Aspasiam PAo-

niam pro stipendio accipiunt, sic isti a rege accipiunt vi-
ctum , qui in stipendium illis imputatur. Pari autem modo
apud alios Persas, qui alicui imperio pressunt, omnes qui-
dem cibi confertim mense imponuntur : sed postquam
ceenarunt convivz , de his quae a mensa supersunt (superest
autem plurima pars et carniüm et panum) curator mensc
- singulis domesticorum suam cuique portionem distribuit ;
— quam qui accepit , is diurnum victum habet. Nam ad regem
convivarum honoratissimi non nisi ad prandium accedunt ;

- — quippe qui deprecati sunt, ne bis venire teneantur, quo et

ipsi suos excipere convivas possint. »

; | 3.

' Danaces, numi nomen barbaricum ; obolo major, quem
mortuis in os ponünt. Danaces vero appellatur propterea

quod δαναοῖς injicitur ; nam δαναοί suut mortui, id est : sicci ; .

nam δανὰ dicuntur sicca. Heraclides libro secundo De rebus
mos 4.

| $^ - Heraclides vero Cumanus, is qui Persica scripsit, post-
quam in ea parte operis quie Proparatoria (Introductio;

E » inscribitur, dixit, regem regionis thuriferae sui juris esse

— et nullius imperio subjectum, inter alia hzec quoque scri-
FRAGMENTA HIST. GR. — VOL. 11.

bit : « Hic vero in mira luxuria mollitieque vivit. Quippe
constanter in regia moratur, vitam in deliciis et sumptuoso
luxu transigens : neque quidquam negotii gerit : nec in
conspectum multitudinis prodit. Sed judices ipse | sive , illis]
legit : quos si quis putat injuste judicasse, est in summa parte
regiae ostiolum catena revinctum. Qui igitur existimat in-
justam de se pronuntiatam esse sententiam , is prehensa
catena ostiolum trahit : et rex ubi id sensit, intro vocat,
et ipse jus dicit. Tum, si judices comperti sunt injustam
pronunciasse sententiam, capite plectuntur : sin justam,
perit is qui ostiolum movit. » Sumptus autem, qui in regem
ejusque mulieres et amicos quotidie impenduntur, ait esse
talentorum quindecim Babylonicorum.

-

5.

Primi Persze , ut scribit Heraclides, etiam stratores quos
vocant invenerunt, ut explicandis stragulis suis constaret
ornatus et suavis contactus.

7

Sunt tamen qui dicant, ex quibus Cumanus est Heraclides,
non unam hanc tantum filiam suam Artoxerxen, sed alte-
ram quoque matrimonio sibi junxisse Ames; de qua
mox dicemus.

".

98

ceeensem | hujus quoque historiam Cumano auctori
vindicaverim ] Dario filio ab Artoxerxe patre da-
tam, sed mox ereptam esse, pergit hunc in mo-
dum :

Ὁ δὲ (sc. Δαρεῖος) ἤνεγχεν οὐ μετρίως, εἴτ᾽ ἔρωτι
τῆς Ἀσπασίας περιπαθὴς γεγονὼς, εἴτε ὑόρίσθαι χαὶ
χεχλευάσθαι νομίζων ὑπὸ τοῦ πατρός. Αἰσθόμενος δ᾽
αὐτὸν οὕτως ἔ; χοντα Τηρίόαζος ἔ ἔτι μᾶλλον entis χυνεν
ἐν τοῖς ἐχείνου συνιδὼν τὰ χαθ᾽ αὗτόν. Ἦν δὲ τοιαῦτα,
Πλειόνων οὐσῶν βασιλεῖ θυγατέρων ὡμολόγησεν Φαρ-
γαδάζῳ μὲν Ἀπάμαν δώσειν γυναῖκα, Ῥοδογούνην δ᾽
"Ogoízn, Τηριδάζῳ δ᾽ Ἄμηστριν. Καὶ τοῖς μὲν ἄλλοις
ἔδωχε, ΤΊ ηρίδαζον δ᾽ ἐψεύσατο γήμας αὐτὸς τὴν Ἄμη-
στριν᾽ ἀντ᾽ ἐχείνης δὲ τῷ Τηριδάζῳ τὴν νεωτάτην
Ἄτοσσαν ἐνηγγύησεν. ᾿Επεὶ δὲ χαὶ ταύτην ἐρασθεὶς

ἔγημεν, ὡς Ξἴρηται, παντάπασι δυσμενῶς πρὸς αὐτὸν 6:

Τηρίδαζος ἔ ἔσχεν, οὐδ᾽ ἄλλως στάσιμος ὧν τὸ ἦθος, ἀλλ᾽
ἀνώμαλος καὶ παράφορος.

AnisTAGORAS MirxsivUs.

᾿Αρισταγόρας Μιλήσιος, fr. 115 οὐ πολλῷ νεώτερος
Πλάτωνος, fr. 6. Fortasse oriundus ex familia no-
tissimi istius Aristagorz , qui Milesiorum fuit pro-
curator. — De Aristagora comico v, Meinek. Hist.
Com. I, p. 218.

AIPYIITIAKA.

E
E LIBRO PRIMO.

Steph. Byz. : Ἑρμοτυμδιεῖς, μοῖρα τῶν μαχίμων
ἐν Αἰγύπτῳ, ὡς ᾿Αρισταγόρας ἐν Αἰγυπτιαχῶν πρώτη.
Οἱ αὐτοὶ χαὶ Λαθαρεῖς (scr. Καλασίριες). Cf. Hero-
dot. IL, 164 : Ot δὲ μάχιμοι αὐτῶν χαλεῦνται μὲν Κα-
λασίριές τε xo ἹἙρμοτύόιες. V. Steph. Thesaur. v.
Καλάσιρις et "Epuozón6:c; .Hemsterhus. ad Ari-
stoph. Plut. 729. Jablonskius Voec. JEgypt. p. 69;
101 564.

ARISTAGOR/E MILESII

ἄγ:

Idem : Τάχομψος, χώμη ἐν τοῖς δρίοις Αἰγυπτίων
xal Αἰθιόπων πρὸς τῇ Φίλᾳ νήσῳ, ὡς ᾿Αρισταγόρας ἐν
Αἰγυπτιαχῶν πρώτῳ. Herodot. IL, 29, 3 : Ταχομψώ.
Sic etiam Mela I, 9, 2; Tacompsos, sicuti Noster,
Plinius VI, 29. 35; Μεταχομψὼ Ptolemeus IV, 5.
Cf. St. Byz. v. Χομψώ.

»
E LIBRO SECUNDO.

Idem : Νικίου χώμη Αἰγύπτου. "Ap. Αἰγυπτιαχῶν

δευτέρῳ: ὋὉ οἰκήτωρ Νιχιώτης, ὥς φησιν Ὧρος ἐθνικῶν ἡ

πρώτῳ. Cf. Ptolem, IV, 5 : Προσωπίτης νομὸς xai
μητρόπολις Νιχίου. Suidas : Νικίου χώμη περὶ Αἴγυ-
πτον. v. Holstenius ad Steph. Byz.

E LIBRIS INCERTIS.
A.

Idem : Wz6o, χώρα ἐνδοτέρα Αἰθιοπίας, περὶ ἧς
Ἀρισταγόρας € ἐν Αἰγυπτιακοῖς τάδε γράφει: « Οὗτοι δή
φασιν εἶναι χώραν ἀπέχουσαν Αἰθιοπίας ὁδῶν μὲν πέντε
καλουμένην W'e6o. » ᾿Αρτεμίδωρος ἐν ὀγδόῳ Γεωγρα-
φουμένων λίμνην εἶναί φησι. Cum Artemidoro facit

biger. Geogr. Il, p. 806.
δὶ

Idem : “Ἑλληνικὸν χαὶ Καριχόν, τόποι ἐν Μέμφιδι,
ἀφ᾽ ὧν “Ελληνομεμφῖται xoi Καριχομεμφῖται, ὃς Ἄρι-
σταγόρας. Cf. Steph. B. v. Kapixóv, τόπος ἰδιάζων ἐν
Μέμφιδι, ἔνθα Κᾶρες οἰκήσαντες, ἐπιγαμίας πρὸς Μεμ-
φίτας ποιησάμενοι, Καρομεμφῖται ἐχλήθησαν. Hinc
nostro quoque loco Καρομεμφῖται reponendum pu-

tares ; sed idem Steph. etiam Καριχοτειχίτας memo- : |

rat v. Καριχὸν τεῖχος.

/EGYPTIACA.

1.
E LIBRO PRIMD,

Hermotymbies, pars bellatorum in /Egypto, ut Aristagoras
tradit libro primo De rebus /Egyptiorum. lidem etiam Cala-
riries dicuntur.

2.
Tacompsus, vicus in finibus ZEgyptiorum et JEthiopum

ad Philam insulam , ut Aristagoras libro primo De rebus
"AEgyptiorum.

3.

E LIBRO SECUNDO.
Niciu vicus Kgypti. Aristagoras De reb. ΖΡ. Tone.

E LIBRIS INCERTIS.
4.

Psebo , regio interioris ZEthiopiwe , de qua Aristagoras in á
JEgyptiacis heec scribit : « Hi enim dicunt regionem esse,
quie distet ab ZEthiopia quinque dierum itinere, nomenque

ei esse Psebo. » Artemidorus libro octavo Geographitorufl 3

lacum esse dicit.
5. ü

Hellenicum et Caricum , loci Memphidis, a quibus Hel- à

lenomemphitaee et Caricomemphite , ut Aristagoras.

| Strabo p. 835, qui lacum Wz6ox« dicit. "e T |

s e Les δι RI cc An

3
4

TES comme

ἊΣ

E ie Cie T

VE

s

"
Li

BASS SES i: USC aur ας.

At oe

».

Ue rr MERE NEMTY. NRI NES
rr ee

TI , A^ - - ^
στ τς σεῦ WENN

ES
uve

FRAGMENTA.

-6.

Idem : Ευναιχόπολις,, πόλις Φοινίκων. Ὃ πολίτης

ὩΣ δ οναϊχοπολί (της. Ἔστι xat ἄλλη Αἰγύπτου. Ἀρισταγό -

ρας δὲ, οὐ πολλῷ γεώτερος Πλάτωνος, φησὶν ὅτι οὕτως
ὠνομάσθη διὰ τρεῖς αἰτίας * a ὅτι πολεμίων ἐ ἐπιπεσόν.--
τῶν χαὶ τῶν ἀνδρῶν e ἐν γεωργίαις ἀπόντων τὰς γυναῖκας
χρατῆσαι τοῦ U πολέμου" ἢ ἢ ὅτι γυνή τις νομάρχου, περι-
σπωμένων τῶν παίδων αὐτῆς ὑπὸ τοῦ βασιλέως, ὁ ἅμα
toig παισὶν «ὁπλισαμένη χατεδίωξε τὸν βασιλέα, xat
ἐνίκησε᾽ ἢ ὅτι τῶν δ Ναυχρατιτῶν ἀναπλεόντων τὸν πο-
ταμὸν καὶ χωλυομένων ὑπὸ τῶν λοιπῶν Αἰγυπτίων à ἀπο-
βαίνειν, οὗτοι χαταπλαγέντες ὑπὸ ἀνανδρίας οὐ διεχώ-
λυσαν. Ταῦτα xai ᾿Αρτεμίδωρός φησιν. Gynacopolim
JEg. Strabo quoque memorat p. 803.

9.
Plutarch. De Is. et Os. c. 5, p. 431 Did. : Οἱ δὲ

ἱερεῖς οὕτω δυσχεραίνουσι τὴν τῶν περιττωμάτων φύσιν,
ὥστε μὴ μόνον παραιτεῖσθαι τῶν ὀσπρίων τὰ πολλὰ,
χαὶ τῶν χρεῶν τὰ βήλεια καὶ ὕεια, πολλὴν ποιοῦντα
περίττωσιν, ἀλλὰ χαὶ τοὺς ἅλας τῶν σιτίων ἐν ταῖς
ἁγνείαις ἀφαιρεῖν ἄλλας τε πλείονας αἰτίας ἔχοντας,
xa ποτικωτέρους χαὶ βρωτιχωτέρους ποιεῖν ἐπιθήγοντας
τὴν ὄρεξιν, Τὸ γὰρ, ὡς Ἀρισταγόρας ἔλεγε, διὰ τὸ
πηγνυμένοις πολλὰ τῶν μιχρῶν ζῴων ἐναποθνήσχειν
ἁλισχόμενα μὴ καθαροὺς λογίζεσθαι τοὺς ἅλας, εὔηθές
ἐστι,

8.

JElianus N. Àn. XI, 10 : Σημεῖα δὲ αὐτοῦ ( Apidis
tauri) xai γνωρίσματα λέγει μὲν χαὶ Ἡ ρόδοτος καὶ

Ἀρισταγόρας" οὐχ δμολογοῦσι δὲ αὐτοῖς Αἰγύπτιοι.

Ἡρόδοτος : « nempe III, 28, quem locum ex sta-
tuis et signis superstitibus illustravit Caylus. Rec.
d Ant. 1ad tab. 12. Cf. Jablonsky. Panth. II, p. 183;
Wesseling. ad Diodor. I, 85. » Jacobs. Adde Creuze-
ruin Commentat. Herodot. p. 13» sqq. (Excurs.
ad Her. 1. 1. ed, Bzhr, tom. II, p. 640) et qui ibi

Jaudantur.

09

9-

Plinius H. N. XXXVI, τὸ, 1; : Qui de iis scri-
pserint (sc. de pyramidibus) , sunt Herodotus, Eu-
hemerus, Duris Samius, Aristagoras, Dionysius,
Artemidorus, Alexander | Polyhistor, Butorides,
Antisthenes , Demetrius, Demoteles, Apion. Inter
omnes eos non constat a quibus ,factee sint, justis -
simo casu obliteratis tantee. vanitatis auctoribus.
Aliqui ex his prodiderunt in raphanos et allium
ac ccpas mille sexcenta talenta erogata.

« Ex istis etatem scimus Herodoti, Euemeri ,
Duridis Samii, Artemidori Ephesii, Alexandri Po-
lyhistoris et Apionis. Quum vero in sex istis recen-
sendis temporum ratio a Plinio servetur, facile mihi
persuadeo , idem in sex alteris observasse. Quodsi
est, vixerit Aristagoras inter Duridem Samium et
Artemidorum Ephesium vel alterutrius fuerit z:equa-
lis. Floruit autem Duris Samius sub Philadelpho,

. Artemidorus Ephesius, uti et qui proxime sequitur

Alexander Polyhistor, Lathyri tempore floruerunt.
Quod de Aristagora diximus, idem locum habet in
Dionysio, quisquis ille est; nam qui sit difficile
dictu est, quum usque adeo multi laudentur ejus
nominis scriptores. Similiter colligere licebit, Bu-
toridem, Antisthenem, Demetrium, Demotelem
nec Ptolemaeo Lathyro antiquiores esse, nec junio-
res Tiberio Caesare, cujus etate vixit Apion. »
Vossius p. 400. Qu: quamvis magnam probabili-
tatis speciem pre se ferant, praferendum tamen
disertum testimonium Stephani, qui Aristagoram
Platone non multo juniorem fuisse dicit (fr, 6).
Multo minus chronologicum ordinem Pliniüs cura-
vit in Indice lib. XXXVI, ubi nominum series hzc

t : Alexander Polyhistor, Apion, Plistonicus,
Duris, Herodotus, Euhemerus , Aristagoras, Diony-
sius, Artemidorus, Butorides, Antisthenes, Deme-
trius, Demotéles, Lyceas. Ceterum ÉEuemerus de
pyramidibus dixerit in ἽἹερᾷ ἀναγραφῇ. Operis vere
historici ab Euemero compositi certiora vestigia

6.

Gynacopolis, urbs Phoenicum. Civis Gynsecopolita. Est

eliam alia ejus nominis urbs /Egypti, cujus appellationis

Aristagoras , Platone paullo junior, tres affert causas. Aut
enim nomen istud nactam esse propterea, quod hostibus
eam aggredientibus dum viri in agris abessent, mulieres
pugna superiores evasissent; aut quod uxor quaedam no-
marchi regem, qui filios ipsius abstrahere voluisset, una
cum filiis insecuta devicisset; aut quod quum Naucratitas

——— per Nilum fluvium classe ascendentes ne in terram egrede-

rentur reliqui ZEgyptii prohibuissent, hi (Gynecopolitoe)
exterriti muliebri ignavia non repulissent eos. Atque hoe
Artemidorus quoque narrat.

7.

Sacerdotes autem ita abhorrent ab excrementoruüm na-
tura , ut non légumina modo pleraque aversentur, et carnes
ovillas ac suillas, quce multum supervacanei gignunt : sed
salem quoque cibis detrahant quo tempore sancte ac pure
vivunt : quum aliis hoc de causis, tum quod sal appetitu
exacuendo magis bibulos et voraciores reddit. Stultum est
enim salem propterea pro immundo haberi, quod, ut Ari-
stagoras ait, dum is cogitur, multa animalcula deprehensa
el immoriantur.

8.

Signa et notas Apidis tauri Herodotus quoque et Arista-
goras explicant, cum quibus tamen non consentiunt
AEgyptii.

MJ

100

nusquam inveni, (ἢ De Dionysio quid dicam non
habeo.

De Butoride aliunde non constat. 4ntisthenes
num Rhodius historiographus an alius fuerit in me-
dio relinquendum. Qui deinceps nominatur Deme-
trius idem fuerit cum eo, cujus meminit Athenzeus
XV, p. 680, A; ubi postquam ex /Egyptiacis Hel-
lanici ( fr. 150) narraverat in Tindii oppidi templo
nasci acacias quibus coronas semper florentes im-
posuissent dii πυθόμενοι βασιλεύειν τὸν Βάδυν, 6c ἐστι
Τυφών, subjicit hzc : Δημήτριος δ᾽ ἐν τῷ Περὶ᾿ τῶν
xac Αἴγυπτον περὶ "A6u80v πόλιν τὰς ἀκάνθας ταύτας
εἶναί φησι, γράφων οὕτως" « Ἔχει δὲ χαὶ ὃ χάτω τόπος
χαὶ ἄχανθάν τινα δένδρον, ὃ τὸν χαρπὸν φέ ipe στρογ-
γύλον à ἐπί τινων χλωνίων περιφερῶν. ᾿Ανθεῖ δ᾽ οὗτος, ὅταν
ὥρα 3; χαὶ ἐστὶ τῷ χρώματι τὸ ἄνθος χαλλιφεγγές.
Λέγεται δέ τις uoc € ὑπὸ τῶν Αἰ γυπτίων, ὅτι οἵ Αἰθίο-
πες, στελλόμενοι εἰς Τροίαν ὑπὸ τοῦ Τιθωνοῦ, ἐπεὶ

(*) Quae de Euemero notavi hzec sunt : ΖΕ] ἴδῃ. V. IT.
II, 32; Arnob. IV, 15; Athencus p. 658 , E; Augustin. C.
D. VII, 27 ; Cicero N. D. I, 42, Off. III, 28; Clemens
Protr. c. 2, p. 7 , 12 Sylb. ; (Columella IX, 2;) Etym. M.
V. βρότος p. 215, 37; Euseb. P. E. p. 59 (ex Diodoro VI,
2, p. 309 ed. Didot. ), 498, B; 653, B; Festus p. 552, 9; Hy-
gin. Poet. astron. II, 13, 14, p. 377 , 379, 416; Joseph. C.
Ap. 1, 23; Jo. Laur. Lydus De mens. p. 274 ed. Hase;
Lactant. De f. rel. I, 11 et 14; Minucius Felix in Octav.
v. 160; Plutarch. De Is. c. 23, p. 360, B, De plac. phil. I,
7, p. 880, D; Polyb. 34, 5,9: Proverb. cod. Bodl. p. 199;
Servius ad Virg. Georg. II, 139; Sext. Empir. C. M. p. 311,
B; 317, €; Strabo I, p. 47; II, p. 102, 104; VII, p. 299;
Theophil. Ad Autol. Ilf, 6; ( Varro R. R. I, 48). Cf. Sevin.
in Mém. de l'Acad. des inscr. tom. Vill, p. 107 sqq. ;
Fourmont ibid. tom. XV, p. 265sqq.; Foucher. ibid. tom.
XXXIV, p. 435 Sqq., 462 sqq. et XXXV, p. 1 sqq.; Creuzer.
Symbolik L, 1, p. 113 sqq.; Boettiger'Kunstmythologie
p. 187 sqq. ; Heeck. Creta tom. III, p. 326 sqq.; Lobeck.
Aglaopham. p. 140 sqq.; Craner. Grundlinien z. Gesch.
des Verfalls d. rem. Staatsreligion, 1837, p. 22 sqq. ;
Droysen. Hell. V, p. 20, 52. Clinton. F. H. Iil, p. 481.
Voss. 1. ]. — Euemeridas quidam de Marsya fluvio lauda-
tur ap. Plutarch. De fluv. 10, 2.

ARISTAGORUE MILESII F RAGMENTA.

ἤκουσαν τὸν Μέμνονα τετελευτηχέναι, ἐν τούτῳ τῷ
τόπῳ τοὺς στεφάνους ἀνέθαλον ἐπὶ τὰς ἀκάνθας. "Eod
δὲ παραπλήσια τὰ χλώνια dera ἀφ᾽ ὧν τὸ ἄνθος
φύεται. »

Ad quem locum Soli elgii d in ind. auct. :
« Dalecampio est Demetrius Scepsius. Videndum
vero ne intelligendus sit Demetrius Byzantinus ,
quem in recensu variorum Demetriorum septimo
loco nominavit Diogenes Laert, ( V, 83) : ἕόδομος,
Βυζάντιος, ἐν τρισχαίδεχα βιόλίοις γεγραφὼς τὴν Γα-
λατῶν διάδασιν ἐξ Εὐρώπης εἰς ᾿Ασίαν, xoi ἐν ἄλλοις
ὀχτὼ τὰ περὶ Ἀντίοχον xoi Πτολεμαῖον, xol τὴν At-
δύης ὕπ᾽ αὐτῶν διοίχησιν. Nisi intelligi potius debeat
D. Callatianus, qui sicut περὶ Ἀσίας xol Εὐρώπης,
sic fortasse etiam τὰ xaz' Αἴγυπτον est persecutus,
Poterat etiam suspicari aliquis Phalereum Deme-
trium , quum in /Egypto versaretur, nonnihil τῶν

xaT Mtis scripto mandasse ; sed talis scripti ab.

illo editi nusquam mentio facta reperitur. »
TNT:

Diogenes L. Procem. $ 11 de Fgyptiorum phi-
losophia theologica. Vide fragm. 7 Hecatzi Abde-
ritze,

— A 0 Q t —

II.

Diog. L. I, 72 : Βραχυλόγος τε ἦν (sc. 6 Χίλων)"
ὅθεν χαὶ ᾿Αρισταγόρας ὃ Μιλήσιος τοῦτον τὸν τρόπον
Χειλώνειον καλεῖ. Βράγχου δὲ εἶναι, ὃς τὸ ἱερὸν ἔχτισε
τὸ ἐν Βραγχίδα!:ς. Cf, Suidas γον ubi eadem. Num
hzc ex opere de Mileto patria an ex alio scripto
fluxerint nescio. Eundem vero hunc Aristagoram
habeo cum eo , cujus de theologia /Egyptiorum lo-
quens Diogenes (fr. 10) meminit, Neque alienum
Aristagoram a philosophie studiis fuisse vel illud
subindicare videtur, quod cum Platone apud Ste-
phan. Byz. (fr. 6.) componitur.

11. Breviloquentize Chilon studebat. Quare Aristagoras
Milesiushunc loquendi modum Chiloneum dicit. Idem Chilo-

nem fuisse tradit filium Branchi, qui templum, quod in
Branchidis dicunt , condidit.

LA I uL Dx 24) L7 icligeE oat RECEN ou Φ τι δ AM

pro

"
id

3
»

r j

ΟΣ

2 asit den, i uni πο A E ai

mo LADER. TERTIUS.

ARISTOTELES EJUSQUE DISCIPULI.

ARISTOTELES STAGIRYTA. ARISTOXENUS TARENTINUS.
[CarnisrHENES OrvwTHIUS.] Pmawrías EnrsrUSs.
[TugoPHuRAsTUS EnEsIUS.] CrEAnCHUS SoLENsIS.
HrnaACLIDES PoNwricus. Crvrus MirEsmus.
DicxARCHUS MrssENIUS. —— L&o BvzawTiUs.

[SCRIPTORES RERUM ALEXANDRI XTATE SUPPARES

QUORUM FRAGMENTA ÁARRIANI ANABASI SUBJUNXIMUS. |

[CaLLisTHENES. ANAXIMENES. Mansvas. OwEstCRITUS. NEARCHUS. ANDROSTHENES. CLITARCHUS.
PrOLEMJEUS. ARISTOBULUS. CHaAREs. Euw&gNEs. Dioporus. EeniPPus. MkniUus. CvnsiLUS.
Βατον. DioGNETUS. AMYNTAS. ARCHELAUS.]

ARISTOTELES.

CuczE—

cdi: 2

Scripta Aristotelis, quibus argumenta historica
tractantur : |
1. ἸΠολιτεῖαι. Fr. 1—241.
2. Νόμιμα βαρδαριχά. Fr. 242—253.
Ῥωμαίων νόμιμα. Fr. 242—245.
Τυρρηνῶν νόμιμα. Fr. 246.
3. Διχαιώματα πόλεων β΄. Fr. 254, 255.
[Περὶ τῶν Σόλωνος ἀξόνων ε΄. Anonym.
Menagii.] Cf. fr. 12.
ἡ. Ἀλέξανδρος ἢ ὑπὲρ ἀποιχιῶν. Diog. L. V,
22, Anonym. Menag. Nihil superstes (ἢ),
5. [Εὐρήματα.] Fr. 256—260.
6. Ὀλυμπιονῖκαι. Fr. 261—264.
7. Πυθιονῖχαι. Fr. 265.
8. Nixat Atovoctaxat, Fr. 266.
9. Διδασχαλίαι. Fr. 367—272.
10. Περὶ ποιητῶν βιόλ. γ΄. Fr. 573—280.
r1. Παροιμίαι, βιόλ. α΄, Fr. 281.
12. [ Πέπλος.] Fr. 282—288.

ea DO inn

HOAITEIAI. .
TESTIMONIA.

Diogen. L. V, 27 in Aristotelis scriptorum ca-
talogo : ΠΠολιτεῖαι πόλεων δυοῖν δεούσαιν ἕξήχοντα
χαὶ ἑκατὸν : καὶ ἰδία O1, μοχρατικαὶ ; ὀλιγαρχικαὶ, ἄριστο-
χρατιχαὶ χαὶ τυραννιχαί,

Anonymus Menagii (p. 404 in Βιογρ. Wester-
manni) inter scripta Ar. recenset : Πολιτείας πό-

(*) De Aristotelis opere Περὶ ᾿Αλεξάνδρον, quod nun- -

quam fuit, vide Introductionem in Pseudocallisth. p
XXVII, et Praefat, in Scriptor, Rer. Alex. p. v. — Vulgo
etiam K τίσεις inter Aristotelis opera recensentur ex Plu-
tarcho, Non posse suav. vivi sec. Epic. c. 10 ; p. 1093
(p. 1337 ed. Didot) : Ὅταν δὲ μηδὲν ἔχουσα λυπηρὸν ἢ
βλαδερὸν ἱστορία χαὶ διήγησις ἐπὶ πράξεσι καλαῖς καὶ μεγά-
λαις προσλάδῃ λόγον ἔχοντα δύναμιν καὶ χάριν, ὡς... γῆς
περιόδους Εὔδοξος ἢ χτίσεις καὶ πολιτείας Ἀριστοτέ-
οὐ AN d ἢ βίους ἀνδρῶν ᾿Αριστόξενος ἔγραψεν, οὐ μόνον μέγα χαὶ
πολὺ τὸ εὐφραῖνον, ἀλλὰ χαὶ καθαρὸν χαὶ ἀμεταμέλητόν ἐστιν.
At procul dubio χτίσεις non sunt distinguende ἃ πολιτείαις
in quibus etiam de originibus civitatum sermonem factum
fragmenta docent luculentissime. 4— Mitto denique opus
Aristotelis Περὶ IH oca p.ó v, cujus librum quartum laudat
Plutarch. De fluviis extrem. Certe quod Plutarchus 1. ]
refert, a nostro philosopho alienum. — Opus Περὶ νήδων
e Plinio IV, 12 effinxit Fabricius Bibl. gr. 1I ; P. 194.
Aristotelis Rerump. Reliquias collegit C. F. Neu-
mann. Heidelberg. 1827. Qui quidem libellus nullius no-
bis usus esse potuit. Tam supina est auctoris negligentia.

λεων ἰδιωτικῶν (ἰδίως τυραννικῶν conj. Fabricius)
χαὶ δημοχρατιχῶν χαὶ ὀλιγαρχικῶν ρνη΄.

[Ammonii s, Philoponi] Vit. Arist. p. 4or in
Βιογρ. Westerm. : Ἀμέλει xoi συνώδευσεν αὐτῷ

μάνων, ἔνθ᾽ ἔστησε (sic) τὰς ave" πολιτείας.

Ejusdem Vite Interpret. latina ed. Nunnesius
p. τή (Helmstadii 1664. 4) : Jueene autem exi-
stente Alexandro et militante contra Persas, eundo
cum eo nec tum abstinuit philosophari Aristote-
les; tunc enim composuit. historiam ducentarum
et quinquaginta politiarum. Ns

Herbelot. in Bibliothéque Orientale P. 971:
« KrTAB SIASSAT ALMODEN, titre du livre des ré-
publiques d'Aristote traduit en arabe, dans le-
quel, suivant Hagi-Khalfah, il fait mention de cent
quatre-vingt onze villes ou républiques diffé-
rentes et de leur état démocratique. »

Cicero De Fin. V, 11 : Ab 4ristotele omnium
fere civitatum non Grecic solum , sed etiam bar-

Ἢ barice mores, instituta, disciplinas, a Theophrasto

etiam leges cognovimus.

Jam quod numerum Politiarum attinet, ut nunc
se res habet, acquiescendum est in testimonio Dio-
genis et Anonymi Menagii. In Vita Ammonii et
Nunnesii numerus 255 vel 250 corruptus esse vi-
detur ex 155 vel 15o. Quid de Arabis numero
191 statuendum sit, in medio relinquamus. For-
tasse eo comprehenduntur populi, quorum insti-
tuta in Νομίμοις Βαρόαριχοῖς auctor recensuerat.
Ceterum quum Simplicius in Prolegg. ad Ca-
tegg. (*) ita mentionem Πολιτειῶν injiciat, ut inter
genuinas et spurias distinguendum sit, vel hine
patet alios alium Politiarum numerum laudare
potuisse. — In fragmentis nostris recensuimus Po-
litias 2onaginta quinque. Inter eas expressis ver-
bis citantur quadraginta quinque; ex argumentis
fragmentorum , quibus libri notitia non additur,
eruimus alias Politias sedecim; denique inter civi-
tates, octoginta fere numero, qus in Politicorum
libris commemorantur, £riginta quattuor occur-
runt, quarum in fragmentis nostris nulla fit men-
tio, quum tamen omitti inter Πολιτείας vix potue.
rint, immo Πολιτειῶν opus quasi promptuarium

lustrantur, fuisse sit censendum. Ecce nomina ci-
vitatum atque ordinem quo in fragmentis nostris se

(*) 1.1. p. 2 : Aristotelis perspicua scripta sunt τὰ με-
τέωρα, tX τοπιχὰ xai αἱ γνήσιαι αὐτοῦ πολιτεῖαι.

(Ἀριστοτέλης ᾿Αλεξάνδρῳ) μέχρι χαὶ ἔσω τῶν Βραχ-

$
"
a
a
a
a
|
ἪΝ
lh
E
Ὁ]
;
ἤ
i
Ὁ
L|
με

eorum omnium, quibus precepta in Politicis 1]--

excipiunt. Scilicet quum ipsius Aristotelis adorna- -

ARISTOTELIS FRAGMENTA. 103

tio nos lateat, misso omni artificio, ita fecimus, 39. Κοινὴ Θεσσαλῶν πολιτεία. fr. 145—148.
ut praemissis Atheniensium et Lacedaemoniorum 40. [ Λαρισσαίων. ] fr. 149—51.

et Cretensium civitatibus nobilissimis, reliquas | 41. [ Φαρσαλίων. ] fr. 152.

subjungeremus more periegetarum. Eas Politias, | 42. Βοττιείων. fr. 157.

quae,non expresse laudantur, sed a nobis ex argu- | 43. [᾿Ἀφυτχίων. ] fr. 158.

mentis fragmentorum constitute sunt, parenthe- 44. [Χαλκχιδέων. ] fr. 159.

5605 signis ( ), eas autem, quarum mentio ex Ari- 45. [Ἀμφιπολιτῶν. Mfr. 160.

stotelis Politicorum opere petita est, uncis [ ] 46. [Βυζαντίων. 7 fr. 162.

inclusimus.
1. ᾿Αθηναίων. fr. 1—74.
2. Λαχεδαιμιονίων. fr. 75—88.
3. [Κρητῶν. ] fr. 88 a.
PEgLOPONNESUS.
. Τεγεατῶν. fr. 89—90.

. [Ἀπολλωνιατῶν ἐν Πόντῳ. ] fr. 163.

. [Ἰστριέων.] fr. 163.

INSULE MARIS JEGAI.

. Δηλίων. fr, 164—166.
. Κυδνίων. fr. 167.
- (uvtov. ) fr. 167 a.

4
5. [[Μαντινείων. ] fr. 90 a. 52. (Μηλίων.) fr. 167 ὁ.
6. [Ἡραιέων. ] fr. 90 5. 53. [Θηραίων.]7 fr. 141.
7. Κοινὴ Ἀρχάδων πολιτεία. fr. Q1. 54. Ναξίων. fr. 168.
- 8. Ἠλείων. fr. 92. 93. 55. Παρίων.
9. Τροιζηνίων. fr. 94. 95. 56. Τενεδίων. fr. 169. 170.
10

το. (Ἐπιδαυρίων.) fr. 97.
1I. (᾿Ἀσιναίων.) fr. 98.
12. Ἀργείων. fr. 99.

13. Αἰγινητῶν, fr. 100.
14. ᾿Αχαιῶν.

15. Σιχυωνίων. fr. 101.

16. Πελληναίων. fr. 102.
17. [ Κορινθίων. ] fr. 102 a.

EusokA. HErLAas.

. Σαμοθράχων. fr. 171.

. [Μυτιληναίων. ] fr. 172.
. [Ἀντισσαίων. ] fr. 173.

. [Χίων.} ἔν. 174.

. Σαμίων. fr. 175—182.
. [Kowv. ] fr. 184.

. [ Po8(ov. ] fr. 185.

ASIA.

; οἴ 64. (Σινωπέων) fr. 186.
18. Μεγαρέων. fr. 103. 104. 65. Κιανῶν fr. 19T.
19. (Χαλκιδέων.) ἤν. τοῦ — 108. 66. [Ἡρακλεωτῶν. ] fr. 188.
20. [ Ἐρετριέων. ] fr. 109. 67. [ Ἀρυδηνῶν. ] fr. 189.
21. L Ecvtatéov. ] fr. 109 ὃ, 68, ('Avxay8otov) fr. 190.

| aa T Ὡρειτῶν.} ff. 109 ὁ. 69. ᾿Αδραμυττηνῶν fr. 191.

33. (Gh»6alov. ) fr. 110-114. 70. Κυμαίων. fr. 192—194.
24. Ὀρχομενίων. fr. 115—116. 71. [ Ἐρυθραίων. ] fr. 195.
25. ("Doontov.) fr. 117. 72. [Κλαζομενίων] fr. 196.
26. Ὀπουντίων. fr. 118—123. 73. Κολοφωνίων. fr. 197.
27. Φωχέων. fr. 124—126. 74. [ Μαγνήτων. ] fr. 198 a.
28. Αἰτωλῶν, fr. 127. 75. Μιλησίων. fr. 199—201.
29. ᾿Ἀχαρνάνων. fr. 128. 76. ("Iacév.) fr. 201 a.
3o. Λευχαδίων. fr. 128. 77. [Κνιδίων.] fr. 202.

ETE. meon τρις γι ; 2 TNR ram CT T^ Co NET METRE Ns ,
, Eo τον WIR oe emn ὴ die: e ce ced, μον og KORG Lo ὩΣ pac Lar δὶ s 1
» ΣΙ T UE M ^ ! . - Y 3

31. Ἰθαχησίων, fr. 129—133.
Eprrnus. Concvna.

32. Ἠπειρωτῶν. fr. 134.
35. ᾿Αμόραχιωτῶν. fr. 135. 136.
34. [Μολοσσῶν. 1 fr. 137.
35. Kopxuputov, fr. 138.
36. [᾿Ἐπιδαμνίων. 7 fr. 140.
37. [[ἰἈπολλωνιατῶν. ] fr. 141.
THxSsALIA. MacEDONIA. THRACIA.

38. Μηλιέων. fr. 142. 143.

. Auxtoy.
. Κυπρίων. fr. 203—205.

ÁFRICA.

. Κυρηναίων. fr. 206—208.
. [Καρχηδονίων. ] fr. 209. 210.

SICILIA.

. Ἀχραγαντίνων. fr. 211—215.
. Ἱμεραίων.

. Γελῴων, fr. 216.

. Συρακουσίων. fr. 218—224.

ARISTOTELIS

104

86. | Λεοντίνων. ] fr. 225.

7. [ Kazavatov. ἔν, 226.
88. [ Ζαγχλαίων. ] fr. 227.

IrAL14.

89. (ἹῬηγίνων.) fr. 228.
90. ( AoxpOv.) fr. 229—231.
91. Ταραντίνων. fr. 332—233.
92. (Κροτωνιατῶν.) fr. 233 a.
93. (Σιριτῶν.) fr. 234.
94. (Συδαριτῶν καὶ Θουρίων .) fr. 235—237.

GALL1IA.
95. Μασσαλιωτῶν. fr. 238—241.

. Post hzc alia nonnulla apponam, quz ad ratio-
nem qua adornatum opus Aristotelicum fuerit,
referenda esse videri possint. Ac primum quidem
ap. Photium (fr. 132) laudatur Ἀριστοτέλης ἐν τῇ
᾿Ιθαχησίων πολιτεία μβ΄. Igitur hac si recte ha-
beut (*), Ithacensium respublica erat quadragesima
secunda vel totius operis, vel certe ejus seriei,
quam Photius ob oculos habebat. — Deinde vero
Marpocratio v. Mógtot ἐν Μεγάλη πόλει (fr. 91) di-
cit : Διείλεχται δὲ περὶ αὐτῶν xal 'AptovotéAmg ἐν τῇ
χοινὴ Αρχάδων πολιτεία ἀρχόμενος τοῦ βιόλίου.
Οὐκ aut ita sunt intelligenda, ut initio certi cujus-
dam Πολιτειῶν libri de confosderate Arcadiz con-
stitutione auctor dixerit, aut statuendum est βι-
δλίον illud nihil nisi τὴν χοινὴν Ἀρχάδων πολιτείαν
continuisse. Neque hoc adeo veri dissimile est.
Nam similiter Cicero de Diczarchi politiis loquens
(Ep. ad. Att. IL, 2) dicit : « Πελληναίων iz mani-
bus tenebam,... Κορινθίων xat ᾿Αθηναίων puto me
liome habere. » Ac quum omnino constet scripta
veterum in minuta volumina dispesci solita esse,
tanto facilius id fieri poterat in iis operibus, ubi
sicuti in nostro singulae partes arctiore vinculo
conjunctz inter se non erant. Simulque inde liquet
quam facile genuinis addi spuria potuerint.

Ceterum sec. Diogenem Laertium 1, l1, Aristote-
les politias snas ita distribuerat, ut ex ordine seor-
sum diceret de democraticis, de oligarchicis, de
aristocraticis, etc. Jam vero quum plerzeque civita-
tes aliis temporibus aliam reipublice: formam ha-
buerint, num putemus Aristotelem ejusdem civi-
tatis historiam ita discerpsisse, ut aliam ejus partem
alio libro tractaret? Nemo ullus, puto, tale quid
sibi persuaserit. Nam uti cadit hoc in theoreticum
opus Politicorum , sic ab historica nostra πραγμα-
τεία prorsus est alienum , adeo ut suspicio nasca-

(*) Verbum φησὶ vel tale quid latere suspicatur Grass-
hof. in Jahn's Jahrb. 1829, p. 141. Conferri potest fr. 29
ex Harpocratione, ubi codex A Bekkeri nabet : Ἀριστοτέ-
λης ἐν τῇ αἱ ᾿Αθηναίων πολιτεία.

FRAGMENTA.

tur, an non Politica cum Politiis Diogenes confu-
derit. Sin veri quid Laertii testimonio subest, ita
egerit Aristoteles, ut historiam quidem cujusvis
civitatis universam omnesque quas quaque subie-
rit reipublice formas eodem recenseret loco κα to-
tam politiam vero democraticarum vel aristocra-
ticarum classi vindicaret, prouti vel hzc vel illa
reipublice forma prevaleret. Qus quidem ordi-

natio ut plurimum concidebat cum ea distribu- .

tione quam stirpes atque gentes Grecorum suppe-
ditabant. Plura ex his v. in pref. ad Heraclidem.

Jam quomodo in singulis civitatibus Aristoteles
rem tractaverit, id fingere ratione summo philo-
sopho digna, quam ex reliquiis demonstrare faci-
lius est, Neque enim ullum majoris ambitus fra-
gmentum transnatavit, sed minutissima tantum
frustula grammaticorum maxime et lexicographo-
rum diligentia nobis servata sunt. Quorum ex com-
paratione hoc tamen colligas, initium auctorem in
singulis rebuspublicis fecisse ab exponendis civita-
tum initiis, populi originibus, fabulisque quae
cum his conjuncte erant. Cujusmodi argumen-
tis bona pars fragmentorum absumitur. Indole
autem ab narrationibus logographorum atque K«t-

Gov scriptorum nihil differunt. Eandem plane fa-

bule illae prz se ferunt simplicitatem atque anti-
qui svi cruditatem; nullo criseos fuco, qualem
Ephorus, alii iis adhibuerunt, adulterat» sunt.
Non excludunt hzc acre atque perspicax de iis re-
bus judicium; at indicia ejus in reliquiis nostris
non occurrunt. Ceterum si genuinis politiis mixte
sunt spuriz , quod sane nihil mirarer, vestigia ea-
rum in iis maxime politiis agnoverim, in quibus
de mythicis rebus longus sermo fuisse videtur.
Igitur ab civitatum initiis e terrz, soli, stirpis

varietate repetendis profectus Aristoteles historiam

earum exposuisse eatenus videtur, quatenus cum
reipublicz constitutione ejusque mutationibus con-
juncta erat. Quz quidem pars pro gravitate sua
quasi cardo totius operis esse debuit, At reliquie
nostre de his sunt tenuissime ; adeo ut plurima
quz eo spectent, e Politicorum opere advocanda
sint, Ceterum quanta diligentia et ἀχριθείᾳ auctor
versatus sit in. recensendis rerumpublicarum in-
stitutis , magistratibus , ceconomia et disciplina pu-
blica, re militari, commerciis, mensuris, num-
mis, et quae huc alia pertinent, ex fragmentis
reipubl. Atheniensium et Lacedazroniorum ( qui-
bus pre ceteris adde fr. 99. 101. 116. 207. 219.
228. 232) intelligere adhuc licet. Haud rhinore
cura mores vite private persecutus fuerit. No«
tanda denique proverbiorum ex historia vel ex
moribus institutisve explicandorum frequentia
(fr. 110. 139. 143. 167a, 168. 170. 176. 181. 193).

S.
E

ER

En εν, πόσον, ταν ας
ΠΩΣ em

HIOAITEIAI,

I.
AOHNAIQON.

—— Errrows : Ion, Apollo πατρῷος, fr. 1 ; Theseus,

Lo fr. 25 Φυλαί, φρατρίαι, γένη; γεννῆται, fe^, 5.
— biico: Judicia φονιχά : ἐφέται, δικαστήριον
ἐπὶ Παλλαδίῳ, fr. 5 et 6; ἐπὶ Δελφινίῳ, fr. 7. —

|. Sorow : ναυχραρίαι, fr. 8; τὰ τέσσαρα τιμήματα,
Er. 9. 10; χύρόεις, ἄξονες, fr; 11j ; τοῦ πρώτου ἀξο-

- vo; lex δὲ σιτήσει γυναιχῶν xoi ὀρφανῶν, fr. 12;
ὄρχος πρὸς τῷ λίθῳ, quem senatus et victa ἐνμδθ
- jurarunt Soloni, fr. 13; cineres Solonis ad Sala-
minem dispersi, fr. 14. — PssrsrRaTUS, fr. ror
Alcmsonidz contra Pisistratidas belligerantes, i:

- 16 ; Pisistratidz oraculi et Lacedzemoniorum opera
Bus, fr. 17. — CrisraENES : demarchos instituit,
fr. 18 (unico hoc loco diserta Clisthenis mentio

Eit ). |

—— Forma et instituta democratic qualis erat inde
——a Clisthene. — Dx civisus : Quonam setatis anno
- juvenes in album relati civibusque ascripti sint ;
περίπολοι, fr. 19, 20. (De militis temporibus v.

fr. 59.) Inde a quonam etatis anno χορηγεῖν li-

"3 cuerit, fr. 21; (de ἀδυνάτοις v. fr. 60, de ὀρφα-
— voi; v. fr. 12). — Dx sxxaTU: Vidiiox, CABE VP
ἐπιστάτης, fr. 235 γραμματεύς, fr: 44.; ἀντιγρα-
φεύς, fr. 25. — Dx ARCHONTIBUS , COMITIIS, JUDI-
- ens : archontum πάρεδροι, fr. 26; ἄρχων (ἐπώ-
— γυμος); lites ad eum pertinentes εἰς ἐμφανῶν χατά-
"eract (fr. 27), εἷς δατητῶν αἵρεσιν (fr. 27 a).
Βασιλεύς, ejus inunera, causeque ad jurisdictionem
—ejus pertinentes , fr. 27 b. Πολεμάρχου munera et
-jurisdictio, fr. 238. Θεσμοθετῶν ἀνάχρισις, eorum-
^ que munera et jurisdictio, fr. 29, 3o, 31. — Κυρία
ἐχχλησία, fr. 32, 33. --- Helica : δικαστήρια, σύμ.-
OM judicum, fr 34; διαμεμετρημένη ἡμέρα, fr. 35;
|| - Vigot , fr. 365 ἴσαι ψῆφοι, fr. 37; κῆμος, fr. 38. —
Alia judicia : διαιτηταί, fr. 39; ἐχῖνος fr. 40 ; xax
᾿ δήμους διχασταί, fr. 41. — Dx ὈΙΒΟΙΡΙΙΝᾺ ET OECO-

- NOMIA PUBLICA : ἐπιμεληταὶ ἐμπορίου, fr. 42 ; ἀγορα-

νόμοι, fr. 435 σιτοφύλαχες, fr. 44 5 μετρονόμοι, fr. 45;
ἀστυνόμοι, fr. 46 ; ἑταῖραι, fr. 475 ἱεροποιοί, fr. 47 a.

τ" *

- Ταμίαι χρημάτων xot ἱερῶν τριηρῶν, fr. 48, 49;
ἀποδέχται, fr. ὅο; πωληταί, fr. 515; εὐθῦναι xal λο-
γισταί, fr. 52, 53, 54; συνήγοροι λογιστῶν, fr. 55, —
Dx nE wILITARI : ἵππαρχος, fr. 56; φύλαρχοι, ἔν»
57 5 στρατηγοί. fr. 598; στρατεία ἐν τοῖς ἐπωνύμοις,
fr. 59 ; ἀδύνατοι, fr.. 60.

Historia rei publicee inde a Clisthenis tempori-
bus : Themistocles, fr. 61; 'EXAavozaptat, fr. 62;
socii Atheniensium ἀπὸ συμόόλων διχαζόμενοι. fr. 63 ;
Cimon, fr. 64; Pericles, fr. 65, 66; Ephialtes,
fr. 67 ; merces judicialis, demagogi , fr. 68 ; Calli-
crates , fr. 695; Nicias, Thucydides Melesii f., The-
ramenes, fr. 70; Cleon, fr. 70a; Cleophon, fr. 71;
Anytus, fr. 72; quadringenti viri, fr. 73; triginta
viri, Dracontides, fr. 74.

I.

Harpocration : Ἀπόλλων πατρῷος ὃ Πύθιος...
Τὸν δὲ ᾿Απόλλωνα χοινῶς πατρῷον τιμῶσιν ᾿Αθηναῖοι
ἀπὸ Ἴωνος" τούτου γὰρ οἰκίσαντος τὴν Ἀττικὴν, ὡς
᾿Αριστοτέλης φησὶ, τοὺς ᾿Αθηναίους Ἴωνας χληθῆναι
καὶ ᾿Απόλλω πατρῷον αὐτοῖς ὀνομασθῆναι.

Ἀπόλλω] Ἀπόλλων cod. A, Ἀπόλλωνα cod. B.
Bekkeri. Dere vide Demosthen. De coron. p. 274;
Aristides tom, I p. 181 ed. Ddf. ibique schol. ;
Müller. Dor. I, p. 239; C. Hermann. Griech.Staats-
alterthümer S 96, 8; 100, 5; Schemmann.. Anti-
quitates juris publici p. 163; 209, et reliquos
apud Hermannum etSchoemannum laudatos, Etiam
in sequentibus de rep. Athen. fragmentis ad Her-
inanni Schoemannique thesauros relegasse lectorem
satis habebo.

2.

Plutarchus Thes. c. 25, 1 : "Ext δὲ μᾶλλον αὐξῇ-
σαι τὴν πόλιν βουλόμενος ἐχάλει πάντας ἐπὶ τοῖς ἴσοις,
καὶ τὸ, Δεῦρ᾽ ἴτε πάντες λεῴ, κήρυγμα Θησέως γενέ-
σθαι φασὶ πανδημίαν τινὰ χαθιστάντος. Οὐ μὴν ἄτα-
χτον οὐδὲ μεμιγμένην περιεῖδεν C ὑπὸ πλήθους ἐπι χυθέντος
ἀχρίτου. γενομένην τὴν δημοχρατίαν: ἀλλὰ πρῶτος
ἀποχρίνας χωρὶς εὐπατρίδας χαὶ γεωμόρους χαὶ δη-
μιουργοὺς, εὐπατρίδαις δὲ γινώσχειν τὰ θεῖα, xol
παρέχειν ἄρχοντας ἀποδοὺς, καὶ νόμων διδασχάλους

| a. ATHENIENSIUM.

* 1. x

r3 Apollinem patricium omnes Athenienses colunt inde ab
. lonis temporibus. Hoc enim Atticam incolis frequentante ,
. uti Aristoteles tradit, Athenienses lones dicti sunt atque

Apollo patricius ipsis nuncupatus est.

2.

Ut magis adhuc civitatem Theseus amplificaret , invitavit
omnes pari proposito jure : et edictum, Huc pergite omnes
populi , ''hesei autumant fuisse , concilium quoddam popu-
lorum constituentis commune. Non permisit tamen, ut
respublica popularis, ab affluente et indiscreta colluvie

106

εἶναι, χαὶ ὁσίων χαὶ ἱερῶν ἐξηγητὰς τοῖς ἄλλοις πολί-
ταις. ὥσπερ εἰς ἴσον χατέστησε, δόξη μὲν εὐπατρι-
δῶν, χρείᾳ δὲ γεωμόρων, πλήθει δὲ τῶν δημιουργῶν
ὑπερέ χειν δοχούντων. Ὅτι δὲ πρῶτος ἀπέχλινε πρὸς
τὸν ὄχλον, ὡς Ἀριστοτέλης. φησὶ, χαὶ ἀφῆχε τὸ μοναρ-
χεῖν, ἔοιχε μαρτυρεῖν χαὶ Ὅμηρος, ἐν νεῶν καταλόγῳ
μόνους ᾿Αθηναίους δῆμον προσαγορεύσας.

V. Hermann. $ 97; Schoeemann. 1. 1. p. 164
'sq., et De comitiis init. . Cf. Heraclides Pont.
ax.

De avo Thesei Pittheo v. fr. 96. Photius Lex.
p. 192, 13 v. Κυσολάχων : Μελαίνῃ ( “Ἑλένη correx.
Ruhnken. in Auct. ad Hesych. ) γὰρ Θησεὺς οὕτως
(sc. tanquam παιδιχοῖς) ἐχρήσατο, ὡς Ἀριστοτέλης.
Veruin ibi ex Hesychio v. Κυσολάχων pro Ἄριστο-

τέλης reponendum Ἀρίσταρ χος, monente Ruhnke-
nic ]. l. — Codri Aristoteles verbo meminit in Pol.
V, 8, 4, ubi ait : Ad regiam dignitatem evecti sunt
ot t χατὰ πόλεμον χωλύσαντες δουλεύειν, ὥσπερ

Κόδρος.

S 3

Schol.in Platon. Axioch. p. 465 Bekk : Ἄριστο-
τέλης φησὶ, τοῦ ὅλου πλήθους διηρημένου ᾿Αθήνησιν
εἴς τε τοὺς γεωργοὺς χαὶ τοὺς δημιουργοὺς, φυλὰς c αὖ-
τῶν εἶναι τέσσαρας; τῶν δὲ φυλῶν ἑκάστης μοίρας εἶναι
τρεῖς, ἃς τριττύας τε χαλοῦσι xa φρατρίας , ἑχά-
στης δὲ τούτων τριάκοντα εἶναι γένη, τὸ δὲ γένος ἐχ
τριάχοντα ἕχαστον ἀνδρῶν συνεστάναι. Τούτους δὴ τοὺς
εἰς τὰ γένη τεταγμένους γεννήτας χαλοῦσιν.

Εἴς τε τοὺς γεωργοὺς xai τοὺς δημ. ] Num in his
vere Aristotelica scholiasta dederit necne, difficile
est dijudicatu. Putari enim possit memorasse Ari-
stotelem potius tres populi ordines Eupatridarum,
Geomororum etDemiurgorum, de quibus Plutarch.
Thes. c. 35 (fr. 2), et Pollux VIII, ται : Τρία δὲ
ἦν τὰ ἔθνη πάλαι, Εὐπατρίδαι, Γωμ o. Δημιουρ-

γοί, V. Schoemann. De comitt, Athen. p. IV ; Ilgen.
De trib. Ath. p. 6255 Hermann. 1.1. 5 98, 8, cui

recte se habere verba scholiaste videntur; Schoe- .

mann. Antiqq. p. 166 sqq.

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

De ceteris conf. Pollux VHI, 111 : Ὅτε μέντοι,
τέτταρες ἦσαν a φυλαὶ, eic τρία μέρη ἑχάστη διήρητο,
χαὶ τὸ μέρος τοῦτο ἐκαλεῖτο τριττὺς καὶ ἔθνος xal φρα-
τρία“ ἑκάστου δὲ ἔθνους γένη τριάχοντα ἐξ ἀνδρῶν το-
σούτων, ἃ ἐκαλεῖτο τριακάδες ( v Schoemann. Ant, p. |
209 ). Καὶ oi μετέχοντες τοῦ γένους, γεννῆται xal -
ὁμογάλαχτες, γένει μὲν οὐ προσήχοντες; ἐχ δὲ τῆς συνό-
δου οὕτω προσαγορευόμενοι. Τρία δὲ ἦν τὰ ἔθνη yg
εὐπατρίδαι, γεωμόροι, δημιουργοί.

Harpocration : Γεννῆται oí τοῦ αὐτοῦ γένους id |
γωνοῦντες" διηρημένων γὰρ ἁπάντων τῶν πολιτῶν κατὰ
μέρη, τὰ μὲν πρῶτα xal μέγιστα μέρη ἐκαλοῦντο φυ- ὁ
λαὶ, ἑκάστη δὲ φυλὴ τριχῇ διήρητο, καὶ ἐκαλεῖτο ἕχα- —
στον μέρος τούτων τριττὺς xal φρατρία, πάλιν δὲ τῶν
φρατριῶν ἑκάστη διήρητο εἰς γένη λ΄, ἐξ ὧν αἵ ἱερωσύ- 1
ναι ai ἑχάστοις | προσήχουσαι ἐχληροῦντο. Ἔστι δὲ
παρὰ πολλοῖς τῶν ῥητόρων τοὔνομα, ὡς καὶ Δημοσθέ-. j
vij ἐν τῇ πρὸς Εὐδουλίδην ἐφέσει ($ 67). Ἰσαῖος δ᾽ &v |
τῷ περὶ τοῦ Ἀπολλοδώρου χλήρου ( $ IX 15. 17).
τοὺς συγγενεῖς γεννήτας ὠνόμασεν" οὐχ οἱ συγγενεῖς,
μέντοι ἁπλῶς xo οἱ ἐξ αἴματος γεννῆταί τε χαὶ ἐκ τοῦ
αὐτοῦ γένους ἐκαλοῦντο, ἀλλ᾽ οἱ ἐξ ἀρχῆς εἰς τὰ χαλού.
μενα γένη χκατανεμηθέντες, Φιλόχορος δὲ ἐν τῇ δ΄ (fr. |
91) φησὶ πρότερον ὁμογάλαχτας ὀνομάζεσθαι οὺς νῦν, 3
γεννήτας καλοῦσιν. 2
í :

Harpocration : 'Γριττύς ἐστι τὸ τρίτον μέρος τῆς
φυλῆς" αὕτη γὰρ διήρηται eic τρία μέρη, τριττῦς xai. Ἶ
ἔθνη χαὶ φρατρίας, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν τ 0n.
γαίων πολιτεία. Eadem Photius.

[ Aristot, Pol. II, 9,9. : Δράκοντος δὲ νόμοι μέν dos ἶ
πολιτεία δ᾽ ὑπαρχούσῃ τοὺς νόμους ἔθηχεν " ἴδιον δ᾽ &v
τοῖς νόμοις οὐδέν ἐστιν ὅ τι καὶ μνείας ἄξιον πλὴν 1f χα! k
λεπότης διὰ τὸ τῆς ζημίας μέγεθος. Ceterum hunc ἡ
locum spurium esse recte censet Goettlingius. ] 1

oe

Idem : "Ec! Παλλαδίῳ. Δικαστήριόν "-P
οὕτω χαλούμενον, ὡς xod Ἀριστοτέλης ἐ ἐν pair

incondita evaderet et confusa , sed primus discrevit seor-
sum patricios, agricolas et opifices. Atque quum patriciis
Jus concessisset res divinas cognoscendi, magistratus ex
suo ordine creandi , et ut leges docerent, sacra et czerimo-
nias reliquis civibus interpretarentur, quasi ad zequabilita-
tem constituit rempublicam, quod dignitate patricii , uti-
litate agricole, artifices numero viderentur pr:ecellere.
Nam eüm primum fuisse in plebem, ut auctor est Aristo-
teles, propensum et dominatum deposuisse, testari Ho-
merum quoque in Navium Catalogo ( v. 547) apparet , qui
solos Athenienses populum vocat.
ὃ.
Aristoteles dicit, universam populi το] ἀπο. ἴῃ

Attica in rusticos et éparários: diis esse; tribus eoru T
esse quattuor ( Geleontes, Hopletes, Argadenses, ZEgico- -
renses); tribuum singularum ternas esse partes, qu
Trittyes sive Phratrias appellent, phratrite uniuscujusque -
gentes esse tricenas; singulas gentes virorum (putrumia-
milias) esse tricenorum ; eos autem qui ad unam e

que gentem pertineant , appellari γεννήτας.
Trittys tribus tertia pars s nam tribus in tres diviitu.
partes, quas trittys. sive gentes sive phratrias dieunt , ἃ
tradit Aristoteles in Athen. Rep. D n
5. & dia:

Ad Palladium. Judicium est sic vocatum, uti eti. m

i-e wb

πολιτείᾳ, ἐν ᾧ δικάζουσιν ἀχουσίου φόνου χαὶ βουλεύ-
σεως οἱ ἐφέται. Ἔσχε δὲ xol τὸ δικαστήριον "τὴν τοῦ
Παλλαδίου ἐπωνυμίαν, καὶ οἵ δικασταὶ τὴν τῶν ἐφε-
τῶν ἐντεῦθεν. Ἀγαμέμνονος μετὰ τῶν ᾿Αργείων σὺν
τῷ Παλλαδίῳ προενεχθέντος Ἀθήναις ἐξ Ἰλίου, Δημο-
— giày ἁρπάζει τὸ Παλλάδιον, καὶ πολλοὺς τῶν διωκόντων
Eo. ᾿Αγαμέμνων δὲ δυσχεράνας δίκην τὸν áprcái-
σαντα ἀπαιτεῖ, xo συνίσταται τὸ δικαστήριον ( sic
T libri duo; cett. χριτήριον ) ἐπὶ πεντήχοντα μὲν Ἀθη-
γαίων, πεντήχοντα δὲ ᾿Αργείων, οὃς ἐφέτας ἐχάλεσαν
παρὰ τὸ ἀμφοτέρωθεν (plurimi libri ἀμφοτέρων,
- Suidas παρ᾽ ἀμφοτέρων ) ἐφεθῆναι αὐτοῖς τὰ τῆς χρί-
σεως.
.. Que de origine nominum afferuntur, non ex
- Aristotele, sed e Clitodemo hausta esse videntur,
- quum hunc testem laudet Suidas v. "Exi Παλλαδίῳ
| eadem iisdem fere verbis afferens, Vide not. ad
-Clitodemi fr. 12. Cf, Phanodemi 12, Pollux VIII,
118. De re v. Hermann. 1. 1. $ 104; O. Müller.
Eumenid, p. 155; Schoemann., Antiq. p. 290.

i
L

6.

—— Idem : Βουλεύσεως ἐγχλήματος ὄνομα ἐπὶ δυοῖν
᾿παττόμενον πραγμάτων. τὸ μὲν γάρ ἐστιν ὅταν ἐξ ἐπι-
᾿δουλῆς τίς τινι χατασχευάσῃ θάνατον, ἐάν τε ἀποθάνη
ὃ ἐπιδουλευθεὶς ἐάν τε μή᾽ τὸ δ᾽ ἕτερον ὅταν τις ἐγγε-
᾿γραμμένος ὡς ὀφείλων τῷ δημοσίῳ δικάζηταί τινι ὡς
οὐ δικαίως αὐτὸν ἐγγεγραφότι. Τοῦ μὲν οὖν προτέρου
κάρτυς ᾿Ισαῖος ἐν τῷ πρὸς Εὐχλείδην, ἐπὶ Παλλαδίῳ
Yqov εἶναι τὰς δίκας, Δείναρχος δὲ ἐν τῷ κατὰ Πι-
στίου ἐν ᾿Αρείῳ πάγῳ. ᾿Αριστοτέλης δ᾽ ἐν τῇ ᾿Αθηναίων
“πολιτείᾳ τῷ Ἰσαίῳ συμφωνεῖ.

Γ΄ Harpocrationem exscripsit Suidas s. v. Cf. Lexic.
Rhetor, in Bekk. An. p. 220.

2^

Er 7*
|
| — Mdem : Ἐπὶ Δελφινίῳ. Δικαστήριόν ἐστιν οὕτω
χαλούμενον ᾿Αθήνησι. Δικχάζονται δὲ ἐνταῦθα ot ὅμο-
λογοῦντες μὲν ἀπεχτονέναι, δικαίως δὲ πεποιηχέναι
"a , € , Η Em 12 /
jxo λέγοντες, ὡς Δημοσθένης ἐν τῷ κατ΄ Αριστοχρᾶ-

1 ATHENIENSIUM RESPUBLICA.

107

τους (8. 24) δηλοῖ καὶ ᾿Δριστοτέλης ἐν τῇ ᾿Αθηναίων
πολιτεία. Cf. id. v. Δελφίνιον; Pausan. T, 28; Ῥο]-
lux VIII, 1 19 ; Bekker. Anecd. I, p. 255; Hermann.
5 104, 15; Müller. Eumenid. p. 151 sqq.

[ Arist. Pol. IV, 13,2 : Τέταρτον δὲ (φονιχοῦ ci-
δος), ὅσα τοῖς φεύγουσι φόνου ἐπὶ καθόδῳ ἐπιφέρεται,
οἷον ᾿Αθήνησι λέγεται xol τὸ ἐν Φρεαττοῖ διχαστή-

ριον. ]

Lans mamendnmd

( Arist. Pol. IV, 9, τὸ : Optimos legislatores
esse ait τῶν μέσων πολιτῶν " Σόλων τε γὰρ ἦν &x τού-
των ( δηλοῖ δ᾽ ἐχ τῆς ποιήσεως), etc. ]

[Id. Pol, II, 9, : Σόλωνα δ᾽ ἔνιοι μὲν οἴονται νο-
μοθέτην γενέσθαι σπουδαῖον ὀλιγαρχίαν τε γὰρ κατα-
λῦσαι λίαν ἄκρατον οὖσαν, καὶ δουλεύοντα τὸν δῆμον
παῦσαι, xal δημοχρατίαν χαταστῆσαι τὴν πάτριον,
μίξαντα καλῶς τὴν πολιτείαν. Εἶναι γὰρ τὴν μὲν ἐν
Ἀρείῳ πάγῳ βουλὴν ὀλιγαρχιχὸν, τὸ δὲ τὰς ἀρχὰς αἷ-
ῥετὰς ἀριστοχρατιχὸν, τὰ δὲ διχαστήρια δημοτιχόν.
"Eotxe δὲ Σόλων ἐχεῖνα μὲν ὑπάρχοντα πρότερον οὐ
χαταλῦσαι, τήν τε βουλὴν χαὶ τὴν τῶν ἀρχῶν αἵρεσιν,
τὸν δὲ δῆμον χαταστῆσαι, τὰ διχαστήρια ποιήσας Ex
πάντων. Διὸ χαὶ μέμφονταί τινες αὐτῷ" λῦσαι γὰρ θάτε-.
ρον, χύριον ποιήσαντα τὸ δικαστήριον πάντων, χληρω-
τὸν ὄν" ἐπεὶ γὰρ τοῦτ᾽ ἴσχυεν, ὥσπερ τυράννῳ τῷ δήμῳ
χαριζόμενοι τὴν πολιτείαν εἷς τὴν vOv δημοχρατίαν χατέ-
στησαν. Kot τὴν μὲν ἐν Ἀρείῳ πάγῳ βουλὴν ᾿Εφιάλτης
ἐχόλουσε xoi Περιχλῆς, τὰ δὲ δικαστήρια μισθοφόρα
χατέστησε Περικλῆς, καὶ τοῦτον δὴ τὸν τρόπον ἕχαστος
τῶν δημαγωγῶν προήγαγεν αὔξων εἰς τὴν νῦν δημοχρα-
τίαν. Φαίνεται δ᾽ οὐ χατὰ τὴν Σόλωνος γενέσθαι τοῦτο
προαίρεσιν, ἀλλὰ μᾶλλον ἀπὸ συμπτώματος" τῆς ναυαρ-
χίας γὰρ ἐν. τοῖς Μεηδιχοῖς ὃ δῆμος αἴτιος γενόμενος
ἐφρονηματίσθη, χαὶ δηλαγωγοὺς ἔλαδε φαύλους, ἀν--
τιπολιτευομένων τῶν ἐπιειχῶν, ἐπεὶ Σόλων γε ἔοιχε
τὴν ἀναγχαιοτάτην ἀποδιδόναι τῷ δήμῳ δύναμιν, τὸ τὰς
ἀῤχὰς αἱρεῖσθαι xal εὐθύνειν " μηδὲ γὰρ τούτου χύριος
ὧν ὃ δῆμος δοῦλος ἂν εἴη χαὶ πολέμιος. Τὰς δὲ ἀρχὰς
x τῶν γνωρίμων xot τῶν εὐπόρων χατέστησε πασας,
ἐχ τῶν πενταχοσιομεδίμνων xol ζευγιτῶν xat τρίτου

Aristoteles in Athen. Rep. tradit, in quo de ezde incon-
1o commissa et de insidiis vite alterius struetis Ephetze
icant. Tribunal vero Palladii , judices autem ephetarum
nen nacti sunt hanc ob causam : nimirum quum Aga-
nno et Argivi Troja redeuntes cum Palladio Athenas
ulissent, Demophon Palladium rapuit, et multos inse-
entium occidit. Propterea indignatus Agamemno puniri
ptorem postulat. Ac constituitur judicium ex quinqua-
hia Atheniensibus totidemque Argivis ; quos judices Ephe-
δ ἐφεθῆναι voce nominarunt , quod ab utraque litigan-
m parte judicium iis permissum est.

ee 6.

: | Βουλεύσεως. Est nomen actionis, que duobus in crimi-
ius loeum habebat. Unum est, quum quis vitze alicujus

|

insidiatus esset, sive moreretur is qui insidiis appetitus
erat, sive non; alterum est, quum qui in tabulis publicis.
srarii debitor esset inscriptus, actionem contra aliquem

' institueret, contendens nomen suum in tabulis injuste ab eo

inscriptum esse. De priore criminum, ut Isceus in oratione
contra Euclidem testatur, ad Palladium judicabatur; con-
tra Dinarchus in oratione adversus Pistiam in Areopago
dicit, Isceo assentitur Aristoteles in Rep. Atheniensium.
25

Ad Delphinium. Athenis erat hoc nomine forum judicia»
rium, in quo causam dicebant, qui czedem commisisse
faterentur , sed jure id fecisse se contenderent, uti testatur
Demosthenes oratione contra Aristocratem, et Aristoteles
Rep. Athen,

m

"ρίαν sensum non fundunt. Siebelis ad Clitodem.

108 ARISTOTELIS

τέλους τῆς χαλουμενὴς ἱππάδος" τὸ δὲ τέταρτον θητιχὸν,
εἷς οὐδεμιᾶς ἀρχῆς μετῆν. ] ΄
8.

Photius Lex. : Ναυρχρα οἱ & * τὸ πρότερον οὕτως
ἐκάλουν, ναυχραρία xal ναύχραρος" ναυχραρία μὲν
ὁποῖόν τι fj συμμορία xai ὃ δῆμος; ναύχραρος δὲ
δποῖόν τι ὃ δήμαρχος, Σόλωνος οὕτως ὀνομάσαντος ,
ὡς χαὶ Ἀριστοτέλης φησὶ, χαὶ ἐν τοῖς νόμοις δὲ ἄν
τις ναυχραρίας ἀμφισθητῇ χαὶ τοὺς γαυχράρους
τοὺς χατὰ γαυχραρίαν * ὕστερον δὲ ἀπὸ Κλεισθένους
δῆμοί εἶσι, xoi δήμαρχοι ἐχλήθησαν. "Ex τῆς Ἄρι-
στοτέλους πολιτείας, ὃν τρόπον διέταξε τὴν πόλιν ὃ Σό-
λων, φυλαὶ δὲ ἦσαν τέσσαρες, καθάπερ πὐδμον
xai φυλοθασιλεῖς τέσσαρες " ἐχ δὲ τῆς φυλῆς ἑκάστης
ἦσαν νενεμημέναι τριττύες μὲν τρεῖς, ναυκραρίαι δὲ
δώδεκα καθ᾽ ἑχάστην. Ὁ Κλείδημος ἐ ἐν τῇ τρίτῃ φησὶν
ὅτι Κλεισθένους δέχα φυλὰς ποιήσαντος ἀντὶ τῶν τεσσά-
ρων, συνέβη xai ἐς πεντήκοντα μέρη διαταχθῆναι αὐὖ-
τάς. Ταῦτα δὲ (διαταγῆναι. αὐτοὺς δὲ cod. ) ἐχάλουν
γαυχραρίας, ὥσπερ νῦν εἰς τὰ ἑχατὸν μέρη διαιρεθέντα
καλοῦσι συμμορίας.

Locus mancus. Verba χαὶ ἐν τοῖς νόμοις... ναυχρα-

Ρ. 37 interpretatur sic : «Solon dixerat ναυχραρίας
et ναυχράρους, quanquam dubitari possit an hoc in
legibus fecerit. » Id vero vel sententiz causa ferri
nequit. Fortasse fuit : Καὶ ἐν τοῖς νόμοις λέλεχται"
« ἐάν τις ναυχραρίας χτλ. * *. » adeo ut ipsa legis cu-
jusdam Solonez verba citentur. In sequentibus
nomen Aristotelis temere repetitum esse censeo.
Seripserim ita : ἐχ τῆς πολιτείας ὃν τρόπον διέταξε
τὴν πόλιν ὃ Σόλων, φυλαὶ μὲν ἦσαν τέσσαρες, vulgata
interpretanda foret : Ex 4r. rep. Athen., quo loco
rationem exponit qua Solon remp. adornaverit (af-
fero heec) : etc.

Cf. Pollux VIII, 108 : Οὗτοι (sc. δήμαρχοι) ol
χατὰ δήμους d ἄρχοντες" ἐχαλοῦντο τέως ναύχραρσι, ὅτε
χαὶ οἵ δῆμοι ναυχραρίοι. Ναυχραρία δ᾽ ἦν τέως φυλῆς
δυοχαιδέχατον μέρος. Καὶ δυώδεχα ναυχραρίαι. ἦσαν,
τέσσαρες χατὰ τριττὺν ἑχάστην. 'Τὰς δ᾽ εἰσφορὰς τὰς |

.das s. v. Aristot. Pol. n, 10 ,. 3. Pollux VIII X

μέτρα τριαχόσια, ἀνήλισχον δὲ ἡμιτάλαντον: οἱ Oi.
' 2

FRAGM ENTA.

χατὰ δήμους διεχειροτόνουν οὗτοι, χαὶ τὰ ἐξ αὐτῶν
ἀναλώματα. Navxpapía. δὲ ἑκάστη δύο ἱππέας πα-᾿
ρεῖχε, καὶ ναῦν μίαν, ἀφ᾽ ἧς ἴσως ὠνόμασται. Οειεναία ἢ
de dewaedhss cf, infra fr, 18.

9.

Harpocration v. Ἵππάς : Ἰσαῖος ἐν τῷ περὶ τοῦ.
Ἀπολλοδώρου “χλήρου" '« Ἀπεγράψατο μὲν τίμημα,
μικρὸν ὡς ἱππάδα τελῶν. » Ἀριστοτέλης δ᾽ ἐν ᾿Αθηναίων.
πολιτεία φησὶν ὅτι Σόλων εἰς 0 διεῖλε τέλη τὸ πᾶν
πλῆθος τῶν ᾿Αθηναίων, πενταχοσιομεδίμνους καὶ im-.
πέας xai ζευγίτας xol θῆτας, [ τῶν « οὖν ἱππέων αἱ ἵπ- |
πάδες. ] 1

Postrema unus habet cod. D . et Phetiig'i s.. v.g
ubi simul alteram legis glossam e nostra male in-
tellecta ortam, secundum quam Solon quinque: |
classes fecisset, quarum postrema ἱππὰς ἐχαλεῖτο.
De voce ἱππάς, census equestris, cf, Iseus p. 67,23;
Plutarch. Solon. c. 18.

IO.

Harpocration v. Θῆτες xat θητιχόν : Εἷς τέσσαρι 1
διηρημένης παρ᾽ ᾿Αθηναίοις τῆς πολιτείας οἱ ἀπορώτα-
τοι ἐλέγοντο θῆτες xat θητικὸν τελεῖν. Οὗτοι δὲ οὖδε ᾿
μιᾶς μετεῖχον ἀρχῆς, ὡς καὶ Ἀριστοτέλης δηλοῖ ἐν
᾿Αθηναίων πολιτείᾳ" ὅτι δὲ οὐχ ἐστρατεύοντο, εἴρη S
xat ᾿Αριστοφάνης ἐν Δαιταλεῦσιν. Cf. Photius et Sui-

129 Sq. : Τιμήματα δ᾽ ἦν τέτταρα * πενταχοσιομεδί-,
μνῶν, ἱππέων, ζευγιτῶν, θητικῶν. Οἱ μὲν [ πενταχοσιο ᾿
μέδιμνοι ] ἐκ τοῦ πενταχοσίων μεδίμνων μέτρα ὃ ὑγρὰ,
xo ξηρὰ ποιεῖν χληθέντες" ἀνήλισχον δ᾽ εἰς τὸ δημόσιο d
τάλαντον oi δὲ τὴν ἱππάδα τελοῦντες Ex μὲν τοῦ δύ-.
γασθαι τρέφειν ἵππους κεκλῆσθαι δοχοῦσιν" ἐποίουν ὃ i

τὸ ζευγίσιον τελοῦντες ἀπὸ διαχοσίων μέτρων xavsAéc
οντο, ἀνήλισχον δὲ μνᾶς δέκα" oi δὲ τὸ θητικόν, οὐ-᾿
δεμίαν ἀρχὴν ἦρχον, οὐδὲ ἀνήλισχον οὐδέν. Plutarch ái
Solon. c. 18; Boeckh. Staatshaush. Yl, p. 3o Ἢ
Hermann. 8 qi Scheemann. p. 174.

8.

Antea (ante Clisthenis tempora) dicebant : naucraria
el naucrarus (pro : demus et demarchus ). Naucraria
enim est idem fere quod symmoria et demus , naucrarus
idem fere quod demarchus, Solone sic nominante, uti
Aristoteles dicit; in legibus quoque naucrarias et naucra-
ros singularum naucrariarum memoratos invenias. Postea
vero inde ἃ Clisthene naucrarie vocantur demi, et nau-
clari demarchi. Ex ratione qua Solon rempublicam ador-
naverat, tribus erant quattuor, sicuti antea ; itemque tri-
buum reges itetan quattuor ; singularum vero tribuum ternae
erant trittyes et naucrarite duodenee. Postea, ubi Clisthe-
nes (teste Clidemo libro tertio) decem tribus prioribus

istis quattuor substittisset, simul etiam in quinquaginta

divise sunt partes, quas naucrarias appellabant, ut pa 1
tes centum, in quas nunc dividuntur, symmorias vocar t.
9. r

Solon omnem Atheniensium populum in quattuor cla

ses e censu descriptas divisit, in Pentacosiomedimnc
Equites , Zeugitas et 'T'hetes.
10.
Republica apud Athenienses , in quattuor classes divi
tenuissimi θῆτες (mercenarii, opifices) et θητικὸν «t
( mercenariorum vel opificum classi accenseri ) diceban
His magistratu fungi non licebat, ut Aristoteles deli
in Rep. Athen; nec militabant , ut Aristophanes quoque in
Doetalensibus ait. ede

|
|

. IV, »80),

*
Plutarch. Solon. c. 25 : ᾿Ισχὺν δὲ τοῖς νόμοις πᾶ-
σιν εἰς ἑχατὸν ἐνιαυτοὺς ἔδωχε" καὶ χατεγράφησαν εἰς
ξυλίνους ἄξονας ἐν πλαισίοις περιέχουσι στρεφομένους "
᾿ ὧν ἔτι χαθ’ ἡμᾶς ἐν Πρυτανείῳ λείψανα μιχρὰ διεσώ-
ζετο" xal προσηγορεύθησαν, ὡς Ἀριστοτέλης φησὶ,
EC .. Evtot δέ φασιν ἰδίως, ἐν οἷς ἱερὰ χαὶ θυσίαι
περιέχονται χύρῥεις, ἄξονας δὲ τοὺς ἄλλους ὠνομάσθαι.
Bi den: habes in scholio Aldin. ad Arist. Nub. 479
ἃ Musuro composito. Que sequuntur ap. Plu-
- tarchum , ex eodem Aristotele petita, vide fr, 13.
. Schol. Aristophan, Av. 1354 : Κύρξεις, χαλκαῖ
P σανίδεϊ ἔνθα τοὺς νόμους γράφουσι. Κατὰ δὲ ἐ ἐνίους,
ἄξονες τρίγωνοι , ἐν οἷς ἦσαν οἵ τῶν πόλεων νόμοι γε-
᾿γραμμένοι χαὶ αἵ δημοσίαι ἱ ἱεροποιίαι., (χαθάπερ xot
᾿ Ἀριστοτέλης ἐν τῇ τῶν ᾿Αθηναίων. πολιτείᾳ φησὶ xal
᾿Απολλόδωρος" χύρύεις δὲ ἤ ἦτοι παρὰ τὸ χεκορυφῶσθαι
εἰς ὕψος ἀνατεταμένον ἢ ἀπὸ τῶν Κορυθάντων᾽ ἐχείνων
γὰρ εὕρημα, ὥς φησι Θεόφραστος ἐν τῷ Περὶ εὖσε-
είας.)

Harpocratio v. Κύρδεις : Ἀριστοτέλης δ᾽ ἐν τῇ
᾿Αθηναίων πολιτείᾳ φησίν. « Ἀναγράψαντες δὲ τοὺς
νόμους εἰς τοὺς χκύρδεις ἔ ἔστησαν ἐν τῇ oo τῇ βασιλείᾳ
asp cod. D. et Photius ). »

Vulgo distinguunt grammatici inter ἄξονας qua-
drangulos, quibus leges politice sive civiles in-
scripte sint, et χύρῥεις triangulos, in quibus jus
sacrum exaratum ( veterum locos collectos habes in
- Steph. Thes. v. Κύρόις. Cf. disputationem Prelleri

(ad Polemon. p. 89 sqq. . Ignorasse hanc nomi-
num distinctionem utpote seriorum commentum ,
aut non attendisse ad hsc Aristotelem ex loco
"Plutarchi colligitur. In schol. Aristoph. vocem
᾿πρίγωνοι haud mutandam esse censeo. Eratosthe—
mnes quoque τριγώνους axes dixit, neque inter xóp-
όεις et ἄξονας distinxit (ap. Schol. Apoll. Rhod.
neque Polemonem (ap. Harpocrat.

τ y. "AEova) distinxisse demonstrari potest, quum is in

dis que pesrunur, Eratosthenem eo tantum repre-
᾿ hendit, quod τοὺς ἄξονας non τετραγώνους 564 τρι--
ἥνους dixerit.

θυ ap. Schol. Arist. uncis includuntur, absunt
ἃ codice Ravennate. Pro Θεόφραστος in codd. est
ὅπομπος, quod correxit Ruhnken. Hist. crit, or.

ATHENIENSIUM RESPUBLICA.

109

p. 163 ed, Reisk, ; nam eadem e Theophrasto refert
Porphyr. De abstin, an. 2, 21 et Photius Lex. v.
Κύρέεις : Θεόφραστος δὲ, ἀπὸ τῶν Κρητικῶν Κορυθάν-
των τῶν γὰρ Κορυθαντικῶν ἱερῶν οἷον ἀντίγραφα αὖ-
τοὺς εἶναι. Cum hac opinione cohzret, ut recte
monet Preller.1. 1., quod σανίδες istae y &)xot dicun-
tur, quum lignez fuerint, vel secundum alios, sed
minus recte, lapides.

II.

Gellius N. A. IT, τὸ : 77 legibus Solonis illis
antiquissimis, quee Athenis axibus ligneis incisce
sunt, quasque latas ab eo. Athenienses , ut sempi-
ternee manerent, poenis et religionibus sanxerant,
legem esse Aristoteles refert scriptam ad hanc sen-
tentiam : si ob discordiam dissensionemque seditio
atque discessio populi in duas partes fieret , et ob
eam causam irritatis animis utrimque arma cape-
rentur pugnareturque , tum qui in €o tempore in
eoque casu civilis discordie , non alterutree parti
sese adjunxerit , sed solitarius separatusque a com-
muni malo civitatis secesserit, is domo, patria,
fortunisque omnibus careto : exsul extorrisque esto.

[ Arist. Pol. II. 4, 4 : Σόλων ἐνομοθετησεν, xa
map ἄλλοις ἐστὶ νόμος, ὃς χωλύε: χτᾶσθαι γὴν ὁπόσην
ἂν βούλεταί τις.

a.

ἘΦ:

Harpocratio : Σῖτος χαλεῖται ἣ διδομένη πρόσο-
δος εἷς τροφὴν ταῖς γυναιξὶν ἢ τοῖς ὀρφανοῖς, ὡς ἐξ
ἄλλων μαθεῖν ἔστι xai ἐκ τοῦ Σόλωνος α΄ ἄξονος xai
ix τῆς Ἀριστοτέλους ᾿Αθηναίων πολιτείας. Eadem
Photius. Tpse Aristoteles haud dubie leges Solonis
eodem ordine, quo inter columellas distributz

erant , in Rep. Athen. recensuerat, Anonymus ap.

Menagium inter scripta Aristotelis recenset Περὶ τῶν
Σόλωνος ἀξόνων ε΄. Perperam, puto. Fortasse Ari-
stoteli tribuit opus Asclepiadis, qui scripserat
᾿Αξόνων ἐξηγητικά (Etym. Gud. p. 355, 40), vel
Didymi, cujus laudatur Περὶ τῶν ἀξόνων τοῦ Σόλωνος
ἀντιγραφὴ πρὸς ᾿Ασχληπιάδην (Plutarch. Solon.

1). De re cf. Schoemann. ]. 1. p. 309. Aliud ex
prima tabula Solonis affert Plutarch. Sol. c. 24 ex
eodem, suspicor, Aristotele,

δι ᾿ 11.

3s Legibus suis omnibus Solon auctoritatem in centum esse

. annos voluit, suntque inscripta ligneis tabulis, qui ἄξονες
τ lieti, quadrangulis ligneis inserti convertuntur, eorumque

etiamnum reliquie quidam in Prytaneo asservantur.
— Aristoteles χύρδεις cognominatos esse auctor est... Non-
nulli seorsum cyrbes vocatos dicunt, quibus contineban-

— fur leges sacrorum et. sacrificiorum, ceteras axones fuisse

. appellatas.

— Cyrhes erant tabulo. ene: , quibus leges Surf Sin

Secundum nonnullos erant axes trianguli, in quibus scri-
pt»e erant leges civiles et quae ad procurationem sacrorum
publicorum pertinent (sicuti etiam Aristoteles in Athenien-
sium rep. et Apollodorus tradunt ).

Aristoteles in Rep. Atheniensium ait: Leges inscripse-
runt cyrbibus , quos collocarunt in porticu regia.

12.

Σῖτος vocatur reditus qui ad alimenta mulieribus vel
pupillis praebetur, quod tum ex aliis discere est tum ex
primo axe Solonis et ex Aristotele in Rep. Athen.

110
13.

Harpocration v. Λίθος : Δημοσθένης ἐν τῷ χατὰ
Κόνωνος (S 26) « Τῶν τε παρόντων xo ἕνα ἡμῖν
οὑτωσὶ xal πρὸς τὸν λίθον (in nostris libris βωμόν)
ἄγοντες καὶ ἐξορχοῦντες ». ᾿Εοίκασι δ᾽ ᾿Αθηναῖοι πρός
τινι λίθῳ τοὺς ὅρχους ποιεῖσθαι, ὡς ᾿Δριστοτέλης ἐν τῇ
"A0. πολιτεία xat Φιλόχορος (fr. 65) ἐν τῷ γ΄ ὑποση-
μαίνουσιν. Eadem Suidas et Photius in Lex. Cf.
Plutarch. Solon. c. 35 : Κοινὸν μὲν οὖν ὥμνυεν ὅρχον
ἣ βουλὴ, τοὺς Σόλωνος νόμους ἐμπεδώσειν, ἴδιον δ᾽
ἕχαστος τῶν θεσμοθετῶν (cf. fr. 30 ) ἐν ἀγορᾷ πρὸς τῷ
λίθῳ καταφατίζων, εἴ τι παῤαδαίη τῶν θεσμῶν, ἀν-
δριάντα χρυσοῦν ἰσομέτρητον ἀναθήσειν ἐν Δελφοῖς.
V. Meursius Lectt, Attic, I, 6; Zoega De obe-
lisc. p. 209, n. 6.

Philochorus Atthidis libro tertio egit de Solonis
temporibus. De iisdem dixerit Aristoteles eo loco,
quem grammaticus innuit,

14.

Plütarch. Solon. c. 32, 4 : 'H δὲ δὴ διασπορὰ
χαταχαυθέντος αὐτοῦ (τοῦ Σόλωνος) τῆς τέφρας Tl
τὴν Σαλαμινίων νῆσον, ἔστι μὲν διὰ τὴν ἀτοπίαν
ἀπίθανος παντάπασι xol μυθώδης " ἀναγέγραπται δ᾽
ὑπό τε ἄλλων ἀνδρῶν ἀξιολόγων xal ᾿ἈΑριστοτέλους τοῦ
φιλοσόφου.

Idem de Lycurgo in Creta mortuo narrat Ari-
stocrates ap. Plutarch. Lyc. c. 31.

15..

Schol. Aristoph. Acharn. 233 : Οἱ Παλληνεῖς
δῆμός ἐστι τῆς ᾿Αττιχῇς, ἔνθα Πεισιστράτῳ βουλομένῳ
τυραννεῖν χαὶ ᾿Αθηναίοις ἀμυνομένοις αὐτὸν συνέστη
πόλεμος... Μέμνηται δὲ τούτου καὶ ᾿Ανδροτίων (fr. 42)
χαὶ ᾿Αριστοτέλης ἐν ᾿Αθηναίων πολιτείᾳ. De re vide

ARISTOTELIS FRAGMENTA. P

Herodot. I, 62.

«ὦ

i6 $e an BÉ
Schol. Aristoph. Lys. 665 : Λυχόποδας ἐκάλουν, 2
ὡς μὲν ᾿Αριστοτέλης, τοὺς τῶν τυράννων δορυφόρους.
Τοὺς γὰρ ἀχμάζοντας τῶν οἰκετῶν ἐπὶ τῇ τοῦ σώματος,
φυλαχῇ ἔδαλλον (scr. ἔλαδον e Suida) λυχόποδες δὲ ἡ
ἐχαλοῦντο, ὅτι διὰ παντὸς εἶχον τοὺς πόδας AUxtov ;
δέρμασι περικεκαλυμμένους, ὥστε μὴ ἐπικαίεσθαι Ex T
τοῦ περιέχοντος " τινὲς δὲ λυχόποδας, διὰ τὸ ἔχειν ἐπὶ ἡ
τῶν ἀσπίδων ἐπίσημον λύκον. Ὃ δὲ ᾿Αριστοφάνης ἔφη
τοὺς νῦν λεγομένους Ἀλχμαιωνίδας" οὗτοι γὰρ πόλεμον 7.
ἀράμενοι πρὸς Ἱππίαν τὸν τύραννον καὶ τοὺς Πεισι- τ
στρατίδας ἐτείχισαν τὸ Λειψύδριον. — A o
ep M » χωρίον τῆς ᾿Αττικῆς περὶ τὴν Πάρνη- -
θον, sig ὃ συνῆλθόν τινες ἐκ τοῦ ἄστεος, ὥς φησιν
᾿Αριδτοτέλης ἐν ᾿Αθηναίων πολιτείᾳ. ΑΚ
Ἑαδὸπὶ Suidas v. Λυχόποδες. Initio fr. verba ὥς
μὲν "Apis. Suidas non exhibet. — περὶ τὴν Πάρνη-
θον ] Ita Dindorf. e cod. Rav. ; τὸ ὑπεράνω Πάρνηθος.
libri duo; τὸ ὑπὲρ Πάῤνηθος Suidas. Herodot, V,
62 : ᾿Αλχμαιωνίδαι πειρώμενοι κατιέναι τε xat &Aeu- |
δεροῦν τὰς ᾿Αθήνας, Λειψύδριον τὸ ὑπὲρ Παιονίης
τειχίσαντες. De hae Peonia regione ad radices
Parnethis v. C. O. Müller zur Karte des nordl.
Griechenlands p. 36, et Bzhr ad Herodot. 1. 1.
— De nomine λυχόποδες cf. Photius, Hesych. et
Etym. M. s. v. Ceterum apüd. Aristophanem metri
causa Hermannus et Dindorfius reposuerunt Aeu-
χόποδες. pi " :
iy vs
Schol. Aristophan, Lys. 1153 : Ἀριστοτέλης φησὶ,
μετὰ τὸν Ἱππάρχου θάνατον χρησμὸν γενέσθαι toic
Λάκωσιν, καταλύειν τὴν τυραννίδα, τῆς Πυθίὰς, ὡς οἵ
Ἀλχμαιωνίδαι ἐμισθώσαντο τὸν ἐν Δελφοῖς νεὼν οἶχο-
δομεῖν, συνεχῶς τοῦτο χρώσης αὐτοῖς μαντευομένοις,,
ἕως πρότερον μὲν ᾿Αγχιμόλιον ἔπεμψαν χατὰ θάλασ-,
σαν, ἀποχρουσθέντος δὲ αὐτοῦ ὀργισθέντες οἱ Λάχωνες

E ἊΝ

Y LI
3

z ditiendiimin.

13.

Demosthenes in oratione contra Cononem : « Et unum-
quemque nostrüm qui aderamus sic àd saxum adduxerunt
et jurejurando adegerunt. » Videntur Athenienses ad quod-
dam saxum iurare soliti fuisse, ut ex Aristotele in Athe-
niensum Rep. etex Philochoro in Atthidis libro quarto
colligere licet.

14.

Cremati Solonis cineres sparsos esse apud Salaminem
insulam tantum habet absurdi, ut omnino fidem non me-
reri, sed commentum judicari possit : tamen id factum
scripsere tum alii fide digni auctores, tum Aristoteles
etiam philosophus.

15,

Pallenensium demus Atticus est, in quo Pisistratus,
quum (terlio) tyrannide potiri vellet, et. Athenienses re-
pulsuri eum manum conseruerunt. Meminit hujus rei

Androtion et. Aristoteles in Rep. Atheniensium.

———
"

16. :

Λυχόποδες appellabantur, ut Aristoteles tradit , satellites
tyrannorum. Servos enim robustos ad corporis custodiam;
adhibere solebant, qui Lycopodes appellabantur, quod:
pedes pellibus lupinis perpetuo tectos haberent, ne ab aere.
adurerentur, vel quod in. clypeis lupum pro insigni gere-.
rent. Aristophanes vero sic Alemeeonidás vocat, qui.
quum bellum Hippix tyranno et reliquis Pisistratidis in-
tulissent, Lipsydrium munierunt. — Lipsydrium vero est.
Atticoe locus ad Parnethem montem, quo ex urbe quidam.
convenerunt, ut scribit. Aristoteles in Rep. Athen
sium. I
17. ue

Aristoteles dicit post mortem Hipparchi oraculum -
tum esse Lacedzmoniis, quo tyrannidem Pisistratidarum
evertere juberentur. Pythiam enim, quum Alemzaonidae
templum Delphicum rezwdificandum conduxissent, hoc
semper responsum dedisse, quoties Lacedemonii oracu--

᾿

Κλεομένη τὸν βασιλέα σὺν μείζονι ἐξέπεμψαν στόλῳ,
- xal νικήσας τοὺς Θετταλοὺς εἰσῆλθεν εἰς τὴν ᾿Αττιχὴν
xoi τὸν Ἱππίαν συνέχλεισεν εἰς τὸ Πελαργιχὸν (1.
Πελασγιχὸν) τεῖχος, ἕως οἱ παῖδες τῶν τυράννων ἐξιόν-
- «EG ἑάλωσαν. Fusius rem narrat Herodotus V, 62
k sqq.

— [In Aristot, Pol. de Pisistratidis leguntur hec,

τοῦτο ἔδρων ὑπὸ τοῦ δήμου πιστευθέντες: ἢ δὲ πίστις
᾿ ἦν ἡ ἀπέχθεια ἡ πρὸς τοὺς πλουσίουξ' οἷον ᾿Αθήνησί τε
Πεισίστρατος στασιάσας πρὸς τοὺς πεδιαχούς, V , 9,
A : Καὶ τὸ πένητας ποιεῖν τοὺς ἀρχομένους, τυραννι-
χόν... Παράδειγμα δὲ τούτου... καὶ τοῦ ᾿Ολυμπίου ἣ
οἰχοδόμησις ὑπὸ τῶν Πειδιστρατιδῶν. V, 9, 21
Φασὶ δὲ xoi Πεισίστρατον ὑπομεῖναί ποτε προσχλη-
θέντα δίκην εἰς Ἄρειον πάγον. V , 8, 21 : Μάλιστα δὲ
-συμδαίνει τοῖς θυμοῖς ἀχολουθεῖν διὰ τὴν ὕόριν, OU ἣν
αἰτίαν 7| τε τῶν Πεισιστρατιδῶν χατελύθη τυραννὶς
χαὶ πολλαὶ τῶν ἄλλων. V, 9, 9 : Conspiratio
contra Pisistratidas facta est διὰ τὸ προπηλαχίσαι
μὲν τὴν Ἁρμοδίου ἀδελφὴν, ἐπηρεάσαι δ᾽ Ἁρμόδιον.
ὃ μὲν γὰρ Ἅρμόδιος διὰ τὴν ἀδελφὴν, ὃ δ᾽ ᾿Αριστογείτων
᾿ διὰ τὸν Ἁρμόδιον. V , 9, 23 : Τρίτη (quod ad tem-
» pus per quod steterit) δ᾽ ἣ (τυραννὶς) τῶν Πεισι--
στρατιδῶν ᾿Αθήνησιν" οὖχ ἐγένετο δὲ συνεχής" δὶς γὰρ
ἔφυγε “Πεισίστρατος τυραννῶν * ὥστε ἐν ἔτεσι τριάχοντα
xat τρισὶν ἑπτακαίδεχα ἔτη τούτων ἐτυράννευσεν " ὀχτω-
χαίδεχα δὲ οἵ παῖδες * ὥστε τὰ πάντα ἐγένετο ἔτη τριά-
- χοντὰ xai πέντε. |
[ Clisthenis Aristoteles meminit in Pol, III, x,
τὸ : Κλεισθένης μετὰ τὴν τῶν τυράννων ἐχόολὴν πολ-
- Àoüg ἐφυλέτευσε ξένους καὶ δούλους μετοίχους. ld.
ΟὟΥ͂Ί, 2, 11, Clisthenis instituta perapta esse dicit ad
condendam eam rempublicam, in. qua omnes ci-
ves administrationis participes sint, ]

18.

Schol. Aristoph. Nub. 37: Ἀριστοτέλης δὲ περὶ
Κλεισθένους φησί: « Κατέστησε xal δημάρχους τὴν
αὐτὴν ἔχοντας ἐπιμέλειαν τοῖς πρότερον ναυχράροις᾽
β ᾿ καὶ γὰρ τοὺς δήμους ἀντὶ τῶν ναυχραριῶν ἐποίησεν. »
.-- Harpocration v. Ναυχραριχά : ᾿Αριστοτέλης δ᾽ ἐν

Wo CUP

ATHENIENSIUM RESPUBLICA.

.VauXpdoote *

8: 4,0^* Qui tyrannidem occuparunt , plerurique

Ltt

τῇ ᾿Αθηναίων Πολιτείᾳ quot « Κατέστησαν δὲ δη-
μάρχους τὴν αὐτὴν ἔμοντας ἐπιμέλειαν τοῖς πρότερον
δημίους (δημαίους cod. A. : utrumque
pro δήμους) ἀντὶ τῶν ναυχράρων (1. ναυχραριῶν) ἐποίη-
σαν. »

Idem v. Δήμαρχος : Ἄρχων τις ἦν ὃ δήμαρχος
(ἑκάστου δήμου τῶν ἐν "AO vitz ὃ χατάρχων δήμαρχος
ἐλέγετο codd. D. E. et Suidas s. v): οὗτοι δὲ τὰς ἀπο-
Magic ἐποιοῦντο τῶν προδόντων. (sic D. E.; ἐποιοῦντο

v N.) ἑχάστῳ δήμῳ χωρίων" ἔτι δὲ χαὶ τὰ ληξιαρ-
"ἠὲ γραμματεῖα παρὰ τούτοις ἦν, X& συνῆγον τοὺς
δήμους δπότε δεήσειεν, χαὶ ψῆφον αὐτοῖς ἐδίδοσαν ( καὶ
ἐνεχύραζον δὲ. οὗτοι add. eodd. D. E. et Suidas ).
Τούτους δέ φὴσιν ᾿λριστοτέλης ἐν ᾿Αθηναίων πολιτεία
ὑπὸ Κλεισθένους λατασταθῆναι, τὴν αὐτὴν ἔχοντας
ἐπιμέλειαν τοῖς πρότερον ναυχράροις' ὅτι δὲ ἦνε χυρίαζον
ot δήμαρχοι, δηλοῖ ᾿Αριστοφάνης ἐν Σχηνὰς καταλαμ.-
δανούσαις.

Eadem Suidas, Cf. supra fr. 8; Eudocia p. 108;
Lex. Rhet. in Bekk. Anecd. p. 237,8; 342 , 16;
Pollux VIIT, 108. Hesych. s. v. δήμαρχοι, Δήμαρ-
yov, Ναύχλαροι; Meier. De bonis damn. p. 80, 202,
204; Boeckh. OEcon. Athen. I, 275 sq.; II Ρ. À7;
Hermann. $99, 5 PYTI. 4. |

19.

Pollux III, 17 : Ὁ δὲ πάππου ἢ τήθης πατὴρ, πρό-
πάππος᾽ τάχα δὲ τοῦτον εἴποις τριτοπάτορα, ὡς Ἄρι-
στοτέλης. V. Lobeck. De tritopat. in Misc. crit. I,
3, p. 520.

Schol. Aristophan. Vesp. 578 : Ἀριστοτέλης δέ
φησιν ὅτι ψήφῳ ot ἐγγραφόμενοι. δοχιμάζονται οἷ νεώ--
τεροι po ἐτῶν τη {τε΄ Aldin.) εἶεν.

« W7oovintellige gentiliciorum οἱ curialium judi-
cum, non publicorum in dicasteriis forensibus : ot
ἐγγραφόμενοι sunt ii, qui olim in xotóv γραμμα-
τεῖον relati erant. » Bocckg. Deephebia Attica in In-
dice lectionum univers, Berolin, sstiv. 1819, p. 4.
— (τι Schcemannus Antiq. p. 208 : « Quod autem
nonnulli eos qui parvuli inscripti essent , postquam
ad pubertatem pervenissent, circiter quinto decimo
setatis anno iterum producendos , examinandos et

. Jum consulerent. Tandem eos misisse primum quidem

- mari Anchimolium; deinde, Anchimolio repulso, iratos

. emisisse cum majori exercitu regem Cleomenem. Hunc,

- Thessalis (qui Pisisiratidis auxilia ferebant) proelio

. victis, in Atticam invasisse, atque Hippiam muro Pelasgico

$ - jnciusum obsedisse usquedum filios Pisistratidarum exeun-
j^^ cepissent.

L3

τὸ 18.

᾿ Aristoteles de Clisthene dicit : « Constituit demarchos
᾿ adem munia quie olim naucrari obeuntes; etenim demos
. naucrariarum loco fecerat. »

Demarchus magistratus quidam erat. ( Cujusvis pagi

P.

á
i

Attici princeps vocabatur demarchus.) Hi agros et loca
ad singulos pagos pertinentes inscribebant, tabulas lexiar-
chicas custodiebant, pagosque, quum res postularet , con-
vocabant. Hos Aristoteles aitin Athen. Rep. Clisthenem
instituisse eadem habentes munia quc antea habuerant
naucrari.
19.

Avi vel avicv pater, est proavus, quem etiam τριτοπά-
τορα, tertium patrem, dicere liceret, secundum Aristotelem.

Aristoteles dicit examen subire et gentiliciorum suffra-
giis approbandos esse juvenes, qui exacto vite anno duo-
devicesimo in demi sui albo inscribantur.

112

in tabulis quibusdam inscribendos fuisse volunt,
hac de re, quum veteres probatique testes sileant,
nobis non satis liquere profitemur. » Cf. eundem
Schoemannum 1. 1l. p. 198.

20.

Harpoeration v. Περίπολος : Ἀριστοτέλης ἐν Ἀθη-
ναίων πολιτείᾳ περὶ τῶν ἐφήδων λέγων φησὶν οὕτως "
« Τὸν δεύτερον ἐνιαυτὸν ἐχχλησίας ἐν τῷ θεάτρῳ γενο-
μένης ἀποδεξάμενοι τῷ δήμῳ περὶ (lege παρὰ τοῦ
δήμου ex Suida) τὰς τάξεις καὶ λαθόντες ἀσπίδα χαὶ
δόρυ παρὰ τοῦ δήμου περιπολοῦςι τὴν χώραν xal δια-
τρίδουσιν ἐν τοῖς φυλαχτηρίοις. » Παρατηρητέον οὖν
ὅτι μὲν 6 ᾿Αριστοτέλης ἕνα φησὶν ἐνιαυτὸν ἐν τοῖς
περιπόλοις γίνεσθαι τοὺς ἐφήδους, ὃ δὲ Αἰσχίνης ( Περὶ
παραπρεσῦ. S 167 ) δύο.

Eadem Suidas et Photius. Verba ἀποδεξάμενοι
... τάξεις xo omitt. cod. D. et Photius. V. Boeckh.
l. 1. p. 5 sqq.; Clinton. F. H. tom. II, p. 362. Her-

mann. $ 123, 8; Schoemann, Antiq. p. 198 sq.

Ceterum errat procul dubio grammaticus ex loco
allato colligens Aristotelem putasse juvenes per
unum tantum annum circuitorum munere functos
esse. Verba τὸν δεύτερον ἐνιαυτόν intellexerit annum
secundum τῆς ἥδης,, per eumque juvenes peripo-
los fuisse putaverit. Intelligenda autem verba sunt
de. concione quz habebatur exeunte τῆς ἥθης bien-
nio, quod excipiebat alterum biennium τῶν περι-
πόλων.

21.
Idem : Ὅτι νόμος ἐστὶν ὑπὲρ μ΄ ἔτη γενόμενον
ορηγεῖν παισὶν, Αἰσχίνης τε ἐν τῷ χατὰ Τιμάρχου
(c. 5) φησὶ καὶ ᾿Αριστοτέλης ἐν τῇ ᾿Αθηναίων πολι-

, * . . rr"
τεία. Photius et Suidas eadem , testium nominibus
omissis, ἡ

22.

& /, e Ὁ e
Idem : Πρόεδροι ἐχληροῦντο τῶν (ὑπὸ τῶν em.

Vales. cum Lex. Rhet.) πρυτάνεων xo0' ἑχάστην.

πρυτανείαν (1. ἐχχλησίαν) εἷς ἐξ ἑκάστης φυλῆς πλὴν

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

τῆς πρυτανευούσης, οἵτινες τὰ περὶ τὰς ἐχκλησίας Ou).
χουν. ᾿Εχαλοῦντο δὲ πρόεδροι, ἐπειδήπερ προήδρευον
τῶν ἄλλων ἁπάντων. Πολλάκις δ᾽ ἐστὶ τοὔνομα παρὰ
τοῖς ῥήτορσιν, ὡς xal παρὰ Δημοσθένει ἐν τῷ xac.
᾿Ανδροτίωνος καὶ Αἰσχίνη ἐν τῷ κατὰ Κτησιφῶντος. ὦ
Ὅτι δ᾽ 6 καλούμενος ἐπιστάτης χληροῖ αὐτοὺς, εἴρη Ὁ
χεν ᾿Αριστοτέλης ἐν ᾿Αθηναίων πολιτεία. ᾿

Καθ’ ἑκάστην πρυτανείαν] x. &. ἐχχλησίαν em. Ὁ
Luzacus De Socrate cive p. 97, quod probatur ex
Lex. Rhet. p. 290. Photius quoque duabus glossis ^.
v. Πρόεδροι eadem proferens , in altera habet &odw- 7
cíav, dum in altera est πρυτανείαν. Cf. schol. ad 7
Demosthen. e cod. Bavarico, Orat. Gr. tom. IH, —
p. 104 ed. Reisk. ; schol. ad /Eschin. C. Ctesiph. —
p.247 sq. ed. Bekk, Pollux VIII, 96 : Ὅταν ot
πρυτάνεις τὸν δῆμον ἢ τὴν βουλὴν συνάγωσιν, «οὗτος
(6 ἐπιστάτης) ἐξ ἑκάστης φυλῆς πρόεδρον ἕνα χληροῖ,
μόνην τὴν πρυτανεύουσαν ἀφιείς. Suidas v. Πρόεδροι..
Recentiorum libros laudat Hermann l. 1. $ 127. |
Schomann, Antiq. p. 217, 9; De comitiis p. 85.

22 ἃ.

Harpocration : Πρυτανείας" ᾿Αντιφῶν £y τῷ πρὸς
Νικχοχλέα. "ἔστι δὲ ἀριθμὸς ἡμερῶν ἣ πρυτανεία ἤτοι
Ac' ἢ λε΄, καὶ ἑκάστη φυλὴ πρυτανεύει. Διείλεχται δὲ
περὶ τούτων Ἀριστοτέλης ἐν τὴ ᾿Αθηναίων πολιτεία.
Cf. Suidas v. Πρυτανείας. phos

23.

Idem : ᾿Ἐπιστάτης. Δύο εἰσὶν oí χαθιστάμενοι
ἐπιστάται, Ó μὲν Ex πρυτάνεων χληρούμενος, ὃ δὲ ἐκ
τῶν προέδρων,, ὧν ἑχάτερος τίνα διοίκησιν διοικεῖ δεδή-
λωχεν ὁ ᾿Αριστοτέλης ἐν ᾿Αθηναίων πολιτείᾳ.

Cf;Pollux VIII, 96 : ᾿Επιστάτης δ᾽ ἐστὶν εἷς τῶν πῥυ-,
τάνεων, ὃ χλήρῳ λαχών. Δὶς δὲ οὐχ ἔξεστι γενέσθαι τὸν
αὐτὸν ἐπιστάτην. ἔχει δὲ οὗτος τῶν ἱερῶν τὰς χλεῖς, Ὁ
ἐν οἷς τὰ χρήματα xol τὰ γράμματα. Sequuntur quae ^
in antecedente fragm. adscripsi. — Suidas y. Ἔπι-
στάτης : Τῶν πρυτάνεων εἷς ὃ λαχὼν ἐπιστάτης EM-
γετο. Δὶς δὲ τὸν αὐτὸν ἐπιστῆσαι οὐχ ἐξῆν. Φυλάσσει,
δὲ τοῦ ἱεροῦ τὰς χλεῖς, ἐν ᾧ τὰ δημόσια χρήματα...

20.

Περίπολος,, circuitor. Aristoteles in Rep. Atheniensium ,
de ephebis verba faciens sic ait : « Altero anno concione in
theatro convocata, ephebi, clypeo et hasta pro concione
accepta, terram Atticam perlustrant et. in castellis ver-
santur. » Observa Aristotelem putare ephebos per annum in
excubiis mansisse , /Eschinem per biennium,

21.

Lex jubet ut. puerorum choragi annum etatis quadrage-
«mum excesserint, uti /Eschines in oratione contra Ti-
marchum dicit, et Aristoteles in Rep. Atheniensium.

22.
Proedri à prytanibus , quoties nova habebatur ecclesia ,

sorte legebantur, ex qualibet tribu unus (excepta ea qu;e.
prytaniam gerebat) : qui curabant ea quae ad comitia po-
puli pertinebant. Appellabantur autem πρόεδροι, quod pri
mam pre reliquis sedem tenebant. Frequens nomen est.
apud oratores, ut apud Demosthenem in orat. contra An- —
drotionem et apud /Eschinem contra Ctesiphontem. Eum
autem qui vocabatur ἐπιστάτης, proedros sorte legisse.
Aristoteles in Atheniensium rep. dicit. A
23. -

Duo constituti sunt Epistatze, unus e prytanibus sorte.
lectus, alter ex proedris. De functionibus et horum et illo-
rum exposuit Aristoteles in Rep. Atheniensium. |

r3 *

2t Ἐπ ἫΝ 36.

ATHENIENSIUM

ἔτι μὲν (τὰ γράμματα addit Telephus ap. Eust.)
xoi τὴν δημοσίαν σφραγῖδα " ἐπειδὰν δὲ oi πρυτάνεις
συναγάγωσι τὴν βουλὴν ἢ τὸν δῆμον, ὃ ἐπιστάτης χλη-
got προέδρους ἐννέα ( τῆς πόλεως add. Teleph. 1. 1.)
ἀπὸ φυλῆς ἑχάστης ἕνα, πλὴν τῆς πρυτανευούσης, xoi
πάλιν Ex τῶν ἐννέα τούτων ἐπιστάτην ἕνα κληροῖ xat τὸ
πρᾶγμα παραδίδωσι" οὗτος δὲ εἰσάγει τὴν δίκην, καὶ
ἐπιμελεῖται χατὰ νόμον πάντα γενέσθαι, χαὶ μηδὲν
παραλειφθῆναι πρὸς τὸ διδαχθῆναι τοὺς διχαστάς. Ea-
dem hzc Eustathius ad Odyss. P, 455, e Telepho
tradit, qui ipse suasumpserit ex Aristotele. Cf. etiam
Ε΄ Etym. M. s. v.

1 2^.

Harpocration : 'O γραμματεὺς πῶς τε καθίστατο
καὶ τί ἔπραττεν, ὡς τῶν γραμμάτων τ᾽ ἐστὶ κύριος,
καὶ τὰ ψηφίσματα τὰ γενόμενα φυλάττει, καὶ τὰ ἄλλα
πάντα ἀντιγράφεται, καὶ παραχάθηται τῇ βουλῇ, δε-
δήλωχεν ᾿Αριστοτέλης ἐν ᾿Αθηναίων Πολιτεία.

Cf. Pollux VIII, 98 : Γραμματεὺς ὃ κατὰ πρυ-
τανείαν χληρωθεὶς ὑπὸ τῆς βουλῆς ἐπὶ τῷ τὰ γράμματα
φυλάττειν καὶ τὰ ψηφίσματα, xol ἕτερος ἐπὶ τοὺς νό-

μοὺς ὑπὸ τῆς βουλῆς χειροτονούμενος. Ὃ δὲ ὑπὸ τοῦ
᾿ δήμου αἱρεθεὶς γραμματεὺς ἀναγινώσχει τῷ τε δήμῳ
- xol τῇ βουλῇ. — Suidas : Γραμματεύς" οὗτος πρά-
* ξεως μὲν οὐδεμιᾶς ἦν χύριος, ὑπανεγίνωσχε δὲ τῇ
βουλῇ καὶ τῷ δήμῳ τὰ πραττόμενα᾽ ὃ δ᾽ ἀντιγραφεὺς
χαὶ οὗτος ἀπὸ τοῦ γράφειν παρὰ τῇ βουλῇ ὠνόμασται.
Lex. Rhet. ap. Bekk. An. p. 185. 226. Hermann.
-.127; Schormann., Ant. p. 218.

25. ' ,

- Jdem : Ἀντιγραφεὺς, ὃ χαθιστάμενος ἐπὶ τῶν
χαταύαλλόντων τινὰ τῇ πόλει χρήματα, ὥστε ἄντι-
γράφεσθαι ταῦτα. Δημοσθένης ἐν τῷ χατ᾽ ᾿Ανδρο-
τίωνος (5. 70), καὶ Αἰσχίνης ἐν τῷ χατὰ Κτησιφῶν-
τος (5. 25). Διττοὶ δὲ ἦσαν ἀντιγραφεῖς, ὃ μὲν τῆς
διοικήδεως, ὥς φησι Φιλόχορος (fr. 61), ὃ δὲ τῆς βου-
— λῆς, ὥς ᾿Αριστοτέλης ἐν ᾿Αθηναίων πολιτείᾳ. Eadem
— ex parte Suidas s. v. Cf. Pollux VIII, 99 : Ἄντι-

RESPUBLICA. 113
γραφεὺς, πρότερον μὲν αἱρετὸς, αὖθις δὲ χληρωτὸς ἦν.
Καὶ πάντα ἀντεγράφετο παραχαθήμενος τῇ βουλῇ.
Bekker. Anecd. I, p. 410. Hermann. 1, 1.
18; Scheemann., 1. l. p. 218, 16.

26.

127,

Idem v. Πάρεδρος : ᾿Αριστοτέλης δ᾽ ἐν τῇ ᾿Αθηναίων
πολιτείᾳ φησί" « Λαμέάνουσι δὲ παρέδρους ὅ τε ἄρχων
καὶ 6 πολέμαρχος, δύο ἑχάτερος οὺς ἂν βούληται " xal
οὗτοι δοχιμάζονται ἐν τῷ δικαστηρίῳ πρὶν παρεδρεύειν,
xol εὐθύνας διδόχσιν ἐπὰν παρεδρεύωσιν {παρεδρεύ--
σωσι Β6ΚΚ,). Eadem Photius, Suidas.

Cf. Pollux VIII, 92 : Πάρεδροι δ᾽ ὀνομάζονται
οὺς αἱροῦνται ἄρχων xat βασιλεὺς καὶ πολέμαρχος, δύο
ἕχαστος οὺς βούλεται. Δοχιμασθῆναι δ᾽ αὐτοὺς ἐχρῆν
ἐν τοῖς πενταχοσίοις, εἶτ᾽ ἐν δικαστηρίῳ, Προσαιροῦν-
ται δὲ xol γραμματέα, ὃς ἐννόμῳ διχαστηρίῳ χρίνε-
ται. Ex hi$ supplendus locus Harpocrat. Cf. Sui-
das, Photius, Hesych. s. v.; Hermann. 8 138, 12;
Schoemnann. p. 345, 15.

2^.

Idem : Eic ἐμφανῶν κατάστασιν, ὄνομα
δίκης ἐστὶν ὑπὲρ τοῦ τὰ ἀμφισθδητήσιμα εἶναι ἐν
φανερῷ (ϑπὲρ τοῦ τὰ ἀμφισδητούμενα ἐν φανερῷ
ποιῆσαι codd. D. E. et Suidas). Ἰσαῖος ἐν τῷ περὶ
τοῦ Φιλοχτήμονος χλήρου. Ὁ δὲ ᾿Αριστοτέλης ἐν τῇ
᾿Αθηναίων πολιτείᾳ πρὸς τὸν ἄρχοντά φησι λαγχά-
γεσθαι ταύτην τὴν δίχην, τὸν δὲ ἀνχχρίνοντα (ἀνα-
χριθέντα cod. N.) εἰσάγειν εἰς τὸ διχαστάριον.

Cf. Pollux VIII, 33 : ?Hy δὲ 86e. xal εἰς ἐμφα-
νῶν χατάστασιν,, ὁπότε τις ἐγγυήσαιτο ἢ αὐτόν τινα ἢ
τὰ χρήματα. V. Meier. et Schoemann. d. Att. Process
p. 663 et 374 sqq. In universum de causis ad
archontis jurisdictionem pertinentibus v, Her-
mann, $ 138.

- 27 ἃ.

Idem : Δατεῖσθαι τὸ μερίζεσθαι, οἱ δὲ δατη-
ταὶ olovet μερισταί, Τὸ δὲ εἰς δατητῶν αἵρεσιν

εἰδός τι δίκης ἐστίν * ὁπότε γὰρ χοινωνοῖέν τινες ἀλλή"

ANC. 24.

— —. pe scrib:e electione atque officio, quod tabularum pe-
- pes eum potestas , et decretorum factorum custodia fuerit ,
- ceteraque omnia contra scripserit ac senatui assederit,
— Aristoteles docuit in Rep. Atheniensium.

᾿ς Contrascriptor, qui prepositus est illis, qui civitati
.. pecuniam solvunt, ut eam transcribat. Sic Demosthenes
— ἴῃ oratione contra Androtionem , et JEschines contra Cte-
- siphontem. Erant autem bini, unus administrationis, ut
—— &it Philochorus, alter senatus, ut Aristoteles dicit in Rep.

. Afheniensium. . .

ἯΙ 26.

Aristoteles in Rep. Atheniensium scribit : « Archon et
FRAGMENTA HIST. GR. — VOL. H«

Polemarchus binos singuli assessores suo arbitratu sunmiunt;
atque hi in judicio ante munus initum explorantur, et ra-
tiones reddunt munere functi. »

27.

Εἰς ἐμφανῶν xxv&ovaci, manifestatio vel actio ad exhi-
bendum, litis nomen est quae ob id intendebatur, ut ea,
de quibus esset controversia, in apertum proóducerentur.
Iszeus in oratione de hereditate Philoctemonis. Aristoteles
vero in Rep. Atheniensium dicit apud archontem hanc

actionem intendi , qui re excusea in forum eam introdücat.
27 a.

Δατεῖσθαι, dividere, δατηταὶ vero quasi divisores. Porro
εἰς δατητῶν αἵρεσιν, ad. divisorum electionem , est judicii
forma. Quoties enim ex iis qui societatem coiissent, com-

5

ARISTOTELIS

λοις, χαὶ οἱ μὲν βούλοιντο διανέμεσθαι τὰ χόινὰ, ol
δὲ μὴ, ἐδικάζοντο οἱ βουλόμενοι τοῖς μὴ βουλομένοις
προχαλούμενοι εἰς δατητῶν αἵρεσιν. Λυσίας ἐν τῷ πρὸς
᾿Ἰλλεξίδημον, εἰ γνήσιος, καὶ ᾿Δριστοτέλης ἐν τῇ ᾿Αθη-
ναίων —— Cf. Pollux VIII, 136.

Etym. M. : Δατητὴς, παρὰ Ἀττιχοῖς Ó διανε-
μητής. ioeosinc.

Lex. Rhetor. p. 567, 28 : Εἰς δατητῶν [αἵρε-
ew], πρόχλησις νεμέσεως ἢ κληρονομίας ἢ ἢ χοινοῦ τι-
νὸς ἀγορασμοῦ " [δατηταὶ γὰρ 1 ἐπὶ τῶν διανεμόντων
τὰ χοινά τισιν, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ ᾿Αθηναίων πο-
λιτεία " « Δίχαι λαγχάνονται πρὸς τὸν ἄρ χοντα ἄλλαι
τινὲς xa 5, εἰς δατητῶν αἵρεσιν, ὅταν [ὃ uiv θέλη,
& δὲ] μὴ θέλη τὰ κοινὰ ὄντα νέμεσθαι. »

Sic locum constituit Meierus (Fragm. Lex. Rhet.
Hal. 1844, P. 13). Codex : Εἰς δατητὸν πρόκλησις...
ἀγορασμοῦ ἐπὶ τῶν... λαγχάνονται πρὸς τὸν ἄρχοντα
ἀλλ᾽ εἴ τις καὶ ἐς δατητῶν αἵρεσιν, ὅταν μὴ θέλῃ χοινὰ
τὰ ὄντα νέμεσθαι. Proeterea Meierus : « Pro ἀγο-
ρασμοῦ, quod hic non emendi actum, sed rem em-
ptam significat, malis forsitan ἄλλου, verum ea voce
comprehenduntur omnia quzcunque non heredi-
tate ad. duorum pluriumve commune dominium
perveniant; etenim post hereditatem emptio in-
primis: causa communis dominii esse solet. »

Ceterum de archontis officiis ita Pollux VIII, 89:
Ὁ δὲ ἄρχων διατίθησι μὲν Διονύσια xal Θαργήλια μετὰ
τῶν ἐπιμελητῶν δίχαι δὲ πρὸς αὐτὸν λαγχάνονται
χαχώσεως, παρανοίας, εἰς δατητῶν αἵρεσιν, ἐπιτροπῆς
ὀρφανῶν, ἐπιτρόπων χαταστάσεις, χλήρων xol ἐπιχλή--
ρων ἐπιδικασίαι" ἐπιμελεῖται δὲ xa τῶν γυναιχῶν, at
ἂν φῶσιν ἀπ᾽ ἀνδρὸς τελευτῆς χύειν" xal τοὺς οἴχους
ἐχμισθοῖ τῶν ὀρφανῶν. "ἔστι δὲ ἐπώνυμος οὗτος, χαὶ
ἀπ᾽ αὐτοῦ ὃ χρόνος ἀριθμεῖται.

(14

27 b.

Harpocration : ᾿Ἐπιμελητὴς τῶν "n στηρίων
παρ᾽ ᾿Αθηναίοις 6 λεγόμενος βασιλεύς... ᾿Δριστοτέλης
ἐν ᾿Αθηναίων πολιτεία φησὶν οὕτως " « Ὁ δὲ βασιλεὺς
πρῶτον μὲν τῶν μυστηρίων ἐπιμελεῖται μετὰ τῶν ἐπι-
μελητῶν, οὖς ὃ δῆμος ἐχειροτόνει (1, χειροτονεῖ), B^ μὲν
ἐξ ᾿Αθηναίων ἁπάντων, ἕνα δ᾽ ἐξ Εὐμολπιδῶν, ἕνα
δ᾽ ἐχ ἹΚηρύχων. »

FRAGMENTA.

Cf. Pollux VIIT, 90 : Ὁ δὲ βασιλεὺς μυστηρίων
προέστηκε μετὰ. τῶν ἐπιμελητῶν, χαὶ Ληναίων χαὶ
ἀγώνων. τῶν ἐπὶ λαμπάδι" καὶ τὰ περὶ τὰς πατρίους.
θυσίας διοικεῖ, Δίχαι δὲ πρὸς αὐτὸν λαγχάνονται
ἀσεδείας, ἱερωσύνης, ἀμφισδητήσεως᾽ καὶ τοῖς γένεσι -
xa τοῖς ἱεροῖσι πᾶσιν αὐτὸς δικάζει, xal τὰς τοῦ φόνου
δίχας elc Ἄρειον πάγον εἰσάγει, καὶ τὸν στέφανον ἀπο-
θέμενος σὺν αὐτοῖς δικάζει, Προαγορεύει δὲ τοῖς ἐν ai-
τία ἀπέχεσθαι μυστηρίων χαὶ τῶν ἄλλων νομίμων"
δικάζεὶ δὲ xol τὰς τῶν ἀψύχων δίκας, Τὴν δὲ συνοι-
χοῦσαν αὐτῷ βασίλισσαν καλοῦσιν.

οὗ.

Harpócration : Πολέμαρχ 06, ἀρχή τις ἦν παρ᾽
᾿Αθηναίοις οὕτω καλουμένη. Ἔστι δὲ εἷς τῶν ἐννέα ἀρ-
χόντων. ᾿Αριστοτέλης δ᾽ ἐν τῇ ᾿Αθηναίων πολιτείᾳ διεξ-
ελθὼν ὅσα διοικεῖ ὃ πολέμαρχος, « Πρὸς ταῦτα, φη-
ai, αὐτός τε εἰσάγει δίκας τάς τε ἀποστασίου χαὶ
ἀπροστασίου καὶ χλήρων καὶ ἐπικλήρων τοῖς μετοίχοις,
χαὶ τἄλλα ὅσα τοῖς πολίταις ὃ ἄρχων, ταῦτα τοῖς με-
τοίχοις ὃ πολέμαρχος. »

Eadem, missa Aristotelis mentione, ex Harpocr.
Suidas et Photius v. Πολέμαρχος ; hine migrarunt
in schol. Aldin. ad Aristoph. Vesp. 1042.

Eundem Aristotelis locum iterum Harpocration
tangit v. Ἀ προστασίου : ᾿Αποστασίου δίχη τίς ἐστι κατὰ
τῶν ἀπελευθερωθέντων δεδομένη τοῖς ἀπελευθερώσασιν,
ἐὰν ᾿Αφιστῶνταί τε ἀπ᾽ αὐτῶν ἢ ἕτερον ἐπιγράφωνται
προστάτην; χαὶ ἃ χελεύουσιν οἵ i νόμοι μὴ ποιῶσιν. Καὶ
τοὺς μὲν ἁλόντας δεῖ δούλους εἶναι, τοὺς δὲ νικήσαντας
τελέως ἤδη ἐλευθέρους... Ἀριστοτέλης δ᾽ ἐν ᾿Αθηναίων
πολιτεία περὶ τοῦ πολεμάρχου γράφει τουτί" « Οὗτος
δὲ εἰσάγει δίκας τάς τε τοῦ ἀποστασίου xat ἀπροστασίου
xod χλήρων xa ἐπιχλήρων. » Cf: Idem. ν. Hyeuovia
δικαστηρίου.

Cf. Pollux VIII, 91 : Ὁ δὲ πολέμαρχος θύει μὲν
᾿Αρτέμιδι ἀγροτέρα καὶ τῷ " EvuaAto , διατίθησι δὲ τὸν
ἐπιτάφιον ἀγῶνα τῶν ἐν πολέμῳ ἀποθανόντων, καὶ τοῖς
περὶ Ἁρμόδιον ἐναγίζει. Δίκαι δὲ πρὸς αὐτὸν λαγχά-
νονται μετοίχων, ἰσοτελῶν, [ξένων, add. Meier, | προ-
ξένων χαὶ διανέμει τὸ λαχὸν, ἑχάστη φυλῇ τι μέρος * "
τὸ μὲν διαιτηταῖς παραδιδοὺς, εἰσάγων δὲ δίκας ἀπο-
στασίου, ἀπροστασίου, χλήρων, μετοίχων. --- Photius

munem rem dividere volebant, litem intendebant iis qui
recusabant , in jus vocantes ad divisorum electionem. Ly-
sias in oratione contra Alexidemum , si modo genuina est,
et Aristoteles in Rep. Athen.

Δατητής apud Atticos vocatur divisor, teste Aristotele.

Aristoteles in Republ. Atheniensium : « Actiones ad ar-
« ad divisorum electionem, » si alter vult, alter non vult ea
quie communia sunt dividere. »

27 b.
Curator mysteriorum apud Athen. erat. ὁ βασιλεὺς (rex

chontem pertinent tum alice quaedam tum ea quze dicitur :*

sacrorum). Aristoteles in Rep. Athen. sic ait : « Rex cu-

raf primum mysteria cum curatoribus, qui a populo

creantur numero quattuor, duo ex omnibus civibus Athe-

niensibus , tertius ex Eumolpidis, quartus e Cerycibus. »
28.

Polemarchus , magistratus erat Athenis, unus de novem -
archontibus. Aristoteles] in Rep. Atheniensium, quae polemar- -
chus administret persecutus : « Ad haec, inquit, Polemarchus
introducit causas detrectati et neglecti patrocinii et heredi x à
tatum et pupillarum heredum inquilinis; ét omnino quod-
cunque archon civibus, id praestat inquilinis polemarchus. »

*

ode amen c MAR T gracia
ame

y

"

ATHENIENSIUM RhESPUBLICA,

v. Πολέμαρχος ( glossa altera) : Οὗτος τὸ μὲν παλαιὸν
τῶν ἐν πολέμοις ἡγεῖτο" ἀφ᾽ οὗ χαὶ τὴν κλῆσιν ἔχει"
ὕστερον δὲ τῆς ἡγεμονίας ἐκείνης ἀφαιρεθεὶς, προειστή-
χει μὲν τῶν τε ξένων xal τῶν μετοίχων " οὐχ ἤμειψε
δὲ τὴν χλῇσιν. Vide Schoemann. 1. 1. p. 244, 7. 260,
29; Hermann. $ 128, 8.

29.

Harpocration : Θεσμοθέται... ᾿ἈΑρχή τίς ἐστιν
᾿Αθήνησιν ἢ τῶν θεσμοθετῶν ἕξ τὸν ἀριθμὸν ὄντων "
εἰσὶ δὲ ἐκ τῶν χαλουμένων θ΄ ἀρχόντων. Καλοῦνται
δὲ φως, ὅτι τῶν νόμων τὴν ἐπιμέλειαν εἶχον" θε-
σμοὶ δὲ ἐχαλοῦντο οἱ νόμοι, ὡς προείπομεν (v- Θε-
σμός). Ὅτι δὲ τοὺς νόμους οὗτοι διώρθουν Xa. ἐνιαυτὸν
ἕχαστον, εἴρηχεν Αἰσχίνης τε ἐν τῷ κατὰ Κτησιφῶντος
(6 58) καὶ Θεόφραστος ἐν γ΄ Νόμων. Ὁ δὲ ᾿Αριστοτέ-
λης ἐν τῇ (ἐν τῇ α΄ 'A0. cod. A) ᾿Αθηναίων πολιτεία
διέρχεται ὅσα οὗτοι πράττουσιν.

20.

Lex. Rhetor. p. 670, 15 : Θεσμοθετῶν ἀνά-
χρισις. Κατὰ ᾿Αριστοτέλην οἵ θεσμοθέται ἐκ τῶν θ'
ἀρχόντων, αὐτοὶ ἕξ ὄντες" οἵ δὲ λαχόντες ὑπὸ τῆς βου-
λῆς τῶν πενταχοσίων χαὶ τοῦ δικαστηρίου δοχιμάζον-
ται, πλὴν τοῦ γραμματέως, ἐρωτώμενοι τίνες αὐτῶν
πατέρες, ὁμοίως καὶ δήμων τίνων εἰσὶ, χαὶ εἰ ἔστιν
αὐτοῖς Ἀπόλλων πατρῷος καὶ Ζεὺς ἕρχειος, xad εἰ τοὺς
γονέας ἢ εὖ ποιοῦσι, xal εἰ τὰ τέλη τελοῦσι, χαὶ eb τὰς
ὑπὲρ τῆς πατρίδος στρατείας ἐστρατεύσαντο" πάντα οὖν
[adde ταῦτα] & ἀνάχρισιν εὐλόγως ὠνόμασαν. e

Cf. Pollux VIII, 85 : "ExaAetxo δέτις Θεσμοθετῶν
ἀνάχρισις, εἰ ᾿Αθηναῖοι εἰσὶν ἑκατέρωθεν ἐ ἐκ τριγονίας,
χαὶ τὸν δῆμον πόθεν, χαὶ εἰ Ἀπόλλων ἔστιν αὐτοῖς
πατρῷος καὶ Ζεὺς ἕρχειος, καὶ εἰ τοὺς γονέας εὖ ποιοῦσι,
καὶ εἰ ἐστράτευνται ὑπὲρ τῆς πατρίδος. καὶ εἰ τίλημα
ἔστιν αὐτοῖς. E. nnper δὲ 5 βουλὴ, ὥμνυον δὲ οὗτοι
πρὸς "n βασιλείῳ στοᾷ 1j ἐπὶ τοῦ λίθου ( cf. fr. 13),
og! ᾧ τὰ τάμλεῖα (sic cod. Schotti; ; reliqui ἐφ᾽ ᾧ τε),
᾿συμφυλάξειν τοὺς νόμους. xai μὴ δωροδοχήσειν, ἢ
χρυσοῦν ἀνδριάντα ἀποτῖσαι" εἶτα ἐντεῦθεν εἰς τὴν

᾿ἀχρόπολιν ἀνελθόντες ὥμνυον ταὐτά. V. Dinarch. C.

Aristog. $ 17. — « Pro ὑπὸ βουλῆς codex Lex.

115

Rhet. ὑπὲρ 8. — Verba πλὴν τοῦ γραμματέως revo-
canda videntur post αὐτοὶ ἕξ ὄντες : quo enim nunc
leguntur loco, turbant sententiam; postremum
post πάντα οὖν desideres ταῦτα. Jam vero quod
apud Dinarchum est , εἰ τὰ ἱερὰ πατρῷα ἔστιν, ex-
plicationem accipiunt ab iis, qua hic grammaticus
et Pollux habent : εἰ Ἀπόλλων ἔστιν αὐτοῖς πατρῷος
καὶ Ζ. €.; contra ea Pollucis εἰ τὸ (uva ἔστιν αὖ-
τοῖς, explicatio est ejus, in quo cum hoc lexico Di-
narchus conspirat, εἰ τὰ τέλη τελεῖ; denique Dinar-
chi εἰ τὰς στρατείας ὑπὲρ τῆς πόλεως ἐστράτευνται. ve-
rius videtur quam aut Pollucis εἰ ἐστρατεύοντο [ἐστρά-
veuyz&t dedit Bekker, ] ὑπὲρ τῆς πατρίδος, aut hujus
grammatici τὰς ὑπὲρ πατρίδος στρ. ἐστρατεύσαντο. »

M. H. Meier. Fragm. lex. Rhet. Hal. 1844.
31.

Harpocration. v. Δωροξενία : Καὶ Ἀριστοτέλης
δ᾽ ἐν τῇ ᾿Αθηναίων πολιτεία περὶ τῶν θεσμοθετῶν λέγων
γράφει τουτί: « Εἰσὶ δὲ xai γραφαὶ πρὸς αὐτοὺς, ὧν
παράστασις τίθεται, ξενίας χαὶ δωροξενίας, ἄν τις δῶρα
δοὺς ἀποφύγη τὴν συχοφαντίαν (scr. τὴν ξενίαν). »

Idem v. gendi verba Aristotelis plenius
exhibet ita : « Εἰσὶ δὲ γραφαὶ πρὸς αὐτοὺς, ὧν πα-
ράστασις τίθεται, Eevinc xoi δωροξενίας,, ἄν τις δῶρα
δοὺς ἀποφύγη τὴν ξενίαν, καὶ ψευδεγγραφῆς xat ψευ-
δοχλητίας xo βουλεύσεως καὶ ἀγραφίου (ἀργυρίου codd.
plurimi, γραφίας Suidas) χαὶ μοιχείας. » Eadem Sui-
das v. Κατάστασις. Alia supplentur e Photio.

Lex. Rhetor. (ad calcem Photii Lex.) p. 674,8 :
Ξενίας γραφὴ xal δωροξενίας διαφέρει. ᾿Ἀριστοτέλης
ἐν τῇ ᾿Αθηναίων πολιτείᾳ φησὶ, περὶ τῶν θεσμοθετῶν
διαλεγόμενος" « Εἰσὶ δὲ χαὶ γραφαὶ πρὸς αὐτοὺς, ὧν
παράστασις τίθεται, ξενίας καὶ δωροξενίας" ξενίας μὲν
ἐάν τις κατηγορῆται ξένος εἶναι, δωροξενίας δὲ ἐάν τις
δῶρα διδοὺς ἀ ἀποφύγη τὴν ξενίαν. »

Πρὸς αὐτοὺς, ὧν ΠΡ προ Meier.; codex : περὶ
αὐτοῖς ὧν περιστάσεις. Verba ξενίας μὲν... δωροξενίας
δὲ apud Harpocrationem kbrarius omisit , patet
quonam erroris genere. Pro διδοὺς ex Harpocra-
tione reponendum δοὺς censet Meierus, Idem : «Si

29.

Thesmothetze, Atheniensium magistratus, numero erant
sex , ex novem archontibus , quos dicunt. Nomen inde sor-
titi sunt, quod legum curam habebant ; nam θεσμοί, ut ante
diximus, appellabantur leges. Hi quotannis leges emen-
dabant, ut docuit /Eschines in oratione adv. Ctesiphontem
et Theophrastus in libro tertio de Legibus. Munia eorum re-
censet Aristoteles in Rep. Atheniensium.

a0.
Secundum Aristotelem Thesmothetze ex novem archonti-

buserant sex numero (non annumerato scriba ). Qui sorte

€reati a senatu quingentorum et a dicasterio examen subi-
bant, quo interrogabantur, quinam eorum patres, cujus-

nam demi essent , num Apollo ipsis esset Patricius et Juppi-
ter Herceus, nuin parentes suos bene haberent , censumque
solverent, et pro patria militassent. Haec omnia ἀνάχρισιν
(inquisitionem ) merito nominabant.

91.

Aristoteles in Rep. Atheniensium de Thesmothetis dicens
scribit haec : « Actiones apud eos intenduntur in quibus
Parastasis sive sacramenta deponebantur, peregrinitatis, pe-
regrinitatis dono tentata (et illius quidem , si quis peregri-
nus esse accusatur, hujus vero, si quis dona dando hauc
peregrinitatis actionem devitare studet), false relationis,
ementite citationis, insidiarum, deleti nominis et adul-
terii. »

$5.

ἅ10

cui displiceat, inquit , τὴν ξενίαν, et malit pro eo
rescribi τὴν ξενίας, uti Lex. Rhetor. p. 238, 56 in
simili causa habet ἀγῶνα ξενίας, is teneat ξενίαν
eadem breviloquentia dictum videri pro ἀγῶνα
ξενίας, ut προξενία et ἀτέλεια pro ψήφισμα προξενίας,
, ἀτελείας dicebatur. »

Cf. Harpocratio v. “Ἡγεμονία δικαστηρίου : Ἄλλαι
πρὸς ἄλλους τῶν ἀρχόντων ἐλαγχάνοντο δίκαι, τὰς
δὲ ἀπενεχθείσας αἱ ἀρχαὶ χατὰ τὸν αὐτῆς ἑχάστη νόμον
εἰσῆγον εἰς δικαστήριον ἡγουμένη xa προεστῶσα , οἷον
πρὸς μὲν τὸν ἄρχοντα αἱ τῶν ὀρφανῶν xat τῶν ἐπιχλή-
ρων, πρὸς δὲ τὸν βασιλέα ai τῆς ἀσεδείας, πρὸς δὲ τὸν
πολέμαρχον τοῦ ἀποστασίου xaX ἀπροστασίου, πρὸς δὲ
τοὺς θεσμοθέτας αἵ τῆς ξενίας τε καὶ δωροξενίας xal συ-
χοφαντίας χαὶ δώρων xal ψευδεγγραφῆς xat ὕόδρεως
χαὶ μοιχείας χαὶ βουλεύσεως χαὶ ἄλλων. Que item
exscripsit Suidas s. v. Plura de ὙΠοβπιοῖδο-
tisex codem haud dubie Aristotele, dat Pollux
ὙΠ, 87, 88 : Οἱ μὲν θεσμοθέται προγράφουσι
πότε δεῖ διχάζειν τὰ διχαστήρια " χαὶ τὰς εἰσαγγελίας
εἰσαγγέλλουσιν εἰς τὸν δῆμον xal τὰς χειροτονίας, xat
τὰς προθολὰς εἰσάγουσι xat τὰς τῶν παρανόμων γρα--
φάς" xal εἴ τις μὴ ἐπιτήδειον νόμον γράψειε, καὶ
στρατηγοῖς εὐθύνας. Γίνονται δὲ γραφαὶ πρὸς αὐτοὺς
ξενίας, δωροξενίας, δώρων, συχοφαντίας, ψευδοχλητείας,
Ψευδεγγραφῆς, βουλεύσεως, ἀγραφίου, μοιχείας" εἰσά-
γουσι δὲ xai δοκιμασίαν ταῖς ἀρχαῖς, καὶ τοὺς ἀπε--
ψηφισμένους, xai τὰς ἐχ τῆς βουλῆς καταγνώσεις, xot
δίχας ἐμποριχὰς xol μεταλλιχὰς, καὶ ἐὰν δοῦλος χα-
χῶς ἀγορεύη τὸν ἐλεύθερον, xat ταῖς ἀρχαῖς ἐπιχλη-
ροῦσι τὰ διχαστήρια᾽ τὰ ἴδια καὶ τὰ δημόσια" καὶ τὰ
σύμδολα τὰ πρὸς τὰς πόλεις χυροῦσι, xai δίκας τὰς
ἀπὸ cup. ev εἰσάγουσι, xol τὰς τῶν ψευδομαρτυρίων
τῶν ἐξ ᾿Δρείου πάγου. Cf. Photius p. 670, 14 ed.
Porson., Bekker. Anecd. I, p. 264.

32.

Lex. Rhetor. p. 672,2 : Κυρία ἣ ἐκκλησία:
Δημήτριος 6 Φαληρεὺς ἐν τῷ δευτέρῳ Περὶ τῆς A0-
ναίων νομοθεσίας * * (15 fere litt, spatium ) πλεῖστα
ἐχρημάτιζεν ἢ μέγιστα τῶν xowOv: ἀλλ᾽ ἐνὴν τὸν O£-
δεμένον φησίν" εἰκότως δ᾽ ἄν τις αὐτῷ ἐπιτιμήσειεν
εἰ (τί) γὰρ ἂν πότε χυρίας ἐκκλησίας τοὺς ᾿Αθηναίους
νομίσαι ἐν * * ( 10 fere litt. ) ἐμίσθουν * * (10 fere
litt. ). Ἄμεινον οὖν Ἀριστοτέλει [ πείθεσθαι 7" τὰς γὰρ
ἀρχὰς ἐν ταῖς χυρίαις ἐχχλησίαις φησὶν [ἐπι]χειροτο-
νεῖσθαι, χαὶ τὰς εἰσαγγελίας [τὸν βουλόμενον ποιεῖσθαι
sive εἰσαγγέλλειν 1, xal τὰ ἄλλα ( τὰς ἄλλας cod. ) τῶν

ἀναγχαίων χρηματίζειν * [ χρηματίζειν δὲ 1 xol περὶ

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

σίτου, [καὶ περὶ τῆς ] φυλακῆς τῆς χώρας, xot τὰς
ἀπογραφὰς τῶν δημευομένων ἀναγιγνώσχειν χαὶ τὰς
λήξεις ( δείξεις cod. ) τῶν κλήρων " ἐπὶ δὲ τῆς ὀστρα-
χοφορίας προχειροτονίαν δίδοσθαι, εἰ δοχεῖ ἢ μὴ [εἰσ-
φέρειν τὸ ὄστραχον ]. | : :
Ad hzc Meierus p. 21 : « Initio malo χυρία ἐχ-
χλησία. — Deietrii Phalerensis orationi integri-
tatem reddant acutiores ; qus enimipse perspexisse

mihi videor, perpauca sunt, veluti qued rescri- -

pserim : πλεῖστα £0. καὶ μέγιστα ; deinde restitue-
rim : ἐπιτιμήσειεν " τί γὰρ dv ποτε... νομίσειεν, Quum
vero χρηματίζειν primum in prytanes cadat, id
est in prytanum proedros, quatenus hi potissimum :
cum populo agebant (sic enim concilianda vide-
tur lex ap. Dem. C. Mid. p. 517, qua prytanes
jubentur χρηματίζειν, cum ipsius oratoris explica-
tione, qui τοὺς προέδρους χρηματίζειν dicit, ut hie
definite dixerit, quod in lege minus accurate si—
gnificatum sit; cf. Scheemann. Antiqq. p. 221, 4),
dein in senatum quingentorum (sic Demosthen.
De cor. p. 285, 1 : Πρὶν ἐχείνην (i. e. τὴν βουλὴν)
χρηματίσαι xal προδουλεῦσαι. Lycurg. C. Leocr.
5. 37, βουλὴν... χρηματιοῦσαν περὶ φυλαχῆς. Pol-
lux. VIIL, 144, ἣ βουλὴ ἐχρημάτισεν), denique,
certe apud grammaticos, populus ipse , quatenus
cum eo in concione agebatur, χρηματίζειν dicatur
( Pollux VIII, 96 ) : satis apparet quod subjectum
ad ἐχρημάτισεν desideretur, non posse esse nisi
aut τὴν βουλὴν aut τὸν δῆμον, quorum ut hoc pra- -
feram , ipsum lemma glosse persuadet : spatium
igitur XV literarum sic suppleverim { φησίν" « δ᾽
μὲν γὰρ δῆμος]. Verum etiam in verbis ἀλλ᾽ ἐνὴν
τὸν δεδεμένον, φησὶν, ubi malim certe τόν τε δῆμον,
gravius latet uleus neque minima labes; quz enim
post φησὶν leguntur, non Demetrii sunt, sed ad
Demetrium refellendum pertinent, » — Ego De-
metrium tale quid dixisse suspicor ; [Κυρία ἐχχλη-
σία, οὐχ ἐν ἢ ] πλεῖστα ἐχρημάτιζον ἢ μέγιστα τῶν
χοινῶν, ἀλλ᾽ ἐν ἣ τὰς τῶν δημευομένων [ ἀπογραφὰς
ἀνεγίγνωσχον xoi τὰ μισθώσιμα ἐμίσθουν 7" εἰκότως
δ᾽... ἐπιτιμήσειε" τίς γὰρ ἄν ποτε χυρίας ἐχχλησίας
[καλέσαι τοὺς ᾿Αθηναίους νομίσειεν [ ἐν αἷς τὰ μι-
σθώσιμα ] ἐμίσθουν [καὶ * * * ]. "Apetvov οὖν XtÀ. —
Pergit Meierus : « Feliciori mihi contigit esse in
Aristotelis fragmento sanando , quod ut hodieque
restituendum videtur, ita jam ante aliquot annos
(in Proemio tabulis scholarum univ. Hal. pra-
misso, 1835-36 ) significavi rescribendum esse. »
Sequitur locus Aristotelis ita constitutus, uti a no-
bis exaratus est. Lacun: signa in codice sunt nulla.

32.
Praestat. Aristoteli fidem habere. Is enim dicit in χυρίαις
ἐχχλησίαις magistratus confirmari ( si bene rem gesserint ;
sin minus, abrogari), et causas de criminibus publicis ad

populum deferri , deque reliquis necessariis agi, et de fru-

mentis, de custodia regionis, et libellos publicatorum — |

recitari et sortes hereditatum, et decerni num ostracismi -
habendi causa sit necne.

ATHENIENSIUM RESPUBLICA.

Libellum illum Meieri Lutetiz inspicere nom li-
cuit,
33.

Harpocration v. Κυρία ἐχχλησία : Τίνες δὲ αἱ χύ-
ριαι ἐχχλησίαι, ᾿Αριστοτέλης δεδήλωχεν ἐν τῇ Ἀθη-
ναίων πολιτείᾳ, λέγων τοὺς πρυτάνεις συνάγειν τὴν
βουλὴν χαὶ τὸν δῆμον, τὴν μὲν βουλὴν ὁσημέραι,
πλὴν ἐάν τις ἀφέσιμος (ἄφετος Pollux ) 7; , τὸν δὲ 07-
e τετράχις τῆς πρυτανείας ἑχάστης. « Προγράφουσι

» φησὶ, xai χυρίαν ἐχχλησίαν, ἐν k δεῖ τὰς ἀρχὰς

ein ot δοχοῦσι μὴ χαλῶς ἄρχειν, καὶ πεοὶ

- QuAaxT δὲ τῆς χώρας. » Καὶ τὰς εἰσαγγελίας ἐν ταύτη

τῇ ἡμέρᾳ τοὺς βουλομένους ποιεῖσθαί φησι, καὶ τὰ
ἑξῆς. |

Ex Harpocratione sua habent Photius p. 191, r,
Suidas et Etym. M, s. v. Cf. Hesychius atque
Polux VIHI, 95, quem ex Aristotele hausisse

.non dubium est : Τῶν δ᾽ ἐχκλησιῶν ἣ μὲν κυρία,
ἐν 3| τὰς ἀρχὰς ἐπιχειροτονοῦσιν, εἴπερ καλῶς ἄρ-
χουσιν, ἢ ἀποχειροτονοῦσιν " ἐν 5 xo τὰς εἰσαγγελίας

ὃ βουλόμενος εἰσαγγέλλει, xo τὰς ἀπογραφὰς τῶν δη-.

- μευομένων ἀναγιγνώσχουσιν oí πρὸς ταῖς δίκαις, xal
τὰς λήξεις τῶν χλήρων. Ἡ δὲ δευτέρα ἐχχλησία ἀνεῖται
τοῖς βουλομένοις, ἱκετηρίαν θεμένοις, λέγειν ἀδεῶς
περί τε τῶν ἰδίων xal τῶν δημοσίων. Ἢ δὲ τρίτη χή-
ρυξι καὶ πρεσδείαις ἀξιοῖ χρηματίζειν, οὃς δεῖ πρότε--
ρον τοῖς πρυτάνεσιν ἀποδοῦναι τὰ γράμματα. Ἧ δὲ
τετάρτη περὶ ἱερῶν xat ὁσίων.

*. Pollucem festinanter exscripsit schol. in /Eschin.
— C. Tim. p. 124, 1 , p. 729 Reisk. — « Quod ad
φυλαχὴν τῆς χώρας, de qua in χυρίαις ἐχχλησίαις
relatum esse Aristoteles scribit, de ea luculenter
disseruit. Boeckhius ( UrZunden über d. Seewesen
p. 467), quibus illud unum addo, pertinuisse eo
inprimis φυλαχτήρια,, in quibus versari solitos esse
. peripolos idem Aristoteles ap. Harpocrat. v. Περί--
πολος ( fr. 20) narrat; hi enim, ut ait Pollux VIII,
— τοῦ, περιήεσαν τὴν χώραν φυλάττοντες. » Meier. ]. 1.
᾿ς Ceterum alia tradit, neque unam, sed tres ecclesias
χυρίας agnoscit, adeo ut χυρίας non distinxerit ab

— erdinariis (ἐννόμοις) omnibus, schol. Aristoph.

E - Acharn. 19 ( undesua Suidas s. v. ) : Εἰσὶ δὲ νόμι-
᾿ς μοι ἐχχλησίαι at λεγόμεναι (χύριαι adde ex Suida)

ttz

τρεῖς τοῦ μηνὸς Ἀθήνησιν, $ πρώτη χαὶ ἣ δεκάτη xai
ἣ τριακάς. Εἰσὶ δὲ xoi πρόσχλητοι συναγόμεναι κατά
τινα ἐπείγοντα πράγματα. Αἱ μὲν οὖν νόμιμοι καὶ
ὡρισμέναι ἐχχλησίαι χύριαι λέγονται, ὡς ἔφαμεν, at
δὲ πρὸς τὰ χατεπείγοντα συναγόμεναι σύγχλητοι. Haec
ad tempora posteriora spectare videntur. Ceterum
v. Scheemann. De comitiis p. 29 sqq., Antiqq. juris
publ. p. 226 sqq. et Hermann. $Staatsalterth.
$ 128, ibique laudatos.

34.

Schol. Aristoph. Plut. 278 : Περὶ τοῦ παραδιδο-
μένου τοῖς εἰσιοῦσιν εἰς τὸ δικαστήριον συμύόλου
᾿Αριστοτέλης ἐν τῇ ᾿Αθηναίων πολιτείᾳ οὕτω γράφει"
« Τοῖς γὰρ δικαστηρίοις χρῶμα " * " ἐπιγέγραπται
ἐφ᾽ ἑκάστῳ ἐπὶ τῷ σφηχίσχῳ τῆς εἰσόδου. Ὃ δὲ λαῤὼν
τὴν βαχτηρίαν βαδίζει εἰς δικαστήριον τὸ ὁμόχρουν μὲν
τῇ βαχτηρία, ἔχον δὲ τὸ αὐτὸ γράμμα, ὅπερ ἐν τῇ
βαλάνῳ. ᾿Επειδὰν δὲ εἰσέλθη, va paa Oven σύμόολον
δημοσίᾳ παρὰ τοῦ εἰληχότος ταύτην τὴν ἀρχήν. »

« Post χρῶμα, ab Hemsterhusio'male in γράμμα
mutatum , lacunam indicavit Dobrzus. Quas for-
tasse sic est explenda ut scribatur, τοῖς γὰρ διχαστη-
ρίοις χρῶμά τέ ἐστιν ἴδιον ἑχάστῳ , καὶ γράμμα ἐπι-
γέγραπται ἐπὶ τῷ σφηκίσχῳ τῆς εἰσόδου. Non est
aliunde cognitus hic usus vocabuli σφηχίσχος, quod
in σφηνίσχῳ mutandum videbatur Schoeemanno
( Dissertat. de sortitione judicum ap. Athen. ad
schol. Arist. Plut. e. 77. Gryphiswaldice 1820)

15, male illud pro ἀέτωμα s. ἀετὸς accipienti.
Supercilium januc interpretatur Beeckhius Corp.
Inscr. vol. I, p. 341. Mihi non de toto supercilio
intelligendum esse videtur, sed de lapide vel ligno
quod in medio supercilio Janu: paululum eminet
superciliumque cunei instar in duas partes dividit :
quod et σφηχίσχος et σφηνίσχος apte dici potuit.
Huic igitur cuneo inscripta fuit litera dicasterii,
quemadmodum hodie numerum zdium non raro
inscribi videmus. » DiNponrius. — τὸ δμόχρουν] Cf.
schol. Vesp. 1105 : ᾿Εδίδοντο δὲ xai βαχτηρίαι τοῖς
διχασταὶς δμόχροοι τοῖς δικαστηρίοις, ὅπου ἑχάστους εἰσ-
ελθόντας διχάζειν ἔδει, ἵνα τὸν διαμαρτάνοντα ἀπελέγξη
τὸ χρῶμα. Bekker. Anecd. p. 220, 17. — «ἣν βάλα-
vov glandem sive globulum esse arbitror, in summa

33.

Quo fuerint conciones χύριαι, quas vocant, in Rep.
Atheniensium docet Aristoteles; dicit vero prytanes sena-
tum et populum convocare , et senatum quidem quotidie,
nisi dies nefastus sit; populum vero quater intra spatium
uniuscujusque prytaniv. « Proscribunt autem etiam χυρίαν
ἐχχλησίαν, in qua magistratus abrogant qui male munere

: suo fungi videantur, et de regionis custodia agunt. » Porro

— Siquis publice nomen alicujus deferre velit, hoc eo die fa-
Ε΄ eere licet.

34.

De tessera quam judices in dicasterium ingredientes ac-
cipiebant, Aristoteles in Rep. Atheniensium sic scribit :
« Unumquodque dicasterium suum habet colorem , ( suam-
que literam) qua: in supercilio janux inscripta legitur.
Judex vero, sumto scipione, in id ingreditur dicasterium,
quod eodem quo scipio ille colore est, eandemque ha-
bet literam, quae glandi scipionis inscripta est. Ingressus
deinde tesseram accipit ab eo, cui munus hoc demanda-
tum est,

ARISTOTELIS

scipionis parte impositum, de quo ornamenti
genere cf. Herodot. I, 195; et exstant hodieque,
precipue in vasis quz dicuntur Etruscis, scipionum
in hunc modum ornatorum exempla. Huic igitur
scipionis glandule inscripta erat dicasterii nota. »
Scuogwax l.l p. 15. — παραλαμθάνει oóp oov ]
CI. schol. ad v. 277 : Εἰσελθοῦσιν ἑκάστῳ σύμέολον
δίδοται δημόσιον παρὰ τῆς ἐπὶ τούτῳ εἰληχυίας ἀρχῆς,
ἵν᾽ οἱ ἐξιόντες χαὶ τοῦτο προφέροντες λαμάνοιεν τὸν
δικαστιχὸν μισθόν. — Cf. Hermann. $ 134; Schee-
mann. Antiq. p. 265.

118

35.

Harpocration : Διαμεμετρημένη ἡμέρα᾽ μέ-
τρον τι ἐστὶν ὕδατος πρὸς μεμετρημένον ἡμέρας διά -
στημα ῥέον. ᾿Εμετρεῖτο δὲ τῷ Ποσειδεῶνι μηνί" πρὸς
δὴ τοῦτο ( ὡς δὴ τούτῳ Suidas; ὡς etiam Harpocr.
cod. antiquissimus ) ἠγωνίζοντο of μέγιστοι καὶ περὶ
τῶν μεγίστων ἀγῶνες. Διενέμετο δὲ τρία ( εἰς τρία alii
codd. ) μέρη τὸ ὕδωρ, τὸ μὲν τῷ διώχοντι,, τὸ δὲ τῷ
φεύγοντι, τὸ δὲ τρίταν τοῖς δικάζουσι. "Uva δὲ σαφέ-
στατα αὐτοὶ οἱ ῥήτορες δεδηλώχκασιν, ὥσπερ xal Αἰσχί-
νης ἐν τῷ χατὰ Κτησιφῶντος (p. 587, cap. 63).
᾿Αριστοτέλης δ᾽ ἐν τῇ ᾿Αθηναίων πολιτείᾳ διδάσχει
περὶ τούτων, Σχεπτέον δὲ τὸ παρ᾽ ᾿Ισαίῳ ἐν τῷ xac
᾿ἘΕλπαγόρου, πῶς (ὃς cod. E.) μεμετρημένης τῆς
ἡμέρας δτὲ μέν φησι χωρὶς ὕδατος γίνεσθαι τοὺς ἀγῶ-
νας, ὁτὲ δὲ πρὸς ὕδωρ.

Ex Harpocratione sua habet Suidas s. v. Cf.
Pollux IV, 166; schol. ad Demosthen. De corona
p. 265 ed. Bekker. ; Xenophon. Hellen. I, 7, 24;
Hermann. 1. 1. $ 142, 5. Rhetorum locos notavit
Küsterus ad Suidam 1. 1.

.36.

Harpocration v. Τετουπημένη : Ἀριστοτέλης &v^
$ , , Ὁ
᾿Αθηναίων πολιτεία γράφει ταυτί: « ψῆφοι δέ εἶσι
* 5" , » E
χαλχαῖ, αὐλίσχον ἔχουσαι ἐν τῷ μέσῳ, αἵ μὲν ἡμίσειαι
» ; € N 6L S ς δὰ /
τετρυπημέναι, αἵ δὲ ἡμίσειαι πλήρεις. Ot δὲ λαχόντες

FRAGMENTA.

ἐπὶ τὰς ψήφους, ἐπειδὰν εἰρημένοι ᾧσιν οἱ λόγοι ; πα-
ραδιδόασιν ἑχάστῳ τῶν δικαστῶν β΄ ψήφους, τετρυπη-᾿
μένην xal πλήρη; φανερὰς ὁρᾶν τοῖς ἀντιδίχοις, ἵνα μήτε
πλήρεις μήτε πάντῃ τετρυπημένας λαμόδάνωσιν. »

37.

Lex. Rhet. p. 670, 30 : Ἶσαι αἵ ψῆφοι αὐτῶν"
ἐγένοντο δὲ ἴσαι ψῆφοι, "* ὡς Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Ἀθη-
ναίων πολιτείᾳ" « Καὶ ἦσαν τοῦ μὲν διώχοντος αἱ τε--
τρυπημέναι, τοῦ δὲ φεύγοντος od πλήρεις" ὁποτέρῳ δ᾽ ἂν

πλείους γένωνται, οὗτος ἐνίκα " ὅτε δὲ ἰσαι, ὃ φεύγων.

ἀπέφυγεν * » ὡς xol Θεοδέχτης ἐν τῇ Σωχράτους ἀπο.
λογία.

Meierus : « Malim ἶσαι αἱ ψῆφοι αὐτῷ ἐγένοντο. »
᾿Αριστοτέλης ἐν τῇ "A0. πολιτείᾳ" « Καὶ ... ἀπέφευ-
γεν. » Οὕτως xol Θεοδέχτης, ut σαι ἐγένοντο lemma
constituant derivatum ex /Eschin. C. Ctesiph. $ 555,
verba autem xal... ἀπέφευγεν ipsius sint Aristote-
lis, » Ceterum. cf. Hermann. 1. 1. $ 143; O. Mül-
ler. Addend, ad edit. /Eschyl. Eumenid.

38.

Schol. Aristophan. Equit. 1150 : Kv μὸς ὃ ἐπὶ
τοῦ χαδίσχου εἰς ὃν τὰς ψήφους καθίεσαν ἐν τοῖς Otxa-
στηρίοις... Ὕστερον δὲ ἀμφορεῖς δύο ἵσταντο ἐν τοῖς δι-
χαστηρίοις, ὃ μὲν χαλχοῦς, ὃ δὲ ξύλινος - xol ὃ μὲν
χύριος ἦν, 6 δὲ ἄκυρος. "ἔχει δὲ xot 6 χαλχοῦς, ὥς φησιν
᾿Αριστοτέλης. διερρινημένον ἐπίθεμα, sig τὸ αὐτὴν
μόνην τὴν ψῆφον χαθίεσθαι. Cf. Hesych. : Κημὸς, τὸ
ἐπιτιθέμενον τῇ τῶν δικαστῶν ὑδρία πεπλεγμένον
πῶμα, παρόμοιον χώνη. Photius et Suidas : K.,-
πλέγμα χωνοειδὲς, δι’ οὗ χαθιᾶσιν oi δικασταὶ τὴν
ψῆφον. In. medio operculo erat. foramen tantum,
quantum ad excipiendum calculum sufficiebat ;
ipsi foramini vero superimpositum erat quasi in-
fundibulum, ut tutius et commodius calculi injici:
possent. Ita bene Grashof. in censura libri Neu-
manniani in Jahn. Jahrb. 1829, lI, p. 160. Cf.
Steph. Thes. v. Kquóc.

35.

Διαμεμετρημένη ἡμέρα, Est mensura quaedam aqua ad
definitum diei spatium fluens : quae mense Posideone men-
surabatur. Ad aquam istam judicia de causis maximi mo-
menti habebantur. Aqua autem in tres dividebatur partes,
quarum una actori, altera reo, tertia judicibus assignaba-
tur. Id luculentissime ipsi rhetores declarant, uti v. c.
AXschines in oratione contra Ctesiphontem. Aristoteles vero

est , singulis judicibus binos tradunt caleulos, perforatum |
et solidum, idque adversariis inspectantibus, ne judices |
vel ambos solidos vel ambos perforatos accipiant. »
37.
Aristoteles in Rep. Athen. : « Calculi accusantis perfo- |
rati, rei vero solidi erant. Cui plures erant, is vincebat; -
sin iequales, reus absolvebatur. » | L
38.

de his exponit in Rep. Atheniensium.
᾿ 36. ^
Aristoteles in Rep. Atheniensium scribit haec : « Sunt au-
tem calculi aerei, auliscum in medio habentes, quorum
dimidia vars perforata , dimidia solida. Ceterum ii quibus
lioc demandatum est , postquam perorata utrimque causa

Κημὸς erat super urna, in quam calculi a judicibus inji-
ciebantur. Postea duas in judiciis collocabant amphoras, -
alteram seneam , alteram ligneam ; illa rata, hoc irrita, -
JEnea quoque, ut Aristoteles dicit, operculum habet. per- -
limatum in tantum, ut foramen ipsum solummodo calcu-
lum imnmitti sinat. Te du

eO
v"

A'THENIENSIUM

39.

Harpocration : Διαιτηταί.., Εἰσὶ δὲ οἱ διαιτηταὶ
ἕτεροι τῶν διχαστῶν" οὗτοι μὲν γὰρ ἐν δικαστηρίοις
ἐδίκαζον ἀποδεδειγμένοις καὶ τὰς ἀπὸ τῶν διαιτητῶν
ἐφεσίμους ἔκρινον, οἱ δὲ διαιτηταὶ πρότερον χλήρῳ
'λαχόντες 3) ἐπιτρεψάντων αὐτοῖς τῶν χρινομένων τοῖς
χρινομένοις διήτουν. Καὶ εἰ μὲν ἤρεσχε τοῖς ἀντιδίχοις,

τέλος εἶχεν dj δίκη εἰ δὲ μὴ, τὰ ἐγχλήματα χαὶ τὰς.

, ὶ Ἁ P. , y δὲ Y T ,
προχλήσεις xal τὰς μαρτυρίας, ἔτι δὲ xoi τοὺς νόμους
A i] » λ , € , 5 6 ὰ / 2 ót
x&i τὰς ἄλλας πίστεις ἑκατέρων ἐμόαλόντες εἰς xaót-
σχους χαὶ σημηνάμενοι παρεδίδοσαν τοῖς εἰσαγωγεῦσι
Ov δικῶν, Λέγει δὲ περὶ αὐτῶν ᾿Αριστοτέλης ἐν ᾿Αθη-

ναίων πολιτεία.
Cf. Pollux VIII, 126 : Διαιτηταὶ δὲ ἐκ τῶν ὑπὲρ
ἑξήχοντα ἔτη γεγονότων ἐχληροῦντο, xat ἐπεχληροῦντο
, - € , « 5 ͵ * , e^ id
αὐτοῖς ai δίαιται" xol ἀτιμία, ἀφώριστο τὸ μὴ διαι
" ^ τ Ll
τήσαντι τὴν ἐπιχληρωθεῖσαν δίαιταν" τῶν δ᾽ ἐν ἱεροῖς
πάλαι οὐδεμία δίκη πρὶν ἐπὶ διαιτητὰς ἐλθεῖν εἰσήγετο"
ἔλεγον δὲ ἐπιτρέψαι δίαιταν, καὶ ἣ δίαιτα ἐκαλεῖτο ἐπι-
τροπή᾽ ἣ δὲ ἔφεσις αὐτῶν εἶ εἰς δικαστήριον ἐγίγνετο,
"εἰς ἐχῖ ἃς ψή ἑμαλόντες ἰδία ἑκατέρας τοὺ
εἰς ἐχῖνον τὰς ψήφους ἔμδαλοόντες tota ρᾶς τοῦ

e , / : E. /

φεύγοντος xal τοῦ διώχοντος χατεσημαίνοντο * ἐλάμθα-
νον δὲ oi διαιτηταὶ δραχμὴν παρὰ τοῦ χρίνοντος τὴν
καλουμένην παράστασιν, ἐγγράψαντος αὐτοῦ ἐν γραμ-
ματείῳ τὸ ἔγκλημα xa τὸ τίμημα - ἐλάμόανον δὲ χαὶ
ἑτέραν ὑπὲρ τῆς ἀντωμοσίας. Schol. in Platon.
p. 457 Bekk. ; Bekker. Anecd. I , p. 335. Hermann.
l. 1. $ 145; Schoemann. Antiq. p. 266 et 284 sq.

Ao.

Schol. Aristoph. Vesp. 1437 : Ὁ ἐχῖνος, ἄγγος
τι χαλχοῦν ἢ καὶ ἐκ χεράμου, εἰς ὃ χαθιᾶσιν οἵ διαιτη-
ταὶ τὰ γραμματεῖα τῶν μαρτυριῶν, ἅ τινες ἐμαρτύρη-
ἴσαν, καὶ χατασημηνάμενοι μετὰ ταῦτα, εἰ ἐγχληθείη
1j δίαιτα, τοῖς δικασταῖς ἐπεδίδουν. "T'oU δ᾽ ἄγγους τού-
τοῦ xal Δημοσθένης μνημονεύουσι καὶ ᾿Δριστοτέλης.

— . Scholiastam exscripserunt Photius et Suidas s. v.

Harpocration : '"Eyivoc ἔστι μὲν ἄγγος τι, εἰς ὃ τὰ
οἡραμματεῖα τὰ πρὸς τὰς δίκας ἐτίθεντο" Δημοσθένης ἐν
τῷ πρὸς Τιμόθεον μνημονεύει "ToU. ἄγγους τούτου xal
᾿Αριστοτέλης ἐν τῇ ᾿Αθηναίων πολιτεία.

NE ν

BESPUBLICA. 119

Confer Polluc. VIII, 17; Lex. Rhet. in. Bekk.
An, p. 258, 5; Stephan. Thesaur. s. v; Hermanr.
$ 141, 12; Schoemann., p. 281.

41.

. Harpocration : Κατὰ δήμους δικαστάς. Περὶ
τῶν χατὰ δήμους διχαστῶν, ὡς πρότερον μὲν ἦσαν
τριάχοντα, χαὶ χατὰ δήμους περιιόντες ἐδίκαζον, εἶτα
ἐγένοντο τεσσαράχοντα, εἴρηκεν ᾿Αριστοτέλης ἐν τῇ
᾿Αθηναίων πολιτείᾳ.

Pollux VIII, τοο : Ot δὲ τεσσαράχοντα πρότερον
μὲν ἦσαν τριάχοντα, oi περιιόντες χατὰ δήμους τὰ μέ-
χρι δραχμῶν δέκα ἐδίκαζον, τὰ δὲ ὑπὲρ ταῦτα, διαι-
τηταῖς παρεδίδοσαν. Μετὰ δὲ τὴν τῶν τριάχοντα ὀλιγαρ-
χίαν μίσει τοῦ ἀριθμοῦ τῶν τριάχοντα τεσσαράχοντα
ἐγένοντο, Cf. Aristot. Pol. IV, 13, ». Hermann.
$ 146.

41 ἃ.

"75 e

Pollux VIII, 62 : ἔφεσις 36 ἐστιν, ὅταν τις ἀπὸ
διαιτητῶν ἢ ἀρχόντων ἢ δημοτῶν ἐπὶ δικαστὴν £97, , ἢ
ΟῚ ^ Ὁ Sx τ “2 Ν , $. "X

ἀπὸ βουλῆς ἐπὶ δῆμον, ἢ ἀπὸ δήμου ἐπὶ δικαστήριον,
ἢ ἀπὸ δικαστῶν ἐπὶ ξενιχὸν δικαστήριον" ἐφέσιμος
δ᾽ ὠνομάζετο ἣ δίκη * αὗται δὲ xat ἔχχλητοι δίκαι ἐχα-
λοῦντο. Τὸ δὲ παρακαταδαλλόμενον ἐπὶ τῶν ἐφέσεων,
ὅπερ οἱ νῦν παραδόλιον χαλοῦσι, παράδολον Ἄριστο-

τέλης λέγει.
42,

A . ^ 5 P] , 5
Harpocration : Ἐπιμελητὴς £p m optov.. Agt-

/ 351) H "Us ^ , LZ
στοτέλης" « ᾿Κμπορίου δ᾽ ἐπιμελητὰς ι΄ χληροῦσιν,
τούτοις δὲ προστέταχται τῶν τε ἐμπορίων ἐπιμελεῖ-
σθαι, χαὶ τοῦ σίτου τοῦ χαταπλέοντος εἷς τὸ ᾿Αττιχὸν
ἐμπόριον τὰ β' μέρη τοὺς ἐμπόρους ἀναγχάζειν εἷς τὸ
ἄστυ χομίζειν. » Eadem in Bekk. Anecd. I, p. 255,

ubi post δέκα τὸν aoiüpóv.adduntur : ἑχάστου ἔτους

χαθιστάμενοι. Cf. Boeckh. OEcon. Civil. Athen.
tom. I, p. 50 sq. Hermann. 136.

43.

Harpocration : ᾿Αγορανόμοι, oi τὰ χατὰ τὴν

89.
Arbitri a judicibus diversi fuerunt ; nam judices in assi-
gnatis foris judicarunt , litesque ab arbitris ad se translatas
discreverunt ; arbitri vero ante sorte lecti quam ii, quorum

- de re agitur, se iis permitterent, arbitrium reddiderunt, et

silitigantibus placuisset, finem liti imposuerunt ; sin mi-
nus, crimina et citationes et testimonia et leges et alias
- utriusque probationes in echinum conjectas atque obsigna-

fas litium introductoribus tradiderunt. De quibus Aristo-

teles disserit in Rep. Atheniensium.
E : 40.

Echinus, vas aeneum vel etiam figulinum, in quod depo-
nebant arbitri tabulas testimoniorum , et quod obsignatum

tum quum in judicium res vocaretur, judicibus tradebant.
Vasis hujus mentionem faciunt et Demosthenes et Aristo-
teles.

: 41.

De judicibus χατὰ δήμους, qui primum triginta, deinde
quadraginta fuerunt, et singulos pagos obeuntes jus dicebant,
Aristoteles scripsit in Rep. Athen.

42.

Aristoteles : « Decem emporii curatores sorte legunt , qui-
bus id negotii datum est, ut emporiorum curam habeant
et frumenti, quod in Atticum emporium advehatur, duas
partes in urbem mercatores deferre cogant. »

120

ἀγορὰν ὥνια διοιλοῦντες ἄρχοντες... ᾿Αριστοτέλης δ᾽ ἐν
᾿Αθηναίων πολιτείᾳ χληροῦσθαί φησι e' μὲν εἰς Πειραιᾶ,
ε΄ δὲ εἰς ἄστυ. In Blancardi editione perperam le-
gitur : ιε΄ δὲ εἰς ἄστυ, qui lectio neque in codd.
Bekkeri invenitur, neque aliunde se commendat.
V. Boeckh. C. Inscr. I, p. 337 B. Cf. schol. Ari-
stoph. Av. 723; Theophrast. ap. Photium etSuidam
v. Κατὰ τὴν ἀγοράν; Hermann, 150, 9; Scheemann.
p. 246.
A5.

Harpocration : Σιτοφύλαχε e ἀρχή τις ἦν Αθή-
νησιν ἥτις ἐπεμελεῖτο ὅπως ὃ σῖτος δικαίως πραθήσεται
xa τὰ ἄλφιτα χαὶ οἵ ἄρτοι. Ἦσαν δὲ τὸν ἀριθμὸν ιε΄, []
uiv ἐν ἄστει, &' δ᾽ ἐν Πειραιεῖ, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν
᾿Αθηναίων πολιτεία,

[{] addidit Valesius. Apud Photium postrema
exhibentur ita :
[v] ἐν ἄστει, ε΄ δὲ ἐν Πειραιεῖ, ὕστερον δὲ À' μὲν ἐν
ἄστει, ε' δὲ ἐν Πειρατεῖ, ὡς "Ap. ἐν A0. πολ. Cf, Pol-
luc. VI, 36 et Bekk. Anecd. I, p. 30o. Boeckh.
OEcon, Athen. I; 91; Hermann. 150, 11.

45.

Idem : Μετρονόμοι. Ἄρχή τις ᾿Αθήνησίν ἐστιν
ἣ τῶν μετρονόμων, ὡς Δείναρχος ἐν τῷ χατὰ Ka-

λισθένους. Ἦσαν δὲ τὸν ἀριθμὸν ιε΄, εἰς μὲν τὸν Πει-
ραιὰ ι΄, ε΄ δ᾽ εἰς ἄστυ, εἰχον δὲ τὴν ἐπιμέλειαν ὅπως

δίχαια εἴη τὰ μέτρα τῶν πωλούντων, ὡς χαὶ Ἄρι-
στοτέλης ἐ ἐν ᾿Αθηναίων πολιτεία δηλοῖ,

ιε΄ μὲν εἰς Πειραιᾶ, θ΄ (ἐννέα, quod natum ex e ').8 δὲ
εἰς ἄστυ cod, D. Paris, Ita etiam Suidas s. h. v., ubi
tamen unus liber pro θ΄ habet v, Photius s. v. :
ἦσαν δὲ τὸν . ἀριθμὸν δεχαπέντε μὲν εἷς Πειραιᾶ, ἐν-
νέα δὲ εἰς ἄστυ, εἴ altera glossa ἄρχοντες ἦσαν
δέχα τὸν ἀριθμὸν, ὧν πέντε μὲν ἐν ἄστει, πέντε δὲ ἐν
Πειραιεῖ, Hoc etiam in Lex. Seg. ap. Bekk. Aned.
p. 278,25. — Ceterum dubitari vix potest cum
Boeckhio, OEcon. Civ. Ath. 1, p. 52, scribendum
esse ap. Harpocrat. εἰς μὲν τὸν Πειραιὰ πέντε, δέχα
δ᾽ εἰς ἄστυ. Cf, Hermann. l. l. 152, 12.

ἦσαν δὲ τὸν ἀριθμὸν πάλαι μὲν te 2

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

46. *

Harpocration : Ἀστυνόμος. Δημοσθένης xack
Τιμοχράτους (5. 112, p. 735, το). Δέκα φησὶν el-
ναιτοὺς ἀστυνόμους ᾿Αριστοτέλης ὁ ἐν τῇ ᾿Αθηναίων πολι-

τεία , &' μὲν ἐν Πειραιεῖ, ε΄ δ᾽ ἐν ἄστει. 'Πούτοις δέ φησι, 2i

Viu περί τε τῶν αὐλητρίδων xo ψαλτριῶν xol τῶν ἡ
χοπρολόγων καὶ τῶν τοιούτων. Cf. Aristot. Polit, VI,
4, 65 Boeckh. C. I. E, ». 2397; Schubart, De dil.
P. 88; Hermann. 150, 75; Schoemann. p. 246.

47-,

Phot. Lex. : Πεζὰς μόσχους: ἀντὶ τοῦ ἑταίρας -
ἐλέγοντο γάρ τινες οὕτως, ὡς Ἀριστοτέλης ἕν πολιτείᾳ “
τὰς χωρὶς ὀργάνων. ΚΚάνθαρος Συμμαχία" « Αὐλητρίδα
πεζήν »" καὶ Εὔπολις Κόλαξι. Huc pertinet quz in
sequentibus p. 405, 1 alieno loco s. v. Πεζή legun-
tur : Τὰς ἑταίρας τὰς μὴ μουσιχὰς, ἀλλ᾽ ἄνευ ὀργά-
voy xai de; πεζὰς καλοῦσιν. Cf. Hesych. : Πεζὰς
μόσχους" οὕτως ἐχάλουν τὰς μισθαρνούσας ἑταίρας
χωρὶς, ὀργάνου. Ptym. M. p. 658, 36 : Πεζαὶ &cot-
ραι at χωρὶς ὀργάνων εἰς τὰ συμπόσια φοιτῶσαι. €t.
schol. Eur. Alc. 460.

47 a.

Etym, M. Ἱεροποιοί (60}}. Lex. Rhet, in Bekk.
An, p. 265 et Photius s. v. ), χληρωτοὶ ἄρχοντες
εἰσὶ δέκα τὸν ἀριθμὸν, οὗ τά τε μαντεύματα ἵεροθε-
τοῦσι (ἱεροθυτοῦσι, Lex. Rhet. et Phot. ), κἄν τι χαλ-

'λιερῆσαι δέη͵, χαλλιεροῦσι μετὰ τῶν μάντεων, xal -

θυσίας τὰς νομιζομένας ἐπιτελοῦσι xal τὰς πενταετηρέ-
δας ἁπάσας, πλὴν Παναθηναίων. ᾿Γαῦτα ᾿Αριστοτέλης᾽
ἱστορεῖ ἐν τῇ ᾿Αθηναίων πολιτεία, Deinde citato De-
mosthene p. 47, 13, addit : Μὴ ἀγνοῶμεν δὲ ὅτι xal
ἄλλοι εἰσὶν ἱεροποιοὶ τῶν σεμνῶν θεῶν τὸν ἀριθμὸν δέχα
(οἱ τὸν ἀριθμόν εἰσιν ἀόριστοι Phot. ). Idque confir-
mat citato Denfosthene p. 552, 6 et Dinarcho.
Cf. Pollux VHI, 107 : Δέκα ὄντες ( sc. of ἱεροποιοὶ)
οὗτοι ἔθυον θυσίας τὰς πενταετηρίδας, τὴν εἰς Δῆλον,
τὴν ἐν Βραυρῶνι, τὴν τῶν Ἣραχλειδῶν (CH ρακλείων 9),
τὴν ᾿Ελευσίναδε. Hermann. Staatsalt. 150, τ; Got-
tesdienstliche Alterth. xy, τὸ. 62, x1 et 13. De
Διονυσίων ἐπιμελητῶν v. fr. 97 b.

43. :

Agoranomi, magistratus qui res in foro venales admi-
nistrant. Aristoteles in Rep. Atheniensium sorte eligi dicit,
quinque in Pirceeum , €t quinque in urbem.

44.

Sitophylaces , magistratus erat Athenis, qui curabat ut
frumentum, farine et panes justo pretio venderentur;
eorumque quindecim erant, decem in urbe, quinque in
Pirceeo , uti Aristoteles in Rep Athen. monet.

45.

Metronomi , magistratus Athenis, qui mensuris prafecti,
teste Dinarcho in oratione adversus Callisthenem. Erant
autem quindecim , decem ( quinque ) in Piraceo, quinque

( decem ) in urbe; curabantque ut mensure» vendentium
justa essent, quod Aristótelés quoque in Rep. Athen. docet.
46.

Decem esse astynomos Aristoteles dicit in Athen. Rep. .
quinque in Pyraeeo, quinque in urbe ; curze iis esse dicit
tibicinas , psaltrias , stercorilegos et lioruin similes. '

41. 3

Πεζὰς μόσχους meretrices quasdam appellabant, ut Ari
stoteles in ( Athen.) Rep. dicit, eas scilicet, quae. absque -
musicis instrumentis artem suam quasi nudam creta "

RT ian 4

Sacrifici, magistratus sorte lecti decem numero, qui -

vaticintorum causd sacra instituunt , et si litare oporteat,

ATHENIENSIUM

47 b.

Athenxus VI, p. 2335 E: Ἀριστοτέλης δ᾽ ἐν τῇ Me-
θωναίων (Ἀθηναίων corr. Grashof. p. 158) πολιτεία,
Tiapáctrot, φησὶ, τοῖς μὲν ἄρχουσι δύο καθ᾽ ἕκαστον
ἦσαν' τοῖς δὲ πολεμάρχοις εἷς. Τεταγμένα δὲ ἐλάμόανον
παρ᾽ ἄλλων τέ τινων καὶ τῶν ἁλιέων ὄψον. » Cf. Preller.
ad Pol. p. 117 , Hermann. Gottesd. 4/t. 36, 19.

48-

Harpocration : T a (a c. Ἀρχή τις παρ᾽ ᾿Αθηναίοις.
ἦν οἱ ταμίαι, v τὸν ἀριθμόν. Παραλαμόάνουσι δ᾽ οὗτοι
τό τε ἄγαλμα τῆς ᾿Αθηνᾶς καὶ τὰς Νίχας xo τὸν ἄλλον
χόσμον xol τὰ χρήματα ἐναντίον τὴς βουλῆς, ὥς φη-
σιν Ap. ἐν τῇ A0. πολ. Εἰσὶ δέ τινες καὶ τῶν [ ἱερῶν ]
|. τριήρων ταμίαι, ὡς ὃ αὐτὸς φιλόσοφός φησιν. Ὅτι δὲ
χαὶ τοῖς τριηράρχοις παρείποντο ταμίαι, δεδήλωχεν
Εὔπολις ἐν Μαρικᾷ. Eadem Photius et Suidas. Cf.
Etym. M. s. v., Philemon, Lex. p. 151 ed. Osann.
— Bekker. Anecd. p. 306. Pollux VIIL, 97 : Ταμίαι
᾿ μῆς θεοῦ χληρωτοὶ μὲν ἐκ πενταχοσιομεδίμνων ἦσαν,
τὰ δὲ χρήματα παρελάμδανον τῆς βουλῆς παρούσης.
᾿Εχαλοῦντο δ᾽ οὗτοι χωλαχρέται. Εἶχον δ᾽ ἐξουσίαν χαὶ
᾿ ζημίαν ἀφελεῖν, εἰ ἀδίκως ὑπὸ τῶν ἀρχόντων ἐπιόλη-
᾿ς θείη. Idem VIII, 116 : Ταμίας ἐχάλουν τοὺς ταῖς ἷε-
phi τριήρεσι λειτουργοῦντας, ἄλλους ἢ τριηράρχους.

“Καὶ oi ἐκ τῆς Παράλου xai τῆς Σαλαμινίας ναῦται

ἐχαλοῦντο οἱ μὲν οὐ πάραλοι μόνον, ἀλλὰ καὶ Παραλῖται,

οἱ δὲ Σαλαμίνιοι, Cf. Hermann. 151, 7. Apud Har-
᾿ς pocrationem vocem ἱερῶν ante τριήρων inserendam
— esse monuit Meierus in £rsch. u. Gruber. Encycl.
* sect. III, vol. XI, p. 392. De sacris trieribus Ari-
— stotelis locus estin Lexico Rhetorico, quem hic ap-
||. ponere liceat. :

4g.

—— Lex. Rhet. p. 676, 2» : Πάραλος xoi Σαλαμινία.
᾿ς 'Ῥαύτας τὰς τριήρεις εἶχον διὰ παντὸς πρὸς τὰς ἐπειγού-
᾿ς σᾶς ὑπηρεσίας, ἐφ᾽ αἷς χαὶ ταμίαι τινὲς ἐχειροτονοῦντο"
᾿ ἐχρῶντο δὲ αὐταῖς, εἰ δέοι στρατηγὸν μεταπέμψασθαι,
ΕΣ ὥσπερ ᾿Αλχιδιάδην. Ἢ δὲ Πάραλος ἀπό τινος ἥρωος

"

RESPUBLICA.

ἐπιχωρίου ἐκλήθη. Τῆς δὲ Παράλου xoi Σαλαμινίας ἐν
τρίτῃ μνημονεύει Θουχυδίδης, καὶ ᾿Αριστοφάνης ἐν
"Opvtstv * Ἀριστοτέλης δὲ ᾿Αμμωνιάδα xoi Πάρα-
λον οἶδε χαὶ Δείναρχος ἐν τῷ χατὰ Τιμοχράτους: Φι-
λόχορος (fr. 130 b ) δὲ ἐν τῇ ς΄ τέτταρας αὐτὰς οἶδε,
πρώτας μὲν δύο ᾿Αμμωνιάδα xa Πάραλον, προσγενο-
μένας δὲ Δημητριάδα καὶ ᾿Ἀντιγονίδα. ᾿Εχαλοῦντο δὲ
οἱ ἐμπλέοντες τῇ Παράλῳ Πάραλοι, ὡς καὶ παρ᾽ Αἰ-
σχίνῃ ( C. Ctesiph. $ 162. ), οἷον (1. οἱ δ᾽ ἐν) τῇ Σα-
λαμινίᾳ,, Σαλαμίνιοι. Suidas et Photius s. v.

Ad hec Meierus : « ἐχρῶντο δ᾽ αὐταῖς ] cod. αὐὖ-
τοῖς. --- Πάραλος ἀπό τινος ] cod. Il. xai ἀ. τ. Cf.
Thuc. III, 33, 72; Arist. Avv. 1204. — Ἄμμω-
νιάδα 7 cod. utroque loco Ἀμοριάδα. Forma enim
Ἀμμωνιάς quae exstat etiam ap. Photium v. Πάρα-
λος p. 386, 26 et ap. Ulpian. in Demosth. Mid.
p. 214 ed. mez, propius ad codicis scripturam ac-
cedit quam 'Auuovtc, quod est ap. Harpocr. s. v. ;
analogie autem ne illa quidem forma repugnat :
certe in nominibus navium Atticarum reperitur
non minus Ἀσχληπιάς, Δηλιάς, ᾿Ολυμπιάς, Aggo-
δισιάς, Σουνιάς, quam. Αἰθιοπίς, Δελφίς, Δωρίς, Λεων-
τίς, Νηρηίς, Παλληνίς, IHego (c, Στρατηγίς. ---- Ari-
stotelis nomine liber ejus Περὶ πολιτείας significatur.
— Ammoniada inde esse dictam quod theoriis
Ammoni Jovi mittendis adhiberi solita sit, Ulpiani
l. c. sententia est : verum quum illius dei religio
jam Peloponnesii belli temporibus non fuerit ne-
glecta Atheniensibus, mirere Ammonidis navis
apud Aristotelem demum et Dinarchum atque
Philochorum exstitisse memoriam; nam si etiam
apud oratores Dinarcho priores ea reperta esset,
grammatici etiam antiquioribus testibus denuncias-
sent testimonium. Acute igitur conjécit Grashofius
in Jahnii Annall, X, 2, p. 166, Ammonidis nomen
in Atticam civitatem receptum esse, quum Alexan-
der Ammonis filium perhiberi se dicique jussisset ,
eoque dictam esse navem qua theori ad Alexandrum
Ammonis filium missi veherentur, id quod fere
Olymp. 112, 2 factum fuerit. Quz si vere sunt dis-

121

— Jitant cum vatibus, et sacrificia usu sancita faciunt, et
à - quinquennalia festa adornant omnia przter Panathenca.
. Mee Aristoteles tradit in Atheniensium Rep.

P. 47 b.

Aristoteles in Athen. Rep.: « Parasiti archontibus duo
| i erant singulis, polemarchis vero unus. Accipiebant autem

Uu statuta quaedam tum ab aliis, tum a piscatoribus obsonium. »
a 48.
τς Ταμίαι, quiestores. Magistratus fuerunt apud Athenien-

"ames

n
*€

ze Vietorias aliaque ornamenfa et pecunias in conspectu
*. senatus recipiebant, ut ait Aristoteles in Rep. Athenien-
τος $ium. Sunt etiam triremium sacrarum quiestores , eodem
e philosopho teste. Trierarchis quoque adjunctos fuisse de-
s elarat Eupolis in Marica.

TM

4 EN
P
z

— 868 queestores, decem numero, qui Minerve simulacrum-

49.

Paralus et Salaminia. Has triremes perpetuo ad ministe-
ria celeriter exsequenda paratas habebant. Earum etiam
quaestores quosdam eligebant. Ceterum utebantur his na-.
vibus, si imperator arcessendus esset , uti v. c. Alcibiades.
Paralus nomen habet a Paralo heroe indigena. Parali et
Salaminic libro tertio meminit Thucydides et Aristophanes
in Avibus. Aristoteles vero et Dinarchus in oratione contra
Timocratem Ammoniadem et Paralum memorant. Philo-
chorus autem libro sexto quattuor naves sacras novit,
primum quidem Ammoniada et Paralum, quibus deinde
accesserint Demetrias et Antigonis. Naute Parali navis
nominabantur Parali , uti est etiam apud /Eschinem , siml-

literque Salaminic nautze, Salamiiiii.

122
putata , colligitur hinc Aristotelis librum de repu-
blica Atheniensium esse post id tempus editum,
quo Alexander eos sibi arrogaret natales. Verum
quod Aristoteles ut Dinarchus et Philochorus Pa-
ralum et Ammoniada novisse dicuntur, si ita ac-
cipiendum est , quasi vero Salaminiam non nove-
rint, recte conjecisse putandus est idem Grashofius
Ammoniada non novam navem sacram fuisse , sed
nomen id Salaminiz esse datum, itaut quo tempore
Ammonis fuerit, non fuerit Salaminia ; atque eodem
sane illud facere videtur, quod Protogenes pictor,
qui circa Olymp. 104 natus et post Olymp. 119
obiisse videtur, quum Athenis propyleon pingeret,
Paralum et Ammoniada ibi fecit, non omissurus
Salaminiam , si Salaminia eo tempore fuisset. Neque
vero contra eam conjecturam pugnat, quod in
inscriptionibus quibusdam , que ad rem navalem
Atheniensium spectant, — Beeckhius eas a. 1840
edidit et elegantissime doctrine plenissimo com-
mentario instruxit (UrAunden über d. Seewesen d.
att, Staats ) — Salaminia navis et triremis et qua-
driremis commemoratur, Ammonisnon commemo-
ratur. Etenim ex illis inscriptionibus quarta, quippe
qua. aut Ol. 105, 4 aut τοῦ, 1 scripta videatur,
hic ne in censum quidem venit ; itaque agitur tan-
tum de inscriptione XIV que Ol. 113, 4, et de
inscriptionibus XV et XVI quz Ol. 114, 2 scripte
sunt; statuendum erit igitur Salaminizee nomen mox
revocatum esse datumque sive rursus ipsi Ammo-
nidi sive alii navi, quorum hoc probabilius est :
neque quidquam est quod nos cogat, ut Salami-
niam navem inscriptionum illarum pro nave sacra
et publica habeamus, » Haec doctissimus Meierus.
Cf. ejusdem dissertationem de Paraloin Érsch, u.
Gruber. Enclycl. sec. IY, vol. XI, et Boeckh. 1. l.
p. 78. Veterum testimonia collecta habes in Ste-
phan. Thes. v. Πάραλος.
: 5o.

Harpocration : A oí δέχται" ἀρχή τίς ἐστι Tag
᾿Αθναίοις οἱ ἀποδέχται, ἧς πολλάχις μνημονεύουσιν οἵ
δήτορες χαὶ οἵ χωμιχοί. «auro δ᾽ ἐν τῇ ᾿Αθηναίων

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

εἰσφορὰς xal τὰ τέλη ὑπεδέχοντο xol τὰ περὶ τούτων

| t«v οὐσίας, xxl τὰ δεδημευμένα. Πρυτανεύει δὲ ἐξ

πολιτείᾳ δεδήλωχεν, ὡς δέχα τε εἴησαν, χαὶ ὡς παραλα- ᾿
δόντες τὰ γραμματεῖα ἀπαλείφουσι τὰ χαταδαλλόμενα
χρήματα τῆς βουλῆς ἐναντίον ἐν τῷ βουλευτηρίῳ, καὶ ἡ
πάλιν ἀποδιδόασιν τὰ γραμψατεῖα τῷ δημοσίῳ". xao
ἁπλῶς ἃ πράττουσι διασαφεῖ. “Ὅτι δὲ ἃ ἀντὶ τῶν χωλα-
χρετῶν οἱ ἀποδέχται ὑπὸ Κλεισθένους dci
᾿Ανδροτίων ἐν τῷ δευτέρῳ ( fr. 3 ).

Eadem ex parte Suidass. v., Etym. M. p. 2120 ;
Zonatas p. 2334. Cf. Aristot. Polit. VI, 5,4; Bek- E
ker. Anecd. 1, 98, 427; schol. ad JEschin. C. 7.
Ctesiphont. p. 252 ed. Bekk. Pollux VIII, 97: |
Ἀποδέχται δὲ ἦσαν δέχα,, οἷ τούς τε φόρους xxl τὰς

ἀμφισθητούμενα ἐδίκαζον. Εἰ δέ τι μεῖζον εἴη, εἰσῆγον.

εἰς δικαστήριον. Boeckh. Staatsh.Y, p. 171sqq.; Her--

mann. $ 151, 14; Scheemann. p. 249. 1
br.

Idem : Πωληταὶ ἱ χαὶ "i. Of μὲν πω-
ληταὶ ἀρχή τίς ἐστιν ᾿Αθήνησι δέχα τὸν ἀριθμὸν ἄνδρες,
εἷς ἐχ τῆς φυλῆς ἑκάστης " διοικοῦσι δὲ τὰ πιπρασχόμενα
ὑπὸ τῆς πόλεως πάντα, τέλη χαὶ μέταλλα xol μισθώ-,
σεις͵ καὶ τὰ δημευόμενα. Ὑπερίδῆς ἐν τῷ xaT Ἄρι-
σταγόρας β΄. Διείλεχται δὲ περὶ αὐτῶν καὶ ᾿Αριστοτέλης
ἐν ᾿Αθηναίων πολιτείᾳ. Πωυλητήριον δὲ καλεῖται ὃ τόπον |

ἔνθα συνεδρεύουσιν di πωληταί. ᾿ἸΙσαῖος ἐν τῷ xav Ἔλ-
παγόρου πολλᾶάχις,

Eadem Suidas et Photius s. v., missa testium
mentione, Pollux VIII, 99 : Πωληταὶ τὰ τέλη πιπρά-
σχουσι μετὰ τῶν ἐπὶ τὸ Üstoptxby ἡρημένων, xol τὰς,
τῶν ἐξ ᾿Αρείου πάγου μετὰ τὸν πρότερον λόγον φυγόν-

αὐτῶν εἷς, ὃς τὰ πωλούμενα βεθδαιοῖ. ᾿Απήγοντο δὲ πρὸς
τούτους xal οἵ μετοίχιον 13, τιθέντες. Boeckh. 1.1. p. TA
Hermann. 6 15r. 115, 9.

52.

Idem ; ὐθῦναι" Λυσίας ἐν τῷ κατὰ Νιχιδίου,
εἰ γνήσιος. εὐθύνης (εὐθύνη A. B. C. ) ὄνομα ἀρχῆς
map ᾿Αθηναίοις " v τὸν ἀριθμὸν ἦσαν ἄνδρες, παρ᾽ οἷς
ἐδίδοσαν οἱ πρεσδεύσαντες ἢ ἄρξαντες ἢ διοικήσαντές
τι τῶν δημοσίων τὰς εὐθύνας. Διείλεχται περὶ αὐτῶν
᾿λριστοτέλης ἐν τῇ ᾿Αθηναίων πολιτεία. |

50.

|. Ἀποδέχται, receptores , magistratus fuit apud Athenien-

ses, cujus oratores ef comici subinde meminerunt. Aristo-
feles vero in Rep. Atheniensium ostendit denos fuisse, qui
acceptis tabulis publicis , nomina debitorum post pecuniae
sJlutionem , in senatu coram senatoribus delebant , tabu-
lasque iterum zerario tradebant. Idem reliqua eorum mu-
nera quae fuerint exponit. Ceterum apodectze in locum cola-

'eretarum ἃ Clisthene subrogati , ut Androtion libro ων ὁ '

festatur.
51.
Πωληταὶ οἱ πωλητήριον. Erant Athenis πωληταὶ certus
quidam magistratus , decem numero. viri , ex singulis tri-

bubus unus : qui omnia que a civitate vendebantur admi- -
nistrabant , ut. vectigalia, metalla , redempturas et quae pu-
blicabantur. Hyperides in secunda adversus Aristagoram.
De iisdem disseruit Aristoteles in Rep. Athen. Πωλητήριον,
vero appellatur locus, ubi πωληταὶ considere solent. Isceus
in or. contra Elpagoram frequenter ejus ΘΈΡΕΙ: i
52. v
Εὐθῦναι. Lysias oratione adversus Nicidium, si genuina.
est. Nomen magistratus apud Athenienses fuit. Erant autem.
eutlyni decem numero, apud quos qui legatione functi
erant , aut magistratum gesserant, aut aliquid rerum [ ,"
blicarum administraverant , rationes reddebant. Disserit de.
iis Aristoteles in Rep. Atheniensium.

τς δὸς τ

53.

t Harpocration : Λογισταὶ xai λογιστήρια,
dp, τις παρ᾽ ᾿Αθηναίοις οὕτω καλουμένη " εἰσὶ δὲ τὸν
ἀριθμὸν v, οἵ τὰς εὐθύνας τῶν διῳχημένων ἐχλογίζονται
ἐν ἡμέραις λ΄, ὅταν τὰς ἀρχὰς ἀποθῶνται ob ἄρχοντες "
Δημοσθένης ἐν τῷ ὑπὲρ Κτησιφῶντος ( S 117). Διεί-
λεχται περὶ τούτων ᾿Αριστοτέλης ἐν τῇ ᾿Αθηναίων πο-

λιτεία,, ἔνθα δείχνυται ὅτι διαφέρουσι τῶν εὐθυνῶν...

᾿ Δογιστήρια δ᾽ ἐστὶ τὰ τῶν λογιστῶν ἀρχεῖα, ὡς Δεί--
| vagyoc ἐν τῷ κατὰ Τ' ιλοχράτους xot ᾿Ανδοχίδης ἐν τῷ

περὶ τῶν μυστηρίων (S37 .

— Diversos ab euthynis fuisse logistashoc uno tra-
ditur loco Harpocrationis vel Aristotelis, Quare
G. Hermannus (.Beckh's Behandlung d. griech.
Inschriften p. 220 sqq.) ad Photium , Etym. M. et
Zonaram v. Εὐθῦναι provocans, aliaque argumenta *

petens ex numero, munere et electionis modo,
qui eadem sint apud utrosque, corruptum esse
locum Harpocrationis, scribendumque οὐ διαφέ-
ρουσι censuit. At nihil esse mutandum, recteque

- Aristotelem distinxisse contra Hermannum docuit

- Bockhius in RAein. Mus. 1827, I, p. 58-97. Cf.

- idem Staatshaushaltung d. Athen. Y, p. 204 sqq.

— €. Hermann. $taatsalterth. S 154; Schoemann.

- Antiq. jur. publ. p. 240; Westermann. in Pauly's
Realencycl. v. Λογισταί.

54.

Lex. Rhetor. p. 672, 20 : Ἀριστοτέλης ἐν τὴ
᾿Αθηναίων πολιτείᾳ οὕτω λέγει" « Λογισταὶ δὲ αἱροῦνται
δέχα, παρ᾽ οἷς διαλογίζονται πᾶσαι αἵ ἀρχαὶ τά τε λήμ.-
ματὰ xal τὰς γεγενημένας δαπάνας. Καὶ ἄλλοι δέχα.
συνήγοροι, οἵτινες συναναχρίνουσι τούτοις. Καὶ οἱ τὰς
εὐθύνας διδόντες παρὰ τούτοις ἀναχρίνονται πρῶτον,

εἶτα ἐφίενται εἰς τὸ δικαστήριον, εἰς ἕνα καὶ φ΄.

Sic Meierus; libri : Καὶ ἄλλοις... συνηγόροις...
| συναναχρίνουσι... ἀναχρίνοντες. Siglo φ' in codice su-
|| pra scriptum est α΄, quod pertinet ad vocem ἕνα
| Grashofius scribi voluit εἰς αφα΄ ( 1501 ).

||. Meierus ad h. 1. : « Aristotelem in libro de rep.
| Atheniensium de logistis et euthynis ita disseruisse,
wt euthynos diversos esse doceret ab logistis,
||. eonstitit jam ex Harpocrat. v. Εὐθῦναι et. Λογισταί.
|. Verum ipsa verba Aristotelis hic demum lexico-
p aphus promittit, neque vero stat promisso ; nam

Ig ΞΌΞΕΙΣ

ἃ ; ATHENIENSIUM RESPUBLICA.

(23

quum Aristotelem eodem loco probabile sit tum
de logistis et de euthynis, tum de euthynorufh
assessoribus atque de synegoris egisse, hic locus
omissis euthynis et euthynorum paredris ad solos
logistas et synegoros pertinet, Verum etsi non in-
teger videtur locus esse, tamen vel sic quaedam
continet, quz aliunde non didiceris. Primum enim

, quum Lex. Rhet. p. 276, 17, quocum ad verbum

conspirat Etym. M. p. 569, 3r, logistas sortito
factos esse contendat (ἄρχοντές εἶσι χληρωτοί),
reliqui autem grammatici de modo, quo illi facti
sint , taceant omnino (nam quod Pollux VIII, 99
videbatur docere sortitione ab senatu quingento-
rum instituta logistas esse factos, id Jam intellexi-
mus esse nihili atque ex librariorum tantum Pol-
lucis socordia ortum male ad logistas referentium,
quod ille de ἀντιγραφεῦσι docuerit), nunc ex
Aristotele discimus eos suffragiis creatos esse :
λογισταὶ αἱροῦνται ; Aristoteli autem quis dubita-
verit plus tribuere quam incerto illi grammatico,
cui Lex. Rhet. et Etym. M. sua debent? Hujus
auctoritati satis erit tribuisse, si concesseris logi-
stas antiquitus suffragiis, postea sorte factos esse.
Jam vero , quod olim Boeckhius sola conjectura as-
secutus erat , apud logistas λογισμὸν, id est rationes
pecunie publice accepte et expense redditas esse,
euthynos autem in reliquas muneris publici partes
inquisivisse (cf. Boeckhii Comment. De logistis et
euthynis p. 73), id jam Aristoteles eatenus certe
confirmat , quod apud logistas ab omnibus mnagi-
stratibus rationes accepte et expense pecuniz red-
ditas esse scribit. — Qui autem sequitur de syne-
goris locus, eum corruptum esse ex ipso initio
apparet; fortasse scribendum est : δαπάνας" xai
[ τούτοις ἐδοήθουν ] ἄλλοι [τε καὶ δὴ καὶ οἱ] δέκα συν-
ἥγοροι, οἵτινες συναναχρίνουσι τούτοις [ τοὺς ὕπευ--
θύνους ]* χαὶ [γὰρ] οἱ τὰς εὐθύνας διδόντες παρὰ τού-
τοις ἀναχρίνονται πρῶτον. Cf. Lex. Rhet. in Bekk.
An. p. 3o1, 4 : Συνήγοροι ἄρχοντες ἦσαν χληρωτοὶ,
οἵ τοῖς λογισταῖς ἐδοήθουν πρὸς τὰς εὐθύνας τῶν ἀρξάν-
τῶν τινὰ ἀρχήν. Judicium autem , quod de euthynis
magistratuum judicaverit , fuisse unius et quingen-
torum judicum, id vero etiam novum accedit,
quod ex hoc demum loco discimus; cf. Sche-
mann. De lit. Attic. p. 136. »

E 53.
——— Δογισταὶ et λογιστήρια. Logistoe magistratus quidam apud
- Athenienses. Decem erant, qui rationes rerum admini-
. Stratarum subducebant intra triginta dierum spatium post-
quam magistratus munere decesserant. Demosthenes in-
. eratione contra Ctesiphontem. Disserit de iis Aristoteles in
- Rep. Athen., ubi demonstratur logistas diversos esse ab eue:
. hynis. Logisteria vero sunt curiae logistarum, ut Dinarchus

. din or. contra Timocratem et Andocides or. de mysteriis.

s Ag 3 ἬΝ Ἂν»
CONUM" Mec

-

F

54.

Aristoteles in Rep. Athen. ita loquitur : « Logistze suffra-.
giis creantur decem , apud eosque rationes pecunize acceptao-
et expense a magistratibus reddebantur. Adjunctos habebant
decem synegoros sive assessores, qui cum logistis rationes.
ipsis subjectas examinabant. Apud hos igitur primum ra-
tiones magistratus reddebant, deinde ( si expurgare se
non poterant) ab iisdem deducebantur in judicium quod
erat virorum unius et quingentorum. »

124
55.

" Schol. Aristoph. Vésp. 691 : ᾿Ελάμόανον οἱ $5-
ἴορες δραχμὴν , ὅτε συνηγόρουν ὑπὲρ τῆς πόλεως ἢ
ὑπὲρ ἄλλου τινός. ^Ex τούτου δὲ φαίνεται ὅτι μισθο-
φόρος ἦν ἣ ἀρχή. Κληρωτοὺς δὲ γενομένους δέχα συνη-
γόρους Ἀριστοτέλης φησίν. Non eos tamen συνηγόρους
intellige de quibus scholiasta h. 1. loquitur (hi
enim χειροτονητοί), sed eos de quibus Bekk. Anecd.
I, 3o1 : Συνήγοροι ἄρχοντες ἦσαν χληρωτοὶ, οἵ τοῖς
λογισταῖς, ἐῤοήθουν πρὸς τὰς εὐθύνας τῶν ἀρξάντων
τινὰ ἀρχήν. Cf. fr. antecedens.

56.

Harpocration: Ἵππαρχος. Λέγεται δὲ παρ ᾿Αθη-
ναίοις ἵππαρχος xo ὃ τῶν ἱππέων ἄρχων᾽ δύο δ᾽ ἦσαν
οὗτοι, ὡς Δημοσθένης ἐν δ΄ Φιλιππικῶν φησὶ χαὶ
Ἀριστοτέλης ἐν ᾿Αθηναίων πολιτείᾳ.

53.

Idem : Φύλαρχός ἐστιν ὃ χατὰ φυλὴν ἑκάστην
TOU ἱππικοῦ ἄρχων , ὑποτεταγμένος δὲ τῷ ἱππάρχῳ,
ὡς ᾿Αριστοτέλης ἐν τῇ ᾿Αθηναίων πολιτείᾳ φησί, Cf,
Pollux VIII, 87. Hermann. 152, 2; Schoemann.
p. 256.

58. .

Idem : Στρατηγοί. Οἱ καθ᾽ ἕχαστον ἐνιαυτὸν
χειροτονούμενοι στρατηγοὶ δέχα ἦσαν, ὡς" μαθεῖν
ἔστιν... £x τῆς ᾿Αθηναίων πολιτείας ᾿ἈΑριστοτέλους.

59.

Idem : Στρατεία ἐν τοῖς ἐπωνύμοις. Αἰσχί-
νης ἐν τῷ περὶ τῆς παραπρεσδείας (5 168). Τίς ἦν ἡ
ἐν τοῖς ἐπωνύμοις στρατεία, δεδήλωχεν Ἀριστοτέλης
ἐν ᾿Αθηναίων πολιτεία λέγων - « Εἰσὶ γὰρ ἐπώνυμοι
δέχα μὲν οἱ τῶν φυλῶν, δύο δὲ xal τεσσαράχοντα οἵ
τῶν ἡλικιῶν, Οἱ δὲ ἔφηύοι ἐγγραφόμενοι, πρότερον
μὲν εἰς λελευχωμένα γραμματεῖα ἐνεγράφοντο, καὶ
᾿ ἐπεγράφοντο αὐτοῖς ὅ τε ἄρχων, ἐφ οὗ ἐνεγράφησαν,
6 χαὶ ἐπώνυμος ὃ τῷ προτέρῳ ἔτει λελειτουργηχώς

. ARISTOTELIS FRAGMENTA.

.Berolin. 1819— 20, p. 7 sqq.;C. Inscrr. I, p. 11 *

13

νῦν δὲ εἷς τὴν βουλὴν ἀναγράφονται. » Kot μετ᾽ di
« Χρῶνται δὲ τοῖς ἐπωνύμοις χαὶ πρὸς τὰς Bud
xal ὅταν ἡλικίαν ἐχπέμπωσι, “προγράφουσι ἀπὸ τίν
ἄρχοντος ἐπωνύμου μὲ ἔχρι τίνος δεῖ στρατεύεσθαι. » :
Διείλεχται περὶ τούτων xai Φιλόχορος ἐν δ' τῆς. Ac- Ἧ |
θίδος.
λελειτουργηχὼς ex conj. Kayseri ad Philostrat, *-
non notavi quo loco. δεδειχτιχῶς B. D. , δεδειχτι T
G., δὲ δεικτικῶς A.C. ἐδελι τεκς Geeslanta NN
ux in edit. Blancardiana. Priorem loci partem -
accuratius probet Harpocrat. v. "Entyogat: Διττοί.
εἶσιν oi ἐπώνυμοι, οἵ μὲν ι΄ τὸν ἀριθμὸν, ἀφ ! ày αἱ qu.
λαὶ, ἕτεροι δὲ B' xot μ΄, e. ὧν ai ἡλικίαι posu a :
ρεύονται τῶν πολιτῶν καθ’ ἕχαστον ἔτος, ἀπὸ τὴ ' ἐτῶν.
μέχρις &. Ceterum vid. Boeckh. Index lectt, Mee

156 ; Scheemann., 1. ]. p. 254; Hermann, $ dg
Siebelis ad Philochor. p. 42.

Bo

e 5
[os

Harpocration; Spem οἱ ἐντὸς τριῶν μνῶν.
χεχτημένοι τὸ σῶμα πεπηρωμένον (adde ἔχοντες ᾷ
vel scr. πεπηρωμένοι).. 'E λάμδανον δὲ οὗτοι δοκιμα-
σθέντες ὑπὸ τῆς βουλῆς β΄ ὀδολοὺς τῆς ἡμέρας ἑχάστης,
ἢ ὀδολὸν, ὥς φησιν ᾿Αριστοτέλης ἐν ᾿Αθηναίων πολι-.
τείᾳ, ὡς δὲ Φιλόχορός (fr. 67) φησιν, θ' δραχμὰς.
χατὰ μῆνα,

Cod. E : χεχτημένοι oi πεπηρωμένοι τὸ σῶμα...
βουλῆς οἵ μέν φασιν ἑχάστης ἡμέρας ὀδολοὺς δύο,
οἱ δὲ ὀδολόν. Apud Zonaram s. v. : ἐλάμόανον. zm
oi μὲν ἐφ᾽ ἑχάστης fiépas 660).00G n οἵ δὲ ὀδο-. :
λόν. '
Suidas : ᾿Αδύνατοι, οἵ πεπηρωμένοι τὸ σῶμα" ἐλάμ.-
6avov δὲ οὗτοι δοχιμασθέντες ἀπὸ τῆς βουλῆς {τῶν
πενταχοσίων ex seqq. addit Bernhardy.) οἵ μὲν
[πενταχόσιοι ] ἑκάστης ἡμέρας ὀδολοὺς δύο, οἱ δὲ 06o-
λόν. Φιλόχορος χτλ., ut ap. Harp. Eod Zonaras
p. 42, Favoritas et Hesych. — Bekker. An. I,
p. 345 : ᾿Ἀδύνατοι, οἵ μέρος τι βεύλαμμένοι τοῦ iud
τος, ὡς μηδὲ ἐργάζεσθαι" ot xal ἐχορηγοῦντο τὰ πρὸς

59.
Aristoteles decem (logistarum) assessores sorte legi dicit.
56.

Hipparchi sive equitum przefeeti duo erant apud Athe-
nienses , ut Demosthenes in Philippica quarta dicit et Ari-
stoteles in Athen. Rep.

57.

Phylarchus, qui sn: tribus equitatui profectus est,
subditus erat Hipparcho, ut. Aristoteles in Rep. Athen. dicit.
58.

Imperatores quoque anno eligebantur decem , ut. discere
est ex Aristotelis Rep. Athen.

59.
Militia in Eponymis, cujus meminit /Eschines in oratione

De falsa legatione, quid sit declarat Aristoteles in. Rep.
Aihen. inquiens : « Eponymorum duo sunt genera : nan
decem numero sunt tribuum ; duo et quadraginta sunt aeta
tum, Ephebi vero, antea quidem in albo inscribebantur ac
notabatur archon anni, quo inscriberentur, et eponymus
anni antecedentis; nunc vero in senatu inscribuntur. » Et
paullo post : « Utuntur autem eponymis etiam ad militiam ,
et quum juventutem emittunt, a quo archonte eponyr
usque ad quem stipendia merere bportest adscribunt. » Dis. 5:
serit de his eliam Philochorus Atthidis libro quarto. -
60. "
Invalidi, intra tres minas possidentes et corpore mutilati,.
Hi a senatu approbati vel duos obolos vel unum obolum
quotidie accipiebant , ut Aristoteles in Rep. Athen. ait. — 3

hueso DONE
cda As PM

πὸ ζῆν παρὰ τῆς πόλεως, μισθοφορούντων αὐτῶν τῶν
᾿ ἐντὸς τριῶν μνῶν περιουσίαν κεχτημένων᾽ ἐδοχιμά-
ζοντο δὲ οἱ ἀδύνατοι ὑπὸ τῆς τῶν φ' βουλῆς, καὶ ἐλάμ--
Πξανον τῆς ἡμέρας, ὡς μὲν Λυσίας, ὀδολὸν ἕνα, ὡς δὲ
Φιλόχορος ε΄, Ἀριστοτέλης δὲ β΄ ἔφη. Cf. ΤΩΣ Ον. ad
-Lysiw orat. De invalido init. ; Boeckh. Szaats/. 1,
p. 260 sqq. Hermann. S 152, 14.

ἢ 61.

UE: δ

- Plutarch. Themist. c. 10 : Κρατήσας δὲ τῇ γνώμη
m" Θεμιστοκλῆς) ψήφισμα γράφει, τὴν μὲν πόλιν πα-
ρακαταδέσθαι τῇ ᾿Αθηνᾷ τῇ « ᾿Αθηνάων μεδεούσῃ », τοὺς
δ᾽ ἐν ἡλικία πάντας ἐμθαίνειν εἰς τὰς τριήρεις.... Οὐχ
ὄντων δὲ δημοσίων χρημάτων τοῖς ᾿Αθηναίοις, Ἄριστο-
DE μέν φησι τὴν ἐξ Ἀρείου πάγου βουλὴν πορίσα-
d σὰν ἑχάστῳ τῶν στρατευομένων ὀχτὼ δρα χμὰς αἰτιω-

τάτην. γενέσθαι τοῦ πληρωθῆναι τὰς τριήρεις" Κλείδημος
δὲ x. τ. À. (V. Clidem. fr. 13).

v

j εὐδοκιμήσασα ἐν τοῖς Μηδιχοῖς ἔδοξε συντονωτέραν
ποιῆσαι τὴν πολ λιτείαν, χαὶ πάλιν ὃ ναυτικὸς ὄχλος. γε-
νόμενος αἴτιος πῆς περὶ Σαλαμῖνα νίκης καὶ διὰ ταύτης

τῆς ἡγεμονίας διὰ τὴν χατὰ θάλασσαν δύναμιν τὴν δη-

ἵ μοχρατίαν 1 ἰσχυροτέραν ἐποίησεν.

᾿ς 1d. IV, 4, 1 : Τὸ τριηριχὸν ᾿Αθήνησι (πολύοχλόν
ἐστιν).

? Id. V,2,12: ᾿Αθήνησιν. .. μᾶλλον δημοτιχοὶ οἱ τὸν
Πειραιδ οἰκοῦντες τῶν τὸ ἄστυ. ]

ed

3 62.

— Harpocration : Ἑλληνοταμίαι... Ὅτι ἀρχή τις
ἣν οἱ “ΕἙλληνοταμίαι, ot διεχείριζον τὰ χρήματα, χαὶ

Ἀριστοτέλης δηλοῖ Ἔν τῇ ᾿Αθηναίων πολιτεία. Cf. Bek-
ker. Anecd. I, p. 248, 29; 188,16; Pollux VIII,

| 114; Thucyd. I, 86 ; Boeckh. Staatsh. I, p. 191

564. L. Dindorf, in Steph. Thes. s. YCBdwldie

| Staatsalt. S 156,6; Scheemann. Histor. jur. publ.

EU 320, Pos

X. ATHENIENSIUM RESPUBLICA.

^ [Arist. Pol. V, 3, 5 : Ἢ ἐν Ἀρείῳ πάγῳ βουλὴ.

125

65,

Bekker. Anecd. p. 436,
ῥόλων ἐδίχαζον τοῖς ὑπηχόοις. Οὕτως ᾿Αριστοτέλης. Cf.
Harpocrat. : Σύμόολα τὰς συνθήχας, ἃς ἂν αἱ πόλεις
ἀλλήλαις θέμεναι τάττωσι τοῖς πολίταις ὥστε διδόναι
xat λαμέάνειν τὰ δίκαια, Aristot. Polit, III, 1, 3

: ᾿Αθηναῖοι ἀπὸ συμ.-

,

., Andocid. C. Alcib. c. 18; Hermann, 116, 5, 157,

6; Scheemann. p. 376.

[ Arist, Pol. III, 8, 4: ^E imei γὰρ θᾶττον € ἐγκρατῶς
ἔσχον τὴν ἀρχὴν (οἱ ᾿Αθηναῖοι), ἐταπείνωσαν αὐτοὺς
(Σαμίους καὶ Χίους καὶ Λεσόδίους) παρὰ τὰς συνθήχας.]

64.

. Plutarch. Cimon c. 10 : Ὥς δ᾽ Ἀριστοτέλης φησὶν,
2 € , 5 , M] e - , m
οὐχ ἁπάντων ᾿Αθηναίων, ἀλλὰ τῶν δημοτῶν αὐτοῦ
Λακιαδῶν παρεσχευάζετο (sc. ὃ Κίμων τῷ βουλομένῳ
τὸ δεῖπνον ). Aliter Cornel. Nep. in Cimone,

65.

Plutarch. Pericl. c. 4 : Διδάσχαλον δ᾽ αὐτοῦ τῶν
μουσιχῶν oi πλεῖστοι Δάμωνα γενέσθαι λέγουσιν...
᾿Αριστοτέλης δὲ παρὰ Πυθοχλείδη μουσικὴν διαπονη-
θῆναι τὸν ἄνδρα (Periclem) φησίν. Utroque usus
est Pericles, uti patet ex Platonis Alcib. Í, p. 118,
ubi plura de Pythoclide σεμνῆς uovcuczs διδασκάλῳ
xat Πυθαγορείῳ.

66.

Idem. ibid. c. 9: Τούτοις (sc. τῷ Κίμωνος πλούτῳ
xa χρήμασιν, ἀφ᾽ ὧν ἐχεῖνος ἀνελάμθανε τοὺς πένητας)
ὃ Περικλῆς χαταδημαγωγούμενος τρέπεται πρὸς τὰν
τῶν δημοσίων διανομὴν, συμδουλεύσαντος αὐτῷ Δη-
μωνίδου τοῦ Οἴηθεν, ὡς Ἀριστοτέλης ἱστόρηχε. Καὶ
ταχὺ θεωριχοῖς χαὶ δικαστιχοῖς λήμμασιν ἄλλαις τε
μισθοφοραῖς χαὶ χορηγίαις συνδεκάσας τὸ πλῆθος
ἐχρῆτο χατὰ τῆς ἐξ Ἀρείου πάγου βουλῆς, ἧς αὐτὸς
οὗ μετεῖχε διὰ τὸ μήτ᾽ ἄρχων μήτε θεσμοθέτης TIS

βασιλεὺς μήτε πολέμαρχος λαχεῖν. Αὗται γὰρ αἱ ἀρχαὶ
μ. μαρχ X γὰρ «t xoy.

61.

᾿ς Quum sententia Themistoclis (sc. oraculi murum ligneum
- dle navibus intelligendum esse) comprobata esset, decretum
fecit, quo urbem Minerv: tutelari Athenarum dece com-
i L 3 dandam et omnes qui essent valida setate, triremes con-
"scendere jubebat, etc.... Quum autem pecunia publica non
| esset Atheniensibus , Aristoteles ait per Areopagitas maxime
| effectum, ut triremes implerentur, qui singulis militibus
| ae drachmas dederint. ——
62.

E Hellenotamiae, :erarii Graecanici profecti, magistratus
5 iiL, qui pecunias administrabant, ut Aristoteles ait in Rep.

Ed

D i - Athenienses ex. pactis conventis jus dixerunt sociis sub-
. ilis, ut Aristoteles exponit.

64.

Aristoteles Cimonem non omnibus Atheniensibus, sed
curialibus suis Laciadis, quicunque ex iis vellent, ccenam
parasse scribit.

. 65.

In musicis plerique praeceptorem fuisse Pericli Damonem
tradunt; Aristoteles autem virum hunc apud Pythoclidem
musicam tractasse memorat.

, 66.

His in populum gratis Cimonis institutis superatus Peri-
cles ad publicorum bonorum divisionem animum adjecit,
usus, ut Aristoteles auctor est, consilio Damonidis CEensis.
Itaque celeriter theatralibus ac praemiis judiciorum aliisque
mercedibus et emolumentis multitudine corrupta , usus est
ejus opera contra senatum Areopagiticum , in quo ipse non
erat , quod neque archon , neque thesmotheta , neque rex

126

χληρωταί τε ἦσαν ix παλαιοῦ χαὶ δι’ αὐτῶν οἱ δοχι-
μασθέντες ἀνέξαινον εἰς Ἄρειον πάγον. Διὸ καὶ μᾶλλον
ἰσχύσας ὃ Περιχλῆς ἐν τῷ δήμῳ χατεστασίασε τὴν
βουλὴν, ὥστε τὴν μὲν ἀφαιρεθῆναι τὰς πλείστας κρίσεις
δι ᾿Εφιάλτου, Κίμωνα δ᾽ ὡς φιλολάχωνα xa μισόδη-
μον ἐξοστραχισθῆναι, πλούτῳ μὲν xal γένει μηδενὸς
ἀπολειπόμενον, νίχας δὲ χαλλίστας νενιχηκότα τοὺς
βαρθάρους x«l χρημάτων πολλῶν xai λαφύρων ἐμπε-
πληχότα τὴν πόλιν.

Demonides hic idem cum Damonide , Damonis
(musici) patre, quem Ὄαθεν esse dicit Stephan.
Byz. s. v. "Oc. Confusio demorum Ot et "Ov; fa-
cillima; v. Sintenis ad 1. Plut. Ceterum cf. Aristot,
Pol. II, 9, 3.

657.

Plutarch, Pericl. 10 : ᾿Ἐφιάλτην μὲν οὖν φοδερὸν
ὄντα τοῖς ὀλιγαρχικοῖς χαὶ περὶ τὰς εὐθύνας χαὶ διώ-
ἕξεις τῶν τὸν δῆμον ἀδιχούντων ἀπαραίτητον ἐπιδου-
λεύσαντες oi ἐχθροὶ δι᾽ ᾿Αριστοδίχου τοῦ Ταναγριχοῦ,
χρυφαίως ἀνεῖλον, ὡς Ἀριστοτέλης εἴρηκεν. Tgnorari
czedis auctores dicunt Antiphon De cede Herodis
$ 77, et Diodorus XI, 77.

Idem ibid. c. 38 de Periclis in Samios cru-
delitate nihil tradere Aristotelem dicit , quod Plu-
tarchus monet contra Duridem (fr. 60); idem
c. 36 Peric'em a Melisso proelio navali victum ex
Aristotele narrat; V. Resp. Samiorum.

68.

Schol. Aristoph. Vesp. 684 : Τοῦτο δὲ (sc. τὸ
δικαστιχόν) ἄλλοτε ἄλλως ἐδίδοτο, τῶν δημαγωγῶν τὰ
πλήθη xoXaxsuóvxov , ὥς φησιν "Ap. ἐν Πολιτείαις. —
Cf. schol. ad Plut. 329 : Οὐχ ἵστατο τοῦ δικαστιχοῦ
6 μισθὸς, ἀλλὰ κατὰ χαιρὸν μετέδαλλον. Cf. schol.
Ran. 1405s Αν. 1541, Vesp. 88. 30o. 609 etc. Ari-
stot, Polit, IV, 4, 5; V, 9, 3. Boeckh. Staats. T,

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

p. 250; Hermann. $ 134, 19; Schoemnann, p. 310,
69. *
Zenob. VI, 29 : Ὑπὲρ τὰ Καλλιχράτους"
Κλέαργός φησιν ὅτι Καλλικράτης τις ἐγένετο ἐν Κα-
ρύστῳ πλουσιώτατος. Ei ποτε ἐθαύμαζόν τινα οἱ Κα-
ρύστιοι ἐπὶ πλούτῳ ὑπερόολικῷ,, ἔλεγον, Ὑπὲρ τὰ
Καλλιχράτους. ᾿Δριστοτέλης δέ φησιν ἐν τῇ Αθη- E
γάίων πολιτεία, Καλλιχράτην τινὰ πρῶτον τῶν δι-,
χαστῶν τοὺς μισθοὺς εἰς ὑπερδολὴν αὐξῆσαι - ὅθεν καὶ ὦ
τὴν παροιμίαν εἰρῆσθαι. aat. Xi
Eadem Diogenian, VIII , 62, Apostol. XIX , 86, -
Plutarch. Prov. 1x11, Arsen. 458, Suidas, Pho-
tius. ;
79.

Plutarch. Nicias c. 2 : "Evsoctv οὖν περὶ Nuxfov |
πρῶτον εἰπεῖν ὃ γέγραφεν ᾿Αριστοτέλης, ὅτι τρεῖς
ἐγένοντο βέλτιστοι τῶν πολιτῶν xal πατρικὴν ἔχοντες

ΝΜ M , N ^ m ,
εὔνοιαν καὶ φιλίαν πρὸς τὸν δῆμον, Νικίας ὃ Νικηρά-
του χαὶ Θουχυδίδης ὃ Μελησίου χαὶ Θηραμένης
ὃ ἼἌγνωνος. € HM

$ 79 a.

Schol. ad. Lucian. Tim, c. 3o : Ἐπέστη Κλέων
καὶ τῇ πρὸς Λαχεδαιμονίους εἰρήνη, ὡς Φιλόχορος χαὶ
᾿Δριστοφάνης, προσθεὶς ἄρχοντα Εὔθυνον (Ol. 88 ,
3). Ἀριστοτέλης δὲ καὶ περιζωσάμενον αὐτὸν λέγει
δημηγορῆσαι, εἰς τὴν θρασύτητα αὐτοῦ ἀποσχώπτων.

Quis Hemsterhusio et Siebelisio ( v. Philochor.
fr. 106) ita transponenda videbantur : óc Φιλ.
προσθεὶς doy. E. καὶ ᾿Δριστοτέλης. "A ριστοφάνης x. τ. h
Istud προσθεὶς ad. Philochorum pertinere largior,
Nominum transpositionem ne certam dicam, se-
quens obstat fragmentum parile. Schol. Luc. ob
oculos habuerit commentatorem Aristophanis, Prc
Euthyno (v. Clinton. ad Ol. 88, 3) exspectab
Stratoclem ( Ol. 88, 4).

, Sacrorum, neque polemarchus sorte erat lectus; nam hi
magistratus sorte antiquitus obveniebant, ac qui se in iis
obeundis probassent, ii in senatum Areopagiticum coo-
ptabantur. Ceterum populi auxilio Pericles senatum istum
factione sua vicit effecitque opera Ephialtis, ut ei major
pars judiciorum adimeretur, Cimonque tanquam. Laced:ze-
moniorum fautor, et infensus populo, ostracismo urbe
exigeretur : qui et divitiis et genere nemini secundus , vi-
ctorias de barbaris pulcherrimas reportaverat , urbemque
magna pecunis et spoliorum copia repleverat.

67.
Aristoteles auctor est Ephialti, quod esset iis qui pau-
corum in republica principatui studebant , formidabilis ,
inque eorum qui plebem losissent criminibus deferendis
nimis rigidus , inimicos insidias struxisse opera Aristodici
'Tanagrasi clam occidisse.
68.
Merces judicialis aliis temporibus alia dabatur, demagogis

populi benevolentiam blandiendo captantibus , ut Aristote
les in opere de Rebus publicis. .

69.
Aristoteles in Athen. Rep. dicit Callicratem quendar

primum juditum mercedem immodice auxisse, indeq
ortum proverbium Ultra quam Callicrates.
d sn p NN | |
De Nicia primum commemorare licet, quod scripsi
Aristoteles ; nimirum tres ait optimos fuisse cives patri;
amore et in populum benevolentia insignes , Niciam Nice
rati, Thucydidem Melesii et Theramenem Agnonis filiun
.70 a. | ja

Obstitit Cleon, ne pax cum Lacedzemoniis fieret , ut Ph
lochorus ait. Aristophanes et Philochorus factum id es
meinorant sub archonte Euthyno. Aristoteles etiam p ra
cinctum in concione dixisse ait , témeritatem ejus notans.
in

ΜΒενοι) φάσχοντες τὸν βασιλέα χρήματα παρέξειν πρὸς :
| m à

f

E 71.

Schol, Aristoph. Ran. 1532 : 'Αριστοτέλης φησὶ,
Μετὰ τὴν ἐν Ἀργινούσαις ναυμαχίαν Λακεδαιμονίων
βουλομένων ἐ ἐχ Δεχελείας ἀπιέναι ἐφ ᾿οἷς ἔ χουσιν ἑκάτεροι
χαὶ εἰρήνην ἄγειν (ἐπὶ τοῦ Καλλίου), Κλεοφῶν ἔπεισε

πὸν δῆμον μὴ προσδέξασθαι, ἐλθὼν εἰς τὴν ἐχχλησίαν

᾿ μεθύων καὶ θώρακα ἐνδεδυχὼς, οὐ φάσχων ἐπιτρέψειν
ἐὰν μὴ πάσας. ἀφῶσι τὰς πόλεις οἱ Λαχεδαιμόνιοι,
ΟΣ ἐπὶ τοῦ Καλλίου (01. 93, 3. 406] aptius po-

- nerentur post μετὰ τὴν ἐν 'Apy. μάχην, monente

-. Cobet. Observ. crit. in Platon. com. p. 168, quem
laudat Dübnerus ad h. 1.

[ Arist, Pol. V, 2, 8 : Καὶ ἐν ᾿Αθήναις ἀτυχούντων
πεζῇ ol γνώριμοι ἐλάττους ἐγίνοντο διὰ τὸ ἐκ καταλόγου
στρατεύεσθαι ὑπὸ τὸν Λαχωνιχὸν πόλεμον.

72.

Harpocration v. Δεχάζων : Ἀριστοτέλης δ᾽ ἐν ᾿Αθη-
ναίων πολιτείᾳ ᾿Ανυτόν φησι καταδεῖξαι τὸ δεχάζειν τὰ

| δικαστήρια. Cf. Meier. et Scheemann. 1, 1. p. 150;

Hermann. S 163, 8. 169, 1.
73.

Harpocration Y. Τετραχόσιοι : Οἱ τετρακόσιοι πρὸ
ἑπτὰ ἐτῶν κατέστησαν τῶν τριάχοντα τυράννων παρ᾽
Ἀθηναίοις, οἵτινες τέτταρας υῆνας ἦρξαν τῆς πόλεως,

ὥς φησιν ᾿Δριστοτέλης ἐν ᾿Αθηναίων πολιτεία.

Eadem Photius et Suidas s, v. — πρὸ ἑπτὰ ἐτῶν ]
-sie cod. N.; πρὸς ἑπτὰ cett. Cf. Clinton, F. H. ad

2 Zan. 411. Kon Historiogr. p. 362 sqq. Hermann,
-. 166,

[Arist, Pol. V. 3, 8 : "Eni τῶν τετραχοσίων τὸν

δῆμον ἐξηπάτησαν (sc. οἵ τὴν πολιτείαν χινεῖν βουλό-

É ATHENIENSIUM RESPUBLICA. 127

τὸν πόλεμον τὸν πρὸς Λαχεδαιμονίους, ' ψευσάμενοι δὲ
χατέχειν ἐπειρῶντο τὴν πολιτείαν. --- Pol. V, 5,4 :
γγίνεται δημαγωγὸς χἂν πάνυ ὀλίγοι ὦσιν, οἷον ἐν
τοῖς τριάκοντα ᾿Αθήνησιν οἵ περὶ Χαριχλέα ἴσχυσαν τοὺς
τριάχοντα δημαγωγοῦντες, xal ἐν τοῖς τετραχοσίοις of
περὶ Φρύνιχον τὸν αὐτὸν τρόπον. ]

ηή.

Schol. Áristophan, Vesp. : Δραχοντίδης * ἔστι 1 γὰρ
οὗτος ὃ τὸ περὶ τῶν τριάκοντα ψήφισμα περὶ STA
χίας γράψας, ὃς ᾿Αριστοτέλης ἐν Πολιτείαις. Cf. Xe-
nophon. Hist. Gr. II, 3... Hermann. 168, 5.

AAKEAAIMONION.
75.

Schol. Pindar. Isthm. . VIT, 18 : Εἰσὶν Αἰγεῖδαι
φρατρία Θηύαίων, ἀφ᾽ ἧς ἧχόν τίνες εἰς Σπάρτην, Λα-
χεδαιμονίοις βοηθήσοντες ἐν τῷ πρὸς ᾿Αμυχλαιεῖς πολέ-
Uu , ἡγεμόνι χρησάμενοι Τιμομάχῳ, ὃς πρῶτος μὲν
πάντα τὰ πρὸς πόλεμον διέταξε Λαχεδαιμονίοις, μεγά-
λων δὲ παρ᾽ αὐτοῖς ἠξιώθη τιμῶν, καὶ τοῖς Ὑαχινθίοις
δὲ ὃ χάλκεος αὐτῷ θώραξ προτίθεται, τοῦτον δὲ Θη-
δαῖοι ὅπλον ἐχάλουν. Τ᾿ αὖτα ἱστορεῖ χαὶ ᾿Αριστοτέλης
ἐν τῇ Λαχεδαιμονίων Πολιτεία.

᾿Αῤιστοτέλης φησὶν ὅτι πολεμοῦντες οἱ Λάχωνες
5 τ € 2 7 Ἁ τω M ? I"
Αμυχλαιεῦσιν, ὡς ἐπύθοντο παρὰ θεοῦ τοὺς Αἰγείδας
συμμάχους λαθεῖν, εἰς ᾿Αθήνας ἐπορεύοντο" χαταλύσαν-

V. ᾿ς , , e e ^ -
τες δὲ ἐν Θήόαις, εὐωχουμένης τῆς τῶν Αἰγειδῶν φρα-
τρίας ἐχλήθησαν ἀκούσαντες δὲ μετὰ δεῖπνον εὐχομέ-͵
vou τοῦ ἱερέως διδόναι τοῖς Αἰγείδαις τοὺς θεοὺς τὰ
2 A ^ , ^ à! 5 D
ἀγαθὰ, xot συμδαλόντες τὸν χρησμὸν, ἐντεῦθεν ZAa6ov
τὴν συμμαχίαν.

Plura de his narrat Ephorus (fr. 11 et 13) ap.
schol. Pind. Pyth. V, 101. Ceterum veram gentis

71.

Aristoteles dicit post proelium navale ad Arginusas sub
SiDallia archonte commissum quum Laced:zmonii Decelea
excedere vellent ea conditione , ut retinerent utrique qu:e
jam possiderent, et pacem agere, Cleophon populo sua-
X ne has conditiones admitterent, ebrius et loricatus in
concionem veniens , jactansque minime se ut Decelea dece-
emt Lacedaemonii concessurum, nisi reliquas quoque

irbes universas Atheniensibus rediidodut.
Y 72.
NW B 'aristoteles in Atheniensium Rep. ait Anytum corrum-

| pendorum judiciorum auctorem fuisse.

M^ 73.

—.— Quadringenti apud Athenienses septem annis ante triginta
"tyrannos constituti fuere, qui menses quattuor civitati prze-
apt, ut tradit Aristoteles in Rep. Atheniensium.

— [Temporibus quadringentüm virüm populum deceperunt,
quum dicerent , regem Persarum pecuhiam ad bellum cum

BR susceptum suppeditaturum , et per hoc men-
. dacium rempublicam retinere in. sua potestate conati sunt.

ΤΣ - P enim demagogus etiam si pauci admodum sint

-

quibus blandiatur : verbi gratia, Athenis in triginta viris
Charicles cum asseclis viguit ac valuit, dum triginta vi-
ris assentabatur : et in quadringentis Phrynichus eodem
modo. ] Ρ
74.
Dracontides decretum de triginta virorum dominatione
scripsit , ut tradit Aristoteles in opere de Rebuspublicis.

LACED/EMONIORUM.
75.

JEgide , gens Thebanorum; ex qua nonnulli Spartan
venerunt, ut Lacedamoniis opitularentur in bello contra
Amycloenses. Ducem ZEgida: isti habuerunt Timomachum ,
qui primus omnia quae ad bellum pertinent Lacedeemoniis
ordinavit; quapropter magnis apud eos affectus est honori-
bus. Hyacinthiis festo zeneus ei thorax publice exponitur,
quem ὅπλον Thebani χατ᾽ ἐξοχὴν vocabant. Narrat haec
Aristoteles in Rep. Lacedzemoniorum.

Aristoteles dicit Lacedaemonios contra Amyclceenses bel-
lum gerentes, quum oraculo edocti essent /Egidas socios
ipsis assumendos esse, primum profectos esse Athenas,

128 ARISTOTELIS

JEgidarum rationem hisce Lacedaemoniorum nar-
rationibus vel Pindari ztate valde obscuratam esse
fusius exponit O. Müller, Miz. 351 sqq. Dor. l,
61. 354, quem semel in Rep. Lacedacémoniorum
laudasse sufficiat. ;

76.

Plutarchus Lyc. c. 1, 1 : Περὶ Auxoópyou τοῦ νομο-
θέτου χαθόλου μὲν οὐδὲν ἔστιν εἰπεῖν ἀναμφισόήτητον,
οὗ γε καὶ γένος. καὶ ἀποδημία καὶ τελευτὴ χαὶ πρὸς
ἅπασιν ἣ περὶ τοὺς νόμους αὐτοῦ χαὶ τὴν πολιτείαν
πραγματεία διαφόρους ἔσχηχεν ἱστορίας, ἥχιστα δὲ οἵ
χρόνοι, καθ᾽ οὺς γέγονεν ὁ ἀνὴρ, ὁμολογοῦνται. Οἵ μὲν
γὰρ Ἰφίτῳ συναχμάσαι χαὶ συνδιαθεῖναι τὴν Ολυμ-
πιαχὴν ἐχεχειρίαν λέγουσιν αὐτόν" ὧν ἐστι xat Apt-
στοτέλης ὃ φιλόσοφος τεχμήριον προσφέρων τὸν ᾽Ολυυ-
πίασι δίσκον, ἐν ᾧ τοὔνομα τοῦ Λυχούργου διασώζεται
χαταγεγραμμένον. Potuerunt hzc etiam in Olym-
pionicis legi,

77*

Idem ib. 31, 3 : Ὁ δὲ (sc. Auxoüpyoc ) οὐ γράμ-
ματα xal λόγους, ἀλλ᾽ ἔργῳ πολιτείαν ἀμίμητον εἰς
φῶς προενεγχάμενος xol τοῖς ἀνύπαρχτον εἰναι τὴν
λεγομένην περὶ τὸν σοφὸν διάθεσιν ὑπολαμόάνουσιν
ἐπιδείξας ὅλην τὴν πόλιν φιλοσοφοῦσαν, εἰκότως ὑπερῇρε
τῇ δόξη τοὺς πώποτε πολιτευσαμένους ἐν τοῖς “λλησι.
Δι᾿ ὅπερ xol ᾿Αριστοτέλης ἐλάττονας σχεῖν φησι τιμὰς
ἢ προσῆκον ἦν αὐτὸν ἔχειν ἐν Λαχεδαίμονι ; χαίπερ
ἔχοντα τὰς μεγίστας" ἱερόν τε γάρ ἐστιν αὐτοῦ xal
θύουσι χαθ᾽ ἕχαστον ἐνιαυτὸν ὡς θεῷ.

FRAGMENTA.

79. :

4 b
Idem ib. 5, 9 : Αἰωρουμένη γὰρ ἣ πολιτεία xol -
ἀποχλίνουσα νῦν uiv ὡς τοὺς βασιλεῖς ἐπὶ τυραννίδα,
νῦν δὲ ὡς τὸ πλῆθος ἐπὶ δημοχρατίαν, οἷον ἕρμα τὴν —
τῶν γερόντων ἀρχὴν ἐν μέσῳ θεμένη χαὶ ἰσορροπήσασα,
τὴν ἀσφαλεστάτην τάξιν ἔσχε χαὶ κατάστασιν" ἀεὶ τῶν
ὀχτὼ xal εἴχοσι γερόντων τοῖς μὲν βασιλεῦσ! προστιθε- — ᾿
μένων, ὅσον ἀντιόῆναι πρὸς δημοχρατίαν, αὖθις δὲ ὁ
ὑπὲρ τοῦ μὴ γενέσθαι τυραννίδα τὸν δῆμον ἀναρρων-
γύντων. ᾿Τοσούτους δέ φησι κατασταθῆναι τοὺς γέρον- —
τας ᾿ριστοτέλης, ὅτι τριάχοντα τῶν πρώτων μετὰ
Λυκούργου γενομένων, δύο τὴν πρᾶξιν ἐγχατέλιπον.
ἀποδειλιάσαντες. Ὃ δὲ Σφαῖρος ἐξ ἀρχῆς φησὶ τοσού- -
τους γενέσθαι τοὺς τῆς γνώμης μετασχόντας. E

"
!

79- j

Id. ib. 6, ». Lycurgo Pythia jubet : « Διὸς “Ελλα-,
νίου xal ᾿Αθανᾶς 'EXAaviag ἱερὸν ἱδρυσάμενον, φυλὰς
φυλάξαντα xal ὠδὰς ὠδάξαντα., τριάχοντα γερουσίαν.
σὺν ἀρχαγέταις καταστήσαντα, ὥρας ἐξ ὥρας ἀπελλά-
ζειν μεταξὺ. Βαδύχας τε καὶ Κναχιῶνος, καὶ οὕτως εἰσ-
φέρειν τε xal ἀφίστασθαι - δάμῳ δὲ χυρίαν ἦμεν χαὶ
χράτος. » ' Ev τούτοις τὸ μὲν φυλὰς φυλάξαι xal ὠδὰς
ᾧθάξαι διελεῖν ἐστι xo χατανεῖμαι τὸ πλῆθος εἷς μερί-.
δας, ὧν τὰς μὲν φυλὰς, τὰς δὲ ὠύδὰς προσηγόρευχεν..
᾿ἈΑρχαγέται δὲ οἱ βασιλεῖς λέγονται. "To δὲ ἀπελλάζειν.
ἐχχλησιάζειν- ὅτι τὴν ἀρχὴν xol τὴν αἰτίαν τῆς mote.
τείας εἰς τὸν Πύθιον ἀνῆψε. Τὴν δὲ Βαδύχαν xol τὸν.
Κναχιῶνα νῦν Οἰνοῦντα προσαγορεύουσιν" ᾿Αριστοτέλης͵
δὲ τὸν μὲν Κνακιῶνα ποταμὸν, τὴν δὲ Βαδύχαν γέφυ-.

deinde Thebis , quo deverterant, ad convivium gentis ZEgi-
darum invitatos esse; ibi quum post cenam sacerdotem
audiissent , precantem ut ZEgidis bona dii darent, oraculi
sensu perspecto , hine socios sibi arcessivisse.

76.

Nihil omnino , quod non in dubium vocetur, de Lycurgi
legislatoris vita dici potest. Nam quum de genere , peregri-
natione , obituque 'ejus, praeterea de legum ejus ac reipu-
blica institutione diverse narrationes extant : tum vero
quo tempore vixerit, minime omnium in confesso est. Alii
enim Iphiti temporibus claruisse, eumque in Olympiacis
feriis instituendis adjuvisse tradunt ; estque hujus senténtiae
etiam Aristoteles philosophus, indicii loco discum Olympi-
cum adducens, in quo nomen Lycurgi incisum adhuc exstet.

11.

Lycurgus non libros de republica, sed re ipsa civitatem
nulla imitatione zequandam protulit in lucem : atque iis
qui opinantur virum sapiehtem non re vera exstare posse,
ob oculos posuit totam urbem sapientiz studio occupatam ;
quare merito omnibus illis, qui unquam apud Graecos rem-
publicam attigerunt, gloria longe anteponitur. Ideoque et
Aristoteles ait minores eum apud Spartanos, quam quos par
erat, honores adeptum, quum sit quidem ornatus maximis.
'Templum enim ei positum est , sacrificaturque ipsi quotan-
nis tanquam deo.

78. «
Nam respublica fluctuans ac nunc apud reges ad tyranni-
dem, nunc apud multitudinem ad populare imperium ver-
gens, senatu quasi saburra interjecto, vequo momento
utrinque divisa tutissimam adepta est ordinationem : quum
octo et viginti senes semper in eo regibus auxilio sint, ne
ad populum summa rerum deferatur; rursusque populum
corroborent , ne ad tyrannidem res deveniat. Numeri autem
eam rationem Aristoteles affert, quod quum Lycurgus tri-
ginta instituisset, duo ex his prae metu ordinem deseruerint.
At Spharus initio tantum octo et viginti fuisse ait qui sen-
tentiam dicerent.
79. "T |
« Jovis Hellanii et Minervae Hellanize templum cedificet :
populum in phylas et obas dividat , triginta senatores cum
archagetis constituat : subinde inter Babycem et Cnacionem
concionem populi convocet, itaque de rebus referat auf
antiquet ; populo autem jussus erit et auctoritas. » His ora-
culi verbis φυλὰς φυλάξαι et ὠδὰς ὠδάξαι significat divi
dere et distribuere populum in partes, quarum alteras
φυλὰς, alteras ὠδὰς appellant : reges autem Archage τ
dicuntur, quasi duces : et concionem habere Grece hic
exprimitur ἀπελλάζειν, propterea quod ad Apollinem Pythiun
reipublicae initium et causam referebat. Babycam et Cnacic
nem, CEnuntem hodie nominant : Aristoteles vero Cna-

LACED/EMONIORUM RESPUBLICA.

ραν. "Ev μέσῳ δὲ τούτων τὰς ἐχχλησίας ἦγον, οὔτε

παστάδων οὐσῶν οὔτε ἄλλης τινὸς χατασχευῆς.

8ο.

Plutarch, Lycurg. c. 28 : 'H δὲ καλουμένη χρυ-
πτία παρ᾽ αὐτοῖς, εἴγε δὴ xal τοῦτο τῶν Λυχούργου
πολιτευμάτων ἕν ἐστιν, ὡς ᾿Αριστοτέλης ἱστόρηχε ,
ταύτην ἂν εἴη xo τῷ Πλάτωνι περὶ τῆς πολιτείας χαὶ
τοῦ ἀνδρὸς PRSE δόξαν.

Idem ibid. : Ἀριστοτέλης δὲ μάλιστά φησι χαὶ
τοὺς ἐφόρους, diy εἰς τὴν ἀρχὴν καταστῶσι πρῶτον ,
τοῖς Εἵλωσι χαταγγέλλειν πόλεμον, ὅπως εὐαγὲς ἢ 7j τὸ
ἀνελεῖν. Cf. Müller. Dor. II, 43. 125; 310, 6. Manso
Sparta p. 14x sqq. Hermann. Aba: S 148, ἡ sq.

Ceterum de Laced. Rep. vide ampliorem quam
ut exscribere velim disputationem in Arist. Polit.
E. 6; τ s9q.; coll. IH, 3, 10; IV, 5, 11; IV, 7, 45
II, 9, 2. Desingulis quibusdam vide IV, 9 , xo(de
Lycurgo éx τῶν μέσων πολιτῶν legislatore) ; IT, 7, 1
(de Lycurgo in Creta, ut ferunt , diu morato );
II, 2, τὸ (de syssitiis); VII, 2, 5 (de educatione
puerorum); II, 2, 5 (de communi servorüm et
equorum possessione); V, 6,2 (de bello Messe-
niaco et Tyrtzo ); V, 9, 1 (de Theopompo ephoros

— instituente ) ; V, 6, 1 (de Partheniis Tarenti condi-
toribus); V, τ, 5 (de Lysandro βασιλείαν, deque

Pausania ἐφορείαν antiquare tentantibus) ; VII, 13,
13 ( item de Pausania ).

81.

Photius Lex. : Πελάται, οἱ μισθῷ δουλεύοντες,

ἐπεὶ τὸ (1. ἀπὸ τοῦ ) πέλας, ἐγγύς" οἷον ἔγγιστα διὰ
πενίαν προσιόντες. ᾿Αριστοτέλης. Cf. schol. Platon.
-Euthyphron. p. 327 Bekk, : Πελάτης ὃ ἀντὶ τροφῶν

ὑπηρετῶν xal προσπελάζων, ἀπὸ τοῦ πέλας ἤτοι ἐγγύς,

᾿ἐχαλεῖτο 6 δι᾽ ἔνδειαν προσιὼν, μίσθιος δὲ ὑπηρετῶν.

- Ex Lacedaemoniorum Rep. hzc petita esse non

—€eontendo. Nam πελάται et Helote dicuntur ( Pluü-
tarch. Agid. 6) et Clarotze Cretensium (Dion.
Hal. A. R. p. 388, 33) , ne dicam de προσπελά--
ταῖς Arcadicis. Botiránt etiam commemorari ubi
de thetis Atheniensium vel dé Thessalorum pene-

123

stissermo erat. Ceterum Welckero (Trilog. p. 990,
πελάται sunt ἐλάται, βουπελάται. Cf. Müller. Dor. ΤΙ,
69; Ruhnken ad Timzi Lex. s, v.

85.

' Harpocration : Καὶ γὰρ τὸ μηδένα τῶν μαχί-
μὼν ἄνευτῆς τῶν ἀρχόντων γνώμης ἀποδη-
μεῖν, Ἰσοχράτους ἐν Βουσίριδι (5. 18) περὶ Λαχεδαι-
μονίων ταῦτα λέγοντος, ῥητέον ὅτι χαὶ οἱ τὰς Λαχε-
δαιμονίων πολιτείας ᾿γεγραφότες τὰ ὅμοια εἰρήκασιν"
ὁ δὲ ᾿Αριστοτέλης οὐχ ἐξεῖναί φησιν ἀποδημεῖν τοῖς
Λακεδαιμονίοις, ὅπως μὴ ἐθίζωνται ἄλλων νόμων εἶναι
φίλοι. Τοῦ μέντοι ἸΙσοχράτους τοὺς μαχίμους μόνους
λέγοντος κωλύεσθαι ἀποδημεῖν, οἵ περὶ ᾿Αριστοτέλην
τοὺς πάντας Λαχεδαιμονίους φασίν.

83.

Harpocration v. Mó gv : Συντάγματά τινα Λαχω-
vix& οὕτω χαλεῖται " διείλεχται δὲ περὶ τούτων Ἄρι-
στοτέλης ἐν τῇ Λαχεδαιμονίων πολιτείᾳ. Φησὶ δὲ ὡς
εἰσὶ μόραι ( μοίρα codd. ) && ὠνομασμέναι, xol διή-
peat εἰς τὰς μόρας Λαχεδαιμόνιοι πάντες. Ξενοφῶν
δὲ ἐν τῇ Λαχώνων πολιτεία (c. 11, 4) φησίν" « ἑχάστη
δὲ τῶν πολιτικῶν. μορῶν ἔχει πολέμαρχον ἕνα, λοχα-
γοὺς δ΄, πεντηχοστύας η΄, ἐνωμοτάρχας ις΄. » Eadem
Suidas et Photius. Ille pro μόραι ἕξ habet μόραι
xai, Photius μόραι ἑπτὰ, perperam. Cf. Steph.
Thes. v. Móp« ; Hermann. S'taatsalterth.S »9 ; Mül-
ler. Dor. II, 236 sq.

84.

Photius Lex. : A όχοι Λαχεδαιμονίων δ΄, ὡς "Apt-
στοφάνης * Θουχυδίδης δὲ ε΄, ᾿ἈΑριστοτέλης C.

Hesych. : Λόχοι Λαχεδαιμονίων φησὶν ᾿Αριστοφά-
νης τέτταρες"... πέντε γάρ εἰσιν, ὥς φησιν ᾿Αριστοτέ-
λης. Quse e Photio emendanda. Aristophanis locus
est in Lysistr. 453 : Παρ᾽ ἡμῖν εἶσι λόχοι τέσσαρες
μαχίμων ἀνδρῶν, ad quem locum respiciens schol.
Acharn. 1074 (unde sua habet Suidas v. Λόχοι)
monet : ᾿ Παρὰ δὲ Λαχεδαιμονίοις ὑπῆρχον τέσσαρες
λόχοι, οἷς ἐχέ χρήῆτο ὃ βασιλεύς. Eosdem lochos ex
Aristotele memorari probabilis sententia est Gras-

ΑΝ fluvii , Babycam pontis nomen esse auctor est.
Horum in medio conciones agebant, quum neque porticus
neque alius ullus apparatus esset.

ΤᾺ 80.

' Q€ryptie quoque auctor Lycurgus fuit, ut Aristoteles

— tradit.

— Aristoteles inprimis auctor est Ephoros, ubi primum

magistratum occipiunt , bellum Helotibus indicere , ut citra

ponen i ii occidi possint.
dn 81.

1 . Pelatie, qui mercede serviunt; nomen derivandum ἃ
ἱ (à voce πέλας, i. e. prope, ut πελάται sint proxime pro-
|| pter paupertatem accedentes. Aristoteles.

FRAGMENTA HIST. GR. — VOL. II.

82.

Aristoteles non licere dicit Lacedaemoniis peregrinari, ne
aliarum legum studio assuescerent. Dum Isocrates ait solos
militares peregrinatione prohibitos esse, Aristoteles omnes
Lacedaemonios dicit.

83.

More : cohortes quaedam Laconicz sic vocantur, de
quibus disserit Aristoteles in Lac. Republica. Dicit vero
moras esse sex, in quas universi Lacedomonii distributi
sint

84.
Lochi Lacedaemoniorum sunt septem, uti Aristoteles ait.

9

130 ARISTOTELIS
hofii in Jahns Jahrb. 1829 , 1I, p. 275, qui cos τὸ

ἄγημα τῆς πρώτης μόρας (Xen. R. Lac. 13, 6) con-

stituisse censet, Verendum tamen ne aliena auctor
Photii miscuerit, Certe Thucydides (V, 72) non
de Lacedzmoniorum , sed de Argivorum quinque
lochis loquitur. Müllerus Dor. II, p. 238, λόχους
eosdem habet cum μόραις.

85.

Plutarch. Cleomen. c. 9: Ἔστι δὲ Λαχεδαιμονίοις
οὗ Φόδου μόνον, ἀλλὰ καὶ Θανάτου xai Γέλωτος xat
τοιούτων ἄλλων παθημάτων ἱερά, Τιμῶσι δὲ τὸν Φό-
Éov, οὗχ, ὥσπερ οὺς ἀποτρέπονται δαίσονας, ἡγούμε-
vot βλαδερὸν, ἀλλὰ τὴν πολιτείαν μάλιστα σύνεχεσυν
9060 νομίζοντες. Διὸ xal προεχήρυττον ot ἔφοροι τοῖς
πολίταις εἷς τὴν d ἀρχὴν εἰσιόντες; ὡς Ἀριστοτέλης φησὶ,
κείρεσθαι τὸν μύσταχα χαὶ προσέχειν τοῖς νόμοις, ἵνα
μὴ χαλεποὶ ὦ ὦσιν αὐτοῖς, τὸ τοῦ μύσταχος, οἶμαι, προ-
τείνοντες, ὅπως χαὶ περὶ τὰ μιχρότατα τοὺς νέους πει-
θαρχεῖν ἐθίζωσι. Cf, Müller. Dor. 11, p. 125 sq. ;
Plutarch. De sera num. vind. c. 4, p. 550.

96.

Schol. Aristophan. Acharn. 320 : Ἀριστοτέλης
δέ φησιν ἐν Λακεδαιμονίων πολιτείᾳ χρῆσθαι Λαχεδαι-
μονίους φοινικίδι πρὸς τοὺς πολέμους, τοῦτο μὲν ὅτι
τὸ τῆς χρόας ἀνδρικὸν, τοῦτο δὲ ὅτι τὸ τοῦ χρώματος
αἱματῶδες τῆς τοῦ αἵματος ῥύσεως ἐθίζει καταφρονεῖν.
.Cf. schol. in Pac. 1173.

Moeris Atticist. : Φοινιχί $5 ἔνδυμα Λαχωνιχὸν,
δπότε sic πόλεμον low, διὰ τὸ ὁμοχροεῖν τῷ αἵματι,
᾿Αριστοτέλης ἐν πολιτείᾳ λέγει (adde Λαχεδαιμονίων).

Cf. Suidas v. Φοινιχίδα et Καταξαίνειν. /Elian. V.
H.VI, 6; Valer, Max. 11,6; Plutarch. Institt. Lacon,
. 24. Purpurz copiam suppeditavit Cythera insula :
de qua Stephanus v. Κύθηρα : ᾿Εκαλεῖτο δὲ IIopgu-
ροῦσσα διὰ τὸ χάλλος τὸ παρὰ τῶν πορφυρῶν (διὰ τὸ
χαλλίστας ἔχειν πορφύρας Eustath. ad. Dion. 499 et
ad Odyss. Ὁ, 432, e Stephano), ὡς ᾿Αριστοτέλης. Cf.
Plinius IV, 12 : 72 Laconico Taganussa, Cothon,
Cythera cum oppido , antea Porphyris appellata.

Post locum Aristotelis de sagis purpureis Laced.
Neumannus ponit hec ex Ammonio De diff. verb.
v. Χλαμύς : Χλαμὺς xa χλαῖνα διαφέρει " f; μὲν γὰρ
χλαῖνα τετράγωνον ἱμάτιον" ἢ δὲ χλαμὺς εἷς τέλειον

FRAGMENTA.

περὶ τὰ χάτω συνῆχται" xol τοὺς χρησαμένους. E
(sc. scriptores istis vocibus utentes) πολὺ xai ἀπ᾿ —
ἀλλήλων διεστάναι προσάγεται (sc. Δίδυμος) Ἄριστο-, 41
τέλην. Hzc ex Politiis petita esse negaverim cum
Grashofio (in Jahns Jahrb. 1829, HV, p. 164),
qui locum refert ad ᾿Ἀπορήματα Homerica, collato | 1 |
schol. Il. B, 183. Fortasse pro "hocce "qu
nendum 'A piro és

87. ἡ
Eustathius ad Il. ΕἼ 129 p. 741, ἀοβινς Abu 4
Διονύσιον, ὃς καὶ τὸν τῆς παροιμίας Λέσόιον ᾧδὸν Ὁ
Τέρπανδρόν φησι ἢ Εὐαινετίδην ἢ Ἀριστοχλείδην Ὁ 3
x«i ᾿Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Λαχεδαιμονίων πολιτεία τὸ
Μετὰ Aé£cÓ6toy ᾧδὸν τὸν Ῥέρπανδρόν φησι δηλοῦν, :
᾿Εχαλοῦντο δὲ, φασὶ (φησὶ ?) xal ὕστερον, εἰς τὴν ἐχεί- —
νου τιμὴν πρῶτον μὲν ἀπόγονοι αὐτοῦ, εἰτα εἴ τις GÀ —
-Joc παρείη Λέσδιος, εἴθ᾽ οὕτως οἱ jail: μετὰ ACC 3 ;
σύιον ᾧδόν, τὸν ἁπλῶς δηλαδὴ Λέσόιον. d
Cf. Proverb. Bodlejan. 627 : Μετὰ τὸν A£cGtoy 3
ᾧδόν * ἐπὶ τῶν τὰ δεύτερα χαθημένων" Asi ME
γὰρ Τέρπανδρον Λέσδιον διὰ πολλῆς ἄγοντες τιμῆς
τοὺς ἐξ ἐ ἐχείνου πρώτους εἷς τὸν μουσιχὸν ἀγῶνα εἰσῆ-
γον, εἶτα τοὺς λοιπούς. Zenobius V, 9 : Μετὰ Λέσδιον.
ᾧδόν * παροιμία ταττομένη ἐπὶ τοῖς τὰ δεύτερα, guo 3
μένοις, ἐξ αἰτίας τοιᾶσδε" Λακεδαιμόνιοι στασιάζοντες, δι
μετεπέμψαντο χατὰ χρησμὸν τοῦ θεοῦ ἐκ Λέσδου τὸν
μουσιχὸν Ἱέρπανδρον᾽ ἐλθὼν δὲ ἐχεῖνος χαὶ τῇ jouet Y
χρώμενος; ἥρμοσεν ᾿αὐτῶν τὰς ψυχὰς, χαὶ τὴν στάσιν
ἔπαυσεν. Εἴποτε οὖν μετὰ ταῦτα μουσιχοῦ τινος ἤχουον
οἱ Λαχεδαιμόνιοι, € ἐπεφώνουν᾽ « Μετὰ AécGtov ᾧδόν.».
Μέμνηται τῆς παροιμίας ταύτης Κρατῖνος ἐν Χείρωσι.
Eadem Apostolius XII, 70, alii proverbiorum col- |
lectores. V. Leutsch, etSchneidewin. ad Parcemiogr. y
I, p. 118. Plutarch. De sera num. vind, c. 13.
De Terpandro etiam Heraclides dixit in Laced. |
Rep. fr. 2, 6. Cf. Müller. Dor. II, 320 ; Plehn.
Lesbiac. p. 146. Allatas proverbii explicationes -
rejecit Bergkius Comment, de reliquiis vet, Com. -
Att. p. 229. At
Fortasse e Lacedaemoniorum vel ex Arcadum
Rep. fluxere qua de vi quam musica in sedandos
animos exerceat, ex Aristotele affert Suidas : Νόμοι
χιθαρῳδιχοί" ᾿Ἀπόλλων, φασὶ, μετὰ λύρας κατέδειξε
τοῖς ἀνθρώποις νόμους, χαθ᾽ obc ζήσονται, πραὔνων τε

85.

Apud Lacedoemonios non solum Metus , sed etiam Mortis
et Risus et aliorum similium affectuum fana sunt. Veneran.
tur autem Metum non tanquam noxium, uti eos colimus
diemones, quorum iram avertere studemus, sed rempu-
blicam quam maxime contineri metu existimantes. Quare
etiam ephori , ut Aristoteles ait, magistratum ineuntes edi-
cunt civibus , ut mystacem tondeant, et ad leges attendant,
ne e ipsis sint difficiles, atque illud de mystace , propterea,

puto, jubent, ut vel circa res minimas ad obedientiam j juve-

nes assuefaciant.,
86.

Aristoteles in Lacedeemoniorum Rep. dicit Lacedsemo-
nios sagis purpureis in bello uti, tum quod color iste vii
quiddam habeat, tum quod sanguinis colori similis assu
faciat viros ad fluxum sanguinis contemnendum. r

87. x 1

Aristoteles in Lacedzemoniorum Rep. proverbium Posi

Lesbium cantorem de Terpandro intelligendum esse dicit.

CRETENSIUM

| &ya τῷ μέλει τὸ χατ᾽ ἀρχὰς ἐν αὐτοῖς θηριῶδες, χαὶ
' εὐπρόσιτον τῇ τοῦ ῥύθυου ἡδύτητι ποιῶν τὸ παραγ-
γελλόμενον, καὶ ἐκλήθησαν νόμοι κιθαρῳδικοί, " Exeiüev
δὲ σεμνολογικῶς, ὡς καὶ Ἀριστοτέλει δοχεῖ, νόμοι
χαλοῦνται οἱ μουσιχοὶ τρόποι, χαθ᾽ οὕστινας ἄδομεν.
Eadem fere Etym. M. p. 607.

88.

Zénobius II, 24 : Ἃ φιλοχρηματία Σπάρταν
ἕλοι, ἄλλο δὲ οὐδέν αὕτη λέλεχται ἐπὶ τῶν ἐξ
ἅπαντος χερδαίνειν προαιρουμένων, Μετενήνεχται δὲ
ἀπὸ χρησμοῦ δοθέντος Λαχεδαιμονίοις, ἐν ᾧ ἔχρησε
τότε ὃ θεὸς ἀπολεῖσθαι τοὺς Λαχεδαιμονίους, ὅταν ἀρ-

᾿γύριον καὶ χρυσίον τιυυήσωσι. Μέμνηται τοῦ χρησμοῦ

᾿Δριστοτέλης ἐν τῇ Λαχεδαιμονίων πολιτεία.

« ἕλοι constanter Paronniographi. Recte Plu-
tarch. aliique ὀλεῖ, vid. Bernhardy ad Suidam. »
ScuxErpEWIN. Cf. Diogenian,. II, 36; Plutarch.
Prov. 43; Apostol. V, 11; Arsen, 87; Plutarch.
Lacon. Institt, p. 539 E; Diodor. Exc. Vat. ( VII,
τή, 5 ed. Didot.); schol. Arist, Pac. 623; Suidas v.
Διειρωνόξενοι ; Cicero De offic. IT , 52, 7 ; Plutarch.
Agid. 9; Institutt, Lacon. c. 42, p. 239, E; Olym-
ἐν δε: in Platon, Alcib. T. commentar. p. 164.

[ KPHTON. ]
[88 a. ]

[Arist, Pol. It, 7,1: Ἢ δὲ Κρητιχὴ πολιτεία πά-
Peres μέν ἐστι ταύτης (τῆς Λακωνικῆς), ἔχει δὲ μικρὰ
μὲν οὐ χεῖρον͵ τὸ δὲ πλεῖον ἧττον γλαφυρῶς " xol γὰρ

ἢ ἭΝ καὶ λέγεται δὲ τὰ πλεῖστα μεμιμῆσθαι τὴν Κρη-

RESPUBLICA. 131
τικὴν πολιτείαν ἣ τῶν Λαχώνων " τὰ δὲ πλεῖστα τῶν
ἀρχαίων ἧττον διήρθρωται τῶν veo τὰν Φασὶ γὰρ

τὸν Λυχοῦργον, ὅτε τὴν ἐ ἐπιτροπείαν τὴν Χαριλάου τοῦ
βασιλέως καταλιπὼν ἀπεδήμησεν, τότε τὸν πλεῖστον
διατρῖψαι χρόνον περὶ τὴν Κρήτην διὰ τὴν συγγένειαν"
A] Ll X

ἄποιχοι γὰρ οἱ Λύχτιοι τῶν Λαχώνων ἦσαν" χατέλαθον
δ᾽ οἱ πρὸς τὴν ἀποιχίαν ἐλθόντες τὴν τάξιν τῶν νόνων
ὑπάρχουσαν ἐν τοῖς τότε χατοιχοῦσιν " διὸ xol νῦν οἵ
περίοιχοι τὸν αὐτὸν τρόπον χρῶνται αὐτοῖς, ὡς χατα-
σχευάσαντος Μίνω πρώτου τὴν τάξιν τῶν νόμων. (2) Ao-
χεῖ δ᾽ ἣ νῆσος xai πρὸς τὴν ἀρχὴν τὴν “Ελληνικὴν πεφυ-
χέναι xal χεῖσθαι χαλῶς" πάσῃ γὰρ ἐπίχειται τῇ θαλάσση

^ PIRE ; DURO. E ἴω x
σχεδὸν τῶν “Ἑλλήνων ἱδρυμένων περὶ τὴν θάλασσαν
πάντων᾽ ἀπέχει γὰρ τῇ μὲν τῆς Πελοποννήσου μιχρὸν,
e i «- 5 ; D ioc. , J & ἃ /N
τῇ δὲ τῆς ᾿Ασίας τοῦ περὶ Τριόπιον τόπου xot “Ῥόδον.
Διὸ καὶ τὴν τῆς ϑαλάσσης ἀρχὴν κατέσχεν 6 Μίνως,

M , M , ; » /
xai τὰς νήσους τὰς μὲν ἐχειρώσατο, τὰς δ᾽ ᾧκισε" τέλος
δὲ ἐπιθέμενος τῇ Σικελία τὸν βίον ἐτελεύτησεν ἐχεῖ
περὶ Κάμικον. (3) Ἔχει δ᾽ ἀνάλογον ^ Κρητικὴ τάξις
πρὸς τὴν Λαχωνιχήν" γεωργοῦσί τε γὰρ τοῖς μὲν εἴ εἵλω-
τες; τοῖς δὲ Κρησὶν οἵ περίοιχοι" χαὶ συσσίτια παρ᾽
ἀμφοτέροις ἐστί" καὶ τό γε ἀρχαῖον ἐχάλουν οἱ Λάχω-
vec οὐ φιδίτια, ἀλλὰ ἄνδρια, καθάπερ οἱ Κρῆτες, ἣ καὶ
δῆλον ὅτι ἐχεῖθεν ἐλήλυθεν. "τι δὲ τῆς πολιτείας ἣ
τάξις οἱ μὲν γὰρ ἔφοροι τὴν αὐτὴν ἔχουσι δύναμιν
τοῖς ἐν τῇ Κρήτη χαλουμένοις χόσμοις, πλὴν oi μὲν

ἔφοροι πέντε τὸν ἀριθμὸν, οἱ δὲ χόσμοι δέχα εἰσίν. Of

δὲ γέροντες τοῖς γέρουσιν, οὺς καλοῦσιν ot Κρῆτες βου-
λὴν, ἴσοι. Βασιλεία δὲ πρότερον μὲν ἦν, εἶτα κατέλυσαν
oi Κρῆτες" xa τὴν ἡγεμονίαν οἵ χόσμοι τὴν κατὰ πό-
λεμον ἔχουσιν. (4) ᾿Εχχλησίας δὲ μετέχουσι πάντες "

88.
Avaritia Spartam perdet, aliud nihil. Hoc prover-

| — bium de iis dieitur, qui ex omni re quaestum facere student.

"Franslatum est ab oraculo Lacedaemoniis dato , quo vatici-
natus deus est tum Lacedaemonios perditum iri, quum ar-

: E gentum et aurum in honore habere coeperint. Meminit ora-
.. €uli Aristoteles in Lacedaemoniorum Republica.

CRETENSIUM.

e
ἊΣ 88 ἃ.
ἔχ

Cretensium autem respublica ad Spartanam proxime qui-

| m accedit : sed quum habeat pauca quaedam non dete-
an. plurima tamen habet minüs exculta minusque expo-

- lita. Videtur enim , et vero ita dicitur, Lacedzemoniorum

E τ΄ respublica plecisqué in rebus Cretensem esse zemulata. Anti-

I o autem utplurimum minus est elaborata et perfecta ,
.. quam recentiora inventa solent esse. Aiunt enim Lycurgum,
/ o. relicta Charilai regis tutela peregre abiisset, plurimum

.. femporis i in insula Creta commoratum esse propter cogna-

1 . tionem. Coloni enim erant Lyctiia Lacedzemoniis profecti.
x serunt autem ii, qui in coloniam deducti sunt, incolas
τς tum legibus et institutis utentes , quibus res eorum primus
. Minos ordinaverat : quocirca etiam nunc vicini eodem modo

iis utuntur. (2) Videtur autem insula et ad imperium Graeciae
facta natura et commode admodum sita. Omni enim mari
propinqua imminet , et Greeci fere omnes circa mare sedes
fixerunt. Abest enim hac parte quidem non longe a Pelo-
ponneso, illa autem ab Asiz regione quc est circum
Triopium et Rhodum. Quapropter et maris imperium obti-
nuit Minos , et insulas alias cepit, alias colonis frequenta-
vit. Ad extremum autem bello Sicilice illato, illic ad Ca-
micum excessit e vita. (3) Cretensis autem reipublicae
descriptio atque ordinatio Laconica respondet. Agros enim
colunt his quidem Helotes, illis autem Perioci quos ap-
pellant : et convivia publica fiunt apud utrosque. Ac pri-
scis sane temporibus nominabant illa Lacones non Phiditia ,
uti nunc, sed Andria , quemadmodum Cretenses : ex quo
eliam perspicuum est, ab his orta esse. Preterea etiam
reipublice administrando descriptio. Ephori enim eandem
Lacedemone potestatem obtinent, atque in Creta ii
qui dicuntur Cosmi : nísi quod epliori numero sunt quin-
que, cosmi decem : senatores autem senatoribus, quos
Cretes Bulan, hoc est consilium , appellant , numero sunt
pares. Porro etiam regibus antea Cretenses paruerunt ; post-
ea vero regalem potestatem sustulerunt, et cosmi in bello
principem locum imperiumque obtinent. (4) Concionis porro
omnes sunt quidem participes, sed penes illani nullius rei
gerenda potestas est, praeterquam earum rerum, qua se-

9.

ARISTOTELIS

κυρία δ᾽ οὐδενός ἐστιν ἀλλ᾽ ἢ συνεπιψηφίσαι τὰ δόξαντα
τοῖς γέρουσι xal τοῖς κόσμοις. Τὰ μὲν οὖν τῶν συσσι-
τίων ἔχει βέλτιον τοῖς Κρησὶν ἢ τοῖς Λάχωσιν " ἐν μὲν
γὰρ Λαχεδαίμονι κατὰ χεφαλὴν ἕχαστος εἰσφέρει τὸ
τεταγμένον" εἰ δὲ μὴ; μετέχειν νόμος χωλύει τῆς πο-
λιτείας, καθάπερ εἴρηται χαὶ πρότερον. Ἔν δὲ Κρήτῃ
χρινοτέρως " ἀπὸ πάντων γὰρ τῶν γινομένων καρπῶν
τε χαὶ βοσχημάτων, xo ἐχ τῶν δημοσίων χαὶ φόρων ;
οὖς φέρουσιν ol περίοιχοι, τέταχται μέρος. τὸ μὲν πρὸς
τοὺς θεοὺς χαὶ τὰς χοινὰς λειτουργίας, τὸ δὲ τοῖς συσσ!-
τίοις, ὥστε ἐχ χοινοῦ τρέφεσθαι πάντας χαὶ γυναῖκας
καὶ παῖδας χαὶ ἄνδρας. (5) Πρὸς δὲ τὴν ὀλιγοσιτίαν ἅ ὡς
ὠφέλιμον πολλὰ πεφιλοσόφηχεν 6 νομοθέτης, xal πρὸς
τὴν διάζευξιν τῶν γυναιχῶν, ἵνα μὴ πολυτεχνῶσι, τὴν
πρὸς τοὺς ἄρρενας ποιήσας ὁμιλίαν, περὶ ἧς, εἰ φαύλως
ἢ μὴ φαύλως, ἕτερος ἔσται τοῦ διασχέψασθαι καιρός.
Ὅτι δὲ τὰ περὶ τὰ συσσίτια pe ἔλτιον τέταχται τοῖς Κρη-
δὶν ἢ τοῖς Λάχωσι L φανερόν. Τὰ δὲ περὶ τοὺς χόσμους
ἔτι χεῖρον τῶν ἐφόρων᾽ ὃ μὲν γὰρ ἔχει καχὸν τὸ τῶν
ἐφόρων ἀρχεῖον, ὑπάρ χει xal τούτων * γίνονται γὰρ οἱ
τυχόντες" ὃ δ᾽ ἐχεῖ συμφέρει πρὸς τὴν ολιτείαν, ἐνταῦθ᾽
oix ἔστιν. "Exei μὲν γὰρ, διὰ τὸ τὴν αἵρεσιν. ἐχ πάντων
εἶναι, μετέχων ὁ δῆμος τῆς μεγίστης ἀρχῆς ς βούλεται
μένειν τὴν πολιτείαν" ἐνταῦθα δ᾽ οὐχ- ἐξ ἁπάντων αἱροῦν-
ται τοὺς χόσμους, ἀλλ᾽ ἐχ τινῶν γενῶν, xal τοὺς γέροντας

182

FRAGMENTA.

AS Ἶ ΤΟ ὁ n : Qu
&x τῶν χεκοσμηχότων. (6) Περὶ ὧν τοὺς αὐτοὺς dv τις

εἴποι λόγους χαὶ περὶ τῶν ἐν Λαχεδαίμονι γινομένων "

τὸ γὰρ ἀνυπεύθυνον xo τὸ διὰ βίου, μεῖζόν ἐστι γέρας
τῆς ἀξίας αὐτοῖς, καὶ τὸ μὴ κατὰ γράμματα ἄρχειν, ——

ἀλλ᾽ αὐτογνώμονας, ἐπισφαλές. Τὸ δ᾽ ἡσυχάζειν μὴ
μετέχοντα τὸν δῆμον, οὐδὲν σημεῖον τοῦ τετάχθαι χα-
Gc: οὐδὲ γὰρ λήυματός τι τοῖς κόσμοις, ὥσπερ τοῖς
ἐφόροις, πόρρω γ᾽ ἀποιχοῦσιν ἐν νήσῳ τῶν διαῳθερούν--
των. "Hy δὲ ποιοῦνται τῆς ἁμαρτίας ταύτης ἰατρείαν,
ἄτοπος καὶ o0 πολιτιχὴ, ἀλλὰ δυναστευτιχή. (7) Πολ-
λάχις γὰρ ἐχθάλλουσι συστάντες τινὲς τοὺς χόσμους ἢ

τῶν συναρχόντων αὐτῶν ἢ τῶν ἰδιωτῶν, Εξεστι δὲ χαὶ
Ταῦτα δὴ

μεταξὺ τοῖς χόσμοις ἀπειπεῖν τὴν ἀρχήν.
πάντα βέλτιον γίνεσθαι χατὰ νόμον ἢ χατὰ ἀνθρώπων
βούλησιν * οὐ γὰρ ἀσφαλὴς 6 χανών. Πάντων δὲ φαυ-
λότατον τὸ τὴς ἀχοσμίας τῶν δυνατῶν, ἣν συνιστᾶσι
πολλάκις, ὅταν μὴ δίκας βούλωνται δοῦναι * ἣ καὶ δῇ-
λον, ὡς ἔχει τι πολιτείας ἣ τάξις, ἀλλ᾽ οὐ πολιτεία ἐστὶν,
ἀλλὰ δυναστεία μᾶλλον. Εἰώθασι δὲ διαλαμόάνον--
τες τὸν δῆμον xol τοὺς φίλους μοναρχίαν ποιεῖν καὶ
στασιάζειν χαὶ μάχεσθαι πρὸς, ἀλλήλους. (8) Καίτοι τί
διαφέρει τὸ τοιοῦτον 7j διὰ τινὸς χρόνου υηχέτι πόλιν
εἶναι τὴν τοιαύτην, ἀλλὰ λύεσθαι τὴν πολιτιχὴν χοινω--
νίαν ; ἔστι δ᾽ ἐπικίνδυνος οὕτως ἔχουσα πόλις τῶν
βουλομένων ἐπιτίθεσθαι καὶ δυναμένων" ἀλλὰ, καθάπερ

natoribus et cosmis decreto sunt, suffragio comproban-
darum. Jam vero quod ad convivia publica attinet , melius
ila instituta sunt apud Cretenses, quam apud Lacones.
Lacedoemone enim confert quisque per capita id quod pre-
fmitum ac prescriptum est : quod si non fecerit, per legem
reipublieze esse particeps non potest, quemadmodum et
ante dictum est. Cretenses vero communius, id est popu-
larius. Nam ex omnibus fructibus et pecoribus natis , et ex
vectigalibus reipublice et tributis , quae periceci pensitant ,
pars certa prsefinita est ad res divinas faciendas et publico-
rum munerum functiones; altera ad convivia publica , ita
ut de publico omnes et mulieres et pueri et viri alantur.
(5) Jam vero ad victus parsimoniam cibique paucitatem, ut
rem utilem, et ad feminarum disjunctionem , ne nimis
multos filios pariant , masculorum consuetudine introducta
( recte, an secus, alius erit disputandi locus, ) multa sa-
pienter et acute excogitavit lator legis. Quod igitur at-
tinet ad convivia publica, melius ea esse descripta atque
ordinata apud Cretenses , quam apud Lacedaemonios,
perspicuum est. Sed qui? ad cosmos spectant, ea etiam
deterius habent, quam ephororum institutio. Nam quod
mali est in ephororum imperio, hoc est etiam in horum
potestate : creantur enim homines forte oblati : quod autem
illic ad reipublicze statum utile est, hic non est. Illic enim
propterea , quod electio fit ex omnibus, populus, qui im-
perii maximi fit particeps, rempublicam manere studet :
hic autem non ex omnibus eliguntur cosmi , sed ex qui-
busdam generibus : senatores autem ex iis, qui cosmorum
munere functi sunt. (6) De quibus eadem quis dicere possit,
ae de iis qui Lacedeemone creantur. Nam rationum re-
ferendarum judicio non teneri, et per totam vitam gerere
magistratum, major est honos , quam pro eorum dignitate ;

eumque non ex praescripto juris scripti imperare , sed suo
arbitrio magistratum gerere, periculosum est. Quod autem
quiescit populus, etiamsi hujus magistratus non sit particeps,
nullum est argumentum reipublicec bene ordinata,e. Nam
neque ulla cosmis , ut ephoris , qucestus faciendi ex magi-
stratu facultas datur, ut qui in insula longe absint ab iis
qui corrupturi sint. Quam autem adhibent ad hoc erratum
corrigendum ac sanandum medicinam , quum absurda sit ,
tum ne civilis quidem est, sed potenticze unius aut pauco-

rum consentanea. (7) Sdpenumero enim nonnulli aut ex -

collegis aut privatis coitione facta cosmos ejiciunt. Licet
etiam iis ante tempus abdicare se magistratu. Hec igitur
omnia praestat fieri ex lege , quam ex hominum voluntate :

non est enim tuta haec regula. Omnium autem remediorum

pessimum est magistratus hujus amplissimi vacuitas, quam
scepenumero potentes indicunt, quum judicium subire aut
poenas dare nolunt. (Alii : quam seepenumero indunt, quum
potentum judicia subire nolunt. ) Ex quo intelligere licet ,
in haec reipublicee administrande descriptione aliquid esse
politie, quanquam haec non est politia, sed potius pauco-
rum potentatus aut dynastia. Consueverunt autem populo
in partes distracto et assumptis amicis sub unius imperium
totam rempublicam subjungere , et seditionem excitare, et
inter se digladiari ac decertare. (8) At quid hoc aliud esse

dicas, nisi per aliqnod tempus civitatem plane tollere et ]
civilem societatem dissolvere? Est autem tum periculo
proxima sic affecta civitas, quum qui volunt in reipublicae | 4

statum invadere, ii etiam possunt. Sed, quemadmodum

dictum est , natura loci eam tuetur et servat : insulae enim -
longinquitas peregrinos melius arcet quam lex apud -
Lacedaemónios. Itaque perioeci manent in officio apud Cre-
(as : Helotes vero seepenumero a Lacedzmoniis desciscunt — ^

1 εἴρηται, σώζεταν διὰ τὸν τόπον᾽ ξενηλασίας γὰρ τὸ
. πόρρω πεποίηχεν. Διὸ καὶ τὸ τῶν περιοίκων μένει τοῖς
Κρησὶν, οἱ δ᾽ εἵλωτες ἀφίστανται πολλάχις" opes γὰρ
ἐξωτεριχῆς ἀρχῆς χοινωνοῦσιν οἵ Κρῆτες, νεωστί τε τὸ-
λεμος ξενιχὸς διαδέθηκεν εἰς τὴν νῆσον, ὃς πεποίηκε
φανερὰν τὴν ἀσθένειαν τῶν ἐχεῖ νόμων. Περὶ μὲν oov
ταύτης εἰρήσϑω τοσαῦθ᾽ ἡμῖν τῆς πολιτείας, 1
88 b.

[Idem Pol. VII, 9, 1 : Minos primus in classes
populum divisit ; idem συσσιτίων auctor, — VII, 2,
5 : Leges et educatio maximam partem ad bellum

- spectant, — I, 1,6: ᾿Κπιμενίδης 6 Κρὴς δμοχάπνους
appellat eos qui familiam aliquam constituunt ( cf.
Resp. Cataneorum). — 11, 2, 10 : Τὰ περὶ τὰς
χτήσεις ἐν Λαχεδαίμονι xat Κρήτη τοῖς συσσιτίοις ὃ
νομοθέτης ἐχοίνωσεν, --- II, 6, 21 : Syssitiorum
institutum apud Laced,. male se habet quatenus
symbolam ad ea unumquemque conferre oportet :
ἔδει γὰρ ἀπὸ κοινοῦ μᾶλλον εἶναι τὴν σύνοδον, χαθά-
περ ἐν Κρήτη. — 1I, 6, 3 : Thessalis et Lacedzemoniis

: Penestze et Helotz sepius remp. turbarunt : περὶ
δὲ τοὺς Κρῆτας οὐδέν mto τοιοῦτον συμδέδηχεν " αἴτιον
δ᾽ ἴσως τὸ τὰς γειτνιώσας πόλεις, χαίπερ πολεμούσας
ἀλλήλαις, μηδεμίαν εἶναι σύμμαχον τοῖς ἀφισταμένοις

διὰ τὸ μὴ συμφέρειν xal αὐταῖς χεχτημέναις περιοί--
χους. Contrarium erat apud Lacedzmonios. |

TEFEATON.
89.

Schol. Apollon. Rh. II, 364, de Arcadibus Pro-
selenis agens : Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τῇ Τεγεατῶν πολι-
atia φησὶν ὅτι βάρῥαροι τὴν Ἀρκαδίαν ᾧχησαν, οἵτι-
" 1 9 L e e ἢ e 1 i 3
vec ἐξεόλήθησαν ὑπὸ τῶν ᾿Αρρχάδων ἐπιθεμένων αὐτοῖς
πρὸ τοῦ ἐπιτεῖλαι τὴν σελήνην * διὸ κατωνομάσθησαν
Ἠροσέληνοι,

In schol. Aldin. ad Aristophan. Nub. 387 hoc
transtulit Musurus , pro ὑπὸ τῶν "Aox. scribens δπὸ
τῶν νῦν Ἄρχ. et deinde προσωνομάσθησαν. --- Expo-
᾿ς sita Aristotelis sententia, scholiasta ex Duridis

; ' TEGEATARUM RESPUBLICA.

133

libro XV refert Arcadiam nomen habere ab Arcade
Orchomeni filio. Quod quum nihil pertinere vi-
deatur ad explicandam προσελήνων nominis ori-
ginem, fortasse cum antecedentibus ita conjun-
gendum est, ut statuamus Duridem in his sicuti in
aliis multis Aristotelem secutum esse, atque Orcho.-
meni ( primitus "Epyopévou, ut in inscriptt, et nu-
mis, V. Müller. Miz. p. 129, Boeckh, OEcon. p. 383)
filio indicari adventum eorum, qui priscos Arca-
die incolas ejecerint, Res ipsa referenda ad Mi-
nyas qui in Elide sedes habebant. Ceterum hzc me-
rum scriptoris (malim Orchomeniorum commen-
tum esse videtur Müllero Dor. II, p. 68, n. 9. —
Scholiaste verba διὸ χατωνομάσθησαν προσέληνοι
nihil ac Aristotelem pertinere opinatur Grashofius,
haud dubie parum digna philosopho habens. Scho-
liasta aperte aliter statuit ; neque quidquam est cur
errasse scholiastam censeamus.Quam vero fidem Ari-
stoteles ejusmodi traditionibushabuerit, id in medio
relinquendum, — Aliorum commenta de Prosele-
nis istis Arcadibus vide apud schol. Apollon. 1. 1.
Apud Clementem in Protreptico p. 8 Sylb. ex
Aristotele recensentur Apollines quinque, quorum
quartum ponit τὸν Ἀρχάδα τὸν Σειληνοῦ" νόμιιος οὗτος

χέχληται παρ᾽ Ἀρχάσιν. Ἐς tamen non ex Politiis

petita sunt, sed procul dubio, cum Schneidewino
(Philologus fasc. L, an. 1846) referenda ad Pe-
plum Aristotelis ( v. infra fr. 384 ). Fortasse vero
ex Arcadum Rep. petitus est locus de musicis,
quem supra (fr. 87) jam adscripsimus. Quantam
vim musica in leniendam prisce vite ruditatem
apud Arcades exercuerit, multis et egcegie expo-
nit Polybius, Vix intacta hec reliquit Aristoteles.

Nomen Aristotelis fortasse reponendum est ap.
schol. Apollon, Rhod. I, 164, ubi : Auxodoyov xai
Ἀντιόπης ᾿Αγχαῖος, τιμᾶται δὲ παρ᾽ Ἀρχάσιν, ὥς φη-
σιν Ἀριστομένης, De Ancco Arcade eodem jure in
Arcadum Rep. Aristoteles dicere potuit, quo de
Anczo Samio dixit in Rep. Samiorum., Cf. tamen
v. Aristomenes in Scriptoribus statis incerto.

ἣν Nam neque quum ullo imperio externo habent commune
᾿ς quidquam Cretes : et non ita pridem bellum externum in
᾿ς insulam translaturn est , quod infirmitatem legum , quie ibi
— -sunt, patefecit. De hac igitur republica hactenus a nobis
|... dictum sit.
Am 88 b.
[Quae ad fortunas et rem familiarem pertinent, Lacedze-
—— mone etin Creta conviviis ac sodalitiis introductis legisla-
.. for communia fecit.
— — — Syssitiorum institutum apud Lacedemonios male se ha-
ο΄ — bet quatenus symbolam ad ea unumquemque conferre opor-
—— et. Oportebat enim sumptu publico conventum illum fieri,
- quemadmodum in Creta.
.— . Thessalis et Lacedoemoniis Penestze et Helotes szepius rem-
τς publicam turbarunt. Cretensibus autem nihildum tale ac-

cidit. Causa autem hujus rei fortasse est, quod nulla fini-
timarum civitatum, quamvis inter se bellum gerant, procbeat
se belli sociam , auxiliumve ferat servis in dominos conspi-
rantibus et a civitate deficientibus : ideo quod non sibi
expediat illis auxilium ferre, ut qua etiam similes servos
habent , quos Pericecos vocant. ]

TEGEATARUM.

89.

Aristoteles in Tegeatarum Republ. dicit olim barbaros
Arcadiam inhabifasse , qui ejecti sint ab Arcadibus aggres-
sis eos ante ortum luna»; hinc Arcadas cognominatos esse
Proselenos.

134 ARISTOTELIS

90.

Plutarch, Qu. Gr. c. 5, p. 295; B : « Τίνες οἵ παρὰ
Agxás χαὶ Λαχεδαιμονίοις χρηστοί; » Λαχεδαιμόνιοι
Τεγεάταις. διαλλαγέντες ἐποιήσαντο συνθήκας, χαὶ
στήχην ἐπ᾿ Ἀλφειῷ χοινὴν ἀνέστησαν, ἐν ri μετὰ τῶν
ἄλλων γέγραπται, Μεσσηνίους ἐχθαλεῖν ἐκ τῆς χώρας;
χαὶ μὴ ἐξεῖναι χρηστοὺς ποιεῖν. ᾿Εξηγούμενος οὖν
ὃ Ἀριστοτέλης τοῦτό gne δύνασθαι τὸ μὴ ἀποχτιννύ-
vat βοηθείας χάριν τοῖς λαχωνίζουσι τῶν "Teyexcóv.

Idem Qu. Rom. c. 52, p. 277. : ᾿Αριστοτέλης
ἐν ταῖς Ἀρχάδων πρὸς Λακεδαιμονίους συνθήκαις γε:
γράφθαι φησὶ, μηδένα χρηστὸν ποιεῖν βοηθείας χάριν
τοῖς λαχωνίζουσι τῶν Τεγεατῶν ὅπερ εἰναι, μηδένα
ἀποχτιννύναι. Priore loco reponendum esse ex al-
lero μηδένα χρηστὸν ποιεῖν pro μὴ ἐξεῖναι χρηστοὺς
ποιεῖν censet Grashofius, ipsum , puto, Plutarchum
correcturus. Cf, Hesych. v. Χρηστός.

! MANTINEON. ]

[90 a. ]

[ Arist. Pol. "VI, 2,2 : Παρ’ ἐνίοις δήμοις, xàv
μὴ μετέχωσι τῆς αἱρέσεως τῶν ἀρχῶν; ἀλλὰ τινὲς
αἱρετοὶ χατὰ μέρος ἐχ πάντων, ὥσπερ ἐν Μαντινείᾳ,
τοῦ δὲ βουλεύεσθαι κύριοι ὦσιν, ἱχανῶς ἔ ἐχει τοῖς πολ-
λοῖς. Καὶ δεῖ νομίζειν χαὶ τοῦτ᾽ εἶναι σχῆμά τι δημο-
χρατίας, ὥσπερ ἐν Μαντινείᾳ ποτ᾽ ἦν.]

Democraticam reip. formam olim ap. Mant. vi-
guisse Schneiderus nescio quo jure colligi posse
opinatur ex Thuc. V, 47 (Ol. 89), ubi in Man-
tinensium oratione : ἐν δὲ Μαντινεία οἵ δημιουργοὶ
xaX f$, βουλὴ etc. Ceterum jure respuit sententiam
Sanctocrucii.

FRAGMENTA. - Ἢ
[HPAIEDN.] :

[9o b.] Ee

[ Arist. P Pol. V, 2», 9 : Μεταδάλλουσι δ᾽ αἵ πολι- ὦ
τεῖαι xal ἄνευ στάσεως διὰ τὰς ἐριθείας, ὥσπερ «ἐν. 3
Heaía: ἐξ αἱρετῶν γὰρ διὰ τοῦτο ἐποίησαν χληρωτὰς,
ὅτι ἡροῦντο τοὺς ἐριθευομένους. 1 Herea urbs Arca- p.
die, Cf. Müller. Dor. 11, p. 444. |

KOINH APKAAQN IIOAITEIA.

9t. | 2
Harpocration : Μύριοι ἐν Μεγάλη πόλε eAmpes d
σθένης ἐν τῷ xot ᾿Αἰσχίνου (περὶ παραπρ. p. 344 4, 19}0}
Συνέδριόν ἐ ἐστι χοινὸν Ἄρκχάξων & ἁπάντων, οὗ πολλάχις 1
μνημονεύουσιν ot 1 ἱστοριχοί. Διείλεχται δὲ περὶ αὐτῶν 1
xal ᾿Αριστοτέλης ἐ ἐν τῇ Κοινὴ Ἀρχάδων πολιτείᾳ, ἀρχότ —
μενος τοῦ βιόλίου. Eadem usque ad vocem ἵστορικοί,
Photius, Suidas, Favorinus p. 1238, 47. Cf.
Xenophon Hellen. VI, 5, 3; Diododie Ἄγε 303 4 :
Pausanias VIII, 27 M URN S IX, 21; Strabo VIII,
595 ; Manso e. III, 2, p. (m ᾿πώκδε Gr. Y
Staatsverf. p. 691 ; Cortum p. id Ceterum quo- | :
modo intelligendum sit illud ἐν χοινὴ Ἄρ. πολ., av- ὦ
gumentum fragmenti docet; neque monuisem,
nisi Grashofius p. 291 putaret primum Aristotelem 1 3
in universum de Arcadia dixisse , atque ad hancce E
partem titulum nostrum pertinere; deinde vero ἢ.
singulas quasque Arc. respublicas recensitas 6558. —
De Arcadibus in unam Megalopolis civitatem

congregalis intelligendus e etiam est locus Arist, Po- —
lit, II, x , 5 : Διοίσει δὲ τῷ τοιούτῳ χαὶ πόλις ἔθνους, 3j
ὅταν μὴ χατὰ χώμας ὦσι χεχωρισμένοι τὸ πλῆθος, |

ἀλλ᾽ οἷον Ἀρχάδες.

D.
3)
Bs

90.
᾿ Qui sunt apud Arcades e£. Lacedeemonios χρηστοί, id
est boni ? Lacedzemonii Tegeatis reconciliati , foedus pepi-

gerunt et communem columnam ad Alpheum posuerunt : -

in qua inter alia fcederis capita hoc, scriptum erat, Mes-
senios regione pellunto, neminem bonum faciunto.
Hoc Aristoteles interpretans ait eo significari, Tegeatarum
neminem debere interfici , qui auxilii causa Laconicis
rebus studeret.

In federe Arcadum cum Spartanis facto scriptum esse
Aristoteles testatur, Neminem Tegeatarum debere bonum
reddi (id est interfici) , si auxilii causa rebus Lacedce-
moniorum studeat.

[ MANTINENSIUM. |]
[90 a.]

( Nam apud nonnullos populos, etiamsi non habeant uni-
versi jus mandandorum magistratuum, sed aliqui per vices
lecti, ut Mantinev , si modo penes eam consultandi sit po-

testas, hoc uno est contenta multitudo. Atque hanc figuram s
quandam esse democratic oportet existimare, qualis erat
olim Mantinee. ]

( HERJEENSIUM. ]
[90 b. j

y 1

[ Mutantur porro respublicze etiam sine seditione per am-
bitum, quemadmodum in Herca. Nam idcirco magistra- -
tus, qui antea suffragio deferebantur, sortito mandari |
coepti sunt : quia eligebant homines ambitu grassantes.] -

COMMUNIS ARCADUM RESPUBLICA. '
9l. εἰ

Decies mille viri in urbe Megalopoli. Demosthenes in ora-
tione contra /Eschinem. Est commune totius Arcadio con-
cilium , cujus saepe mentionem faciunt historici. Disseril de
iis etiam Aristoteles in Communi Arcadum republica , stas.

tim initio libelli.

HAEIQN.
92.
Harpocration : Ἑλλανοδίχαι : Ἀριστοτέλης

Ἠλείων πολιτείᾳ τὸ μὲν πρῶτόν φήσιν ἕνα καταστῆσαι
τοὺς ᾿Ηλείους Ἑλλανοδίχην , χρόνου διελθόντος β΄, τὸ
δὲ τελευταῖον θ΄.

De numero Hellanodicarum variis temporibus
vario vide Boeckh. ad Pindari schol, p. 95. Locos
veterum qui huc pertinent collectos et exscriptos

Aristodemi Elei.

(93.)

Strabo VIII, p. 345 : Νυνὶ δὲ περὶ τῶν ἐν τῇ Τρι-
φυλίᾳ Καυχώνων ταῦτα προσιστορητέον. Ot μὲν γὰρ
ὅλην τὴν νῦν Ἠλείαν, ἀπὸ τῆς Μεσσηνίας μέχρι Δύ-
Unc, Καυχωνίαν λεχθῆναί φασιν. Ἀντίμαχος οὖν
"Emetobc χαὶ Καύχωνας ἅπαντας προσαγορεύει" τινὲς
δὲ, ὅλην μὲν μὴ κατασχεῖν αὐτοὺς, δίχα δὲ μεμερισμέ-
νους oixsiv , τοὺς μὲν πρὸς τῇ Μεσσηνίᾳ χατὰ τὴν Τρι-
2 φυλίαν, τοὺς δὲ πρὸς τῇ Δύμη χατὰ τὴν Βουπρασίδα

xai τὴν χοίλην Ἦλιν. Ἀριστοτέλης δ᾽ ἐνταῦθα μά-
λιστα οἶδεν ἱδρυμένους αὐτούς. Καὶ δὴ τοῖς ὑφ᾽ ὍὉμή-
pou λεγομένοις ὁμολογεῖ υᾶλλον ἣ ὑστάτη ἀπόφασις "
"τό τε ζητούμενον πρότερον λαμόάνει λύσιν. Reliqua
apud ipsum legas Strabonem. Num recte ad Res-
publicas locus referatur dubium est. Ad Ὃ μηριχὰ
ἀπορήματα referri malim.

[93 a.]

7. [Arist Pol. VI, 2, 5: "Ἔστι δὲ xoi ὃν λέγουσιν
τ Ὀξύλου νόμον εἶναι τοιοῦτόν τι δυνάμενος, τὸ μὴ δα-
νείζειν εἴς τι μέρος τῆς ὑπαρχούσης ἑχάστῳ γῆς.]
De Oxylo Eleorum rege v. Pausanias V, 3. De
lege aliunde non nota v. Müller. Dor. II, p. 200.

ARGOLIDIS RESPUBLICAE.

habes in Stephan, Thesaur. s. h. v. Cf. fragm.

[93 b.]

[Idem Pol. V, 5, 8 : Καταλύονται δὲ xoi ὅταν
ἐν τῇ ὀλιγαρχίᾳ ἑτέραν ὀλιγαρχίαν ἐμποιῶσι- τοῦτο
δ᾽ ἐστὶν, ὅταν, τοῦ παντὸς πολιτεύματος ὀλίγου ὄντος,
τῶν μεγίστων ἀρχῶν μὴ μετέχωσιν οἱ ὀλίγοι πάντες "
ὅπερ ἐν Ἤλιδι συνέθη ποτέ’ τῆς πολιτείας γὰρ δι’ ὀλί-
γῶν οὔσης, τῶν γερόντων ὀλίγοι πάμπαν ἐγίνοντο, διὰ
τὸ ἀϊδίους εἶναι ἐνενήχοντα ὄντας, τὴν δ᾽ αἵρεσιν ὃ ὃυ-
ναστευτιχὴν εἶναι xal ὁμοίαν τῇ τῶν ἐν Λαχεδαίμονι
γερόντων. ]

᾿« De Eleorum statu reip. parum aut nihil scripta
vett. tradunt, preter unum Thucydidem, V, 47,
ubi obiter memorantur in Eleorum δημοχρατίαᾳ oi
δημιουργοὶ καὶ οἱ τὰ τέλη ἔχοντες xa oi ἑξηχόσιοι.
Sed ad illud ipsum factum, quod Aristoteles com-
memorat, spectare videtur id quod narrat obiter
Plutarchus in Prec. Polit. [c. 1o ] : Καὶ βουλήν
τινες ἐπαχθὴ xol ὀλιγαρχικὴν χολούσαντες, ὥσπερ
᾿Εφιάλτης ᾿Αθήνησι καὶ Φορμίων παρ᾽’ Ἠλαίοις, δύ-
ναμιν ἅμα καὶ δόξαν ἔσχον. » ScuwxipkmR ad h. ].
Cf. Müller. Dor. II, p. 97. 74. 141.

De Eleo Neptuni et Eurypyles filio, Epei et
Alexidis patre, Aristoteles ἐν Πέπλῳ laudatur ap.
Etym. M. v. Ἦλις. V. infra. !

TPOIZHNION.
94.

Athenzeus I, p. 31, C ν᾿ Ωνομάζετο δὲ παρὰ Τροιζη»
vlotc, ὥς φησιν ᾿Αριστοτέλης ἐν τῇ αὐτῶν Πολιτείᾳ,

ἄμπελος ᾿Ανθηδονιὰς xol Ὑ περιὰς ἀπὸ Ἄνθου τινὸς

xoi Ὑπέρου, ὡς xoi ᾿Αλθηφιὰς ἀπὸ ᾿Αλθηφίου τινὸς,
ἑνὸς τῶν ᾿Αλφείου ἀπογόνων.
Hinc sua Suidas v. ᾿Αλθηφιάς et Zonar. p. 126.

ELEORUM.

92.
Aristoteles in Eleorum Republ. dicit primum quidem
—— unum tantum Hellanodicam Eleos instituisse , postea duos,
|... postremo novem.
x (93.)
[00 ' pe Cauconibus Triphyliae hoec nunc addenda sunt. Ete-
—— mim nonnulli Eleam universam Cauconiam appellatam esse
—. dicunt. Itaque Antimachus Epeos et Caucones omnes ap-
D pellat; alii vero non totam Eleam eos tenuisse volunt,
— sed bifariam divisos habitasse, alteros ad Messeniam in
"Triphylia, alteros ad Dymen in Bupraside et in Cava Elide.

movit. Quae quidem sententia magis convenit cum verbis
᾿ς Hemeri; atque sic etiam quod antea quarebatur, jam ex-
ο΄ plicationem invenit.

! [93 a.]

—— — LEst etiam lex, quam ab Oxylo latam esse dicunt , agrum
ο΄ fenori ad certam partem addicere vetans. ]

€

Aristoteles vero hoc postremo maxime loco eos consedisse |

[93 b.]

[ Dissolvitur etiam oligarchia, quum in oligarchiam alte-
ram oligarchiam inducunt, quod fit, quum, ad paucos con-
tracta reipublicae. administratione , amplissimorum magi-.
stràtuum omnes pauci non sunt participes : quod aliquando
in Elide accidit. Nam quum respublica a paucis administra-
retur, pauci omnino fiebant senatores, et quia perpetui
erant, numero nonaginta, et quia electio erat dynastica
atque ei similis, qua senatores Lacedacmone leguntur. ]

TROEZENIORUM,
94.

Apud Trozenios., ut Aristoteles in Rep. eorum tradit ,
nominabatur vitis Anthedonias et Hyperias ab Antho quo-
dam et Hypere, sicuti etiam Althephias ab Althephio quo-.
dam, uno ex Alphei posteris,

136 ARISTOTELIS

E

95.
Plutarch. Qu.Gr. c. 19, p. 295, Ὁ : «
δὼν, περὶ ἧς ἡ Πυθιὰς εἶπε"
Πῖν᾽ οἶνον τρυγίαν, ἐπεὶ οὖχ ᾿Ανθηδόνα ναίειξ ;
'H γὰρ ἐν Βοιωτοῖς οὐχ ἔστι πολύοινος. » Τὴν Καλαυ-
ρίαν Εἰρήνην τοπαλαιὸν ὠνόμαζον ἀπὸ γυναιχὸς Εἰρή-
νης, ἣν ἐχ Ποσειδῶνος χαὶ Μελανθείας τῆς ᾿Αλφειοῦ
. γενέσθαι “μυθολογοῦσιν. Ὕστερον δὲ τῶν περὶ Ἄνθην
xal Ὑπέρην αὐτόθι χατοιχούντων , ᾿Ανθηδονίαν xol
Ὑπέρειαν ἐχάλουν τὴν νῆσον. Εἶχε δὲ ὃ χρησμὸς οὕ-
τως, ὡς Ἀριστοτέλης φησί"

"Tic f Ἄνθη-

Πῖν᾽ οἶνον τρυγίαν, ἐπεὶ οὐκ ᾿Ανθηδόνα ναίεις
οὐδ᾽ ἱερὰν Ὑπέραν, ὅθι γ᾽ ἄτρυγον οἶνον ἔπινες.
Ταῦτα μὲν ὃ Ἀριστοτέλης. Ὁ δὲ Μνασιγείτων φησὶν,
“Ὑπέρητος ἀδελφὸν ὄ ὄντα τὸν Ἄνθον, ἔτι νήπιον ἀπο-
λέσθαι, χαὶ τὴν Ὑπέρην χατὰ ζήτησιν αὐτοῦ πλανω-
μένην, εἰς Φερὰς πρὸς Ἄχαστον (ἢ "Aópuavov ) ἐλθεῖν,
ὅπου xac τύ χὴν 6 Ἄνθος ἐδούλευεν οἰνοχοεῖν τεταγμέ-
νος. Ὥς οὖν εἱστιῶντο; τὸν παῖδα προσφέ ἔροντα τῇ
ἀδελφῇ τὸ ποτήριον, ἐπιγνῶναι; xal εἰπεῖν πρὸς αὐτὴν
ἧσυχ ἢ"
Tiv οἶνον τρυγίαν, ἐπεὶ οὐκ Ἀνθηδόνα ναίεις.

EioZvn»] Idem tradunt Photius et Steph. Byz.
v. Καλαύρεια. Nomen ab asylo celebratissimo deri-
vandum esse videtur; cf. Strabo p. 374. — Hype-
res rex Tirynthis et Anthus sive Anthes, Neptuni et
Alcyones ( Lycaonis f. sec. St. Byz. v. Ὑπερήσια)
filii, et conditores Hyperzze et Anthize. Pausan. II,
3o, 7. Alius Hyperes, Melanis et Eurycle» f.
Thessalus, Pheris habitavit ad Hyperiam fontem.
Nominum et locorum cognationem quandam in-
dicat narratio Mnasigitonis, ex qua Pheris Hypere
fratrem invenit,

Quid Aristoteles narraverit, ex Plutarcho haud
intelligis. Potuit eadem fere tradere quae Mnaseas,
ita quidem ut statuamus Pythiam fratrem qusrenti
respondisse : Reperies ubi quis his te compellet
verbis : πῖν᾽ οἶνον ete. Alium tamen fuisse narratio-
nis tenorem colligi possit ex Athenzo p. 31, B, ubi
postquam ex Hippy (fr. 7) retulerat Biblinam vi-

FRAGMENTA.

tem a Pollide Argivo, Syracusanorum principe, ὦ
in Siciliam asporlatam esse, abrupte subjicitur ab P
excerptore oraculum nostrum πῖν᾽ οἶνον x. τ. λ. ει 3
deinceps locus fr. 94 adscriptus. Quz quum col E

rere inter se aliquo modo debeant, Pollux vero -
(VI, 16; vide fr. 5 Hippyis) referat τὸν Πόλιον divos.

nomen habere ἀπὸ τοῦ Συραχουσίων βασιλέως. Πόλ-- 3 1
probabile est hec -
quoque cum iis quz. Plutarchus ex Aristotele af-.—
fert conjungenda esse. Itaque oraculum illud Pol-

λιδος, ὡς ᾿Αριστοτέλης λέγει :

lidi Argivo, postquam Syracusas jam abierat, |
nescio qua occasione datum fuerit, idquein caussa |
fuisse videtur, cur vitem Pollis ex Anthedonia s.
Calauria ( ex Italia, ut Hippys tradidisse dicitur) in
Siciliam transplantandam curaret. Sec. Etym. M.

vitem illam ex Thracia in Siciliam transplantatam | 1

a Pollide esse ad Hippyis fragm. 7 monui; addo
auctorem hujus narrationis haud dubie cogitasse
de Thracica Anthedone, Anthedonis Beeotie me-
tropoli (De Anthe Thrace poeta, Lini zquali,
v. Müller, iz. p. 388) Ceterum alii scriptores for-
tasse de Boeotica Anthedone cogitarunt, Hzc enim
a Diceearcho εὔοινος dicitur. Unde tamen minime
sequitur Plutarchum, qui de sua etate loquens An-
thedonem non esse πολύοινον dicit, erroris incu-
sandum esse, uti fecit Müllerus /Miz. p. 29, et qui

eum sequuntur, Fuhrius et Marxius ad Dicaar- -
chum, — Mnasigiton idem est cum Mnesigitone,

quem una cum Aristotele laudat Plinius VIII, sect.
57 : Quadriremem | Aristoteles. Carthaginienses,
quinqueremem Mnesigiton Salaminios, sex ordi-
num Xenagoras Syracusios (primos fecisse aiunt) :

ab ea ad decemremem Mnesigiton Alexandrum

Magnum instituisse. Aliunde virum non novi,

96.
Plutarchus Thes, c. 3 : Πέλοψ γὰρ οὐ χρημάτων
πλήθει μᾶλλον ἢ παίδων μέγιστον ἴσχυσε τῶν ἐν ΠΕε-
λοποννήσῳ βασιλέων, πολλὰς μὲν ἐχδόμενος θυγατέρας
τοῖς ἀρίστοις, πολλοὺς δὲ ταῖς πολιτείαις υἱοὺς Éyxa-
τασπείρας ἄρχοντας * ὧν εἷς γενόμενος {{Ππἰτθεὺς ὃ Θη-
σέως πάππος πόλιν μὲν οὐ μεγάλην τὴν 'Γροιζηνίων.

95.
Qucnam est Anthedon , de qua Pylhias dixil,

Ficatum bibe vinum, ut non Anthedone degens?
neque enim Bootic Anthedon vini ferax est mulli. Ca-
lauria antiquitus dicta fuit Irene a femina lrena , quam
fabulantur natam Neptuno et Melanthia Alphei fi lia. Post-
modo quum Anthes Hyperesque cum suis ibi habitarent, in-
sula dicta fuit Anthedonia et Hypereia. Oraculum, ut
Aristoteles tradit , tale fuit :

Focatum bibe vinum, ut non Anthedone degens ,

aut Hyper: sacrz , quod ibi sine faece bibisses.
Mnasigito autem scribit, Anthum Hyperetis fratrem etiam-

num infantem fuisse amissum , Hyperenque vagalam ejus
quaerendi causa, Pheras ad Acastum (aut Adrastum) venisse,
ubi tum forte Anthus servus a poculis erat : hune in convi-

vio sororem, cui quent: praebebat , eren) etclamei -

dixisse :
Fecatum bibe vinum , ut non Anthedone degens,
96.

Pelops non pecunia magis vi quam liberorum plurimum ἡ
inter Peloponnesios pollebat reges, quod et filias multas
summis viris collocasset , e multos filios in civitatium prin. - 1
cipatum genuisset : ex quibus unus Piltheus Thesei avus ἣν :
oppidum non amplum quidem illud 'Treezeniorum incolis - E-

DNE SO ADM deo DES SS

ARGOLIDIS RESPUBLIC A.

— x68 , δόξαν δὲ μάλιστα πάντων ὡς ἀνὴρ λόγιος ἐν
᾿ ποῖς τότε xoi σοφώτατος ἔσχεν. Ἦν δὲ τῆς σοφίας ἐχεί-

νης τοιαύτη τις, ὡς ἔοιχεν, ἰδέα xod δύναμις, οἵα, χρη-
σάμενος Ἡσίοδος εὐδοχίμει μάλιστα περὶ τὰς ἐν τοῖς

| " Eeyotc γνωμολογίας. Καὶ μίαν γε τούτων ἐχείνην λέ-

γουσι Πιτθέως εἶναι,
Μισθὸς δ’ ἀνδρὶ φίλῳ εἰρημένος ἄρχιος ἔστω.

Τοῦτο μὲν οὖν χαὶ ᾿Αριστοτέλης ὃ φιλόσοφος εἴρηχεν.
Welckerus (οὶ. p. 49) hunc locum e libris Περὶ
ποιητῶν fluxisse censet; quod non negaverim.

[96 a.]
[ Arist. Pol. VIT, τή, 4: : Ἔν ὅσαις γὰρ τῶν πό--

λεων ἐπιχωριάζεται τὸ νέους συζευγνύναι χαὶ νέας;
ἀτελεῖς χαὶ μικροὶ τὰ σώματά εἶσιν. "Ext δὲ ἐν τοῖς
τόχοις αἵ νέαι πονοῦσί τε μᾶλλον x«t διαφθείρονται

, V M M , /,
πλείους" διὸ καὶ τὸν χρησμὸν γενέσθαι τινές φασι διὰ

ὺ , 2.4. ^" / € ^
τοιαύτην αἰτίαν τοῖς Τροιζηνίοις, ὡς πολλῶν διαφθει-
ρομένων διὰ τὸ γαμίσχεσθαι τὰς νεωτέρας, ἀλλ᾽ οὐ

- πρὸς τὴν τῶν καρπῶν χομιδήν.]

« In margine cod. Paris. 2023 peropportune

- servatum nobis est hoc oraculum : μὴ τὲ ( sic) μνε--
- γεας (sic) ἄλοχα, i. e. μὴ τέμνε νέας ἄλοχα : noli suc-
— eum imprimere virgini (v£a), quee nondum matura
est viro, vel : μὴ τέμνε νεᾶς ἄλοχα, noli sulcum im-
- primere novali. lgitur ita fortasse habebat oracu-
- lum : Ἀλλὰ νέας,

γε"

Τροίζην, ἄλοχᾶς μὴ τέμνε βαθείας.

Νέας igitur ad τὸ γαμίζεσθαι τὰς νεωτέρας pertinet 5

E - veli; vero ad τὴν τῶν χαρπῶν χομιδήν. Atque Troeze-

nii ita intellexerunt oraculum , quasi vec dixisset,

2 TERM νέας pronuntiasset. » Gattling. ad ἢ. l.

τι

De AMycenis Aristoteles laudatur apud Eustath.
- ad. Il. A, 40, p. 443 init. τ δὲ

: Δοχεῖ δὲ ἐνταῦθα paye
᾿χώτερον παρακαλεῖν ὃ ποιητὴς τὴν τῆς Μυχήνης ἀπώ-
- Metav, ἣν ἐκ τῶν ῥηθεισῶν τριῶν (sc. πόλεων, Ἄργους
EAM xoi Muxávnc) χαχῶς παθοῦσαν xal "pig

πέλης ἱστόρηκε. Quae petita esse puto ex ᾿Ἀπορήμασι

- "Ojmpixoic.

137
( EIHAAYPION.)
97:

Strabo VIII, p. 374 : Ἢ ᾿Επίδαυρος δ᾽ ἐχαλεῖτο
Enxagos: φησὶ γὰρ Δριστοτέλης χατασχεῖν αὐτὴν
Κᾶρας, ὥσπ "ep xat Ἕρμιόνην᾽ τῶν δ᾽ Ἡραχλειδῶν
χατελθόντων, Ἴωνας αὐτοῖς συνοιχῆσαι, τοὺς Ex τῆς
᾿ἈΑττιχῆς τετραπόλεως συνεπομένους εἰς Ἄργος. Sequi-
tur narratio de templo /Esculapii.

᾿Επίχαρος 1 emend. Casaubon. ; "Ezícaugosc libri
omnes. Vitium antiquum, uti colligis ex Steph.
Byz. v. ᾿Ἐπίδαυρος : ἐκαλεῖτο xoi Μυλισσία xoi At-
μηρα... εἶτα ᾿Επίταυρος xai ᾿Επίδαυρος. Vulgatam
᾿Επίταυρος tueri voluit Grashof. 1.1. p. 168 , qui
Hesychii glossam, ἐπίταυρος, (oy voóv , afferensputavit
Epitaurum significasse urbem firm inter Cares et
Tones initz societatis. Talia aliena sunt a prisca
antiquitate, Apud Hesychium vero ἐπίταυρος falso

legi pro ἐπίγαυρος jam satis constat. Ex Strabone

sua habet Eustath, ad Il. B, 561, p. 587,38.

De tempore quo Tones Epidaurum venerint ali-
ter statuit Pausanias II, 26 , 1 : Πρὶν ἢ παραγενέσθαι
Δωριέας ἐς Πελοπόννησον βασιλεῦσαί ( Epidauri) φασι
Πιτυρέα Ἴωνος ἀπόγονον τοῦ “Ξούθου τοῦτον παρα-
δοῦναι λέγουσιν ἀμαχεὶ τὴν γὴν Δηιφόντη καὶ ᾿Αργείοις.
Quod przfert Müller. Dor. I, 81. n. 4.

Apud schol. Theocrit. XV , 64 laudatur Ἄριστο-
τέλης ἐν τῷ περὶ Ἑρμιόνης ἱερῷ (sic; 1. ἱεροῦ). ex
eoque narratur fabula de ἱερῷ γάμῳ Jovis et Juno-
nis. Putari possit Aristotelem hanc fabulam nar-
rasse in Rep. Hermionensium; sed parum hoc ve-
risimile; nomen auctoris corruptum esse videtur;
quamquam emendari certo nequit. Nos fragmen-
tum exhibebimus eo loco, ubi de Peplo Aristote-
lis sermo erit. :

(AEINAION.)
98.
Strabo VIII, 373 : Δρυόπων δ᾽ οἰχητήριόν φασι

b e L »
xxi τὴν Ἀσίνην * εἴτ᾽ ἐχ τῶν περὶ Σπερχειὸν τόπων v-

- auxit, $ed pre omnibus nomen obtinuit docti pro illis tem-
"ἢ poribus et sapientissimi viri. Erat autem sapientie illius

E Ais fere, ut credere par est, species et vis, quali Hesio-

15 quum uteretur, celebritatem adeptus est proecipue ex

— sententiis i in libro, quem Opera appellavit, scriptis. Upam

᾿ — harum Pitthei ferunt fuisse, hanc videlicet ,
Suf(iciat merces quie Prost amico.

| (Mque hoe Aristoteles quoque philosophus tradidit.

E» [96 a.]

ἢ [Argumento est quod quibus in civitatibus adolescentulis

1 | solent puellule nubere, in his hongines imperfecti et corpo-

»

s exigui nascuntur. Ad hoc in partu puelle adolescen-
| magis laborant, et plures intereunt. Itaque ob talem
/. causam Treezeniis editum esse oraculum quidam interpre-

(nur proinde quasi multo mulieres interirent, quia ju-

niores nuptui traderentur, non propter fructuum perceptio-
nem (intempestivam ). ἢ |

(EPIDAURIORUM. )
NE τὰ

Epidaurus olim nominabatur Epicarus : etenim Cares
olim urbem tenuisse sicuti etiam Hermionen refert Aristo-
teles; sub reditu vero Heraclidarum cohabitasse cum iis
Iones, qui una cum inescmum ex fetrapoli Attica in Argo-
lidem venissent.

( ASINJEORUM. )
: 98.

Asinen Dryopum habitaculum fuisse dicunt, quos ex
regionibus circa Spercheum sitis Dryops Arcadis filius hue

138

τας αὐτοὺς Δρύοπος τοῦ Ἀρχάδος χατοιχίσαντος ἐνταῦθα,
ὡς Ἀριστοτέλης φησὶν, ἢ Ἡραχλέ ους ἐχ τῆς περὶ τὸν
Παρνασσὸν Δωρίδος ἐξελάσαντος αὐτούς.

Loquitur Strabo de Asine Argolidis prope Her-
mionen sita, unde pulsi ab Argivis Dryopes alte-
ram couiliderunt Asinen prope Cardamylen in
Messenia, Pausan. IV, 34, 6. (Δρυόπων δὲ “Ἑρμιόνη
τε Xa ᾿Ασίνη f; πρὸς Ασα τὴ Λαχωνιχῇ. Hero-
dot, VIII, 73, ubi ceteros vett. locos congessit
Behr.) Cf. Müller. Dor. 1, 84, 155; II, 436. 455.
Theopomp. fr. 191. — De Arcadica Dryopum ori-
gine cum Aristotele facit schol. Apoll. Rhod. I,
12583, ubi genealogia hzc est : Lycaon, Dia, Desi
Hinc sua Tzetzes Lycophr. 480. Etym. M. p. 288,
3a. Antiquiorem traditionem habes. apud Phere-
cydem fr. 33. Cf. Müller. Dor. I, p. 41.

APTEION.

99:

Pollux On. X, 179 : Εἴη δ᾽ ἂν xoi φείδων τι ἀγ-
γεῖον — ἀπὸ τῶν Φειδωνίων μέτρων ὥνομασμέ-
νον, ὑπὲρ ὧν ἐν Ἀργείων πολιτείᾳ ᾿Αριστοτέλης λέγει.
De vitulo illo aliunde non constat, De Phidone
v. quos laudavimus ad Marm. Par. ep. 3o.

[99 a-]

[ Arist. Pol, V, 8, 4 : Φείδων μὲν περὶ Ἄργος καὶ
ἕτεροι τύραννοι χατέστησαν, βασιλείας ὑπαρχούσης.

Pol. V, 2, 8 : Ἐν " Apyet τῶν ἐν τῇ ἑδδόμη ἀπο-
λομένων ὑπὸ Κλεομένους τοῦ Λάχωνος ἠναγκάσθησαν
παραδέξασθαι τῶν περιοίκων τινάς. Cf. Müller Dor.
II, 56. Niebuhr. R. 6.1, p. 127, not. 2543.

Pol. V, 23. 4 : At ἐνιαχοῦ εἰώθασιν ὀστραχίζειν,
οἷον ἐν Ἄργει xod ᾿Αθήνησιν.

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

tur ab oligarchis, qi quum vita luxuriosa patri-
| monium perdiderint, novis rebus student. Καὶ ἐν Ἢ

Pol. V, 3, 5 : Ἐν Ἄργει οἵ γνώριμοι εὐδοχιμή-

σαντες περὶ τὴν ἐν Μαντινείᾳ μάχην͵ τὴν πρὸς Λαχε -
δαιμονίους ἐπεχείρησαν xiita MA τὸν δῆμον.]

ΑἸΓΙΝΗΉΤΩΝ. — 4 ;
100, |

Athenzus VI, p. 272, D: "hou kf δ᾽ ἐν Al
γινητῶν πολιτεία p παρὰ τούτοις φησὶ lier i k
xal τεσσαράχοντα μυριάδας δούλων.

Schol. Pind. Ol. VIII, 3o : Οὕτω γὰρ pes
οἵ; Αἰγινῆται, ὡς ερυσαράχοντά ἑπτὰ μυριάδας οἴχετ
χτήσασθαι.

Clintonus in F. Hell. tom. IL, p. 423, delendii
censet vocem τεσσαράχοντα et hoc loco et in iis,
quz antecedunt apud Athenzum de servis Corin- 2 |
thiorum ( ex Timo fr. 48). E

[100 a.]

[ Arist, Pol. V, 5,6 : Oligarchiz sepe eset j

Αἰγίνη ὃ τὴν πρᾶξιν τὴν πρὸς Χάρητα πράξας ἐνεχεί-
ρησε μεταδαλεῖν τὴν πολιτείαν διὰ τοιαύτην s ἴῃ
Cf. Müller JEginet. p. 115; Dor. II, p. 146. ἊΝ

Pol. IV, 4, 1 : Τὸ ἐμπορικὸν ἐν Αἰγίνη xad x.
( πολύοχλόν cw ). ] »

XIKYONION. | 3

ἐν A
i.

IOI.

Ἵ : E

Pollax IX, 77 : Τὸ μέντοι τῶν ὀδολῶν ὄνομα οἵ,
μὲν ὅτι πάλαι βουπόρδις ὀθελοῖς ἐχρῶντὸ πρὸς à
du.ot6 c , ὧν τὸ ὑπὸ τῇ δραχὶ πλῆθος ἐδόχει χαλεῖσθαι —
δραγμή" τὰ δὲ ὀνόματα xo τοῦ νομίσματος μεταπε- —
σόντος ἐς τὴν νῦν χρείαν ἐνέμεινεν éx τῆς μνήμης τῆς
παλαιᾶς. ᾿Αριστοτέλης ταὐτὸν λέγων ἐν Σικυωνίων πο-

deduxerit, ut Aristoteles tradit, aut quos e Doride circa
Parnassum terra Hercules ejecerit.

ARGIVORUM.

99.

Fuerit etiam phidon vas quoddam olei certam mensuram
continens, a Phidoniis mensuris denominatum, de quibus
in Argivorum Republica exponit Aristoteles.

[99 a.]

[ Phidon Argis, et alii alibi, regnum quod prius erat in
tyrannidem converterunt. ]

[ Argis, quum ii qui erant in Hebdoma , a Cleomene La-
cedeemonio essent interfecti, coaeti sunt Argivi nonnullos
ex vicinis imperio suo subditis, quos Pericecos nominant ,
in civitatem assumere. ]

[ Quocirca in nonnullis locis solent ( proestantiores viros)
ostracismo ad certum tempus relegare, ut Argis et Athenis. |

[ Argis optimates, magna in prelio adversus Lacedaemo-
nios ad Mantineam commisso parta gloria, conati sunt de-

JEGINETARUM. T.

100.

Aristoteles in /Eginetarum Republica etiam apud hos.

quadringenta septem millia servorum fuisse dicit. |
[100 a.]

[Etiam in JEgina is qui negotium vester urbis Chareli-
egerat, propter talem causam rempublicam mutare cona-
ius est. ]

[ Magna turba est mercatorum in JEgina et Chio ]

- SICYONIORUM.

101.

Quod nomen obolorum attinet , nonnulli dicunt oli
longis obolis ( quasi verubus quibus figuntur frusta bubula
usos esse in permutationibus ; eorum obolorum multitudi
nem quanta pugillo (29«x£) comprehendi posset, δραχμὴ
appellatam esse; ista vero nomina etiam tum, quum nu
misma id in presentem usum transmutatum esset, ex pr
stina memoria remansisse.- Aristoteles vero eadem dicer

mocratiam de medio tollere. ]
$

in Republica Sicyoniorum , nonnihil tamen innovat , dur m

"P ἥ

: ARGOLIDIS RESPUBLICJE.

Jaze(a. σμικρόν τι καινοτομεῖ, ὀφελλοὺς αὐτοὺς τέως

| | ὠνομάσθαι λέγων, τοῦ μὲν ὀφέλλειν δηλοῦντος τὸ αὔ--
“ξειν, αὐτῶν δὲ διὰ τὸ εἰς μῆκος ηὐξῆσθαι ὧδε χληθέν-
τῶν * ὅθεν xal τὸ ὀφείλειν ὠνομάσθαι φησὶν οὖχ οἶδ᾽
ὅπως " ἐπὶ μέντοι τῶν ὀδελῶν ὑπηλλάχθαι τὸ φ εἰς τὸ
β κατὰ συγγένειαν.

λὸν οἱ ὀδελὸν ejusdem significationis fuisse, ap. poste-
riores diversa plane his vocibus indicari, scilicet
ὀδελὸν significare veru , ὀδολὸν δὲ σιδηροῦν τι ἔλασμα
ἔλεγον, c χῆμα μέν πως ἔχον 666.00, οὐ μέντοι εἰς πάντη
᾿ ὀξὺ λῆγον - οὕτω δὲ ἁδρὸν ἦν τῇ παχύτητι ἐχεῖνο ἔλα-
᾿σμα τοῦ ὀδολοῦ ὥστε ὀθδελοὶ ἕξ τὴν δράχα ἐπλήρουν. Καὶ
᾿ποῦτο ἐλέγετο δραχμιή, ὀδολῶν τοιούτων ἑζὰς, ὅσων
| ἐπιδεδράχθαι δύναται χείρ. Etym, M. v. "060A, : Ot
j μὲν οὖν Ἴωνες ὀδελός, ἡμεῖς δὲ ὀδολός" πάντων δὲ
πρῶτος Φείδων Ἀργεῖος νόμισμα ἔκοψεν ἐν Αἰγίνη. Καὶ
᾿ διὰ τὸ νόμισμα vaa Gov τοὺς ὀδελίσχους ἀνέθηχε τῇ
ἐν Ἄργει Ἥρᾳ" ἐπειδὴ δὲ τότε οἵ (88?) ὀδελίσχοι τὴν
χεῖρα ἐπλήρουν, τουτέστι τὴν δράχα, ἡμεῖς, καίπερ μὴ
πληροῦντες τὴν δράχα τοῖς ἕξ ὀδολοῖς, δραχμὴν αὐτὴν
λέγομεν, E τὸ δράξασθαι.. Plutarch. Lysandr. 17.
Ern. M. Ὀφέλλω σημαίνει τὸ αὔξω, διαδάλλω:
ἐξ οὗ πλεονασμῷ τοῦ t γίνεται ὀφείλω " ὅθεν xat ὀφεί--
Ὲ 'λημα τὸ αὐξανόμενον ἐν τῷ τόχῳ δάνειον. Idem : Ὃδε-
- λίσχος οἱονεὶ ὀφελίσχος τις ὧν, ὃ εἰς μῆχος ὀφελλόμε-
—woc* ὀφέλλειν γὰρ τὸ αὔξειν " xat ἀδελός - σημαίνει: δὲ
ἀμφότερα τὰς coUbAac.
[τοι ἃ.

— [Arist. Pol. V, το, 3 : Μεταθδάλλει xol εἰς τυ-
᾿ραννίδα τυραννὶς, ὥσπερ ἣ Σιχυῶνος &x τῆς Μύρωνος
| — εἰς τὴν Κλεισθένους.
'— Pol. V; 9,21: Πασῶν ὀλιγοχρονιώτεραι τῶν πο-
᾿λιτειῶν εἶσιν ὀλιγαρχία χαὶ τυραννίς" πλεῖστον γὰρ
ἐγένετο χρόνον ἣ περὶ Σιχυῶνα τυραννὶς ἣ τῶν Ὄρθα-
γόρου παίδων xa αὐτοῦ ᾿Ορθαγόρου. Ἔτη δ᾽ αὕτη
E. ἕχατόν * τούτου δ᾽ αἴτιον, ὅτι τοῖς ἀρχομένοις
ἐχρῶντο μετρίως, χαὶ πολλὰ τοῖς νόμοις ἐδούλευον"
᾿χαὶ διὰ τὸ πολεμιχὸς γίνεσθαι Κλεισθένης οὐκ ἦν εὖ-
|| χα χαταφρόνητος" xal τὰ πολλὰ ταῖς ἐπιμελείαις ἐδημαγώ-

ων
xi 1

|
|
|

Cf. Eustathius ad Il. A, p. 136, ubi ait olim 96o-

139

, "^ , ^ ^ , -
Λέγεται γοῦν Κλεισθένης τὸν ἀποχρίναντα τῆς
γίχης αὐτὸν ὡς ἐστεφάνωσεν ἔνιοι δ᾽ εἰχόνα φασὶν εἷ-

mM— y ^ /, m e
ναι τοῦ χρίναντος οὕτως τὸν ἀνδριάντα τὸν ἐν τῇ ἀγορᾷ

χαθήμενον. ]

γουν.

. AXAIQN.

Ex Acheorum ᾿Αχαιῶν πολιτείᾳ plura excerpsisse
Sopatrum lib. XII tradit Photius Bibl. cod. 161.

IIEAAHNEQN.
102.

Harpocration : Μαστῆρες. Ὑπερίδης ἐν τῷ πρὸς
Πάγχκαλον. " Eotxev à áp) χήτις εἶναι ἀποδεδειγμένη à ἐπὶ τὸ
ζητεῖν τὰ χοινὰ τοῦ δήμου, ὡς οἵ ζητηταὶ xol oi ἐν
Παλλήνη μάστροι, ὡς ᾿Αριστοτέλης ἐν τῇ Πελληνέων
(sic Valesius; Πελληνίων libri) πολιτεία, Eadem
Photius, ubi cod. vitiose δαστεῖρες, etSuidas, apud
quem : xai οἱ ἐν Πέλλη μαστροί. Μαστροί etiam apud
Photium scribitur. Àristotelis mentionem ex more
omittunt et Photius et Suidas. Cf. alteram glossam
Photii : Μαστῆρες, oi τὰ φυγαδευτιχὰ χρήματα εἰσ-
πράττοντες. οἱονεὶ ζητηταὶ τῶν φυγαδευτιχῶν χρημά--
τῶν τῶν ἀειφυγίαν φυγαδευθέντων. [ ᾿Εχλήθησαν δὲ
μαστῆρες ἀπὸ τῶν κυνηγῶν τῶν ἐν τοῖς μαστοῖς τῶν
ὀρῶν ζητούντων τὰ θηρία, Lex. Rhet. in Bekk.
An. p. 279, 6]; Hesychius : Μάστροι, παρὰ 'Po-
δίοις (?) βουλευτῆρες ( βουλευταὶ [oi xot] μαστῆρες
conjecit Bernhardy ad Suid. v. Μαστῆρες). Idem :
Mao ( ua6v5o? ) ἐπιζητῶν, ἐρευνητής, ἐπίσχοπος.
Ceterum de ζητηταῖς v. Hermann. Staats- Alterth.
$ 133, » ; Scheemann. Antiqq. p. 257, 7 5 291,
6; 249, 6, et quos laudant. — Formam lI1223-
νίων grammatico concesserim, quamquam Aristo-
teles scripserit Παλληνέων. Stephan. v. Πελλήνη :
Ἡ μὲν Πελλήνη δύο μόνα ἐθνιχὰ ἔχει, τὸ εἰς εύς xo τὸ
διὰ τοῦ τος, 4 δὲ Παλλήνη διὰ τοῦ α τέσσαρα, Παλ-
ληνεὺς, Παλλήνιος. Παλληναῖος, Παλληνίτης. Cete-
rum Πελληναίων habes in codd. Ciceron. Ad Att,
II, 2, quo loco docemur Diczearchurm quoque de
Rep. Pellenensium scripsisse.

.

ελλοὺς eos ( obolos sive obelos) per tempus aliquod ap-
ὁ pellatos esse dicit : etenim ὀφέλλειν significare augere , ab
. eoque ὀφελλοὺς dictos esse, quod forma eorum in longitu-
|. dinem se extehdens augeatur; ab ὀφέλλειν etiam τὸ ὀφείλειν
| L verbum derivare , nescio quomodo. Ceterum in voce ὀδελός

iteram 9 in cognatam literam β abiisse.

" [101 a.]

- [Mutatur etiam in tyrannidem tyrannis , quemadmodum
(Sigo Myronis tyrannis in illam Clisthenem mutata est. ]
| [Ex omnibus rebuspublicis oligarchia et tyrannis citis-
delentur. Diutissime enim stetit ea quae Sicyone fuit
τ νοι liberorum et ipsius Orthagorz tyrannis : annos
. enim centum permansit. Cujus rei causa est quod subjectos
1 gos fractabant et plurimum legibus serviebant. Et

i: Gm

Clisthenes, quia bellicosus erat, non fuit contemptui ha-
bitus : item populares indulgenter habebant , ipsorum rebus
consulendo. Dicitur enim Clisthenes eura qui victoriam
ab ipso abjudicarat, corona donasse; nonnulli autem sta-
tuam illam in foro sedentem ejus qui ita judicavit, simu-
lacrum esse dicunt. 1

PELLENENSIUM.
102.

Μαστῆρες, inquisitores, magistratus quidam constitutus
ad pecunias publicas colligendas, velut ζητηταί et apud
Pellenenses μάστροι, ut tradit Aristoteles in. Rep. Pelle»
nensium,

140
[KOPINOION.]

[102 a.]

[Arist, Pol. V, 9, 22 : Δευτέρα [ quod ad tempus,
per quod stetit) δὲ περὶ Κόρινθον ἣ τῶν Κυψελιδῶν
(sc. τυραννίς)" καὶ γὰρ αὕτη διετέλεδεν ἔτη τρία [ἑπτὰ
Sylb.; ἐξ Müller. JEgin. p. 64, Dor. I, 163] xoi
ἑῤδομήχοντα xol ἕξ μῆνας. Κύψελος μὲν γὰρ ἐτυράν-
νησεν ἔτη τριάχοντα, Περίανδρος δὲ τεττ ταράχοντα χαὶ
τέτταρα. Ἱαμμήτιχος δ᾽ ὃ Γορδίου τρία ἔτη. Τὰ
δ᾽ αἴτια ταυτὰ χαὶ ταύτης ὃ μὲν γὰρ Κύψελος δημα-
γωγὸς ἦν, xxl χατὰ τὴν ἀρχὴν διετέλεσεν ἀδορυφόρη-
τος, Περίανδρος δ᾽ ἐγένετο μὲν τυραννιχὸς, ἀλλὰ πο-
λεμιχός. ( Incongrua locus continet; v. interpr. ).

V. 8, 4 : Κύψελος ἐν Κορίνθῳ.. ἐκ δημαγωγίας ad
tyrannidem pervenit.

III, 8, 3 : Διὸ καὶ τοὺς ψέγοντας τὴν τυραννίδα
χαὶ τὴν Περιάνδρου Θρασυδούλῳ συμθουλίαν οὐχ
ἁπλῶς οἰητέον ὀρθῶς ἐπιτιμᾶν. Φασὶ γὰρ τὸν Περίαν-
ὃρον εἰπεῖν μὲν οὐδὲν πρὸς τὸν πεμφθέντα κήρυχα περὶ
τῆς συμδουλίας, ἀφαιροῦντα δὲ τοὺς ὑπερέχοντας τῶν
σταχύων ὁμαλῦναι τὴν ἄρουραν - ὅθεν ἀγνοοῦντος μὲν
τοῦ χήρυχος τοῦ γινομένου τὴν αἰτίαν, ἀπαγγείλαντος
δὲ τὸ συμπεσὸν, συννοῆσαι τὸν Θρασύδουλον, ὅτι δεῖ
τοὺς ὑπερέχοντας ἄνδρας ἀναιρεῖν. Eadem iterum
tangit V, 8, 7.

V, 9, 2 : Τούτων ( sc. οἷς αἵ τυραννίδες σώζονται)
τὰ πολλά φασι χαταστῆσαι Περίανδρον τὸν Κορίνθοιν.

V, 9. 4 : Καὶ τὸ πένητας ποιεῖν τοὺς ἀρχομένους,
τυραννιχόν... Παράδειγμα δὲ τούτου.. xol τὰ ἀναθήματα

τῶν Κυψελιδῶν :

ARISTOTELIS FRAGMENTA. .

etian o6 παρὰ τὸν ποταμὸν ἐπινέμοντας.

V, 5, 9 : Γίνεται δὲ μεταδολὴ τῶν ἀγα χα xal
ἐν Mio xài ἐν εἰρήνῃ" ἐν μὲν πολέμῳ διὰ τὴν πρὸς
τὸν δῆμον ἀπιστίαν στρατιώταις ἀναγχαζομένων ΧΡ τ
σθαι" ᾧ γὰρ ἂν ἐγχειρίσωσιν, οὗτος πολλάχις γίνε
τύραννος, ὥσπερ ἐν Κορίνθῳ Τιμοφάνης. ]

De Periandro cf. Diog. L. I, 99 : Koi "Agi-
στοτέλης μὲν τὸν ἹΚορίνθιόν ( sc. Περίανδρον ) Vu
εἶναι τὸν σοφόν (quem Ambraciotam Ῥερίαπάναι
fuisse opinatus est Neanthes. )

MEFAPEAON.
103.

Strabo VII, p. 355 : "Ev δὲ τῇ τῶν Αἰτωλῶν.
(πολιτείᾳ Ἂ ριστοτέλη ς) τοὺς νῦν Λοχροὺς Λέλεγας καλεῖ:
κατασχεῖν δὲ χαὶ τὴν Βοιωτίαν αὐτούς φησιν" ὁδμοίω d
δὲ xol ἐν τῇ ᾿Οπουντίων xot Μεγαρέων (πολιτείᾳ)...

[ 104. ]

[Arist. Pol. V, 4,5 : Tyrannidem occupa r
Θεαγένης ἐν τοῖς Μεγάροις τῶν εὐπόρων, τὰ χτήνη d

Ns: Παραπλησίως ὃ δὲ χαὶ ἣ ἐν Μεγάροις χο
τελύθη δημοχρατία * οἵ γὰρ δημαγωγοὶ, ἵνα χρήματα
ἔχωσι δημεύειν, ἐξέδαλλον πολλοὺς τῶν ἡνωρίμων,,
ἕως πολλοὺς ἐ ἐποίησαν τοὺς φεύγοντας" οἵ δὲ χατιό Ἐς.
ἐνίκησαν μαχόμενοι τὸν δῆμον xal χατέστησαν . τὴν
ὄλιγαρ χίαν. Συνέδη δὲ ταὐτὸν xal περὶ Κύμην ἐπὶ
τῆς δημοχρατίας ἣν χατέλυσε Θρασύμαχος. :

Υ,.,6: Ἡ Μεγαρέων (δημοχρατία Mes a

Meth xot ἀναρχίαν ἡττηθέντων.

[102 a.]

[ Proxime diuturna fuit Cypselidarum tyrannis Corinthi :
hc enim firma permansit annos septuaginta tres et sex
imenses. Nam Cypselus annos triginta regnavit : Periander
quadraginta quattuor; Psammetichus, Gordize filius, annos
tres. Causce autem hujus quoque sunt ezedem. Nam Cypse-
lus quidem popuftim indulgenter tractabat, nec ab initio
pro'sidio ad sui corporis custodiam usus est. per iander vero
fuit ille quidem tyrannicus , sed tamen bellicosus. ]

[Cypselus Corinthi ex demagogia ad tyrannidem per-
venit. ]

[ Quocirca et ii qui tyrannidem consiliumque quod dedit
Periander Thrasybulo , vituperant, non sunt existimandi
simpliciter id recte reprehendere. Aiunt enim Periandrum
nill illum quidem ei nuntio qui missus fuerat, de eo quod
consuleretur, respondisse; sed spicas eminentes demendo
segetem adaquasse, ex quo quum facti causam nuntius
ignoraret, id autem quod accidisset renuntiasset, intel-
lexisse Thrasybulum, viros supereminentes de medio esse
tollendos. ]

[ Eorum, quibus tyrannides conservantur, pleraque insti-
tuisse Periandrum Corinthium ferunt. ]

[ Etiam cives spoliare bonis tyrannicum est. Hujus rei
exemplum praebent ... Cypselidarum dona diis consecrata. ]

[Fit porro etiam et in bello et in pace oligarchiarum

| mutatio :

in bello quidem dum propterea quod ues 71
fidem habent suspectam , militibus externis coguntur uti :
eui enim exercitum tradiderint , hic saepenumero tyrannus |
efficitur, quemadmodum Corinthi Timophanes. ]

Eins cmi inst

103.

In JEtolorum Rep. Aristoteles quos nunc Locros didis |
Leleges appellat, tenuisseque etiam Boeotiam eos refert.
Similia habet etiam in Opuntiorum et in Megatensiin Re-
publica.

[104].
[ Tyrannidem occupavit 'heagenes Megaris, quum is lo-
cupletium pecora ad fluvium pascentiajugulasset.] ———
| Similiter et quae Megaris erat democratia dissoluta est :
nam populi ductores ut hona privatorum publicare p
sent, multos nobiles e civitate exterminarunt usque eo do
nec magnum exulum numerum fecerunt. Illi autem i
civitatem ab exilio reversi signis collatis populum supera
runt et oligarehiam ex democratia fecerunt. Idem porr
Cumis accidit, qua in urbe democratiam Tortapaca i
funditus delevit. 1 j
[ Megarensium democratia, quum propter rerum et i imper
perturbationem superati essent , deleta est. ]

4 CORINTHIORUM, MEGARENSIUM, CHALCIDENSIUM RESPUDLIC.E.

RE IV, 12, 10 : "Ev Μεγάροις ἐχ τῶν συγκατελθόντων
᾿ χαὶ συμμαχεσαμένων πρὸς τὸν δῆμον ( sc. τὰς ἀρχὰς
χαθιστᾶσιν ). 7 De his omnibus v. Müller. Dor. M,

p. 166 sqq. ?
| (XAAKIAEQN. )

105.

Strabo X, p. 445, de Eubeeà : Οὐ μόνον δὲ Μά-

(xps ἐχλήθη ἣ νῆσος, ἀλλὰ κχαὶ ᾿Αδαντίς. Φησὶ δ᾽
Ἀριστοτέλης ἐξ 'A6as τῆς Φωχιχῆς Θρᾷκας δρμη-
θέντας ἐποικῆσαι τὴν νῆσον xoi ἐπόνομάσαι "A-
βαντας τοὺς ἔχοντας αὐτήν oi δὲ ἀπὸ ἥρωός φασι,

χχθάπερ x«i EüGowxv ἀπὸ ἡρωίνης. Res nota. Loci
nostri meminit Müller. Miz. p. 386. Ceterum num
h»c in Chalcidensium , aut in alius urbis Eu-
boric:e Republica dixerit Aristoteles, aut seorsum
singularum urbium Rebusp. preemiserit , in medio

- relinquendum.

106.

T. Strabo X, p. 447 : Αἴ οὖν πόλεις αὗται ( sc. τῆς

! ᾿ Εὐθοίας) διαφερόντως αὐξηθεῖσαι καὶ ἀποιχίας ἔστειλαν
δ λόγους εἰς Μαχεδονίαν. ᾿Ερέτρια μὲν γὰρ συνῴ-
X108 τὰς περὶ Παλλήνην χαὶ τὸν Ἄθω πόλεις" ἣ δὲ

W (Xa τὰς 07:0 λύνθῳ, ἃ ἃς Φίλιππος διελυμήν «cO,

1 ᾿ χαὶ τῆς Ἰταλίας τε χαὶ Σικελίας πολλὰ 1 χωρία Χαλχι-

E Bá ἐστίν. ᾿Κστάλησαν δὲ αἱ ἀποιχίαι αὗται, χαθά-

περ εἴρηχεν Ἀριστοτέλης, ἡνίκα ἣ τῶν ἹἹπποδοτῶν

1 χαλουμένη ἐπεχράτει πολιτεία " προέστησαν γὰρ αὐτῆς

ἀπὸ τιμημάτων ἄνδρες à ἀριστοχρατικῶς ἄρχοντες.

ΕΣ | Ἱπποθόται ἐχαλέοντο oi παχέες τῶν Χαλχιδέων, He-

—rodot. V, 775; πλούτῳ x«i δόξη διαφέροντες, Plu-

| ^ tarch, Pericl. c. 23. Cf. fr. 109. Hermann. An-

D
δι

141

tiqq. Gr. $57 et 81. — « Ceterum ipsius Aristotelis
mater ex eorum fuit stirpe, qui e Chalcide Sta-
gira coloniam duxerunt. Dionys. Hal. Epist. ad.
Ammeeum S 5. » INVeumann.
107.
Plutarch. Erotic. p. 760, F : Ἥχεν ἐπίχουρος
( sc. Κλεόμαχος 6 Φαρσάλιος ) Χαλχιδεῦσι [μετὰ τοῦ
Θεσσαλικοῦ, πολέμου πρὸς ᾿Κρετριεῖς ἀχμάζοντος" xol
Ν M ^ NN! n ^N om 5 e fi 4
τὸ μὲν πεζὸν ἐδόχει τοῖς Χαλκιδεῦσιν ἐρρῶσθαι, τοὺς
δ᾽ ἱππέας μέγα ἔργον ἦν σασθαι τῶν πολεμίων " παρε-
, Y ' , » ji » 3
χάλουν δὴ τὸν Κλεόμαχον ἄνδρα λαμπρὸν ὄντα τὴν
ψυχὴν οἱ σύμμαχοι, πρῶτον ἐμόάλλειν εἷς τοὺς ἱππέας"
ὃ δὲ ἠρώτησε παρόντα τὸν ἐρώμενον, εἰ μέλλει θεᾶσθαι
τὸν ἀγῶνα " φήσαντος δὲ τοῦ νεανίσχου. x«t φιλοφρό-
γως αὐτὸν ἀσπασαμένου xat τὸ χράνος ἐπιθέντος, ἐπι-
M / A M "f ^
γαυρωθεὶς ὃ Κλεόμαχος xat τοὺς ἀρίστους τῶν Θεσσα-
λῶν συναγαγὼν περὶ αὑτὸν, ἐξήλασε λαμπρῶς καὶ προσ-
ἔπεσε τοῖς πολεμίοις, ὥστε συνταράξαι χαὶ τρέψασθαι
τὸ ἱππιχόν" éx δὲ τούτου xal τῶν ὁπλιτῶν φυγόντων,
ἐνίκησαν χατὰ χράτος οἵ Χαλχιδεῖς - τὸν μέντοι Κλεό-
μαχον ἀποθανεῖν συνέτυχε" τάφον δ᾽ αὐτοῦ δειχνύουσιν
ἐν ἀγορᾷ Χαλχιδεῖς, ἐφ᾽ οὗ μέχρι νῦν ὃ μέγας ἐφέ
Pen Uxor E PTAM EET qur S
f£ ' - /
χίων * xai τὸ παιδεραστεῖν πρότερον ἐν ψόγῳ τιθέμε-
Lj

t, τότε μᾶλλον ἑτέρων ἦγά Ud
,V0t, TOT μα OV e£T£00V ἡγαπησαν χαι ετιμήσαν,

᾿Αριστοτέλης δὲ τὸν μὲν Κλεόμαχον ἄλλως ἀποθανεῖν
gnat, κρατήσαντα τῶν ᾿Ερετριέων τῇ μάχη" τὸν δὲ πὸ
τοῦ ἐρωμένου φιληθέ ντα, τῶν ἀπὸ Θράχης Χαλχιδέων
γενέσθαι, πεμφθέντα τοῖς ἐν Εὐδοίᾳ Χαλκιδεῦσιν ἐπί-
χουρον * ὅθεν ἄδεσθαι παρὰ τοῖς X ἀλχιδεῦσυ;

Ὦ παῖδες, οἱ χαρίτων τε xod πατέρων λάχετ᾽ ἐσθλῶν,

υμὴ φθονεῖθ᾽ ὥρας ἀγαθοῖσιν ὁμιλίαν "

σὺν γὰρ ἀνδρείᾳ χαὶ ὃ λυσιμελὴς "Ἔρως

ἐπὶ Χαλχιδέων θάλλει πόλεσιν.

— [Megaris ex iis qui una ab exilio reverterunt unaque
adversus populum decertarunt (magistratus constituunt). ]

s (CHALCIDENSIUM.)

*^

m. 105.

- Euboea insula non modo Macris appellabatur, sed etiam
s Abantis. Aristoteles dicit ex Aba Phocica profectos Thraces
uentasse insulam , unde incole ejus Abantes nuncu-

106.

Es D "He urbes majorem in modum auct colonias etiam

le es in Macedoniam miserunt, Nam Eretria urbes circa
— Pallenam et Atho condidit; Chalcis Olyntho vicinas, quas
. Philippus delevit. Quin et in l1talia et in Sicilia multae
τ sunt Chaleidensium colonic , quas deductas esse Aristoteles

— dicit, quo tempore Hippobote, qui dicebantur, rempu-

d blicam tenebant: hi enim Chalcide censu lecti aristocra-
^ ag eam administrabant.

M 107.

*T Flagrante inter Chaleidenses et Eretrienses bello, Chal-

τ eidensibus auxilio venerat cum Thessalorum copiis Cleo-

valere, sed equites hostium pellere magni erat arduique
res laboris : itaque Cleomachum socii hortabantur, magno
virum animo, ut primus equitatum hostilem invaderet. Is
ex amasio qui una aderat quisivit, spectatorne esse cer-
taminis vellet : quumque affirmasset j8venis, blandeque
exosculatus galeam ei imposuisset, elato jam animo Cleo-
machus , Thessalorum optimis ad se collectis, alacriter in
hostem irruit, ita ut equitatum eorum conturbaret atque
disjiceret : fugaque exinde etiam gravis armatur: militum
facta, vi Chaleidenses victoriam obtinuerunt, Cleomacho
tamen in pugna interfecto. Ejus sepulchrum in foro mon-
strant Chalcidenses , cui etiamnum magna insistit columna;
quumque antea masculum amorem vituperassent, tum
aliis magis amplexi sunt atque honoraverunt. Alioquin
Aristoteles Cleomachum quidem esse mortuum scribit,
quum pugna vicisset Eretrienses : eum vero , cui osculum
amasius dederit, fuisse de Chalcidensibus e Thracia, mis-
sum auxilio Chalcidensibus Eubceensibus; itaque cani apud
Chalcidenses :

O gratia patribusque fortibus quibus obtigit nitere,
vestrum nolite bonis negare florein :

nam cum virtute simnl Cythereius

celebrat puer urbes Chalcidicas.

ες

| 442 *

Ἄντων ἦν ὄνομα τῷ ἐραστῇ, τῷ δὲ ἐρωμένῳ Φίλιστος,
ὡς ἐν τοῖς Αἰτίοις Διονύσιος ὃ ποιητὴς ἱστόρησε.

Allata procul dubio e nostro Aristotele fluxe-
runt, quanquam alius Aristoteles, Chalcidensis
patria, de rebus Euboee librum scripserat, teste
Harpocratione v. "Apyoup& : Ἔστι δὲ πόλις τῆς Eo-
Gola ἐν τῇ Χαλχιδιχῇ χειμένη, ὡς Ἂ ριστοτέλης ὃ Χαλ-
κιδεὺς ἐν τῷ Περὶ Εὐδοίας (Cf. Steph. Byz. $. v. :
'l'ózoc Εὐδοίας, ὅπου δοχεῖ τὸν Πανόπτην “Ἑρμῆς πε-
φονευκέναι. Apollodor. fr. 152 ). Schol. Apollon.
Rh. I, 558 : Σουΐδας xoi ᾿ἈΑριστοτέλης, ol περὶ Εὐ-
Golac πεπραγματευμένοι, et alii (quos v. in fr. 6
Dionysii Chalcidensis) de matre Achillis aliter ac
vulgo fit statuunt. Fortasse Aristoteles Chalciden-
sis erat Pepli auctor.

[108.]

[Arist, Pol. V, 3, 6 : Ἐν Χαλχίδι Φόξον τὸν τύραν-
γον μετὰ τῶν γνωρίμων ὃ δῆμος ἀνελὼν εὐθὺς εἴχετο
τῆς πολιτείας.

V, 10,3 : ( Μεταδαάλλει) χαὶ εἰς ὀλιγαρχίαν (τυ-
ραννίς)., ὥσπερ ἡ ἐν Χαλχίδι 7, ᾿Αντιλέοντος. ]

De oligarchia Chalcidensium cf. fr. 109.

[EPETPIEON. ] -

[109.]

[ Arist, Pol. IV, 3, 2 : ᾿Ἐπὶ τῶν ἀρχαίων χρόνων
e / E] ὧν ΑΝ , 3 El 2 /
ὅσαις πόλεσιν ἐν τοῖς ἵπποις ἣ δύναμις ἦν, ὀλιγαρχίαι
παρὰ τούτοις ἦσαν. ᾿Εχρῶντο δὲ πρὸς τοὺς πολεμίους

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

“τείας φίλους, ὥσπερ ἐν ᾿Ωρεῷ χατελύθη ἣ ὀλιγαρχ a

mU
[e

m
NU
^w

ἵπποις πρὸς τοὺς ἀστυγείτονας, οἷον ᾿Ερετριεῖς xai Χαλ-᾿
χιδεῖς χαὶ Μάγνητες οἱ ἐπὶ Μιαιάνδρῳ χαὶ τῶν ἄλλων
πολλοὶ περὶ τὴν Ἀσίαν. m
Pol. V, 5, 10: Γίνονται δὲ στάσεις xol ἐκ τοῦ πε-τ
“- / $9 po n ΕἸ ΩΣ πὰ 5
ριωθεῖσθαι ἑτέρους ὕφ᾽ ἑτέρων τῶν ἐν τῇ ὀλιγαρχίᾳ.
c , Ne"
αὐτῶν, xul καταστασιάζεσθχι χατὰ γάμους ἢ δίχας"
ἐξ Mdehg.
οἷον &x γαμιχῆς μὲν αἰτίας a εἰρημέναι πρότερον * χαὶ
^ 3... 9.8 L "NP 5 z 4 e € / »-
τὴν ἐν ᾿Βρετρίᾳ δ᾽ ὀλιγαρχίαν τὴν τῶν ἱππέων Διαγό-
pac χατέλύσεν ἀδιχηθεὶς περὶ γάμον. ] Cf. de Eretria |
Er.
fr. 106. 3

. [OPEITOQN.]

τος hopu]o or a

[Arist, Pol, V, 2, 9 : Μεταθάλλουσι δ᾽ αἱ moht-.
τεῖαι καὶ ἄνευ στάσεως... OU ὀλιγωρίαν, ὅταν ἐάσωσιν.
εἰς τὰς ἀρχὰς τὰν κυρίας παριέναι τοὺς μὴ τῆς πολι-.

τῶν ἀρχόντων γενομένου Ἣραχλεοδώρου,, ὃς ἐξ ὀλι- —
γαρχίας πολιτείαν xal δημοχρατίαν κατεσχεύασεν. —

[EXTIAIEON.]
[109 b.]

[Id. Pol. V, 3, » : Ὅλως δὲ αἵ «Ov γνωρίμων στὸ
σεις συναπολαύειν ποιοῦσι xol τὴν ὅλην πόλιν * οἷον ἐν
“Ἰἱστιαίᾳ συνέδη μετὰ τὰ Μηδικὰ, δύο ἀδελφῶν π'
τῆς πατρῴας νομῆς διενεχθέντων * ὃ μὲν γὰρ ἀπορώτε-
poc , ὡς οὐχ ἀποφαίνοντος θατέρου τὴν οὐσίαν οὐδὲ τὸ
θησαυρὸν, ὃν εὗρεν ὃ πατὴρ, προσήγετο τοὺς δημοτι-
χοὺς, ὃ δ᾽ ἕτερος ἔχων οὐσίαν πολλὴν τοὺς εὐπόρους. ]

Dionysius poeta in ΖΕ 15, Antonem amatoris, amasii no-
men Philistum prodit.

[Argura, Euboxe urbs in Chalcidensium regione, ut
Aristoteles Chalcidensis ait in libro De Eubca. ]

[108.]

[ Chalcide populus, quum Phoxum tyrannum cum illu-

stribus ét claris viris sustulisset, continuo se ad. politiam .

m

contulit atque applicavit.] .

[ Transfertur tyrannis et in oligarchiam, ut in Chalcide
tyrannis Antileontis. ]

[ERETRIENSIUM.]
[109.]

[ Priscis illis temporibus, quibus civitatibus potentia in
equitatu consistebat , apud has erant oligarchiae. Utebantur
autem equis jn hostes quos habebant finitimos, v. g. Ere-
trienses et Chalcidenses, et Magnetes qui Ma;eandrum acco-
lebant et multi alli Asize populi. ]

[ Oriuntur etiam seditiones ex mutuis offensis quas pauci
dominantes inter se exercent, dum matrimonii judicio-
rumve causa simultates per factiones suscipiunt, v. gr. ex
causa nuptiali seditiones quas ante diximus, ort sunt.

:

Oligarchiam porro Eretriensem , quam equites obtineba:
Diagoras sustulit , accepta injuria in negotio matrimonii. ]

( ORITARUM. ]
[109 a.]

[ Mutantur porro respublicae etiam sine seditione per -
incuriam, quum eos qui a reipublice forma alieno s
animo ad amplissimos magistratus pervenire sinunt : quem- -
admodum Orei sublata oligarchia est eo quod Heracleo- 3
dorus in pratorum collegium cooptatus fuerat, qui ex
oligarchia politiam et democratiam fecit. ] ΟΝ

[HESTLEENSIUM.] -
[109 b.] : dE

[Omnino autem optimatium seditiones totam civitatem
in eandem fraudem trahunt : quale illud est quod Hestize
accidit post bellum Medicum, nato inter duos fratres d
bonorum paternorum divisione dissidio. Nam is, cujus 1
familiaris erat angustior, quum alter rem ἃ patre relict:
non exhiberet, neque.thesaurum, quem pater invenerai
proferret , populares sibi adjunxit ; alter rei familiaris copi
abundans , locupletes. ]

Ἢ .. OHBAION.
1 110.

Zenob. VI, 17: Τί οὐχ ἀπήγξω, ἵνα Θήδη-
σιν ἥρως γένῃ; Ταύτης Πλάτων ἐν Μενέλεῳ μέ-
μνηται. Φασὶ δὲ ὅτι ἐν Θήόαις οἱ ἑαυτοὺς ἀναιροῦντες
οὐδεμιᾶς τιμῆς μετεῖχον. Καὶ Ἀριστοτέλης δέ φησι

τῶν γινομένους οὐχ ἐτίμων. Τὸ οὖν Ἵνα ἥρως γένη
χατ᾽ εὐφημισμὸν εἴρηται. Eadem Plutarch. Prov, 47,
.. Suidas, Photius.
ΤῊΝ IlI.
Plutarch. Pelopid. c. 18, ubi det ἱερῷ Mie. The-
- banorum sermo est : * Evtor. δέ φασιν ἐξ ἐραστῶν καὶ
᾿ ἐρωμένων γενέσθαι τὸ σύστημα τοῦτο... Λέγεται δὲ
xo τὸν Γόλεων τοῦ Ἡρωύξως ἐ ἐρώμενον ὄντα χοινω-
νεῖν τῶν ἄθλων καὶ παρασπίζειν. Ἀριστοτέλης δὲ χαθ’
αὑτὸν ἔτι φησὶν ἐπὶ τοῦ τάφου τοῦ Ἰόλεω τὰς χαταπι-
᾿στώσεις ποιεῖσθαι τοὺς ἐρωμένους xal τοὺς ἐραστάς.
Eb οὖν xoi τὸν λόχον ἱ ἱερὸν προσαγορεύεσθαι, χαθότι
xoi Πλάτων ἔνθεον φίλον τὸν ἐραστὴν προσεῖπε. De
- Iolai tumulo , gymnasio, ludis v. Pausan. IX , 23.
- Boeckh. ad Pindar. Olymp. VII, 23. IX , 99, EET,
Obyn. IX , 95; Nem. IV, 20, TNpeES schol. — De
ἱερῷ λόχῳ v. quos laudat Hermann. Antiqq. gr.
δ 181, », coll. Müller. Dor. IT, 297.

T [112.]

ΕἾ [Arist, Pol. IT, 9, 6 : ᾿Εγένετο δὲ xol Φιλόλαος
E 6 Κορίνθιος νομοθέ τῆς Θηάαίοις. Ἦν δ᾽ 6 Φιλύόλαος τὸ
p^ γένος τῶν Βαχχιαδῶν, ἐραστὴς δὲ γενόμενος
P Διοχλέους τοῦ νιχήσαντος ᾿Ολυμπίασιν, ὡς ἐχεῖνος τὴν

EST Ὁ

ξ. | EUBOEAS ET THEBANORUM RESPUBLIC E.

περὶ Θηύδαίων τὸ αὐτὸ τοῦτο, ὅτι τοὺς αὐτόχειρας Éav- .

ΕΥ̓, ΗΚ ΧΙ, 7

143

$1 2). ὃ X 1 y ' : ^
πόλιν ἔλιπε, διαμισήσας τὸν ἔρωτα τὸν τῆς μητρὸς
λχυόνης, ἀπῆλθεν εἰς Θήύας, χἀχεῖ τὸν βίον ἐτελεύ-
τησαν ἀμφότεροι" καὶ νῦν ἔτι δειχνύουσι τοὺς τάφους
5 cm 1). A). A , / » ^ δὲ UI
αὑτῶν ἀλλήλοις μὲν εὐσυνόπτους ὄντας, πρὸς δὲ τὴν
τῶν Κορινθίων χώραν τοῦ μὲν συνόπτου,, τοῦ δ᾽ οὗ συν-
, ἕῳ * Ju X e "n 1
όὄπτου. Μουθολογοῦσι γὰρ αὐτοὺς οὕτω τάξασθαι τὴν
M ' M P DJ! A ? 7 "m ,
ταφὴν, τὸν μὲν Διοχλέα, διὰ τὴν ἀπέχθειαν τοῦ πά--
θους, ὅπως μὴ ἄποπτος ἔσται ἣ Κορινθία ἀπὸ τοῦ
χώματος, τὸν δὲ Φιλόλαον, ὅπως & ἄποπτος. "Qxnsav
μὲν οὖν διὰ τὴν τοιαύτην αἰτίαν παρὰ τοῖς Θηδαίοις,
νομοθέτης δ᾽ αὐτοῖς ἐγένετο Φιλόλαος περί τ᾽ ἄλλων
τινῶν xai περὶ τῆς παιδοποιίας, οὺς χαλοῦσιν ἐχεῖνοι
γόμους θετιχούς" xot τοῦτ᾽ ἐστὶν ἰδίως ὕπ᾽ ἐχείνου
νενομοθετημένον, ὅπως 6 ἀριθμὸς σώζηται τῶν χλή-
ρων, 1 V. Müller. Miz. p. 407 sq., Dor. II, p. 200.

[113.]
[Id. Pol. V, 5, 10 : 'Ex δὲ δικαστηρίου χρίσεως

$ ἐν Ἡραχλεία στάσις ἐγένετο xot ἐν Θήδαις ἐπ᾽ αἰτίᾳ

“μοιχείας, δικαίως μὲν στασιωτικῶς δὲ ποιησαμένων
μοιχ , l

τὴν χόλασιν, τῶν μὲν ἐν "HoaxAsia χατ᾽ Εὐρυτίωνος,
τῶν δ᾽ ἐν Θηόδαις xav Ἀρχίου " ἐφιλονείκησαν γὰρ αὖ-
τοὺς οἱ ἐχθροὶ, ὥστε δεθῆναι ἐν ἀγορᾷ ἐν τῷ κύφωνι. ]

Perizonius huc retulit narrationem ZJEliani
- 7 : Συνέθη τινὰ μοιχὸν ἁλῶναι ἐν Θεσπιαῖς,
εἶτα ἤγετο ᾿διὰ τῆς ἀγορᾶς δεδεμένος " ἀφείλοντο οὖν
αὐτὸν ol ἑταῖροι" ἐξήφθη οὖν στάσις xol συνέπεσε γε--
νέσθαι φόνους πολλούς. Is przterea nomen urbis in
alterutro scriptore vitiosum esse suspicatur. Potest
tamen fieri ut. Archias fuerit Thebanus , Thespiis
autem in adulterio deprehensus et punitus fuerit. »
SCHNEIDER,

THEBANORUM.
110.
᾿ς Quidni te suspendisti, Thebis ut heros fias? Hujus
. Plato in Menelao meminit. Referunt enim Thebis mortem qui
— sibi conscisceret , infamem habitum. Idem de Thebanis Ari-
Ente quoque commemorat, nempe qui sibi manus aíttu-
Ναί, nullo in honore fuisse. Mlud itaque, w/ heros

ü E. per euphemismum dictum est.
a Ἢ Tif.

— — Nonnulli tradunt cohortem eam ex iis conflatam qui se
— mutuo amarent... Ferunt etiam lolaum Herculis amasium
. uma cum eo certamina obiisse , auxiliumque tulisse amatori.
τ Et Aristoteles sua etiam aetate ait apud sepulcrum Iolai ama-
— (ores et amasios mutua se fide obligare. Consentaneum
/ itaque est, ea ratione cohortem sacram nominatam qua
1 E Plato amatorem divini amici nomine insignit.
Ns. [t12.]
-- [Fuit et Philolaus Corinthius Thebanis legum auctor.
(o Erat autem Philolaus ex Bacchiadarum genere ; sed quum
e p ps ejus, qui vicit Olympia , amator esset , ille autem

:

insanum matris Halcyonze amorem aspernatus ac detesta-
tus urbem reliquisset, Thebas una cum eo profectus est ,
ibique ambo mortui sunt, atque etiam nunc eorum sepul-
cra ostendunt, ita posita, ut alterum quidem ex altero
facile conspici possit; sed Corinthiorum agro alterum sit
in conspectu positum, alterum non sit. Fabulantur enim
eos ita sua sepulcra fieri ac locari jussisse : Dioclem qui-
dem propter odium casus infandi, ut ne ex sepulcri aggere

ager Corinthius prospici posset; Philolaum autem ita, ut,

posset. Habitabant igitur propter talem causam apud Theba-
nos. Leges autem iis scripsit Philolaus , quum de quibusdam
aliis rebus, tum de adoptione liberorum , quas vocant illi
leges adoptivas. Atque hoc proprie legibus illis constitutum
est, ut bonorum, quae cuique sorte obtigissent , numerus
servaretur. ]

[113.]

[Seditio quae Heraclew exarsit, ex judiciali sententia
orta est; et ea quae Thebis, ex eo, quod ob crimen adul-
terii poenas justas quidem, sed factiose sumpsissent , Hera-
cleenses quidem de Eurytione, Thebani autem de Archia :
odio enim suo pervicerunt ejus inimici , ut in foro vinctus
numellz adstringeretur.]

—

144

[114.]

[Id. Pol. VI, 4, 5 : ᾿Γὴν δὲ μετάδοσιν γίνεσθαι (δεῖ)
τῷ πλήθει τοῦ πολιτεύματος ἤτοι... τοῖς τὸ τίμημα χτω-
μένοις, 1 καθάπερ Θηδαίοις, ἀποσχομένοις χρόνον τινὰ
τῶν βαναύσων ἔργων.

Pol. III, 3, 4 : Ἐν Θήθαις δὲ νόμος ἦν τὸν δέχα
ἐτῶν μὴ ἐξόν ἠρέμουν τῆς ἀγορᾶς μὴ μετέχειν ἀρχῆς.

Pol. V,2,6 : Διὰ χαταφρόνησιν δὲ χαὶ στασιάζουσι
xa ἐπιτίθενται..." ἐν ταῖς δημοχρατίαις. οἱ εὔποροι xa-
ταφρονήσαντες τῆς ἀταξίας χαὶ ἀναρχίας; οἷον χαὶ ἐν
Θήδαις μετὰ τὴν ἐν Οἰνοφύτοις μάχην χκαχῶς πόλι-
τευομένων ἣ δημοχρατία διεφθάρη. ]

ΟΡΧΟΜΕΝΙΩΝ.

115.

Tzetzes ad Hesiod. Prooem. p. 7 sq. ed. Gsfd.
᾿Αριστοτέλης γὰρ ὃ φιλόσοφος (μᾶλλον δὲ οἶμαι 6 τοὺς
Πέπλους συντάξας) ἐ ἐν τῇ Ὀρχομενίων πολιτείᾳ Στη-
σίχορον τὸν μελοποιὸν εἰναί φησι υἱὸν ἩΗσιόδου. ἐκ τῆς
Κλυμένης αὐτῷ γεννηθέντα τῆς ᾿Αμφιφάνους xu l'a-
νύχτορος ἀδελφῆς, θυγατρὸς δὲ Φηγέως. — Κλυμέ-
νης. ] Mss. χτημένης. « Emendavimus post Wytten-
bach. ad Plutarch. p. 162 ex Proclo ad "Epy.
268. » GarsrF.

Proclus ad Hesiod. Op. et D. 631 : ᾿Δοίχητον δὲ
αὐτὸ (Ascram oppidulum) ὃ Πλούταρχος t ἱστορεῖ x a
τότε εἶναι, Θεσπιέων ἀνελόντων τοὺς οἰκοῦντας. -Op-
χομενίων δὲ τοὺς σωθέντας δεξαμένων " ὅθεν xal τὸν
θεὸν ᾿Ορχομενίοις προστάξαι τὰ Ἡσιόδου λείψανα λα--
θεῖν, καὶ θάψαι παρ᾽ αὐτοῖς, ὡς καὶ Ἀριστοτέλης φησὶ,
γράφων τὴν ᾿Ορχομενίων πολιτείαν.

Cf. Tzetzes 1. 1. : ᾿Ορχομένιοι δὲ ὕστερον χατὰ χρη-
σμὸν ἐνεγχόντες τὰ Ἡσιόδου ὀστᾶ θάπτουσιν ἐν μέσῃ τῇ
ἀγορᾷ, xat ἐπέγραψαν τάδε"

"Acn μὲν πατρὶς πολυλήϊος, ἀλλὰ θανόντος
ὀστέα πληξίππων γῆ Μινυῶν χατέχει

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

Ἡσιόδου, τοῦ πλεῖστον ἐν ἀνθρώποις χλέος ἐστὶν,
ἀνδρῶν χρινομένων ἐν βασάνοις σοφίης. E
Επέγραψε δὲ xot Πίνδαρος" Χαῖρε δὶς xA. Pausan. |
IX, 38, 3, ubi idem epigramma affertur. P
oen Proverb. IV, 92, p. 456 ed. Leutscl Ja |
etSchneidew. : Τὸ Ἢ σιόδειον γῆρας: Ἄριστοτ [3
Ang ἐν Ὀρχομενίων πολιτεία δὶς τεθάφθαι n pi

Ἡσίοδον, καὶ ἐπιγράμματος τοῦδε τυχεῖν *

τῶ
τ

Χαῖρε δὶς ἡδήσας vo δὶς τάφου ἀντιδολήσας, -
Ἡσίοδ᾽, ἀνθρώποις μέτρον ἔχων σοφίης "

παρόσον τό τε γῆρας ἀπέδη, xai δὶς ἐτάφη. E
Pindaro epigramma tribuit cum. schol, etiam |
Suidas. V. Boeckh. Explic. Pindar. p. 554. Cete- |
rum Tzetzes quum epigramma ex Aristotelis libris ^
De rebuspublicis allatum reper iret , ame
epigrammata vero sciebat legi in Pépis. Aristotelis
pro judicii levitate sua putavit ipsum istud c
Hesiodo epigramma e Peplo petitum esse. Aca
scio an revera etiam in Peplo legere erat. Certe —
novit epigramma nostrum Pepli auctor, qui ital f
consarcinavit epitaphium Ascalaphi : E:
b

'

᾿Ασχαλάφου Τροίῃ φθιμένου xoà Ἰαλέμοιο,
ὀστέα πληξίππων γῆ Μιννῶν χατέχει.

Ceterum recte, puto, Tzetzes Pepli auctorene
a Rerumpublicarum scriptore diversum esse cen-
set, Quanquam aliter visum Schneidewino ( Phi-. -
lologus, fasc. 1 init, 3

116.

Pollux X, 165 : Καὶ ὅταν ἐν ᾿Ἀχαρνεῦσιν εἴπη.
Ἀριστοφάνης ἀχάνας χρυσίου , 10 ἀγγεῖον. lc "rU :
Περσικόν" ἔνιοι δὲ τὴν θεωρικὴν κίστην οὕτω χεχλῆσθαι
νομίζουσιν ἐν δὲ Ἀριστοτέλους Ὀρχομενίων πολιτείᾳ τ
μέτρον ἐστὶ τετταράχοντα πέντε μεδίμνους χωροῦν Am |
τιχούς,

Ur

[114.]

[Communicari cum multitndine reipublice administratio
debet ut, quemadmodum antea dictum est, cum iis qui
censum justum nacti fuerint, aut more Thebanorum cum
iis, qui certo temporeab opificiis abstinuerinf.

Thebis lex erat, ne, qui non decem annos foro rerum
venalium abstinuisset, magistratum capere posset.

Propter contemptum seditionem excitant et impetu facto
in alios invadunt... i» democratiis locupletes contempta
confusione et perturbatione rerum imperiique : cujusmodi
quiddam et Thebis accidit post pugnam in CEnophytis com-
missam : quo tempore, quod respublica male administra-
retur a populo , democratia funditus oppressa est. ]

ORCHOMENIORUM.

115.

Aristoteles philosophus (vel potius, mea quidem sen-
tentia, Pepli auctor ) in Orcehomeniorum Republica Stesi-

chorum lyricum ait filium esse Hesiodi e Clymene natum, ὦ
Amphiphanis et Ganyctoris sorore, Phegeique filia. i

Ascram etiam tunc desertam fuisse Plutarchus nap 1
incolis a Thespiensibus trucidatis , iisque qui stragem E
gerant, ab Orchomeniis in urbem receptis. Unde eli
deum Orchomeniis imperasse, ut Hesiodi reliquiis potiren-
tur easque apud ipsos sepulcro conderent. Tradit hoc
etiam Aristoteles, qui Orchomeniorum rempublicam
scripsit.

Aristoteles in Orchomeniorum rep. Hesiodum dicit s
sepultum , atque hocce nactum epigramma esse :

5 2t ME
Salve, iterum pubescens ac bis condite, salve ,
Hesiode , human: qui modus es sophiz.

116.

Achane in Aristotelis Republica Orchomeniorum '
mensura est, qux continet quadraginta quinque modios |
Atticos.

ORCHOMENIORUM, OROPIORUM, OPUNTIORUM RESPUBLIC A.

Cf. Schol. Aristoph. Acharn. 108 : Avr, μέτρον
ἐστὶ Περσικὸν, ὥσπερ ἣ ἀρτάθη παρ᾽ Αἰγυπτίοις "
ἐχώρει δὲ μεδίμνους ᾿Ἀττιχοὺς με΄, ὡς μαρτυρεῖ Ἄρι-
στοτέλης. €f, Wurm. De ponderum etc. ratione,
p. 133. Müller. Min. p. 18 sq.

(QPOIIION. )

117.

Stephan. Byz. v. Ὥρωπός : ᾿Αριστοτέλης γοῦν τὸν
Ὠρωπὸν Γραῖάν φησι λέγεσθαι" ἡ δὲ Γραῖα τόπος τῆς
᾿Ωρωπίας πρὸς τῇ θαλάσσῃ κατ᾽ ᾿Κρετρίας καὶ Εὐδοίας
χειμένη.

Eustathius ad Il. B, 498, p. 266, 22 : Ἄριστο-
τέλης F'oatav λέγει τὴν νῦν "Qowmnóv* τὸ δὲ τῆς κλήσεως
αἴτιον ἀπὸ Γραίας τῆς Μελεδῶνος.

Stephan. Byz. : ''évayoa... ἣν “Ὅμηρος ( Il. B,
498) Γραῖαν χαλεῖ διὰ τὸ πλησίον εἶναι... Τὴν δὲ
Ἰ ραῖαν ἔνιοι λέγουσι τὸ νῦν τῆς Θηδαϊχῇς καλούμενον
ἕδος * τινὲς δὲ τὴν 'Γαναγραίαν, ὧν εἷς ἐστὶ xoà Καλλί-
μαχος" Ἀριστοτέλης δὲ Γραῖαν τὴν νῦν Ὠρωπόν. Εστι
δὲ τόπος τῆς τῶν Ὠρωπίων πόλεως πρὸς τῇ θαλάττῃ.

Gream , urbem vetustissimam, inter Tanagram
et Oropum, e regione Eretrie sitam fuisse atque
sic utramque urbem nominis istius honorem ad
se trahere studuisse statuit Müller. 7Mis. p. 492

coll. p. 212. Cum Aristotele facere videtur Strabo

IX, p. 404 : 'H Γραῖα δ᾽ ἐστὶ τόπος Ὠρώπου πλη-
, . . - * .
ctoy, Ceteri favent Tanagrzis. Testimonia v. 1n
Stephan. Thes. v. l'oziz. Cf. qui Oropi historiam

. contexere studuerunt , Dodwellus, et nuper Fuhrius

ad Dicearchi Btov E23.
OIHOYNTION.
118.

Schol. Pindar. Ol. IX , 86 : Ὀποῦντος ἦν θυγά-
Tip ᾿Ηλείων βασιλέως, ἣν ᾿Αριστοτέλης Kap6ócny
χαλεῖ" διὰ τούτων οὖν ὃ Πίνδαρος τὴν Πρωτογένειάν

145

φησιν ἐξ Ἤλιδος ἁρπασθεῖσαν εἰς Μαίναλον τῆς Ἁ oxa-

δίας ὄρος χομισθῆναι ὑπὸ Διός" (Μαίναλος δὲ ὄρος
᾿Ἀρχαδίας xai πόλις") ἐνταῦθα μιχθεὶς αὐτῇ ὃ Ζεὺς

ἤνεγχε τῷ Λοχρῷ, ἵν᾽ ὡς ἑαυτοῦ ἀναθρέψη, τὸν γεννη-

θέντα - ἀφ᾽ οὗ fj τῶν Λοχρῶν χώρα, ἧς Λοχρίδος μη-

τρόπολις ἣ ποῦς. V. Boeckh, ad 1. Pindari p. 191.

Ceterum nomen Kaj6óczy corruptum fuerit, Re-
ctius, puto, Plutarchus Qr. gr. 15 pro Canibyse
habet Cabyen : Φυσχίου τοῦ ᾿Αμφιχτύονος υἱὸς ἦν

Λοχρός᾽ ἐχ δὲ τούτου xai Καῤδύης Λοχρός.

110.

Strabo VII, p. 321 : (᾿Δριστοτέλης ) τοὺς νῦν

Λοχροὺς Λέλεγας χαλεῖ. V. fr. 103 et 127.
120.

Harpocratio : Ἄμφισσα, πόλις τῆς Λοχρίδος.
Ἀριστοτέλης ἐν τῇ ᾿Οπουντίων πολιτείᾳ οὕτω λέγει"
« ᾿Ανδραίμων δὲ ἦν οἰχιστής, Ἄμφισσαν δ᾽ ὠνόμασαν
διὰ τὸ περιέχεσθαι [ ἀμφέγεσθαι ] τὸν τόπον ὄρεσιν. »
Aliter Pausan. X , 38.

121.

Hesych. : Ἄ σπετος, ὃ Ἀχιλλεὺς ἐν Ἠπείρῳ, ὥς
φησιν ᾿Αριστοτέλης ἐν ᾿Οπουντίων πολιτείᾳ.

Cf. Plutarch. Pyrrho, c. 1 : Ἀχιλλεὺς ἐν Ἠπείρῳ
τιμὰς ἰσοθέους ἔσχεν, Ἄσπετος ἐπιχωρίῳ φωνῇ προσα-
γορευόμενος. De Achille locutus Aristoteles ob Pa-
troclum Opuntium.

122.

Choerob. ad Theodos. f. 63 ap. Bekk. Anecd.
p. 1393, v. Λάδων : Τὸ Μέδων (ἔστιν δὲ κύριον ὄνομα)
ὃ μὲν ποιητὴς “Ὅμηρος διὰ τοῦ ντ χλΐνει, οἷον Μέξον-
τος, τῷ λόγῳ τῶν μετοχικῶν, ᾿Ισαῖος δὲ ὃ δήτωρ xol
᾿Αριστοτέλης ἐν ᾿Ὁπουντίων πολιτεία Μέδωνός φασιν
ἀναλόγως. De Medone, Oiclei Locrensium regis
filio, V. Il. B, 727. N, 694 sqq. Eustath. ad ll.

p: 277» 17.
[123.]

[ Aristot. Pol. III, 11, 1 : Ὁ μὲν γὰρ χατὰ vóuov

: OROPIORUM.
117.

Oropum Aristoteles Groeam nominari dicit. Groea vero

— locus est Oropiorum rezionis, ad mare situs ex adverso
Eretrice et Eubaxe.,

Aristoteles Graeam dicit quae nunc Oropus dicitur.
OPUNTIORUM.

118.
Opuntis, Eleorum regis, filia erat, quam Aristoteles

— Cambysen ( Cabyen) nominat. (Aliis vocatur Protogenia).

Secundum hc igitur Pindarus Protogeniam ait ex Elide
. raptam in Meenalum Arcadiae montem a Jove transportatam
. esse. Ibique amplexum eam Jovem duxisse deinde ad Lo-
— erum, ut is educaret genitum ( Locrum sc. alterum), a quo
. momen accepit terra Locrorum, quorum metropolis Opus est.

E ic -

y M PR
c» '

FRAGMENTA HIST. Gh. — VOL. H.

119.
Qui nunc Locri vocantur Leleges esse Aristoteles dicit.
120.
Aristoteles in Opuntiorum rep. ait : « Androemon vero

| fuit conditor (Amphisse urbis); Amphissa vero urbs

nuncupaía est propterea quod circumdatus locus montibus
erat. »
121.
Aspeíus Achilles in Epiro cognominatur, ut Aristoteles
in Opuntiorum rep. tradit.
122.
Iseus rhetor et Aristoteles in Opuntiorum rep. Μέδων,
Μέδωνος flectunt, contra normam.
[123]
[ Nam qui ex lege imperat et rex appellatur, is non effi-
cit , ut diximus, reipublicae administrand:e peculiarem ali-
10

ARISTOTELIS

λεγόμενος Pire οὐχ ἔστιν εἶδος, χαθάπερ εἴπομεν,
πολιτείας" ἐν πάσαις γὰρ ὗ ὑπάρχειν ἐνδέχεται στρατη-
υἱαν ἀΐδιον, οἷον ἐν δημοχρατίᾳ χαὶ ἀριστοχρατίᾳ, καὶ
πολλοὶ ποιοῦσιν ἕνα χύριον τῆς διοικήσεως" τοιαύτη
γὰρ ἀρχή τίς ἔστι xxi περὶ ᾿Κπίδαμνον, καὶ "περὶ
Ὀποῦντα δὲ χατά τι μέρος ἔλαττον. ]

[ Id. ib. I, 4, 4 : "Ev Λοχροῖς νόμος ia μὴ πωλεῖν,
ἐὰν μὴ zw drca δείξῃ συμἝεθδηχυῖαν,, ἔτι δὲ
τοὺς παλαιοὺς χλήρους διασώζειν. ] Num de Opuntiis
an de Epizephyriis potissimum auctor cogitaverit,
incertum. Lex utrorumque ingenio accommodata.
Huc posui locum, quia alio loco (II, 9, 5) Ari-
stoteles de Italis Locris loquens expresse appellat
Epizephyrios; tertio loco ( V, 6, 7), qui ad Locros
Epizephyrios pertinet, simpliciter quidem Locri
nominantur, sed res narrata talis est, ut distinctionis
nota non opus essel. Ceterum cf, Müller. Dor. II,
p. 200, 229.

146

ΦΩΚΈΩΝ,
124.

Clem. AL Strom. I, p. 334 B. p. 144, 35 Sylb. :
"ERxsocóc τε 6 Φωχέων τύραννος δύο δαχτυλίους φο-
ρῶν γεγοητευμένους, τῷ ψόφῳ τῷ πρὸς ἀλλήλους διῃ-
σθάνετο τοὺς καιροὺς τῶν πράξεων. ᾿Απέθανεν δὲ Ou;
δολοφονηθεὶς καίτοι προσημήναντος τοῦ ψόφου, ὥς φη-
σιν ᾿Αριστοτέλης ἐν τῇ Φωχέων πολιτεία.
[125.]

[ Aristot, Pol, V, 3, 4 : "Ev Φωχεῦσιν ἐξ ἐπιχλή-
pou στάσεως γενομένης περὶ Μνασέαν τὸν Mváoovoc -
πατέρα x«i Εὐθυχράτη τὸν ᾿Ονομάρχου, fj στάσις
αὕτη ἀρχὴ τοῦ ἱεροῦ πολέμου χατέστη τοῖς Φω--

χεῦσιν.]

FRAGMENTA.
; [126.]

[ Idem. Pol. V, 3, 3: 2E» Δελφοῖς Ar rd κηδείας γε-
νομένης διαφορᾶς, id πασῶν ἐγένετο τῶχ στάσεων |
τῶν ὕστερον" ὃ μὲν γὰρ οἰωνισάμενός τι σύμπτωμα,
"BG. - TEN 3. € t
ὡς ἦλθεν ἐπὶ τὴν νύμφην, ou λαδὼν ἀπῆλθεν ob δ᾽ ὡς —
δόρισθέντες ἐνέδαλον τῶν ἱερῶν χρημάτων θύοντος,
χἄπειτα ὡς ἱερόσυλον à ἀπέχτειναν. Cf. Plutarch. Przc.
Pol. c. 32, 15 Ἐν Δελφοῖς 6 μέγιστος λέγεται γε-
γέσθαι νεωτερισμὸς xo Κράτητος, οὗ μέλλων θυγατέρα
γαμεῖν Ὀργίλαος ὃ Φάλιδος, εἶτα τοῦ χρατῆρος αὖτο- —
μάτως ἐπὶ ταῖς σπονδαῖς μέσου ῥαγέντος, οἰωνισάμε-- ᾿
γος, χαὶ χαταλιπὼν τὴν νύμφην, ἀπῆλθε μετὰ τοῦ

/ / 23 7. c L Xd ὦν ὟΝ
πατρός" ὃ δὲ Κράτης ὀλίγον ὕστερον θύουσιν αὐτοῖς
ὑποδαλὼν χρυσίον τι τῶν ἱερῶν, χατεχρήμνισε τὸν
? / M * 2 b » , M , c
Οργίλαον xot τὸν ἀδελφὸν ἀχρίτους, καὶ πάλιν τῶν
φίλων τινὰς xol οἰκείων, ἱκετεύοντας ἐν τῷ ἱερῷ τῆς
Προναίας, ἀνεῖλε" πολλῶν δὲ τοιούτων γενομένων
ἀποχτείναντες οἵ Δελφοὶ τὸν Κράτητα xoi τοὺς συστα-
σιάσαντας ; £x τῶν χρημάτων, ἐναγικῶν προσαγόρευ-
θέντων, τοὺς κάτω ναοὺς ἀνῳχοδόμησαν. 1

AITQAON. AKAPNANOQN. ΛΕΥΚΑΔΊΩΝ.
125.

Strabo VII, p. 321 : Ὅτι δὲ πλάνητες (οἱ Λέλε-
γες) χαὶ μετ᾽ ἐχείνων (τῶν Καρῶν) χαὶ χωρὶς, χαὶ ἐχ
παλαιοῦ, xai oi Ἀριστοτέλους Πολιτεῖαι δηλοῦσιν"
ἐν μὲν γὰρ τῇ Ἀκαρνάνων φησὶ, τὸ μὲν ἔχειν —
αὐτῆς Κούρητας, τὸ δὲ προσεσπέριον Λέλεγας, etra :
Τηλεύόας" ἐν δὲ τῇ τῶν Αἰτωλῶν, τοὺς νῦν Λοχροὺς —
Λέλεγας xa)ci* κατασχεῖν δὲ xal τὴν Βοιωτίαν αὐτοὺς
φησίν * δμοίως δὲ καὶ ἐν τῇ Ὃ πουντίων χαὶ Μεγα- '
ρέων" ἐν δὲ τῇ Λευκαδίων καὶ αὐτόχθονα τινὰ
Λέλεγα ὀνομάζει, τούτου δὲ θυγατριδοῦν 'Γηλεδόαν.

quam speciem. In omnibus enim rebus publicis contingere
potest, ut sitimperium belli perpetuum, veluti in democratia
et in aristocratia; et multi uni totius rei bellicae admini-
strandc potestatem deferunt. Tale enim quoddam impe-
rium habet civitas Epidamniorum et Opuntiorum, haec ta-
men aliqua ex parte angustius. ]

PHOCENSIUM-
124.

Vxecestus , Phocensium tyrannus , duos gestans incan-
fatos annulos, e sonitu, quem collisi inter se edebant, scie-
bat tempora rerum gerendarum : nibilominus obiit dolo in-
terfectus , quamvis id ei preenuntiasset sonitus , ut ait Ari-
stoteles in Rep. Phocensium.

[125.]

Quum apud Phocenses ex puella patri diviti superstiti inter
Mnaseam Mnesonis patrem et Euthycratem Onomarchi se-
ditio coorta esset, hec seditio belli sacri Phocensibus origo
fuit.

[126.]
Delphis orta ex affinitate dissensio fons et principium

omnium , quce posterius coorte sunt, seditionum fuit. Spon-
sus enim nescio quid sinistri sibi portendi omine forte oblato
auguratus, quum ad sponsam venisset, ea repudiata disces-
sit. Illi vero utcontumeliam acceptam ulciscerentur, inter-
ea dum ille sacrificaret, de supellectile sacra aliquid in
canistra ejus occulte conjecerunt , deinde eum , ut sacrile-
gum , necaverunt.

JETOLORUM, ACARNANUM,
LEUCADIORUM.

127.

Multum vagatos esse Leleges vel una cum Caribus vel.
absque iis inde ab antiquisimis temporibus etiam Aristoteles
in Politiis declarat. Etenim in Acarnanum rep. ait , partem.
Acarnanic Curetes tenere, occidentalem Leleges, deinde
'T'eleboas. Porro in ZEtolorum rep. qui nune Loeros dicun
tur Leleges nominat ; eosdem etiam Boeotiam tenuisse ait.
Similiter in Opuntiorum et Megarensium rebusp. In Leuca-
diorum vero rep. etiam autochthonem quendam Lelega
commemorat , ejusque e filia nepotem Teleboam , hujus

m

^

1

PHOCENSIUM, ATOLORUM, ETC., ITHACENSIUM RESPUBLICA,

τοῦ δὲ παῖδας δύο xol εἴχοσι Τηλεύόας, ὧν τινὰς οἰχῇ-
σαι τὴν Λευχάδα.
(128.]

[Aristot. Pol. I, 4, 4 : Apud plures lege sanci-
tum est τοὺς Ui νος χλήρους διασώζειν " Τοῦτο δὲ
λυθὲν καὶ περὶ Λευχάδα δημοτικὴν ἐποίησε λίαν τὴν
πολιτείαν αὐτῶν" οὐ γὰρ ἔτι cuvéGatvev ἀπὸ τῶν ὡρ!-
σμένων τιμημάτων εἰς τὰς ἀρχὰς βαδίζειν. ]

V. Müller. Dor. II, p. 155.

IOAKHEXION.

129.

Etym. M. v. ᾿Αρχείσιος, ὃ ἥρως, ὃ πάππος "0896 -
σέως. ᾿Δριστοτέλης δὲ ἐν τῇ ᾿Ιθαχησίων Πολιτεία,
τὸν Κέφαλον οἰχοῦντα ἐν ταῖς ἀπ᾽ αὐτοῦ χληθείσαις
Κεφαληνίας νήσοις, ἄπαιδα ἐπιπολὺ ὄντα, ἐρόμενον
τὸν θεὸν, χελευσθῆναι c: ᾧ ἂν ἐντύχη θήλει συγγενέσθαι.
ΠΠαραγενόμενον δὲ εἰς πατρίδα χαὶ δὴ ἐντυχόντα ἄρχτῳ,
χατὰ χρησμὸν συγγενέσθαι. "T7,v δὲ ἐγκύμονα γενομέ-
vt, μεταδαλεῖν εἰς γυναῖχα, καὶ τεχεῖν παῖδα ᾿Αρχεί--
σιον, ἀπὸ ἄρχτου.
᾿ς Eadem ex Aristotele sine dubio narrantur in
Heraclid. Pont. Pol. 37. De Cephalo cf. Heyn.

ad Apollodor. II, ἡ; 7, et Müller. Dor. I, 232 sq.

N 130.
Eustath, ad Odyss, XVI, 118, p.1796, 41i : Ἰστέον
ὅτι γενεαλογοῦσι Διὸς μὲν xol Eópuodsíac ᾿Αρχείσιον,
αὐτοῦ δὲ xoi Χαλχομεδούσης Λαέρτην, τοῦ δὲ xal

— Ἀντιχλείας Ὀδυσσέα, οὗ xe Πηνελόπης ᾿Γηλέμαχον,

αὐτοῦ δὲ xat Πολυχάστης, τῆς Νέστορος, ΠΕερσέπτολιν.
Ἀριστοτέλης δὲ ἐν ᾿Ιθαχησίων πολιτείᾳ xot E λλάνικος
( fr. 141) δὲ Τηλέμαχόν φασι Nove Yucca

᾿Αλχινόου χαὶ γεννῆσαι τὸν Περσέπτολιν. Eadem tan-

2

E
git Etym, M. p. 144, 24 v. ᾿Ἀχρείσιος. Sec, Hesiod.
fr. 100 Perseptolis est filius 'Telemachi et Poly-
castes Nestore nate,

τὰς
Tzetz. ad Lycophr. 799 : Ἀριστοτέλης φησὶν ἐν

᾿Ιθαχησίων πολιτεία, Εὐρυτᾶνας ἔθνος εἶναι τῆς Αἰτω-
λίας, ὀνομασθὲν ἀπὸ Εὐρύτου, παρ᾽ οἷς εἶναι μαντεῖον
᾿Οὐυσσέως. 'To δ᾽ αὐτὸ xo Νίχανδρός φήσιν ἐν Αἰτω-
λιχοῖς.

132.

Photius Lex. v. Σχύταλη, postquam de scytalz
apud Lacedamonios usu dixit, addit : "Ey ρῶντο
δ᾽ αὐτῷ ( deb. αὐτῇ ) χαὶ ἄλλοι, ὡς Ἀ᾿ριστοτέλης ἐν τῇ
Ἰθακησίων πολιτείᾳ u& . E Photio eadem Suidas, ubi
legitur xol &Xolec; 6 ὡς Ap. E Suida Musurus intu-
lit in schol. Aldin, Arist, Ran. 1283. Videri possit
Ithacensium Rempublicam in opere Aristotelico
fuisse quadragesimam secundam. Grashofius pro
μ΄ olim fuisse putat φησὶ (aptius conjiceres μνη-
μονεύει). Litera p siglum suprascriptum habet in
cod. Gal. Photii et in Suidae cod. ν΄,

133.
* Plutarch. Qu. Gr. c. 14, p. 294, D : « Τίνες ot
παρ᾽ Ἰθακησίοις Κολιάδαι; xot τίς 6 Φάγιλος; » Τῷ
Ὀδυσσεῖ μετὰ τὴν μνηστηροφονίαν οἱ ἐπιτήδειοι τῶν
τεθνηχότων ἐπανέστησαν, μεταπεμφῳθεὶς δ᾽ ὕπ᾽ ἀμφοτέ-
pov διαιτητὴς Νεοπτόλεμος, ἐδικαίωσε τὸν μὲν Ὀδυσ-
σέα μεταναστῆναι χαὶ φεύγειν ἐχ τῆς Κεφαλληνίας
xai Δαχύνθου χαὶ Ἰθάκης ἐφ᾽ αἵματι, τοὺς δὲ τῶν
μνηστήρων, ἑταίρους χαὶ οἰκείους ἀποφέρειν ποινὴν
Ὀδυσσεῖ τῶν εἰς τὸν οἶκον ἀδικηυιάτων χαθ᾽ ἕχαστον
ἐνιαυτόν. Αὐτὸς μὲν οὖν εἰς ᾿Ιταλίαν μετέστη τὴν δὲ
ποινὴν τῷ υἱεῖ χαθιερώσας, ἀποφέρειν ἐχέλευσε τοὺς

denique filios viginti duos Teleboas , quorum nonnulli Leu-
cadem frequentaverint.
[128.]

T Apud plures lege sancitum est, ut veteres sortes con-
serventur. Quo more soluto etiam apud Leucadios respu-
blica in democraticam plane formam abiit. Jam enim non
amplius fiebat ut ex eo censu , quem jussit lex, ad munera
magistratus eligerentur. ]

ITHACENSIUM.

129.
Aristoteles in Ithacensium rep. narrat Cephalum in Ce-

- phaleniis, quae ab ipso nominantur, insulis habitantem,

quum diu liberorum expers esset, consuluisse deum , qui
imperasset ei ut cum femina , qux primum fieret obviam,
coiret. Reversum in patriam urseeque obviam factum , ex

.. jussu oraculi iniisse eam. Hanc autem uterum gerentem in
- mulierem esse mutatam genuisseque filium , qui ἀπὸ ἄρχτου
— Siveab ursa nominatus sit Arcisius.

130.

Nimirum genealogiam ita constituunt, uf Jovis et Euryo- -

dia? sit filius Arcisius, hujus et Chalcomeduse Laertes ,
hujus et Anticleze Ulysses , hujus et Penelopes Telemachus,
hujus et Polycastes , Nestoris filite , Perseptolis. Aristoteles
vero in I£hacensium rep. et Hellanicus Telemachum aiunt
Nausicaam duxisse Alcinoi filiam, ex eaque genuisse Per-
septolin.

131.

Aristoteles in Ithacensium rep. dicit Eurytanes Végüfum
esse /Etolie , ab Euryto nominatum, apud eosque esse
oraculum Ulyssis.

132.

Scytala proiter Lacedaemonios etiam alii utebantur, uti

Aristoteles ait in Ithacensium rep.
133.

Quinam sunt apud I(hacenses Coliade , el quis Pha-
gilus ? Adversus Ulyssem procorum ab ipso necatorum
necessarii seditionem moverunt. Arbiter ascitus ab utraque
parte Neoptolemus , judicavit debere Ulyssem ut sanguine
inqninatum exulare Cephballenia, Zacyntho atque Ithaca :
socios autem et familiares procorum quotannis pro damno
rei familiari Ulyssis illato, ei pendere mulctam. Itaque

10..

148 ARISTOTELIS
ἸΙθαχησίους. "Hv δ᾽ δ᾽ ἄλφιτα, οἶνος, χηρία, ἔλαιον, ἅλες,
ἱερεῖα πρεσόύτερα φαγίλων᾽ φάγιλον. δέ φησιν Ἄρι-
στοτέλης τὸν ἀμνὸν εἶναι. Τοὺς δὲ περὶ Εὔμαιον ἐλευ-
θερώσας ὃ Τ᾿ηλέμαχος, χατέμιξεν εἰς τοὺς ἀδλίρμ ει, χαὶ
τὸ γένος ἐστὶ Κολιαδῶν ἀπ᾽ ἘΕὐμαίου, x«i ουχολιῶν
ἀπὸ Φιλοιτίου.

HHEIPOTON.
124.

Steph. Byz. : ᾿Αμύνται, ἔθνος Θεσπρωτικόν. « Μέ-
νος πνείδντες ᾿Αμύνται »" xal ᾿ἈΑριστοτέλης ἐ ἐν τῇ τῶν
᾿Ηπειρωτῶν πολιτεία. Populus aliunde non notus,
Versus particulam vindicaverim Rhiano , qui lau-
datur in proxime antecedentibus v. Ἄμυμνοι,
ἔθνος ᾿Ηπειρωτιχόν. Quamquam facile suspiceris
᾿Αμύμνους et Ἀμύντας esse eosdem. Ceterum omnes
codd. πνείοντες ᾿Αμύντου. :

AMBPAKIOTON.

135.

Stephan. Byz. : Δεξαμεναί, μέρος τῆς Ἀμέραχίας,
ἀπὸ Δεξαμενοῦ τοῦ Μεσόλου παιδὸς καὶ Ἀμόραχίας
τῆς θυγατρὸς Φόρόαντος, τοῦ Ἡλίου. Τὸ ἐθνιχὸν Δε-
ξαμεναῖος, ὡς ᾿Αριστοτέλης φησὶν ἐν τῇ Ἀμόδραχιωτῶν
πολιτεία.

[136.]

[ Aristot. [Pol. V. 8, 9 : Ἐπεδούλευσαν δὲ xal
Περιάνδρῳ τῷ ἐν Ἀμόραχία τυράννῳ διὰ τὸ συμπί-
γοντὰα μετὰ τῶν παιδικῶν ἐρωτῆσαι αὐτὸν εἰ ἤδη ἐξ

FRAGMENTA.

αὐτοῦ χύει. Eadem Plutarchus in Amatorio;
c.. 23, 5.

Pol. γ,3,6: EN ᾿Αμόραχίᾳ. ids Περίανδρον συνεχ-
βαλὼν τοῖς FEIER ὃ δῆμος τὸν τύραννον, εἷς ἕαυ-
τὸν περιέστησε τὴν πολιτείαν. V. Müller. Dor. Il,
p. 155. |

Pol. V, 2, 9 : Μεταδάλλουσι δ᾽ αἵ πολιτεῖαι xol
ἄνευ στάσεως... διὰ τὸ παρὰ μιχρόν" λέγω δὲ παρὰ
μικρόν, ὅτι πολλάκις λανθάνει μεγάλη γινομένη μετά-
6act τῶν νομίμων, ὅταν παρορῶσι τὸ μιχρὸν, ὥσπερ
ἐν Apópaxía Μικρὸν ἦν τὸ τίμημα, τέλος δ᾽ οὐθενὸς
ἦρχον" ὡς ἐγγὺς ὃν ἢ μηθὲν διαφέρον. τοῦ uc τὸ
μιχρόν. ]

[MOAOTTON.]

[157.}

[ Aristot. Pol. V, ὅ, 5 : Ad regiam evecti di-
gnitatem sunt alii ob alias causas, alii χτίσαντες ἢ
χτησάμενοι χώραν, ὥσπερ οἵ Λαχεδαιμονίων βασιλεῖς
xai Μαχεδόνων xal Μολοττῶν.

- Pol. V, 9, 1
λείαν ἄγειν ἐπὶ τὸ μετριώτερον) xat ἣ περὶ Μολοττοὺς
πολὺν χρόνον βασιλεία διέμεινεν. ]

DezreDodonzo Aristotelem laudat Suidas v. Ao-
δωναῖον χαλχ. Quare Dodonzeorum rempublicam
finxit Neumannus. At comparato Stephano Byz.
v. Δωδώνη, docemur Aristoteli substituendum
esse. Aristidem τὸν τὰ τοῦ Πολέμωνος μεταγεγρᾶ-
φότα.

Ulysses in Italiam commigravit , mulctam filio dedicavit ,
eique ab Ithacensibus solvi jussit : erat autem farina, vinum,
favi mellis, oleum, sal, et victimce adultiores phagilis.
Ceterum Aristoteles phagilum ait esse agnum. Porro Eu-
mieum cum suis Telemachus libertate donatum civibus
inseruit : estque ab Eumceo Coliadarum genus, a Philoetio
Bucoliorum.

EPIROTARUM.

134.
Amynto, populus Thesproticus. Aristoteles in Epirota-
rum rep.

AMBRACIOTARUM.
135.

Dexamene, Ambracie pars, a Dexameno Mesoli et
Ambracie Phorbante nat» filio. Gentile Dexamen:eus,
ut. Aristoteles ait in Ambraciotarum rep.

[136.]
| Insidize etiam Periandro Ambraciae tyranno structze sunt
propterea , quod inter compotandum, quum una esset puer,

quem ille in deliciis habebat, quaesivisset ex eo, essetne
jam ex se praegnans? ]

[Ambraciae populus postquam Periandrum tyrannum una
cum iis, qui primi eum invaserant, exegerat, ad se reipu-
blic:e administrationem pertraxit. ]

[ Mutantur respublicze etiam sine seditione... paulatim :
dico autem paulatim, quum spe fallat civium animadver-
sionem magna institutorum reipublicze mutatio quse fit ,
dum in re parva connivent et negligentes se praebent: quem-
admodum Ambracie census erat parvus eorum qui rei-
publicae preeerant; ad extremum autem nullius census
homines ad magistratus provehebantur : proinde quasi par-
vum censum habere proximum sit aut nihil plane differat
ab eo, quod est nullum habere.] :

(MOLOSSORUM.]
[137.]

[ Ad regiam evecti dignitatem sunt alii ob alias causas, à
alii aut urbe condita , aut propagatis imperii finibus, quem-
admodum Lacedamoniorum et Macedonum et Molosso- -

rum reges. ]

[Propter hanc causam ( quod regia potestas ad medio- ?
critatem magis adducta erat) regnum Molossorum diu ins |

colume mansit. ]

: Διὰ γὰρ τοῦτο (sc. διὰ τὸ τὴν βασι- 4d

EPIROTARUM, AMBRAC., CORCYR/EORUM, EPIDAMNIORUM RESPUBLICJE.

KEPKYPAION.
138.

Schol. Apoll. Rh. IV, 983 : Ἡ δὲ Κέρχυρα πρό-
τερον μὲν Δρεπάνη ἐχαλεῖτο, εἶτα Σχερία. ᾿Αποδίδωσι
δὲ αἰτίαν ᾿Αριστοτέλης ἐν τῇ Κερκυραίων πολιτεία "
φησὶ γὰρ τὴν Δήμητρα φοδουμένην μὴ. οἱ ἐχ τῆς
Ἠπείρου ἐρχόμενοι ( ἐπιχεόμενοι Steph.) πότα-
μοὶ ἤπειρον αὐτὴν ποιήσωσι, δεηθῆναι Ποσειδῶνος
ἀποστρέψα! τὰ τῶν ποταμῶν ῥεύματα ἐπισχεθέντων
οὖν τούτων, ἀντὶ Δῥεπάνης Σχερίαν ὀνομασθῆναι, Δρε-

᾿πάνη δὲ ἐκαλεῖτο διὰ τὸ τὴν Δήμητρα αἰτησαμένην

δρέπανον παρ’ Ἡφαίστου, τοὺς 'Τιτᾶνας διδάξαι θερί-
ζειν εἶτα αὐτὸ χρύψαι elc τὸ παραθαλάσσιον μέρος τῆς
νήσου, προσχλυζούσης δὲ τῆς θαλάσσης ἐξομοιωθῆναι
τὴν θέσιν τῆς γῆς δρεπάνη.

Priorem partem usque ad v. ὀνομασθῆναι repetit
Stephan. Byz. v. Σχερία. Cf. Eustath. ad Odyss. V,
34. Timzus fr. 54. G6. C. Müller. De Corcyreorum
Rep. p. 9.

139.

Schol. Aristophan. Av. 1463 : Λέγεταί τις Κορ-
χυραία μάστιξ. Συνεχῶς δὲ παρὰ Κυρχυραίοις ἀταξίαι
γίνονται. Διὰ τὸ στασιάζειν οὖν ἐπεπόλασε παρ᾽ αὐτοῖς
ἣ μάστιξ, ὥστε διπλαῖς χρῆσθαι μεγάλαις xot ἐλεφαν-
τοχώποις... Ἀριστοτέλης δὲ τὸ Κερχυραία μάστιξ
λέγων φησὶν οὕτως " « Διὸ xal τὰς χώπας αὐτῶν ἐλέ-
φαντίνας ἐποιήσαντο χαὶ τὸ μεγέθει περιττάς. “Ὅθεν
ἣ Κορχυραία ἐπεπόλασε μάστιξ, xal εἰς παροιμίαν

ἦλθε. »

Zenob. IV, 49 : Κερχυραία μάστιξ" περιττήν
τινα χκατασχευὴν εἶχον αἱ Κερχυραΐαι μάστιγες, διὸ χαὶ
εἰς παροιμίαν παρηλθον. Οἱ δὲ χαὶ διπλᾶς αὐτὰς ἔφα-
σαν εἶναι, εἶχον δὲ xol ἐλεφαντίνας χώπας xal τῷ με-

,
149!
γέθει περιτταὶ ἦσαν. Ὑπερηφάνους γὰρ εὐπραγοῦντας᾽
τοὺς Κερχυραίους φησὶν ᾿Αριστοτέλης γενέσθαι. Eadem.
Diogenian, V, 5o, Hesych., Plutarch. Prov. 12.
« Fabula de scuticis duplicibus et eburneis manu-
briis ornatis fortasse originem duxere e donario
Corcyreorum Dodoneo (cf. Eustath. in Odyss.
XIV, 327, p. 1760, Suidas v. Δωδωναῖον χαλχεῖον)Ὶ,
puero flagello vas seneum pulsante, unde Strabo.
VII, p. 329, proverbium derivat. Simul vero seu-
tice, quibus Corcyrei in seditionibus usi sunt
( Thuc. IV, 47), ut exemplum crudelitatis in pro-
verbium abire poterat, quo refert eas schol, Arist,
Av. 1463. Tunc omnino Κερχυραία μάστιξ signifi-
cabat flagellum ad castigandum idoneum. Photius.
cod. 268, p. 497; Plutarch. Vit, X Orat. p. 84»,
D. » G. Muzrxn. l. l. p. 24. Corcyreorum 06pw.
xai ἐξουσίαν πλούτου notat Thucyd. I, 38. Ceterum
referri haec etiam ad opus Περὶ παροιμιῶν possent.

[EIHIAAMNION.]
[140.]

[ Aristot, Pol. III, 11 , 1 : Ὁ μὲν γὰρ κατὰ νόμον
λεγόμενος βασιλεὺς οὐχ ἔστιν εἶδος, καθάπερ εἴπομεν,
πολιτείας: ἐν πάσαις γὰρ ὑπάρχειν ἐνδέ χέται στρατη-
γίαν ἀΐδιον, οἷον ἐν δημοχρατίᾳ χαὶ ἀριστοχρατίᾳ,
xal πολλοὶ ποιοῦσιν ἕνα χύριον τῆς οἰκήσεως τοιαύτη
γὰρ ἀρχή τίς ἐστι xai περὶ ᾿Επίδαμνον, καὶ περὶ
Ὀποῦντα δὲ κατά τι μέρος ἔλαττον.

V, 3, 4 : Μετέθαλε δὲ καὶ ἐν ᾿Κπιδάμνῳ ἣ πολιτείου
ἐχ γαμιχῶν: ὑπομνηστευσάμενος γάρ τις θυγατέρα,
ὡς ἐζημίωσεν αὐτὸν ὃ τοῦ ὑπομνηστευθέντος πατὴρ
γενόμενος τῶν ἀρχόντων, ἅτερος συμπαρέλαδε τοὺς
ἐχτὸς πολιτείας ὡς ἐπηρεασθείς.

V, 1, 6 : Καὶ ἐν ᾿Επιδάμνῳ δὲ μετέῤαλεν ἣ πολι-

CORCYR/EORUM.
138.

Corcyra antiquitus Drepane nominabatur, deinde Sche-

. ria. Causam rei tradit Aristoteles in Corcyrzeorum rep. Di-

cit enim Cererem metuentem ne fluviorum Epiroticorum

. alluvie insula continenti jungeretur, e Neptuno petiisse , ut

fluviorum cursus averteret. Inhibitis igitur ( ἐπισχεθέντων)
fluvlis Drepanen mutato nomine Scheriam appellatam
esse. Drepane vero nominabatur propterea, quod Ceres
falce a Vulcano petita Titanas metere docuit, deinde au-

. tem , quum falcem in maritimo insulze loco ebetabdiset,

maris affluxu formam insulze assimilatam falci esse.

139.

Dicitur scutica quaedam Corcyrea. Nimirum quum con-

; αὐπιιδ fere apud Corcyroos seditiones essent , ΒΟ 0 168 usus
. apud eos invaluit , adeo ut duplices et permagnas eburneis-

que instructas manubriis usurparent. Aristoteles prover-
biale istud Corcyrea scutica commemorans ait : « Qua-

propter etiam eburneis manubriis instruxerunt eas exi-
misque fecerunt magnitudinis. Unde Corcyraa scutica
invaluit et in proverbium abiit. » — Corcyrei ob prosperita-
tem superbiebant , ut Aristoteles ait.

[EPIDAMNIORUM.]
[140.]

[Nam qui ex lege imperat et rex appellatur, is non efficib,
ut diximus, reipublicae administrandze peculiarem aliquan
speciem. In omnibus enim rebuspublicis contingere potest,
utsit imperium belli perpetuum, veluti in democratia et
aristocratia : et multi uni totius rei bellicae administrandae
potestatem deferunt. Tale enim quoddam imperium habet
civitas Epidamniorum et Opuntiorum, aliqua tamen ex
parte angustius.

Mutatus est et Epidamni reipublice status ex causa nu-
ptiali. Quum enim quidam filiam suam cuidam despondisset,
et sponsi pater magistratum gerens mulctam ei irrogasset,
ille alter tanquam injuria et contumelia affectus , eos ad-

junxit sibi, qui reipublicae administratione exclusi erant.

150

τεία χατὰ μόριον: ἀντὶ γὰρ τῶν φυλάρχων βουλὴν
ἐποίησαν" εἰς δὲ τὴν “Ἡλιαίαν ἐπάναγχές ἐστιν ἔτι τῶν
ἐν τῷ πολιτεύματι βαδίζειν τὰς ἀρχὰς, ὁ ὅταν ἐπιζηφί-
ζηται ἀρχή τις" ὀλιγαρχικὸν δὲ χαὶ ὃ ἄρ go 6 εἷς ἦν

ἐν τῇ πολιτείᾳ ταύτῃ " πανταχοῦ γὰρ διὰ τὸ ἄνισον fj
στάσις. Verba: ἐπάναγχ. ἐστιν ἔτι τῶν &, τ. m. D. va-
rio modo interpretati sunt viri d. Vid. preter
Aristot. intrepretes Schneiderum, Coraen, Goettlin-
gium, Hilarium, Stahrium , Kortüm ( Zur Gesch.
hell. Staatseerf. p. 118), Müller. Dor. I, p. 156,
coll. Wachsmuth. 4ztiqq. 1, 2, p. 92 ; Tittmann.
Staatsverf. p. 492.

IL, 4, 13 : Ἀλλ᾽ εἴπερ δεῖ δημοσίους εἶναι τοὺς τὰ
en ἐργαζομένους, δεῖ καθάπερ ἐν ᾿Επιδάμνῳ τε xat
ὡς Διόφαντός ποτε χατεσχεύαζεν ᾿Αθήνησι, τοῦτον
ἔχειν τὸν τρόπον. V. Müller. 1.1. p. 27.

[ AIIJOAAQNIATON. ]
[141.]

[Aristot. Pol. IV, 3, 8 : Ἔν ᾿Απολλωνία τῇ ἐν
τῷ "Iovi xai £v Θήρα... ἐν ταῖς τιμαῖς ἦσαν of διαφέ-
ροντες χατ᾽ εὐγένειαν xal πρῶτοι κατασχόντες τὰς
ἀποιχίας, ὀλίγοι ὄντες πολλῶν. ] V. Müller. Dor. II,
p. 156.

MHAIEQON.
142.

Suidas s. v. Τῶν φιλτάτων τὰ φίλτατα : Φησὶν
᾿Αριστοτέλης ἐν τῇ Μηλιέων πολιτείᾳ τοὺς παῖδας
γυμνοὺς ἐχφέρειν (]. περιφέρειν) μέχρις ἐτῶν ις΄ καὶ
καταφιλεῖν αὐτοὺς ἐν τοῖς συμποσίοις.

Cf. Prov. Vatican. Append. IV, 5 : Μηλίοις ἀνεῖ-
ed ὃ θεὸς, φιλεῖν τῶν n τὰ φίλτατα μέχρις
οὖν ἐτῶν δέκα ἕξ (δ΄ ἢ ς΄ 9) γυμνοὺς περιέφερον τοὺς
παῖδας, χαὶ χατεφίλουν ἐ ἐν ᾿Ολυμπία (?).

Res obscurz. Maiifoy noArcela.
Suidz p. 828 ed. Bernhardy.

glossa

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

143.

Phot. Lex. p. 594, 9 : Τὸ Muta xbv πλοῖον"
τοῦτο ἐπὶ τῶν ior ias xo add, Suidas) ἃ ἄγαν. ῥεόν-
τῶν πλοίων ἀπὸ ἱστορίας τινὸς εἴρηται" φησὶ γὰρ
᾿Αριστοτέλης Ἱππότην εἰς ἀποιχίαν ( οἰκίαν Vat.
Prov.) στελλόμενον τοῖς μὴ jatisriss αὐτῷ συμπλεῖν
καταράσασθαι: ἐπειδὴ γὰρ προφασιζ ζόμενοι; οἵ μὲν τὰς
γυναῖκας αὐτοῖς ἀρρωστεῖν, οἵ δὲ τὰ πλοῖα ῥεῖν, χα--
τέμενον, κατηράσατο μήτε πλοῖα στεγανὰ αὐτοῖς γε-.
γέσθαι ποτὲ xxl ὑπὸ τῶν γυναιχῶν χρατεῖσθα: ἀεί,

Eadem brevius, missa Aristotelis mentione,
Suidas v. Μηλιαχόν, Apostol. Prov. XIX, 89;
Prov. Vat. Append. IV, 4. Aliter Diogenian. VIII,
31, p. 310 edd. L. et Schn. : Τὸ M. πλ. ἐπὶ τῶν ἄγαν
δεόντων πλοίων. Κατηρήσαντο γὰρ Λαχεδαιμόνιοι μη-
δέποτε στεγνὰ τὰ πλοῖα Μηλίων γενέσθαι" παραδάται
γάρ. Leutschius 1. 1, laudat Kriegkii dissert, geogr,
De Maliensib. p. 16. De Hippote, Alete Corinthi
conditoris patre, una cum Heraclidis in Pelo-
ponnesum trajiciente, v. Apollodor. II, 8, 3; Co-
non. 26; Pausan. II, 4, 3. III, 13,3; schol.
Theocrit. V, 83; Müller, Dor. I, p. 84, 124. —
Quamnam coloniam Aristoteles intellexerit, obscu-
rum ; de Cnido cogitaverim; ejus enim urbis con-
itor ἹἽἹππότης ὃ ἀλήτης appellatur ap. Tzetzen ad
Lyc. 1388, coll. Diodoro V, 9, 2. Vulgo Cnidus
Lacedamoniorum colonia dicitur; Lacedaemonios
vero Hippote loco apud Diogenianum comme-
morari videmus, Utrumque igitur ita conjungere
licet, ut coloniam ab iis maxime Doribus 46--
ΠΌΡΟΝ statuamus, qui sub Hippota in regioni-
bus circa Maliacum sinum olim habitaverant vel
etiam ex iis in societatem colonie deducendz a
Lacedaemoniis advocati sunt. In Maliensium re-
gionem migrarunt /Enianes ; hi infensi erant Lace-
dzmnoniis; certe παλαιὰν ἔχθραν Lacedzemoniorum
atque τῶν ἐπὶ τοῦ Maus; χόλπου Οἰταίων memo-

Et Epidamni mutata est reipublicee administranda forma
ex parte quadam. Nam pro phylarchis senatum sic popula-
rem fecerant. 1n Helieam vero (i. e. in βουλῆς istius con-
ciones , «li videtur) necesse adhuc erat, ut ex nobiliori-
bus civibus ii, qui magistratu fangebantur, se conferrent ,
quando aliquis magistratus in demortui locum suffragio suf-
ficiendus erat. Oligarchiae autem conveniebat etiam praetor
seu archon unus in hac republica : ubique enim propter
inaequalitatem seditio oritur.

Quodsi publicos servos esse oportet eos, qui communia
artificia exercent, debet hoc ita se habere ut pÀ oce et
nt aliquando Diophantus Athenis instituit.

[APOLLONIATARUM. ]

[141.]
In Apollonia ad mare Ionicum sita et in Thera honori-
bus pollebant qui proestabant nobilitate , quique primi co-
lonias occuparant , pauci illi inter multos. ]

| uxorum infirmitatem , alii rimas navigiorum prietexentes.

uterentur navigiis , feminarumque imperio semper subjecti

MALIENSIUM.
142.

Aristoteles in Maliensium rep. ait Malienses ( quum dei
eraculo carissimorum carissima diligere jussi essent) libe-
ros usque ad setatis annum decimum sextum nudos circum-
ferre, et deosculari in conviviis.

143. |

Maliacum navigium dicitur de vetusto et rimarum |
pleno navigio ab historia quadam. Aristoteles enim refert -
Hippoten, quum coloniam deducturus esset, imprecatum 1
esse iis qui.secum navigare recusassent. Nam quum alii -

domi manerent, imprecatus iis est, ut nunquam firmis -

essent. 28

————————
x

m

MALIENSIUM, THESSALORUM RESPUBLICAE. 151

rat Thucydides VIII, 3. Cf. Müller. Dor. I, 45,
Ad hos igitur potissimum spectare proverbium
nostrum et junctam ei historiunculam putaverim,

[144.]
[ Aristot, Pol. IV , 10, 9 (10) : ᾿Εστὶ δ᾽ $ πολι-

τεία παρ᾽ ἐνίοις οὐ μόνον Ex τῶν ὁπλιτευόντων, ἀλλὰ
xol ἐχ τῶν ὡπλιτευχότων * ἐν Μαλιεῦσι δὲ f, μὲν πολι-
τεία ἦν ἐχ τούτων, τὰς δὲ ἀρχὰς ἡροῦντο ἐκ τῶν στρα-
τευομένων. 1 V. Müller. Dor. 1, p. 45.

KOINH OGETTAAQOQN IIOAITEIA.
145.

Harpocration v. Τετραρχία : Ἱεττάρων μέρων óv-
τῶν τῆς Θετταλίας ἕχαστον μέρος τετρὰς ἐχαλεῖτο, καθά
φησιν Ἑλλάνιχος ἐν τοῖς Θεσσαλιχοῖς * ὄνομα δέ φησιν
εἶναι ταῖς τετράσι Θεσσαλιῶτιν, Φθιῶτιν, Πελασγιῶ-
τιν, Ἑστιαιῶτιν" χαὶ Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τῇ Kow? Θετ-
ταλῶν πολιτείᾳ ἐπὶ ᾿Αλεύα τοῦ Πύρρου διηρῆσθαί φησιν
εἰς δ΄ μοίρας τὴν Θετταλίαν... “Ὅτι δὲ Φίλιππος
xaÜ' ἑχάστην τούτων τῶν μοιρῶν ἄοχοντα κατέστησε,
δεδηλώχασιν ἄλλοι τε xol Θεύπομπος ἐν τῇ μδ΄.

Verba ἐν τῇ xow7 Θ. x. eodem modo intelligenda

esse censeo quo verba £v χοινὴ Ἀρχάδων πολ. fr. 91.
Igitur dixit Aristoteles de Thessali: rep., qua-
lem post eversas singularum urbium tyrannides
Philippus constituerat in tetrarchias vetustis illis
nominibus insignitas dividens, singulisque parti-
bus suum preficiens archontem. Veterum locos
- qui huc pertinent diligenter collegit Schneider. ad
Pol. Arist. p. 496 sqq.

145 a.

Athenzus XI, p. 499, B : Ἀριστοτέλης δ᾽ ἐν τῇ
Θετταλῶν πολιτείᾳ θηλυχῶς λέγεσθαι ὑπὸ Θετταλῶν
τὴν λάγυνον. Ita etiam Rhianus ap. Athen. 1. 1. Cf.
Moeris p. 246 : Λάγυνος ἀρρενικῶς Ἀττικοί, θηλυχῶς
“Ἕλληνες. Ceterum de λαγύνῳ Aristoteles dixerit,

quatenus mensura quzedam voce significatur, Athe-
neus]. 1, : Λάγυνον δὲ μέτρου λέγουσιν εἶναι ὄνομα.
παρὰ τοῖς “ἕλλησιν, ὡς χοὸς χαὶ χοτύλης " χωρεῖν
δ᾽ αὐτὸ χοτύλας ᾿Αττιχὰς δώδεχα. Καὶ ἐν Πάτραις δέ
φασι τοῦτ᾽ εἶναι τὸ μέτρον τὴν λάγυνον. Cf. Stephan.
Thes. s. v.

Ex Thessalorum Πολιτεία Sopater in Historia-
rum libro XII plura mutuatus est, teste Photio

cod. 161.
146.

Philargyrius ad Virg. Georg. II, 97 : Sunt et
Aminece | A4mineos Aristoteles in. Politicis hoc
scribit Thessalos fuisse, qui suae regionis wites in
Italiam transtulerint, atque inde illis nomen impo-
situm. Pro Politicis scr. Politiis. Ceterum de Ami-
neis Thessalis frustra quzsivi. Num recte huc po-
suerim fragmentum, an ad Italas Resp. pertinue-
rit, nescio.

[147.]

[Aristot. Pol. II, 6, 2 : Ἥ τε γὰρ Θετταλῶν πε-
νεστεία πολλάκις ἐπέθετο τοῖς Θετταλοῖς., ὁμοίως δὲ
xa τοῖς Λάχωσιν οἱ Εἵλωτες: ὥσπερ γὰρ ἐφεδρεύοντες
τοῖς ἀτυχήμασι διατελοῦσιν... καὶ τοῖς Θετταλοῖς κατ᾽
ἀρχὰς ἀφίσταντο διὰ τὸ πολεμεῖν ἔτι τοῖς προσχώροις,
᾿Αχαιοῖς καὶ Περραιθοῖς xot Μάγνησιν.]

[148.]

[ Idem Pol. VII, 11, 2 : Πρέπει δ᾽ ὑπὸ τοῦτον τὸν
τόπον (quem templo et syssitiis eligi vult) τοιαύτης
ἀγορᾶς εἶναι χατασχευὴν οἵαν xai περὶ Θετταλίαν
ὀνομάζουσιν, ἣν ἐλευθέραν καλοῦσιν. Αὕτη δ᾽ ἐστὶν ἣν
δεῖ χαθαρὰν εἶναι τῶν ὠνίων πάντων, καὶ μήτε βάναυ-
cov μήτε γεωργὸν μήτ᾽ ἄλλον μηδένα τοιοῦτον παρα-
θάλλειν μὴ καλούμενον ὑπὸ τῶν ἀρχόντων. | Similia
de Persis loquens narrat Xenophon Cyrop. 1,
43:3.

[144.]
[ Constat autem respublica apud nonnullos non solum
. exiis peditibus qui arma gerunt, verum etiam ex iis qui

.. gesserunt. Apud Malienses autem respublica quidem ex

"his constabat, magistratus vero ex iis, qui militabant, lege-
bantur. ]

COMMUNIS THESSALORUM RESPUBLICA.
E 145.

Aristoteles in Communi Thessalorum republica sub
Aleua Pyrrhi filio Thessaliam in quattuor partes distribu-
tam esse ait. :
i 145 a.

Aristoteles in Thessalorum rep. τὴν λάγυνον feminino ze-
. -mere dici apud Thessalos tradit.

»

[147.]

[ Thessalici quoque penestze sepe in Thessalos invaserunt,
itemque Helotes in Lacedzmonios. Nam perpetuo veluti
casibus eorum. adversis insidiantes imminent... Apud
Thessalos initio servi desciverunt propterea quod bellum
eliam tum cum accolis Achaeis, Perrhaebis, Magnetibus
gerebant. ]

[148.]

[Sub hoc autem loco (quem templis et syssitiis eligi
vult) forum constituere oportet ei simile quod in Thes-
salia liberum appellant. Hoc autem est ejusmodi , ut nec
rebus venalibus inquinari, nec opificibus aut agricolis et
ceteris id genus patere debeat, nisi si quis fuerit a magi-
stratibus accersitus. ]

152
[AAPIXXAION.]
[149.-]

(Idem Pol. V, 8, 12 : Συνεπέθετο δὲ (una cum
Gratza Archelaum regem adortus est) xai “Ελλα--
νοχράτης δ Λαρισσαῖος διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν - ὡς γὰρ
χρώμενος αὐτοῦ τῇ ἡλικία οὐ κατῆγεν (ejectum i in
patriam reduxit ) ὑποσχόμενος, δι’ ὕδριν xai o0 δι᾽
ἐρωτικὴν ἐπιθυμίαν ᾧετο εἶναν τὴν γεγενημένην ὅμι-
λίαν. ] De his aliunde non constat. Cf. fr. 154.

[150.]

[ Pol. V, 5, 9, ubi de causis, ex quibus oligar-
chi: evertuntur vel pacis vel belli tempore : Ἔν δὲ
τῇ εἰρήνη διὰ τὴν ἀπιστίαν τὴν πρὸς. ἀλλήλους ἐγχειρί-
ζουσι τὴν φυλαχὴν στρατιώταις χαὶ ἄρχοντι μεσιδίῳ; ὃς
ἐνίοτε γίνεται χύριος ἀμφοτέρων. Ὅπερ συνέδη ἐ ἐν Λα-
ρίσσῃ ἐπὶ τῆς τῶν ᾿Αλευαδῶν à ἀρ) je τῶν περὶ Σῖμον xol
ἐν ᾿Αδύδῳ ἐπὶ τῶν ἑταιριῶν, ὧν ἦν μία ἣ Ἰφιάδου, ]

Pro Xigov codd. Σάμον corr. Schlosser. Cf.
Demosth. p. 241, 27; 1352 ; 335 1382, 67 VI
Beockh. Expl. Pindar. p. 333; Meinek. Euphor.
p. 133; Kortüm, Staatsverf. p 795; Wachsmuth,
Antiqq. I, 2 p. 374. De Iphiade cf. /Eneas Tact.
c. 23, Demosth. p. 679, 18 et pen.

| 151.]

[Idem Pol. V, 5, 5 : 'H δημαγωγία διττή" ἣ
tdv... ὅταν τὸν ὄχλον δημαγωγῶσιν ot ἐν τῇ ὀλιγαρχία
ὄντες, οἷον ἐν Λαρίσση ol πολιτοφύλαχες διὰ τὸ αἱρὲεῖ-
σθαι αὐτοὺς τὸν ὄχλον ἐδημαγώγουν. 1

[ΦΑΡΣΑΛΙΩΝ.
[ 152.]

[Aristot. Pol. V, 5, 7 : Ὁ μονοοῦσα δὲ ὀλιγαρχία

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

οὐχ εὐδιάφθορος ἐ ἐξ αὑτῆς" σημεῖον δὲ ἣ ἐν Φαρσάλῳ
πολιτεία " ἐχεῖνοι γὰρ ὀλίγοι ὄ ὄντες πολλῶν κύριοί εἰσι
διὰ τὸ χρῆσθαι σφίσιν αὐτοῖς χαλῶς. 1 V. Schneideri
excursum ad ἢ. l. p. 490 sqq.

Μεθωναίων πολιτεία laudatur in libris Athe-
nzi VI, p. 236 E. At legendum est ᾿Αθηναίων πολ.
fr. 425

Sequentibus premitto que de Macedonibus et
eorum regibus apud Aristotelem in Politiis le-
guntur, Dixerit de hisce in Rep. Πελλαίων.

[153.]

[Aristot, Pol. VII, 2, 6 : Ἦν δέ ποτε xoi περὶ
Μαχεδονίαν νόμος τὸν μηθένα ἀπεχταγχότα πολέμιον
ἄνδρα περιεζῶσθαι τὴν φορόειάν.

[154.] *

[Idem Pol. V, 8, 1i: Πολλαὶ δ᾽ ἐπιθέσεις γεγέ-
νηνται χαὶ διὰ τὸ εἰς τὸ σῶμα αἰσχύνεσθαι τῶν μο-
νάρχων τινάς. Οἷον χαὶ ἣ Κραταίου eic Ἀρχέλαον"
ἀεὶ γὰρ βαρέως εἶχε πρὸς τὴν δμιλίαν: ὥστε ἱκανὴ
χαὶ ἐλάττων ἐγένετο πρόφασις, διότι τῶν θυγατέρων
οὐδεμίαν ἔδωχεν ὁμολογήσας αὐτῷ, ἀλλὰ τὴν μὲν προ-
τέραν κατεχόμενος ὑπὸ πολέμου πρὸς Σίρραν χαὶ Ἄρρά-
6atov ἔδωχε τῷ βασιλεῖ τῷ τῆς ᾿Ελιμείας, τὴν δὲ νεω-
τέραν τῷ υἱεῖ Ἀμύντα, οἰόμενος οὕτως ἂν ἐχεῖνον ἥχιστα
διαφέρεσθαι χαὶ τὸν ἐκ τῆς Κλεοπάτρας" ἀλλὰ τῆς γε
ἀλλοτριότητος ὑπῆρχεν ἀρχὴ τὸ βαρέως φέρειν πρὸς
τὴν ἀφροδισιαστικὴν χάριν. V. Schneider pu h. 1.
p. 338 et 5oo sq. Cf. fr. 149.

[155.] Y

[Idem Pol. V,.8,13: Καὶ τῆς Ἀρχελάου δ᾽ ἐπι-
θέσεως Δεχάμνιχος ἡγεμὼν ἐγένετο, παροξύνων τοὺς
ἐπιθεμένους πρῶτος " αἴτιον δὲ τῆς ὀργῆς, ὅτι αὐτὸν

(LARISSEORUM.;j

[149.]

[ Archelaum cum Cratsea adortus est etiam Hellanocra-
tes Larisseeus eandem ob causam. Ubi enim se ab illo , cui
suse aetatis florem fruendum dederat , ab exilio non reduci
in patriam vidit, quod ille se facturum pollicitus erat,
consuetudinem illam non ab amatoria eupiditate, sed a vo-
luntate inferendi contumeliam profectam fuisse putavit. ]

150.

[In pace oligarchia perit propterea quod mutuo fidem
non habent, custodiam corporis externis militibuset archonti
intermedio committunt, qui fit interdum utriusque partis
dominus. Hoc Larisse accidit ex Aleuadarüm familia Simo
principatum obtinente; et Abydi tempore factionum , qua-
rum una erat Iphiadze. ]

[151.]

[ Duplex popularis assentatio est : una quum plebi assen-
tantur pauci dominantes, ut Larisse politophiylaces , quia
ipsi a plebe legebantur, multitudini blandiebantur. ]

[PHARSALIORUM.]

152.
| Consentiens autem et conspirans oligarchia non facile

ex se ipsa evertitur, argumento reipublicze Pharsalicee. Illic
enim pauci in multos imperium tenent, quoniam se ipsi
pauci bene gerunt. ]

153.

[ Olim apud Macedonas lex erat ut capistro cingerentur
qui nullum hostem occidissent.]

154. ;

[Multe etiam censpirationes facte sunt. in monarchos
propter pudendas contumelias in corpus illatas, ut Cratoece
in Archelaum. Semper enim graviter ferebat veneream illius.
consuetudinem ; itaque vel levior causa satis idonea visa
est illa, quod nullam sibi ex filiabus , ut erat pollicitus , in
matrimonium dedisset ( sed majorem natu quidem, bello,
quod cum Sirra et Arrabzo gerebat, implicitus, Elimaeae
regi despondit, minorem vero Amyntz filio, existimans
fore hoc pacto, ut minus ille dissentiret ab filio qui ipsi fue- -
rat ex Cleopatra natus ) : sed alienationis origo fuit, q
graviter consuetudinem stupri tulisset. ] |

[155.] 1

[ Conspirationis in Archelaum factte Decamnichus du 3
fuit, qui primus ceteros concitavit, iratus , quod Euripidi-
voete traditus ab eo fuisset verberandus; Euripides autem |

rt - re

| d

|

PHARSALIORUM, BOTTI/EORUM, CHALCIDENSIUM RESPUBLIC.JE.

ἐξέδωχε μαστιγῶσαι ᾿ὐριπίδη τῷ ποιητῇ " 6 δ᾽ [ὐριπί-
δης ἐχαλέπαινεν εἰπόντος τι αὐτοῦ εἰς δυσωδείαν τοῦ
στόματος, | Cf. Suidas v. Εὐριπίδης.
[156.]
| Idem Pol. V, δ, 10 : 'H δὲ Φιλίππου (sc. ἐπί-
θεσις) ὑπὸ Παυσανίου, διὰ τὸ ἐᾶσαι δρισθῆναι αὐτὸν

- ὑπὸ τῶν περὶ Ἄτταλον. Καὶ ἣ ᾿ἈΙιμύντου τοῦ μιχροῦ.

ὑπὸ Δέρδα, διὰ τὸ χαυχήσασθαι εἰς τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ. |
V. Schneider. p. 337.

BOTTIAIQN.
157.

Plutarch, Theseus c. 16, 3 : Ἀριστοτέλης δὲ
M 2 ἢῊΝ 5 m , lad / 5 ,
xai αὐτὸς ἐν τῇ Βοττιαίων πολιτείᾳ δῆλός ἐστιν οὐ
νομίζων ἀναιρεῖσθαι τοὺς παῖδας. ὑπὸ τοῦ Μίνω,
» , 5 n 7 , 7ὔ
ἀλλὰ θητεύοντας ἐν τῇ Κρήτη χαταγηράσχειν " καί
ποτε Κρῆτας εὐχὴν παλαιὰν ἀποδιδόντας, ἀνθρώπων
ἀπαρχὴν εἷς Δελφοὺς ἀποστέλλειν " τοῖς δὲ πεμπομέ-
νοις ἀναιιχθέντας ἐχγόνους ἐχείνων συνεξελθεῖν - ὡς
δὲ obx ἦσαν ἱκανοὶ τρέφειν ἑαυτοὺς αὐτόθι, πρῶτον
μὲν εἰς ᾿Ιταλίαν διαπερᾶσαι, x&xel χατοιχεῖν περὶ τὴν
Ἰαπυγίαν" ἐχεῖθεν δὲ αὖθις εἰς Θράχην χομισθῆναι.
* Ὁ , M A] ὔ Lud ,
xat χληθῆναι Βοττιαίους * διὸ τὰς κόρας τῶν Βοττιαίων
θυσίαν τινὰ τελούσας ἐπάδειν, Ἴωμεν εἰς Ἀθήνας.
Idem Qu. Gr. p. 298, F : « T( δήποτε ταὶς χό-
ραις τῶν Bocztatoy ἔθος ἦν λέγειν χορευούσαις "ἼἼωμεν
79 5 , ^ Α , * , E] ,
tig A0v,vac; » Κρῆτας φασὶν εὐξαμένους ἀνθρώπων
ἀπαρχὴν εἰς Δελφοὺς ἀποστεῖλαι, τοὺς δὲ πεμφθέντας,

- ὡς ἑώρων οὐδεμίαν οὖσαν εὐπορίαν, αὐτόθεν εἰς ἀποι-

χίαν ὁρμῆσαι" xal πρῶτον μὲν ἐν Ἰαπυγίᾳ κατοιχῆσαι,

153

ἔπειτα τῆς Θράχης τοῦτον τὸν τόπον κατασχεῖν, ἀνα-
μεμιγμένων αὐτοῖς ᾿Αθηναίων. "Eotxe γὰρ μὴ διαφθεί-
ρειν ὃ Μίνως οὖς ἔπεμπον ᾿Αθηναῖοι χατὰ τὸν δασμὸν
ἠϊθέους, ἀλλὰ κατέχειν παρ᾽ ἑαυτῷ λατρεύοντας. "EE
ἐχείνων οὖν τινὲς γεγονότες καὶ νομιζόμενοι Κρῆτες,
εἰς Δελφοὺς συναπεστάλησαν. Ὅθεν αἱ θυγατέρες τῶν
Βοττιαίων ἀπομνημονεύουσαι τοῦ γένους, ἦδον ἐν ταῖς
ἑορταῖς * Ἴωμεν eic ᾿Αθήνας.

Cf. Conon Narr. 25, Strabo VII, p. 579. Mül-
ler. Dor. I, 242. Plura dabit Hoeck. in Creta. De
Bottizorum regione v. Herodot. VII, 123, 127,
et quos ibi laudat Bzhr., VIII, 127; Thucyd. II,
99; Diodor. VII, 17 ; XII, 47. Cf. Steph. Thes.

v. Βοττία.

( ADYTAIQN. ]
158.

[Aristot. Pol. VI, 2, 6 : Νῦν δὲ δεῖ διορθοῦν xol
τῷ ᾿Αφυταίων ( codd. ᾿Αφυτάλων et Ἀφητάλων) νόμῳ:
πρὸς γὰρ ὃ λέγομεν ἐστὶ χρήσιμος" ἐχεῖνοι γὰρ καίπερ
ὄντες πολλοὶ, χεχτημένοι δὲ γῆν ὀλίγην, ὅλως πάντες
γεωργοῦσι τιμῶνται γὰρ οὐχ ὅλας τὰς χτήσεις, ἀλλὰ
χατὰ τηλικαῦτα μόρια διαιροῦντες, ὥστ᾽ ἔχειν ὑπερ-
βάλλειν ταῖς τιμήσεσι καὶ τοὺς πένητας. |

V. Kortüm. l, ]. p. τι, Tittmann, l. l. p. 379.
Cf. de Aphyteis (in regicne Pellenea) Heraclid.
Pont. fr. 38.

[XAAKIAEON TON ἘΠῚ OPAKHX.]
— [159.1
[Idem ib. II, 9, 9 : Ἐγένετο δὲ xoi Ἀνδροδάμας

succensebat quod ille nescio quid de ore ejus graviter olente

| [ dixisset. ]

[156.]

[ Philippo a Pausania idcirco vis illata est, quia eum im-
pune contumelia et dedecore affici ab Attalo ejusque ami-
cis passus esset : et Amyntae cognomento parvo a Derda $

. quia in ejus pudicitiam gloriose aliquid jactaverat. ]

BOTTI/EORUM.
157.

d Ipse quoque Aristoteles in Bottieorum republica fatetur
mon arbitrari se a Minoe interfectos fuisse liberos, sed mer-
cenariam vitam agentes in Creta consenuisse : ac Cretenses
aliquando ad vetera persolvenda vota hominum misisse
primitias Delphos, atque cum his qui mittebantur, mistam
illorum Atheniensium sobolem una emigrasse. Qui quum
. Victum sibi quzerere in illis locis non valerent, in Italiam
transmisisse primum, atque illic sedes circa Iapygiam col-
-locasse : inde rursus delatos in Thraciam, et dictos Bot-
lios : quapropter Bottizeorum virgines sacris quibusdam

. accinere solebant : Eamus. Athenas.

P. | Cur Bottiaorum puellis mos fuit choreas ducentibus
. dicere : Eamus Athenas? Cretenses, ut perhibetur, ex voto

primitias hominum Delphos miserunt. Missi quum viderent
nullam ibi rerum copiam esse, inde in coloniam profecti
primum incoluerunt Iapygiam, post Thracice istam partem,

que Bottioeorum dicitur, obtinuerunt, permixtis Athenien-

sibus. Apparet enim adolescentes, qui tributi nomine ab
Atheniensibus mittebantur, a Minoe non fuisse interfectos,
sed pro servis detentos. Horum ergo aliqui facti et habiti
Cretenses, una cum reliquis Delphos missi erant. Itaque
Boitioorum filie gentis 5188 memoriam celebrantes, in fe-
stivitatibus canebant : Eamus Athenas.

[APHYT/EORUM.]

[158.]

[Nunc etiam Aphytaeorum lege uti et prava instituta cor-
rigere oportet : est enim ad id, quod agimus, utilis. Nam
quum illi angustos fines pro multitudine hominum possi-
deant, omnes famen sunt agricole ; non enim censentur
secundum totas possessiones , sed secundum tam parvas par-
tes, ut possint etiam pauperes censibus in rep. superare. ]

[CHALCIDENSIUM IN THRACIA.]
[159.]

[ Androdamas autem Rheginus Chalcidensibus Thraciis

154

"Pyivos νομοθέτης Χαλχιδεῦσι, τοῖς ἐπὶ Θράχης., οὗ
, H CENE , , 5

περί τε τὰ φονιχὰ xat τὰς ἐπιχλήρους ἐστίν " οὐ μὴν

ἀλλ᾽ ἴδιόν γε οὐδὲν αὐτοῦ λέγειν ἔχοι τις ἄν. ]

[AMePITIOATTON.]
[160.]

[ Ar. Pol. V, 5, 6 : Oligarchiz conversionesfiunt,
si qui ex oligarchis vita luxuriosa patrimonia con-
sumpserint. Tum enim novis rebus student, Sic ἐν
᾿Αμφιπόλει o ὄνομα ἦν Κλεότιμος, τοὺς ἐποίκους τοὺς
Χαλχιδέων ἤγαγε, χαὶ ἐλθόντων διεστασίασεν αὐτοὺς
πρὸς τοὺς εὐπόρους.

92.31: ᾿Αμφιπολῖται δεξάμενοι Χαλχιδέων ἀποί-
χους Miisesos t ὑπὸ τούτων ol πλεῖστοι αὐτῶν: ] Simile
quid ap. Thucyd. IV, 102.

[161.]

[Subjungo qux de Thraciz regibus leguntur ibid.
V,8, 12 : Πάρρων δὲ καὶ Ἡραχλείδης οἱ Αἴνιοι Κότυν
διέφθειραν τῷ πατρὶ τιμωροῦντες. ᾿Αδάμας δ᾽ ἀπέστη Κό-
τυος διὰ τὸ ἐχτμηθῆναι παῖς ὧν ὑπ᾽ αὐτοῦ, ὡς ὑδρισμένος.

Codd. Πάρρων, Πάρων, vitiose, uti videtur;
Πύθων audit ap. Demosthen. p. 659, 27. 674, 21,
Diog. L. III, 46, Plutarch. Prec. polit. c. 21, 7,
p- 996 ed. Didot. et Adv. Colot. c. 32, 6, p. 1377,
De Adamante non constat. ᾿

Id. ib. V, 8, 15: Σεύθης 6 Θρὰξ ᾿Αμαδόχῳ στρα-
τηγὸς ὧν (ἐπιτίθεται). V. Schneider. ad Xen. Hell.
IV, 8, 56.]

( BYZANTION.]
[162.]
[ Aristot. Pol. IV, 4, 1 : "Ev Τάραντι xoà Βυζαν-

τίῳ (Sc. τὸ ἁλιευτιχὸν πολύοχλόν ἐστιν li

ARISTOTELIS FRAGMENTA. E D

V,2, 10: Kai Βυζαντίοις oi ἔποιχοι ἐπιθουλεύον- 1
τες PCTAEA ἐξέπεσον διὰ μάχης. ] t
[AHOAAQNIATON TON EN HONTQ.] |
[163] . E.

[ Aristot. Pol. V, 2, 11 : ᾿Ἀπολλωνιδται οἵ ἐν αὶ
Εὐξείνῳ πόντῳ ἐποίχους ἐπαγαγόμενοι ἐστασίασαν.
Idem V, 5,7 :In oligarchiis ii qui vita be
riosa patrimonium perdiderint, δτὲ μὲν € ἐπιχειροῦσι
τι χινεῖν, δτὲ δὲ χλέπτουσι τὰ χοινά " ὅθεν πρὸς αὖ
τοὺς στασιάζουσιν ἢ οὗτοι, ἢ πρὸς τούτους μαχόμενοι
χλέπτοντας, ὅπερ ἐν ᾿Απολλωνία συνέδη τῇ ἐν τῷ,

Wiese!
[IZTPION TON EN IIONTO. ]
Aristot. Pol. V, 5, ». V. Resp. Ἡρακλεωτῶν.
- ΔΉΛΙΩΝ. E

161.

Plinius H. N. IV, τὸ : Delus, quam Aristoteli
ita appellatam prodidit, quoniam repente - appa-.
ruerit enata. Cf, Etym. M. ubi Delum nominatam |
dicit, ὅτι ἐξ ἀ δήλου βάσεως ἐρριζώθη vel ὅτι χρυπτον
μένην ἐν τῇ θαλάσσῃ ὃ Ζεὺς ἀνέδωχε καὶ δήλην ἐποίησε, Ξ

« Fabricius hoc: Plinii loco commotus male i ins
ird im librorum perditorum Aristotelis opus 3
Περὶ νήσων intulit. » Neuwaxx. m

165.

Athen:eus VIIT, p. 306, C: Ἀριστοτέλης ἐν Δηλίων ᾿ 1
πολιτεία, ἐν Δήλῳ κατοικήσαντα μετὰ τῶν CA;
PXoibioy τοῖς θέλουσι μαντεύεσθαι.

zz

leges condidit, veluti de caedibus et de puellis orbis, ad
quas venit omnis paterna hereditas. Nihil tamen quisquam
cjus proprium referre possit. ]

[AMPH IPOLITARUM.]
[160.]

| Oligarchiae conversiones fiunt, si qui ex oligarchis vita
luxuriosa patrimonium consumpserint. Tum enim novis
rebus student : sic Amphipoli is cui nomen erat Cleotimo ,
Chalcidensium colonos in urbem adduxit , eosque in locu-
pletes incitavit.

Amphipolit: , Chalcidensium colonis receptis, ab his
ejecti sunt plerique. ]

[161.]

“

[ Python et Heraclides /Enii Cotyn interemerunt , patris
injuriam ulciscentes. Adamas autem a Coty defecit, tan-
quam contumelia accepta, quod puer ab eo exsectus
(uisset.

Seuthes Thrax quum esset imperator, in Amadocum bel -
lam facit, |

[BYZANTIORUM.]

[162.]

[Magna turba est piscatorum Tarenti et Byzantii.

Quum Byzantii advenas receptos sibi insidiari comperis-
sent, eos proelio commisso superatos exterminarunt.] Ὁ

[APOLLONIATARUM PONTICORUM.]
[163.]

f Apolloniatze , qui in Ponto Euxino habitant, quum adie-
nas quosdam invitassent , seditionem inter se concitarunt.

In oligarchiis ii qui vita luxuriosa patrimonium perdide-
runt, interdum aliquid novare conantur, interdum pecu
niam publicam. furantur, ex quo auf hi inter se dissident,
aut qui his rempublicam depeculantibus adverse a
quod in Apollonia Pontica accidit. ]

DELIORUM.

165.
Aristoteles in | Déllorum rep. Glaucum in Delo habitant
cum Nereidibus vaticinari volentibus ait. ὃν -

CYTHNIORUM, NAXIORUM RESPUBLIC A.

166.

. Diogenes Laert. . Viii, I3: Ἀμέλει xol βωμὸν
προσχυνῆσαι ( Πυθαγόραν φασὶν) μόνον ἐν Δήλῳ τὸν
Ἀπόλλωνος τοῦ γενέτορος , 9c ἐ ἐστιν ὄπισθεν τοῦ Κερα-
τίνου,, διὰ τὸ πυροὺς xa χριθὰς xol τὰ πόπανα μόνα
τίθεσθαι ἐπ᾽ αὐτοῦ ἄνευ πυρὸς, ἱερεῖον δὲ μηδὲν, ὥς
φησιν ᾿Αριστοτέλης ἐν Δηλίων πολιτείᾳ.

. €f. Porphyr. De abstin. II, 5 et 20: Iamblich.
De vit. Pyth. c. 25 et 35; Cicero de Rep. III, 11;
Philostrat. Vit. Apollon. init. De βωμῷ χερατείῳ
5, χερατίνῳ v. Callimach. Hymn. in Apoll. 62 sqq.,
"Plutarch. Moral. p. 983, E, Vit, Thesei c. ?1.

KYONION
167.

U

Harpocration : Κύθνιοι. Δημοσθένης ἐν τῷ περὶ
συντάξεως ( $ 34 ). Κύθνος μία τῶν Κυχλάδων νήσων,
ὡς ᾿Αριστοτέλης ἐν τῇ Κυδνίων πολιτείᾳ.

Zenob. IV, 83 : Κυθνώλεις συμφοραί: τοῦτο
εἰς παροιμίαν ἦλθε διὰ τὰ Κυθνίοις συμβάντα. Φησὶ
γὰρ ᾿Δριστοτέλης οὕτω καχῶς αὐτοὺς διατεθῆναι ὑπὸ
᾿Αμφιτρύωνος, ὥστε τὰς μεγάλας συμφορὰς Κυθνώλεις
χαλεῖσθαι,

— « Pro vulgato Κυθνώδεις bis dedi Κυθνώλεις :
v. Hesych. v. Κυδνώλης. Et sic scribendum docet
Helladius Phot. Bibl. p. 1588 (533 Bekk.) »Scuwxr-
pEWIN. Cf. Steph. Th. v. Κυθνώλης. Photius 1. 1. :
Ἄργους γὰρ 3 ἦν χωρίον τι χαλούμενον Κύθνιον, οὗ τοὺς
* ἄνδρας ποτὲ ᾿Αυφιτρύων ἀνεῖλε πάντας, πλὴν ὀλίγων
πάνυ. De- Cythno insula οἵ, Strabo X, p. 485;
"Steph. Byz. s. v.; Herodot. VII, 9o; VIII, 67.

( THNION. )

167 a.

-- Plinius H. N. IV, 21 : Tenos... quam propter

«quarum. abundantiam Aristoteles Hydrussam ap-.

pellatam ait, aliqui Ophiussam. Rem narrat etiam
- Steph. Byz. v. T7voc, subjiciens mirabile quoddam

155
Teni ins. , ex Pseudo-Aristotelis Θαυμασίοις ἀχού-
σμασι. Noster locus ex eodem loco fluxerit, unde

istud θαυμάσιον (c. 33). Qui fons num Πολιτεῖαι
an aliud Aristotelis opus fuerit, quis affirmaverit?

( MHAION. )
167 b.

Plinius H. N. IV, 53 : Melos , quam Aristoteles
Zephyriam ( appellat). De hac quoque insula vide
qua in Mirab. Aristot, c. 44 leguntur.

[ OHPAION.]

Arist, Pol, IV, 5, 9. Vid. Resp. Apolloniatarum
fr. 141.

(ΚΕΙΩΝΡ)

Apud Photium cod. 161 Sopater adhibuisse ad
consarcinandum librum decimum dicitur Aristo-
telis Rempublicam K (o v. Probabiliter scribendum
est Κείων ( cf. Heraclidis fr. 7 ); nisi mavelis Κια-
νῶν (v. fr. 187).

ΝΑΞΙΩΝ.
168. .

Athenzus VIII, p. 348, A, postquam ex Clearcho
et Theophrasto attulerat proverbium Οὐδεὶς καχὸς
μέγας ἰχθύς vel Μέγας οὐδεὶς σαπρὸς ἰχθύς, pergit ita :
᾿Αριστοτέλης ἐν τῇ Ναξίων Πολιτείᾳ περὶ τῆς πα-
potita οὕτω γράφει" « Τῶν παρὰ Ναξίοις εὐπόρων
οἵ μὲν πολλοὶ τὸ ἄστυ ᾧχουν, oi δὲ ἄλλοι διεσπαρμέ-
νοι χατὰ χώμας. Ἐν οὖν δή τινι τῶν χωμῶν, 7, ὄ ὄνομα
ἦν Ληστάδαι, Τελεσταγόρας ᾧ ᾧχει, πλούσιός τε σφόδρα
xa εὐδοχιμῶν χαὶ τιμώμενος παρὰ τῷ δήμῳ τοῖς τ᾽ ἀλ-
λοις ἅπασι χαὶ τοῖς χαθ᾽ ἡμέραν πεμπομένοις. Καὶ ὅτε
χαταδάντες ἐχ τὴς πόλεως δυσωνοῖντό τι τῶν πωλουμέ-
νων, ἔθος ἦν τοῖς πωλοῦσι λέγειν, ὅτι μᾶλλον ἂν προέ-
χανε Τελεσταγόρᾳ δοῦναι, ἢ τοσούτου ἀναδόσθαι.
Νεανίσχοι οὖν τινες ὠνούμενοι μέγαν ἰχθὺν, εἰπόντος

m. 166.
| ^ Pythagoram aiunt in Delo solam Apollinis genitoris arau,
. que pone aram Ceratinam (corneam) est, adorasse, quod
frumentum et hórdeum et placentas solas illi absque usu
ignis imponere soleant , ceterum nullas victimas, ut. Ari-
| Stoteles i in Deliorum rep. testatur.
e CYTHNIORUM.
ἐκ ' 167.
.. Cythnus, una ex Cycladibus insulis, ut Aristoteles ait
m Cythniorum rep.
(0 Κυθνώλεις συμφοραί. Hoc in proverbium abiit propter ea
Qna Cythniis acciderunt. Dicit enim Aristoteles tam male eos
᾿ς tractatos ab Amphitryone esse, ut. magne calamitates xv-
᾿ βϑνώλεις (quasi Cythnic) vocarentur.

aes

] 4 * TY
XE ᾿

NAXIORUM.
168.

Aristotelesin Naxiorum Rep., ubi proverbii Nullus piscis
magnus est malus meminit , haec scribit « : Eorum qui apud
Naxios copia rei familiaris abundabant, alii habitabant in
urbe, alii per vicos sparsim vitam agebant. In uno igitur ex
vicis, cui Lestadce nomen, habitabat Telestagoras, vir prae-
dives et optimae apud omnes fama ; quem honorabat popu-
lus quum aliis omnibus rebus, tum missis quotidie muneri-
bus. Et si quando oppidani, in vicos degressi, emere aliquid
rerum venalium vellent, sed minoris licitarentur quam par
esset , solebant venditores respondere, malle se Telestagorae
dare quam eo pretio addicere. Aliquando igitur juvenes non-
nullimagnum piscem mercantes, quum idem illud respondis-

156

τοῦ ἁλιέως τὰ αὐτὰ, λυπηθέντες τῷ πολλάχις ἀχούειν,
Ümomióvreg ἐχώμασαν πρὸς αὐτόν. Δεξαμένου δὲ τοῦ
Τελεσταγόρου φιλοφρόνως αὐτοὺς, οἵ νεανίσχοι αὐτόν τε
ὕόρισαν xol δύο θυγατέρας αὐτοῦ ἐπιγάμους. "Eg
οἷς ἃ ἀγαναχτήσαντες. ot Νάξιοι καὶ τὰ ὅπλα ἀναλαδόντες
ἐπῆλθον τοῖς νεανίσχοις- xol μεγίστη τότε στάσις
ἐγένετο, προστατοῦντος τῶν Ναξίων Λυγδάμιδος. ὃς
ἀπὸ ταύτης τῆς στρατηγίας τύραννος ἀνεφάνη τῆς πα-
τρίδος.
[168 a. ]

[ Arist. Pol. V, 5, 1 : Αἱ δ᾽ ὀλιγαρχίαι μεταδαλ-
λουσι διὰ δύο μάλιστα τρόπους τοὺς φανερωτάτους, ἕνα
μὲν, ἐὰν ἀδιχῶσι τὸ πλῆθος" πᾶς γὰρ ἱκανὸς γίνεται
προστάτης" μάλιστα δ᾽, ὅταν ἐξ αὐτῆς συμδῇ τῆς
ὀλιγαρχίας γίνεσθαι τὸν ἡγεμόνα - καθάπερ ἐν Nato
Λύγδαμις, ὃς καὶ ἐτυράννησεν ὕστερον τῶν Ναξίων. ]

De Lygdami cf. Polyzn. I, 23, 2, Herodot. I,
64, Plutarch. Apophth. Lac. 64.

168 b.

Plutarch, De virt. mul. c. 17, p. 254 : Ναξίοις xoi
Μιλησίοις συνέστη πόλεμος διὰ τὴν Ὑψικχρέοντος τοῦ
Μιλησίου γυναῖχα, Νέαιραν. Αὕτη γὰρ ἠράσθη Προ-
μέδοντος Ναξίου. χαὶ συνέπλευσεν, ὃς ἦν μὲν ξένος τοῦ
ὙΨιχρέοντος, ἐρασθείση δὲ τῇ Νεαίρα συνῆλθε, καὶ
τὸν ἄνδρα φοδουμένην ἀπαγαγὼν εἰς Νάξον, ἱχέτιν τῆς
“Ἑστίας ἐχάθισεν. Τῶν δὲ Ναξίων οὐχ ἐχδιδόντων, χά-
ριν τοῦ Προμέδοντος, ἄλλως δὲ ποιουμένων πρόφασιν
τὴν ἱχετείαν, 6 πόλεμος συνέστη. 'Γοῖς δὲ Μιλησίοις
ἄλλοι τε πολλοὶ, καὶ προθυμότατα τῶν Ἰώνων ᾿Πρνθραῖοι
συνεμάχουν, xat μῆχος ἔσχε καὶ συμφορὰς ἤνεγχε με-

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

γάλας ὃ πόλεμος" εἶτ᾽ ἐπαύσατο δι᾽ ἀρετὴν γυναιχὸς, ὡς.
συνέστη διὰ μοχθηρίαν. Διόγνητος γὰρ ὃ τῶν ᾿Ερυθραίω d
στρατηγὸς, ἔχων χαὶ πεπιστευμένος ἔρυμα κατὰ τῇ
Ναξίων πόλεως εὖ πεφυχὸς χαὶ χατεσχευασμένον, à e |
σατο λείαν τῶν Ναξίων πολλὴν, χαὶ γυναῖχας ἐλευθέ-
ρους χαὶ παρθένους ἔλαθεν. Ὧν μιᾶς, Πολυχρί I
ἐρασθεὶς, εἶχεν αὐτὴν οὐχ ὡς αἰχμάλωτον, ἀλλ᾽ & ἐν
τάξει γαμετῆς γυναικός. “Ἑορτῆς δὲ τοῖς Μιλησίοι
καθηκούσης ἐ ἐν τῇ iMi »χαὶ πρὸς πόσιν ἁπάντων αἱ
συνουσίας τραπομένων, ἠρώτησε τὸν Διόγνητον ἣ ma
λυχρίτη, μή τι χωλύοι πεμμάτων μερίδας ἀποπέμ-
ψαι τοῖς ἀδελφοῖς αὑτῆς. ᾿Ιϊπιτρέψαντος δ᾽ ἐχείνου καὶ
χελεύσαντος, ἐνέδαλε μολίόδινον γραμματίδιον εἰς πλα-
χοῦντα, χελεύσασα φράσαι τὸν κομίζοντα τοῖς ἀδελὴ

φοῖς, ὅπως αὐτοὶ μόνοι χαταναλώσωσιν ἃ ἔπεμψε. Ot.
δ᾽ ἐντυχόντες τῷ μολίόδῳ, xal τὰ γράμματα τῆς Ilo-.
λυχρίτης ἀναγνόντες, χελευούσης νυχτὸς ἐπιθέσθαι τοῖς,
πολεμίοις, ὡς ὑπὸ μέθης διὰ τὴν ἑορτὴν ἐξημελημένων,
πάντων, προσήγγειλαν τοῖς στρατηγοῖς, καὶ παρώρμη-,
σαν ἐξελθεῖν μετ᾽ αὐτῶν. Ἁλόντος δὲ τοῦ χωρίου, xol
πολλῶν διαφθαρέντων, ἐξητήσατο τὸν Διόγνητον 5
IoXuxpfen παρὰ τῶν πολιτῶν, καὶ διέσωσεν. Αὐτὴ
δὲ πρὸς ταῖς πύλαις γενομένη τοὺς πολίτας à ἀπαντῶν:
τὰς αὐτῇ, μετὰ χαρᾶς xa στεφάνων ὑποδεχομένους -
θαυμάζοντας, οὐχ ἤνεγκε τὸ μέγεθος τῆς χαρᾶς, ἀλλ᾽
ἀπέθανεν αὐτοῦ πεσοῦσα περὶ τὴν πύλην" ὅπου τέθα-
πται; χαὶ χαλεῖται βασχάνου. τάφος , ὥς βασχάνῳ τι
τύχῃ τὴν Πολυκρίτην φθονηθεῖσαν ἀπολαῦσαι τῶν τι-
μῶν. Obr» μὲν oi Ναξίων συγγραφεῖς ἱστοροῦσιν"
δ δ᾽ Ἀριστοτέλης φησὶν, οὐδ᾽ ἁλούσης τῆς ME
ἄλλως δέ πως ἰδόντα τὸν Διόγνητον ἐρασθῆναι, χα is

set is piscator, vegre ferentes sepius illud verbum a se audiri,
jam bene adpoti ad eum perrexerunt comissabundi. Quos
quum benigne excepisset Telestagoras, illi et ipsum con-
tumelia affecerunt, duabusque filiabus nubilibus vim intu-
lerunt. Quibus indignantes Naxii , arreptis armis, impetum
in juvenes fecere : et maxima tum exorta est. seditio, in
qua praeerat Naxiis Lygdamis , qui ab hoc imperio tyrannus
patrio evasit.
[168 a.]

[ Oligarchize commutantur duobus maxime modis mani-
festissimis : uno quidem, si multitudini injuriam inferant.
Quivis enim àd ducendum populum est idoneus , preesertim
si quis ex ipsis paucis imperantibus se ducem przebeat :
quemadmodum in insula Naxo Lygdamis , qui postea Naxio-
rum tyrannus fuit. ]
: 168 b.

Propter Necram MHypsicreontis Milesii uxorem bellum
inter Naxios et Milesios ortum fuit. Ea enim quum amaret
Promedontem Naxium mariti sui bospitem, corpus cum
eo miscuit , veritaque iram mariti, cum eo in Naxüm na-
vigavit. Eam Promedon supplicem Vest: collocavit. Naxiis
autem mulierem sub proscriptione supplicationis in gra-
tiam Promedontis non dedentibus, bellum quod dixi con-
flatum est. Milesiis quum alii multi, tum Tonum studiosis-
sime Erythrei auxilia tulerunt, bellumque hoc tractum

| magnis calamitatibus, tandem virtute mulieris finitum et

captus, secum non uf captivam, sed uxoris loco habuit.

sicuti ceperat mulieris ob pravitatem. Diognetus Ery-
throeorum dux munitionem quandam sibi commissam te-
nebat, opportune admodum contra Naxiorum urbem sitam ;
itaque et magnam Naxiis praedam abstulit, et mulieres ac -
virgines liberas. Harum unam, nomine Polycritam, amore :

Evenit ut in castris Milesiorum dies ageretur, festus : ibi
quum omnes poculis essent ac conviviis dediti, rogavit Dio-
gnetum Polyerita , ut liceret sibi fratribus partes placenta-
rum mittere. Quumque is permitteret ac juberet, plumbeam
tabellam placente inseruit, mandato ei qui eam fratribus
afferebat, ut solos vesci juberet fratres iis que mittebat.
Hi quum offendissent tabellam etlegissent quce scripseral
Polyerita ( hortabatur autem ut noctu hostes hippie
ob ebrietatem festo die contractam plane socordia disso
lutos) , rem ducibus Naxiorum significaverunt , et permo-
verunt ut secum exirent rei gerendo causa. Occupato
Naxiis castello, multisque hostium interfectis , Diogneto
precibus Polycrita a civibus impetravit salutem. [pea auter
civibus ad portam occurrentibus magno cum gaudio, col.
laudantibusque et serta ferentibus, magnitudine Letitios
exanimata, in ipsa porta concidit mortua : atque ibi se-
pulta est, et monimentum ejus voeatur ZLivoris tumul TH
quod invidia quadam fortune fascinata Polycrita putaretur.

1—————————————

us Trl
᾿ e p.e j]

πάντα διδόναι xad, ποιεῖν ἕτοιμον εἶναι" τὴν δὲ ὅμολο-

γεῖν ἀφίξεσθαι πρὸς αὐτὸν, ἑνὸς μόνου τυχοῦσαν, περὶ

οὗ τὸν Διόγνητον (ὥς φησιν ὃ φιλόσοφος) ὅρκον ἤτη-
σεν" ἐπεὶ δ᾽ ὥμοσεν, ἠξίου τὸ Δήλιον αὐτῇ δοθῆναι
(Δήλιον γὰρ ἐκαλεῖτο τὸ χωρίον); ἄλλως δ᾽ οὐχ ἂν
ἔφη συνελθεῖν. Ὁ δὲ καὶ διὰ τὴν ἐπιθυμίαν καὶ διὰ τὸν
ὅρχον ἐξέστη , καὶ παρέδωχε τῇ Πολυχρίτη τὸν τόπον,
ἐχείνη δὲ τοῖς πολίταις. "Ex δὲ τούτου πάλιν εἰς ἴσον
χαταστάντες, ἐφ᾽ οἷς ἠδούλοντο, πρὸς τοὺς Μιλησίους
διελύθησαν. ᾿

Eandem historiam v. in Andrisci Ναξιαχοῖς fr. 1.

IIAPION.

“Ἔχ Παρίων Rep. plura excerpsit Sopater lib.
XII; ut refert Photius Bibl. cod. 161.

TENEAION.
169.

- Strabo VIII, p. 380 : Koi 4, Τενέα δ᾽ ἐστὶ χώμη |

πῆς Κορινθίας, ἐν 7 τοῦ Τενεάτου ᾿Απόλλωνος ἱερόν.
Λέγεται δὲ χαὶ Ἀρχία, τῷ στείλαντι τὴν εἰς Συραχού-
σὰς ἀποιχίαν, τοὺς πλείστους τῶν ἐποίκων ἐντεῦθεν
συνεπαχολουθῆσαι" xol μετὰ ταῦτα εὐθηνεῖν μάλιστα
τῶν ἄλλων τὴν χατοιχίαν ταύτην, τὰ δ᾽ ὕστατα xal
χαθ᾽ αὑτοὺς πολιτεύεσθαι... Δοχεῖ δὲ συγγένειά τις
εἶναι Γενεδίοις πρὸς τούτους ἀπὸ Tévvou τοῦ Kóxvou,
χαθάπερ εἴρηχεν ᾿Αριστοτέλης" xat ἣ τοῦ ᾿Απόλλωνος
δὲ τιμὴ παρ᾽ ἀμφοτέροις ὁμοία οὖσα δίδωσιν οὐ μιχρὰ
σημεῖα.

Secundum Pausan. II, 5, 3, ex Tenedo Teneam

"venerunt Agamemnonis captivi. Cf. Müller. Dor.

E 218, 311.

NAXIORUM, PARIORUM, TENEDIORUM RESPUBLIC/E.

157
170.

Stephan. Byz. : Τένεδος, νῆσος τῶν Σποράδων..
χαὶ παροιμία, Τενέδιος αὐλητὴς, ἐπὶ τῶν τὰ
Ψευδὴ μαρτυρούντων" τὸν γὰρ αὐλητὴν ἡ Φυλονόμη
πρὸς Κύχνον ἤγαγε, μαρτυροῦντα ὅτι Τένης αὐτὴν
ἤθελε βιάσασθαι. "Eccc καὶ ἑτέρα παροιμία, Γενέδιος
πέλεκυς, ἐπὶ τῶν ἤτοι πιχρῶς ἢ καὶ μᾶλλον συντό-
Ug ἀποχοπτόντων τὰ ζητήματα xal τὰ ἄλλα πρά-
ματα. Καί φησιν ᾿Αριστείδης καὶ ἄλλοι τὸν ἐν 'Te-
γέδῳ Ἀπόλλωνα πέλεχυν χρατεῖν διὰ τὰ συμύάντα τοῖς
περὶ Τένην' ἢ μᾶλλον, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης ἐν τῇ
'Γενεδίων πολιτεία, ὅτι βασιλεύς τις ἐν Τενέδῳ νόμον
ἔθηχε, τὸν χκαταλαμδάνοντα μοιχοὺς ἀνειρεῖν πελέχει
ἀμφοτέρους. ᾿Επειδὴ δὲ συνέδη τὸν υἱὸν αὐτοῦ χατα-
ληφθῆναι μοιχὸν, ἐχύρωσε χαὶ περὶ τοῦ ἰδίου παιδὸς
τηρηθῆναι τὸν νόμον, xal ἀναιρεθέντος εἰς παροιμίαν
παρῆλθε τὸ πρᾶγμα ἐπὶ τῶν ὠμῶς πραττομένων. Διὰ
τοῦτό φησι xa ἐπὶ τοῦ νομίσματος τῶν 'Γενεδίων χεχα-
ράχθαι ἐν μὲν τῷ ἑτέρῳ μέρει πέλεχυν, ἐπὶ δὲ τοῦ ἕτέ-
pou δύο χεφαλὰς εἰς ὑπόμνησιν τοῦ περὶ τὸν παῖδα πα-
θήματος. " Ecct xol ἄλλη παροιμία, ᾿ενέδιος ξυν-
ἥγορος, ὃ ἀπότομος xot σχληρός.

Cf. Heraclides Pont. fr. 7; Photius Lex. v. Τενέ-
διος méAexuc; Zenob. VI, 9, Diogenian. VIII, 58
ibique Leutsch., Apost. XVIII, 28, Suidas s. v.,
ubi aliv rei explicationes duz afferuntur, quarum
alteram habes etiam apud Plutarchum De orac.
Pyth. p. 399, F. Eckhel. D. Num. II, p. 1488.
Wachsmuth. Antiqq. Gr. II, 1, p. 179. Müller. Dor.
Il, p. 226. I, 358.

170 ἃ.

[ Arist. Pol, IV, 4, 1 : Τὸ πορθμευτιχὸν ἐν Tevéoo

(πολύοχλόν ἐστιν). ]

meritis honoribus non potuisse frui. Ηρ Naxiorum histo -
ricorum est narratio. Aristoteles captam Polycritam fuisse
non dicit, sed conspectam a Diogneto , sui eum amore irre-

— fivisse, ipsumque promisisse omnia se, ut ea potiretur,

dare ac facere paratum esse : at Polycritam se ad ipsum
venturam pollicitam , si unicum quippiam ab eo obtineret ,
fuisse : quumque id jurejurando interposito Diognetus con-
firmasset, tradi sibi Delium postulasse (id enim castello
nomen erat), aliter se morem gesturam ipsi negasse :
victum amore Diognetum , et jurisjurandi permotum reli-
"gione, Polycritoe castellum, hocque eam civibus tradi-
disse. Ita Naxios rursum Milesiis pares viribus factos , pa-
tem in suas leges confecisse.

TENEDIORUM.
169.

Est et Tenea Corinthii agri pagus, ibique Apollinis Te-
meatze templum. Ferunt Archiam , qui Syracusas coloniam
«eduxit, plerosque inde secutos comites : istumque pagum
postea temporis pre aliis floruisse et ad extremum peculia-
rem sibi rempublicam constituisse... Videtur etiam cognatio

quaedam cum Teneatis esse Tenediorum a Tenne Cyeni filio,

ut Aristoteles tradidit : magnumque ejus rei argumentum
Apollinis cultus apud utrosque similis praebet.
170.

Tenedus , una ex Sporadibus insulis... Est etiam prover-
bium Tenedius tibicen de iis qui falsa testantur. Tibicinem
enim Philonome ad Cycnum duxit, qui testabatur Tennen
voluisse Philonom:e vim inferre. Est etiam aliud prover-
bium Tenedia securis de iis qui vel aspere vel nimis con-
οἶδα abscidunt quaestiones et res reliquas. Ac inquit Aristi-
des et alii Tenedium Apollinem securim tenere propter ea
quze acciderunt Tenn: , vel potius, ut inquit Aristoteles in
'TTenediorum rep. , quod rex quidam legem in Tenedo tule-
rit, qua jubebatur deprehensos adulteros securi utrosque
occidi. Quoniam vero accidit ut ipsius filius deprehen-
deretur in adulterio, jussit efiam ut contra ipsius filium
lex servaretur. Eo occiso in" proverbium res venit, de iis
quae crudeliter fiunt. Quamobrem inquit et in nomismate
'TTenediorum sculptam fuisse ex una parte securim, ex
altera duo capita in memoriam ejus, quod filio acciderat.
Est etiam aliud proverbium, Tenedius advocatus, qui
est severus et durus.

170 a.
[ Magna turba est portitorum in Tenedo ]

ARISTOTELIS
XAMOOPAKQN.

171.

Schol, Apoll. Rhod. I, 917: 'H δὲ Σαμοθράχη
ἐχαλεῖτο πρότερον Λευκωσία, ὡς ἱστορεῖ Ἀριστοτέλης
ἐν Σαμοθράχης πολιτεία" ὕστερον δὲ ἀπὸ Σάου τοῦ
Ἑρμοῦ xai Ῥήνης driie Σάμος προσωνομάσθη, χατὰ
παρένθεσιν τοῦ μ. Θραχῶν δὲ οἰκησάντων αὐτὴν,
ἐχλήθη Σαμοθράχη.

Λευχόσια schol. antiquiora, Λευχώνια ap. Εα--
stath, ad Il. p. 1340, 14. Λευχανία ap. Heraclid.
Pont. c. 21. Similiter Italica insula aliis dicitur
Λευχωσία, aliis Λευχασία, v. Steph. Thes. s. v. —
De ratione nominum Σάος, Σάμος, Ῥήνη egit
Welcker. Zsch. Trilog. p. 217 sq. cf. Müller Min.
p. 450 sqq.

158

[ΜΥΤΙΛΗΝΑΊΩΝ]
μῶν ]

[ Aristot. Pol. III, 9, 6 : Ἦρχον. δὲ οἱ μὲν (sc. αἰ-
συμγῆται) διὰ βίου τὴν ἀρχὴν͵ ταύτην, οἵ δὲ μέχρι
τινῶν ὡρισμένων χρόνων ἢ πραξέων, οἷον εἵλοντό ποτε
Μυτιληναῖοι Πιτταχὸν πρὸς τοὺς φυγάδας, ἃ ὧν προει-
στήχεσαν ᾿Αντιμενίδης καὶ ᾿Αλχαῖος ὃ ποιητής. Δηλοῖ
δ᾽ ᾿Αλχαῖος ὅτι τύραννον εἵλοντό τὸν Πιτταχὸν ἔν τινι
τῶν σχολιῶν μελῶν ἐπιτιμδ γὰρ ὅτι « τὸν χαχοπά-
voix. Πιτταχὸν πόλεως τᾶς ἀχόλω χαὶ βαρυδαίμονος
ἐςτάσαντο τύραννον μέγ᾽ ἐπαινέοντες ἀολλέες. »

Ib. II, 9, 9: "Eyévezo. δὲ καὶ Πιττακὸς νόμων δη-
μιουργὸς, ἀλλ᾽ οὐ πολιτείας * γόμος δ᾽ ἴδιος αὐτοῦ τὸ
τοὺς μεθύοντας, ἂν τυπτήσωσι. πλείω ζημίαν ἀποτί-

FRAGMENTA. ἢ
νειν τῶν νηφόντων᾽ διὰ γὰρ τὸ πλείους δόρίζειν μεθύον-
τας ἢ νήφοντας οὗ πρὸς τὴν συγγνώμην. ἀπέδλεψεν͵
ὅτι δεῖ μεθύουσιν ἔχειν μᾶλλον. ἀλλὰ TS τὸ Supp
ρον ( Spuria hzc esse videntur ).

Ib. V, 8, 13 : Πολλοὶ δὲ xal διὰ τὸ εἰς τὸ οαμά
αἰχισθῆναι iva ὀργισθέντες, οἵ μὲν. διέφθειραν, οἵ |
δ᾽ ἐνεχείρισαν, ὡς δύρισθέντες, καὶ τῶν περὶ τὰς ἀρχὰς
xot βασιλικὰς δυναστείας. Οἷον ἐν Μυτιλήνῃ τοὺς Πεν-
θιλίδας. Μεγαχλῇς περιιόντας χαὶ τύπτοντας ταῖς «pil
vac , ἐπιθέμενος μετὰ τῶν φίλων ἀνεῖλε. Καὶ ὕστερο

Σμέρδης Πενθίλον πληγὰς λαδὼν xod παρὰ τῆς ναι-
χὸς ἐξελχυσθεὶς διέφθειρε.

Ib. V, 3, 3 : Περὶ Μυτιλήνην δὲ ἐξ ἐπιχλήρων
στάσεως dob πολλῶν ἐγένετο ἀρχὴ καχῶ χαχῷ
τοῦ πολέμου τοῦ πρὸς ᾿Αθηναίους, ἐ ἐν ᾧ Πάχης a l|
τὴν πόλιν αὐτῶν. Τιμοφάνους γὰρ τῶν εὐπόρων τοῖς
χαταλιπόντος δύο θυγατέρας , ὃ περιωσθεὶς xat οὐ λα-
66» τοῖς υἱέσιν αὐτοῦ Δόξανδρος ἦρξε τῆς στάσεως χαὶ
τοὺς ᾿Αθηναίους παρώξυνε, πρόξενος ὧν τῆς πόλεως.

Ib. HI, 8, 4 : Athenienses Lesbios, uti Samios
et Chios ἐταπείνωσαν παρὰ τὰς συνθήχας. ]

(ANTIXXAIQN.]
[173.] :
[ Aristot. Pol. V, 2, r1 : Ἀντισσαῖοι τοὺς Χίων
φυγάδας εἰσδεξάμενοι διὰ μάχης ἐξέδαλον.]

[XIQN.]

[174.} We
[Id. Pol. V, 5, 11 : Πολλαὶ δὲ καὶ διὰ τὸ ἄγαν Gero

SAMOTHRACUM.
171,

Samothrace olim Leucosia appellabatur, uti narrat Ari-
stoteles in Samothracum rep. Postea de Sao Mercurii et
Rhenes filio Samos nuncupata est, interposita litera m.
Quum vero Thraces eam jam habitarent, vocata est Sa-
mothrace.

[ MYTILEN/7EORUM. ]
[172.)

[4Esymnetoe imperium obtinebant alii per omnem vitam,
alii usque ad praefinitum tempus et ad certas res gerendas;
verbi gratia, optarunt quondam Mytilenzi Pittaceum ad-
versus exules, quorum duces erant Antimenides et Alcaeus
poeta, Declarat autem ipse Alezus in quodam carmine
scolio Pittacum a Mytilenzis tyrannum . esse sumptum ;
iis enim vitio vertit quod perniciosum Pittacum , laudibus
in coelum ferentes, universi afflictze et infelici civitati ty-
rannum imposuerint.

Fuit et Pittacus legum quidem opifex , sed non reipu-
blicee administrandze, Lex autem cjus propria est, ut si
quid ebrius peccaverit, graviores poenas det, quam si sic-
cus. Propterea enim quod frequentior ebriorum contumelia
sit quam sobriorum, non tam ignoscendi rationem ab
ebrietate repetendam spectavit quam utilitatem.

Multi etiam propterea quod corpore verbera pertulissent.
irati, tanquam accepta contumelia, summos magistratus
et principes cum regia potestate aut occiderunt aut adorti
sunt. Ut Mytilenis Megacles, facta cum amicis conspira-
tione , Penthilidas qui circumeuntes clavis quemque caede-
bant, interemit. Et postea Smerdis Penthilum, plagis ab
eo acceptis et ab uxore extractus , necavit.

Mytilencis nata ex puellis orbis et patrum locupletium
haeredibus , seditio, multorum malorum et belli cum Athe-
niensibus suscepti, in quo Paches Atheniensium imperator
urbem cepit, principium fuit. Nam quum Timophanes qui-
dam, unus ex locupletibus , duas filias superstites reliqui
set, Doxanderque qui eas filiis suis uxores poposeisset ὁ
rebut tulisset, seditionis auctor fuit, et Athenienses
contra patriam concitavit, quorum civitatis erat proxenus

Athenienses Lesbios, ut. Samios et Chios contra. pacta
depresserunt. |

[ ANTISS/EORUM.]
[173.]

[ Antissei Chiorum exulesin civitatem receptos signis co
latis ejecerunt. |

[ CHIORUM.]
[174

[ Multie oligarchize , quia nimiserant sa-voe , et domino-

| axi εἶναι τὰς ὀλιγαρχίας ὑπὸ τῶν ἐν τῇ πολιτείᾳ
τινῶν δυσχερανάντων κατελύθησαν, ὥσπερ 4 ἐν Κνίδῳ
| xot ἣ ἐν Χίῳ ὀλιγαρχία.
| Jd. IV, 4, 1: Τὸ ἐμπορικὸν ἐν Αἰγίνῃ καὶ Χίῳ
(πολύοχλόν ἐστινῚ.

Ib. HI, 8,4, ve fr. 172 ; V, 2 11, v. fr. 175.

EAMION.
175.

ο΄ Plinius H. N. V, 37: Zonic ora habet... Samon .
Partheniam primum appellatam Aristoteles tradit,
postea Dryusam , deinde A4nthemusam. Cf. Hera-
clid. Resp. Sam. fr. 10, 1, Callimach. in Del. 45,
Strabo X, p. 457; XIV, p. 637, Steph. Byz. v.
Σάμος. Plura dat Panofka (Res Samiorum p. 8 sq.).

176.

Schol. Apollon. Rh. I, 188 : Παρθενίης 'A-
xa 106 * Ἀριστοτέλης φησὶ περὶ Avyxatou, ὅτι φιλογέωρ-
γος ὧν, xal φυτεύων ἀμπελῶνα, βαρὺς ἐπέχειτο τοῖς
| οἰχέταις. Εἷς δὲ τῶν οἰκετῶν ἔφη μὴ μεταλήψεσθαι τὸν

δεσπότην τοῦ χαρποῦ. Ὁ δὲ ᾿Αγχαῖος, ἐπειδὴ ὃ χαρπὸς

ἐφθάχει,, χαίρων ἐτρύγα , xo τὸν οἰκέτην ἐχέλευε χε-
— p&cat αὐτῷ. Μέλλων δὲ τὴν χύλικα προσφέρειν τῷ στό-
βατι, ὑπεμίμνησχεν αὐτοῦ τοῦ λόγου. Ὁ δὲ ἔφη"

Πολλὰ μεταξὺ πέλει χύλιχος xol χείλεος ἄχρου. Τού-
τῶν ἔτι λεγομένων, ἧχέ τις ἀγγέλλων, ὡς ὑπερμεγέθης
| "GU λυμαίνεται τὸν ὄρχατον. Ὁ δὲ "A qxatoc ἀποδαλὼν
τὴν πόσιν, ἐπὶ τὸν σῦν ὥρμησε " xat πληγεὶς ὑπ᾽ αὐτοῦ
ἐτελεύτησεν. “Ὅθεν ἣ παροιμία ἐπὶ τῶν παρὰ προσδο-
χίαν τι πραττόντων. |

Tzetz. Lyc. 488 : Ὁ γὰρ ᾿Αγχαῖος οὗτος, υἱὸς ὧν
Ποσειδῶνος xot ᾿Αστυπαλαίας, τῆς Φοίνικος, ἐφύτευ-
σεν ἄμπελον, κατὰ Ἀριστοτέλη τὸν τοὺς Πέπλους (τὸν
᾿Πέπλουν codd. duo ) συντάξαντα. Μάντις δέ τις εἰπεν
| αὐτῷ,, ὡς οὗ πίοι οἶνον ἐχ ταύτης. ᾿Ενηνοχυίας δὲ τῆς

|| εἷς ἀγγεῖον, ἤγουν χύλιχα,, ὡς πιόμενος, xol χατεγέλα
ποῦ μάντεως, δειχνύων τὴν χύλιχα * ὃ δ᾽ Eon:
Πολλὰ μεταξὺ πέλει κύλιχος καὶ χείλεος ἄκρου.

SAMOTHRACUM, MYTILEN/EORUM, SAMIORUM RESPUBLIC A.

' es 7 M
Bor; δὲ γενομένης, ὡς συὸς Aopawvouévou τὴν χώραν,

4159

θεὶς τὴν χύλικα ὃ ᾿᾿Αγχαῖος, ἐξῆλθεν ἐπὶ τὸν σῦν, καὶ
πρῶτος ἀνηρέθη ἀπ᾽ αὐτοῦ.

Peplum Aristotelis Tzetzes ἢ, |. non meliore jure
adduxerit quam supra fr. 115, etsi legi historia in
Peplo poterat. Eadem narrat Heraclides Rep.
Sam. fr. 10, 2. Schol. Hom. Od. X, 9; Zenob. V,

. 715 Diogenian. VII, 46; Gregor. Cypr. III, 38;

Apostol. XVI, 28; Athenzus XI, p. 478, E; Gel-
lius N. A. XIII, 17; Stobzus Flor. CXI, 14; Bois-
son. An. II, 45o, citante Leutschio in Parcemiogr.
tom. I, p. 148 sq.

. Apud Heraclidem deinceps memoratur hirundo
alba, qua in Samo apparuerit. Prodigium hoc
cum nescio qua historia conjunctum ex Aristotelis
Rep. Samiorum, ut videtur, narrat JElianus N.
An. XVII, 20 : Ἀριστοτέλης λέγει γίνεσθαι (γενέσθαι 9)
ἐν Σάμῳ λευχὴν χελιδόνα.

: 177.

JElianus N. An. XII, 4o : Τιμῶσι δὲ ἄρα Δελφοὶ
μὲν λύκον, Σάμιοι δὲ πρόδατον... Τὰ δὲ αἴτια τῆς ἑχά-
ctou τιμῆς εἰπεῖν οὐχ ἔστιν ἔξω τῆσδε τῆς σπουδῆς.
Δελφοῖς μὲν χρυσίον ἱερὸν σεσυλημένον xat ἐν τῷ Παρ-
νασσῷ χατορωρυγμένον ἀνίχνευσεν ὃ λύχος Σαμίοις
δὲ χαὶ αὐτοῖς τοιοῦτο χρυσίον χλαπὲν πρόδατον ἀνεῦρε
xat ἐντεῦθεν Μανδρόδουλος ὃ Σάμιος τῇ Ἥρα πρόδα-
τον ἀνάθημα ἀνῆψεν. Καὶ τὸ μὲν Πολέμων λέγει
τὸ πρότερον, τὸ δὲ ᾿Αριστοτέλης τὸ δεύτερον. De lupo
Delphico v. Pausanias X, 14, 4; de ove Samia
cf. Clem. Alex. Protr. p. τι Sylb. : Πρόδατον,
ὥς φησιν Εὐφορίων ( fr. 153 ed. Meinek. ) , σέδουσι
Σάμιοι, — ἐντεῦθεν] Aliter Ephorus (fr. 161 ), ubi
Mandrobulus aureum arietem dedicasse dicitur
propterea quod reperisset τὸ ἐν Σάμῳ γεωφάνιον.
[Laudatur ibi "ἔφορος περὶ χωρίων θ΄, pro quo
Boissonad. Epimer. Herodian. ingeniose proposuit
"Eg. ἐν ἐπιχωρίῳ ; sed delenda omnino v. περὶ χω-
gov (xat χωρίον alius cod. ). Aperte enim vox
χωρίων irrepsit ex sequente glossa Harpocrationis :
Γηπέδον, τὸ χωρίον, pro quibus quattuor codd.

ἀμπέλου χαρπὸν, ἀπέθλιψεν ὃ ᾿Αγχαῖος τὴν σταφυλὴν

β rum in servos imperiis similes, a quibusdam rempublicam
. communiter administrantibus , talem dominatum «segre fe-
. wentibus eversze sunt, quemadmodum in Cnido et Chio

SAMIORUM.
176.

.— Amous, uti Aristoteles narrat, vir agriculturze studio-
— $us,quum vitem plantabat, durus instabat servis. Quo-
' rum unus dominum non fruiturum fructu dixit. Ancous
vero, uvis maturatis, lxtus vindemiavit, jussitque servo
ut vinum ipsi misceret. Jamque ori poculum admoturus

, accidit :
.— ln J5gina et Chio mercatorum magna turba est.
Victum ei in memoriam revocavit. Hle autem, Multum,

inquit, infer poculum est labraque summa. Quibus
diclis, ecce, accurrit aliquis nuntians hortum ab apro in-
gente devastari. Igitur Anceus, misso poculo, contra
aprum egreditur, ab eoque ictus perit. Inde proverbium
de iis, quibus contra exspectationem aliquid accidit , usur-
patur.

177.

Lupum Delphi colunt, Samii ovem venerantur,.. Cau-
sas autem quamobrem hujusmodi bestias divini cultus ho-
nore prosequantur, non alienum est explicare. Delphis
aurum sacrum furto direptum et in Parnasso defossum,
sicut dicit Polemo, investigavit lupus; Samiis item aurum
furto sublatum ovis invenit; quare Mandrobulus Samius
Junoni ovem consecravit , ut Aristoteles tradit.

ARISTOTELIS

turbate : γηπέδον, ἔφορος xat χωρίον. | Cleophontis
fabulam Μανδρόξουλος inscriptam memorat Aristo-
teles Soph. Elench. 15, 5 p, 174,27 Bekk. ( vide
Fragm. poet. trag. p. 100 ed. Wagner.) Nostro
loco nescio cur Prellerus ad Polem. p. 59 Aristo-
teli substituere voluerit Aristidem Milesium. Con-
tra idem ap. Clem. Alex. Strom. I, p. 35» pro
Aristarcho et Theopompo, Pythagoram Tyrrhe-
num fuisse dicentibus , reponi vult Aristotelem et
Theophrastum.

160

178.

Schol. Aristophan. Av. 471 : Διὰ σπουδῆς £y ov
τὸν Αἴσωπον. Kol Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Σαμίων πολι-
τεία εἰπόντα φησὶν αὐτὸν μῦθον ηὐδοχιμηχέναι, Cf.
Heraclides in Samior, Rep. 10, ubi que de Asopo
leguntur iisdem verbis etiam ap. schol. nostrum
l. l. exstant,

179.

Zenob. VI, 12 : Τὸ περὶ Apüv oxócoc * 'Apt-
στοτέλης φησὶν ἐν τῇ Σαμίων πολιτείᾳ, Πριηνέας
πολλοὺς ὑπὸ Μιλησίων ἀναιρεθῆναι περὶ τὴν χαλου-
μένην Agüv* ὅθεν xol τὰς Πριηνείας γυναῖκας ὀμνύναι
τὸ περὶ Δρῦν σχότος. Cf. Apostol. Prov. XVII, “5.

Plutarch. Qu. Gr. c. 20, p. 295, F : «Τίς 6 λεγό-
μενος ἐν Πριήνη παρὰ Δρυΐ σχότος; » Σάμιοι xoi
ἸΤριηνεῖς πολεμοῦντες ἀλλήλοις, τὰ μὲν ἄλλα μετρίως
ἐθλάπτοντο xal ἔῤλαπτον, μάχης δὲ μεγάλης γενομέ-
νης, χιλίους Σαμίων οἱ Πριηνεῖς ἀπέχτειναν" ἑόδόμῳ δὲ
ὕστερον ἔτει Μιλησίοις συμδαλόντες παρὰ τὴν καλουμέ-
νην Δρῦν, τοὺς ἀρίστους ὁμοῦ τι καὶ πρώτους ἀπέθαλον
τῶν πολιτῶν * ὅτε χαὶ Βίας ὁ σοφὸς εἰς Σάμον ex Πριή-
vas πρεσδεύσας εὐδοχίμησε. Ταῖς δὲ Πριηνέων γυναι-
ξὴν ὁμοῦ τοῦ πάθους τούτου καὶ τῆς συμφορᾶς ἐλεεινῆς
γενομένης, ἀρὰ χατέστη χαὶ ὅρχος περὶ τῶν μεγίστων,
Ὃ παρὰ τῇ Aput σχότος, διὰ τὸ παῖδας αὐτῶν χαὶ πα-

curreret. Πλεύσαντος δ᾽ αὐτοῦ, Μέλισσος ὃ ᾿Ιθαγένους,

FRAGMENTA.

τέρας ἐχεῖ φονευθῆναι. V. Panofka Res Sam. p. 38.-
M:eandrius Milesius fr. 6. E
[ 180. ]

[ Aristot. Pol. V, 9, 4: Καὶ τοὺς πένητας ποιεῖ 2
τοὺς ἀρχομένους, τυραννικόν... Παράδειγμα δὲ τού E
του... χαὶ τὰ περὶ Σάμον ἔργα Πολυχράτεια.] 4

181.

Photius Lex. v. Σαμίων ὃ δῆμος ὡς πολυγράμμα-
τος... Ot γὰρ Σάμιοι χαταπονηθέντες ὑπὸ τῶν τυρά A
γων, σπάνει τῶν πολιτευομένων ἐπέγραψαν τοῖς δούλοις
ἐχ πέντε στατήρων τὴν ἰσοπολιτείαν, ὡς ᾿Αριστοτέλης,
ἐν τῇ Σαμίων πολιτείᾳ. Eadem Suidass, v., Apostol.
Prov. XVII, 25. Alias proverbii explicationes αἴο- ο
runt ex Duride et Andronis Tripode. Cf. Panofka —
l, l p. 46. Fritsch. De Zabyloniis Aristophan, ὦ
p. 198 sqq. 2

: !

[182.]

[Aristot. Pol. V, 1, 11 : Ζαγχλαῖοι δὲ Σαμίους
ὑποδεξάμενοι ἐξέπεσον χαὶ αὐτοί. ] V. Herodot. VI,
23, ibiq. interpr.

183. :

Plutarch, Pericles c. 26. Pericles ex classe Athe-
niensium, qux Samum obsidebat, sexaginta naves.
assumpsit, cum iisque Asiam versus contendit, ut
Phoenicibus, qui Samiis auxilium laturi erant, oc- |

ἀνὴρ φιλόσοφος, στρατηγῶν τότε τῆς Σάμου, χαταφρο-,
γήσας τῆς ὀλιγότητος τῶν νεῶν ἢ τῆς ἀπειρίας τῶν στρα-᾿
- » ^ / ᾽ / * 4 3
τηγῶν, ἔπεισε τοὺς πολίτας ἐπιθέσθαι τοῖς Αθηναίοις, Kat
, /, , € , ἊΝ
γενομένης μάχης νικήσαντες οἵ Σάμιοι xal πολλοὺς μὲν.
αὐτῶν ἄνδρας ἑλόντες, πολλὰς δὲ ναῦς διαφθείραντες,
ἐχρῶντο τῇ θαλάσσῃ χαὶ παρετίθεντο τῶν ἀναγχαίων '
πρὸς τὸν πόλεμον ὅσα μὴ πρότερον εἰχον (Ol. 84, 4. a.
C. 441). Ὑπὸ δὲ τοῦ Μελίσσου καὶ Περικλέα φησὶν

SX 5 , c c ,
αὐτὸν ᾿Αριστοτέλης ἥττηθῆναι ναυμαχοῦντα πρότερον.

178.

Aristoteles in Samiorum rep. /Esopum fabulas narran-
tem inclaruisse dicit.

179.

Aristoteles in Samiorum rep. dicit magnum Prienensium
numerum ab Milesiis occisum esse propelocum quem Quer-
cum vocant atque hinc Prienenses mulieres per tenebras
apud Quercum jurare.

Quid sibi volunt tenebrce apud Quercum, que Prience
memorantur ? Samii et Prienenses, bello commisso, medio -
cribus invicem damnis se affecerunt : magno autem proelio
commisso Prienenses mille Samios trucidaverunt septimoque
post anno cum Milesiis pugna congressi ad locum qui Quercus
dicitur, optimos primosque civium amiserunt : quo tempore
Bias Priene in Samum missus legatus claruit. Quum autem
Prienenses mulieres calamitas hoec graviter perculisset ,
exsecratio et jusjurandum maximis de rebus constitutum
est per tenebras apud Quercum : quod ibi liberi , paren-
tes virique earum mortem oppetiissent.

[180.]

[ Etiam cives spoliare bonis tyrannicum est. Hujus rei

exemplum... opera publica Sami a Polycrate facta. |
181.

Samiorum populus multiliteratus. Samii enim à tyrannis
ad incitas redacti, ob civium penuriam servorum frontibus
jus civitatis quinque stateribus venale inscripserunt , ut Ar
in Samiorum rep. tradit.

[182.]

Zanclwei, quum Samios in civitatem suam recepissent,

ipsi ab eis expulsi sunt.
183.

Avecto Pericle Melíssus Ithagenis filius , philosophus ,
tunc Samiorum praetor, sive ob navium paucitatem , sive
ob ducum imperitiam contemptis hostibus, suis persuasit
ut Athenienses adorirentur : factoque prelio , Samii υἱοῖς
ria potiti sunt, multis hostium captis, multis navibus per-
ditis , et deinde mare tenentes , ad bellum necessaria , quibus:

SAMIORUM, COORUM, RHODIORUM, CIANORUM ΒΕΘΡΌΒΙΠΟ,,.

Idem c. 28 : De crudelitate, qua Athenienses et
Periclem in victos Samios seviisse Duris narrat,
nihil tradunt οὔτε Θουχυδίδης οὔτε ; PIOS οὔτε

᾿Αριστοτέλης.
[Aristot, Pol. III, 8, 4 : Athenienses Samios,
Chios et Lesbios Rie παρὰ τὰς συνθήχας.]

[XOQN.]
: ns
[Aristot. Pol. V, 4, Ἔν Κῷ 4 δημοχρατία
μετέδαλε πονηρῶν bled tin δημαγωγῶν" ol γὰρ
γνώριμοι συνέστησαν. ]
ΓΡΟΔΙΩΝ.]
185.

[Idem V, 4, 2 : Καὶ ἐν Ῥόδῳ (sc. ἣ δημοχρατία
μετέθαλε πονηρῶν ἐγγενομένων δημαγωγῶν )- μισθο-
φοράν τε γὰρ οἱ δημαγωγοὶ ἐπόριζον, xal δρώλυον
ἀποδιδόναι τὰ ὀφειλόμενα τοῖς τριηράρχοις" ot δὲ διὰ
τὰς ἐπιφερομένας δίκας ἠναγχάσθησαν συστάντες χα-

ταλῦσαι τὸν δῆυον.

—.V,2, 5 : Διὰ δὲ φόδον στασιάζουσιν οἵ τε ἠδικη-
; Bio. δεδιότες μὴ δῶσι δίκην, καὶ οἵ μέλλοντες ἀδι-
Χεῖσθαι, βουλόμενοι φθάσαι πρὶν ἀδικηθῆναι, ὥσπερ
ἐν Ῥόδῳ συνέστησαν οἵ γνώριμοι ἐπὶ τὸν Sip» διὰ τὰς
p ἐπιφερομένας δίχας. ;

B V,;2,6 : Διὰ καταφρόνησιν δὲ χαὶ στασιάζουσι

χαὶ Pusat; οἷον... ἐν ταῖς δημοχρατίαις ot εὔποροι
i καταφρονήσαντες τῆς ἀταξίας xal ἀναρχίας... οἷον ἐν

Ῥόδῳ ὃ δῆμος (διεφθάρη) πρὸ τῆς ἐπαναστάσεως. ]

(ΣΙΝΩΠΕΩΝ.)

186.
Schol. Apoll. Rhod. II, 948 : ᾽ν δὲ τοῖς Ὄρφι-

161

xoic Ἄρεος xot Αἰγίνης γενεαλογεῖται ἡ ^ Σινώπη, κατὰ
δέ τινας Ἄρεος χαὶ Παρνάσσης, Xa Εὔμηλον χαὶ
Ἀριστοτέλην, ᾿Ασωποῦ" Xai οὗτος μέν φησιν ὅτι
Ἅλυν τε τὸν ποταμὸν ἐπλάνησε xai ᾿Απόλλωνα xai
Δία, αἰτησαμένη παρ᾽ αὐτῶν πρότερον, ἵν᾽ ἐπιτύχῃ
οὗ ἂν ἐθέλοι ἔπειτα εἰποῦσα παρθενίας ὀρέγεσθαι, ταύ-
τῆς ἐπέτυχεν ὡς ἂν ὅρχῳ δεδεμένων αὐτῶν.

Secundum Philostephanum ap. schol. 1. 1. Si-
nope e Boeotia rapta Apollini parit Syrum filium.
Indicatur genealogia Beoeotos Sinopen habitasse,
antequam Milesii coloniam eo mitterent. Id quod
de aliis pluribus hujus tractus oppidis valet, Cf.
Müller. 7/7. p. 294. Andron Teius fr. 9

ΚΙΑΝΩΝ,
187.

Schol. Apoll. Rh. I, i177 : Ἔστι δὲ (Koc) πό-
λις Μυσίας, ἀπὸ Kíou τοῦ ἀφηγησαμένου τῆς Μιλη-
σίων ἀποιχίας, ὡς ἱστορεῖ ᾿Αριστοτέλης ἐν Κιανῶν πο-
λιτείᾳ. Κατῴχησαν δὲ αὐτὴν πρῶτον Μυδὸὶ, ἔπειτα
Κᾶοες, τρίτον Μιλήσιοι.

Koc (iion Kioc, v. Dindorf. in St. Thes. s. v.)
sita prope Κίον fluvium ad orientalem oram sinus
Cianei. V. Herodot. V, 12», Xenoph: i. Gr. I,
u 7, Scylax $ 92, Strabo XII, p. 563 sq., Mela

I, 19, 4, Memnon. c. 4x not. Etym. M. s. v.
Schol. Platon. p. 466 Bekker. Ceterum Straboni
l. 1. Cius, urbis conditor, Argonauta est et socius
Herculis, Pro Cio Apollonius I, 1321: Polyphe-
mum ponit. Cf. Müller. Min. p. 293.

Apud Photium cod. 161 Sopater inter fontes
libri XII habuisse dicitur Aristotelis πολιτείαν
Kov : qüod aut Κιανῶν fuerit, aut Κείων.

- ante- caruerant , advexerunt. Ipsum quoque Periclem ante
. prelio navali victum a Melisso fuisse, Aristoteles scribit.

[Athenienses Samios, Chios et Lesbios contra pacta de-
presserunt. ]

τ [COORUM. ]
b [184.]

L4 [In insula Có democratia mutata est , exortis in ea iimpro-
demagogis : nobiles enim coiverunt. |

T [RHODIORUM. ]
Y [185.]

— [Item Rhodi ( democratia mutata est, exortis in ea im-
ἢ iens demagogis); reditus enim ad mercedem transfere-
] a et triremium profectis justa persolvere vetabant.
autem judiciorum iritentato metu coacti suiit, coitione

acta , populi potentiam evertere.
A E Propter metum seditionem commovent et qui injuriam

uH it, ne dent poenas, et qui suspicantur futurum, ut -

— injuria afficiantur, volehtes antevertere priusquam injuste
FRAGMENTA HIST. CR. -— VOL. il.

laedantur, quemadmodum Rhodi nobiles in populum coie-
runt propter peenarum metum.

Propter contemptum seditionem excitant et impetu facto
in alios invadunt, ut... in democratiis locupletes contempta
confusione et perturbatione rerum imperiique... Sic Rhodi
popularis status labefactatus est ante secundam optimatium
vebellionem.]

( SINOPENSIUM.)
186.

In Orphicis carminibus Martis et ZEginze filia fuisse Si-
nope dicitur, apud nonnullos Martis et Parnasses; apud
Eumelum et Aristotelem Asopi. Ac hic quidem narrat eam
decepisse et Halyn et Apollinem et Jovem. Petiverat enim
ut primum ipsa iis quie postularet potiretur; postulasse
autem dicunt virginitatem , eamque obtinuisse, quum illi
juramento obstricti tenerentur.

CIANORUM.
187.

. Cius, Mysia urbs, nomen habet a Cio, qui Milesiorum
1t

162
[HPAKAEQTON TON EN fIONTO. ]
[188.]

| Aristot, Pol. V, 5, 5 : Demagogia facile labo-
rant ex oligarchiz, in quibus «X δικαστήρια μὴ x
τοῦ πολιτεύματός ἐστιν" δημαγωγοῦντες γὰρ πρὸς τὰς
χρίσεις μεταδάλλουσι τὴν πολιτείαν, ὅπερ xal ἐν τῇ
Ἡρακλείᾳ ἐγένετο τῇ ἐν τῷ Πόντῳ.

V, 5, 2 : Ὁτὲ μὲν γὰρ ἐξ αὐτῶν τῶν εὐπόρων, o0
τῶν ὄντων δ᾽ ἐν ταῖς ἀρχαῖς γίνεται χατάλυσις (se.
9). ἰγαρχίας), ὅταν ὀλίγοι σφόδρα ὦσιν οἵ ἐν ταῖς τιμαῖς,
οἷον ἐν Μασσαλίᾳ καὶ ἐν Ἴστρῳ xai ἐν 'Ho αχλείᾳα xat
ἐν ἄλλαις πόλεσι συμδέδηκεν " οἵ γὰρ μὴ μετέχοντες
τῶν ἀρχῶν ἐχίνουν, ἕως μετέλαύον, oi πρεσδύτεροι
πρότερον τῶν ἀδελφῶν, ὕστερον δ᾽ oi νεώτεροι πάλιν"
οὗ γὰρ ἄρχουσιν ἐνιαχοῦ μὲν ἅμα πατήρ τε καὶ υἱὸς,
ἐνιαχοῦ δὲ ὃ πρεσδύτερος xo ὁ νεώτερος ἀδελφός. Καὶ
ἔνθα μὲν πολιτικωτέρα ἐγένετο ἣ ὀλιγαρχία, ἐν loro
δ᾽ εἷς δῆμον ἀπετελεύτησεν ; ἐν Ἡραχλεία δ᾽ ἐξ ἔλατ-
τόνων εἷς ἑξαχοσίους ἦλθε.

V, 5, 11 : Ἐχ δὲ δικαστηρίου χρίσεως ἐν "Honocía
στάδις ἐγένετο xx). Vide Resp. Theban. fr. 113.

V, 4, 2 : Κατελύθη δὲ xal ἐν Ἣραχλεία ὃ δῆμος
μετὰ τὸν ἀποιχισμὸν εὐθὺς διὰ τοὺς δημαγωγούς" ἀδι-
χούμενοι γὰρ ὑπ᾽ αὐτῶν οἱ γνώριμοι ἐξέπιπτον, ἔπειτα
ἀθροισθέντες οἱ ἐχπίπτοντες χαὶ κατελθόντες χατέλυσαν
τὸν δῆμον.

VH, 5, 5 : Πλήθους δὲ ὑπάρχοντος περιοίχων xoi
τῶν δὴν ἐν ΕἸ γεωργούντων, ἀφθονίαν ἀναγκαῖον εἶναι

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

xa ναυτῶν" δρῶμεν δὲ χαὶ τοῦτο χαὶ νῦν ὑπάρχον τι-
civ, οἷον τῇ πόλει τῶν Ἡρακλεωτῶν" πολλὰς "m.
ἐχπληροῦσι τριήρεις χεχτημένοι τῷ μεγέθει πόλιν BÓ
ρων ἐμμελεστέραν.] :

[ABYAHNON.]

(189.]

[ Aristot. Pol. V, 5, 5 : Inter oligarchos facile
demagogus exsistit ἐν Sed: ὀλιγαρχίαις οὖχ οὗτοι.
(sc. ot ἐν ὀλιγαρχίᾳ ὄντες) αἱροῦνται τὰς ἀρχὰς ἐξ ὧν

a"

οἵ ἄρχοντές εἰσιν, ἀλλ᾽ ai μὲν ἀρχαὶ ἐχ τιμηνά V.

«μεγάλων εἰσὶν ἢ TM αἱροῦνται δ᾽ oi ὅπλιται ἢ,

ὃ δῆμος, ὅπερ ἐν ᾿Αδύδῳ ὀυνέδανμεν. 3
Id. V, 5, 9. V. Resp. Larisseorum. fr. 150.].
(ANTANAPION ) à
190.

Stephan. Byz. : : Ἄντανδρος, πόλις ὑπὸ τὴν Ἴδης
πρὸς" τῇ Μυσία τῆς Αἰολίδος, ἀπὸ ἈΑντάνδρου τοῦ στρα-
τηγοῦ Αἰολέων... ᾿Αριστοτέλης φησὶ ταύτην Prado
Ἠδωνίδα διὰ τὸ Θρᾷχας Ἤδωνοὺς ὄ ὄντας οἰχῆσαι χα
Κιμμερίδα Κιμμερίων ἐνοικούντων ἑκατὸν ἔτη.

De Antandro , Pelasgorum Tyrrhenicorum urbe,
v. Herodot. VII, 42; V, 26, Conon c. 41. Mela.

I, 18, 2». Müller. Min. p. 444, Welcker. 7rilog. -
p. 20r, n. 325. In M cf. Strabo XIII,
p. 606, Mannert Geog . VI, 3, p. 418.

1

coloniam eo deduxit, uti tradit Aristoteles in Cianorum
rep. Incoluere eam primum Mysi, deinde Cares, tertii
Milesii.

[ HERACLEOTARUM PONTICORUM. ]
[188.]

| Demagogia facile laborant eze oligarchize ubi rebus judi-
candis noit preesunt ii qui rempublicam administrant. Co-
lentes enim populum judiciorum gratia reipublicze statum
mutant , quod οἵ Heraclec , quz in Ponto est , accidit.

Interdum enim ab ipsis divitibus, non iis tamen, qui
provecti sunt ad magistratus , nascitur oligarchiz interitus ,
quum valde pauci sunt ii qui honoribus fungantur, ut Mas-
siliae et Istri et. Heraclec et in aliis urbibus accidit. Nam
qui magistratuum participes non erant , rebus novandis stu-
duerünt, usque dum ipsi etiam participes facti sunt : fratres
quidem majores natu prius, posterius vero iterum minores.
Non enim magistratum simul obtinent in nonnullis locis
pater et filius : in quibusdam frater natu major et minor.
Atque Massilice quidem reipublicze administratio politicae si-
milior facta est, Istri vero in democratiam evasit. At Hera-
cleze a paucioribus potentibus ad sexcentos translata est.

Seditio, quc Heracleze exarsit, ex judiciali sententia
orta est,

Hieracleze quoque popularis status dissolutus est statim
post coloniam eo missam, culpa popularium ductorum.

Nobiles enim injuria affecti exire e civitate coacti sm E
deinde qui ejecti fuerant, in unum contractis copiis, ii
civitatem ab exilio reversi, democratiam sustulerunt. E.
Si accolarum et agros colentium multitudo adsit, nau- -
tarum etiam copiam abunde suppetere necesse est, ut hac
quoque memoria quibusdam us$u venire novimus, ut He-
racleofarum civitati, qui licet minorem aliis urbem habi-
tent, multas tamen triremes complent. 1

[ABYDENORUM.]

[189.]

[ Inter oligarchos facile demágogus exsistit, in quibus
non hi legendorum magistratuum jus habent, ex quorum
ordine sumuntur magistratus , sed magistratus quidem fiunt
ex magnis censibus aut sodalitatibus, verum eligunt eo
aut milites aut populus, quod Abydi contigit. 1

( ANTANDRIORUM. )
190.

Anfandrus, urbs sub Ida monte ad. Mysiam ZEolidis, nc
men habet ab Antandro /JEolum duce. Aristoteles tra
eam nominatam esse Edonidem, quod Edones "Thrace
inhabitaverint , et Cimmeridem , quod Cimmerii tenueri
eam per annos centum. Ὥ

HERACLEOTARUM, ABYDENORUM, ANTANDRIORUM ETC. RESPUBLICAE. — 163

- — (AAPAMYTTHNON.)

! 101.
."
Steph. Byz. : ᾿Αδραμύτζειον, πόλις τῆς κατὰ Kai-
Xov Mocías.. . Κέχληται ἀπὸ Ἀνδραμύτου χτιστοῦ καὶ
παιδὸς μὲν Ἀλυάττου, Κροίσου δὲ ἀδελφοῦ, ὁ ὡς Ἄριστο-

- «Ang ἐν Πολιτείαις xal ἄλλοι. τινὲς δὲ ἀπὸ " Eppovoc

τοῦ Λυδῶν βασιλέως" τὸν γὰρ “ἕρμωνα Λυδοὶ Αδρα-
μὺν χαλοῦσι Φρυγιστί, Cf. Strabo XIII, p. 623 sq.
—"A8papuuv Nicolaus (e Xantho) p. 453 Val. Sa-
. dyatte nothum dicit, Ἀ δραμών, ὃ UR ὥρμων Hesych.;
᾿Αδραμύτην Lydorum regem affert Athenzus XII,
p. 615, E. Ceterum de Adramyttio variisque no-
minis formis multi sunt interpretes ad Herodot.
VII, 42, Thucyd. V, 1i. Cf. Poppo Prolegg.
ad Thuc. tom. 11, p. 441; Eckhel. D. N. p. 448;
Creuzer. Fr. Hist. p. 188.

KYMAIQN.
c 192.

᾿ς Schol. Eur. Med. 19 : Αἰσυμνᾶν ἐστι τὸ ἡγεῖσθαι
— xot ἄρχειν" ἰδίως δὲ φησὶν Ἀριστοτέλης ὑπὸ Κυμαίων
᾿αἰσυμνήτην τὸν ἄρχοντα λέγεσθαι. Verba ἰδίως —
λέγεσθαι habet etiam Etym. M. p. 39, 15.

— Argument. Sophocl. OEd. Tyr. : Ὅτι δὲ νεώτε-
ρὸν τὸ τοῦ τυράννου ὄνομα δῆλον" οὔτε γὰρ “Ὅμηρος
οὔτε Ἡσίοδος οὔτε ἄλλος οὐδεὶς τῶν παλαιῶν τύραν-
γον ἐν τοῖς ποιήμασιν ὀνομάζει" ὃ δὲ ᾿Αριστοτέλης ἐν
Κυμαίων πολιτείᾳ τοὺς τυράννους φησὶ τὸ πρότερον
αἰσυμνήτας προσαγορεύεσθαι. ᾿ξὐφημότερόν γ᾽ ἐχεῖνο
τοὔνομα. Cf. Aristot, ΡΟ], III, 9, 5; Dionys. Hal. A.
| RR. V, 7, 3; Steph. Thes. v. Αἰσυμνήτης, Αἰσυμνάω ;
| Hermann. Zztiqq. $ 63.

193.

Apostolius Prov. V, 65 : Βλαχὸς ἀχρηστότε-
ρος... Οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ πρὸς τῇ Κύμη χωρίου Βλαχείας
(Βλακίας Etym. M.), οὗ μέμνηται καὶ ᾿Αριστοτέλης.
Eadem Etym. M. p. 199, 10. Cf. St. Thes. v. Bt.
Attulerit hzc Aristoteles de pinguibus que Cu-
manis attribuebantur ingeniis loquens.

[194.]

[Aristot. Pol, 1I, 5, 12 : Ἔν Κύμῃ περὶ τὰ φο-
νιχὰ νόμος ἐστὶν, ἂν πλῆθός τι παράσχηται μαρτύρων
6 διώχων τὸν φόνον τῶν αὑτοῦ συγγενῶν, ἔνοχον εἶναι
τῷ φόνῳ τὸν φεύγοντα.

V, 4,3 : Συνέδη δὲ ταὐτὸν καὶ περὶ Κύμην ἐπὶ τῆς
δημοχρατίας, ἣν κατέλυσε Θρασύμαχος. ] Anteceden-
tia v, in Rep. Megar. fr. 104. Ceterum dubitatuin
est num ad Asie an Italie urbem hoc pertineat,

[EPYOPAION.]

095.
[ Aristot, Pol. V, 5, 4 : Καὶ ἐν 'E ρυθραῖς δὲ ἐπὶ

τῆς Xov Βασιλιδῶν reds χίας ἐν τοῖς ἀρχαίοις χρόνοις,
χαίπερ καλῶς ἐπιμελουμένων τῶν ἐν τῇ πολιτείᾳ, ὅμως

διὰ τὸ Ox ὀλίγων ἄρχεσθαι, ἀγαναχτῶν ὃ δῆμος με-

τέδαλε τὴν πολιτείαν. ]
[KAAZOMENION.!
[196.

[Idem ib. V, 2, 12 : Στασιάζουσι δὲ ἐνίοτε αἱ
πόλεις xoi διὰ τοὺς τόπους, ὅταν μὴ εὐφυῶς ἔχη ἣ
χώρα πρὸς τὸ μίαν εἶναι πόλιν, οἷον ἐν Κλαζομεναῖς οἵ
ἐπὶ Χύτρῳ (Χύτῳ Ephor. fr. 136 ; Χύτριον Strab.
p. 645) πρὸς τοὺς ἐν νήσῳ, xoi Κολοφώνιοι xot Νο-
τιεῖς. ]

(ADRAMYTTENORUM. )
191.

—— Adramyttium , urbs Mysic , qux? Caico proxima ; nomen
habet ab Adramyto conditore, Alyatte filio, fratre Croesi,
ut ait Aristoteles in Rebuspublicis et alii ; nonnulli vero no-
minatam dicunt ab Hermone Lydorum rege : sciiicet Her-
1 monem Lydi s PR vocant lingua Phrygia.

μὸν ,

js | CUMANORUM.

ἐν 192.

E Αἰσυμνᾶν est imperare et regnare. Proprio autem modo
Cumani αἰσυμνήτην summum magistratum vocant, teste
i e.

.— Aristoteles i in Cumanorum republica dicit tyrannos olim
τας appellatos esse, quoniam id nomen honestius.
, 193.

: δ Blace ineptior diei nonnulli putant a Blace, loco prope
Cumam sito, cujus meminit etiam Aristoteles.

&

ES

[194.]

[ Lex est Cumis de ezede,'si quis accusator aliquem te-
stium numerum produxerit, qui sibi cognati sint, reum
caedis poena teneri.

Idem et Cumis accidit, qua in urbe democratiam Thra-
symachus funditus delevit. 1

[ ERYTHRJEORUM. ]
[195.]

[Erythris Basilidis oligarchiam obtinentibus, priscis
illis temporibus , quamvis rempublicam bene procurarent ,
indigne ferens tamen populns, quod paucorum imperio
subjectus esset , reipublicze statum mutavit. |

( CLAZOMENIORUM. ]
[196.]

[ Seditiones oriuntur interdum in civitatibus etiam de
sedibus, quum loci natura parum est ad urbem et civitatem

; unam constituendam idonea : ut Clazomenis inter eos qui

I1.

104
ΚΟΛΟΦΩΝΊΩΝ.

107.

Athenzus XIV, p. 618, E : Ἦν δὲ καὶ ἐπὶ ταῖς
ἐώραις τις ἐπ᾽ Ἠριγόνη, 5$ ἣν xoà ᾿Αλῆτιν λέγουσιν φδήν.
Ἀριστοτέλης. γοῦν ἐν τῇ Κολοφωνίων πολιτείᾳ φησίν"
« Ἀπέθανε δὲ καὶ αὐτὸς ὃ Θεόδωρος ὕστερον βιαίῳ
θανάτῳ λέγεται δὲ γενέσθαι τρυφῶν τις, ὡς ἐχ τῆς
ποιήσεως δῆλόν ἐστιν" ἔτι γὰρ καὶ νῦν ai γυναῖχες
ἄδουσιν αὐτοῦ μέλη περὶ τὰς ἐώρας. »

Cf. Pollux IV, 55 : Ἣν τι δὲ xol ἀλῆτις d ἄσμα ταῖς
αἰώραις προσαδόμενον, Θεοδώρου ποίημα τοῦ Κολο-
φωνίου. De festi ratione v, Meursius Gr. fer. s. v.
Αἰώρα, Welcker. Nachtrag 2. Tri. p. 222 sqq.;
Schwenck. 4ndeut. p. 49 sq.; Hermann. Gottes-
dienstl. Alterth, $ 46 et 62.

[198.]

[Aristot. Pol. IV, 3, 9 : Ἔν Κολοφῶνι τὸ πὰλαϊὸν..
ἐχέχτηντο μαχρὰν οὐσίαν οἱ πλείους πρὶν γενέσθαι τὸν
πόλεμον πρὸς τοὺς Λυδούς. | Alium Aristot, locum
v. fr. 196.

[MATNHTON.]

[198 a.]

De Magnesis ad Maandrum qu» memorat
Aristot, Pol. IV, 3, 2, videfr. 109. De iisdem lau-
datur Ἀριστοτέλης ἢ Θεόφραστος ἐν. τοῖς Ὑπομνή--
μασι apud Athenzeum IV, p. 173, F, ubi postquam
e Semo Delio narraverat Delios Delum venienti-
bus prebere salem, acetum et oleum et ligna et

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

stragula , pergit. : Ἀριστοτέλης δ᾽ δ᾽ ἢ Θεόφραστος ἐν
τοῖς Ὑπομνήμασι, περὶ Μαγνήτων λέγων τῶν ἐπὶ τοῦ
Μαιάνδρου ποταμοῦ, ὅτι Δελφῶν εἶσιν ἄποιχδι, τοσαύ-᾿
τας ἐπιτελοῦῦϑτας αὐτοὺς ποιεῖ χρξίας τοῖς rape
μένοις τῶν ξένων, "λέγων οὕτως * « Μάγνητες, οἱ ἐπὶ τῷ
Μαιάνδρῳ ποταμῷ χατοιχοῦντες, ἱεροὶ τοῦ θεοῦ, ΔΩ͂Σ ,
QV ἄποιχοι, παρέχουσι τοῖς ἐπιδημοῦσι στέγην, "os
ἔλαιον, ὄξος, ἐπίλυ χνον, χλίνας, στρώματα, τραπέζας. »
Qu: quidem ὙὝ ππομνήματα cujusnam generisfue- -—
rint, nescio. Alter locus quem ex iisdem affert ^
oS XIV, p. 655,C, ad historiam naturalem B
pertinet. |

(MIAHEION.)

199. | |

Parthenius Erot. c. 14 : Περὶ Ἀνθέως. Ἵστορεῖ,
᾿Αριστοτέλης xat οἱ τὰ Μὶλησιαχά. -— " Ex δὲ Ἄλικαρνασ-
σοῦ παῖς Ἀνθεὺς, ἐχ βασιλείου γένους, ὡμήρευσε παῤὰ
Φοόίῳ, ἑνὶ τῶν Νηλειδῶν, τότε χρατοῦντι Μιλησίων.
Τούτου Κλεόδοια, ἥν τινες Φιλαίχμην ἐχάλεσαν, τοῦ
Φούίου γυνὴ, ἐρασθεῖσα, πολλὰ ἐμηχανᾶτο εἰς τὸ
προσαγαγέσθαι τὸν παῖδα. Ὥς δὲ ἐχεῖνος ἀπεωθεῖτο,
ποτὲ μὲν φάσχων ὀρρωδεῖν, μὴ κατάδηλος γένοιτο,
ποτὲ δὲ Δία ξένιον χαὶ χοινὴν τράπεζαν προϊσχόμενος,
^ Κλεύόῤοια καχῶς φερομένη, ἐν νῷ εἶχε τίσασθαι
αὐτὸν, ἀνηλεῇ τε xai ὑπέραυχον ἀποχαλουμένη. Ἔνθα
δὴ, χρόνου προϊόντος, τοῦ μὲν ἔρωτος ἀπηλλάχθαι
προσεποιήθη " πέρδικα δὲ τιθασὸν εἰς βαθὺ φρέαρ χα-
τασοδήσασα, ἐδεῖτο τοῦ ᾿Ανθέως, ὅπως χατελθὼν ἀνέ-
λοιτο αὐτόν. Τοῦ δὲ ἑτοίμως ὑπαχούσαντος διὰ τὸ μη-
δὲν ὑφορᾶσθαι, ἣ Κλεόδοια ἐπισείει στιδαρὸν αὐτῷ
πέτρον. Καὶ ὃ μὲν παραχρῆμα ἐτεθνήχει, ἣ δὲ ἄρα

Chytrum incolebant , et insulanos, et inter Coiophonios et
Notienses.

COLOPHONIORUM.
197.

Erat etiam cantilena aliqua quam Aletam vocant et
Oscillorum festis diebus canunt in honorem Erigonz. Ari-
stoteles in Colophoniorum rep. ait : « Mortuus vero est
deinde ipse etiam Theodorus morte violenta. Dicitur au-
tem fuisse homo luxurie indulgens, quod etiam ex car-
minibus ejus patet. Nam etiamnum mulieres carmina ejus
canunt Oscillorum festis diebus. »

[198.] i
[Colophone olim , antequam bellum adversus Lydos ortus
esset, major pars civium magnas facultates possidebat.]

[ MAGNESIORUM. ]
[198 a.]

[Aristoteles vel Theophrastus in Commentariis, post-
quam de Magnetibus Moeandrum fluvium accolentibus dixit,
esse eos Delphorum colonos, eandem operam prsestantes
facit peregrinis qui eos conveniunt. Verba ejus haec sunt :

« Magnetes qui ad Mccandrum fl. habitant, deo consecrati
Delphorum coloni, peregrinantibus qui eos conveniunt
lectum praebent , salem, oleum , acetum , lucernam, stra-
gulas , lectos, mensas. »

( MILESIORUM. )
|... 199.

De Antheo. Narrat Aristoteles et scriptores rerum Mile
siacarum. — Antheus regii generis ex Halicarnasso adole:
scens Phobio Nelido tunc Milesiis imperanti obses datus fui
In hujus amorem Cleoboea (quam quidam Phileechme
vocarunt) Phobii uxor illapsa, multa sane machinata esi
quibus adolescentem illiceret. Quum autem ille eam avei
saretur, aliquando quidem timorem preetexuit , ne vid 4
cet manifestum id fieret, aliquando autem hospitii jus «
communem mensam causatus est, tamdiu ut Cleobc
dgre rem ferens, in animo haberet ulcisci eum, immise
ricordem ipsum et superbum vocans. Quare temporis pn
gressu amorem in se exstinctum simulabat, ac pe dicc
cicurem in profundum puteum demittens , Antivain "Og
vit ut descenderet atque extraheret illam. Ille itaque qu Ἢ
prompte obediret ( nihil enim mali suspicabatur), Cleobo
super eum dejicit ingens saxum, unde ille statim mortuus

Ἢ
;

-

| fr. 92.

^

- xbv, ἀλλ᾽ ἐχείνῳ μὲν διὰ τὴν σοφίαν προσάπτουσι, τυγ-

COLOPHONIORUM , MAGNETUM,

ἐννοηθεῖσα ὡς δεινὸν ἔργον δεδράχοι, xot ἄλλως δὲ

καομένη σφοδρῷ ἔρωτι τοῦ παιδὸς, ἀναρτᾷ ἑαυτήν. Φό-

- Btoc μέντοι διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν ὡς ἐναγὴς παρεχώ-

ρησε Φρυγίῳ τῆς ἀρχῆς. Κφασαν δέ τινες, οὐ πέρδικα,

σχεῦος δὲ χρυσοῦν εἰς τὸ φρέαρ βεύλῆσθαι, «ὡς καὶ
᾿Αλέξανδρος ὃ Αἰτωλὸς μέμνηται.

Quod sequitur fragmentum Alexandri JEtoli

— Mllustratum habes a Jacobsio in Anthol. Gr. tom.:

VII, p. 239, Bach in ZeitscArift. f. Alt. — 1F . 1837,
N? 41. De Antheadum familia cf, Müller. Dor. I,
| p. 108, Cum Phobio nostro cf. Phobum Codridam
Phoceensium regem in Charonis fr. 6.
200.
Athenzus XII, p. 5233, E : Qc δ᾽ ὑπήχθησαν (sc.
. οἵ Μιλήσιοι) ἡδονῇ xaX τρυφῇ, χατερρύη τὸ τῆς mÓ-
λεως ἀνδρεῖον, φησὶν ᾿Αριστοτέλης., καὶ παροιμία τις

ἐγεννήθη ἐπ᾽ αὐτῶν Πάλαι ποτ᾽ ἦσαν ἄλχιμοι Μιλή- -

tot, Eadem ex Athenzo Eustath. Il. 5, 444, p. 1358,
5. Qu: antecedunt ap. Athenzum vid. in Ephor.

— [201.]
[Aristot. Pol. I, 4, 5 : Οἷον xoi τὸ Θάλεω τοῦ
Μιλησίου - τοῦτο γάρ ἐστι χαξαγόημά τι χρηματιστι-

χάνει δὲ καθόλου τι ὄν. ᾿Ονειδιζόντων γὰρ αὐτῷ διὰ

τὴν πενίαν ὡς ἀνωφελοῦς τῆς φιλοσοφίας οὔσης, κατα-

γοήσαντά φασιν αὐτὸν ἐλαιῶν φορὰν ἐσομένην ἐχ τῆς
Qop μένη

ἀστρολογίας, ἔτι χειμῶνος ὄντος, εὐπορήσαντα χρη-

μάτων ὀλίγων ἀρραδῶνας διαδοῦναι τῶν ἐλαιουργίων
ad ^. 3 , M , , 2^ / ,
τῶν τ᾽ ἐν Μιλήτῳ xat Χίῳ πάντων, ὀλίγου μισθωσά-

“μενον, ἅτ᾽ οὐθενὸς ἐπιδάλλοντος " ἐπειδὴ δ᾽ 6 χαιρὸς
ἧχε, πολλῶν ζητουμένων ἅμα xol ἐξαίφνης, ἐχμι-

MILESIORUM ETC. RESPUBLIC K. 165

σθοῦντα ὃν τρόπον ἠδούλετο, πολλὰ χρήματα συλλέ-
ξαντα ἐπιδεῖξαι, ὅτι δάδιόν ἐστι πλουτεῖν τοῖς φιλοσό-
φοις, ἂν βούλωνται, ἀλλ᾽ οὐ τοῦτ᾽ ἐστὶ περὶ οὗ σπου-
δάζουσιν.

Id. ib. V, 4,5 : ᾿Εγίγνοντο δὲ τυραννίδες πρότερον
μᾶλλον ἢ νῦν χαὶ διὰ τὸ μεγάλας ἀρχὰς ἐγχειρίζεσθαί
τισιν, ὥσπερ ἐν Μιλήτῳ ἐχ τῆς πρυτανείας" πολλῶν
γὰρ ἦν xo μεγάλων χύριος 6 πρύτανις. ]

De Hippodamo Milesio qui πρῶτος τῶν μὴ πολι-
τευομένων ἐνεχείρησέ τι περὶ πολιτείας εἰπεῖν τῆς ἀρί-
στῆς, V. Arist, IT, 5, 1—5; de Telecle Milesio, qui
item Πολιτείαν scripsit, v. id. IV, 11, 3.

(IAXEQN.)
201 ἃ.

Schol. Ven. Il. B. 126 : "E0oc πλείονας τῶν δέχα
μὴ συνεσθίειν, ὡς xol ᾿Αριστοτέλης ἐν Πολιτείαις. Haec
ad Iasensium Remp. refert Grashof., propter He-
raclidis Pontici fr. 39.

[KNIAIQN.]

[202.]

[Aristot, Pol. V, 5, 3 : Μετέδαλε δὲ καὶ ἐν Κνίδῳ
ἣ ὀλιγαρχία, στασιασάντων τῶν γνωρίμων αὐτῶν πρὸς
αὑτοὺς, διὰ τὸ ὀλίγους μετέχειν, καὶ, καθάπερ εἴρηται,
εἰ πατὴρ, υἱὸν μὴ μετέχειν, μηδ᾽ εἰ πλείους ἀδελφοὶ,
ἀλλ᾽ ἢ τὸν πρεσδύτατον᾽ ἐπιλαθόμενος γὰρ στασιαζόν-
των ὃ δῆμος xal λαδὼν προστάτην Ex τῶν γνωρίμων,
ἐπιθέμενος ἐκράτησεν ἀσθενὲς γὰρ τὸ στασιάζον.

Alium de Cnidiislocum (V,5, 11) v. fr. 174.

Ipsa vero animo volvens quam grave flagitium perpetrasset,
atque alias etiam vehementi adolescentis amore flagrans , se
ipsam suspendit. Porro Phobius ob eandem causam tanquam
scelestus Plirygio regnum cessit. Dixerunt autem nonnulli
non perdicem , sed vasculum aureum in puteum projectum
fuisse, ut Alexander /Etolus. j

200.
Milesii postquam voluptatibus et luxuriae succubuerunt ,
. enervatum concidit civitatis robur, utait Aristoteles, et ena-

dum in eos est proverbium : Fortes olim fuerunt Milesii.
47}

[201.]

Beth * ^
᾿ς Cujusmodi esf etiam illud Thaletis Milesii : nam hoc in-

k

. &iunt eum, quum ex astrologia intellexisset olearum uber-

ventum quoddam acutum est ad pecuniam quzrendam
. accommodatum , quanquam illi quidem id propter sapien-
. tiam attribuunt. Quum enim ei paupertatem vitio verterent
. atque exprobrarent , tanquam sapientiae studium inutile sit ,

- tatem fore, hieme nondum exacta, paucorum numorum

— €opia instructum, omnes molas et cellas oleareas, quee

Y

ἷ

. Mileti et in Chio essent, datis arrhabonibus parvo con-

. duxisse, quippe quum licitator nullus , qui mercedem auge-
. ret, exstitisset. Ubi autem tempus venit, quum multe simul
et subito quarerentur mole, illis suo arbitratu et quanti

vellet, elocatis, multas pecunias coegisse atque ita osten-
disse , facile esse philosophis, si velint , ditescere : sed hoc
non esse id, in quod studium suum conferant.
Exsistebant tyrannides antea magis quam nunc, etiam
quia magna imperia certis hominibus tradebantur : ut
Mileti tyrannis ex prytania facta est : multarum enim et
magnarum rerum penes prytanim potestas erat.

(IASENSIUM.
201 a.

Mos erat ( apud Iasenses) non ultra decem convivio
adhibere, ut Aristoteles in Politiis ait.

[CNIDIORUM.]
[202.]

[Mutata etiam in Cnido oligarchia est, quum optimates ipsi
inter se dissedissent , propterea, quod pauci reipublicae ad-
ministrationis participes erant : et, quemadmodum dictum
est, si pater magistratum obtinebat, filius a magistratu
excludebatur ; et si plures fratres erant, soli natu maximo
aditus ad magistratus patebat. Nam quum populus eos inter

sc dissidentes occupasset , et ex optimatium numero. ducem.

166
ΛΥΚΊΩΝ.

Λυχίων πολιτεία Aristotelis usus est Sopater libro
duodecimo, teste Photio cod. 161.

KYIIPION.

202.

f Harpocration : Ἄναχτες καὶ ἄνασσαι᾽ oi μὲ"
υἱοὶ τοῦ βασιλέως xal oi ἀδελφοὶ χαλοῦνται ἄναχτες,
αἵ δὲ ἀδελφαὶ καὶ γυναῖχες ἄνασσαι" ᾿Αριστοτέλης ἐν
τῇ Κυπρίων πολιτεία.

Eadem Suidas et Etym. M, « Aristotelem in ob-
servatione tam pervulgata ( vide vel Musgr. in Soph.
OEd. R. 85) appellari potuisse miraremur, nisi de
rationibus Cypriorum ἀνάχτων accurate nobis con-
staretex Athenzo VI, p. 256 sive Eustathio inIl. N.
p. 947 [e Clearchi Gergithio]. » Bernhardy ad Suid.

[204.]

[ Aristot. Pol. V, 8, το : Καὶ 5$ (ἐπίθεσις) τοῦ
εὐνούχου Εὐαγόρᾳ τῷ Κυπρίῳ ['sc. δι᾽ ὕόριν ἐγένετο)"
διὰ γὰρ τὸ τὴν γυναῖχα παρελέσθαι τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἀπέ-
χτεῖνεν ὡς ὑδρισμένος. ] V. Diodor. 15, 47.

205.

Schol. Pindar. Pyth. II, 127 : ᾿Αριστοτέλης δὲ
πρῶτον Ἀχιλλέα ἐπὶ τῇ τοῦ Πατρόχλου πυρᾷ τῇ πυρ-
ρίχη φησὶ χεχρῆσθαι, ἣν παρὰ Κυπρίοις φησὶ Πρύλιν
λέγεσθαι, ὥστε παρὰ τὴν πυρὰν τῆς πυρρίχης τὸ ὄνομα
θέσθαι. V. Boeckh. De metrisP'ind. p. 271. Hoeckh.
Creta YI, 345. sqq. Ceterum num recte hac ad
Cypriorum remp. referantur, potest dubitari.

KYPHNAION.

206,

Schol. Aristoph. Plut. 925 : Βάττος Κυρήνην
ἔχτισεν ἐλθὼν ἀπὸ Θήρας τῆς χατὰ Κρήτην νήσου"

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

ὃν τιμήσαντες Λίόνες ἐχαρίσαντο αὐτῷ τὸ χάλλιστον
τῶν λα χάνων τὸ σίλφιον, xat ἐν νομίσματι αὐτὸν ἐχά-
ραξαν, τῇ μὲν βασιλείαν, τῇ δὲ σίλφιον παρὰ τῆς πόλεως

δεχόμενον, ὡς ᾿Αριστοτέλης ἐ ἐν τὴ Κυρηναίων πολιτεία...
Ἔνθεν καὶ ἣ παροιμία ἐπὶ τῶν διαφόρους xol ἐξόχους Ὁ ;
τιμὰς δεχομένων... Βάττος, 6 xal Ἀριστοτέλης, ἐν
Λιδύῃ Κυρήνην λεγομένην ἔχτισε χατὰ τὸν δοθέντα |

" ὦ M 9 / , A ev
αὐτῷ παρὰ τοῦ Ἀπόλλωνος χρησμόν" xo oi πολῖται
οἵ Κυρηναῖοι ς ἀνταπόδοσιν τῆς εὐεργεσίας βουλόμενον,

χαρίσασθαι τῷ βασιλεῖ, ἐποίησαν [ εἰκόνα, ὡς δὲ τινὲς :
heec interponit Aldina] δακτύλιον, ἐν ᾧ $ πόλις
αὐτῶν προσφέρει τῷ βασιλεῖ τὸ σίλφιον’ καὶ τὸ φύλλον :

δὲ αὐτοῦ xol 6 καρπὸς χαὶ ὃ καυλὸς xal ὃ ὀπὸς χαὶ ὁ

ἁπλῶς τὸ πᾶν αὐτοῦ πολλῆς τιμῆς ἄξιόν ἐστιν.
Cf. Suidas : Βάττου σίλφιον᾽ ἐπὶ τῶν σπα-

νίους τιμὰς λαμιανόντων᾽ ol γὰρ Κυρηναῖοι ἑνὶ τῶν —

Βάττων ἐξαίρετον ἔδοσαν τὸ σίλφιον χαὶ τοῦ νομίσμα-
τος ἐπὶ μὲν θατέρου Ἄμμωνα, ἐπὶ δὲ θατέρου σίλφιον

ἐτύπωσαν᾽" oi δὲ ἐπὶ Λιδύης ᾿Αμπελιῶται εἷς Δελφοὺς. -

ἀνέθεσαν καυλὸν σιλφίου. Hesych. : Ἄμμους, ὃ Ζεύς.
᾿Αοιστοτέλης. Apostol, V, 40; Arsenius 137; Bek-
ker. An. I, p. 224; Appendix Prov. I, 5x ibiq.

| Leutsch V. 7Arige De reb. Cyreneorum p. 3o

sqq.
207.

Pollux IX, 625 : Ἣν μέντοι, ὡς ᾿Αριστοτέλης φη-
σὶν, ἐν Κυρήνη καὶ τετραστάτηρον xal στα
ἡμιστάτηρον χρυσᾶ. νομίσματα. Cf. Pollux IX, 6o:
Ἣν δὲ οὐ δραχμὴ νόμισμα μόνον; ἀλλὰ καὶ πεντηχον--

τάδραχμον xol πεντάδραχμον παρὰ Κυρηναίοις, καὶ
τετράδραχμον ἐκαλεῖτο καὶ τρίδραχμον xal δίδραχμον. Ὁ
Apud Etym. M. p.33, 3 : Αἰθὴρ, παρὰ τὸ ἀεὶ |

θεῖν χυχλοφοριχκῶς, φησὶν ᾿Αριστοτέλης περὶ Κυρηναίων,
legendum Ap. περὶ οὐρανίων aut Ἀριστοτέλης ὃ Ku-
envatoc.
[208.]
[Aristot. Pol. VI, 2, τὸ : Πρὸς δὲ τὸ χκαταστάναι

cepisset ; impetu facto eos adortus profligavit, rerumque
potitus est. Imbecillum enim est omne quod discordat. ]

CYPRIORUM.
203.

Filii regis et fratres appellantur &voxzec , sorores et uxo-
res ἄνασσαι, Aristoteles in Cypriorum Rep.

[204.]

- [ Propter illatam ipsi contumeliam etiam eunuchus ille
Evagoram Cyprium adortus est. Nam propterea , quod
uxor ipsi ab illius filio adempta esset, eum interfecit , tan-
quam contumelia accepta. 1

205.

' Aristoteles dicit primum Achillem ad Patroclis rogum

pyrrhiche usum esse, quam saltationem . Cypriis Prylin

appellari ait. Pyrrichen vero nominatam esse a pyra illa
tive rogo. ;

CYRENJEORUM.

206.

Battus a 'Thera, qux insula e regione Crete sita est,
profectus Cyrenas condidit. Quem quum in honore Libyes
haberent, gratificati ei sunt pulcherrimum olerum, silphium,
atque imaginem Batti in nummo expresserunt altera manu

potestatem regiam , altera silphium ab urbe accipientem , -
ut Aristoteles tradit in Cyrenaeorum rep. Hinc etiam pro- |
verbium (Βάττου σίλφιον) de iis quibus eximii et insignes

honores habentur, usurpari solet. -

Ammon, i. e. Jupiter. Aristoteles, 3
207. κε

Erat etiam , ut Aristoteles tradit, Cyrenis quadristater et
stater et semistater, aurea numismata. A

[208.] v "
[Ad constituendam autem hanc democratiam ( sc. in qua.

xoci

i
l:

δ ' . -
i"

παύτην vh» δημοχρατίαν (sc. in qua omnes cives
jd reip. administrationis participes sint), xo τὸν δῇ -
μὸν ποιεῖν ἰσχυρὸν εἰώθασιν ol προεστῶτες τῷ ᾧ προσλαμ-
ῥάνειν ὡς πλείστους, χαὶ ποιεῖν πολίτας μὴ μόνον τοὺς
γνησίους. ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐξ ὁποτερουοῦν πολίτου, λέγω
δὲ οἷον πατρὸς ἢ μητρός" ἅπαν γὰρ οἰκεῖον τοῦτο τῷ
τοιούτῳ δήμῳ μᾶλλον. Εἰώθασι μὲν οὖν οἱ δημαγωγοὶ
κατασχευάζειν οὕτω * δεῖ μέντοι προσλαμόάνειν μέχρις
ἂν ὑπερτείνῃ τὸ πλῆθος τῶν γνωρίμων χαὶ τῶν μέσων,
χαὶ τούτου μὴ πέρα mpo6aívety * ὑπερθάλλοντες γὰρ
ἀταχτοτέραν τε ποιοῦσι τὴν πολιτείαν. καὶ τοὺς γνὼ-
ρίμους πρὸς τὸ χαλεπῶς ὑπομένειν τὴν δημοχρατίαν
παροξύνουσι μᾶλλον" ὅπερ συνέθδη τῆς στάσεως αἴτιον
v. γενέσθαι περὶ Κυρήνην᾽ ὀλίγον μὲν γὰρ πονηρὸν παρὸν
| ρᾶται᾽ πολὺ δὲ γινόμενον ἐν ὀφθαλμοῖς μᾶλλόν ἐστιν.
"Ext δὲ καὶ τὰ τοιαῦτα κατασχευάσματα χρήσιμα πρὸς
τὴν δημοχρατίαν τὴν τοιαύτην, οἷς Κλεισθένης τε Ἀθή-
νησιν ἐχρήσατο, βουλόμενος αὐξῆσαι τὴν δημοχρατίαν,
xal περὶ Κυρήνην οἱ τὸν δῆμον χαθιστάντες " φυλαί τε
γὰρ ἕτεραι ποιητέαι πλείους χαὶ φρατρίαι, καὶ τὰ τῶν
ἰδίων ἱερῶν συναχτέον εἰς ὀλίγα xo χοινὰ, xal πάντα
σοφιστέον, ὅπως ἂν ὅτι μάλιστα ἀναμιχθῶσι πάντες
ἀλλήλοις, αἱ δὲ συνήθειαι διαζευχθῶσιν αἵ πρότερον. ]
[KAPXHAONION.]

hi
209.

[Aristot. Pol. II, 8 : Πολιτεύεσθαι δὲ δοχοῦσι xo
Καρχηδόνιοι καλῶς, καὶ πολλὰ περιττῶς πρὸς τοὺς ἄλ-

CYRENJEORUM , CARTHAGINIENSIUM RESPUBLICA.

167
λους. μάλιστα δ᾽ ἔνια παραπλησίως τοῖς Λάχωσιν "
αὗται γὰρ αἵ πολιτεῖαι τρεῖς ἀλλήλαις τε σύνεγγύς πως
εἰσὶ, καὶ τῶν ἄλλων πολὺ διαφέρουσιν, ἥ τε Κρητιχὴ
xo ἣ Λακωνικὴ καὶ τρίτη τούτων f, τῶν Καρχηδονίων.
Καὶ πολλὰ τῶν τεταγμένων ἔχει παρ᾽ αὐτοῖς χαλῶς
σημεῖον δὲ πολιτείας συντεταγμένης τὸ τὸν δῆμον ἔχου-
σαν διαμένειν ἐν τῇ τάξει τῆς πολιτείας, καὶ μήτε στά-
σιν, ὅ τι καὶ ἀξιον εἰπεῖν, γεγενῆσθαι μήτε τύραννον.
(2) "ἔχει δὲ παραπλήσια τῇ Λαχωνιχῇ πολιτείᾳ τὰ μὲν
συσσίτια τῶν ἑταιριῶν τοῖς φιδιτίοις, τὴν δὲ τῶν Éxx-
τὸν χαὶ τεττάρων ἀρχὴν τοῖς ἐφόροις (πλὴν οὗ χεῖρον
ot μὲν ἐκ τῶν τυχόντων εἰσὶ, ταύτην δ᾽ αἱροῦνται τὴν
ἀρχὴν ἀριστίνδην), τοὺς δὲ βασιλεῖς καὶ τὴν γερου-
σίαν ἀνάλογον τοῖς ἐχεῖ βασιλεῦσι χαὶ “Ὑέρουσιν. Καὶ
βέλτιον ὁ δὲ τοὺς βασιλεῖς μήτε χατὰ τὸ αὐτὸ εἶναι γένος,
μήτε τοῦτο τὸ τυχὸν, εἰ δὲ διαφέρον, ἐχ τούτων αἱρετοὺς
μᾶλλον ἢ xa ἡλικίαν" μεγάλων γὰρ κύριοι χαθεστῶ-
τες) ἂν εὐτελεῖς ὦσι, μεγάλα βλάπτουσι xat ἔδλαψαν
ἤδη τὴν πόλιν τὴν τῶν Λακεδαιμονίων. (3) Τὰ μὲν οὖν
πλεῖστα τῶν ἐπιτιμηθέντων ἂν διὰ τὰς παρεχθάσεις
χοινὰ τυγχάνει πάσαις ὄντα ταῖς εἰρημέναις πολιτείαις"
τῶν δὲ πρὸς τὴν ὑπόθεσιν τῆς ἀριστοχρατίας καὶ τῆς πο-
λιτείας τὰ μὲν εἰς δῆμον ἐχχλίνει μᾶλλον, τὰ δ᾽ εἰς ὀλι-
γαρχίαν. “Τοῦ μὲν γὰρ τὰ μὲν προσάγειν, τὰ δὲ μὴ
προσάγειν πρὸς τὸν δῆμον ol βασιλεῖς XUptót μετὰ τῶν
γερόντων, ἂν ὁμογνωμονῶσι. πάντες " εἰ δὲ μὴ, χαὶ
τούτων ὃ δῆμος. Ἃ δ’ ἂν εἰσφέρωσιν οὗτοι, οὐ διαχοῦσαι
μόνον ἀποδιδόασι τῷ δήμῳ τὰ δόξαντα τοῖς ἄρχουσιν,

-. omnes cives reipublicze administrationis participes sint)
'et populum validum efficiendum, solent populi duces quam
plurimos asciscere non solum legitimos cives, sed etiam
nothos et ex alterutro parente cive procreatos, hoc est, ex
patre aut matre. Omne enim genus hoc hominum ad talem
democratiam magis aecommodatum est. Solent igitur
aemagogi haee excogitare et machinari : sed oportet assu-

|. mere usque eo, dum multitudo nobiles et medios superet ,

| — mec tamen ultra procedere convenit. Nam si modum supe-

|

|

rent, statum reipublico magis perturbant, magisque nobi-
—— les ira incendunt, quo minus statum popularem ferant :
quod Cyrenis causa fuit seditionis. Nam exiguum malum
non animadvertitur : idem si fiat majus, magis in oculos
— jneurrit, Preterea ad talem democratiam utilia sunt talia
ἢ commenta atque inventa, quibus Clisthenes Athenis usus
B — est, quum democratiam amplificare atque augere vellet , et

— ἢ qui Cyrenis democratiam constituerunt. Nam et alice

(o pluresque tribus et curie faciendze sunt; omnia denique

— artificia adhibenda sunt , ut quammaxime omnes inter se
| me permisceantur, pristinae autem consuetudines et societates
ο΄ disjungantur atque aboleantur. ]

[CARTHAGINIENSIUM.]
[209.]

E
-——

3.
d

. [Existimantur autem etiam Carthaginienses reipublicae
| 7 administrand:e ratione uti recta , et multis in rebus eximia
alque egregia , si cum aliis comparetur ; in nonnullis autem

Lacedeemoniorum reipublicc consimili. Hae enim tres respu-
blicce quum inter se quodammodo sint similes , tum ab aliis
longe differunt : Cretensis, inquam, et Laconica et tertia
Carthaginiensis. Multaque eorum , qux apud Carthaginien-
ses constituta sunt, preclare se habent. Argumento autem
est, hane rempublicam bene esse descriptam , quod quum
populum habeat rerum compotem , maneat in descriptione
et ordinatione reipublice , neque aut seditio unquam in eo
coorta sit, memoratu quidem illa digna, aut tyrannus
exstiterit. (2) Habet autem hac Laconica reipublicae si-
milia: primum sodalitiorum convivia, phiditiis; deinde -
centum et quattuor virüm imperium, ephororum potestati ,
et melius quidem institutum. 1Mli enim e vulgo sunt, hi
autem ad hoc imperium eliguntur, ut quisque virtute et
dignitate praestat. Postremo reges et senatum habet Lace-
domoniorum regibus et senatui respondentes. Et vero reges
quidem rectius creant, neque ex eodem perpetuo genere
neque ex quovis fortuna oblato ; sin praestans aliquod est,
ex eo reges electio, non :etas facit, Nam magnarum
rerum domini et compotes effecti , si sint vulgares homines
atque abjecti, magna damna inferunt, et magna jam in-
tulerunt Lacedomoniorum civitati. (3) Plurima igitur
eorum, quie reprehendi possunt propter declinationem ὃ
recta ratione reipublicee, communia huic fuerunt cum
aliis rebuspublicis , quas commemoravimus. Eorum autem,
quie optimatium principatum et politiam finem sibi propo-
situm habent, partim quidem ad populi potentiam, alia
vero ad paucorum dominatum magis declinant. Reges enim

108

: .
ἀλλὰ χύριοι χρίνειν εἰσὶ xat τῷ βουλομένῳ τοῖς εἰσφερο-
μένοις ἀντειπεῖν ἔξεστιν, ὅπερ ἐν ταῖς ἑτέραις πολιτείαις
οὐχ ἔστιν. (4) Τὸ δὲ τὰς πενταρχίας κυρίας οὔσας πολ-
λῶν xa μεγάλων ὑφ᾽ αὑτῶν αἱρετὰς εἶναι, xol τὴν τῶν
ἑχατὸν ταύτας αἱρεῖσθαι τὴν μεγίστην ἀρχὴν, ἔτι δὲ
ταύτας πλείονα ἄρχειν χρόνον τῶν ἄλλων (xe γὰρ
ἐξεληλυθότες ἄρχουσι xa μέλλοντες) ὀλιγαρχικὸν, τὸ
δ᾽ ἀμίσθους χαὶ μὴ χληρωτὰς, ἀριστοχρατιχὸν θετέον;
χαὶ εἴ τι τοιοῦτον ἕτερον, χαὶ τὸ τὰς δίκας ὑπὸ τῶν do-
χείων πάντων δικάζεσθαι πάσας, καὶ μὴ ἄλλας ὑπ᾽ ἀλ-
λων, καθάπερ ἐν Λακεδαίμονι. (5) Παρεχθαίνει δὲ τῆς
ἀριστοχρατίας ἣ τάξις τῶν Καρχηδονίων μάλιστα πρὸς
τὴν ὀλιγαρχίαν κατά τινα διάνοιαν, ἣ συνδοχεῖ τοῖς πολ-
Aoig* οὐ γὰρ μόνον ἀριστίνδην, ἀλλὰ χαὶ πλουτίνδην
οἴονται δεῖν αἱρεῖσθαι τοὺς ἄρχοντς" ἀδύνατον γὰρ
τὸν ἀποροῦντα χαλῶς ἄρχειν xoi σχολάζειν, Etmep οὖν
τὸ μὲν αἱρεῖσθαι πλουτίνδην ὀλιγαρχιχὸν, τὸ δὲ κατ᾽
ἀρετὴν ἀριστοχρατιχὸν, αὕτη τις ἂν εἴη τάξις τρίτη ,
xal ἥνπερ συντέταχται xai τοῖς Καρχηδονίοις τὰ περὶ
τὴν πολιτείαν " αἱροῦνται γὰρ εἰς δύο ταῦτα βλέποντες
xoi μάλιστα τὰς μέγιστας, τούς τε βὰσιλεῖς χαὶ τοὺς
στρατηγούς. (6) Δεῖ δὲ νομίζειν ἁμάρτημα νομοθέτου
τὴν παρέχθασιν εἶναι τῆς ἀριστοχρατίας ταύτην: ἐξ

ἀρχῆς γὰρ τοῦθ᾽ δρᾶν ἔστι τῶν ἀναγκαιοτάτων, ὅπως

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

οἵ βέλτιστοι δύνωνται σχολάζειν, καὶ μηδὲν ἀσχημονεῖν

μὴ μόνον ἄρχοντες, ἀλλὰ μηδ᾽ ἰδιωτεύοντες, Εἰ δὲ δεῖ, |
βλέπειν xo πρὸς εὐπορίαν χάριν σχολῆς, φαῦλον τὸ

τὰς μεγίστας ὠνητὰς εἶναι τῶν ἀρχῶν, τήν τε βασι-
λείαν καὶ τὴν στρατηγίαν" ἔντιμον γὰρ δνόμος οὗτος ποιεῖ
τὸν πλοῦτον μᾶλλον τῆς ἀρετῆς, χαὶ τὴν πόλιν ὅλην
φιλοχρήματον. (7) Ὅ τι δὲ ἂν ὑπολάδη τίμιον εἶναι τὸ
χύριον, ἀνάγχη χαὶ τὴν τῶν ἄλλων πολιτῶν δόξαν ἄχο-
λουθεῖν τούτοις " ὅπου δὲ μὴ μάλιστα ἀρετὴ τιμᾶται,
ταύτην οὖχ οἷόν τε εἶναι βεδαίως ἀριστοχρατιχὴν πο-

λιτείαν. ᾿Εθίζεσθαι δ᾽ εὔλογον κερδαίνειν τοὺς ὠνουμέ-

γους, ὅταν δαπανήσαντες ἄρχωσιν" ἄτοπον γὰρ, & πέ-
M “ἡ 2 ud δὲ ,

vis μὲν ὧν ἐπιειχὴς δὲ βουλήσεται χερδαίνειν, φαυλό-

τερος δ᾽ ὧν οὗ βουλήσεται δαπανήσας. Διὸ δεῖ τοὺς

δυναμένους ἀρισταρχεῖν, τούτους ἄρχειν. Βέλτιον δ᾽ εἰ

A - - M n e !
xol προεῖτο τὴν εὐπορίαν τῶν ἐπιεικῶν ὃ νομοθέτης,

ἀλλὰ ἀρχόντων γε ἐπιμελεῖσθαι τῆς σχολῆς. (8) Φαῦ-

λον δ᾽ ἂν δόξειεν εἶναι χαὶ τὸ πλείους ἀρχὰς τὸν αὐτὸν

ἄρχειν, ὅπερ εὐδοχιμεῖ παρὰ τοῖς Καρχηδονίοις" ἕν γὰρ

ὅφ᾽ ἑνὸς ἔργον ἄριστ᾽ ἀποτελεῖται. Δεῖ δ᾽ ὅπως γίνηται
τοῦθ᾽ δρᾶν τὸν νομοθέτην, καὶ μὴ προστάττειν τὸν αὐτὸν

αὐλεῖν καὶ σχυτοτομεῖν. “Ὥσθ᾽ ὅπου μὴ μιχρὰ πόλις,
πολιτιχώτερον πλείονας μετέχειν τῶν ἀρχῶν, xal δη-

μοτιχώτερον * χοινότερόν τε γὰρ, χαθάπερ εἴπομεν, χαὶ ὁ

cum senatoribus potestatem habent aliud ad populum defe-
rendi , aliud non deferendi, si quidem omnes inter se con-
senserint ; sin minus , penes populum arbitrium et potestas
est. Οὐδ autem hi afferunt ad populum, non modo renun-
tiant populo, ut audiat qua fuerint a principibus civitatis
decreta, verum etiam cuivis de populo contra ea que affe-
runtur, dicere licet : quod non fit in alteris rebuspublicis.
(4) Quod autem pentarchie, id est quinqueviratus, qui
sunt multarum magnarumque rerum compotes atque arbi-
tri, et a se ipsi leguntur, et centumvirüm magistratum, qui
amplissimus est , eligunt; praetereaque quod pentarchz,
seu qui pentarchiarum nomine magistratum gerunt, diutius
gerunt magistratum quam ceteri (nam et munere egressi
et egressuri magistratum quendam gerunt), hoc ad potenta.
tum paucorum pertinet. Quod autem sine mercede et sine
sortitione fiunt , hoc ad optimatium principatum pertinere
statuendum est, etsi quid simile aliud est, uti illud quod
lites et controversie omnes ab omnibus, qui magistratum
gerunt , disceptantur, non ali ab aliis, quemadmodum La-
cedeemone. (5) Deflectit autem maxime ab optimatium
principatu ad paucorum maxime potentatum Carthagi-
niensium reipublicae constitutio ex quadam opinione a mul-
tis probata. Non enim virtutem solum, verum etiam divitias
in eligendis magistratibus putant spectari oportere, Fieri
enim non posse arbitrantur ut is, cui desunt rei- familiaris
facultates, otio necessario fruatur et recte fungatur magi-
stratu. Si igitur magistratuum electio e censu facta ad pau-
corum potentatum pertinet; ex virtute vero, ad optima-
tium principatum : haec tertia fuerit reipublice admini-
strandze ratio ac descriptio qua Carthaginienses utuntur. In
eligendis enim. magistratibus , iisque maximis , regibus sci-
licet et imperatoribus, haec duosimul spectant. (6) ΗΘ au-
tem ab optimatum principatu declinatio latoris legis peccato

culpaque occidisse existimanda est. Nam statimab initio hoc
inprimis provideri debet , ut viri optimi otiari possint cum
aliqua dignitate, aut certe sine specie deformi atque indecorá;
idque non solum quamdiu publicam personam sustinent
magistratumque gerunt, verum etiam quum vitam privatam
degunt. Quodsi otii gratia etiam ad facultates et copias rei
familiaris attendendus animus est, summos magistratus
tamen , regnum et imperium bellicum, esse venales, ma-
lum est. Efficit enim hec lex, ut majore in pretio atque
honore sint divitioe, quam virtus , et ut tota civitas immo-
derato pecunic studio sit dedita. (7) Quidquid autem ho-
noratum principes civitatis existimarint, idem et reliquis
civibus tale videatur necesse est. Qua autem in republica
non maximo in bonore pretioque virtus est, heec respublica
ad stabilem optimatium principatum nullo modo perve-
nire potest. Consentaneum porro est eos, qui magistra-
tus emerunt, quum impensam fecerint in magistratum, as-

suescere quaestum facere. Omnium enim minime probabile -
est, si quidem pauper, sed tamen vir bonus, questus -
faciendi voluntatem habeat, hominem deteriorem, qui -
sumptum fecerit, lucrari nolle. Quapropter oportet eos, qui -
optime praeesse reipublicze possunt, hos praeesse. Proestabat — —
autem, etsiimpediendze virorum bonorum indigentiae nullam — —
curam legislator habuerit, at certe magistratuum otio consu-

lere ac prospicere. (8) Malum autem esse videtur etiam hoc,

eundem hominem plures magistratus gerere: quod quidem
apud Carthaginienses honorificum et gloriosum est. Nam -
unum opus ab uno optime perficitur. Oportet vero latorem

legis, ut hoc fiat , operam dare, non ut idem et tibia ca-

nat et sutoriam faciat, negotium dare. Itaque ubi non est. —
parva civitas, civilius est plures esse magistratuum parti- -
cipes , et magis populare. Nam quum hoc communius sif, -

quemadmodum diximus , tum unaquaque res et melius fit

yeh RARE II RT TW temm nene m emp rrr pc ym omm ym

/————— à MÀ τ

Ξε. Ἵ
*

de
ὼ
ture
᾿»
τὴν
"] L
^
-^
t

ciorum.

:
ἐπ s

CARTHAGINIENSIUM, AGRIGENTINORUM RÉSPUBLICJE. [69

᾿ χάλλιον ἕχαστον ἀποτελεῖται τῶν αὐτῶν χαὶ θᾶττον.

i Δῆλον δὲ τοῦτο ἐπὶ τῶν πολεμικῶν καὶ τῶν ναυτιχῶν *

ἐν τούτοις γὰρ ἀμφοτέροις διὰ πάντων ὡς εἰπεῖν διε-
χήλυθε τὸ ἄρχειν χαὶ τὸ ἄρχεσθαι. (9 (9) Ὀλιγαρχιχῆς
δ᾽ οὔσης τῆς πολιτείας, ἄριστα ἐχφεύγουσι τῷ πλουτεῖν
αἰεί τι τοῦ δήμου μέρος ἐχπέμποντες ἐπὶ τὰς πόλεις"

᾿ τούτῳ γὰρ ἰῶνται χαὶ ποιοῦσι μόνιμον τὴν πολιτείαν.
᾿ Ἀλλὰ τοῦτί ἐστι τύχης ἔργον" δεῖ δὲ ἀστασιάστους εἶναι᾽

διὰ τὸν νομοθέτην" νῦν δ᾽, ἂν ἀτυχία γένηταί τις, καὶ
τὸ πλῆθος ἀποστῇ τῶν donde, οὐδέν ἐστι φάρμα-
xov διὰ τῶν νόμων τῆς ἣσυχίας. V. Aristoteles de
Carthag. Rep. ed. K/uge. Vratisl. 1824. ]

[210.]

[Id. Pol. III, τ, 7: Ἔν Λαχεδαΐμονι τὰς τῶν συμ-
βολαίων διχάζει τῶν ἐφόρων ἄλλος ἄλλας, οἱ δὲ γέρον-

αὐτὸν δὲ τρόπον xo περὶ Καρχηδόνα" πάσας γὰρ ἀρχαί
τινες χρίνουσι τὰς δίχας (V. Kluge l.l. p. 159 sqq. )
HI, 5, 11: ( Τυρρηνοῖς xai Καρχηδονίοις) ἔστι
σύμῥολα πρὸς ἀλλήλους.

IV, 5, 11 : Ὅπου οὖν ἢ πολιτεία βλέπει εἴς τε
πλοῦτον χαὶ ἀρετὴν χαὶ δῆμον, οἷον ἐν Καρχηδόνι,
αὕτη ἀ Bean ἐστιν.

Υ δὲ (Ἐν ταῖς ἀριστοχρατίαις γίγνονται ai
Biden) ἐάν τις μέγας ἡ xai δυνάμενος ἔτι μείζων
εἶναι, ὥσπερ... ἐν Καρχηδόνι Ἄννων.

V, 10, 3 : (Μεταδάλλει τυραννὶς ) xat εἰς ἀριστο-
χρατίαν, ὥσπερ.. ἐν Καρχηδόνι.

V, 10,4 : ᾽ν πολλαῖς δὲ ὀλιγαρχίαις οὐχ ἔξεστι
χρηματίζεσθαι, ἀλλὰ νόμοι εἰσὶν οἱ χωλύοντες " ἐν

τες τὰς φονικὰς, ἑτέρα δ᾽ ἴσως ἀρχή τις ἑτέρας, τὸν

Καρχηδόνι δὲ δημοχρατουμένη ( ἀριστοχρ. Schneid.)
χρηματίζονται xat οὔπω μεταδεόλήχασιν. ( Vulgatam
Ont. tutatur- Gottl, in Excurs. III De Rep. Carth.
p- 481 sqq. Hilarius scribi voluit ΚΚαλχηδόνι.)

VI, 3, 5 : Τοιοῦτον δέ τινα τρόπον Καρχηδόνιοι
πολιτευόμενοι φίλον χέχτηνται τὸν δῆμον " ἀεὶ γάρ τι-
νας ἐχπέμποντες τοῦ δήμου πρὸς τὰς περιοιχίδας ποιοῦ-
σιν εὐπόρους.

VIT, 2, 6 : Ἔν ἐνίοις γὰρ καὶ νόμοι τινές εἰσι παρο-

΄ ξύνοντες πρὸς τὴν ἀρετὴν τοιαύτην (sc. τὴν πολεμικήν),

/, 2 J M Y 2 - , /
χαθάπερ ἐν Καρχηδόνι φασὶ τὸν ἐκ τῶν χρίχων xó-
σμον λαμβάνειν ὅσας ἂν στρατεύσωνται στρατείας. ]

AKPATANTINON.

211,

Pollux IV , 174 : ᾿Αριστοτέλης δὲ ἐν μὲν Ἀχρα-
γαντίνων πολιτεία προειπὼν ὡς ἐζημίουν πεν-
τήχοντα ( infra. τριάχοντα ) λίτρας, ἐπάγει" « Ἧ δὲ
λίτρα δύναται ὀδολὸν Αἰγιναῖον- » ἐν δὲ Ἵμεραίων
πολιτεία φησὶν ὡς οἱ Σιχελιῶται τοὺς μὲν δύο χαλ-
χοῦς ἑξᾶντα καλοῦσι" τὸν δὲ ἕνα οὐγχίαν, τοὺς δὲ τρεῖς
τριᾶντα, τοὺς δὲ ἕξ ἡμίλιτρον, τὸν δὲ ὀδολὸν λίτραν,
τὸν δὲ Κορίνθιον στατῆρα δεχάλιτρον, ὅτι δέχα ὀδολοὺς
δύναται.

Cf. Pollux IX, 8ο : Καὶ μὲν ἐν ᾿Αχραγαντίνων
πολιτεία φησὶν ᾿Αριστοτέλης ζημιοῦσθαί τινα τριάχοντα
λίτρας. δύνασθαι δὲ τὴν λίτραν ὀῤολὸν Alywatov: ἀλλὰ
μέντοι παρ᾽ αὐτῷ τὶς ἂν ἐν τῇ Ἱμεραίων πολιτεία χαὶ
ἄλλα εὕροι Σικελικῶν γομισμάτων ὀνόματα. οἷον οὐγ-

cis et nauticis. In his enim utrisque per omnes fere pervadit
imperandi jus et parendi necessitas. (9) Quum autem eorum
reipublicce administrand:e ratio sit oligarchica , optime ta-
men hoc incommodum effugiunt eo, quod semper aliquam
partem populi ditant in oppida emittentes. Hac enim re
medentur huic malo , et reipublicc statum stabiliunt. Sed
. hoc fortunc acceptum referendum est. At oportebat eos
ἃ seditione tutos esse consilio et opera latoris legis, non
aem fortunge. Nunc autem, si quid adversi acciderit ,
et paullo major numerus civium imperio subjectorum defe-
. cerit ac discordarit, nullum est in legibus tranquillitatis et
— quietis relinendze prasidium. ]

Hia [210.]

[ Lacedoemone lites de rebus contractis dirimunt ephoro-
rum alii alias ; senatores autem judicia de parricidiis exer-
cent, alius porro aliquis magistratus fortassis alia. Idem-
que fit Carthagine; certi enim magistratus rebus omnibus
. judicandis praesunt.

5 Tuscis et Carthaginiensibus sunt inter se pacta commer-

.. Ubi reipublice administranda ratio spectat ad divitias et
Aa virtutem et ad populum , ut Carthagine , hzec aristocra-
— ie convenit.

In aristocratiis seditiones exsistunt... si quis magnus sit ,

5

ἃ singulis et citius. Licet autem hoc cernere in rebus belli-

et qui major etiam fieri possit sicut ... Hanno Carthagine.

Tyrannis mutatur etiam in aristocratiam sicut ... Car-
Lhagine.

]n multis oligarchiis non licet qucstum facere e magi-
stratibus, sed leges sunt quie vetent. Carthagine vero, quae
civitas populariter administratur, quaestum faciunt, necdum
tamen reipublice statum mutaverunt.

Simili modo Carthaginienses remp. administrantes po-
puli benevolentiam colligunt. Semper enim aliquos de plebe
in urbes adjacentes ditioni ipsorum et subjectas mittentes
locupletant.

Apud quosdam etiam leges quaedam sunt ad hanc ( belli-
cam) virtutem excitantes, quemadmodum Carthagine aiunt
annulorum ornatum cuique pro numero bellorum , quibus
interfuerit, concedi.]

AGRIGENTINORUM.

211.

Aristoteles in Agrigentinorum rep., praefatus quod. quin-
quaginta litris mulctarentur, addit : « Litra vero obolum
adazquat /Egineticum. » In Himerensium vero rep. dicit :
« Siculi duos chaleos sextantem vocant , unum chalcum
unciam, tres chalcos £rientem, sex vero semilitrum ,
obolum autem li/ram: porro staterem Corinthium vocant
decalitrum , quia decem obolos valet. »

4

170
χίαν, ὅπερ δύναται χαλχοῦν ἕνα. χαὶ ἑξᾶντα, ὅπερ ἐστὶ
δύο pa καὶ τριξᾶντα,, ὅπερ τρεῖς, xol ἡμίλιτρον,
ὅπερ ἕξ, xal λίτραν, ἣν εἶναι ὀδολόν" τὸ μέντοι δεχάλι-
cov δύνασθαι μὲν δέχα ὀῤολοὺς, εἶναι δὲ στατῆρα
Κορίνθιον. Pro ξξᾶντα et τριξᾶντα libri £& τάλαντα et
τρία τάλαντα. Cf. Bentley De pecunia Sicula in
Opusc. p. 416 sqq.; Müller. Dor. II, p. 214 sqq.;
AEginet. p. 9r.

212.

Pollux IX, 87 : Τὸ μέντοι. Σιχελιχὸν τάλαντον
ἐλάχιστον T ἴσχυεν * τὸ μὲν ἀρχαῖον, ὡς Ἀριστοτέλης
λέγει. τέτταρας χαὶ εἴχοσι τοὺς γούμμους" τὸ δὲ ὕστε-
ρον, δυοχαίδεχα * δύνασθαι δὲ τὸν νοῦμμον τρία ἥμιω-
θόλια. Cf, Boeckh. OEcon. Athen. I, p. 17. Wurm
De ponder. num. rationibus p. Ἂς 136.

[213.]
[ Aristot, Pol. V, 8,4 :
sc. ad tyrannidem evasit, ]

214.
Diogen. Laert. VIII, 63 : Φησὶ δ᾽ αὐτὸν (᾿᾽ἔμπε-
δοχλέα ) xoà ᾿Αριστοτέλης ἐλεύθερον γεγονέναι xal πά-
3.7. 3433/7 y Y L 5. 0m n
c"; ἀρχῆς ἀλλότριον, εἴγε τὴν βασιλείαν αὐτῷ διδομέ-
7 , - 7 E s n
νὴν παρητήσατο, χαθάπερ Ξιάνθος ( fr. 30) ἐν τοῖς περὶ
αὐτοῦ λέγει, τὴν λιτότητα δηλονότι πλείων ἀγαπή-

σας. Cf. Eudoc. p. 107.

Φάλαρις £x τῶν τιμῶν

215.
Idem VIII, 74 : Περὶ τῶν ἐτῶν ᾿Εμπεδοχλοῦς
᾿Αριστοτέλης διαφέρεται" φησὶ γὰρ ἐχεῖνος ξ΄ ἐτῶν αὖ-
τὸν τελευτῆσαι. Eadem ex Apollodoro (fr. 87) re-

petit VIIT, 53. Vide Karsten. Empedoclis Fragm.

p- 9 et 45; Clinton ad Ol. 84, 1. Ceterum rectius
fortasse haec ex libro De poetis petita esse dixeris.

IMEPAIQN.

Vide Remp. Agrigentinorum , fr. 211.

' ARISTOTELIS FRAGMENTA.

ΓΕΛΩΩΝ,

σις bd rfe

Schol. Pindar. Pyth. I, 89: Φησὶ γάρ που καὶ,
᾿Αριστοτέλης ἐν τῇ ΤΓελώων πολιτείᾳ, Γέλωνα τὸν τοῦ 2
Ἱέρωνος ἀδελφὸν ὑδέρῳ νοσήματι τὸν βίον τελευτῆσαι,, |
αὐτὸν δὲ τὸν “Ἱέρωνα, ἐ ἐν τῇ τῶν Συραχουσίων πολιτεία, Ὁ
δυσουρίᾳ eei yox. Cf. Plutarch. De Pyth. orac. 9
p. 403, C : Γέλων μὲν ὑδροπιῶν, Jépow δὲ λιθιῶν ἐτυ--
ράννευσεν. Diodor. XI, 38, 3, ὑπὸ ἀρρωστίας συνε- B!
χόμενος ( Γέλων ). V. Boeckh. ad Pindari 1.1, ^ 9

[217.]
| Aristot. Pol. V, το, Á s CES EF Da εἰς τὴν Κλεάν. n
ὅρου (τυραννίδα ἣ ὀλιγαρχία μετέθαλε). 43

XYPAKOYXION.

2.18.

Pollux VI, 16, de Pollide Argivo, Syracusino-
rum rege. Vide fragm. 95 not.
219. |
Photius Lex. : Καλλιχύριοι, ol ἀντὶ τῶν γεω-
μόρων ἐν Συραχούσαις γενόμενοι πολλοί τινες τὸ πλῇ-
θος... (V. Timzei fr. 56. ) ... ᾿Ωνομάσθησαν δὲ ἀπὸ
τοῦ εἰς ταὐτὸ συνελθεῖν παντοδαποὶ ὄντες, ὡς Ἄριστο-.
τέλης ἐν Συραχουσίων πολιτείᾳ, ὅμοιοι τοῖς παρὰ Λα-
χεδαιμονίοις εἵλωσι, xal παρὰ Guicidit πενέσταις,.
χαὶ παρὰ Κρησὶ χλαρώταις. [Koi παροιμία " Καλλι-.
κυρίων πλείους. Τοῦτο ἐλέ έγετο, εἴ προ πλῆθος
ἤθελον ἐ ἐμφῆναι: οἱ γὰρ Καλλιχύριοι δοῦλοι ἦσαν, πλείους. ἣ
τῶν χυρίων αὐτῶν, ὥστε καὶ αὐτοὺς ἐξέδαλον. Heec
addit Suidas s. v. ] 4
Cf. Photius v. Κιλλικύριοι (quae vocis forma
prerferenda ) : "Ev Συραχόσσαις τινὲς ἐχλήθησαν ol
ἀντὶ τῶν γεωμόρων μέρος χαταλαθόντες τοῦ πολι-
τεύματος, οἷον εἵλωτες χαὶ πενέσται τινές. Hesych. cui
οἱ χιλλικ. sunt οἱ ἐπεισελθόντες γεωμόροις. Zenob,

212.

Siculum talentum quam minimum valuit ; vetus quidem,
ul Aristoteles tradit, viginti quattuor nummos, posterius
vero duodecim : valere autem nummum tria semiobolia.

213.
[ Phalaris ex honoribus summis ad tyrannidem evasit. ]
214.

Fuisse vero Empedoclem inprimis liberum atque ab omni
imperandi fastu remotissimum Aristoteles tradit, siquidem
et regnum quum ipsi offerretur, constanter renuit ( sicuti
Xanthus in libro de eo tradit), frugalitatem scilicet regum
deliciis praeferens.

215.

De annis Empedoclis Aristoteles dissentit (a Favorino,
qui 77 annos natum obiisse dixit). Is enim sexaginta
annos natum obiisse ait.

*

GELOORUM.
21C.

Aristoteles in Geloorum rep. alicubi dieit Gelonem Hiero
nis fratrem hydrope mortuum esse; Hieronem vero idem ii
Syracusanorum rep. refert urinze difficultate laborasse. -

[217.]
[Gelz in Cleandri tyrannidem oligarchia versa est] -

SYRACUSANORUM.

219.

Cillicyrii dicti inde sunt quod eodem con(luxerunt homi:

nes ex omni genere mixti , ut Aristoteles ait in S yracusano

rum rep., similes Helotibus Lacedaemoniorum , Penes h
Thessalorum , Clarotis Cretensium.

E
" ,

3

[3

E AGRIGENTINORUM, GELOORUM, SYRACUSANORUM RESPUBLIC/JE.

ay, 54; Favorin. v. Καλλικ.; Etym. Gudian. p. 165;
E Herodotus VII, 155; Eustath. Il. p. 295, 31, n
librariorum errorem notat Ruhnken. ad Tim:ei
" Lex. p. 214; Wesseling. ad Diodor. tom. IT, p. 549;
Welcker. Prolegg. ad Theogn. p. 19 ; Müller. Dor.
ur p. 01 sqq.; Hermann. Zntiqq. δ 19.

[220.]

[Aristot. Pol. V, 3, 1 : l'(vovzat μὲν οὖν αἱ στά-

σεις οὐ περὶ μιχρῶν, ἀλλ᾽ ἐχ μικρῶν " στασιάζουσι δὲ
| περὶ μεγάλων. Μάλιστα δὲ xal ai μιχραὶ ἰσχύουσιν,
ὅταν ἐν τοῖς χυρίοις γένωνται" οἷον συνέθη καὶ ἐν
᾿ Συραχούσαις ἐν τοῖς ἀρχαίοις χρόνοις" μετέδαλε γὰρ

/ 2 , / £ 2 -
4 πολιτεία &x δύο νεανίσχων στασιασάντων, ἐν ταῖς:

ἀρχαῖς ὄντων, περὶ ἐρωτικὴν αἰτίαν * θατέρου γὰρ ἀπο-
δημοῦντος, ἑταῖρος àv τις (ἅτερος ἑταῖρος ὧν Coray. )
τὸν ἐρώμενον αὐτοῦ ὑπεποιήσατο" πάλιν δὲ ἐχεῖνος
τούτῳ χαλεπήνας τὴν γυναῖχα αὐτοῦ ἀνέπεισεν ὡς αὖ-

τὸν ἐλθεῖν" ὅθεν προσλαμόάνοντες τοὺς ἐν τῷ πολιτεύ--.

ματι διεστασίασαν πάντας. 7
— Narrat etiam Plutarchus Precept. Pol.c. 32, 17,
- p. 1006. Remad turbas contra Geomoros a plebe
- excitatas refert Heyn. Opusc. II, p. 257. De My-
: - letidis, quorum Thucydides (VI, 5) mentionem
- injicit, cogitavit Arnold, GescA., e. Syracus, p. 3o.
] e. Goeller. De situ Syr. p. 10.

h [221.]
" [Id; ib. V, 2, 6 : Ἐν Συραχούσαις πρὸ τῆς Γέλω-
: νὸς τυραννίδος ( ἣ δημοχρατία χαχῶς πολιτευομένων
| διεφθάρη Ἀ
-. V, 10, 3 : (Μεταδάλλει) xo. εἰς δημοχρατίαν ( ἣ
τυραννὶς), ὥσπερ ἣ τοῦ Γέλωνος ἐν Συραχούσαις.
—. V, 8, 19 : ( Φθείρεται ἣ τυραννὶς) ὅταν οἵ μετέ-

71

χοντες στασιάζωσιν, ὥσπερ ἣ τῶν περὶ Γέλωνα, καὶ
νῦν ἣ τῶν περὶ Διονύσιον" ἣ μὲν Γέλωνος, Θρασυθού-
λου, τοῦ Ἱέρωνος ἀδελφοῦ, τὸν υἱὸν τοῦ Γέλωνος. δη--
μαγωγοῦντος χαὶ πρὸς ἡδονὰς 6 ὁρμῶντος, ἵν᾽ αὐτὸς ἄρχη,
τῶν δ᾽ οἰχείων συστησάντων, ἵνα μὴ τυραννὶς ὅλως
χαταλυθῇ, ἀλλὰ Θρασύφουλος οἵ δὲ συστάντες αὐτῶν
ὡς χαιρὸν ἔχοντες, ἐξέθδαλον ἅπαντας αὐτούς. Διονύσιον
δὲ Δίων στρατεύσας, χηδεστὴς ὦν, καὶ προσλαύὼν τὸν
δῆμον, ἐχεῖνον ἐκδαλὼν διεφθάρη.
» €

v, 9; 23 : ἔτη δ᾽ οὐδ᾽ αὕτη ( sc. ἧ περὶ Ἱέρωνα
καὶ Γέλωνα τυραννίς ) πολλὰ διέμεινεν, ἀλλὰ τὰ σύμ.--
παντα δυοῖν δέοντα εἴχοσι. Γέλων μὲν γὰρ ἑπτὰ τυ-
ραννεύσας, τῷ ὀγδόῳ τὸν βίον ἐτελεύτησε" δέκα δ᾽ Ἵέ-
ρων, Θρασύδουλος δὲ τῷ ἑνδεκάτῳ μηνὶ ἐξέπεσεν.

V, 9, 3 : Inter ea, quibus tyranni securitati
sue consulere student, est etiam τὸ μὴ λανθάνειν
πειρᾶσθαι ὅ ὅσα τυγχάνει τις λέγων Ὗ πράττων τῶν ἀρ-
χομένων, ἀλλ᾽ εἶναι χατασχόπους, οἷον περὶ Συραχού-
σας ai ποταγωγίθες χαλουμέναι xal τοὺς ὠταχουστὰς
ἐξέπεμψεν Ἱέρων, ὅπου τις εἴη συνουσία xat σύλλογος. ]

De Hieronis infirmitate v. fr. 216.

[222.]

[ Id. ib. V, 8, 18 : Καὶ Συραχούσιοι κατὰ τὸν χρό-
vov, ὃν ἐπολιτεύοντο καλῶς, ( πλείστας χατέλυσαν vu-
ραννίδας ).

V, 3,6 : "Ev Συραχούσαις ὃ δῆμος αἴτιος γενόμενος
τῆς νίκης τοῦ πολέμου τοῦ πρὸς Ἀθηναίους, ἐχ πολιτείας
εἰς δημοχρατίαν μετέδαλεν.

Υ,8,. 4 : Διονύσιος ἐν Συραχούσαις,. ix δημαγω-
γίας ad tyrannidem pervenit.

V, 5, 6 : Γίγνονται δὲ μεταδολαὶ τῆς ὀλιγαρχίας
xoi ὅταν ἀναλώσωσι τὰ ἴδια ζῶντες ἀσελγῶς" xal γὰρ
οἵ τοιοῦτοι χαινοτομεῖν ζητοῦσι, χαὶ ἢ τυραννίδι ἐπιτί-

[220.]
- [ Oriuntur seditiones non de parvis rebus, sed ex parvis :
- dissident enim homines de rebus magnis. Maxime tamen
- acres sunt etiam parvae, quum in iis, in quorum modera-
lione respublica vertitur, exsistunt : cu folo resolim acci-
- dit et Syracusis. Mutata enim est reipublicae forma ex duobus
| ES ues magistratus gerentibus, quum inter eos ex amori-
us dissensio orta esset. Altero enim absente quidam ejus
: - sodalis puerum , ejus delicias, ad se pellexerat; ille autem
E huic iratus, contra ejus uxorem induxerat ut ad
vehiret : ex quo, ad antis sibi qui; in republica versa-
r' omnes cives ad seditionem concitarunt. ]
(221.]
— [Syracusis ante Gelonis tyrannidem (democratia male
ministrat funditus oppressa est ).
. In democeratiam quoque ( tyrannis) mutatur, quemad-
gets Syracusana Gelonis.
. Evertitur tyrannis... per sociorum seditionem , ut Gelo-
is et nuper Dionysii. Nam Gelonis quidem iyritióda eo

3

B: est, quod" Thrasybulus, Hieronis frater, Gelonis

demagogorum more blanditiis deliniebat et ad volu-
| tes incitabat, ut ipse imperaret : necessarii autem ita res

composuerant, ut ne tyrannis funditus everteretur, sed solus
Thrasybulus : cives vero et populus occasionem nacti, coi-
tione facta, eos omnes exegerunt. Dionysium autem Dion ,
ejus affinis, coacta militum manu et populo sibi adjuncto ,
tyrannide dejecit , et ipse interfectus est.

Hieronis et Gelonis tyrannis annos haud multos stabilis
permansit : sed anni sunt omnino decem et octo. Nam
Gelo quum annos septem tyrannidem obtinuisset, octavo ex-
cessit e vita; Hiero decimo anno; Thrasybulus undecimo
mense exactus est.

Operam dant tyranni ut, quid subjectorum quisque di-
cat et agat, non ignoretur et exploratores habeant, quales
erantSyracusis, quc Potagogides appellabantur, et Otacustze
sive auscultatores, quos Hiero submittebat, ubicumque ci-
vium coetus et conventus erat. ]

[222.]

[ Syracusii quo tempore bene administrabantur ( pluri-
mas everterunt tyrannides ).

Syracusis, quum in populo causa victoriz belli cum Athe-
niensibus gesti constitisset, politia in democratiam mutata est,

Dionysius Syracusis ex demagogo tyrannus evasit.

Fiunt oligarchie conversiones etiam, quum pauci, qui

ARISTOTELIS

θενται αὐτοὶ, ἢ κατασχευάζουσιν ἕτερον, ὥσπερ Ἵππα-
givoc Διονύσιον ἐν Συραχούσαις.

V, 4, 6 : Διονύσιος χατηγορῶν Δαφναίου καὶ τῶν
πλουσίων ἠξιώθη τῆς τυραννίδος, διὰ τὴν ἔχθραν πιστευ-
θεὶς ὡς δημοτιχὸς ὦν.

III, 10, τὸ : Δεῖ γὰρ αὐτὸν μὲν ( se. τὸν μέλλοντα
βασιλεύειν) ἔ ἔχειν ἰσχὺν, εἶναι δὲ τοσαύτην τὴν ἰσχὺν,
ὥστε ἑκάστου μὲν xal ἑνὸς xoi συμπλειόνων χρείττω,
τοῦ δὲ πλήθους ἥττω, χαθάπερ οἵ τ᾽ ἀρχαῖοι τὰς φύλα-
xac ἐδίδοσαν, ὅτε καθισταῖέν τινα τῆς πόλεως ὃν ἐχά--
λουν αἰσυμνήτην ἢ τύραννον, xo Διονυσίῳ τις, ὅτ᾽ ἤτει
τοὺς φύλακας, συνεθούλευςε τοῖς Συραχουσίοις διδόναι
τοσούτους τοὺς φύλαχας.

V, 9, 5: Ad ea, quibus UNS tuentur
Miri, pertinet etiam 4 εἰσφορὰ τῶν τελῶν, οἷον
ἐν Συραχούσαις" ἐν πέντε γὰρ ἔτεσιν ἐπὶ Aun ἰδ
τὴν οὐσίαν ἅπασαν εἰσενηνοχέναι συνέδαινεν. Similiter
Cypselus ap. Aristot, OEcon. II, c. 2.

ρα ᾿Ἐπιστήμη δ᾽ ἂν εἴη xat δεσποτιχὴ χαὶ δου-
λική" δουλικὴ μὲν, οἵαν περ ὃ ἐν Συρακούσαις ἐπαί-
δευεν" ἐχεῖ γὰρ λαμόάνων τις μισθὸν ἐδίδασχε τὰ ἐγ-
χύχλια διαχονήματα τοὺς παῖδας.

I, 4, 7 : "Ev Σικελία δέ τις τεθέντος παρ᾽ αὐτῷ
νομίσματος συνεπρίατο πάντα τὸν σίδηρον ἐκ τῶν σι-
δηρείων, μετὰ δὲ ταῦτα ὡς ἀφίκοντο Ex τῶν ἐμπορίων
οἵ ἔμποροι, ἐπώλει μόνος, οὗ πολλὴν ποιήσας ὑπερόο-
λὴν τῆς τιμῆς, ἀλλ᾽ ὅμως ἐπὶ τοῖς πεντήκοντα ταλάν-
τοις ἐπέλαδεν ἑκατόν. Τοῦτο μὲν οὖν ὃ Διονύσιος ai-
σθόμενος τὰ μὲν χρήματα ἐχέλευσεν ἐκχομίσασθαι, μὴ

172

FRAGMENTA.

y , *5 * , : τ
μέντοι γ᾽ ἔτι μένειν ἐν Συραχούσαις, ὡς πόρους εὑρί- -

Gxoyta τοῖς αὐτοῦ πράγμασιν ἀσυμφόρους. ]
223,

Athenzus X, p. 435, E: Ἀριστοτέλης "ive Συρα-

χουσίων πολιτείᾳ, καὶ συνεχῶς φησὶν αὐτὸν (sc. Διο-

νύσιον τὸν νεώτερον ) ἔσθ᾽ ὅτε ἐπὶ ἡμέρας ἐνενήχοντα
μεθύειν - διὸ xol ἀμόλυωπότερον γενέσθαι τὰς ὄψεις. ἡ

Cf, Plutarch. Dion. c. 7.

Aristot. Pol. V, 8, 14 : Καὶ Διονυσίῳ τῷ ὑστέρῳ,
Δίων ἐπέθετο διὰ τὸ καταφρονεῖν, δρῶν τούς τε πολίτας
οὕτως ἔχοντας xal αὐτὸν αἰεὶ. μεθύοντα. Cf. Δ απ. :

VI, 125 Justin, XXI, 2.
[224.]

( Aristot. Pol. V, 8, 17 : ᾿Ἐχεῖνος γὰρ (sc. 6 Δίων) i
μετ᾽ ὀλίγων ἐστράτευσεν ἐπὶ Διονύσιον, οὕτως ἔχειν

φάσχων, ὡς, ὅπουπερ ἂν δύνηται προελθεῖν, ἱχανὸν
αὐτῷ τοσοῦτον μετασχεῖν τῆς πράξεως, οἷον εἰ μικρὸν
ἐπιθάντα τῆς γῆς εὐθὺς συμόαίη τελευτῆσαι, τοῦτον
χαλῶς ἔχειν αὐτῷ τὸν θάνατον... De Dione cf. V, 8,
o [fro .).
ν᾽ 2, II: Συραχούσιοι μετὰ τὰ τυραννιχὰ τοὺς
£vouc xal τοὺς μισθοφόρους πολίτας ποιησάμενοι ἐστα-
σίασαν xal εἰς μά χὴν ἦλθον.

[AEONTINQON.]
[235]

[Aristot. Pol. V, το, 4 : Ἐν Λεοντίνοις eic τὴν Ha--
ναιτίου τυραννίδα ( ἣ ὀλιγαρχία μετέδαλε)).

rempublicam moderantur, patrimonia consumpserunt intem-
peranter vivendo. Etenim tales homines rebus novis student,
et aut ipsi tyrannidem occupant, aut alium tyrannum
parant, quemadmodum Hipparinus Dionysium Syracusis.

Dionysius , quum Daphneum et ceteros locupletes accu-
sasset , dignustyrannide existimatus est, propter inimicitias
cum illis susceptas fidem apud populum consecutus , quasi
popularis esset.

Oportet enim ei ( regi ) vim quidem prsesto esse, sed ta-
lem, ut validior sit quam singuli et unus et complures,
imbecillior tamen quam universa multitudo. Quod faciebant
olim , si quem civitatis /Esymnetem , quemadmodum appel-
labant, aut tyrannum creabant : item Syracusanis Dionysio
custodes petenti tot numero quidam ut darent , suadebat.

Ad ea, quibus tyrannidem tuentur tyranni, pertinet
etiam tributorum exactio , ut Syracusis, ubi tyrannidem ob-
tinente Dionysio omnes opes civium quinque annorum spa-
tio tributi nomine collatee fuerunt.

Scientia esse videtur et servilis et herilis : servilis quidem,
qualis ea, quam ille Syracusanus tradebat. Illic enim quidam
mercedeaccepta pueros usitata et vulgaria ministeria docebat.

In Sicilia quidam numis apud se depositis ferrum
omne ex ferrariis officinis coemit. Postea , ubi ex emporiis
convenerunt mercatores, ferrum omne solus vendebat,
non ita immoderate aucto pretio : verumtamen talentis
quinquaginta expensis, centum lucri fecit. Quod quum au-
disset Dionysius, pecunie quidem secum exportando ei

bus haud accommodatas. ]
223. :

Aristoteles in Syracusanorum rep. Dionysium juniorem
nonnunquam per nonaginta continuos dies ebrium fuisse
scribit; eoque etiam hebetatum illi oculorum usum.

In Dionysium posteriorem Dion propter contemptum
invasit, quum et cives ita affectos et ipsum semper esse
ebrium videret.

[224.3

[Ille ( Dion) enim cum parva manu adversus Dionysium
se contulit, quum hoc animo se esse diceret , ut quocumque
progredi daretur, eatenus actionem susceptam perducere
satis esset habiturus , hoc est , praeclaram eam mortem noi
recusaturus vel si stati sibi mori accideret, modo terrai k
illius ad breve tempus attigisset. j

Syracusani post exactos tyrannos , peregrinis et mercena-
riis militibus civibus factis, dissenserunt inter se, donec ad
pugnam ventum est.]

[LEONTINORUM.] B
[225. ^ d

[Apud Leontinos in Panwtii tyrannidem ( oligarchi
versa est ). EU

- n
potestatem fecit, verum Syracusis eum excedere jussit , Ὁ

d

tanquam qui vias pecunie faciendz reperisset suis rationi- -

ἣν *

V, 8, 4 : Παναίτιος δ᾽ ἐν Λεοντίνοις.. ἐκ δημαγω-
— γίας ad tyrannidem evasit. ]

[KATANAION. ]
[226.]

[ Aristot. Pol, IV, 9, τὸ : Charondas, similiter
. atque Solon et Lycurgus, ἦν τῶν μέσων πολιτῶν.

"vais χαὶ ταῖς Χαλχιδικαῖς πόλεσι ταῖς περὶ Ἰταλίαν
χαὶ Σιχελίαν (sc. νομοθέτης ἦν). Ib. ait nonnullos
narrare Charondam discipulum Zaleuci fuisse,

- Hi, 9, 8 : Χαρώνδου δ᾽ ἴδιον μὲν οὐδέν ἐστι πλὴν
᾿ αἵ δίχαι τῶν ψευδομαρτυριῶν (πρῶτος γὰρ ἐποίησε
τὴν ἐπίσχηψιν), τῇ δ᾽ ἀχριδείᾳ τῶν νόμων ἐστὶ γλαφυ-
ρώτερος xal τῶν νῦν νομοθετῶν. Ceterum hic locus
haud dubie spurius est. V. Goettling. Stahr. ad h. 1.
L, 1, 6 : Ἡ μὲν οὖν εἰς πᾶσαν ἡμέραν συνεστηχυῖα
χοινωνία χατὰ φύσιν οἶκός ἐστιν, οὺς Χαρώνδας μὲν
χαλεῖ ὁμοσιπύους, ᾿Κπιμενίδης δὲ ὃ Κρὴς δμοχάπνους.
VI, 10, 6 : "Ext δ᾽ ὅσα προφάσεως χάριν ἐν ταῖς
πολιτείαις σοφίζονται πρὸς τὸν δῆμον πέντε τὸν ἀριθμὸν,
“περὶ ἐχχλησίαν, περὶ τὰς ἀρχὰς, περὶ δικαστήρια,
^ περὶ ὅπλισιν, περὶ γυμνασίαν... Περὶ τὰ δικαστήρια
τοῖς μὲν εὐπόροις εἰναι ζημίαν ἃ ἂν μὴ δικάζωσι, τοῖς
δ᾽ ἀ ἀπόροις ἄδειαν, ἢ ἢ τοῖς μὲν μεγάλην, τοῖς δὲ μιχρὰν,
ὥσπερ ἐν τοῖς Χαρώνδου νόμοις.

[ ZATKAAION. ]
[227.]
[ Idem ib. V, 2, 11 : Ζαγχλαῖοι δὲ Σαμίους ὕποδε--

Edu.evot ἐξέπέσον xai αὐτοί. V. s tsrti VI, 23.]

SYRACUSANORUM, RHEGINORUM, LOCRORUM RESPUBLIC.F.

IE, 5: Χαρώνδας 6 ΚΚαταναῖος τοῖς αὑτοῦ Tol

173
( PHTINON. )
[2258.]

[Idem ib. V, το, ἡ : Ἔν Ῥηγίῳ εἰς τὴν Ἄναξι-
λάου ( τυραννίδα ἣ ὀλιγαρχία μετέδαλε ). ]

De Androdamante Rhegino Chalcidensium in
Thracia legislatore v. fr. 159.

ἘΣ 228 a.

Pollux V, 73 : ᾿λναξίλας ὃ Ῥηγῖνος, οὔσης ( ὡς
᾿Αριστοτέλης φησίν) τῆς Σιχελίας τέως ἀγόνου λαγῶν,
6 δὲ εἰσαγαγών τε xal θρέψας, δμοῦ δὲ καὶ Ὀλύμπια
νικήσας ἀπήνη, τῷ νομίσματι τῶν Ῥηγίνων ἐνετύπω-
σεν ἀπήνην xal λαγών.

AOKPON.
229.
Polyb. XII, 8,2 : Φησὶ γὰρ (Τίμαιος fr. 70)

αὐτὸν (τὸν Ἀριστοτέλη) εἶναι θρασὺν, εὐχερῆ, monet
πρὸς δὲ τούτοις χατατετολμηχέναι τῆς τῶν Λοχρῶν πό-
λεως, εἰπόντα τὴν ἀποικίαν αὐτῶν εἶναι δραπετῶν οἶχε-
τῶν, μοιχῶν, ἀνδραποδιστῶν.

Falsum esse Aristotelem Tim:zeus probare studet
tum ex iis quz Locrenses Gracis ipsi documenta
monstrassent ( Polyb. XII, 9, 3 sq. add. cap. 5, 7
ex Athenzo ), tum ex iis quz Locrenses Itali: ipsi
narrassent (9, 5. 10, 7 ). Quibus alia quaedam
adduntur, unde appareat, quam veri absimilis sit
Aristotelis sententia (c. 6 ). At hzc nullius esse
momenti , in reliquis autem fidem et sinceritatem
Timzei suspectam esse ostendit Polybius ll. ll., qui

Paneetius apud Leontinos ex demagogo tyrannus factus
ἥ est. ]

[CATANJEORUM.]
[226.]

— [Charondas similiter atque Solon et Lycurgus de medio-
crium civium grege fuit. ;
Charondas Catan:eus suis civibus et aliis Chalcidicis per
* jtaliam et Siciliam civitatibus legum lator fuit.
— A Charondze legum nihil proprium est , praeterquam falso-
— rum testimoniorum judicia. Primus enim (alsi testimonii
— actionem instituit. Subtilitate autem et diligentia legum
— scribendarum latoribus legum iis , qui hodie sunt, cultior
'ac politior fuit.
. — Societas igitur in omnes vite dies constituta naturze con-
— veniens et, consentanea , domus est, cujus societatis parti-
.— eipes ὁμοσιπύους Charondas appellat, Epimenides autem
.. Cretensis ὁμοκάπνους.
— . Quinque autem res numero sunt , quas iri reipublicze ad-
—— ministrationibus per speciem quandam honestam callide
- — exeogitant in populum, eaque versantur in concione, in
* magistratibus, in judieiis, in armandis civibus, in exer-
.. cendis.... In judiciis muletatn esse constitutam in locupletes,
—— nisi judicandi munere fungantur, aut in illos quidem gravem

N

dala

ud.

nulctam esse constitutam, in hos levem, quemadmodum
in Charonde legibus. ]

[ZANCLZEORUM.j

221.
[ Zanclai , quum "da in Lc suam recepissent ,
ipsi ab eis victi et expulsi sunt. ]
[RHEGINORUM.]
[228.] .
[ Rhegii in Anaxilai tyrannidem mutata est oligarchia.]

228 a.

Quum Sicilia, Aristotele teste ,ante Anaxilaum lepores
non produxisset , hie invehens nutriensque , simul rheda in
Olympia vincens, Rheginorum monetx rhedam insculpsit
et leporem.

LOCRORUM.

ta 229.

Ait Timaeus Aristotelem audacem ac levem et temerarium
fuisse ac de civitate Locrorum gnaviter mentitum , quum
coloniam eorum e fugitivis mancipiis , meechis ac plagiariis
collectam esse dixit.

ARISTOTELIS

ita scribit c. 5, 4 : Οὐχ ὥχνησα xal λέγειν xat γράφειν,
ὅτι τὴν ὑπ᾽ Ἀριστοτέλους παραδιδομένην ἱστορίαν περὶ
τῆς ἀποιχίας ἀληθινωτέραν εἶναι συμδαίνει τῆς ὑπὸ
Τιμαίου λεγομένης. Σύνοιδα γὰρ τοῖς ἀνθρώποις ὅμο-
λογοῦσιν ὅτι παραδόσιμος αὐτοῖς ἐστὶν αὕτη περὶ τῆς
ἀποιχίας ἣ φήμη παρὰ πατέρων, ἣν ᾿Αριστοτέλης sion
xev, o0 Τίμαιος. Καὶ τούτων γε τοιαύτας ἔφερον ἀπο--
δείξεις x. cT. À. que apud ipsum Polybium legas.
De re cf. Müller. Dor. II, 227 sq.
230.

Clemens Alex. Strom, I, p. 35» Sylb. : Χαμαι-
λέων ὁ Ἡραχλεώτης ἐν τῷ Περὶ μέθης xoi Ἄριστο-
τέλης ἐν τῇ Λοχρῶν πολιτείᾳ Ζάλευχον τὸν Λοχρὸν
παρὰ τῆς ᾿Αθηνᾶς τοὺς νόμους λαμόάνειν ἀπομνη-
μονεύουσι.

Schol. Pindar. Ol. XI, 17, de Locrorum civi-
tate : Καίπερ τραχεῖα οὖσα εὐνομεῖται. Διὰ τί δὲ, φησὶν
᾿Αριστοτέλης. ᾿Επειδὴ γὰρ ἐχρῶντο τῷ θεῷ, πῶς ἂν
πολλῆς ταραχῆἧς ἀπαλλαγεῖεν, ἐξέπεσεν αὐτοῖς χρησμὸς,
ἑαυτοῖς νόμους τίθεσθαι, ὅτε χαί τις ποιμὴν, ὄνομα
δ᾽ ἦν Ζάλευχος, πόλλους νόμους δυνηθείη τοῖς πολίταις
εἰσενεγχεῖν δοχίμους " γνωσθεὶς δὲ καὶ ἐρωτηθεὶς, πόθεν
εὕροι, ἔφησεν ἐνύπνιον αὐτῷ τὴν Ἀθηνᾶν παρίστασθαι"
διὸ αὐτός τε ἠλευθέρωται xat νομοθέτης χατέστη. Cf.
Plutarch. Mor. p. 543, A ( p. 656 Didot). De
Minerve cultu Locrensi a Corinthiis Syracusanis
derivando v. Müller. 1. 1. p. 228, 1. De Zaleuco
vide eundem et quos laudat Hermann. 1. 1., $ 89.

[231.]
[ Aristot, Pol. II, 9, 5 : Νομοθέται δ᾽ ἐγένοντο,

Ζάλευχος Λοχροῖς τοῖς ᾿Επιζεφυρίοις.
Ibid. ait nonnullos temere narrare Lycurgum
et Zaleucum, 'Thaletis discipulos, Zaleuci Cha-

114

FRAGMENTA. .
rondam discipulum fuisse. Lex quasdam Locrorum. :
v. fr. 123. 2d

Pol. V, 6, 7 : 'H Λοχρῶν πόλις Hon ex τῆς πρὸς.
Διονύσιον κηδείας. ]

ΤΑΡΑΝΤΙΝΏΝ.
239. '

Pollux IX , 80 : Kai Ἀριστοτέλης ἐ ἐν τῇ T aps
νῶν πολιτείᾳ καλεῖσθαί φησι νόμισμα map αὐτοῖς |
γοῦμμον, ἐφ οὗ ἐντετυπῶσθαι Τάραντα τὸν Ποσειδῶ--
νος, δελφῖνι ἐποχούμενον. Sequitur fr. 211. "
Reliqua quoque qu: de Siculis et Italicis numis Y
Pollux affert, haud dubie ex eodem fluxerunt ὦ

Aristotele. d

[233.]

[Aristot. Pol. 1V, 4, 1 : Ἔν Τάραντι xai Bote- |
τίῳ (τὸ ἁλιευτικὸν aryl ἐστιν.

Υ, 2, 8 : Ἐν Τάραντι. ἡττηθέντων χαὶ ἀπολομένων.
ἀδλλῶν᾽ γνωρίμων ὑπὸ τῶν ᾿Ιαπύγων μικρὸν ὕστερον.
τῶν Μηδιχῶν δημοχρατία ἐγένετο ἐχ πολιτείας.

VI, 3,5: Καλῶς δ᾽ ἔχει. μιμεῖσθαι καὶ τὰ 'Tapavit-
voy * £xelvot γὰρ᾽ χοινὰ ποιοῦντες τὰ χτήματα τοῖς ἀπό-
ροις ἐπὶ τὴν χρῆσιν εὔνουν παρασχευάζουσι τὸ πληθοξί,
"Ew δὲ xol τὰς ἀρχὰς πάσας ἐποίησαν διττὰς, τὰς
μὲν αἵρετὰς, τὰς δὲ χληρωτὰς, τὰς μὲν χληρωτὰς
ὅπως ὃ δῆμος αὐτῶν μετέχῃ, τὰς δ᾽ αἱρετὰς ἵνα mo
τεύωνται βέλτιον. Ἶ

KPOTONIATON.)
233a. - : :
Athenzus XII, p. 520, C : Εἷς τηλικοῦτον δ᾽ ἦσαν i

Nihil sum cunctatus et dicere et scribere narrationem ab
Aristotele proditam memori: super deductione ejus coloniae
veriorem esse ea quam affert Timzeus. Compertum nam-
que mihi est ipsos Locrenses fateri eam se a patribus traditam
accepisse famam de sua colonia, quam habet Aristoteles ,
non quam habet Tim:eus.

230.

Cham:eleon Heracleota in libro De ebrietate et Aristoteles
in Locrorum rep. Zaleucum Locrum a Minerva leges suas
accepisse memorant.

Locrorum civitas etsi aspera optime administrabatur.
Causam rei tradit Arisioteles. Etenim quum deum interro-
aassent , quomodo magnis turbis liberari possent, editum iis
oraculum est jubens ut ipsi sibi leges ferrent, quum et pa-
stor quidam , Zaleucus nomine , multas leges posset civibus
ferre optimasque. Cognitus vero atque interrogatus unde
inveniret leges, dixit per quietem ipsi Minervam astare.
Quare libertatem ei dederunt et legislatorem constituerunt.

[231.]

[ Lezum lator fuit Zaleucus Locris Epizephyriis.

Locrorum civitas interiit ex affinitate cum Dionysio con-
tracta. |

τρυφῆς ἐληλαχότες (sc. ot Συδαρῖται), ὡς καὶ παρὰ

TARENTINORUM.
232.

Aristoteles in Tarentinorum rep. monetam apud eos ap-
pellari nummum, in quo excusus est Taras Neptuni sten,
delphini insidens.

[233 |

[ Magna turba piscatorum est Tarenti et Byzantii.

Tarenti quum nobiles multi ab Iapygibus victi periissent
paullo post Medica, e politia facta est democratia. d

Juvat etiam Tarentinos imitari, qui possessionum usu |
cum egentibus communicato multitudinis benevolentiam
sibi comparant. Preterea magistratuum omnium duo ge- -
nera fecerunt , ut alii suffragio, alii sortitione mandarentur τ
sortitione, ut plebs eorum esset particeps; suffragio, q "
melius respublica administraretur. ]

(CROTONIATARUM. )
933 a. 5

Sybaritàe eo progressi sunt luxuria , ut equos etiam ad--
suefecerint inter ipsorum epula saltare ad tibiae cantum, |

T

TARENTINORUM, CROTONIATARUM , SYBARITARUM RESPUBLIC/E.

᾿ τὰς εὐωχίας τοὺς ἵππους ἐθίσαι πρὸς αὐλὸν ὀρχεῖσθαι.
t οὔτ᾽ οὖν εἰδότες οἱ Κροτωνιᾶται, ὅτε αὐτοῖς ἐπολέμουν,
ὡς xat ᾿Αριστοτέλης ἱστορεῖ διὰ τῆς Πολιτείας αὐτῶν,
ἐνέδοσαν τοῖς ἵπποις τὸ ὀρχηστιχὸν μέλος. Συμπα-
gov γὰρ αὐτοῖς xal αὐληταὶ ἐ ἐν στρατ τιωτιχῇ σχευῇ.
Καὶ ἅμα αὐλούντων ἀχούοντες ol ἵπποι, οὗ μόνον
ἐξωρχήσαντο, ἀλλὰ χαὶ τοὺς ἀναύάτας ἔχοντες ηὖτο-

μόλησαν πρὸς τοὺς Κροτωνιάτας. Similem historiam '

vide in Charonis Lamps. fr. 9. Ceterum verba διὰ
τῆς πολιτείας αὐτῶν Atheneus fortasse de Sybarita-
. pum Rep. intelligi voluit. De Milone Crotoniata

v. fr. 262.

233 b.

JElian. V. H. II, 26 : Ἀριστοτέλης λέγει ὑπὸ τῶν
Κροτωνιατῶν τὸν Πυθαγόραν Ἀπόλλωνα Ὑ περύόόρειον
προσαγορεύεσθαι. Καὶ ἀκεῖνα δὲ προσεπιλέγει ὃ τοῦ Νιχο-
μάχου" ὅτι τῆς αὐτῆς ἡμέρας ποτὲ, κατὰ τὴν αὐτὴν
ὥραν, καὶ ἐν Μεταποντίῳ ὥφθη ὑπὸ πολλῶν, χαὶ ἐν
Κρότωνι τῷ ἀγῶνι ἐξανιστάμενος" ἔνθα καὶ τῶν μηρῶν
ὃ Πυθαγόρας παρέφηνε τὸν ἕτερον χρυσοῦν. Λέγει δὲ
καὶ ὃ αὐτὸς, ὅτι ὑπὸ τοῦ Κώσα (ὑπὸ τοῦ xatà Σάμον

— Apollon. De Pythag.) ποταμοῦ διαδαίνων προσ-
ἐρρήθη xol πολλούς φησιν ἀχηχοέναι τὴν πρόσρησιν

ταύτην. De rc v. interpretes. Dubitans hec ap-

4

. posui , quum peculiari opere Aristoteles de Pytha-

- gora dixerit. .V. Diog. L. V, 26; Jonsius Scriptt.
hist, phil. p. 1r, r.

( ZIPITON.)

234.
Athenzus XII, p. 553, C : Ot τὴν Σίριν δὲ xa-

175

τοιχοῦντες, ἣν πρῶτοι χατέσγον οἱ ἀπὸ Τροίας ἐλθόν-
τες, ὕστερον δὲ Κολοφώνιοι, ὥς φησι Τ μαιος (fr. 65.)
xo Ἀριστοτέλης, εἰς τρυφὴν ἐξώχειλαν οὖχ ἧσσον Xu-
δαριτῶν" xal γὰρ ἰδίως Ἂν αὐτοῖς ἐπεχωρίασε φορεῖν
ἀνθινοὺς χιτῶνας, οὺς ἐζώννυντο μίτραις πολυτελέσι.
xol ἐκαλοῦντο διὰ τοῦτο ὑπὸ τῶν περιοίχων μιτροχί--
τωνες, ἐπεὶ “Ὅμηρος τοὺς ἀζώστους ἀμιτροχίτωνας
καλεῖ. Hec ad Colophoniorum Remp. retulit
Schweighazuser., quem sequitur Neumannus, For-
tasse memorabantur in Rep. Sybaritarum.

[ ZYBAPITON ΚΑΙ GOYPION.]
[235.]

[ Aristot. Pol. V, 2, ro : Στασιωτιχὸν δὲ xoi τὸ
μὴ ὁμόφυλον, ἕως ἂν συμπνεύσῃ ὥσπερ γὰρ οὐδ᾽ &x
τοῦ τυχόντος πλήθους πόλις γίγνεται, οὕτως οὐδ᾽ ἐν
τῷ τυχόντι χρόνῳ. Διὸ ὅσοι ἤδη συνοίχους ἐδέξαντο
ἢ ἐποίκους, οἱ πλεῖστοι ἐστασίασαν, οἷον Τροιζηνίοις
Ἀχαιοὶ συνῴχησαν Σύόδαριν, εἶτα viste οἱ ᾿Αχαιοὶ
γενόμενοι ἐξέθαλον τοὺς 'Γροιζηνίους * ὅθεν τὸ ἄγος συν-
ἔθη τοὶς Συδαρίταις. Καὶ ἐν Θουρίοις Συύδαρῖται τοῖς
συνοικήσασιν * πλεονεχτεῖν γὰρ ἀξιοῦντες ὡς σφετέρας
τῆς χώρας ἐξέπεσον. ]

[»36.]
[Id. ib. V, 6,6 : Συνέδη δὲ τὸ εἰρημένον ἐν

Θουρίοις " διὰ μὲν γὰρ τὸ ἀπὸ πλείονος τιμήματος εἶναι
τὰς ἀρχὰς εἷς ἔλαττον μετέδη καὶ εἰς ἀρχεῖα πλείων"
διὰ δὲ τὸ τὴν χώραν ὅλην τοὺς γνωρίμους συγχτήσα--
σθαι παρὰ τὸν νόβζον (4 γὰρ πολιτεία ὀλιγαρχικω-
τέρα ἦν, ὥστε ἐδύναντο πλεονεχτεῖν)" ὃ δὲ δῆμος

dd igitur quum nossent Crotoniatae , quostempore bellum
iilis inferebant (quod narrat etiam Aristoteles, ubi de eorum
— rep. verba facit) , tibicines jusserant modos saltatorios prae-

- cinere equis. Aderant enim ipsis tibicines militari cultu. Et

- simul atque illos canentes audivere equi, non modo cope-
runt saltare, verum etiam simul cum sessoribus ad Croto-
- niatas transfugerunt.

n 233 b.

Aristoteles dicit a Crotoniatis Pythagoram Apollinem

í - Hyperboreum cognominari. Sed et hzc addit ille Nicoma--

— ehides : Quod aliquando eodem die et eadem hora visus sit
amultis et Metaponti et Crotone, ludis surgens : ubi etiam
|o Pythagoras femur ostendit aureum. Dicit idem
ille, quod Cosam fluvium transiens appellatus sit; et mul-
[08 ait hanc appellationem audivisse.

SIRITARUM.

234.
Qus Sirin habitant, quam tenuerant primum qui e Troja

à io, deinde (€. Ol. 25) Colophonii, ut ait "Timaeus et

Aristoteles, in luxuriam mollitiemque prolapsi sunt nihilo
. minorem quam que Sybaritarum fuit. Apud illos enim pro-

, Sinus mos fuit floridas gestare tunicas, quas pretiosis mitris

cingebant : quare a finitimis μιτροχίτωνες appellabantur,
quum discinctos Homerus ἀμιτροχίτωνας vocet.

[SYBARITARUM ET THURIORUM.]

[235.]

[Ad seditionem excitandam valet etiam diversitas gentis
et generis , donec animi consenserint. Quemadmodum enim
non ex qualibet et fortuito oblata multitudine fit civitas,
sic neque quovis tempore. Quapropter qui inquilinos aut
advenas in civitatem receperunt, ii fere omnes aut certe
plurimi seditionibus conflictati sunt, e. c. cum Trazeniis
Achivi Sybarim condiderunt atque incoluerunt, deinde
Achivi numero aucti Trozenios ejecerunt : unde scelus auf
piaculum Sybaritis conceptum est. Et Thuriis quum Sy-
baritoe populos una secum habitantes et in civ tatem rece-
ptos injuste lzederent, et majorem agri , tanquam sui, par-
tem sibi assumerent , exacti sunt.]

[236.]

[ Évenit autem id quod dictum est ( sc. aris/ocratiant
male mixtam in democratiam traduci), Thuriis. Nam
quia magistratus ex nimis amplo censu constituebantur,
mox factum est ut imminueretur census, magistratuum

176

γυμνασθεὶς ἐν τῷ πολέμῳ τῶν φρουρῶν ἐγένετο
χρείττων, ἕως ἀφεῖσαν τῆς χώρας ὅσοι πλείω ἦσαν

ἔχοντες. ] Cf. Th. Müller. De Thu:iorum Rep.
p. 17 sqq.

[237.]
[ Id. Pol. V, 6, 8 : Μάλιστα δὲ λανθάνουσιν αἵ ἀρι-

στοχρατίαι μεταῤάλλουσαι τῷ λύεσθαι χατὰ μιχρόν"
ὅπερ εἴρηται ἐν τοῖς πρότερον καθόλου. κατὰ πασῶν
τῶν πολιτειῶν, ὅτι αἴτιον τῶν μεταῤολῶν καὶ τὸ μι-
χρόν ἐστιν" ὅταν γάρ τι πρόωνται τῶν πρὸς τὴν πο-
λιτείαν, μετὰ τοῦτο xa ἄλλο μικρῷ μεῖζον εὐχερέστε--
pov χινοῦσιν, ἕως ἂν πάντα χινήσωσι τὸν χόσμων. Σὺυν -
ἔβρη δὲ τοῦτο xoi ἐπὶ τῆς Θουρίων πολιτείας " νόμου
(X9 ὄντος διὰ πέντε ἐτῶν στρατηγεῖν, γενόμενοί τινες
πολεμιχοὶ τῶν νεωτέρων, x«l παρὰ τῷ πλήθει τῶν
φρουρῶν εὐδοχιμοῦντες, χαταφρονήσαντες τῶν ἐν τοῖς
πράγμασι, καὶ νομίζοντες ῥαδίως κατασχήσειν, τοῦτον
τὸν νόμον λύειν ἐπεχείρησαν πρῶτον, ὥστ᾽ ἐξεῖναι τοὺς
αὐτοὺς συνεχῶς στρατηγεῖν, ὁρῶντες τὸν δῆμον αὐτοὺς
χειροτονήσοντα προθύμως. Οἱ δ᾽ ἐπὶ τούτῳ τεταγμένοι
τῶν ἀρχόντων, οἱ χαλούμενοι σύμδουλοι ὁρμήσαντες τὸ
πρῶτον ἐναντιοῦσθαι συνεπείσθησαν, ὑπολαμιδάνοντες
τοῦτον χινήσαντας τὸν νόμον ἐάσειν τὴν ἄλλην πολι-
τείαν, ὕστερον δὲ βουλόμενοι χωλύειν ἄλλων χινουμέ-
νων, οὐχέτι πλέον ἐποίουν οὐθὲν, ἀλλὰ μετέδαλεν ἣ
τάξις πᾶσα τῆς πολιτείας εἰς δυναστείαν τῶν ἐπιχει-
ρησάντων νεωτερίζειν. ] :

ARISTOTELIS FRAGMENTA.

MAXXAAIOTON.
238. |

" Harpocration v. Μασσαλία : Ἰσοκράτης μέν φησιν.
ἐν ᾿Αρχιδάμῳ (S 84) ὡς Φωχαεῖς φυγόντες τὴν τοῦ ὦ
μεγάλου βασιλέως. δεσποτείαν εἷς Μασσαλίαν ἀπῴχη-
cav ὅτι δὲ πρὸ τούτων τῶν χρόνων ἤδη ὑπὸ Φωχαέων
ᾧχιστο ^, Μασσαλία, καὶ ᾿Αριστοτέλης ἐν τῇ Μασσα-
λιωτῶν πολιτείᾳ δηλοῖ. Y

Truncata haec ἄρα Photium et Suidam s. v., |
qui post vocem ἀπῴχησαν nonnisi hoc male subji- |
ciunt ; Μαρτυρεῖ δὲ τῷ λόγῳ χαὶ Ἀριστοτέλης. Dere .
preter Brücknerum ( Histor. reip. Massil. p. 8
sqq. ) v. Dederich. in Mus, Rhen. tom. IV , fascic. |
I. Cf. Cless. in Pauly Realenc. s. v. Massilia. |

239.

Athenzus XIII, p. 576, A : T ὅμοιον. ἱστορεῖ
γενέσθαι χαὶ Ἀριστοτέλης, ἐν τῇ Μασσαλιωτῶν πολι- —
τείᾳ γράφων οὕτως" « Φωχαεῖς of. ἐν Ἰωνία ἐμπορία
χρώμενοι. ἔχτισαν Μασσαλίαν. Εὔξενος δ᾽ ὃ Φωχαεὺς
Νάνῳ τῷ βασιλεῖ (τοῦτο δ᾽ ἦν αὐτῷ ὄνομα) ἦν ξέ- —.
νος. Οὗτος ὃ Νάνος, ἐπιτελῶν γάμους τῆς θυγατρὸς,
χατὰ τύχην παραγενόμενον τὸν Εὔξενον παραχέχληχεν
ἐπὶ τὴν θοίνην, Ὃ δὲ γάμος ἐγίγνετο τόνδε τὸν τρόπον.
Ἔδει μετὰ τὸ δεῖπνον εἰσελθοῦσαν τὴν παῖδα φιάλην
χεχερασμένην à à βούλοιτο, δοῦναι τῶν παρόντων μνηστή-
pov * ᾧ δὲ ϑοίη » τοῦτον εἶναι νυμφίον. δὲ παῖς εἶσελ-

vero sive curiarum numerus augeretur; deinde autem,
quod nobiles totius. regionis agros preter legem coeme-
rant et possidebant (nam eorum respublica ad oligarchiam
inclinabat, atque idcirco facile poterant istiusmodi quze-
stum facere), mox populus, quum belli exercitiis vires
auxisset, praesidiis mercenariorum (quos optimates civitati
imposuerant) superior factus est, victoriaque sua usus
haud antea destitit, quam ii qui plures quam ex lege lice-
bat agros possidebant , agris istis cessissent. ]

[237.]

[Maximeautem aristocratize latenter mutantur quum pàu-
latim solvuntur, quod universe de omnibus rebuspublicis
ante dictum est, exiguitatem mutationum esse causam.
Quum enim aliquid eorum qua ad rempublicam pertinent,
neglexerunt, postea etiam aliud paullo majus facilius mu-
tant, donec omnem ordinem reipublicae evertant. Evenit
hoc etiam in Thuriorum republica,: nam quum lex esset, ne
quis iterum exercitui pracesset, nisi quinquennio intermisso,
juvenes quidam bellicosi natura et apud proesidiariam mul-
titudinem virtutis opinionem nacti , contemptis iis qui rebus
gerendis erant preepositi, et putantes fore ut quod habe-
bant in animo, facile obtinerent, hanc legem primum an-
tiquare conati sunt , ita ut iisdem liceret perpetuo exerci-
tum ducere, quum populum viderent líbenter sibi suffraga-
furum. Magistratus autem qui rei hujus curam gerebant ,
qui Symbuli, h. e. consultatores seu consiliarii dicebantur,
quum se primum illorum conatibus opposuissent, cesserunt

. esse Aristoteles quoque in Massiliensiüm rep. tradif. -

tamen, existimantes fore ut illi hac lege sublata a cetera re--
publica sibi temperarent. Postea vero, quum aliarum re- -
rum mutationi vellent obsistere, nihil profecerunt, sed
totus ordo reipublice in dominationem eorum qui res novas
moliti erant , transiit. ]

MASSILTENSIUM.
238.

Isocrates in Archidamo dicit Phocieenses Persarüm regis
imperium fugientes in Massiliam emigrasse. Ceterum jam
ante hoc tempora Massiliam à Phoceensibus habitatam

239.
* Similem historiam narrat Aristoteles in Massiliensi
rep. ita scribens : « Phoccenses Ioni, mercaturam fa
cientes, Massiliam condidere. Euxenus autem Phocaeens
hospitio utebatur Nani : nomen id regi erat. Hic Nanu
quum nuptias celebraret filie 585, Euxenum, qui tun
forte Massiliam advenerat, ad epulum vocavit. Agebanti r
autem nuptic tali modo : post coenam oportebat virginem
in ecenaculum intrare, et vini pateram cui vellet ex pree-
sentibüs procís tradere; cui autem tradidisset, is sponsu
erat, Ingressa igitur virgo, pateram sive casu sive alia de
causa tradidit Euxeno : nomen virgini Petta erat. Ita quui
accidisset, pater, ratus volente deo huic pateram esse tra:

c

᾿θοῦσα δίδωσιν, εἴτε ἀπὸ τύχης εἴτε xat OU ἄλλην τινὰ
αἰτίαν, τῷ" Εὐξένῳ " ὄνομα δ᾽ ἦν τῇ παιδὶ Πέττα.
Τούτου δὲ συμπεσόντος χαὶ τοῦ πατρὸς ἀξιοῦντος, ὡς
χατὰ θεὸν γενομένης τῆς δόσεως, ἔ ἔχειν αὐτὴν, ἔλαδεν
ὃ Εὔξενος γυναῖκα, χαὶ συνῴχει μεναθέμενος τοὔνομα
᾿Αριστοξένην. Καὶ ἔστι γένος ἐν Μασσαλία ἀπὸ τῆς ἀν--
θρώπου μέχρι νῦν Πρωτιάδαι χαλούμενο" - Πρῶτος γὰρ

ap. Atheneum similis historia e Charetis Historia
Alex. (fr. 17 ) petita.
— — Paullo aliter Justinus XLIII, 3 : ( PAoccenses)
- in ultimam Oceani oram procedere ausi , in sinum
Gallicum ostio Rhodani amnis devenere : cujus
loci amceenitate capti, reversi domum, referentes
que viderunt, plures sollicitavere. Duces classis
Simos et Protis fuere, Itaque regem Segobrigiorum,
Nannum nomine, in cujus finibus urbem condere
gestiebant , amicitiam petentes conveniunt,Forte eo
die rex occupatus in apparatu nuptiarum Gyptis
| filie erat; quam, more gentls , electo inter epulas
genero, nuptum tradere illic parabat. Itaque quum
ad nuptias invitati omnes proci essent, rogantur
etiam Graeci hospites ad. convivium. Introducta
deinde eirgo quum juberetur a patre aquam porri-
gere ei quem. virum eligeret, tunc omissis omnibus
«d Grecos conversa, aquam Proti porrigit : qui
- factus ex: hospite gener, locum. condendee urbis a
socero accipit, » Plutarcho (Solon. c. ») conditor
urbis dicitur Πρῶτος. De ZAristarche cf. Strabo

aw, p. 179.
(240.) «

|

E. 2

-. Strabo IV, p. 182 : Μεταξὺ γὰρ τῆς Μασσαλίας
Xni τῶν ἐχθολῶν τοῦ Ῥοδανοῦ πεδίον ἐστὶ τῆς θαλάτ-
τῆς διέχον εἰς ἑκατὸν σταδίους, τοσοῦτον δὲ xai τὴν
διάμετρον, χυχλοτερὲς τὸ σχῆμα χαλεῖται δὲ Λιθῶδες
ἀπὸ τοῦ συμῥεδηχότος" μεστὸν γάρ ἐστι λίθων γειρο-
πληθῶν, ὑποπεφυχυῖαν ἐχόντων αὑτοῖς ἄγρωστιν, ἀφ᾽
ἄφθονοι νομαὶ βοσκήμασίν εἰσιν" ἐν μέσῳ δ᾽ ὕδατα
xoi ἁλυχίδες ἐνίστανται xol ἅλες. Ἅπασα μὲν οὖν χαὶ

᾿ ἐγένετο υἱὸς Εὐξένου xa τὴς ᾿Αριστοξένης. » Antecedit

- SYBARITARUM, MASSILIENSIUM RESPUBLICZE.

m
οι

ἣ ὑπερχειμένη χώρα προσήνευός ἐστι. χφερόντως
δ᾽ εἰς τὸ πεδίον τοῦτο [τὸ] μελαμῥόρειον χαταιγίζει
πνεῦμα βίαιον χαὶ φριχῶδες" φασὶ γοῦν σύρεσθαι χαὶ
χυλινδεῖσθαι τῶν λίθων ἐνίους, χαταχλᾶσθαι δὲ τοὺς
ἀνθρώπους ἀπὸ τῶν ὀχημάτων χαὶ γυμνοῦσθαι, χαὶ
ὅπλων καὶ ἐσθῆτος ἀπὸ τῆς ἐμπνοῆς. ᾿Αριστοτέλης μὲν
οὖν φησιν ὑπὸ σεισμῶν τῶν χαλουμένων βραστῶν
ἐχπεσόντας τοὺς λίθους εἰς τὴν ἐπιφήνειαν συνολισθεῖν
εἰς τὰ χοῖλα τῶν χωρίων.

« Locum Aristotelis hodie, opinor, non habe-
mus. Idem tamen hujus rei etiam libro lI, cap. 8
Μετεωρολ. meminit. » Casaubon. Dubitans hunc lo-
cum Politis inserui, Cf. Posidonii fr. 28.

Preterea Neumannus inter Aristotelica retulit
locum Athenzi ( XII, p. 525, C) ubi sic: Μασσαλιῶ-
ται δ᾽ ἐθηλύνθησαν οἱ τὸν αὐτὸν toic Ἴδηρσοι τῆς ἐσθῆτος
φοροῦντες χόσμον. ᾿Ασχημονοῦσι γοῦν διὰ τὴν ἐν ταῖς
ψυχαῖς μαλαχίαν, διὰ τρυφὴν γυναιχοπαθοῦντες, ὅθεν
xoi παροιμία παρῆλθεν, Πλεύσειας εἰς Macca-
λίαν. Quz propterea Aristoteli vindicaverit, quod
quz deinceps ap. Athenzum leguntur de Siritarum
luxuria (fr. 234) ex Aristotele petita sunt,

[241.]

[ Aristot. Pol. VI, 4, 5: Τὴν δὲν
(δε) τῷ πλήθει τοῦ πολιτεύματος." χαθάπερ ἐν Mac-
σαλίᾳ, χρίσιν ko cr τῶν ἀξίων τῶν ἐν πολιτεύ-
ματι καὶ τῶν ἔξωθεν. ]

Id. V, 5,2 de oligarchiz eversione. Vid, fr.
188. Cf. Wachsmuth. Antiqq. I, p. 385; Jahnii
Annal. I, p. 429.

LAS ,
υετάδοσιν γίνεσθαι

ditam , Ὡ censuit. ut Euxeno collocaretur filia : isque

eam duxit uxorem, et mutato nomine Aristoxenam appel-
- lavit. Et superest ad hunc diem Massiliae familia ab eadem
originem ducens, qui Protiado nominantur. Fuit enim
Protis filius Euxeni hujus et Aristoxenze.

p [240.]-

— inter Massiliam et ostia Rhodani campus est a mari cen-
tum circiter dissitus stadiis , diametro ejusdem quantitatis ,
᾿ Circularis. Is Lapidosus seu Saxosus ex re dicitur : est
nim plenus lapidum qui manum implere possint, infra
"0s gramen nascitur, abunde pascuis pecoris suppeditans ;
jn medio autem aque et salinze sunt et sales. Tota quidem
("- quie superius adjacet regio ventis est exposita; in hunc
E FRAGMENTA HIST. GR. — VOL. H.

autem maxime campum ventus incumbit ac defertur me-
lamboreus (quasi ater septemtrionalis); violentus ac hor-
ribilis, quo ferunt et lapides agitari atque volvi, et honii-
nes de vehiculis deturbari ac vi flatus armis vestibusque
nudari. Aristoteles ergo àit a terra» motibus, quibus ob:
ejiciendi vim Brastón nomen est, lapides in superficiem
egestos, in cava loca confertim delapsos esse.
[241.1]

[(Communicari cum multitudine reipublice administratio
debet... ritu Massiliensium , judicio dignorum facto, tum
eorum.qui rempublicam administrant, tum eorum qui à
reipublicae muneribus exclusi sunt. ]

——— Ἁ

178 ARISTOTELIS
' NOMIMA BAPDAPIKA.
POMAION NOMIMA.
x 2542.
Dionys. Hal. A. R. I, c. 72 Ἀριστοτέλης

ὃ φιλόσοφος, ᾿Αχαιῶν τινας ἱστορεῖ τῶν ἀπὸ Τροίας
ἀναχομισαμένων περιπλέοντας Μαλέαν, ἔπειτα yet
αῶνι βιαίῳ καταληφθέντας, τέως μὲν ὑπὸ τῶν πνευ-
μάτων φερομένους πολλαχῇ τοῦ πελάγους πλανᾶσθαι,
τελευτῶντας δ᾽ ἐλθεῖν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς ᾽Ὃπι-
x", ὃς χαλεῖται Λάτιον, ἐπὶ τῷ Τυρρηνικῷ πελάγει
χείμενος" ἀσμένους δὲ τὴν γὴν ἰδόντας, ἀνελχύσαι τε
τὰς γαῦς αὐτόθι xai διατρῖψαι τὴν χειμερινὴν ὥραν,
παρασχευαζομένους ἔαρος ἀρχομένου πλεῖν" ἐμπρη-
σθεισῶν δὲ αὐτοῖς ὑπὸ νύχτα τῶν νηῶν, οὐχ ἔχοντας
ὅπως ποιήσονται τὴν ἄπαρσιν, ἀδουλήτῳ ἀνάγχηῃ τοὺς
βίους ἐν ᾧ κατήχθησαν χωρίῳ ἱδρύσασθαι " συμόῆναι
δὲ αὐτοῖς τοῦτο διὰ γυναῖχας αἰχμαλώτους, ἃς ἔτυχον
ἔχοντες ἐξ Ἰλίου, ταύτας δὲ χαταχαῦσα! τὰ πλοῖα φο-
Θουμένας τὴν οἴκαδε ᾿Αχαιῶν ἄπαρσιν, ὡς εἰς δουλείαν
ἀφιξομένας. Cf. Hellanici ἔν, 53.
242.

Plutarch. Qu. Rom. c. 6, p. 265, B: « Διὰ τί
τοὺς συγγενεῖς τῷ στόματι FOIS at γυναῖχες ji» IIó-
τερον, ὡς οἵ πλεῖστοι νομίζουσιν , ἀπειρημένον ἦν πί-
νειν οἶνον ταῖς γυναιξίν ; ὅπως οὖν πιοῦσαι μὴ λανθά-
γωσιν, ἀλλ᾽ ἐλέγχωνται, περιτυγχάνουσαι τοῖς οἰχείοις,
ἐνομίσθη καταφιλεῖν ; ἢ δι’ ἣν ᾿Αριστοτέλης ὃ φιλόσο-
φος αἰτίαν ἱστόρηχε; τὸ «γὰρ πολυθρύλλητον ἐχεῖνο
χαὶ πολλαχοῦ γενέσθαι λεγόμενον, ὡς ἔοιχεν, ἐτολ-
ἤθη καὶ ταῖς Τρωάσι περὶ τὴν ᾿Ιταλίαν, Tov γὰρ
ἀνδρῶν, ὡς ,προσέπλευσαν, ἀπούδάντων,; ἐνέπρησαν
τὰ πλοῖα, πάντως ἀπαλλαγῆναι τῆς: πλάνης δεόμεναι

χαὶ τῆς bikes: φοδηθεῖσαι δὲ τοὺς ἄνδρας,, ἠσπά-

- γομίμοις * « Οἱ δὲ Τυρρηνοὶ δειπνοῦσι μετὰ τῶν γυναι-

FRAGMENTA.

ζοντο τῶν συγγενῶν χαὶ οἰχείων, μετὰ τοῦ cdd
xat λεριπλέχεσθαι, τοὺς προστυγχάνοντας. Παυσαμές:
νων δὲ τῆς ὀργῆς χαὶ διαλλαγέντων, ἐχρῶντο χαὶ τοῦ
λοιποῦ ταύτῃ τῇ φιλοφροσύνη πρὸς αὐτούς.

« Equidem cum doctissimo Niebuhrio in Romana
Historia (1, p. 20) credo, Aristotelem non fusius.
de Romanorum rebus scripsisse , sed quasdam so--
lum eorum leges moresque in magna illa Re-
rumpublicarum collectione tradidisse, quod duo-
bus his fragmentis et Ρωμαίων Noli a Menagii
Anonymo laudatis, quibus neutiquam lectori illu--
dere videtur, ut Fabficio Bibl. Gr. III. 7, p. 194,
placuit, satis est apertum et perspicuum, Cf, Buhl. ὦ
De deperditis Arist, scriptis. comment. XV,
p. 120. » JVeumann. |

2h. . Σ

Plutarch. Camill. c. 22 : Ἀριστοτέλης δ᾽ ὁ φιλό-
σοφος τὸ μὲν ἁλῶναι τὴν πόλιν ( Romam] ὑπὸ Κελ-
τῶν ἀχριθῶς δῆλός ἐστιν ἀχηκοὼς, τὸν δὲ σώσαντα,
Λεύχιον εἰναι φησίν" ἦν δὲ Μάρχος, οὐ Λεύχιος ὃ Κά-
μιλλος.

245.
. Varro De ling. lat. VII, $ 7o, p. 351 (Turneb.

ad luctum) : Preefica, ut Aurelius scribit, mulier a.
luco quce conduceretur, quee ante domum mortui
laudes ejus caneret. Hoc factitatum "ristoteles scri-
bit in libro qui inscribitur Nomi a Barbarica.

TYPPHNON NOMIMA.
246.

Athenzeus I, p. 23, D : ᾿Αριστοτέλης ἐν Τυρρηνῶν

2 INSTITUTA BARBARICA.

ROMANORUM INSTITUTA.
2423.

Aristoteles philosophus Ach»orum Troja redeuntium
nonnullos Maleam circumnavigantes, quum. vehementi
tempestate opprimerentur, per aliquantum temporis ven-
torum vi huc illuc delatos per mare vagatos esse, tandem
vero venisse in eum Opica locum, qui vocatur Latium,
ad mare situm Tyrrhenicum. Terra conspecta laetos naves
subduxisse, ibique hiemis tempestatem transegisse , ut ve-
ris initio navigationem resumerent. Incensis vero noctu
navibus, quum proficisci non possent , necessitate coactos
esse ut vitze sedem in locis istis, quo appulerant, figerent.
Hoc autem iis accidisse facinore mulierum , quas captivas
secum e Troja duxerant. Eas enim ignem navibus injecisse
l'imentes servitutem quie, reversis domum Achis , ipsas
maneret.

243.
Quare mulieres osculo salutant cognatos suos ? An id

[

sentiendum est quod plerisque probatur? interdictum usu
vini mulieribus fuisse ; ac proinde ne latere posset si qua vi
num bibisset, sed ἃ familiaribus inter congressum depre
henderetur, osculandi morem fuisse institutum? An vero
quam affert Aristoteles philosophus causam , ea recipiend?
est? Id enim quod fama pervulgatum est, multisque locis
ascribitur, facinus Troadum, ab iis in Italia perpetratu
fuit. Nam ibi quum post navium appulsum viri essent di
gressi, mulieres ignem navibus injecerunt, ut erroribu:
finem imponerent ac navigationi : deinde sibi metuentes
maritis, cognatos et familiares, ut quisque se ΘΗΝ
cum suavio sunt amplexa; iraque placata , ut in grati:
fuit reditum , hoc deinde eis blandiendi genus retinue
245. : à
Aristoteles philosophus captam a Celtis esse Romam re
cte quidem accepit, servatorem autem urbis Lucium dieit
quum Marcus esset, non. Lucius Camillus. s.

TYRRHENORUM INSTITUTA.
246. o Aa
Aristoteles in Tyrrhenorum Institutis : « Tyrrheni. c

ΡΝ fr.
6 ; 247.

-.— Pollux IV, 56 : Τυρρηνοὶ δὲ τῷ Ἀριστοτέλους
λόγῳ οὐ πυχτεύουσιν ὑπ᾽ αὐλῷ μόνον, ἀλλὰ καὶ uxozt-
γοῦσι χαὶ ὀψοποιοῦσι.

Plutarch. De cohib. ira c. 11, p. 460, C : Ἄρι-
στοτέλης ἱστορεῖ χατ᾿ αὐτὸν ἐν Τυρρηνίᾳ μαστιγοῦσθαι
τοὺς οἰκέτας πρὸς αὐλόν. Cf. Theopomp. fr. 555:

| Tim:eus fr. 18.

EE. , A Mad acer , δ κα apa eli
᾿ χῶν ἀναχείιενοι ὑπὸ τῷ αὐτῷ ἱματίῳ, » Cf, Heraclid.

| [247 a.]
—— [In Nopíuot; populorum Italiz inferioris haud
dubie exposuit quz paucis tangit in Polit, VII, 9,
2 : Ἀρχαία .δ᾽ ἔοιχεν εἶναι καὶ τῶν συσσιτίων 5, τάξις,
τὰ μὲν περὶ Κρήτην γενόμενα περὶ τὴν Μίνω βασι-
λείαν, τὰ δὲ περὶ τὴν Ἰταλίαν πολλῷ παλαιότερα τού-
τῶν. Φασὶ γὰρ ol λόγιοι τῶν ἐχεῖ χατοιχούντων Ἶτα-
λόν τινα γενέσθαι βασιλέα τῆς Οἰνωτρίας, ἀφ᾽ οὗ τό
τε ὄνομα μεταδαλόντας Ἰταλοὺς ἀντ᾽ Οἰνωτρῶν χλη-
θῆναι, καὶ τὴν ἀχτὴν ταύτην τῆς Εὐρώπης Ἰταλίαν
τοὔνομα λαθεῖν, ὅση τετύχηκεν ἐντὸς οὖσα τοῦ κόλπου
τοῦ Σχυλλητικοῦ xol τοῦ Λαμητικοῦ" ἀπέχει δὲ ταῦτα
ἀπ᾽ ἀλλήλων δδὸν ἡμισείας ἡμέρας. "l'oücov δὴ λέγουσι
τὸν Ἰταλὸν νομάδας τοὺς Οἰνωτροὺς ὄντας ποιῆσαι
γεωργοὺς, xal νόμους ἄλλους τε αὐτοῖς θέσθαι, χαὶ τὰ
συσσίτια χαταστῆσαι πρῶτον. Διὸ xal νῦν ἔτι τῶν
ἀπ᾽ ἐχείνου τινὲς χρῶνται τοῖς συσσιτίοις xal τῶν vó-
μὼν ἐνίοις. "Üxouv-0i τὸ μὲν πρὸς τὴν Τυρρηνίαν

Ὀπιχοὶ, xal πρότερον καὶ νῦν καλούμενοι τὴν ἐπωνυ-
iav Αὔσονες- τὸ δὲ πρὸς τὴν Ἰαπυγίαν χαὶ τὸν ᾿Ιόνιον
Χῶνες (Χάονες οο44.} τὴν καλουμένην Σύρτιν (1.
Σῖριν vel Σιρῖτιν)" ἦσαν δὲ καὶ οἱ Χῶνες Οἰνωτροὶ τὸ
γένος. Ἢ μὲν οὖν τῶν συσσιτίων τάξις ἐντεῦθεν γέγονε

πρῶτον. V. Niebuhr. H, R. I, p. 16. 59. ]

τ. .-

2.48.

- Apollonius Hist, Mirab. c. 11: ᾿Δριστοτέλης δὲ
ἐν Νομίμοις βαρδαριχοῖς- «[Ἔν Λάτμῳ τῆς Καρίας

5 INSTITUTA. BARBARICA.

179 ,

σχορπίοι γίνονται, ot τοὺς μὲν ξένους πατάξαντες οὐ λίαν
ἀδικοῦσι, τοὺς δὲ ἐπιχωρίους παραυτὰ ἀποχτείνουσιν. »
Cf. "Elian. N. A. V, 14; Solin. c. 3o.

Verba iv Adzy addita sunt ex Antigon. Mirab.
c. 16, qui eadem narrat, non memorans tamen
operis titulum. Ceterum ex eodem Aristotele
fluxisse puto quz subjiciuntur ap. Antigonum :
Τῶν δὲ Λιδύων καλοῦνται VOAXot τινὲς, παρ᾽ οἷς ἀνά-
παλίν τι γίνεται τούτου: ὑπὸ γὰρ ἀσπίδων οὗτοι μὲν
οὐδὲν πάσχουσι τυπτόμενοι, τῶν δὲ λοιπῶν οὐχ ἐστὶν
ὅστις διαφεύγει δηχθείς. Si rem narratam spectas,
non tam ex Νομίμων opere quam ex Θαυμασίων
vel Παραδοξών libris fluxisse putaveris. Libros vero
ita inscriptos Aristotelem composuisse demonstrari
nequit. Laudatur quidem Ἀριστοτέλης £v α΄ IHa-
ραδόξων (de puella, cujus parentes fuerint asina
et juvenis Ephesius) apud Plutarch. Par. min.
€. 29 et Apostol. XIV, 70; verum ibi reponendum
ex Stobzxo ( Flor. 64, 37) et Arsenio (p. 385) est
᾿Αριστοχλῆς, qui etiam apud vet, schol. Pindari
Olymp. VII, 66 in notissimum Aristotelis nomen
abiit (v. Aristoclis fr. α et 2.). Quod deinde atti-
net collectionem Mirabilium qua sub Aristotelis
nomine circumfertur, eam a philosopho nostro
alienam esse satis constat (v. Westermann. in
pref. ad Paradoxogr.). Quemadmodum vero
auctor ejus multa sumpsit ex libris Aristotelicis qui
ad naturalem historiam pertinent , sic alia ita sunt
comparata, ut ex Nouíuov opere fluxisse videri
possint. Ceterum ut de serpentibus istis sermonem
Aristoteles injiceret, occasionem dederit nota PsyI-
lorum gens Libyca. De aliis ΤΡ να gentibus eun-
dem auctorem laudat Plinius

249.

΄

Plinius Η, N. VII, $5 : Supra Nasamones con-
finesque illis Machlyas Androgynas esse utriusque
naturce inter se vicibus coeuntes, Calliphanes tra-
dit : Jristoteles adjicit dextram mammam iis vi-
rilem, levam muliebrem esse. De Calliphane, Ari -

nant cum mulieribus sub eadem veste decumbentes. »
EM | 247.
τς Tyrrheni Secundum Aristotelem , ad tibias non modo
pugilantur, sed flagris etiam ccedunt atque obsonia apparant.
. Narrat Aristoteles suo etiam tempore servos in Etruria
ad libi: cantum solitos flagris czedi. «

Hi Ἶ

Ἢ ὶ y aip [247 a. ]
ge etiam publicorum institutum antiquum
sse videtur; in Creta quidem ab ipsis Minois regis tempo-
)us usurpatur, in Italia vero multo vetustius est. Cujus
is historize Italum quendam (Enotrio»e regnum obti-

| isse tradunt, a quo Itali nomine mutato pro CEnotris
p^ appellati, e£ oram illam Europas, quae inter Scyl-
|

Vetieum et Lameticum sinum dimidiati diei itinere distan-

m. τῶν
3 k
E.
ee

Td

Ne d

tes continetur, Italiam fuisse nominatam. Hunc igitur
Italum ferunt (Enotros e pastoribus agricolas fecisse,

'et quum alias iis leges tradidisse , tum vero convivia publica

primum instituisse. Itaque nonnulli e posteris illius con-
cenationibus etiam nunc et legibus quibusdam utuntur.
Accolebant autem mare Tyrrhenum Opici , ut olim ifa et
nunc Ausones cognominati. Ad lapygiam vero et mare
Ionium Chones Sirin vocatam incolebant. Chones autem
et ipsi genere erant (Enotri. Conccnationum igitur institu-
tum hinc primum natum est. ]

248.

Aristoteles in Institutis Barbaricis : « In Latmo Cariie
scorpii nascuntur, qui peregrinos ferientes non magnopéré
ledunt, indigenas vero ictu suo statim necant.

E

)

i2

80 ARISTOTELIS

stotele ( modo recte se habeat Aristotelis nomen )
antiquiore, aliunde non constat, nisi quod nomi-
natur in indice auctorum ad Plinii Hist. lib. HI,
V; VL.

Alius Libyze gentis Aristoteles meminit in Polit.
IE, 1, 13 : Εἶναι γάρ (φασι) τισι τῶν ἄνω Λιδύων
χοινὰς τὰς γυναῖχας, τὰ μέντοι γενόμενα τέχνα διαι-
ρεῖσθαι xac τὰς ὁμοιότητας.

290.

Plinius H. N. VlI, 2» : Zristoteles in cavernis i

vieere Pygmeeos ti adii cetera de his, ut reliqui.

[55r.]

[ Aristot, Pol, VIII, 3,4 : Πολλὰ δ᾽ ἐστὶ τῶν £üveiw

ἃ πρὸς τὸ χτείνειν χαὶ πρὸς τὴν ἀνθρωποφαγίαν εὖχε-
ρῶς ἔχει, χαθάπερ τῶν περὶ τὸν Πόντον A7 atot τε xot
"Hwtoyot xxi τῶν ἠπειρωτιχῶν ἐθνῶν ἕτερα , τὰ μὲν͵
63S , VoM 5 ^ ἢ y ^.
δμοίως τούτοις, τὰ δὲ ἀᾶλλον- ἃ ληστριχὰ μέν ἐστιν,
ἀνδρίας δὲ οὐ uere gat.

Pol. VII, 2, 6 : Ev δὲ Σκύθαις οὐχ ἐξὴν πίνειν ἐν
ἑορτῇ τιν! σχύφον περιφερόμενον τῷ μηθένα ἀπεχταγ-᾿
χότι πολέμιον.

Pol. IL, 6, 6 , Celtae, ait, φανερῶς τετιμήκασι τὴν
πρὸς τοὺς ἄρρενας συνουσίαν, eamque ob causam non
invaluit apud eos γυναιχοχρατία, qus apud bel-
licosas gentes frequentissima sit. Cf. VII, », 5.

Pol. VII, 2», 7 : Ἔν δὲ τοῖς Ἴῤηρσιν, ἔθνει πολε-
μικῷ, τοσούτους τὸν ἀριθμὸν ὀδελίσχους καταπηγνύουσι
πεοὶ τὸν τάφον ὅσους ἂν διαφθείρη τῶν πολεμίων.

De JEgyptiis quoque et de Persis in Νομίμοις
B ap6aptxoic egisse Aristotelem non affirmo. Certe
res publice eorum Aristotelis ztate satis nota
erant, ut de his quoque, sicuti de Carthaginien-
sium rep., in Πολιτείαις agere posset. Verum quum
certioribus indiciis careamus, hic apponere liceat ;
quas in Politicis de iis traduntur.

θεται) xxt τοῦ βίου χαταφρονῶν καὶ τῆς δυνάμεως διὰ

FRAGMENTA.

[2525.]
Polit. VIL, 9,1: Τοῦ διηρῆσθαι. χωρὶς TS P.
τὴν πόλιν xal τό τε μάχιμον ἕτερον εἶναι xal τὸ γεωρ-᾿
γοῦν /Egyptiis auctor fuisse dicitur Sesostris, Mox.
iterum hoc tangit VII, 9, 3, addens Sesostrim.
Minoe esse multo abpipdinddd JEgyptiosque-
omnium antiquissimos esse videri. Ceterum de Se--
sostride eodem modo statuerit atque. Diczarchus
discipulus (ap. schol. Apoll. Rh. IV, 272), secun- -
dum quem Sesostris statim post Horum regnavit. |
Pol. III, 10, 4 : 'Ev Αἰγύπτῳ. μετὰ τὴν τετρή-
μερον χινεῖν p t τοῖς ἰατροῖς (sc. τὸν νόμον ἔγγραφον.
xa0' ὃν τὰς θεραπείας προσάγουσι. V. ραν, I, 85;
Herodot. II, 77 ). ὃ
Pol. V, 9, 4 : Καὶ τὸ πένητας ποιεῖν τοὺς ἀρχο-
μένους, τυραννιχόν", .. παράδειγμα δὲ τούτου αἵ τε πυ-
enge αἱ περὶ Αἴγυπτον etc. |
[253. ] -
| Aristot. Pol. V, 8, τή : Αἱ δὲ (ἐπιθέσεις Eyé-|
γοντοῚ διὰ καταφρόνησιν - ὥσπερ Σαρδανάπαλλον. ἰδών
τις εὐξφεν μετὰ τῶν γυγαιχῶν, εἰ ἀληθὴ ταῦτα οἱ
μυθολογοῦντες. λέγουσιν" εἶ δὲ μὴ ἐπ᾽ ἐχείνου, ἀλλ᾽ ἐπ᾽
ἄλλου γε ἂν γένοιτο. ἀληθές. ]
Athenzus VIII, p. 335, F : Ὃν (Σαρδανάπαλλον
τὸν ᾿Ἀναχυνδαράξεω) ἀδιανοητότερον εἶναι. κατὰ ἘΝ
προσηγορίαν τοῦ πατρὸς Ἀριστοτέλης ἔφη.

[ Aristot. Pol. V, 8, 15 : Κῦρος Ἀστυάγῃ (émis

τὸ τὴν μὲν δύναμιν ἐξηργηχέναι, αὐτὸν δὲ τρυφᾶν.
Ib. V, 8, 14 : Ξέρξην Ἀρταπάνης (ἀνήρηχε).
φὐβούμενος τὴν διχθολὴν τὴν περὶ Δαρεῖον, ὅτι ἐχρέ-
μασεν οὐ χελεύσαντος Ξέρξου, ἀλλ᾽ οἰόμενος dier
σεσθαι, ὡς ἀμνημονοῦντα διὰ τὸ δειπνεῖν.
Ib. VII, 5, 5, Persas inter eos recenset, qui qt
ad bellicam virtutem spectent, maximi faciant.]

[251.]

[Sunt autem multe nationes ad czedes et humanarum car-
nium esum proclives, ut ex iis, quae Pontum accolunt ,
Achiei et Heniochi , et ex mediterraneis gentes alice quaedam
his similes, etiam immaniores , quae quum latrociniis deditoe
sint , a fortitudine tamen abhorrent.

Apud Scythas, qui nullum interemisset hostem, huic

ex poculo quod in solemni quodam epulo circumferebatur,
bibere non licebat.

Celtas ait palam consuetudinem cum masculis comprobas-

, eamque ob causam non invaluisse apud eos potestatem
mulierum , quie apud bellicosas gentes frequentissima sit.

Apud Hispanos, gentem bellicosam, tot numero obe-
liscos circum enjusque tumulum defigebant, quot hostes
interemisset.

i [252.]

- Civitatem per genera distingui et. militarem manum ab
agricolis diversam esse /Ezvpliis auctor fuit Sesostris.

In /Egypto post diem TNR movere licet medicis (le
gem scriptam secundum quam zegrotos curant ).

Etiam cives spoliare bonis tyrannicum est. Hujus rei
exemplum praebent pyramides Egypti. |

[253.] Pe 5

[ Alize conspirationes fiunt contemptu, ut in Sardanapal:
lum, quum quidam inter mulieres nentem conspexisset, s
vera haec sunt ἃ fabularum scriptoribus tradita : sin aliter
in alio tamen vere potest accidere. |]

Sardanapallum Anacyndaraxze filium esse iemotiorein 1
cundum genitoris appellationem Aristóteles seribit.

[Cyrus Astyagen adortus est , dum ejus et vitam et.
citum contemnit : milites enim otium et inertia corruperat
ipse vero mollitia diffluebat. "^

Artabanes Xerxem interemit criminationem a Dari
timens, quem injussu Xerxis su«penderat , putans mei
se impune laturum, eo dante veniam, velut ohlito pror
coenam. ] du

“.

"

" Cedrenus p. 427 (p. 747 ed. Bonn.) de terra
L saneta : Προσμαρτυρεῖ δὲ τούτοις καὶ ὃ σοφώτατος

᾿ Ἀριστοτέλης λέγων: « Καὶ γὰρ πολυάνθρωπός ἐστιν
* 5 γῆ τῆς ἐπαγ γελίας χαὶ παντοίοις καρποῖς εὐθηνοῦσα.
|o τε χαὶ ἀκροδρύων xot φοινίχων πλῆθος ἄπλε-
πον, χαὶ χτήνη πάμπολλα xol διάφορα, χαὶ δαψιλὴς

à τούτων νομὴ δι’ ὅλου τοῦ χρόνου γίνεται διὰ τὴν

πολλὴν εὐκρασίαν, τῆς γῆς καὶ πιότητα " πολὺ δὲ nA,

(oc x«i τῶν ἀρωμάτων xo λίθων πολυτελῶν xat χρυ-
σοῦ παραχομιζομένου διὰ τῶν Δράῤων. »

| Omittere locum nolui, etsi probabiliter perso-
— patus est Aristoteles.

ΔΙΚΑΙΏΜΑΤΑ IIOAEQN.

Διχαιωμάτων libros duos in scriptis Aristotelis
recenset Diogenes L. V, 26. Menagius ex vetere
Vita Aristotelis latine scripta affert hac : £t
scriptas ab eo Justificationes Greecarum civitatum ,
quibus lites Greecorum determinabat. Scripta au—

—— tem est ab eo posterius Historia Politiarum. Fve-
— rint ergo Διχαιώματα jura et privilegia quibus inni-
"tebantür litigantes, Fragmenta libri supersunt
— duo, quorum primum est de urbe in Attice et
- Beeotim confiniis sita, de qua controversiz oriri
- facile poterant; alterum spectat ad historiam belli
- quod contra finitimos barbaros Tarentini gesse-
runt.

254.

. Harpocration : Δρυμός, πόλις μεταξὺ Βοιωτίας
xal τῆς ᾿Αττιχῇς" Δημοσθένης ἐν τῷ Περὶ πρεσδείας
(5.356). ᾿Αριστοτέλης δ᾽ ἐν τοῖς Δικαιώμασί φησιν
οὕτως" « ἔπειτα. Δρυμὸν ἕν ᾿Αττιχὸν καὶ ἕτερον Βοιω-
xov. » Verba Aristotelis fortasse de eadem urbe
intelligenda sunt, in duas partes ita divisa ut al-
. teram Boeoti, alteram Attici sibi vindicaverint. Cf,
. Demosthenes l. 1.

255.

. Ammonius v. Νῆες : ᾿Αριστοτέλης δὲ ἱστορεῖ ἐν Δι-
| χαιώμασι πόλεων οὕτως" « Ἀλέξανδρος ὃ Μολοττὸς ὑπὸ
| πὸν αὐτὸν χρόνον ; αραντίνων αὐτὸν μεταπεμψαμένων

í

PRIVILEGIA URBIUM.

' ἐπὶ τὸν πρὸς τοὺς visa πόλεμον, ἐξέπλευσε ναυσὶ.

INVENTA.

M , A / yt À ^Y
uiv πέντε χαὶ δέχα, πλοίοις δὲ
χαὶ στρατηγιχοῖς, »

L , n » , " ,

IHoAsov ] « Codd. πολέμων. Sed πόλεων habet Pto-
lemzus Ascalonita, quem fere transcripsit Am-
monius. Fabric. Bibl. Gr, IV, p. 520. » Neumann.
p. 44. Πολέων etiam ap. Eustath. Il. p. 684,

(EYPHMATA.)

Clemens Alex. Strom, I, $ 77, p. 133 Sylb.,
postquam varia variorum inventa recensuit ; ad-

t: Σχάμων (fr. 1) μὲν οὖν ὃ Μυτιληναῖος xai Θεό-
φρᾶστος 6 ᾿Ιξρέσιος, Κύδιππός τε ὃ Μαντινεὺς, ἔτι τε
᾿Αντιφάνης xoi ᾿Αριστόδημος χαὶ 'À ριστοτέλης, πρὸς
τούτοις δὲ Φιλοστέφανος, ἀλλὰ καὶ Στράτων ὃ περι-
πατητιχὸς ἐν τοῖς Περὶ εὑρημάτων ταῦτα ἱστόρησαν.
Ex Clemente eadem Eusebius P. E. p. 476. Cete-
rum minime sequitur ex Clementis loco peculiare
opus Περὶ εὑρημάτων inscriptum ab Aristotele
compositum esse, quum qua de variis inventis
passim. ex Aristotele afferuntur, tum in Politiis,
tum in Νομίμοις fap6agixoig aliisque philosophi
libris legi potuerint. Sin revera exstiterit pecu-
liare scriptum De inventis, quaeritur an genuinum
sit. Certe Diogenes, etsi ne is quidein a spurio-:
rum librorum mentione abstinet, Aristotelis Περὶ
εὑρηυάτων opus non commemorat,
256.
783; Tv στοιχείων so-
ρετὴν ἄλλοι τε xal " ὌΝΟΝ ἐν δευτέρῳ Κάδιλον φασί"
τῆς δὲ (τινὲς ὃ δὲ τῆς 9) Φοινίχων εὑρέσεως πρὸς ἡμᾶς
διόςχορον γεγενῆσθαι, ὡς xai Ἡρόδοτος ἐν ταῖς ἵστο-
pet; καὶ ᾿Δριστοτέλης - φασὶ γὰρ ὅτι Φοίνικες μὲν
εὗρον τὰ στοιχεῖα, KdOuoc δὲ
“Ἑλλάδα

Plinius H. Ν, VII, 57 (p. 47 Tch.) : Ziteras
semper arbitror. Assyrias did sed. ajii. apud
4Egypiios a Mercurio , ut Gellius; alii apud Syros
repertas | volunt. Utique in. Greeciam | intulisse
e Phoenice Cadmum sedecim. numero. Quibus Tro-
jano bello Palamedem adjecisse hac figura 9 E
ΦΧ: totidem. post Simonidem Melicum , Z H v
Q; quarum: omnium vis in nostris rec ognoscitur .
Aristoteles decem et octo priscas fuisse : ΔΒΓ AEZI

δὲ

συχνοῖς. ἱππαγωγοῖς

20.

Bekkeri An. Gr. p.

y “σῷ ? M
ἡγᾶγεν αὐτὰ εἰς τὴν

Cal

PRIVILEGIA URBIUM.

^ 254.

& . Drymus, urbs in confiniis Boeotize et Attice. Demosthe-
i mes De legatione; Aristoteles vero in Privilegiis ait ita :
..* deinde Drymum unum Attieum et alterum. Bootium. »

255.

— Aristoteles in Juribus urbium narrat hoec : « Alexander
. Nolossus sub idem tempus, Tarentinis eum ad bellum con-

Ta

EP cd
a9

|" 53
Bc d

tra barbaros gerendum advocantibus, enavigavit navibus
quindecim , multisque navigiis equos ac milites ferentibus. »

( DE INVENTIS. )
256.
Literarum inventorem Ephorus libro Wicundo aliique
Cadmum fuisse dicunt, alii eum Phoenicum "inventum ad:
nos pertulisse aiunt, ut Herodotus in Historiis et Aristo-

teles. Dicunt enim Phoenices inyenisse literas, Cadmum,
vero in Graeciam attulisse.

i82 ARISTOTELIS
ΚΑΜΝΟΠΡΣΤΥΦ : et duas ab. Epicharmo | ad-

ditas, & X , quam a Palamede mavult.
257.

Plinius ibid. : Turres,
(sc. primi | cedificarunt );
phrastus,

Idem ibid. : Es con/fare et temperare Aristo-
teles: Lydum Scythen. monstrasse, Theophrastus
Delam Phrygem putat, cerariam fabricam alii
Chalybes, alii Cyclopes.

Idemibid, : Gy ges Lydius picturam in ZEgypto :
in. Grecia vero Euchir Deedali &ognatus, ut Aristo-
teli placet ; ut Theophrasto, Polygnotus Athenien-
sis (sc. invenit ).

ut. zristoteles, Cyclopes
Tirynthii, ut Theo-

Plin. H. N. VII, 57 (p. 5o Tehn.) : Quadrire-
mem Aristoteles: Carthaginienses; quinqueremem

Mnesigiton Salaminios (sc. primos fecisse dicunt. )
257 a.

Schol. Pind. Pyth. II, 127 : Ἀριστοτέλης δὲ
πρῶτον Ἀχιλλέα ἐπὶ τὴ τοῦ Πατρόκλου πυρᾷ τῇ
πυρρίχη φησὶ χεχρῆσθαι, ἣν παρὰ Κυπρίοις φησὶ
πρύλιν λέγεσθαι, ὥστε παρὰ τὴν πυρὰν τῆς πυρρίχης
τὸ ὄνουα θέσθαι.

258.

Serviusad Virg. Georg. I, 19 : unici puer monstra-
tor aratri. 1 Alii Triptolemum, alii Osirin volunt...
Osiris. significatur, ut Φιλοστέφανος (fr. 29)
Περὶ εὑρημάτων, vel Epimenides, qui postea
Buzyges dictus est, secundum Aristotelem. Cf. He-
sych. : Βουζύγης: ἥρως Ἀττικὸς, ὁ ὃ πρῶτος βοῦς C ὑπὸ
ἄροτρον ζεύξας" ἐκαλεῖτο δὲ C ὑπιμενίδης " καθίστατο
δὲ παρ᾽ αὐτοῖς καὶ ὃ τοὺς ἱεροὺς ἀρότους ἐπιτελῶν
Π)ουζύγης. V. ibi interpretes, et Dindorf. et Hase in

Steph. "Thes. v. Βουζύγης; Creuzer Symb. ll,
p. 403; IV, p. 373; Hermann, Antiqq. sacre
$ 60.

(259.)

Anecd, Gr. Bekkeri p. 451,931 : 'Aotàc, ἣ xt-
θάρα, ἀπὸ "Actou τινὸς, xat Ἀσία καὶ ᾿Ασιώνη" ἢ ἀπὸ
᾿Ασίας, τῆς μητρὸς Προμηθέως. Δοῦριν δὲ ᾿Αριστοτέ-
λης φησὶ λέγειν, ὅτι ἐκλήθη ᾿Ασιὰς ἀπὸ τῶν χρωμένων
Λεσδίων, οἵτινες οἰκοῦσι πρὸς τῇ Ἀσία - οἱ δὲ ἀπὸ

FRAGMENTA.

Τυρρήνου Λυδοῦ, εὑρόντος πρώτου τὸ toram ὄργα-
vov* οἱ δὲ ἀπὸ Τερπάνδρου. ἢ
Nisi seripseris Δοῦρις... Ἀριστοτέλη, aut cum
Hüllemano ad Durid. fr. 83 juniorem quendam .
Aristotelem intelligere velis, nomen Aristotelis
corruptum esse statuendum est. Idque veri similli- —
mum. Prellerus ad Polemonem scribi vult Ἂ ριστεί-
9n; ego malim Ἀριστοχλῆς. Aristocles Περὶ 7o-
ρῶν scripsit, in quo opere multus fuit de instru-
mentis musicis ( v. fr. 1»); nomenque ἘΜᾺ haud

semel in Aristotelis abiit.
De Corinthiis dithyrambi inventoribus v. fr.» iis

OAYMIHIONIKAI.

Ap. Diogenem Laert, V, 26, inter scripta Aristo- —
telis recensentur : Ὀλυμπιονῖχαι o ( Ὀλυμπιονίκας, Ὁ
βιόλίον α΄, ἐν ᾧ Μέναιχμον ἐνίχησεν An. Mena
gii); Πυθιονῖκαι μουσικῆς, α΄- Πυθιχὸς, a' - Πυθιονι- 2
χῶν ἔλεγχοι, α΄ Nixot Διονυσιαχαὶ ( Διονυσιαχῶ ᾿
ἀστιχῶν xai Ληναίων Anonym. Menagii) α΄ - Περὶ
τραγῳδιῶν α΄ - Διδασχαλίαι, α΄. Postrema duo male
distingui videntur. Alterum pars fuerit alterius. -
Idem valere videtur de Πυθιονίχαις μουσιχῇς. qui.
comprehensi haud dubie erant in uno isto libro,
quem ἐλέγχους dicit ; ab iisque non distinctus fuerit
Πυθιχὸς λόγος. Quod attinet verba Anonymi :
Ὀλυμπιονίκας, βιδλίον o^, ἐν ᾧ Μέναιχμον ἐνίχησεν,
ea ita intelligo, ut Aristotelem in descriptione lu-
dorum Olympicorum et in constituenda serie vi-
ctorum adhibuisse statuam simile opus Menzchmi,
ita ut notaret, quz minus recte Menzchmus po-
suisse videretur. Menzchmus vero ille Sicyonius

t, quem preter Alexandri historiam aliaque
etiam Πυθιχὸν ( i. e. librum de ludis Pythiis eorum
que victoribus ) scripsisse scimus. V. fragm. Hist.
Alex. p. 146, ubi Anonymi locus me fugit. Cete
rum hzc si recte conjeci, sequitur Menechmum,
quem Suidas ἐπὶ διαδόχων vixisse ait, jam Alexan
dri temporibus, atque antequam Aristoteles suur
de Olympionicis librum compostiit , hoc argu
mentum tractasse.

261.

Schol. Pind. IIL, 27 : Ἀριστοτέλης Λεύκαρόν φησ

τὸν ᾿Αχαρνδνα πρῶτον ἔντεχνον τὸ παγχράτιον ποιῆσα

251 ἃ.

Aristóteles primum Achillem ad rogum Patrocli pyrrhi-
chen saltasse ait, adeoque à pyra nomen pyrrhichen acce-
pisse * eandem apud Cyprios prylin vocari,

259.

Aslas, cithara , wt ex. Duride Aristoteles ( Aristocles) re-

fert, nomen habet a Leshiis, qui ea utebantur, prope Asiai |
habitantibus.

OLYMPIONICJE. . n
261. "—- N

Aristoteles Leuearum Acarnana primum artem ad. par
cratium attulisse dicit.

INVENTA.
262.
Schol. Theocrit. IV, 6 : Τὸν Κροτωνιάτην Μί-
^ nva... xad ᾿Αριστοτέλης πολυφάγον φησί λέγει δὲ
αὐτὸν εἶναι καὶ ἀνδρεῖον. De victoriis Milonis Olym-
picis v. Pausanias VI, 14, 5 sqq. Ceterum Milo-
nis etiam in Rep. Crotoniatarum mentionem fe-
cerit.
265.
- Diog. L. VIII, 51 : Λέγει δὲ καὶ ᾿Ερατοσθένης ἐν
τοῖς ᾿Ολυμπιονίχαις τὴν πρώτην. χαὶ ἑόδομηχοστὴν
Ἰρλυμπιάδα γενικηχέναι τὸν τοῦ Μέτωνος πατ τέρα
B ἀξ αιρεδούίει, avum Empedoclis phiosepiuys μάρ-
τυρι χρώμενος Ἄριστοτέλει. Ἀπολλόδωρος δὲ 6 voxu-
ματιχὸς ἐν τοῖς “Χρονικοῖς φήσιν ὡς « Ἦν μὲν Μέτωνος
υἱὸς, εἰς δὲ Θουρίους αὐτὸν νεωστὶ HIE THIP ἐχτισμένους
ὃ Τλαῦχος ἐλθεῖν φησιν. » Εἴ0᾽ ὑποῤὰς, « Ot δ᾽ ἴστο-
ροῦντες ὡς πεφευγὼς οἴκοθεν εἰς τὰς Συραχούσας, μετ᾽
ἐχείνων ἐπολέμει πρὸς τοὺς ᾿Αθηναίους, ἀγνοεῖν τελέως
᾿ ἐμοὶ δοκοῦσιν, Ἢ γὰρ οὐχέτ᾽ ἦν, 7) παντελῶς ὑπεργε-

γηραχώς ὅπερ o0 φαίνεται. Ἀριστοτέλης γὰρ αὐτὸν,
ἔτι δ᾽ Ἡραχλείδης (vgo ἔτι τε Ἡράχλειτον), ἑξήχοντα
᾿ ἐτῶν φησι τετελευτηχέναι. » V. Apollodori fr. 87 ibi-
que laudatos.

264.

Schol. Pindar. Ol. VII, 1 : Διαγόρᾳ "Po3to
πύχτῃ] νιχήσαντι τὴν οθ' ΟΜΝ Διαγόρας. οὗτος
υἱὸς μὲν ἦν Δαμαγήτου τοῦ Ῥοδίου, ἐνίχησε δὲ χαὶ

Πύθια xal Ἴσθμια. Περὶ δὲ τούτου τοῦ Διαγόρου εἶπε
μὲν xot ᾿Δριστοτέλης (sc. ἐν ᾿Ολυμπιονίκαις} χαὶ
᾿Ἀπόλλας" μαρτυροῦσι δὲ τοιαῦτα. Κατὰ γὰρ τὴν
Ὀλυμπίαν d ἕστηχεν ὃ Διαγόρας μετὰ τὴν ν Λυσάνδρου
εἰχόνα, πὴ χῶν τεσσάρων δαχτύλων πέντε, τὴν δεξιὰν
ἀνατείνων χεῖρα, τὴν δὲ ἀριστερὰν εἰς ἑαυτὸν ἐπιχλί-

— vov. Μετὰ δὲ τοῦτον ἵσταται xol 6 Δαμάγητος,, ὃ πρε-
᾿ σθύτατος τῶν παίδων αὐτοῦ. ὃς ἦν καὶ ὁμώνυμος τῷ

OLYMPIONIC X.

183.
πάππῳ, παγχράτιον προύεξ λημένος, χαὶ αὐτὸς πηχῶν.
τεσσάρων , ἐλάττων δὲ τοῦ πατρὸς δαχτύλων
᾿Εχόμενος δὲ τούτου ἕστηχε Δωριεὺς (s)

, Y ^ 3.8 , ri / $
πύχτης καὶ αὐτὸς προδεδλημένος, Τρίτος
voy ᾿Αχουσίλαος, τῇ μὲν ἀριστερᾷ ἱμάντα 4 ἔχων πυχτι-
χὸν ; τὴν δὲ δεξιὰν ὡς πρὸς προσευχ, ὴν ἀνατείνων. Καὶ
οὗτοι μὲν οἵ τοῦ ϑυξηφόρου παῖδες ἐν στήλαις ἵσταντα!
σὺν τῷ πατρί" μετ᾽ ἐχείνους δὲ καὶ θυγατέρων αὐτοῦ

/ €. , 9. "m Dd , » ^
γικηφόροι υἱοὶ δύο, Εὐχλῆς (3) πυγμῇ νικήσας "Ανδρωνα
xoi μετ᾽ ἐχεῖνον Πεισίρροθος. Καὶ λέγεται (4) κατὰ τὴν
᾿Ολυμπίαν νικήσαντας τοὺς παῖδας χατὰ τὴν αὐτὴν
ἡμέραν τῷ πατρὶ, περιλαύόντας [ οὖν ] τὸν Διαγόραν
, * ͵ ,ὔ b! Dl €y^ ,

περιιέναι τὸ στάδιον μαχαριζομένους ὑπὸ τῶν “λλι-
νων. Χρόνῳ δὲ ὕστερόν φασι xai τὴν τούτου θυγατέρα
Καλλιπάτειραν (5) ἐλθεῖν εἰς τὴν ᾿θλυμπίαν, καὶ αἰτεῖν
παρὰ τῶν ᾿Ἑλλανοδιχῶν ἐπιτρέψαι τὴν θέαν αὐτῷ,
τοὺς δὲ χωλύειν φάσχοντα ας χατὰ νόμον γυναῖχα μὴ

πέντε (1).
ἀδελφὸς,

P3! -
66 μετ᾽ ἐχεῖ-

θεωρεῖν τὸν γυμνικὸν ἀγῶνα * τὴν δὲ φῆσαι πρὸς αὖτ οὺς,
οὖχ δυιοίαν εἶναι ταῖς ἄλλαις γυναιξὶν, ἀλλὰ φέρειν

« (1) Sic Vrat. A., vulgo τεσσάρων. --- (2) vulgo Διω-.
ρεός. Correxit Beckius, quem vide. Cf. praesertim Pau-
san. VI, 7 et V, 6; Thucyd. ΠῚ, 8 ; Schneider: ad Xenoph.
Hell. I, 1, 2. — (3) Sic dedi e Pausania, huc deducente .
etiam Vratisl. A. Vulgo Εὔχλων. —(4) Vulgo : Πεισιρρόθιος
xai Λελεγέτης xaxa τὴν Ὀλ. νιχήσαντες τοὺς παῖδας, et deinde
post πατρὶ plene interpungebatur. Λελεγέτης qui sit, juxta:
ignorant omnes; praeterea verba xazà τὴν ᾿Ολυμπίαν νιχή-
σαντες τοὺς παῖδας etc. redire ad filios Diagorse animadver-
tit Bothius tom. I, p. 98, qui hanc ob causam ejici vult illa
μετ᾽ ἐχείνοις δὲ Λελεγέτης. Ego quod Λελεγέτης plane abest
ἃ 604. Vrat. D et ἃ narratione Pausanic , reposui pro eo
λέγεται et scripsi νικήσαντας ; quo facto locus juste procedit,
non impediente interposito οὖν. Praeterea ex Vratisl. A
scripsi Πεισίρροθος, qui Pausaniae est ΠΠεισίδωρος [ nunc ap.
Pausan. repositum : Πεισίρροθος |. Vratisl. A habet : θυγατέ-.
ρων τε υἱοὺς Εὐκλεέστατον, Καλλιάναχτα χαὶ Metatppofov. Per-
gitur in Vratisl. A : οὗτοι δὲ πολλὰς νίχας & τῶν Ὀλυμπίων.
ἔσχον δέχα, ἐκ τῶν Πυθίων δὲ £g, et cetera, quie ad vulgata
revertuntur, sed immane quantum depravata. — (5) Ita

ΓΞ 202.
-- Milonem Crotoniatem Aristoteles quoque voracem, si-
.. mul vero etiam virum strenuum fuisse dicit.

263.

πὴ Eratosthenes quoque in Olympionicis ait Olympiade 71
. Metonis patrem vicisse, testimonio usus Aristotelis. Apol-
. lodorus vero grámmaticus in Chronicis sic ait : « Empedocles
- Metonis filius est, quem Thurios recens admodum condi-
- tos venisse Glaucus tradit. » Deinde paucis interjectis
de -àit : « Qui vero narrant domo profugum venisse Syra-
ác cusas et cum illis bellasse adversus Athenienses, prorsus
ignari esse mihi videntur : aut enim tum jam mortuus erat,
— aut certe valde senex esse debebat, id quod non ita fuisse
. videtur; nam Aristoteles et bea eum sexagesimo
P delatis anno vita excessisse dicunt. »

UR
T 264.

Diagore Rhodio pugili ] qui vicit Olymp. 79. Hic Dia-

goras filius erat Damageti Rhodii. Pythiis quoque et
Isthmiis vicerat. Dixit de eo etiam Aristoteles et Apollas.
Tradunt vero hac : In Olympia posita Diagorae statua post
statuam Lysandri; cubitorum est quattuor ef digitorum
quinque, dextram manum extendit, Levam corpori. ac-
clinat. Post hunc stat Demagetus, filiorum natu maxi-
mus , avo cognominis , in pancratium pr ojectus, ipse quo-
que cubitorum quattuor, sed patre minor digitis quinque.
Prope hunc stat Dorieus frater, pugil, et ipse projectus.
Terlius post hunc Acusilaus, laeva tenens lorum pugilis ,
dextram, ut ad precationem extendens. Atque hi quidem
victoris filii in stelis stant cum patre. Post illos vero etiam
fil'arum filii victores duo, Eucles qui Andronem pugilatu
vicit, et Pisirrhothus. Porro narratur filios, quum Olym-
piis eodem quo pater die vicissent , cingentes patrem sta-
dium perambulasse ac beatos a Grecis esse. przedicatos.
Aliquo post tempore etiam filiam ejus Callipatiram in
Olympiam venisse ac petiisse ex Hellanodicis dicunt, ut
spectare ludos ipsi permitterent. Quod quum recusarent

151 ARISTOTELIS

πλέον τι ταῖς προγονιχκαὶς ἀρεταῖς ἐπερειδομένην " ἔσχε
γὰρ χαὶ τὸν πατέρα χαὶ τοὺς τρεῖς ἀδελφοὺς ᾿Ολυμπιο-
νίχας, Δαμάγητον, Δωριέα, ᾿Αχουσίλαον, xxi ἐξ ἀδελ-
φῆς παῖδα Εὐχλέα xai αὐτῆς υἱὸν Πεισίρροθον (6) * xoi
δεῖξαι τάς τε τοῦ πατρὸς χαὶ τῶν ἀδελφῶν στήλας,
χαὶ οὕτω νιχηθέντας τοὺς ᾿Ελλανοδίχας ἐπιχωρῆσαι (7)
χαὶ συνήθειαν νόμου διαλῦσαι, χαὶ τῇ Καλλιπατείρᾳ
τὴν θέαν ἐπιτρέψαι. Καὶ τὰ περὶ μὲν αὐτῶν τοσαῦτα.

Ex Olympionicis etiam ea petita esse suspicor
qua nunc leguntur in Pseudo- Aristot. Mir. Au-
scult. c, 5» (collat. schol. Aristoph. Plut. 586;
schol. Theocrit. IV, 7; Suida v. Κότινος ) de
oleis Olympicis, e quibus victorum corona pete-
bantur. Probabile est enim" Aristotelem quoque,
sicuti Eratosthenem, victorum catalogis disputa-
tionem de origine atque adornatiore ludorum
preemisisse.

[264 a.|

[ Aristoteles Pol. VIII, 4; 1 : ᾿Εν γὰρ τοῖς Ὅλυμ-
πιονίκαις δύο τις ἂν ἢ τρεῖς εὕροι τοὺς αὐτοὺς νενιχη-
χότας ἄνδρας τε χαὶ παῖδας, διὰ τὸ νέους ἀσχοῦντας
ἀφαιρεῖσθαι τὴν δύναμιν ὑπὸ τῶν ἀναγκαίων γυμνα-
σίων.

ΠΥΘΙΟΝΙΚΑΙ.
265.

Plutarch. Solon. c. 11 : Πεισθέντες γὰρ ὑπ᾽ exetvou
(τοῦ Σόλωνος ) πρὸς τὸν πόλεμον. ( eontra Cirrhzos
ὥρμησαν οἱ ᾿Αμφιχτύονες, ὡς ἄλλοι τε μαρτυροῦσι xat
Ἂ T I^ 2 “ Ld IT ? θ e 5 e E 3).
Δριστοτέλης ἐν τῇ τῶν Πυθιονιχῶν ἀναγραφῇ, Σόλωνι
τὴν γνώμην ἀνατιθείς. Οὐ μέντοι στρατηγὸς ἐπὶ τοῦ-
vocat Pausan. et Vrat. A. Vulgo Ἀριστοπάς. ---(Ο) Hoecinde
ab ἔσχε dedi e Vrat. A. Sed ἐξ ἀδελφῆς obscurum in cod.
est, — (7) Ma correxit Heynius. Vulgo ἐπιχειρῆσαι. Vrat.
A : συγχωρῆσαι. » DOECKH.

FRAGMENTA.

TOV ἀπεδείχθη τὸν ) πόλευον, ὡς λέγειν φησὶν ὝἝρυιπ-
πος Eó4v07, τὸν Σάμιον. .

265 a.

Hesychius : Βουθὸς meptgotc& “ παροιμία ἐπὶ 7
τῶν εὐηθῶν xa παχυφρόνων (παχυρίνων Herod.), ἀπὸ ὁ
Βούθου τινὸς μετενεχθεῖσα τοῦ “Πύθια νιχήσαντος, ὃν
ἀναγράφει xat ᾿Αριστοτέλης νενικηχότα. Cf, Zenobius
II, 66, Suidas, Herodian. II. μον. λέξ. p. 42, 8,
qui Crate iy Χείρωσι mentionem provéron fe-
cisse aiunt,

265 b.

Schol. Pind. Ol.II, 85 : Κατὰ δὲ de τοῦ Wr :
στοτέλους (supple iequspivh Πυθιονίχης μόνος Θή-
pov ἀναγέγραπται. Alii etiam. fratrem ejus Xeno-
cratem Pythiis vicisse dicunt. e

266.

Schol. Soph. OEd. C. 7o1 : Ἀριστοτέλης καὶ τοῖς
νικήσασι τὰ Παναθήναια ἐλαίου τοῦ ἐκ τῶν μορίων —
γινομένου δίδοσθαί φησι. Hzc num in Olympionicis ὦ
vel Pythionicis vel in Νίκαις Διονυσιαχαῖς data oc-
casione allata sint, an etiam Panathenaicorum
victorum catalogum Aristoteles composuerit, in .
inedio relinquo. ἃ

ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΙ.

2675. |

Schol. Aristoph. Av. 281 : Ἐἴη ἂν οὖν τὸν ἔποπα
ἐσχευοποιηχὼς (sc. ὃ Φιλοκλῆς) τῇ Πανδιονίδι τετρα-᾿
λογία, ἣν xat Ἀριστοτέλης ἐν ταῖς Διδασχαλίαις ἀνα -

γράφει. Ἔστι δὲ ὃ Φιλοχλῆς τραγῳδίας ποιητὴς, xot |
Φιλοπείθους υἱὸς ἐξ Αἰσχύλου ἀδελφῆς.

dicentes lege vetitum esse, ne mulieres gymnicos ludos.
spectarent, tum vero.illam dixisse, non se similem reli-
quis esse mulieribus, sed majus quid, gentis sus virtuti-
bus innixam. Habebat enim et patrem et fratres tres, Da-
magetum , Dorieum , Acusilaum, Olympionicas, et sororis
item filium Eucleum, et suum ipsius Pisirrhothum. Ac
monstrasse eam patris fratrumque stelas, atque ita victos
Hellanodicas cessisse, ac soluta legis consuetudine permi-
sisse Callipatirze , ut spectatrix ludis interesset.

(264 a.]

[ Inter Olympionicas duos tresve ad summum: reperias ,
qui viri et iidem adolescentes fuerint victoria potiti, propter-
ea quod juniores , dum se necessariis exercitationibus de-
dunt, vires exhauriant. ἢ

PYTHIONICJE.
265.

Solonis auctoritate moti Amphictyones bellum contra
Cirrhaeos susceperunt , quod et alii testantur, et Aristoteles

in Pythionicarum recensu, Solonem auctorem hujus sen- 1 i

tentize faciens. Non tamen, quod Euanthem scripsisse Sa-

mium Hermippus ait, dux huic bello praefectus est Solon.
265 a.

Buthus obambulat. Hoc proverbium usurpatur de sto-
lidis ac simplicibus, ab athleta quodam Butho, qui Pythia ὦ
vicerat, et quem Aristoteles quoque inter victores recenset. |

265 b. kl

Secundum Aristotelis Pythionicarum recensum unus.

Theron Pythiis vicit. :

266.

Aristoteles etiam iis, qui Pánathengls vicissent , oleum.
ex oleis sacris proveniens dari tradit.

DIDASCALLE.

| n M
Pandionidem tetralogiam. Philoclis poetze tragici Aristo--
teles quoque in Didascaliis recenset. Ἢ

Es ; 258. s
Ü Schol. in Platon. Apolog. p. 330 ed. Bekker.
Μέλητος δὲ τραγῳδίας φαῦλος ποιητὴς, O35 γένος,
ὡς ᾿Αριστοφάνης βατράχοις iv 1309 ), llaaproe
Λαΐου υἱὸν αὐτὸν λέγων, ἐπεὶ ᾧ ἔτει οἱ Πελαργοὶ ἐδι-
'δάσχοντο, καὶ ὃ Μέλητος Οἰδιπόδειαν ἔθηκεν ( xa07;-
xev Meinek. ) , ὡς Ἀριστοτέλης Διδασχαλίαις, V. Mei-
nek. Hist. com. T, p. 177; Wagner fragm. poet.
agg. p. 73.

269.

᾿ Argument. Eur. Medez : Τὸ δρᾶμα δοχεῖ ὑπο-

| ξαλέσθαι παρὰ Νεόφρονος διασχευάσας, ὡς Δικαίαρ) 79s.

τε Περὶ τοῦ Ἑλλάδος βίου xoi ᾿Αριστοτέλης ἐν "Yro-
πνήμασι. Ὑπομνήματα h. 1. ἃ Didascaliis nihil dif-
ferunt. De re v. Wagner. l. l. p. 20.

270.

— Suidas v. "Ovou σκιά : ᾿Αριστοτέλης δ᾽ ἐν Διδασχα-

Mag xai δράματός τινος φέρει ἐπιγραφήν᾽ "(you
σχιάν sc. Archippi comici. V. Zenob. VI, 28;
schol, Aldin. ad Arist. Vesp. 191; Apostol. XX,
4; Meinekius ad Menandri reliqq. p. 57.

ἐν ταῖς Διδασχαλίαις δύο φησὶ γεγονέναι sc. Cinesias.
Ἢ 272.

- Schol. Aristophan. Ran. 404 : "Em: γοῦν τοῦ
ἱζαλλίου τούτου (Ol. 81r, 1. quo anno Ran. fab.
docta ) φησὶν Ἀριστοτέλης ὅτι σύνδυο ἔδοξε χορηγεῖν
τὰ Διονύσιχ τοῖς ; τραγῳδοῖς χαὶ χωμῳδοῖς" ὥστε ἴσως ἦν
τις χαὶ περὶ τὸν Ληναϊχὸν ἀγῶνα συστολὴ, χρόνῳ
δῦ ὕστερον. οὗ πολλῷ τινι xa καθάπαξ πεὲριεῖλὲ Κινησίας
τὰς χορηγίας "ἐξ οὗ χαὶ Στράττις ἐ ἐν τῷ εἰς αὐτὸν
δράματι ἐφῇ σχηνῇ μὲν τοῦ yopoxtóvou Κινησίου.
ἐφῆ σχηνῇ | Requiritur μέμνηται vel tale quid.
Dindf. De reliqua lectionis varietate adi Dübnerum.
Didascaliis fragm. jam Casaubonus vindicavit ad
Athen. VI, p. 235, E. Cf. schol. ad vers. 151 :
Ὁ Κινησίας ἐπραγματεύσατο xaX τῶν χωμικῶν, ὡς
εἶεν ἀχορήγητοι.

δας...

- Schol. Aristophan. Av. 1379 : Ὁ δὲ Ἀριστοτέλης

PYTHIONICJE, DIDASCALUE. DE

POETIS.

Ad Aristotelis Didascalias respexerit etiam schol.
Arist, Plut. 385 : τῶν Παυφίλου] T& δὲ λίαν ἐπιτετη-
δευμένα Ὑπομνήματα διστάζει, πότερον τραγιχὸς
ποιητὴς ἢ ζωγράφος, ὃν χαθηγήσασθαί φασιν "AmeA-
ÀoU: ἐν μέντοι ταῖς Διδασχαλίαις πρὸ τούτων τῶν
χρόνων Πάμφιλος οὐδεὶς φέρεται τραγιχός.

185

ΠΕΡῚ IIOIHTON.

ΠΕερὶ ποιητῶν libros tres inter Aristotelis scripta
preter Diogenem Laertium (V, 26) recenset Ano-
nymus in Vit. Arist. ap. Menagium Diog. p. 20».
Ibidem affertur : Κύχλος [ ἢ inseruit Menagius] περὶ
ποιητῶν γ΄. Quod opus ab altero non diversum est

(V. Welcker. Ep. Cycl. p. 48). Pro Κύχλον περὶ
ποιητῶν Anonymus Nunnesii (ap. Buhlium, Arist.

tom. I, p. 54) Dialogum de poetis ponit. Cujus te-
stimonii auctoritas fere nulla est. Ceterum Aristo-
teles Περὶ ποιητῶν expresse laudatur, quoad sciam,
locis quattuor (ap. Diog. L. III, 48; VIII, 57,
Athenzgzum XI, p. 505, C, Macrob. Saturn. V,
18). Quibus addendi videntur Plutarch. De Ho-
mero c. 3 et Diogen. L. II, 46, si quidem recte
qui ibi laudatur Aristoteles τρίτῳ ποιητιχῇῆς, vel
auctorum errori vel scribarum negligentie deberi
censetur. Difficilior quaestio est num genuinum fue-
rit istud de poetis opus. Negat Nitzschius (Hist.
Hom. II, p. 37, 42 ), qui scioli Peripatetici lucu-
brationem agnoscere sibi videtur in iis qua de
Homeri Vita traduntur. Cujus judicii vim infringere
studet Welckerus (1. l. p. 158 not.) ablegando
lectorem ad fabulas et populares traditiones, quz
ex Politiis Aristotelis passim afferuntur. Quan-

"quam horum quoque quid genuinum, quid spu-

rium sit parum liquet.

E LIBRO PRIMO.

273.

Cicero De nat. deor. I, 38 : Orpheum poetam
docet .4ristoteles nunquam fuisse, et hoc Orphicum
carmen Pythagorei ferunt cujusdam fuisse Cecropis.

De Pittheo Troezenio vide fragm. 96. |

268.

- Meletus nequam trageediarum scriptor, Thrax genere,

wt Aristophanes in Ranis et in Ciconiis, ubi eum Zaii
| i dicit, quod anno, quo Ciconie fabula docebatur,
Meletus CEdipodiam scenz commisit , ut Aristoteles tradit
in Didascaliis,

269.

— Medeam drama Euripides a Neophrone mutuatus, nova
8. recensione instituta scen:» commisisse videtur, uti

rchus in Vita Gracia et Aristoteles i in Commentariis
dradunt,

Ed ὦ :
E ier o

Ta^ PES

270.

Aristoteles in Didascaliis ( inter Archippi comici fabulas )

recenset etiam unam quie Asini wmbra inscribitur.
271.

Aristoteles in Didascaliis duos Cinesias fuisse dicit.
212.

Sub Callia archonte, ut Aristoteles ait, binos choragos
Dionysiorum festis sumptus tragcediarum et comceediarum
suppeditare placuit. Fortasse igitur etiam circa Lenzeos lu-
dos diminutio fuit. Non multo vero post Cinesias chore-
gias prorsus sustulit. Unde Strattis in fabula quam contra
eum scripsit, Cinesiw tanquam χοροχτόνου meminit.

136

[274.]

Plutarch. Vit. Hoin. c. 3, p. 21 in Βιογρ. Wes-
term. : Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τῷ τρίτῳ Περὶ ποιητικῆς
( πρώτῳ Περὶ ποιητῶν 9) ἐν "Io φησὶ τῇ νήσῳ, χαθ᾽
ὃν χαιρὸν Νηλεὺς ὃ Κύδρου τῆς Ἰωνιχῆς ἀποιχίας
ἡγεῖτο, χόρην᾽ τινὰ τῶν ἐπιχωρίων γενομένην ὑπό τι-
νος δαίμονος τῶν συγχορευτῶν Μούσαις ἐγκύμονα, ai-
δεσθεῖσαν τὸ cup. ev διὰ τὸν ὄγχον τῆς γαστρὸς ἐλθεῖν
εἴς τι χωρίον τὸ χαλούμενον Αἴγιναν" εἰς ὃ καταδρα-
βόντας λῃστὰς ἀνδραποδίσαι τὴν προειρημένην, χαὶ
ἀγαγόντας εἰς Σμύρναν οὖσαν ὑπὸ Λυδοῖς τότε. τῷ
βασιλεῖ. τῶν Λυδῶν ὄντι φίλῳ ποὔνομα Μαίονι yapt-
σασθαι" τὸν δὲ ἀγαπήσαντα, τὴν κόρην διὰ τὸ κάλλος;
γῆμαι" ἣν διατρίδουσαν παρὰ τῷ Μέλητ!, καὶ συσχε-
θεῖσαν ὑπὸ τῆς ὠδῖνος, ἔτυχεν ἀποχυῆσαι τὸν Ὅμη:
pov ἐπὶ τῷ ποταμῷ. Ὃν ἀναλαδὼν ὃ Μαίων ὡς ἴδιον
ἔτρεφε, τῆς Κριθηΐδος μετὰ τὴν χύησιν εὐθέως τελευ-
τησάσης. Χρόνου δὲ οὐ πολλοῦ διελθόντος χαὶ αὐτὸς
ἐτελεύτησε. Τῶν δὲ Λυδῶν καταπονουμένων ὑπὸ τῶν
Αἰολέων, καὶ χρινάντων χαταλιπεῖν τὴν Σμύρναν, χαὶ
χηρυξάντων τῶν ἡγεμόνων τὸν βουλόμενον ἀκολουθεῖν

ἐξιέναι τῆς πόλεως, ἔτι νήπιος ὧν “Ὅμηρος προσηγο-
ρεύθη.

Γενόμενος δ᾽ ἐν ἡλικία, xol δόξαν ἐπὶ ποιητιχῇ
χεχτημένος ἤδη, ἐπηρώτα τὸν θεὸν, τίνων τ᾽ εἴη γο-
νέων χαὶ πόθεν 6 δὲ ἀνεῖλεν οὕτως "

Ἔστιν "loc νῆσος μιητρὸς πατρὶς, ἥ σε θανόντα

δέξεται * ἀλλὰ νέων ἀνδρῶν αἴνιγμα φύλαξαι.
Φέρεται χαὶ ἕτερος χρησμὸς τοιοῦτος"

"OX6ie xai δύσδαιμιον * ἔφυς γὰρ ἐπ᾽ ἀμφοτέροισι "

πατρίδα δίζηας * μητρὸς δέ τοι, οὐ πατρός ἐστι

ARISTOTELIS FRAGMENTA...

ρίαν τῆς θήρας οὕτως ἀπεχρίναντο᾽

υτρόπολις ἐν νήσῳ ἀπὸ Κρήτης εὐρείης, ᾿
- Μίνωος γαίης οὔτε σχεδὸν οὔτ᾽ ἀπὸ τηλοῦ.

"Ev τῇ σὴ μοῖρ᾽ ἐστὶ τελευτῆσαι βιότοιο, v4

εὖτ᾽ ἂν ἀπὸ γλώττης παίδων μιὴ γνῷς ἐπαχούσας, T

δυσξύνετον σχολιοῖσι λόγοις εἰρημένον ὕ ὕμνον.

Δοιὰς γὰρ ζωῆς μοίρας λάχες, ἣν μὲν ἀμαυρὰν

ἠελίδων ὄσσων * ἣν δ' ἀθανάτοις ἰσόμοιρον,

xai ζῶν xoi φθίμενος " φθίμενος δ᾽ ἔτι πολλὸν ἀγήμμαν

Μετ᾿ οὐ πολὺν δὲ t χρόνον πλέων εἷς Θήόδας ἐπὶ τὰ Κρό-
vux (ἀγὼν δὲ οὗτος ἄγεται παρ ' αὐτοῖς μουσιχός), ἦλθεν.
εἰς "lov* ἔνθα ἐπὶ πέτρας χαθε ἑζόμενος ἐθεάσατο ἁλιεῖς
προσπλέοντας, ὧν ἐπυνθάνετο εἴ τι ἔχοιεν. Οἱ δὲ, ἐπὶ
τῷ θηρᾶσαι | μὲν μηδὲν, φθειρίζεσθαι δὲ διὰ τὴν us

"Oac' ἕλομεν, λιπόμεσθ᾽ * ὅσα δ᾽ οὐχ ἕλομεν, ind

αἰνισσόμενοι ὡς ἄρα oUc μὲν ἔλαῤον τῶν φθειρῶν,
ἀποχτείναντες χατέλιπον᾽ οὖς δ᾽ οὐχ ἔλαθον, ἐν τῇ
ἐσθῆτι φέροιεν. Ὅπερ οὐ δυνηθεὶς συμόαλεῖν Ὅμηρος,
διὰ τὴν ἀθυμίαν ἐτελεύτησε. θάψαντες δὲ αὐτὸν oi
Tii μεγαλοπρεπῶς τοιόνδε ἐπέγραψαν αὐτοῦ τῷ
τάφῳ"

᾽Ενθάδε τὴν ἱερὰν χεφαλὴν χατὰ γαῖα kei oid
ἀνδρῶν ἡρώων χοσμήτορα θεῖον Ὅμηρον.

ἐν τῷ τρίτῳ ] Si. recte statuunt hac ex opere
Περὶ ποιητῶν sumpta esse , legendum haud dubie ἐν
τῷ πρώτῳ. Sin minus, videas ne Aristoteles iste sit
Cyrenzeus , quem περὶ ποιητικῆς scripsisse testatur
Diogenes V, 35. ἴ

Cf. Vit. Homeri ed. Iriart. p. 233 : Τιμόμαχος
δὲ xal ᾿Αριστοτέλης ἐξ "Lou τῆς νήσου (τὸν “Ὅμηρόν.
φασι γεγονέναι )... ἀποθανεῖν δὲ αὐτόν φασιν ἐν "Io τῇ,

DE POETIS.
274.

Aristoteles libro tertio (primo?) De arte poetica ( De
poetis P) prodit in insula Io, quo tempore Codrus Nelei filius
colonic in Ioniam ducenda preefuit, puellam a genio quo-
dam ex eorum numero, qui cum Musis choros ducunt,
compressam , quum facti eam propter intumescentem ute-
rum puderet, concessisse in regionem quandam nomine
AEginam. Ibi a praedonibus, qui eo excursionem fecissent ,
captam ductamque in Smyrnam urbem illo tempore Lydis
subjectam , Lydorum regi Mxoni , socio suo, dono datam,
ab eoque pulchritudinis causa in matrimonium assumptam.
Mox quum ad Meletem fluvium degens partus doloribus
circumveniretur, accidisse ut Homerum juxta ipsum flu-
vium pareref. Critheide continuo ex partu mortua, in-
fantem susceptum et ut. suum enutritum a Mzeone : quem
ipsum etiam haud multo post obiisse. Porro Lydi ab /Eoli-
bus bello pressi quum Smyrnam relinquere decrevissent ,
eorumque principes per praeconem edixissent, ut. quicun-
que ipsos sequi vellent urbe egrederentur, Homerum pueru-
lum etiamnum dixisse, se quoque velle ὁμηρεῖν, id est se-
qui : inde pro Melesigene Homerum appellatum.

Adultus jam et poetica arte nomen consecutus , de pa-

rentibus et patria deum consuluit : isque sic respondit ,
Insula Ios matris patria est, vita hec quoque functum
accipiet : sed tu juvenile znigma caveto.

Alterum quoque oraculum tale fertur :

Felix et miser, ad sortem quia natus utramque
perquiris patriam : matris tibi, non patris exstat

patria , in undoso jacet hzec Ponto insula, Crete

non adeo vicina et non longe usque remota.

Hic te fata tua cogent decedere vita , à |
quum pueri ignotis obscurum ambagibus olim
sermonem involvent, teque hunc evolvere poscent;
quippe duplex vite fatum tibi contigit, orbum
luminibus ; superis Musa immortalibus cequat :

post mortem te vita manet secura senectie.

Non multo post tempore Thebas navigans ad Saturnalia

quod ibi certamen musicum celebratur, Ium venit. Ibi sax

insidens , piscatores vidit adnavigantes , eosque interrogavit
num quid haberent. ΠΠῚ quod nihil cepissent , sed captur,
penuria et otio pediculos legissent, ita responderunt : -

LU

Non capta afferimus, fuerant quz capta relictis,
onigmate significantes , se quos cepissent pediculos, eo
occisos reliquisse, quos vero non cepissent eos se in vesi
bus suis secum ferre. Quod quum Homerus conjectando à:
sequi non posset, pro? animi dolore mortuus est. Iems

1

“-- x
IB ,
r ὲ
ΠΑ͂ΣΙ

M

ἫΝ
d .

"a

;

ἧς

- wat ἢ νόσῳ ἢ τῷ τῶν ἁλιέων αἰνίγματι, καὶ αὐτῷ
ἐπιγραφῆναι τόδε"

"Ev04&86 τὴν ἱερὴν χεφαλὴν χατὰ γαῖα χαλύπτει

᾿ς ἀνδρῶν ἡρώων χοσμήτορα θεῖον “Ὅμηρον.

τς Qellius N. A. III, 11 : Zristoteles tradit ex in-
sula Io natum ( Homerum ). Cf. Tzetzes schol. ad

| -- Il. p. 154 ed. Herm.

4 Cod. Parisin. 553 (a Welckero in Cycl. p. 158.
Ja

udatus ) : Κατὰ δὲ Βαχχυλίδην καὶ Ἀριστοτέλην τὸν

Ε E... Ἰήτης ( Homerus erat ). De his v. Wel-

" cker. 1. l. p. 157 sqq. 167.

E 275.

v -

|. Proclus Chrestom. ap. Phot. cod. 539 : Εδρεθῆ-

᾿ yat δὲ τὸν διθύραμθον Πίνδαρος ἐν Κορίνθῳ λέγει, τὸν
δὲ ἀρξάμενον τῆς ῳδῆς ᾿Αριστοτέλης ᾿Αρίωνα λέγει" ὃς
πρῶτος τὸν χύχλιον ἤγαγε χορόν. Cf. schol, Pindar.

—"Ol. XIII, 55.

276.

- Diogenes L. VIII, 57 : ᾿Αριστοτέλης δὲ ἐν τῷ Xo-

; φιστῇ φησὶ πρῶτον ᾿Εμπεδοχλέα. ῥητορικὴν εὑρεῖν"

F Aa δὲ διαλεχτικήν" ἐν δὲ τῷ Περὶ ποιητῶν φησιν

3 ὅτι χαὶ Ὁμηριχὸς ὃ ᾿Εμπεδοκλῆς χαὶ δεινὸς περὶ τὴν

|: ᾿ φράσιν γέγονε, μεταφοριχός τε ὧν χαὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς

| περὶ ποιητικὴν ἐπιτεύγμασι γρώμενος. Cf. de Empe-

-. docle Agrigentin. Resp. fr. 214. 215.

277:

. Diogenis L. III, 48: Ata) touc τοίνυν φασὶ πρῶ-
τὸν γράψαι / VINEAS τὸν ᾿Κλεάτην, ᾿Αριστοτέλης δὲ ἐν
πρώτῳ Περὶ ποιητῶν ᾿Αλεξαμενὸν Στορέα ἢ Τήιον.

— Athenzus XI, p. 505, C: Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τῷ
E ποιητῶν οὕτως γράφει" « Οὐχοῦν οὐδὲ € ἐμμέτρους
τοὺς καλουμένους Σώφρονος μίμους μὴ φῶμεν εἰναι
᾿ λόγους χαὶ μιμήσεις, ἢ τοὺς ᾿Αλεξαμενοῦ τοῦ 'Γηίου τοὺς
πρώτους γραφέντας τῶν Σωχρατιχῶν διαλόγων, » ἄν-
οτιχρὺς φάσχων ὃ πολυμαθέστατος ᾿Αριστοτέλης πρὸ

- ᾿ Πλάτωνος διαλόγους γεγραφέναι τὸν Ἀλεξαμενόν.

ἢ DE POETIS. 183

M

278.
E LIBRO SECUNDO.

Macrob. V, 18 : « Morem vero JEtolis fuisse uno
tantummodo pede calceato in bellum ire osten-
dit clarissimus scriptor Euripides tragicus : in cu-
jus tragedia que Meleager inscribitur, nuncius
inducitur describens quo quisque habitu fuerit ex
ducibus, qui ad aprum capiendum convenerant.
In eo hi versus sunt : ( V. fragm. Eurip. 531)...
Non reticebimus rem paucissimis notam : repre-
hensum Euripidem ab Aristotele, qui ignorantiam
istud Euripidis fuisse contendit : /Etolos enim non
levum pedem habere nudum, sed dextrum. Quod
ne affirmem potius quam probem, ipsa Aristotelis
verba ponam ex libro quem De poetis secundo sub-

Scripsit, In quo de Euripide ldqnens sic ait :

Τοὺς δὲ Θεστίου χούρους τὸν μὲν ἀριστερὸν πόδα qn
σὶν Εὐριπίδης ἐλθεῖν ἔ ἔχοντας ἀνυπόδετον᾽ λέγει γοῦν ὅτι
«οὐτὸ λαιὸν ἴχνος ( ἦσαν ) ἀνάρδυλοι ποδὸς,
τὸν δ᾽ ἐν πεδίλοις ὡς ἐλαφρίζον γόνυ
ἔχοιεν, ὃς δὴ πᾶσιν Αἰτωλοῖς νόμος"
ς A ec », , » bd 3 P^ ' M ^
ὡς δὴ πᾶν τοὐναντίον ἔθος τοῖς Αἰτώλοις" τὸν μὲν γὰρ
5 ^ € /, Ἁ *»* , m
ἀριστερὸν ὑποδέδενται, τὸν δὲ δεξιὸν ἀνυποδετοῦσιν "
δεῖ γὰρ, οἶμαι. τὸν ἡγούμενον ἔχειν ἐλαφρὸν. ἀλλ᾽ οὐ
εἰγαρν σις γοὺμ XS: ελάφρβον,
^ ,
τὸν ἐμμένοντα.

E LIBRO TERTIO.

279.

Diogenes L. IL, 46 : Τούτῳ ( τῷ Σωχράτει ) τὶς,
χαθά φησιν ᾿Αριστοτέλης ἐν τρίτῳ Ποιητικῆς, ἐφιλονεί--
χει ᾿Αντιόλοχος Λήμνιος xat ᾿Αντιφῶν ὃ τερατοσχόπος.
ὡς Πυθαγόρᾳ Κύδων χαὶ Ὀνάτας, xoi Σάγαρις
Ὁμήρῳ ζῶντι, ἀποθανόντι δὲ Ξενοφάνης ὃ Κολοφώ-
νιος, χαὶ Κέρκωψ Ἡσιόδῳ ζῶντι, τελευτήσαντι δὲ
ὃ προειρημένος Ξενοφάνης; χαὶ Πινδάρῳ ᾿Αιμφιμένης
ὃ Κῷος, Θάλητι δὲ Φέρεχύδης, xat Βίαντι Σάλαρις

cum magnifice ny. hac addita sepulcro inscri-
᾿ ptione : :

p Terra sacrum caput hic divini occultat Homeri
E Heroum egregias qui dixit carmine laudes.
&
ez

216.

3 Ἢ Aristoteles in Sophista primum Empedoclem oratorio in-
ventorem ait, Zetonemque dialecticze; in libro autem De poe-
is asserit Homericum Empedoclem, acutumque in dicendo

— fuisse, translationibus item ac ceteris poeticis figuris usum.
᾿ : 24.

Dialogos primum scripsisse aiunt Zenonem Eleatam :
Aristoteles vero libro primo De poetis Alexamenum Sto-
. rensem vel Teium ait.

ee Aristoteles in libro De poetis scribit : « Igitur ne metris
E. comprehensos Sophronis mimos qui vocantur, di:
us esse sermones, sive dialogos et imilationes, aut

— Mexameni Teii dialogos, qui ante Socraticos conscripti

E
i;
A

sunt. » Quibus verbis perspicue declarat doctissimus Aristo-
leles ante Platonem dialogos scripsisse Alexamenum.
218.

Euripides Thestii filios venisse ait levum pedem non

calceatum habentes. Ita enim dicit :
-. Sinistri pedis vestigia nudi,
altero calceati erant, ut genu flexile haberent,

'qui omnium JEtolorum mos est.

Verum contrarius plane mos apud ZEtolos obtinet; nam
pedem sinistrum calceant , dextrum nudum relinquunt; ac
omnino patet pedem ducentem, non vero alterum, levem
esse debere.

219.

Fuit Socrati , ut refert Aristoteles tertio De poetica , cun
Antiolocho Lemnio et Antiphonte prodigiorum interprete
contentio; quemadmodum Pythagore cum Cydone et
Onata ; viventique Homero Sagaris aemulus fuit ; vita autem
functo Xenophanes Colophonius; Hesiodo item viventi

ARISTOTELIS

Πριηνεὺς, Πιτταχῷ ᾿Αντιμενίδας xol Ἀλχαῖος, Ἄνα--
ξαγόρᾳ Σωσίδιος χαὶ Σιμωνίδῃ Ῥιμοχρέων.

ΠΑΡΟΊΜΙΑΙ.

Παροιμίαι a' inter scripta Ar. memorat Diogenes
Laertius V, 36. Expressis verbis opusculum hoc
nusquam laudatur. Putarique possit seriorem ali-
quem proverbia qui in Politiis (fr. 110. 139.
143. 167, a. 168. 170. 176. 181. 193. ), Rheto-
ricis et Ethicis philosophus passirn adducit, colle-
gisse et sub Aristotelis nomine edidisse. At etiam
data opera Aristotelem proverbia tractasse liquet ex
Athenzo II, p. 60, C, ubi ita : Κηφισόδωρος 6 Ἶσο-
χράτους βἀθηεῆς ὃ ἐν és χατὰ Ἀριστοτέλους ( τέσσαρα
δ᾽ ἐστὶ ταῦτα βιόλία ) ἐπιτιμᾷ τῷ φιλοσόφῳ, ὡς οὐ
ποιήσαντι λόγου ἄξιον τὸ παροιμίας ἀθροῖσαι. — Cf.
Aristotelis sententia ap. Synesium Encom. Calv.
59 ed. Turn. : Πῶς δ᾽ οὐχὶ σοφὸν ἣ παροιμία, περὶ
ὧν Ἀριστοτέλης φησὶν, ὅτι παλαιᾶς εἶσι φιλοσοφίας ἐ ἐν
ταῖς μεγίσταις ἀνθρώπων φθοραῖς ἀπολομένης ἐ ἐγχατα-
λείαματα περισωθέντα διὰ συντομίαν xol δεξιότητα.
Cf. Schneidewin. Ῥγίαϊ, ad Paroemiogr. p. II.
Ceterum fieri facile potest ut unus vel alter lo-
cus , quem Politiis attribui, e Proverbiorum libro
petitus sit, Superest unus locus quem hic exhibebo:

280.

Eustathius ad Hom. Odyss. V, 408 : Ὁ δὲ αὐτὸς
(sc. Pausanias gramm. ) λέγει xai ὅτι ᾿Αριστοτέλης
ἱστορεῖ λοιμοῦ χατασχόντος xxl χοράχων πολλῶν γε-
νομένων τοὺς ἀνθρώπους θηρεύοντας αὐτοὺς χαὶ περι-
χαθαίροντας ἐπαοιδαῖς ἀφιέναι ζῶντας χαὶ ἐπιλέγειν τῷ
λοιμῷ φεῦγ᾽ ἐς χόραχας. Aliz proverbii expli-
cationes 1. l. afferuntur, quarum una pertinet ad
historiam Boeotorum Thessalorum : Παυσανίας δέ
φήσιν ὅτι Βοιωτοῖς ἔ; χρησεν ὃ θεὸς ἔνθα λευχοὶ κόραχες
αὐτοῖς ὀφθῶσιν, ἐ ἐχεῖ κατοικεῖν" ἰδόντες οὖν φησι χόρα-
χας πετομένους περὶ τὸν αγασητ ικὸν χόλπον, οὺς
ἄχαχοι παῖδες ἐγύψωσαν, ᾧχησαν ἐχεῖ, καλέσαντες τὸ
χωρίον Κόραχας, ὕστερον δὲ Αἰολεῖς ἐχθαλόντες αὐὖ-
τοὺς ἔπεμπον ἐχεῖ τοὺς φυγχδευοιμένους. Cf. Photius et
Suidas v. 'Ec χόραχας. Plura dat Leutschius ad Pa-
roem. I, p. 78 sq. Cf. etiam Schneidewin. l. l. in
prefat. p. III.

188

( ITEITAOZ.. ]

De libro Aristotelico , qui Πέπλος ( vel IHézXo )
inscribitur, testimonia exstant duo hacce :

FRAGMENTA.

Socrates Hist. Eccles. IIT, 23, p. 165 ed. Paris.
1686 : Οὐχ αἰσχύνονται πολλοὺς ἀνθρώπους ἀποθεώ--
σαντες xa εἴθε γε x&v χρηστοὺς τὸν τρόπον ἢ δικαίους.
2 “σώφρονας, ἀλλὰ ἀνάγνους, ἀδίχους, μέθῃ. δεδουλω-
μένους, Ἡραχλέας φημὶ xai Διονύσους χαὶ Ἀισχλη-
πιούς" χαθ᾽ ὧν συνεχῶς ἐν Τοῖς, αὐτοῦ λόγοις ὀμνύων
Λιδάνιος οὐχ αἰσχύνεται" ὧν τοὺς ἀρσενικοὺς χαὶ θη-
λυχοὺς ἔρωτας εἰ ἀπαριθμησαίμην, μαχρὸς ἡμῖν ἔσται
ὃ τὴς παρεχύάσεως λόγος" ἀρχέσαι δὲ ταῦτα γνῶναι
ἐθέλουσιν δ᾽ Ἀριστοτέλους Πέπλος xat ὃ Διονυσίου
Στέφανος καὶ “Ρηγίνου ὃ Πολυμνήμων καὶ τῶν. ποιη-
τῶν τὸ πλῆθος. Ex Socrate eadem repetit Nicepho-
rus Hist. Eccl. X, 36, vol. I, p. 89 Paris. 1630.

Eustathius ad Il. B, p. 285, 54 Rom. : ἹἹστορεῖ δὲ
ὃ αὐτὸς Πορφύριος xol ὅτι ᾿Αριστοτέλης σύγγραμμα
πραγματευσάμενος, ὅπερ ἐκλήθη Πέπλος, γενεαλο-
ye τε ἡγεμόνων ἐξέθετο χαὶ νεῶν ἑχάστων ἀριθμὸν xa.
ἐπιγράμματα εἰς αὐτοὺς, ἃ χαὶ ἀναγράφεται ὃ Πορ-
φύριος ἐν τοῖς εἰς τὸν “Ὅμηρον, ἁπλᾶ ὄντα xal οὐδέν —.
τι παχὺ χαὶ φλεγμαῖνον ἔχοντα δίστιχα δὲ τὰ ὅλα
ἐχεῖνα δίχα τοῦ δηθέντος εἰς τὸν Αἴαντα. |

Quibus testimoniis si jJunxeris fragmenta operis (E
colligas fabularem de diis et heroibus historiam:
in Peplo expositam esse prosa oratione, ita tamen:
ut singulorum heroum historie epigramma sub-
jectum esset, patriam uniuscujusque et parentes
mortisque genus paucis comprehendens. Versus
isti memoriales fuisse in usum juventutis putandi;
sunt. Horum eos qui Homericis heroibus illustran-
dis essent excerpserat Porphyrius; ex Porphyrio
deprompsit Eustathius, qui quum ipsum Aristotelis
librum non vidisset, temere persuasisse sibi vide-
tur epigrammata nonnisi ad duces Homericos na-
viumque catalogum pertinuisse. Alia ejusdem Pepli
epigrammata nescimus a quonam excerpta Ste- -
phanus invenit in codice Florentino. Alia Tzetzes -
in scholiis Homericis prebet. Hine collecta deinde
in Anthologias migrarunt; nuperrime autem exi-
miam iis operam navavit Schneidewinus ( in Phi-
lologo 1846 fasc. 1, p. 1 sqq. ), idemque primus in
rationem totius operis accuratius inquisivit.

Jam quod auctorem attinet, Schneidewinus p;
10 ita habet : « Pepli mentio non fit in indice
scriptorum Aristotelis eo, quem Diogenes Laertius
reliquit; verum rettulit in numerum Anonymus ab
JEgidio Menagio primum editus apud Buhliun
Arist. Opp. tom. I, p. 64: Πέπλον. Idem iteru

ome esee ccu UR ren Y ΕΝ

ert mm nam προ ἦν

omen mmm ne emm nmm

mmn en PHP Y

semulus Cercops; defencto autem Xenophanes; Pindaro
item cum Amphitmmene Coo contentio fuit, Thaleti cum Phe:
recyde , Biantique cum Salaro Prienao; Pittaco cum Anti-
menide οἱ Alcoeo, Anaxagore cum Sosibio, Simonidique
cum Timocreonte.

PROVERBIA. 1

280. d

Aristoteles, Pausania teste, narrat, peste grassa
quum corvi adessent. permulti, homines eos cepisse e

purgantes incantationibus dimisisse vivos , simulque " |
dixisse : Fuge ad corvos. “Ἢ

F

|

2 et accuratius p. 66. : Πέπλον" περιέχει δὲ ἱστορίαν
σύμμικτον. Quod testimonium apparet quam pulcre

3 cum memoria Socratis concinat, Fuit igitur Peplus
— ex eorum genere scriptorum, qua in enarranda

| prisca et fabulosa historia occupata Συμμίχτων,
—'Aeuxzo», similibus appellationibus exornabantur.

. Et videndum est ne Peplus duplici fuerit titulo in-
" signitus. Etenim qui Peplum ignorat Diogenes no-.

vit Ἄταχτα δεκαδύο. ᾿ξηγημένα κατὰ γένος, τέτταρα
χαὶ δέχα, sub quo nomine non absurde videmur

- conjicere si eundem librum Aristotelis latere arbi-

trarmur. Quamquam obstare quis dicat quod Ano-
nymus p. 64 preter Peplum etiam Διατάχτων 16

- (volebat "Azdxzov) εἱ ᾿Κεητασμένων xaX γένος ιδ΄

- posuit; ut non videatur verisimile librum diversis
- titulis significari unum, At constat quanto opere in
- illisindiculisad fidem librorum nondum satis exactis

turbetur : etut ipse Anonymus Peplum bis memo-
- yavit, sic homo supinus ejusdem libri a se nusquam

. usurpati duplicem titulum ex argumenti natura
- haustum apponere, contra Diogenes acquiescere
: - potuit in uno "Azaxza... Quare suspicor M UR

inscriptum fuisse : Πέπλος ἢ Ἄταχτα βιδλ. i6".
- Conferri deinde jubet Euphorionis opus Μοψοπία
ES. Ἄταχτα inscriptum, atque Istri 'Azzix& vel Σύμ-

— guxza vel "Acaxza..Pepli denique titulum ex eorum

fuisse numero, qui ποιχίλαις sive miscellaneis hi-

Storiis przfigi solerent, probat loco Gellii ( N. A.

| prof. ), ubi sic : /Vam qui variam et miscellam et
quasi confusaneam doctrinam conquisiverunt, titu-

- dos quoque ad eam sententiam exquisitissimos indide-
—runt. Nam àlii Musarum inscripserunt, alii Silva-
- puni, ille Peplon, hic ^ μκαλθείας κέρας. — Ce-
ferum quaritur num Peplus genuinis Aristotelis

scriptis accensendus sit, an inter ea fuerit qua aut

nomen celeberrimi auctoris mentiantur, aut quae
— ad alium quendam Aristotelem pertineant, Sin-

-eerum philosophi opus esse censet Schneidewinus,
— suspicans id in usum Alexandri a praeceptore com-

᾿ς positum esse. Alii serioris hominis foetum agnoscere

— sibi videntur. In eandem sententiam ego quoque

d sum propensior. Nam et ipsa Pepli inscriptio ab

- Aristotelis state aliena esse et magis etiam abhor-

PROVERBIA. PEPLUS.

189

rerea philosophi nostri indole videtur; fr agmenta
vero, quz ad Peplum referenda esse vident do-
ctrinam ostendunt quam iis temporibus, quibus Dio-
nysii Stephanuset Rhegini Polymnemon aliaque ejus
farine compendia mythologiarum composita sunt,
floruisse constat, verum quam Aristoteli nonnisi
gravissimis coactus testimoniis vindicare volueris.
Mitto Tzetzen (ad Hesiod. Prooem. V. fr. 115
coll. fr. 176 ), qui Politiarum scriptorem a Pepli
auctore disertis verbis distinguit. — Sequuntur
Pepli reliquiz, rejectis tamen epigrammatis quae
in Anthologia locum invenient, ,

281.

Schol. Ven. Il. A, 688 : ᾽Επειοὶ οἱ Ἠλεῖοι ἀπὸ
᾿Επειοῦ βασιλέως, οὕτως" Ποσειδῶνος xai Εὐρυπύλης
τῆς ᾿Ενδυμίωνος παῖς Ἠλεῖος 6 χτίσας Ἤλιδα - Ἠλείου
δὲ Ἄλεξις καὶ ᾿Επειὸς, ἀφ᾽ οὗ ᾽Επειοὶ, ὥς φησιν "Agt-
στοτέλης ἐν τῷ Πέπλῳ. Eadem Etym. M. 426 , 428.
« Diversam paullo stirpem habet Pausanias V, 1, ἡ,
qui vetere errore Εὐρυχύδαν vocat que antiquis
poetis ὐρυπύλη fuit. Cf. O. Mülleri Pro/egg. mytA.
p. 222 sq. et G. Hermanni dissertationem De ite-
ratis apud Homerum. Lips. 1840, p. 5. » Scuxxi-
DEWIN. p. 11.

282.

Schol. Aristidis p. 105 ed. Frommel. : Ἣ τάξις
τῶν ἀγώνων χατὰ Ἀριστοτέλην γράφεται" Πρῶτα μὲν
τὰ ᾿Ελευσίνια διὰ τὸν καρπὸν τῆς Δήμητρος" δεύτερα
δὲ τὰ Παναθήναια ἐπὶ ᾿Αστέρι τῷ γίγαντι ὑπὸ ᾿Αθηνᾶς
(sicSchneidew. pro vg. ᾿Αθηνείας) ἀναιρεθέντι" τρίτος,
ὃν Ἄργει Δαναὸς ἔθηχε διὰ τὸν γάμον τῶν θυγατέρων
αὐτοῦ τέταρτος ὃ ἐν ᾿Αρχαδία τεθεὶς ὑπὸ Λυχάονος,
ὃς ἐχλήθη Λύχαια - “πεμπτὸς ὃ ἐν Ἰωλχῷ Ἀχάστου
( sic Schn. pro Ἰοχάστου) καθηγησαμένου ἐπὶ Πε-
iix τῷ πατρί" ἕχτος ὃ ἐν Ἰσθμῷ Σισύφου νομοθετή-
σαντος ἐπὶ Μελιχέρτη ἕόδομος 6 Ὀλυμπιαχὸς Ἥρα-
χλέους νομοθετήσαντος ἐπὶ Πέλοπι" ὄγδοος ὃ ἐν Νεμέα,
ὃν ἔθηκαν ol ἑπτὰ ἐπὶ Θήόδας ἐπὶ Ἀρχεμόρῳ ἔνατος
6 ἐν Τροίᾳ, ὃν ᾿Αχιλλεὺς ἐπὶ Πατρόκλῳ ἐποίησεν δέχα-
voc ὃ Πυθιχὸς, ὃν οἱ Ἀμφιχτύονες ἐπὶ τῷ Πύθωνος φόνῳ
ἔθηκαν. ἹΓαύτην τὴν τάξιν εἰς Ἰ]έπλους συνθεὶς 6 Ἄρι-
στοτέλης ἐξέθετο τῶν ἀρχαίων χαὶ παλαιῶν ἀγώνων.

τ Ὅν,
4

[PEPLUS.]
281.

.— Epei dicuntur Elei ab Epeo rege. Scilicet Neptuni et Eu-
- rypyle Endymione nate filius Eleus, qui Elidem incolis
— frequentavit. Elei vero filii sunt Alexis et Epeus, a quo
r . Epei nomen habent , uti Aristoteles in Peplo tradit;

282.

£ Ordo ludorum institutorum secundum Aristotelem hic

deat : Primi Eleusinii propter fructum a Cerere datum;
— secundi Panathenaici propter Asterem gigantem a Minerva

occisum; tertii, quos Argis Danaus instituit ob nuptias
filiarum suarum; quarti in Arcadia ab Lycaone instituti ,
qua Lyczea vocantur; quinti in Ioleo ab Acasto in honorem
Pelei patris celebrati; sexti sunt Isthmii, quos Sisyphus
Melicertx€ dedicavit; septimi Olympici, ab Hercule in
Pelopis honorem instituti; octavi Neme:sei, quos Septem
contra Thebas Archemoro consecrarunt; noni Trojani,
quos Achilles Patroclis in honorem instituit; decimi Py-
thii, quos Amphictyones propter Pythonem occisum con-
diderunt. Hancce ludorum antiquorum seriem in Peplis
Aristoteles exposuit.

190 ARISTOTELIS

De Eleusiniis ludis omnium vetustissimis v.
schol. Pind. IX , 1505; Etym. M. 743, 25; alii
hunc honorem Panathenxeis tribuerunt , ut Aristides
Panathen. I, p. 308 Dindf. — Holladius Photii
p.533, a, 29 de Astere vel Asterio gigante : Τὰ μικρὰ
᾿]αναθήναια ἐπὶ ᾿Εριχθονίου τοῦ ᾿Αμφικτύονος γενό-
μενα ἐπὶ τῷ φόνῳ τοῦ ᾿Αστερίου τοῦ γίγαντος. Hec,
suspicor, Meierum ( in ErscA. u. Grub. Encycl. v.
Panathenceen p. 279, notante Schneidewino ) in-
duxerunt, ut scribi vellet ὑπ᾽ "A0nvatov. Vulgo
Pallantem gigantem, Crii filium, Minerva interfecisse
dicitur. Pro Pallante Noster posuit alium Crii Ti-
tanis filium, quem Apollodorus Astreum, Aristote-
les Asterem vel Asterium ( cf. Asteria Coei Titanis
f. ) dicit. — ἐπὶ Πέλοπι ] « Olympia Herculem vo-
visse Pelopi tam singulare est, ut scholiastam ἐπ᾿ A9-
γεία scribere volentem dormitasse arbitrer : aber-
rasse ad. alteram fabulam docent vel Eustathiana
Comment. Pindar. p. 26. » ScAneidewin. Nihil
erratum. Cf. Thrasyllus ap. Clement. Strom. I,
p. 145 Sylb. : Tov Ὀλυμπίασιν ἀγῶνα, ὃν Ηραχλῆς
ἔθηκεν ἐπὶ Πέλοπι. Fragm. Chronol. p. 121; Vellej.
Paterc. I, 3; Hermann. Antiqq. sacr. p. 243.
Suspicionem movent qui deinceps memorantur
ludi Troici ab Achille instituti, Inter ludos sta-
tis vicibus celebratos nusquam memorantur ; sin
fuisse putas, certe perobscuri erant, nisi fortasse
Alexander demum splendorem iis addidit.

'Tzetzze locos duos, quibus Pepli mentio injici-
tur, exhibuimus fr; 115 et 117.

283.

Clemens Protr. p. 8 Sylb. : Ἀπόλλωνα ὃ piv |.

᾿Αριστοτέλης πρῶτον Ἡφαίστου xal ᾿Αθηνᾶς, δεύτερον
ἐν Κρήτη τὸν Κορύύδαντος, τρίτον τὸν Διὸς καὶ τέταρ-
τον τὸν Ἀρχάδα τὸν Σιληνοῦ" νόμιος οὗτος χέχληται
παρ᾽ ᾿Ἄρχάσιν" ἐπὶ τούτοις τὸν Λίόυν χαταλέγει τὸν
ἼἌλμμωνος. Cf. Cic. N. D. 1Π,..3. Hzc ad Peplum
refert Schneidewinus, quamquam dubitans an
recte nomen Aristotelis citetur, Sane argumentum
fragmenti in Peplum cadere videtur. Simul vero
vix quisquam dubitabit, quin a Stagirita hz Stoi-
corum et grammaticorum Alexandrinorum ineptize
alienze sint. Lobeckius Aglaoph. p. 994 auctorem
nostrum appellat Aristotelem quendam. Eundem

FRAGMENTA.

esse puto, cujus 7Aeologumena laudantur fra--
gmento sequente, ,

2984.

Macrob. Saturn, I, 18 : Hcc que de Apolline 1
diximus, possunt etiam de Libero patre dicta «esti |
mari. Nam Aristoteles qui Theologumena scripsit,
Apollinem et. Liberum patrem unum eundemque
deum esse quum multis argumentis asserat, etiam.
apud Ligyreos ait in Thracia esse adytum Libero E
consecratum, €x quo redduntur oracula; sed in hoc. i
adyto vaticinaturi plurimo eino sumpto, uti apud :
Clarium aqua potata, effantur oracula, Apud Lace- —
deemonios. etiam in sacris quee. Apollini celebrant.
Hyacinthia vocantes, hedera coronantur Bacchico.
ritu, Item Bocotii Parnasum montem Apollini sa-.
cratum esse memorantes , simul tamen in eodem
et oraculum Delphicum et speluncas Bacchicas uni.
deo consecratas colunt. Unde et Apollini et Libero
patri in eodem monte res divina celebratur.

Huc referre etiam licet que de Apolline, vitz |
cultioris auctore, ex Aristotele affert Suidas et
Etym. M. v. Νόμοι χιθαρῳδιχοί ( v. fr. 87).

285.

Schol. Theocrit, V, 53 : Αὐταὶ γὰρ ( αἱ Νύμφαι).
ἐχθρέψασαι τὸν ᾿Αρισταῖον, ἐδίδαξαν τὴν τοῦ ἐλαίου.
ἐργασίαν xol μέλιτος, ὥς φησιν ᾿Αριστοτέλης. Haec
etiam in Politiis legi poterant, v. c. in Rep. Ceorum..
Vide Heraclid. Pont. fr. 9.

; . 986. | *

Schol. Theocrit. XVII, 9 : ᾿Αριστοτέλης φησὶν
ὑπὸ ἹΡαδαμαάνθυος παιδευθῆναι τὸν Ηραχλέα. Cf. He-
rodor. fr. 4.

( 387.)
Schol. Theocrit. XV, 64 : Ἀριστοτέλης δὲ ioro- τ

pei ἐν τῷ περὶ “Ἑρμιόνης ἱερῶν ἰδιώτερον περὶ τοῦ
Διὸς xoi τῆς Ἥρας γάμου. 'Γὸν γὰρ Δία μυθολογεῖ |
ἐπιδουλεύειν τῇ "Moa μιγῆναι, ὅτε αὐτὴν ἴδοι χωρι-
σθεῖσαν ἀπὸ τῶν ἄλλων θεῶν. Βουλόμενος δὲ ἀφανὴς
γενέσθαι xod μὴ ὀφθῆναι ὑπ᾽ αὐτῆς, τὴν ὄψιν μεταδάλ.
λει εἰς xóxxova , xol καθέζεται εἰς ὄρος, ὃ πρῶτον μὲν
Θρόναξ (Θόρναξ Hemst.) ἐκαλεῖτο, νῦν δὲ Κόκχυξ. "àv
δὲ Δία χειμῶνα ποιῆσαι δεινὸν τῇ ἡμέρᾳ ἐχείνῃ. Τὴν δὲ
Ἥραν πορευομένην μόνην, ἀφικέσθαι πρὸς τὸ ὄρος χαὶ

288.
' Primum Apollinem Aristoteles Neptuni et Minervae filium
dicit, alterum Cretensem Corybantis, tertium Jovis,
quartum Arcadem Sileni filium ; hie Nomius apud Arcades

vocatur. Preterea affert Apollinem Libyn Ammonis
filium,

^

285.

Nymph:e Aristeeum educarunt eumqae olearum cultu-
ram et mellificium docuerunt.

286.

Aristoteles dicit Herculem a Rhadamanthe educatum esse; |

. Q87.) |^

Aristoteles ubi de Hermiones sacris agit, peculiare quid- |
dam de Jovis et Junonis nuptiis narrat. Etenim Jovem fa.
bulatur voluisse cum Junone consuescere simulac eam

bilis esse neque conspici ab ea vellet, in cuculum se mu-

a
t

tavit, conseditque in montem, quí olim Thornax vocaba--

E icai ἐπ᾽ αὐτὸ, ὅπου νῦν ἐστὶν ἱερὸν. Ἥρας τε-
. Τὸν δὲ χόκχυγα ῥιγῶντα χαὶ πεφρικότα διὰ τὸν
t iva, χαταπετασθῆναι xol χαθεσθῆναι ἐ ἐπὶ τὰ γό-
α αὐτῆς. Τὴν δὲ Ἥραν ἰδοῦσαν αὐτὸν οἰχτεῖραι
xi περιδαλεῖν τῇ ἀμπεχόνη. Τὸν δὲ Δία εὐθέως μετα-
iely τὴν ὄψιν xa ἐπιλαθέσθαι τῆς Ἥρας. 'Γῆς δὲ τὴν
^ παραιτουμένης διὰ τὴν μητέρα, αὐτὸν ὑποσχέ-
υγυναῖχα ταύτην ποιήσασθαι. Καὶ παρ᾽ Ἀργείοις,
κέγιστον τῶν “ΕἙλχήνων τιμῶσι τὴν θεὸν, τὸ ἄγαλμα
Ἥρας ἐν τῷ ναῷ καθήμενον ἐν θρόνῳ τῇ χειρὶ ἔχει
τρον, xal ἐπ᾽ αὐτῷ τῷ σχήπτρῳ κόχχυξ.
βιστείδης conj. Preller. ad Polemon. p. 59. Equi-

Aristoclis ). Idem etiam Grashofio in mentem ve-
mit ( J. Jahrb. 1829 p. 143). Incerta tamen res

em ᾿Αριστοχλῆς reposuerim (V. not. ad fr. 5.

PEPLUS. 191

est, fierique potest ut recte nomen Aristotelis se
habeat, atque caput majoris operis mythologiei,
non peculiaris libellus significetur verbis : ἐν τῷ ga
“Ἑρμιόνης ἱερῶν (sic Toup. et Hemsterh. pro ἱερῷ).
Sin peculiare opus erat, quzritur an non Zriísto-
telis Argivi fuerit, sive ejus quem una cum Diínia
Argivo memorat Plutarchus in Arato (c. 3), sive
alius, — Hermione, si recte se nomen habet, fortasse
est Ceres Hermione (v. Athen, XIV, p. 624, 655;
Phot. v. “Ἑρμιόνη. De Cerere Hermione ap. Syra-
cusanos v, Hesych. v. "Eopaóv, ). Preller. pro Ἕρ-
vis scribi vult Ἥρας, Grashof, proponit ἐν τῇ
περὶ Ἥρας xat Διὸς ἱερῶν διατριδῇ. Scilicet pro ἰδιώ-
τερον cod. Florent. habet ἢ διατριόῇ, ---- In extremis

. codd, : παρ᾽ Ἀργείοις δὲ οἵ μέγιστοι... τὸ δὲ ἄγαλμα.

Correxit Hemsterhusius.

iur, nunc appellatur Coccyx. Porro die isto Jovem narrat
ingen intem excitasse tempestatem; Junonem autem solam
d montem hunc venientem consedisse eo loco, ubi nunc
opem Junonis Pronubw. Tunc cuculum tempestate
rigentem et trementem in genua Junonis devolasse ibique
- consedisse. Junonem misertam veste eum sua texisse. Jo-

vem statim mutata forma Junonem comprehendisse , eique
matris causa concubitum deprecanti promisisse se uxorem
ipsam ducturum esse. Quare apud Argivos , qui prze ceteris
Grecis deam hanc colunt, signum Junonis in templo
throno insidens manu tenet sceptrum, sceptroque insidet
cuculus.

DIOSCORIDES.

Antequam ad discipulos Aristotelis transeamus ,
interponere liceat fragmenta Dioscoridis. Casu
enim factum est ut omissa sint in libro secundo,
ubi Dioscorides cum reliquis Isocratis discipulis
componendus erat. Etenim Dioscoridem (") qui
Λαχωνιχὴν πολιτείαν (fr. 1—3) scripsit, eundem
habeo, cujus libros Περὶ νομίμων citantur fr. 4.
Hujus vero operis pars fuerint ea, qua Περὶ τῶν
παρ᾽ Ὁμήρῳ νόμων leguntur fragm. 5, ubi Diosco-
rides appellatur ὃ *Laox od Uus mE Quod si
verum est, admitti nequit conjectura Jonsii (De
scr. hist, phil. I1, 6, 5), qui nostrum esse putat
Dioscoridem (*') patrem Zenonis Tarsensis, qui
a. 207 Chrysippo in schola successit (V. Clinton.
ad h. a.) ; nam Isocrates mortuus est a, 338, Chry-
'sippus vero natus est a. 260, quo tempore Noster
jam senex esse debuit. Quare Chrysippi mentio in
fragm. 5 non ἃ Dioscorideprofecta, sed ab Athenaeo
interposita esse putanda est. — Ceterum ita rem
Dioscoridem in libris suis tractasse, ut quz de in-
stitutis et moribus Graecorum exponeret, ad pre-
cepta philosophi: moralis revocaret , ex fragm. 5
patet luculentissime.

AAKONIKH IIOAITEIA.

l.

Plutarch, Lyc. c. 11,7 :(Lycurgo Alcander
(*) Alios Dioscorides duodecim recenset Jonsius I, 5,
57. De varia nominis scriptura ( Διοσχορίδης et Διοσχουρί-
Onc. Διουσχουρίδας in inscript. Boeotica ) vide Dindorf. in
Steph. Thes. s. v.
(**) Libros quos ad hunc Dioscoridem scripsit Chrysip-
pus vide ap. Diog. L. VII, 190. 193. 197. 198. 200. 202.

«5 , - 2 ,ὔ z D € ἢ
απογόνους του Αντιχράτους χαλουσιν, ὡς μαχα ec

oculum excusserat; ) Τοῦ δὲ πάθους ὑπόμνημα Au-
χοῦργος ἱδρύσατο τῆς ᾿Αθηνᾶς ἱερὸν, ἣν ᾿Οπτιλέτιν
προσηγόρευσε" τοὺς γὰρ ὀφθαλμοὺς ὀπτίλους oi τῇδε δε
Δωρεῖς καλοῦδιν. "Evtot μέντοι τὸν Λυχοῦργον, 6
xat Διοσχορίδης ἐστὶν ὃ συντεταγμένος τὴν Λακωνικὴν ν '
πολιτείαν ; πληγῆναι μέν φασιν; οὐ τυφλωθῆναι δὲ
ὀφθαλμόν" ἀλλὰ χαὶ τὸ ἱερὸν τῇ θεῷ τῆς ἀχέσεως᾽ χα- |
ριστήριον ἱδρύσασθαι. De re v. Müller. Dor. I, p. 1387.
et 397.

E LIBRO SECUNDO. Ei
VO

Athenzus IV » P. 140, B : Ἀλλὰ μὴν οὐδ᾽ ὀρθα
γορίσχοι χέφόνονι ὥς φησιν ὃ Πολέμων, ot γαλαθηνο
χοῖροι, ἀλλ᾽ ὀρθραγορίσχοι, ἐπεὶ πρὸς τὸν oer Ti
πράσχονται, ὡς Περσαῖος ἱστορεῖ ἐν τῇ Λαχωνιχῇ π
λιτεία. καὶ Διοσκουρίδης ἐν δευτέρῳ Πολιτείας χα
Movie ἐν τῷ προτέρῳ καὶ οὗτος τῆς Λαχώνω
πολιτείας.

x |

Plutarch. Agesil. c. 35 : Ὀλίγαις δὲ ὕστερο
ἡμέραις περὶ τὴν Μαντίνειαν ἐμαχέσαντο, χαὶ τὸ
᾿Επαμινώνδαν, ἤδη χρατοῦντα τῶν πρώτων, ἔτι δ᾽ ἐγχεί-
μενον xol χατασπεύδοντα τὴν δίωξιν, ᾿Αντικράτης Aa-
χων ὑποστὰς ἔπαισε δόρατι μὲν, ὡς Διοσχουρίδης
ἱστόρηχε " Λαχεδαιμόνιοι δὲ Μαχαιρίωνας ἔτι νῦν τοὺ

πατάξαντος. Οὕτω γὰρ ἐθαύμασαν χαὶ ὑπερηγάπησα
αὐτὸν qoa t) τοῦ Ππαμινώνδου ζῶντος, ὥστε τιμὰς μὲ
ἐχείνῳ xa δωρεὰς ψηφίσασθαι, τῷ γένει δ᾽ ἀτέλεια
ἣν ἔτι xoi xa0' ἡμᾶς ἔχει Καλλιχράτης, εἷς τῶν
᾿Αντιχράτους ἀπογόνων.

DE LACONICA REPUBLICA.
j: ,

Lycurgus ad memoriam ejus rei sanciendam Minervae

templum posuit nomine Optiletidis : nam oculos Dorienses
* istius regionis ὀπτίλους vocant. Auctores habeo, inter eosque
Dioscoridem , qui de republica Spartana scripsit , qui ictum
quidem oculum, non tamen eo captum Lycurgum asse-
rant : quin imo gratiarum actionis nomine pro medela
dex fanum id ab eo exstructum.

E. LIBRO SECUNDO.

2.

Ceterum non Orthagorisci , ut ait Polemon , vocantur
lactantes porcelli , sed or?hragorisci , quod πρὸς τὸν ὄρθρον

( sub diluculum) veneunt, ut Perseus tradit in Laced
moniorum Rep. et Dioscorides secundo Reipublicie libro
Aristocles in priore librorum , quos et e de :
niorum rep. scripsit.

νι ἔς

3.

Paucis post diebus ad Mantineam pugnatum est. |
Epaminondam, quum primos in fugam conjeetos inseq
retur, Anticrates Laco sustinens hasta feriit, ut quide
Dioscorides narrat ; nam Lacedaemonii eos qui ab /
crate genus ducunt etiamnum Machaerionas vocant ; ἃ
μαχαίρᾳ, i. e. ense, Epaminondam percusserit. Adeo é
Epaminond:e terror carum Spartanis ejus percussorem r
didit, ut ei honores ac munera, posteritati immunit it
decreverint; qua etiam nostra :etate Callicrates unu
Anticratis posteris fruitur.

«

LACONICA RESP.
ΠΕΡῚ ΝΟΜΊΜΩΝ.
A.

.. Photius Lex. : Σχυτάλη... Διοσχουρίδης ( Mosxopi-
8c Suidas) δὲ ἐν τοῖς Περὶ νομίμων τοὺς δανείζοντας
ἐν Σπάρτῃ διαιρεῖν σχυτάλην δύο παρόντων μαρτύρων
καὶ γράφειν τὸ συμδόλαιον ἐν ἑκατέρῳ eof xt χαὶ
τὸ μὲν ἑνὶ τῶν μαρτύρων διδόναι, τὸ δὲ OV ἑαυτοῦ
ἔχειν. E. Photio eadem Suidas; ex Suida Eudocia
p. 280 et Musurüs in schol. Ald. ad Aristophan.
Ἂν, 12383. Cf. Müller. Dor. II, p. 315.

-. ΠΕΡῚ TON ΠΑΡ’ 'OMHPQ. NOMON.
5.

Suidas v. Ὅμηρος “Ὅτι Διοσχορίδης ἐν τοῖς
Πα ρ᾽ Ὁμήρῳ νόμοις φησὶν, ὥς ὃ ποιητὴς ᾿δρῶν, τὴν
σωφροσύνην οἰχειοτάτην ἀρετὴν οὖσαν χαὶ πρώξην
τοῖς νέοις, ἔτι δὲ ἁρμόττουσαν καὶ χαλῶν χορηγὸν. οὐ-
| cav, βουλόμενος πάλιν ( Athen. πᾶσιν) ἐμφῦσαι αὐτὴν
ἀπ᾽ ἀρχῆς χαὶ ἐφεξῆς, ἢ ἵνα τὴν σχολὴν χαὶ τὸν ζῆλον
ἐν τοῖς καλοῖς ἔργοις ἀναλίσχωσι, χαὶ ὦσιν εὐεργετικοὶ
xol χοινοὶ πρὸς ἀλλήλους, εὐτελὴ κατεσχεύασε πᾶσι
τὸν βίον καὶ χὐτάρχη , λογιζόμενος τὰς ἐπιθυμίας xad
τὰς ἡδονὰς ἰσχυροτάτας γίνεσθαι xo πρώτας ἔτι τε xod
᾿ἐμφύτους οὔσας περὶ ἐδωδὴν xat πόσιν " τοὺς δὲ διαμε-
μενηχότας ἐν ταῖς εὐτελείαις, εὐτάχτους χαὶ περὶ τὸν
ἄλλον βίον γινομένους ἐγχρατεῖς. "Eg! ᾧ καὶ ἁπλῆν
ἀποδέδωχΞε τὴν δίαιταν πᾶσι, xal τὴν αὐτὴν ὁμοίως
᾿ βασιλεῦσί τε xal ἰδιώταις, λέγων (Od. α΄, 138)

x S

παρὰ δὲ ξεστὴν ἐτάνυσσε τράπεζαν *
στον δ᾽ αἰδοίη ταμίη παρέθηχε φέρουσα,
δαιτρὸς δὲ χρειῶν πίναχας παρέθηχεν ἀείρας,

χαὶ τούτων ὀπτῶν χαὶ ὡς ἐπιτοπολὺ βοείων. Παρὰ δὲ

INSTITUTA. HOMERICA INSTITUTA.

*

193

ταῦτα οὔτε ἐν ἑορταῖς οὔτ᾽ ἐν ἄλλη, συνόδῳ παρατίθησιν
οὐδέν: χαίτοι πολλάχις τὸν Ἀγαμέμνονα ποιήσας
δειπνίζοντα τοὺς ἀρίστους , Μενέλαον δὲ τοὺς “Ἑρμιόνης
γάμους ποιοῦντα xol τοῦ υἱοῦ xoi τῆς “θυγατρός: χαὶ
τοῦ 'Γηλεμάχου πρὸς αὐτὸν παραγενομένου,

(Od. δ΄, 66) νῶτα βοὸς παρέθηχεν ἀείρας

ὄπτ᾽, ἐν χερσὶν ἑλὼν, τά ῥά οἱ γέρα πάρθεσαν αὐτῷ"

οὐ γὰρ θρῖα καὶ χάνδυλον καὶ ἄμιηητας μελίπηχτά τε
τοῖς βασιλεῦσιν ἐξαίρετα παρατίθησιν Ὅμηρος, ἀλλὰ
ἀφ᾽ ὧν εὖ ἕξειν ἔμελλον τὸ σῶμα χαὶ τὴν ψυ χήν. Καὶ
Αἴαντα μετὰ τὴν μονομαχίαν νώτοισι γέοαιρεν ὃ Ἀγα-
μέμνων, χαὶ Νέστορι γεραιῷ ὄντι χρέας ὀπτὸν βοὸς
δίδωσι, xal ᾿Αλχίνῳ δὲ, τρυφερὸν ἡρημένῳ βίον"
σπουδάζων ἡμᾷς ἀποστῆσαι τῶν ἀτάχτων ἐπιθυμιῶν.
Καὶ Νέστορα δὲ ποιεῖ παρὰ τῇ θαλάσση τῷ Ποσειδῶνι
χεχαρισμένην τινὰ θυσίαν ἐπιτελοῦντα, xol πολλοὺς
ἔχοντα, τάδε παραχελευόμενον,

Ἀλλ᾽ ἄγ᾽, ὁ μὲν πεδίονδ᾽ ἐπὶ βοῦν ἴτω,

χαὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ ᾿Αλχίνους δὲ τοὺς τρυφερωτάτους
ἑστιῶν Φαίαχας καὶ τὸν Ὀδυσσέα ξενίζων, ἐπιδειχκνύ--
μενος αὐτῷ τὴν τοῦ χήπου κατασχευὴν χαὶ τῆς οἰκίας
καὶ τὸν αὑτοῦ βίον, τοιαύτας παρατίθεται τραπέζας"
xal τοὺς μνηστῆρας, ὑδριστὰς ὄντας xal πρὸς ἡδονὰς
ἀνειμένους, οὔτε ἰχθύας ἐσθίοντας ποιεῖ οὔτε ὄρνιθας
οὔτε μηλίπηχτα, περιελὼν παντὶ σθένει τὰς μαγειρι-
χὰς μαγγανείας.

Hac Suidas sumpsitex Athenzo I, 9, E, sed in-
tegriore, quam nos habemus, libro usus. Caput hoc
in Athenzi Exc. inscribitur : Περὶ τοῦ τῶν ἡρώων
χαθ᾽ “Ὅμηρον βίου. Dioscoridis mentio omissa est.
Discrepantias singulas non enotabo. V. Bernhardy
ad Suid. et Dindorf. ad Athen. — Καὶ Νέστορα δὲ
ποιεῖ X1. ] Hzc manca sunt. Athenzeus noster ple-
niora : Καὶ Νέστωρ δὲ βόας θύει Ποσειδῶνι παρὰ τῇ

DE INSTITUTIS.
4.

τ Dioscorides De institutis dicit , feneratores ϑραγίο divi-

. dere scytalen, duobus testibus pibimatibus: et in utraque
. -ejus parte contractum scribere; et alteram quidem uni ex
gie dare, alteram vero sibi reservare,

—— .. DE HOMERICIS INSTITUTIS.
E- 5.

Dioscorides in Homericis Institutis ait, poetam, quum
᾿ videret lemperantiam in juvenibus virtutem esse prima.
riam et axtati illi maxime convenientem , quaeque honesta
omnia suppeditaret , quumque eam ab initio et deinceps ani-

E. . mis illorum inserere vellet, ut omne otium et studium in
2 — rebus honestis consumerent , essentque benefici et mutuis
- 6fficiis se juvarent : victum vilem et paratu omnibus faci-
dem tribuisse reputantem cupiditates illas et voluptates,
FRAGMENTA HIST. GR. — VOL. 11.

»

qux in cibo et potu versantur, esse vehementissimas et
primas hominumque animis natura insitas; illos vero , qui
frugalitati semper studuissent , in reliqua etiam vita mode-
ratos et continentes esse. Quare simplicem victum omnibus
tribuit eundemque regibus pariter ac privatis, dicens : Do-
latam vero apposuit mensam ; verecunda autem proma
conda panem apposuit ; séructer vero carnium patinas ;
carnium nempe assatarum , earumque plerumque bubula-
rum. Proter hac vero neque in diebus festis neque in

alio conventu quidquam aliud apponit; quamvis sepius

faciat Agamemmonem convivio excipientem Graecorum
principes. Menelaus etiam celebrat nuptias Hermiones filiae
itemque filii. Quum autem Telemachus ad eum venisset ,
ei Terga bovis apposuit assa, manibus suis ea capiens ,
quc ipsi ut eximia apposita erant : haud enim thria vel
candylon vel ametas mellitasve placentas regibus pra cete-
ris ut eximia apponit Homerus, sed talia, quae et corpori
et animo vigorem datura sint. Et Ajacem post certamen
singulare Agamemno tergo bubulo donat. Nestori quoque
seni, et Alcinoo laute et delicate viventi carnem bubulam

i3

194 . DIOSCORIDIS

θαλάττη διὰ τῶν φιλτάτων χαὶ οἰχειοτάτων τέχνων,
βασιλεὺς ὧν χαὶ πολλοὺς ἔχων ὑπηκόους. “Οσιωτάτη
γὰρ αὕτη ἣ θυσία θεοῖς καὶ προσφιλεστέρα f, διὰ τῶν
οἰκείων xal εὐνουστάτων ἀνδρῶν. — In postremis
Athenzus : τὰς μαγειριχὰς μαγγανείας χαὶ τὰν ὃς
ὃ Μένανδρός φησιν, ὑποδινητιῶντα βρώματα, xoi τὸ
παρὰ πολλοῖς λασταυροκάχκαθον χαλούμενον βρῶμα,
ὥς φησι Χρύσιππος, οὗ ἣ χατασχευὴ περιεργοτέρα.
Qus ipse Athenzeus de suo addidit, sicuti mox
Philochori locum interposuit. Etenim pergit Ex-
cerptor Athenzi c. 16 : Πρίαμος δὲ παρὰ τῷ ποιητῇ
xal ὀνειδίζει τοῖς υἱοῖς ἀναλίσχουσι τὰ μὴ νενομισικένα,

᾿ἈΑρνῶν ἠδ᾽ ἐρίφων ἐπιδήμιοι ἁρπαχτῆρες.

[ Φιλόχορος δὲ ἱστορεῖ xal κεχωλύσθαι ᾿Αθήνησιν
ἀπέχτου ἀρνὸς μηδένα γεύεσθαι, ἐπιλιπούσης ποτὲ τῆς
τῶν ζῴων τούτων γενέσεως. ] Ἑλλήσποντον δὲ “Ὅμη-
ρος ἰχθυόεντα προσαγορεύων, χαὶ τοὺς Φαίαχας πλω-
τιχωτάτους ποιῶν, xal ἐν τῇ Ἰθάχη εἰδὼς λιμένας
πλείους χαὶ νήσους προσεχεῖς πολλὰς, ἐν αἷς ἰχθύων
ἐγίνετο πλῆθος χαὶ ἀγρίων ὀρνίθων, καὶ εἰς εὐδαιμο-
νίαν δὲ χαταριθμῶν τὸ τὴν θάλασσαν ἰχθῦς ς παρέχειν,
ὅμως τούτων οὐδὲν οὐδένα ποιεῖ προσφερόμενον᾽ χαὶ

μὴν οὐδ᾽ ὀπώραν παρατίθησί τινι, καίπερ οὖσαν πολ-
λὴν, xo ἥδιστα ταύτης μνημονεύων xol πάντα χρό-
vov παρασχευάζων ἀθάνατον. « ΓΟγχνη γὰρ, φησὶν,
ἐπ᾽ ὄγχνη» καὶ τὰ ἑξῆς. Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ στεφανουμέ-
vou οὐδὲ μυρουμένους ποιεῖ, ὥσπερ οὐδὲ θυμιῶντας,
ἀλλὰ πάντων τούτων ἀπολύων τοὺς ἀνθρώπους εἷς εὐτέ-

FRAGMENTA.

λειαν καὶ αὐτάρχειαν ἐξαιρεῖται τοὺς πρὸ τοῦ. Καὶ
θεοῖς δὲ ἁπλὴν ἀποδίδωσι δίαιταν, νέχταρ xo ἀμόρο-
σίαν. Καὶ τοὺς ἀνθρώπους δὲ ποιεῖ τιμῶντας αὐτοὺς
ἀπὸ τῆς διαίτης, ἀφελὼν λιδανωτὸν xol σμύρναν xal:
στεφάνους χαὶ τὴν περὶ ταῦτα τρυφήν. Καὶ τῆς ἁπλῆς,
δὲ ταύτης διαίτης οὐχ ἀπλήστως ἀπολαύοντας παρίστη-
σιν, ἀλλ᾽ ὡς οἵ κράτιστοι τῶν ἰατρῶν ἀφαιροῦσι τὰς
πλησμονάς.

Αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο»

xol τὴν ἐπιθυμίαν πληρώσαντες οἵ μὲν ἐξώρμων ἐπὶ με-
λέτην ἀθλητικὴν, δίσχοισι τερπόμενοι xal αἰγανέαις,
τὴ παιδιᾷ τὰ πρὸς σπουδὴν ἐχμελετῶντες᾽ οἵ δὲ χιθα-
ρῳδῶν ἠχροῶντο τὰς ἡρωιχὰς πράξεις ἐν μέλει xol
δυθμῷ ποιούντων.

Διὸ οὐδὲν θαυμαστὸν, τοὺς οὕτω τεθραμμένους
ἀφλεγμάντους. εἶναι τὰ σώματα xod τὰς ψυχάς. "Ev-
δεικνύμενος οὖν χαὶ τὴν εὐταξίαν ἁ ὡς ὑγιεινόν ἐστι χαὶ
εὔχρηστον χαὶ χοινὸν, τὸν σοφώτατον Νέστορα πε-
ποίηχε Μαχάονι τΨ ἰατρῷ τετρωμένῳ τὸν δεξιὸν
ὦμον προσφέροντα οἶνον, ταῖς φλεγμοναῖς ἐναντιώτα--
τον ὄντα --- χαὶ τοῦτον Πράμνειον, ὃν ἴδμεν παχὺν
xal πολύτροφον --- οὗ διψήσεως ἄχος, ἀλλ᾽ ἐμφορήσεως
Évexa* πεπωχότι γοῦν παραχελεύεται συνεχῶς τοῦτο
ποιεῖν" « Σὺ μὲν, φησὶ, καθήμενος πῖνε. » Καὶ ἐπι-
ξύοντα τυρὸν αἴγειον, ἐπὶ δὲ χρόμνον ποτοῦ ὄψον, ἵνα
πλεῖον πίνῃ; καίτοι ἀλλαχοῦ 7 λέγων τὸν οἶνον ἐχλύειν —
τὴν ἰσχὺν καὶ ἀπογυιοῦν. Περὶ δὲ τοῦ “ἔχτορος "Ex&6n, —
οἰομένη μένειν αὐτὸν τὸ καταλειπόμενον τῆς ἡμέρας,

idco ον

assam apponit , ab immoderatis nimirum cupiditatibus nos
abducere studens; Nestorem etiam , quum juxta mare gra-
tum Neptuno sacrificium institueret , liberorum ministerio
utentem facit, etiamsi multos haberet alios, ubi ait : Sed
age , alius quidem in campum ad bovem eat, etc. Alci-
nous etiam Phoacibus deliciarum amantissimis epulum
prebens, et Ulyssi, quem hospitio exceperat, hortos et
domum victusque sui rationem ostendens tales apponit da-
pes. Ad haec procos, homines petulantes et voluptatibus
maxime-deditos, nec pisces facit edentes, neque aves aut
placentas mellitas : ut omnia gula irritamenta aboleret.

Priamus vero apud poetam objurgat etiam filios, quod ea,
quae nefas esset , absumerent :

agnorum atque heedorum publici raptores.

[Philochorus vero memorie prodidit, Athenis quoque,
quum defecisset aliquando pecudum genus, vetitum fuisse
ne quis intonso agno vesceretur. ] Porro, licet Helles-
pontum piscosum nominarit Homerus, et Phieacas na-
vigationi inprimis operam dantes fecerit, et in Ithaca in-
sula plures portus noverit, multasque in propinquo insulas,
in quibus piscium et silvestrium volucrium magna esset
copia , atque etiam in parte quadam felicitatis illorum loco-
rum numerarit, quod pisces mare praebeat ; neminem ta-
men aliquid horum comedentem inducit. Sed ne poma
quidem et id genus fructuum mensis imposita facit,
quamvis nec deesset copia, et lubens eorum mentionem

fecerit poeta , et nullo tempore intermorientem eorundem -
proventum fuisse prodiderit, quum ait, Pyra succedunt
pyris , et quae sequuntur. Porro nec coronis, nec unguen-
tis, nec suffimentorum odoribus utentes facit. Sed omni-
bus his deliciis eximens homines, in libertatem ac vitam
paucis contentam , presertim reges vindicat. Atque etiam
diis simplicem tribuit victum , necfar et ambrosiam. Et
homines inducit de ipsorum victu illos honorantes , procul
ablegans thura , myrrham , coronas, aliasque in hoc genere
delicias. Ac neipso quidem illo victu immoderatius utentes
inducit : sed, quod przstantissimi faciunt medici , nimiam
detrahit plenitudinem.

Postquam exempta fames epulis, menszque remote ,

postquam cibi potusque desiderium explessent, alii ad
ludos athleticos exibant , discis jaculisque se oblectantes,
et ludicro illo certamine ad seria sese exercentes : alii ci-
tharcedos audiebant , heroum res gestas modis numerisque
exsequentes.

Quare nil mirum, tali modo enutritos nec corporibus
turgescere, nec animis. Significans igitur etiam, quam
salubris sit, quamque late patentem utilitatem habeat
moderata vita, sapientissimum Nestorem Machaoni me-
dico, quum in dextero humero vulnus accepisset , vinum.
porrigentem inducit, quod est tumoribus inflammationi:
busque maxime contrarium , illudque Pramnium, quo

novimus crassum esse multumque alere; et id quide n

E παραχαλεῖ πιεῖν σπείσαντα, προτρεπομένη εἰς θυμη-
Lo δίαν. Ὁ δ᾽ ὑπερτίθεται, πρὸς πρᾶξιν ἐξιών. Καὶ ἡ μὲν
᾿ ἀπερισπάστως ἐπαινεῖ τὸν οἶνον, ὃ δὲ μετὰ ἄσθματος
- xov ἀπωθεῖται" xo ἣ μὲν doas σπείσαντα πιεῖν,
68 χαθημαγμένος ἀσεβὲς ἡγεῖτο. Οἶδε δὲ 6 Ὅμηρος
χαὶ τὸ ὠφέλιμον χαὶ τὸ σύμμετρον τοῦ οἴνου, οἷς τὸν
χανδὸν ἕλκοντα αὐτὸν βλάπτεσθαι φησί. Καὶ gane
δὲ γένη διάφορα ἐπίσταται" οὐχ ἂν γὰρ Ἀχιλλεὺς τὸ
ζωρότερον χεραίρειν διέστειλε, μὴ οὔσης τινὸς καθη-
μερινῆς χράσεως. Ἴσως οὖν οὐκ ἐγίνωσχεν αὐτὸν εὐδια-
φόρητον ἄνευ στερεμνίου σιτίου μίγματος, ὃ τοῖς ἰατροῖς
διὰ τὴν τέχνην ἐστὶ δῆλον" τοῖς γοῦν χαρδιαχοῖς μετὰ
οἴνου σιτῶδες ἀναμίσγουσί τι πρὸς κατοχὴν τῆς δυνά-
«ex. Ἀλλ᾽ ἐκεῖνος. τῷ μὲν Μαχάονι μετ᾽ ἀλφίτου χαὶ
τυροῦ δέδωχε τὸν ibw; τὸν δ᾽ ᾿Οδυσσέα ποιεῖ συνά-
πτοντα τὴν ἀπὸ τῶν σιτίων xal οἴνων ὠφέλειαν "

"Oc δέ χ᾽ ἀνὴρ οἴνοιο χορεσσάμενος χαὶ ἐδωδῆς.
Τῷ δὲ κωθωνιζομένῳ δίδωσι τὸν ἡδύποτον, οὕτω χα-
BR αὐτόν"

Ἐν δὲ πίθον οἴνοιο παλαιοῦ ἡδυπότοιο.
: Ποιεῖ δὲ Ὅμηρος χαὶ τὰς κόρας χαὶ τὰς γυναῖ-

κὰς λουούσας τοὺς ξένους, ὡς οὔτε φλεγμονὴν οὔτε

ἀχρασίαν τῶν εὖ βεδιωχότων χαὶ σωφρόνως ἁπτομέ-
νας. Ἀρχαῖον δὲ τοῦτο ἔθος. Λούουσι γοῦν καὶ αἱ Κω-

HOMERICA INSTITUTA.

, , € , M , ;
χάλου θυγατέρες, ὡς νενομισμένον. τὸν Μίνω παραγε- |

(90

νόμενον εἰς Σιχελίαν. Τῆς μέθης δὲ κατατρέχων
ὃ ποιητὴς, τὸν τηλικοῦτον Κύχλωπα ὑπὸ μριροῦ σώ-
ματος διὰ ταύτην ἀπολλύμενον παρίστησι, xoi Ebpu-
τίωνα τὸν Κένταυρον" τούς τε παρὰ Κίρχη λέοντας
“ Sor "- cN -.» pA ἢ
ποιεῖ καὶ λύχους, ταῖς ἡδοναῖς ἐπαχολουθήσαντας. Τὸν
δὲ Ὀδυσσέα σώζει, τῷ Ἑρμοῦ λόγῳ πεισθέντα διὸ
7 οἱ / M Ἶ , » ^
xo ἀπαθὴς γίνεται. ᾿Ελπήνορα δὲ, πάροινον ὄντα χαὶ
τρυφερὸν, καταχρημνίζει. Καὶ M vttédos δὲ, λέγων
πρὸς ᾿Ὀρδυσσέα « Οἷἶνός σε τρώει, μελιηδής » , αὐτὸς οὐκ
ἀπείχετο τοῦ πώματος" διὸ xo τρωθεὶς ἀλύλειο. t ἔτι
χρατῶν τὸ ποτήριον. Ποιεῖ δὲ xol τοὺς “Ελληνας ἐν
τῷ ἀπόπλῳ μεθύοντας, διὸ καὶ στασιάζοντας" ὅθεν xal
- ^N € —" A ' M , 2 H
ἀπόλλυνται. ἹἸστορεῖ δὲ καὶ τὸν δεινότατον Αἰνείαν
τῶν Τρώων ἐν τῷ βουλεύεσθαι, διὰ τὴν ἐν τῇ. μέθη
/ X i] 3 [4 M € , : 3 d
παρρησίαν xat τὰς ἀπειλὰς, ἃς ἹΓρωσὶν ὑπέσχετο otvo-
ποτάζων, ὑπομείναντα τὴν ᾿Αχιλλέως ὁρμὴν xo μικροῦ
; V H ν 52
παραπολλύμενον. Καὶ ᾿Αγαμέμνων δὲ λέγει που περὶ
αὑτοῦ "
Ἀλλ᾽ ἐπεὶ ἀασάμην, φρεσὶ λευγαλέῃσι πιθήσας,
ἢ οἴνῳ μεθύων, ἤ μ᾽ ἔδλαψαν θεοὶ αὐτοί.

εἰς τὴν αὐτὴν τιθεὶς πλάστιγγα τὴν μέθην τῇ μανία.
— Οὕτω δὲ τὰ ἔπη ταῦτα προηνέγκατο Διοσχουρίδης
ὃ ᾿Ισοχράτους μαθητής. ---- Καὶ ὃ ᾿Αχιλλεὺς δ᾽ ὀνει-
δίζων τῷ ᾿Αγαμέμνονι, φησίν "

Οἰνοδαρὲς,, κυνὸς ὄμματ᾽ ἔχων.

non modo uf sitis remedium, sed quo sese largius etiam
- ángurgitet : certe postquam ille jam bibit , hortatur hic, ut
- assidue id agat: Tw, inquit, sede bibeque. Caseumque
*aprinum deradentem facit, insuperquecepam adjicientem,
quod potioni esset obsonium , quo copiosius biberet :
quanquam alibi dicit , vinum exsolvere vires, et enervare

hominem. Sed, quod ad Hectorem spectat, eum quidem
— Hecuba, reliquum diei in urbe manere cupiens , ad biben-
dum invitat libandumque, et ad lzetitiam hortatur ; at ille ,
'ad conflictum reversurus , in aliud tempus differt. Et haec
quidem indesinenter laudat vinum; at ille, anhelosus ve-
- miens, respuit. Et instat quidem haec , ut libet bibatque ; at
"ille, utpote cruore respersus, fas esse negat. Novit vero
— Homerus modum etiam vini , et quatenus illud conducat ;
- quandoquidem avidius trahentibus mocere ait. Atque
. "etiam varia temperandi vini genera novit : non enim mera-
| eius temperandum dixisset Achilles, ni fuisset quaedam
E | quotidiana temperatura. At fortassis nescivit poeta , facile
ϑ - digeri vinum ac divanescere , solidiore cibo non admixto;
| quod medicis per artem compertum est. Itaque cardiacis
— hi vinum ita prebent, ut panem aut aliquem ex eo genere
- €ibum admisceant , ad retinendam vini vim. At ille etiam
᾿ς Machaoni cum polenta et caseo dedit vinum ; Ulyssem vero
.— €ibi ac potionis utilitatem conjungentem facit :

D, Quicumque vir vino satiatus et cibo.

Compotant vero tribuit, quem ducem sive suavem potum
vocat :

. Ibi vero dolia vini veteris dulcis.

Apud eundem Homerum virgines atque femina: /ho-

corceen. ὦ

spites lavant; nec illi, ut qui vitam recte instituerunt ,
libidine inflammantur; et hze illos modeste attrectant.
Priscus enim ille mos fuit. Sane Cocali filie , pro consueto
more , Minoem lavant in Siciliam adventantem. Ebrietatem
vero vituperans poeta , Cyclopem tam vastum ob eam fin-
git ab homuncione pusillo interemptum, eademque de causa
Eurytionem Centaurum periisse : et apud Circen Ulyssis
socios in leones et lupos mutatos facit, quoniam voluptates
essent secuti; Ulyssem vero servatum, quod Mercurii
mandatis paruisset , qua prudentia illaesus evasit. Jam El-
penor, vino madens et luxu solutus, praeceps ruit : et An-
tinous , sic Ulyssem adfatus ,

Vinum te Izdit mellitum ;

quum ab ejus potu ipse non abstinuisset, sauciatus interiit
manu adhuc tenens poculum. Grecos etiam , quum classis
solvenda esset, vinolentos describit , et idcirco seditiosos ;
quod fuit illis exitiosum. Narrat idem , /Eneam , Trojano-
rum omnium consultissimum, ob suam, quum vino madidus
esset, in dicendo libertatem et audaciam, ac ea quae inter
pocula apud Trojanos minatus Grecis fuerat , Achillis im-
petum sustinentem pane occubuisse. Et. Agamemnonem
alicubi de temulentia sic loquentem inducit :

Sed quoniam peccavi , animo obsecutus pernicioso ,

sive ebrius, sive lzsus coelesti numinis ira :
eadem in lance ponentem ebrietatem et animi furorem,
(Sic enim versus illos protulit Dioscorides, Isocratis di-
scipulus.) Et Agamemnoni Achilles sic conviciatur :

Vino gràvis , cui caninus est oculus.
H:ec disputavit Thessalum sophisma.

196

Ῥαῦτ᾽ εἶπε τὸ Θέσσαλον σόφισμα (i. e. Myrtilus,
unus e dipnosophistis . $i

Ceterum etiam eorum que in sequentibus de vita
heroum Homericorum permulta affert, magnam
partem e Dioscuride fluxisse probabile est.

AITOMNHMONEYMATA.
6.

Diogenes L. I, 63 : Καὶ αὐτόν (τὸν Σόλωνα) φησι
Διοσχουρίδης ἐν τοῖς Ἀπομνημονεύμασιν, ἐπειδὴ δα-
χρύοι τὸν παῖδα τελευτήσαντα, πρὸς τὸν εἰπόντα
« Ἀλλ᾽ οὐδὲν ἀνύτεις », εἰπεῖν, « Δι’ αὐτὸ δὲ τοῦτο
δαχρύω, ὅτι οὐδὲν ἀνύτω ».

DIOSCORIDIS FRAGMENTA. i

,

7: ᾿
Athenzus XI, p. ὅογ, D : Ἦν δὲ ὁ Πλάτων πρὸς ἢ
τῇ χαχοηθείᾳ xal φιλόδοξος, ὅστις ἔφησεν, "ἔσχατον ὁ
τὸν τῆς δόξης χιτῶνα ἐν τῷ θανάτῳ αὐτῷ ἀποδυόμεθα,
ἐν διαθήχαις, ἐν ἐχχομιδαῖς, ἐν τάφοις " ὥς φησι Διοσ- ὁ
χουρίδης ἐν τοῖς ᾿Ἀπομνημονεύμασι. Haec Athenzus —
sumpsisse videtur ex Commentariis Hegesandri. —

8.

Schol. Apoll. Rhod. I, 741 : Διοσχορίδης δὲ ὑπὸ Ἷ ξ
Ἀπόλλωνος (τὴν λύραν δοθῆναι ᾿Αμφίονι λέγει) ὃ

MEMORABILIA.
6.

Dioscorides in Memorabilibus refert Solonem, quum
lacrimaretur lugens defunctum filium, dicereturque a quo-
dam, « Αἴ nihil proficis , » respondisse : « At propter hoc
ipsum illacrimor quod nihil proficio. »

7.

Erat Plato non malevolus solum , verum etiam gloriz |

cupidus; is qui dixerat : « Extremam tunicam , glorie cu-
piditatem, in ipsa morte deponimus, in testamentis, in

exsequiis, in sepulerorum monumentis, » ut tradit Dios- |

corides in Memorabilibus.

πὰ

8. ,
Dioscorides ait ab Apolline Amphionem lyra donatum esse. -

HERACLID/E PONTICI :

LIBER DE REBUS PUBLICIS.

Aristotelis reliquiis subjicimus farraginem fra-
gmentorum de rebus publicis, que inscribitur
"Ex τῶν Ἡραχλείδου Περὶ Πολιτειῶν (1). Heraclides.
hic citra omnem dubitationem intelligendus est
Ponticus, Platonis, Speusippi et Aristotelis disci-
pulus, vir doctus in primis ( Cic. Tusc. Qu. V, 3; De
divin. E, 23), qui philosophi ratiome, dictionis
elegantia et ingenii jucunditate et calore scholam
Platonicam referebat, dum propter * eruditionis
copiam et scriptorum multitudinem varietatemque

- Peripateticis erat similior. Quz de vita ejus et stu—
diis traduntur, diligenter excusserunt, simulque
fragmenta scriptorum collegerunt J. J. G. Roulez.
( Comment. De vita et scriptis Her. Pont. Lovan.

| 1828, 4) et E. Deswert. (Diss. de Her. Pont.

"Lovan. 183o, 8). Nos cur eodem munere funga-
mur nihil video. Nam ex operibus Heraclidz, que

— sexaginta fere recensentur, perpauca tantum sunt

qu: ad historiam quodammodo pertineant. Ac Dio-

- genes ( V, 88) quidem postquam ethica, physica,
grammatica (2), musica, rhetorica enumeravit ,
— postremo loco tamquam ἱστοριχὰ memorat duo tan-

tum hzcce : Περὶ τῶν Πυθαγορείων, xot Περὶ εὑρη-

| ΤᾺ μάτων. Ex priore opere nonnulla servarunt Por-
|^ phyrius, Clemens et Suidas (3); alterius memoria
—— prorsus interiit. Prztterea Heraclidz ab aliis tribuun-

(1) Primum hzc edita sunt una cum JEliani Variis Histo-

: riis a Perusco , Roma 1545, 4; deinde a Cragio in libro De

Republica Lacedaemoniorum , 1593 , 4 ( repetita an. 1613 et
1621 et in Gronov. Thes. Ant. tom. VI, p. 2821 sqq.) ; nu-

i EL ( Heraclidoe Pontici fragm. Hal. 1804, 8) eta
— Oorayo una cum ZEliano, in Prodromo Bibl. Gr., Paris. 1805.
(2) Inter grammatica ponuntur : Περὶ τῆς Ὁμήρου xoi

| Ἡσιόδου ἡλιχίας α΄. β΄. Περὶ Ἀρχιλόχου xoi Ὁμήρου. Περὶ
᾿ς τῶν τριῶν τραγῳδοποιῶν α΄. Περὶ ποιητικῆς χαὶ τῶν ποιητῶν.
|». Ad librum De Homeri setate pertinet locus Vite Hom. ed.

- driart. p. 233 : Ἡραχλείδης πρεσθύτερον Ὅμηρον Ἡσιόδου λέ-
yet. Aspasius ad Aristot. Eth. Nic. III, 1 : Λέγει δὲ xoi περὶ

Αἰσχύλου xai *Ho. TI. ἐν α' Περὶ Ὁμήρου ὡς κινδυνεύοντος ἐπὶ
τῷ τῶν μυστιχῶν περιφέρειν τινὰ δοχεῖν. Cf. not. ad fr. 31,3.

- —— De Antimacho Heraclides laudatur ap. Procl. ad Tim. I,

p.28 (v. locum in Duridis fr. 67 ).

— (3) Περὶ Πυθαγορείων. — Porphyrius De abstin. I,

Ka p: 40 : Ἱστοροῦσί τινες χαὶ αὐτοὺς ἅπτεσθαι τῶν ἐμψύχων τοὺς

Πυθαγορείους ὅτε θύοιεν θεοῖς. Τοιαῦτα μὲν xol τὰ παρὰ Κλω-

᾿ δίῳ xoi Ἡραχλείδῃ τῷ Ποντικῷ Ἑρμάχῳ τε τῷ Ἐπικουρείῳ

ue τοῖς ἀπὸ τῆς στοᾶς χαὶ τοῦ περιπάτου. --- Clemens Alex.
—— Strom. Il, p. 179, 28 Sylb. : Πυθαγόραν ὁ Ποντιχὸς Ἧρα-

ἡ χλείδης ἱστορεῖ τὴν ἐπιστήμην τῆς τελειότητος τῶν ἀρετῶν
᾿ τῆς ψυχῆς εὐδαιμονίαν εἶναι παραδεδωχέναι.

ο΄ fuidas : ᾿Εμπεδότιμος. Οὗτος ἔγραψε Περὶ φυσιχῆς ἀχροά-

, y ; υ
L^

E

1
»
EE

MA 4

AS

tur opus ITegt νήσων (1), et Περὶ χρηστηρίων. Hoc
idem esse puto cum eo, cujus inscriptionem Cle-
mens. ponit : Κτίσεις ἱερῶν (2). — Cum opere De

σεως᾽ περὶ οὗ λέγει ὁ Παραδάτης ἐν τοῖς ἐπιγραφομένοις Κρο-
viotc* « Ἡμεῖς δὲ ᾿Εμπεδοτίμῳ χαὶ Πυθαγόρᾳ πιστεύοντες,
οἷς τε ἐχεῖθεν λαθὼν Ἡραχλείδης ὁ Ποντιχὸς ὄφη,, xxi μιχρῷ
πρότερον xod ὃ χλεινὸς ἡμῖν ἔδειξε καὶ ἱεροφάντης Ἰάμδλιχος.
Cf. Clem. Alex. Strom. I, p. 334.

Ioh. Lydus De mens. IV , 29, p. 181 ed. Roether : Ὁ δὲ
Ἡραλλείδης φησὶν, ὡς εἴ τις τὴν χύαμον ἐν χενῇ θήχῃ ἐβιδαλὼν
ἀποχρύψει τῇ κόπρῳ ἐπὶ τετταράχοντα πάσας ἡμέρας, εἰς
ὄψιν ἀνθρώπου σεσαρχωμένου μεταθαλόντα τὸν χύαμον εὑρή-
G& , καὶ διὰ τοῦτο τὸν ποιητὴν φάναι

ἷσόν τοι χυάμους τε φαγεῖν χεφαλάς τε τοχήων.

Subjicere his liceat quz ex libro De Abari, cujus Dioge-
nes nullam fecit mentionem , traduntur :

"A 6aptc. — Plutarch. Quomodo poet. aud. deb. p.14, E:
Οὐ γὰρ μόνον τὰ Αἰσώπεια μυθάρια xad τὰς ποιητιχὰς onobé-
σεις, χαὶ τὸν ᾿Αδαριν τὸν Ἡραχλείδου, xoi τὸν Λύχωνα τὸν
Ἀρίστωνος διερχόμενοι, ἀλλὰ καὶ τὰ περὶ τῶν ψυχῶν δόγματα.
μεμιγμένα μυθολογίᾳ μεθ᾽ ἡδονῆς ἐνθουσιῶσι.

Bekker Anecd. p. 145, 21 : Ἡραχλείδου Ποντιχοῦ τῶν εἰς
Ἄδαριν ἀναφερομένων " « "Eon δὲ τὸ δένδρον αὐτῷ τὸν δαί-
μονα; νεανίαν γενόμενον, ἐπιθεῖναι, προστάξειν δὲ πιστεύειν
περὶ θεῶν, ὅτι ὡς οἷόντε καὶ τῶν ἀνθρωπίνων ἐπιστρέφονται
πραγμάτων. » ͵

Id. ib. 178, 27 : Ἡραχλείδου Ποντιχοῦ x τοῦ δευτέρου
λόγον τῶν εἰς τὸν "A6apty ἀναφερομένων" « "Ex δὲ τῶν ἐγγὺς
φωλεῶν ἐξείρπυσαν ὄφεις ἐπὶ τὸ σῶμα σφοδρῶς ὀρούοντες"
ἐχωλύοντο μέντοι ὑπὸ τῶν χυνῶν, ὑλαχτούντων αὐτούς. »

Liber Ζωροάστρης inscriptus, quem memorat Plu-
farch. Adv. Colot. p. 1115, A, physici maxime argumenti
fuisse videtur, ut ex ceteris libris, quibuscum componitur,
augurari licet. :

(1) Περὶ νήσων. Stephan. Byz. : ᾿Ωλίαρος, νήσων τῶν
Κυχλάδων μία, περὶ ἧς Ἡραχλείδης ὁ Ποντιχὸς ἐν τῷ Περὶ
νήσων οὕτω φησίν" « Ὠλίαρος Σιδωνίων ἀποιχία ἀπέχουσᾳ
Πάρου σταδίους t (sic codd. ; νη΄ edd. ).

Harpocratio : Στρύμη:" Δημοσθένους ἐν τῷ Περὶ τοῦ τριηραρ-
χήματος. Ἡραχλείδης ἢ Φιλοστέφανος ἐν τῷ Περὶ νήσων φη-
σίν" « ᾿Αποιχίαι δέ εἰσι Θασίων τῆς Θράχης Γάληψος xai
Στρύμη 7, νῆσος. » Ἔστι δὲ ἐμπόριον Θασίων. Μινημονεύει τῶν
Θασίων πρὸς Μαρωνείτας περὶ τῆς Στρύμης ἁμφισθητήσεως
Φιλόχορος ἐν ε΄, ᾿Αρχίλοχον ἐπαγόμενος μάρτυρα.

Plinius IV, 5, 23 : Melos cum oppido , quam Aristides
Byblida appellat , Aristoteles Zephyrium , Callimachus
Mimallida, Heraclides. Siphnum et. Acyton. Suidas v.
Νάξος... Καὶ χρήνη δὲ χαθ᾽ Ἡραχλείδην ἐχεῖ, ἐξ ἧς οἶνος ῥεῖ
μάλα. ἡδύς.

(2) Κτίσεις ἱερῶν. Clem. Protr. c. 2, p. 11, 50 Sylb. :
Ἡρακλείδης ἐν Κτίσεσιν ἱερῶν περὶ τὴν Axapviav φησὶν, ἔνθα
τὸ Ἄχτιον ἔστιν ἀχρωτήριον χαὶ τοῦ ᾿Απόλλωνος τοῦ Ἀχτίου
τὸ ἱερὸν ταῖς μνίαις προθύεσθαι βοῦν.

Περὶ χρηστηρίων. Clem. Alex. Strom. I, p. 139, 48 i
*H Σίδυλλα ᾿Ορφέως παλαιοτέρα᾽" λέγεται γὰρ xai περὶ τῆς ἐπω-
γυμίας χὐτῆς καὶ περὶ τῶν χρησμῶν τῶν χαταπεφημισμένων

198

insulis fortasse juncii erant libri De urbibus Grazecize
et Asize. Nam primum apud Stephanum Byz. legi-
r : Μοψοπία, ἣ Acá: ὃ πολίτης Μοψόπειος....
Ἡραχλείδης δ᾽ 6 Ποντιχὸς ἐν πρώτῳ "' Μοψοπίτης
φησί, Quz quidem ex geographico opere petita
esse possunt. Neque tamen ea premerem, nisi alius
locus exstaret apud Apollonium Hist. Mir. c. 19 :
Ἡραχλείδης δὲ ὃ Κρητικὸς ἐν τῷ Περὶ τῶν ἐν τῇ
Ἑλλάδι πόλεων χατὰ τὸ Πήλιον ὄ ὄρος φύεσθαί φησιν
ἄχανθαν χαρποφόρον, ἧς τὸν καρπὸν ἐάν τις τρίψας: μετ᾽
ἐλαίου xat ὕδατος χρίση, τὸ αὑτοῦ ἢ ἄλλου σῶμα , χει-
μῶνος ὄντος. οὐχ ἐπαισθήσεται τοῦ ψύχους. ( Eadem
narráta habes in fragmento De Pelio monte, quod
Diczarcho tribui solet, V. annot. ad Dicearchi
fragm.) Qui Κρητικὸς ibi nominatur Heraclides,
prorsus est ignotus. Quare corrigendum esse viri
docti ad unum omnes censuerunt, Ac Deswertus
(p. 101. 168) quidem et Roulezius scribendum pu-
taruntó Ποντιχός. Quze violentior est mutatio. Contra
manu lenissima Olearius (ad Philostratum p. 612).
refinxit ὃ χριτικός. Intellexit autem Heraclidem Ly-
cium sophistam. Fabricius ( B. Gr. VI, p. 369)et
Berahardyus ( ad Suid. v. Ἡραχλείδης) cogitarunt
de Heraclide Pontico juniore, Didymi discipulo.
Quamquam hujus nonnisi poetica scripta novimus.
Proferri in medium etiam posset Heraclides Mo-
pseates grammaticus (Steph. Byz. v. Μόψου ἑστία ).

ἐχείγης εἶναι λόγοι πλείους, Φρυγίαν τε οὖσαν χεχλῆσθαι
Ἄρτεμιν, καὶ ταύτην παραγενομένην elc Δελφοὺς ᾷσαι *

Ὦ Δελφοὶ, θεράποντες ἑκηδόλου Ἀπόλλωνος;
ἦλθον ἐγὼ χρήσουσα Διὸς νόον αἰγιόχοιο,
αὐτοχασιγνήτῳ χεχολωμένη Ἀπόλλωνι.
Ἔστι δὲ xoà ἄλλη Ἐρυθραία Ἡροφίλη χαλουμένη. Μέμνηται
τούτων Ἡραχλείδης ὃ ΠΠοντιχὸς ἐν τῷ Περὶ χρηστηρίων.

Schol. Hesiod. Scut. 70 : ΠΠάγασος, πόλις τῆς Θεσσαλίας,
τόπος ὠνομασμένος παρὰ τὸ ἐχεῖ τὴν Ἀργὼ πεπῆχθαι. Ἧρα-
χλείδης δὲ ὁ Ποντιχὸς ἐν τῇ Περὶ χρηστηρίων τὸν ἐν Παγασαῖς
᾿Ἀπόλλωνα ὑπὸ Τροφωνίου ἱδρῦσθαί φησι, (διὰ τὸ ἐν Παγ.
᾿Απόλλωνος ὑπὸ Τροφωνίου ἱερὸν ἱδρῦσθαι cod. B. ap. Gaisf.
i. e. « Sec. Heraclidem Pagase nomen habent inde quod
architectus ille Troph. Apollinis templum ibi πεπῆχθαν
fertur. » )

Plutarch. De Is. et Osir. c. 27, p. 361, F : Οὐ γὰρ ἄλλον
εἶναι Σάραπιν ἢ τὸν Πλούτωνά φασι, καὶ Ἶσιν τὴν Περσέ-
φασσαν, ὡς Ἀρχέμαχος ὁ Ἐδοεὺς, καὶ ὁ Ποντιχὸς Ἡρακλεί-
Orc τὸ χρηστήριον ἐν Κανώδῳ Πλούτωνος ἡγούμενος εἶναι.

Schol. Pind. Ol. VII, 111 : Μαντεῖον ἦν ἐν Ὀλυμπίᾳ, οὗ
ἀρχηγὸς γέγονεν Ἴαμος τῇ διὰ τῶν ἐμπύρων μαντείᾳ, 1 xai
μέχρι τοῦ νῦν οἱ Ἰαμίδαι χρῶνται, Ἀναλαθόντες γὰρ τὰ τῶν
ἱερείων δέρματα ἐπιτιθέασιν εἰς τὸ πῦρ xad οὕτω μαντεύονται...
Ἡραχλείδης δὲ ἐν τῷ Περὶ χρησμῶν (scr. χρηστηρίων) τοῖς
δέρμασί φησιν αὐτοὺς μαντεύεσθαι ἀφορῶντας εἰς τὰς σχισμὰς
τῶν δερμάτων, πότερον εὐθεῖαί εἰσιν ἢ οὔ.

Zenob. IH, 84 : Βοιωτοῖς μαντεύσαιο : αὕτη χαταρατιχή
ἐστιν. Ἡρακλείδης γὰρ φησὶ, μαντενομένοις τοῖς Θηθαίοις περὶ
πολέμου ἀπεχρίνατο ἣ προφῆτις T, ἐν Δωδώνῃ, νίχην αὐτοῖς
ἀσεδήσασιν ἔσεσθαι. Elc δὲ τῶν θεωρῶν ἁρπάσας Νυρτίλαν
τὴν προφῆτιν, ἐνέθαλεν εἰς θερμοῦ παραχείμενον λέθητα. Ἂλ-
λοι δὲ φασὶν, ὅτι Θηδαίοις πολεμοῦσι Βόμδος ( Βόμόρος Plut.)

HERACLIDES PONTICUS.

| γήσων, atque Philostephatum constet « scripsisse non.

At Welckerus ( KZeine Schriften Y, p. 455 ) χριτι-
χοῦ cognomentum ipsi nostro Pontico philosopho -
utpote etiam grammaticis scriptis claro, vindican--
dum esse statuit, Ego quidem nullus dubito quin
libri Περὶ νήσων εἰ Περὶ τῶν ἐν “Ἑλλάδι πόλεων ad |
eundem auctorem pertineant. Auctor vero qui fue-. |
rit, dirimi vix potest, Ponticum philosophum voce.
χριτικὸς (si recte ita scribitur) designari parum est.
p: facilius crediderim apud Stephanum
v. Ὠλίαρος aut juniorem quendam Heraclidem |
oun n intelligendum esse, aut alium Heracli- | j
dem cum notissimo. Pontico nostro male confundi, -
Ceterum quum apud Harpocrationem v. Xxoóus |
laudetur Ἡραχλείδης ἢ Φιλοστέφανος ἐν τῷ Περὶ

— Pr —

1———————Á——

solum Περὶ νήσων, sed etiam Περὶ τῶν ἐν Ἀσίᾳ πό-
λεων, necnon De Ογωοίω urbibus ( quamvis hic
titulus nusquam disertis verbis apponatur ) : oritur
suspicio libros Περὶ νήσων et Περὶ τῶν ἐν Ἑλλάδι
πόλεων, tamquam Ραγ 65. Περιηγήσεως conjungendos:
esse, atque Philostephanum Callimachium in suo
opere Heraclidz vestigia legisse, vel idem opus ab.
aliis Heraclidz, ab aliis Philostephano fuisse vin-
dicatum.

.Preter allata ex Heraclide Pontico alia com-
plura, qus ad historiam pertinent, absque libro-.
rum unde deprompta sint notitia afferuntur, Sic.
Plutarchus in Vitis Solonis et Periclis (1) aliquoties.

μάντις πλείους ἔφη νικήσειν, εἰ προθύσαιεν τῶν ἡγεμόνων ἕνα x
Οἱ δὲ ἀποχτείναντες τὸν Βόμθον ἐνίχησαν. Eadem Plutarch. |
Prov. 9. « Aliter Cod. Vatican. IL, 67. Bodl. : Ἠσέδησαν.
γὰρ εἰς τὴν ἱέρειαν ἐμιδαλόντες αὐτὴν εἰς τὸν ἐν Δωδώνῃ λέθητα,
ζέοντα, ἐρωτιχῶς διατεθεῖσαν εἰς ἕνα τῶν θεωρῶν. Cf. Mül-
ler. Min. p. 385. » Schneidewin. —

(1) Plutarch. Solon. 1 : Τὴν δὲ μητέρα τοῦ Σόλωνος 'Hoa-
χλείδης ὁ Ποντιχὸς ἱστορεῖ τῆς Πεισιστράτου μητρὸς ἀνεψίαν
γενέσθαι.

Id. ib. 22, 4, de legibus Solonis : ᾿Ἐχεῖνο δ᾽ ἤδη σφοδρό-
τερον, τὸ μηδὲ τοῖς ἐξ ἑταίρας γενομένοις ἐπάναγχες εἶναι τοὺς
πατέρας τρέφειν, ὡς Ἡραχλείδης ἱστόρηχεν ὁ Ποντιχός. Ὁ
γὰρ ἐν γάμῳ παρορῶν τὸ καλὸν οὐ τέχνων ἕνεχα δῆλός ἐστιν,
ἀλλ᾽ ἡδονῆς ἀγόμενος γυναῖχα, τόν τε μισθὸν ἀπέχει xad παρρη-
σίαν αὑτῷ πρὸς τοὺς γενομένους οὐχ ἀπολέλοιπεν, οἷς αὐτὸ τὸ
γενέσθαι, πεποίηχεν ὄνειδος.

]dem Solon. 31 , 4 : Pisistratus plerasque Solonis leges δ
tinuit, iisque novas nonnullas addidit , ὧν ἔστι xoà ὁ τοὺς πη
ρωθέντας ἐν πολέμῳ δημοσίᾳ τρέφεσθαι χελεύων. Τοῦτο ὃς
φησιν Ἡραχλείδης καὶ πρότερον ἐπὶ Θερσίππῳ πηρωθέντι co
Σόλωνος ψηφισαμένου, μιμήσασθαι τὸν Ἱεισίστρατον.

Idem De glor. Athen. c. 3, p. 347 : Τὴν τοίνυν ἐν Mapa,
θῶνι μάχην ἀπήγγειλεν, ὡς μὲν Ἡραχλείδης ὁ Ποντικὸς ἵστο-
ρεῖ, Θέρσιππος ὁ Ἐρωεύς. Οἱ δὲ πλεῖστοι λέγουσιν Εὐκχλέα,

Idem Sol. 32, ὃ : ᾿ἐπεδίωσε δ᾽ οὖν ὁ Σόλων ἀρξαμένου
ΠΕευσιστράτου τυραννεῖν, ὡς μὲν Ἡραχλείδης ὁ Ποντιχὸς toco
ρεῖ, συχνὸν χρύνον, ὡς δὲ Φανίας ὁ "Epéotoc ἐλάττονα δυεῖν
ἐτῶν. ,

Idem Periel. c. 27 , 4 : " Egopoc δὲ xoi μηχαναῖς χρήσασ
τὸν Περιχλέα τὴν χαινότητα θαυμάσαντα Ἀρτέμωνος τοῦ
χανιχοῦ παρόντος, ὃν χωλὸν ὄντα xxi φορείῳ πρὸς τὰ xaT

DE REBUS PUBLICIS.

Pe.

re
D eM

m

—— Perielis) narrantur ex libris Περὶ δικαιοσύνης (2);

ad Nostruni provocat. Qua res Deswertum movit,

τς ut Heraclidem prater opus Περὶ βίων sive De vita-

rum generibus , quod inter plyysica scripta Diogenes
recenset , etiam /'/tas clarorum virorum scripsisse
statuat. Quod ut nequit pernegari , sic nihil est cur
hanc sententiam. amplectamur, Nam quantopere
scripta Heraclidz , ea maxime quz ad moralem phi-
losophiam spectant, rebus historicis referta fuerint,
luculentissimà docent exempla. Ipse Plutarchus in
Vita Camilli de Roma a Gallis capta Heraclidem ἐν
τῷ Περὶ Ψυχῆς excitat (1). Alia de fatis populorum
deque vita virorum illustrium ( inter eosque etiam

᾿ς πείγοντα τῶν ἔργων προσχομιζόμιενον ὀνομασθῆναι Περιφόρη-

L4
᾿
2.

ο΄. ἐν τῷ Περὶ ψυχῆς συγγράμματί φησι» ἀπὸ τῆς ἑσπέρας λό-

ἵ

w

hn

tov. Τοῦτο piv οὖν Ἡ ραχλείδης ὁ Ποντικὸς ἐλέγχει τοῖς
Ἀνάχρέοντος ποιήμασιν, ἐν οἷς ὁ Περιφόρητος Ἀρτέμων ὀνο-
μάζεται πολλαῖς ἔμπροσθεν ἡλικίαις τοῦ περὶ Σάμον πολέμου
καὶ τῶν πραγμάτων ἐκείνων. Τὸν δ᾽ Ἀρτέμωνά φησ! τρυφερόν
τινα τῷ βίῳ xoi πρὸς τοὺς φόδους μαλαχὸν ὄντα χαὶ χατα-
πλῆγα τὰ πολλὰ μὲν οἴκοι χαθέζεσθαι χαλχὴν ἀσπίδα τῆς χε-
φαλὴς αὐτοῦ δυεῖν οἰχετῶν ὑπερεχόντων, ὥστε μηδὲν ἐμπεσεῖν
τῶν ἄνωθεν “ εἰ δὲ βιασθείη προελθεῖν, ἐν χλινιδίῳ χρεμαστῷ
παρὰ τὴν γῆν αὐτὴν περιφερόμενον χομίζεσθαι χαὶ διὰ τοῦτο
χληθῆναι {Περιφόρητον.

Idem ib. c. 35, 6 : Pericles cum classe in Peloponnesum
missus quum male res gessisset, accusatus est et pecunia
muletatus : ἐπεγράφη δὲ τῇ δίκῃ κατήγορος, ὡς μὲν ᾿Ιδομενεὺς
λέγει, Κλέων" ὡς δὲ Θεόφραστος, Σιμμίας" ὁ δὲ Ποντιχὸς
Ἡραχλείδης Λαχρατίδαν εἴρηχε.

(4) Plutarch. Camill. 22, 2 de Roma urbe a Gallis
capta : Τοῦ μέντοι πάθους αὐτοῦ xai τῆς ἁλώσεως ἔοιχεν
ἀμυδρά τις εὐθὺς εἰς τὴν “Ελλάδα φήμη διελθεῖν. Ἡραχλείδης
γὰρ ὁ Ἰ]οντιχὸς οὐ πολὺ τῶν χρόνων ἐχείνων ἀπολειπόμενος

yov χατασχεῖν, ὡς στρατὸς ἐξ Ὑπερθδορέων ἐλθὼν ἔξωθεν 1,01
xot πόλιν Ἑλληνίδα Ρώμην ἐκεῖ που χατῳχημένην περὶ τὴν
μεγάλην θάλασσαν. Οὐχ ἂν οὖν θαυμάσαιμι μυθώδη καὶ πλα-
σματίαν ὄντα τὸν “Ηραχλείδην ἀληθεῖ λόγῳ τῷ περὶ τῆς ἁλώ-
σεως ἐπιχομπάσαι τοὺς Ὑπερδορέους xai τὴν μεγάλην θάλατ-
ταν. €f. Cic. De nat. deor. I, 13 : Ex eadem Platonis
schola Ponticus Heraclides puerilibus fabulis refersit
libros.

Ex libro de Homero Plutarchus petiisse videtur quae le-

Pra guntur in Vit. Alexandri c. 26 : Εἰ δ᾽, ὅπερ ᾿Αλεξανδρεῖς λέ-
᾿ς youctv, Ἡρακλείδῃ πιστεύοντες, ἀληθές ἐστιν, oUxouv οὐχ

"y

T

ΓΝ

E"

"

E

3

ἀργὸς, οὐδ᾽ ἀσύμδολο: αὐτῷ συστρατεύειν ἔοιχεν “Ὅμηρος.
"Aéyouct γὰρ, ὅτι, τῆς Αἰγύπτου χρατήσας, ἐδούλετο πόλιν
μεγάλην καὶ πολυάνθρωπον Ἑλληνίδα συνοικίσας, ἐπώνυμον

ο΄ ἑαυτοῦ χαταλιπεῖν - χαί τινα τόπον γνώμῃ τῶν ἀρχιτεχτόνων
τ ὅσον οὐδέπω διεμετρεῖτο καὶ περιέδαλλεν. Εἶτα νύχτωρ χοιμώ-

(v Mevoc, ὄψιν εἶδε θαυμαστήν’ ἀνὴρ πολιὸς εὖ μάλα τὴν χόμην,

e

A

P "v No

XY,

καὶ γεραρὸς τὸ εἶδος, ἔδοξεν αὐτῷ παραστὰς λέγειν τὰ ἔπη τάδε"
Νῆσος ἔπειτά τις ἐστὶ πολυχλύστῳ ἐνὶ πόντῳ,
Αἰγύπτου προπάροιθε * Φάρον δέ ἑ χιχλήσχουσιν.

Εὐθὺς οὖν ἐξαναστὰς ἐδάδιζεν ἐπὶ τὴν Φάρον, ἣ τότε μὲν ἔτι

᾿ς νῆσος ἦν, τοῦ Κανωδιχοῦ μιχρὸν ἀνωτέρω στόματος, νῦν δὲ
UE

᾿ διὰ χώματος ἀνείληπται πρὸς τὴν ἤπειρον. Ὡς οὖν εἶδε τόπον
εὐφυΐᾳ διαφέροντα, (ταινία γάρ ἐστιν ἰσθμῷ πλάτος ἔχοντι

ο΄ σύμμετρον ἐπιεικῶς διείργουσα λίμνην τε πολλὴν χαὶ θάλασσαν

᾿ ἐν λιμένι μεγάλῳ τελευτῶσαν,,) εἰπὼν ὡς Ὅμηρος ἦν ἄρα τά
- τ' ἄλλα θαυμαστὸς, χαὶ σοφώτατος ἀρχιτέχτων, ἐκέλευσε δια-

᾿ς γράψαι τὸ σχῆμα τῆς πόλεως τῷ τόπῳ συναρμόττοντας.

(2) Athenaeus XII, p. 523, Ε : Ἡραχλείδης δ᾽ ὁ Ποντιχὸς ἐν

199

Περὶ ἡδονῆς (1), Περὶ ἐρωτικῶν (2). Ac consenta-
neum est eodem modo historiarum exemplis col-

δευτέρῳ Περὶ δικαιοσύνης φησίν" « Ἡ Μιλησίων πόλις
περιπέπτωχεν ἀτυχίαις διὰ τρυφὴν βίου χαὶ πολιτιχὰς ἔχθρας "
οἱ τὸ ἐπιεικὲς οὐκ ἀγαπῶντες, Ex ῥιζῶν ἀνεῖλον τοὺς ἐχθρούς.
Στασιαζόντων γὰρ τῶν τὰς οὐσίας ἐχόντων χαὶ τῶν δημοτῶν,
obc ἐχεῖνοι Γέργιθας ἐχάλουν, πρῶτον μὲν χρατήσας ὁ δῆμος,
xai τοὺς πλουσίους ἐχδαλὼν, χαὶ συναγαγὼν τὰ τέχνα τῶν
φυγόντων εἰς ἁλωνίας, βοῦς συναγαγόντες συνηλοίησαν χαὶ
παρανομωτάτῳ θανάτῳ διέφθειραν, Τοιγάρτοι πάλιν οἱ πλού-
σιοι χρατήσαντες, ἅπαντας, ὧν χύριοι χατέστησαν, μετὰ τῶν
τέχνων χατεπίττωσαν. Ὧν χαιομένων φασὶν ἄλλα τε πολλὰ
γενέσθαι τέρατα,, καὶ ἐλαίαν ἱερὰν αὐτομάτην ἀναφθῆναι. Διό-
περ ὁ θεὸς ἐπὶ πολὺν χρόνον ἀπήλαυνεν αὐτοὺς τοῦ μαντείου,
xai ἐπερωτώντων, διὰ είνα αἰτίαν ἀπελαύνονται, εἶπε *

Καί μοι Γεργίθων τε φόνος μέλει ἀπτολεμίστων,
πισσήρων τε μόρος, xai δένδρεον αἰὲν ἀθαλλές͵ »

Idem XII, p. 521, E : Ηραχλείδης δ᾽ ὁ Ποντιχὸς ἐν τῷ Περὶ
διχαιοσύνης φησί" « Συδαρῖται, τὴν Τήλυος τυραννίδα χα-
ταλύσαντες, τοὺς μετασχόντας τῶν πραγμάτων ἀναιροῦντες
xai φονεύοντες ἐπὶ τῶν βωμῶν ἀπήντησαν. Καὶ ἐπὶ τοῖς φόνοι:
τούτοις ἀπεστράφη μὲν τὸ τῆς Ἥρας ἄγαλμα, τὸ δὲ ἔδαφος
ἀνῆχε πηγὴν αἵματος, ὥστε τὸν σύνεγγυς ἅπαντα τόπον
χατεχάλχωσαν θυρίσι, βουλόμενοι στῆσαι τὴν τοῦ αἵματος
ἀναφοράν. Διόπερ ἀνάστατοι ἐγένοντο χαὶ διεφθάρησαν ἅπαν-
τες, οἱ καὶ τὸν τῶν Ὀλυμπίων τὸν πάνυ ἀγῶνα ἀμαυρῶσαι
ἐθελήσαντες. Καθ᾿ ὃν γὰρ ἄγεται χαιρὸν ἐπιτηρήσαντες, ἄθλων
ὑπερόολῃ ὡς αὑτοὺς χαλεῖν ἐπεχείρουν τοὺς ἀθλητάς. »

(1) Athenzus ΧΗ, p. 536, F : Περὶ δὲ Καλλίου xol τῶν
τούτου χολάχων φθάνομεν xai πρότερον εἰπόντες" ἀλλ᾽ ἐπεὶ xat-
νῶς Ἡραχλείδης ὁ Ποντιχὸς ἐν τῷ Περὶ ἣ δον ἧς ἱστορεῖ περὶ
αὐτοῦ, ἄνωθεν ἀναλαδὼν διηγήσομαι. « Ὅτε τὸ πρῶτον εἰς
Εὐόδοιαν ἐστράτευσαν οἱ Πέρσαι, τότε, ὥς φασιν, Ἐρετριεὺς
ἀνὴρ Διόμνηστος χύριος ἐγένετο τῶν τοῦ στρατηγοῦ χρημάτων.
Ἔτυχε γὰρ ἐν τῷ ἀγρῷ τῷ ἐχείνου σχηνῶν, xoi τὰ χρήματα
εἰς οἴκημά τι θέμενος τῆς οἰχίας. Τελευτησάντων δὲ πάντων,
διέλαθεν ἔχων ὃ Διόμνηστος τὸ χρυσίον. ᾿Ἐπεὶ δὲ πάλιν Ó τῶν
Περσῶν βασιλεὺς ἀπέστειλεν εἰς τὴν ᾿Ερέτριαν στράτευμα,
προστάξας ἀνάστατον ποιῆσαι τὴν πόλιν, εἰχότως ὑπεξέθεντο
ὅσοι χρημάτων ηὐπόρουν. Οἱ οὖν χαταλελειμμιένοι τῆς τοῦ
Διομνήστου οἰκίας παρ᾽ ᾿Ἱππόνιχον τὸν Καλλίου, τὸν Ἄμμωνα
ἐπικαλούμενον, ὑπεξέθεντο τὰ χρήματα εἰς τὰς ᾿Αθήνας" xoi
ἀνασχευασθέντων ὑπὸ τῶν Περσῶν ἁπάντων τῶν Ἐρετριέων
χατέσχον οὗτοι τὰ χρήματα πολλὰ ὄντα. “Ὥστε Ἱππόνιχος,
ὁ ἀπ᾽ ἐχείνον γεγονὼς τοῦ τὴν παραχαταθήκην λαδόντος,
ἤτησεν ᾿Αθηναίους ποτὲ ἐν ἀχροπόλει τόπον, ἵν᾽ οἰχοδομνήση-
ται τοῖς χρήμασιν ὅπου χείσεται, λέγων ὡς οὐκ ἀσφαλὲς ὃν, ἐν
ἰδιωτιχῇ οἰχίᾳ πολλὰ χρήματα εἶναι * xai ἔδοσαν ᾿Αθηναῖοι.
Νουθετηθεὶς δ᾽ ὑπὸ τῶν φίλων, μετενόησε. Τούτων οὖν τῶν
χρημάτων Καλλίας χύριος γενόμενος, xai πρὸς ἡδονὴν βιώσας *
— ποῖοι γὰρ οὐ χόλαχες ἢ τί πλῆθος οὐχ ἑταίρων περὶ αὐτὸν
ἦσαν ; ποίας δὲ δαπάνας οὐχ ὑπερεώρα ἐχεῖνος ; ἀλλ᾽ ὅμως εἰς
τοσοῦτον αὐτὸν περιέστησεν ὁ περὲ ἡδονὴν βίος, ὥστε μετὰ
γραϊδίου Bap6&pou διατελεῖν ἠναγχάσθη, xal τῶν ἀναγχαίων
τῶν χαθ᾽ ἡμέραν ἐνδεὴς γενόμενος, τὸν βίον ἐτελεύτησε. Τὸν
δὲ Νυχίου φησὶ τοῦ Περγασῆθεν πλοῦτον ἢ τὸν ᾿Ισχοράχου
τίνες ἀπώλεσαν; Οὐχ Αὐτοχλέης xai Ἐπιχλέης, οἱ μετ᾽ ἀλλή-
λων ζῆν προελόμενοι χαὶ πάντ᾽ ἐν ἐλάττονι ποιούμενοι τῆς
ἡδονῆς ; ᾽᾿Επειδὴ δὲ πάντα χατανάλωσαν, κώνειον πιόντες ἅμα
τὸν βίον ἐτελεύτησαν. » :

Idem ΧΙ, p. 525, F : Ἡρακλείδης δ᾽ ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ " epi
ἡδονῆς Σαμίους φησὶ, καθ’ ὑπερδολὴν τρυφήσαντας, διὰ τὴν
πρὸς ἀλλήλους μιχρολογίαν, ὥσπερ Συδαρίτας, τὴν πόλιν
ἀπολέσαι. :

Idem XI, p. 533, € : Περικλέα δὲ τὸν Ὀλύμπιόν φησιν Ἥρα.

200 : HERACLIDES PONTICUS.

lustratos fuisse libros Περὶ σωφροσύνης, Περὶ εὖσε-
θείας, Περὶ ἀνδρείας, Περὶ ἀρετῆς, Περὶ εὐδαιμονίας,

χλείδης ὃ Ποντιχὸς ἐν τῷ Περὶ ἧδονῇῆῇς, ὡς ἀπήλλαξεν ἐχ τῆς
οἰχίας τὴν γυναῖχα, xai τὸν μεθ᾽ ἡδονῆς βίον προείλετο, ᾧχει
τε μετὰ Ἀσπασίας, τῆς ἐχ Μεγάρων ἑταίρας, xol τὸ πολὺ
μέρος τῆς οὐσίας εἰς ταύτην κατανάλωσε. Θεμιστοχλῆς δ᾽,
οὕπω ᾿Αθηναίων μεθυσχομένων οὐδ᾽ ἑταίραις χρωμένων, ἐχφα-
νῶς τέθριππον ζεύξας ἑται:ρίδων διὰ τοῦ. Κεραμεικοῦ πληθύον-
τος ἑωθινὸς ἤλασεν.

Idem ΧΗ, p. 552, F : Ἡραχλείδης δὲ ὁ. Ποντικὸς ἐν τῷ
Περὶ ἡδονῆς Δεινίαν φησὶ τὸν μυροπώλην, διὰ τρυφὴν εἰς
ἔρωτα ἐμπεσόντα, χαὶ πολλὰ χρήματα ἀναλώσαντα, ὡς

ἔξω τῶν ἐπιθυμιῶν ἐγένετο, ὑπὸ λύπης ἐχταραχθέντα ἐχτέμνειν.

αὑτοῦ τὰ αἰδοῖα, ταῦτα πάντα ποιούσης τῆς ἀχολάστου
τρυφῆς.

Idem ΧΙ}, p. 554, E :"Ev μανίᾳ δὲ τρυφὴν ἡδίστην γενομέ-
νὴν οὐχ ἀηδῶς
ἡδονῆς οὕτως γράφων « Ὁ Αἰξωνεὺς Θρασύλαος, ὃ Πυθο-
δώρου,, διετέθη ποτὲ ὑπὸ μανίας τοιαύτης,, ὡς πάντα τὰ πλοῖα
τὰ εἰς τὸν Πειραιᾶ καταγόμενα ὑπολαμόάνειν ἑαυτοῦ εἶναι,
xai ἀπεγράφετο αὐτὰ, xal ἀπέστειλε, xol διῴχει, καὶ χατα-
πλέοντα ἀπεδέχετο μετὰ χαρᾶς τοσαύτης, ὅσης περ ἄν τις εἴη
τοσούτων χρημάτων χύριος ὦν. Καὶ τῶν μὲν ἀπολομένων,
οὐδὲν ἐπεζήτησε, τοῖς δὲ σωζομένοις ἔχαιρε, xai διῆγε μετὰ
πλείστης ἡδονῆς. ᾿Επεὶ δὲ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ Κρίτων, ἐκ Σιχελίας
ἐπιδημήσας, σνυλλαδὼν αὐτὸν παρέδωχεν ἰατρῷ, καὶ τῆς μα-
νίας ἐπαύσατο, διηγεῖτο οὐδεπώποτε φάσχων χατὰ τὸν βίον
ἡσθῆναι πλείονα’ λύπην μὲν γὰρ οὐδ᾽ ἡντινοῦν αὐτῷ παρα-
γίνεσθαι, τὸ δὲ τῶν ἡδονῶν πλῆθος ὑπερθάλλειν. »

Conferri efiam merentur heec ap. eundem XII, p. 512, A :
Ἡραχλείδης δ᾽ ὁ Ποντιχὸς ἐν τῷ Περὶ ἡδονῆς τάδε λέγει"
« Οἱ τύραννοι καὶ οἱ βασιλεῖς , τῶν ἀγαθῶν à ὄντες χύριοι, καὶ
πάντων εἰληφότες πεῖραν, τὴν ἡδονὴν προχρίνουσι , μεγαλοψυ-
χοτέρας ποιούσης τῆς ἡδονῆς τὰς τῶν ἀνθρώπων φύσεις. Ἅπαν-
τες γοῦν οἱ τὴν ἡδονὴν τιμῶντες xai τρυφᾶν προγῃρημένοι με-
γαλόψυχοι xai. μεγαλοπρεπεῖς εἰσιν, ὡς Πέρσαι xoi Μῆδοι.
Μάλιστα γὰρ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων τὴν ἡδονὴν οὗτοι χαὶ τὸ
τρυφᾶν τυμῶσιν, ἀνδρειότατοι χαὶ μεγαλοψυχότατοι τῶν βαρ-
ὀάρων ὄντες. "Eott γὰρ τὸ μὲν ἥδεσθαι xoi τὸ τρυφᾶν ἐλευθέ-
ρων΄ ἀνίησι γὰρ τὰς ψυχὰς καὶ αὔξει " τὸ δὲ πονεῖν δούλων καὶ
ταπεινῶν διὸ xoi συστέλλονται οὗτοι τὰς φύσεις. Καὶ ἡ Ἀθη-
ναίων πόλις, ἕως ἐτρύφα, μεγίστη τε ἦν χαὶ μεγαλοψυχοτά-
τους ἔτρεφεν ἄνδρας. "AAoupyT, μὲν γὰρ ἠμπίσχοντο ἱμάτια,
ποιχίλους δ᾽ ὕπέδυνον χιτῶνας, χορύμόους δ᾽ ἀγαδούμενοι τῶν
τριχῶν, χρυσοῦς τέττιγας περὶ τὸ μέτωπον χαὶ τὰς χόμας
ἐφόρουν * ὀχλαδίας τε αὐτοῖς δίφρους ἔ ἔφερον οἱ παῖδες, ἵνα μὴ
χαθίζοιεν ὡς ἔτυχεν. Καὶ οὗτοι ἦσαν oi τοιοῦτοι, οἱ τὴν ἐν
Μαραθῶνι νικήσαντες μάχην, καὶ μόνοι τὴν τῆς Ἀσίας ἁπάσης
δύναμιν χειρωσάμενοι. » Sequentia ad nos minus pertinentia
ap. ipsum Athenaeum legas.

(2) Athenzeus. XIII, p. 602, A : Παίδων γὰρ παρόντων
ἐραστὴς πᾶν ὁτιοῦν ἕλοιτ᾽ ἂν παθεῖν, ἢ δειλοῦ δόξαν ἀπενέγχκα-
σθαν παρὰ τοῖς παιδικοῖς. " Epyto γοῦν τοῦτο ἔδειξεν ὁ συντα-
χθϑεὶς Θήδησιν ὑπὸ ᾿Επαμινώνδον ἱερὸς λόχος, καὶ ὃ κατὰ τῶν
Πεισιστρατιδῶν θάνατος ὑπὸ Ἁρμοδίου καὶ Ἀριστογείτονος γε-
νόμενος" περὶ Σιχελίαν δ᾽ £v Ἀχράγαντι ὁ Χαρίτωνος xai Μελα-
νίππον. Μελάνιππος δ᾽ ἦν τὰ παιδιχὰ, ὥς φησιν Ἡραχλείδης
ὁ Ἰ]Ποντιχὸς ἐν τῷ Περὶ ἐρωτιχῶν. Οὗτοι φανέντες ἐπιδουλεύοντες
Φαλάριδι, xoi βασανιζόμενοι ἀναγχαζόμενοί τε λέγειν τοὺς
συνευδότας, οὐ μόνον OU χατεῖπον, ἀλλὰ xai τὸν, Φάλαριν αὖ-
τὸν εἰς ἔλεον τῶν βασάνων 7 ἤγαγον, ὡς ἀπολῦσαι αὐτοὺς πολλὰ
ἐπαινέσαντα. Διὸ xol ὁ Ἀπόλλων ἡσθεὶς ἐπὶ τούτοις ἀναδολὴν
τοῦ θανάτου τῷ Φαλάριδι ἐχαρίσατο, τοῦτο ἐμφήνας τοῖς
πυνθανομένοις τῆς Πυθίας, ὅπως αὐτῷ ἐπιθῶνται ἔχρησέ τε
χαὶ περὶ τῶν ἀμφὶ τὸν Χαρίτωνα, προτάξας τοῦ ἐξαμέτρον τὸ
πεντάμετρον, χαθάπερ ὕστερον w*i. Διονύσιος ὁ Ἀθηναῖος

ὁ Ποντιχὸς Ἡραχλείδης διηγεῖται, ἐν τῷ Περὶ

᾿ ποιεῖν ἀφιγμένονπαρὰ Γέλωνι μάγον τινὰ περιπλεῦσα!: φάσχοντα.
. (Sc. Ποσειδώνιος λέγει ). Idem denuo Strabo tangit p. 100.

“λίμνην Ἡραχλείδην γράφειν, ὅτι οὐδὲν τῶν ὀρνίθων ὑπεραίρειν,

"Tim. omissus ) et qui Timaeum presse sequitur Valer. Max. ;

| συγγεννῶν τούτοις pertinent Ciceroniama (Legg. ML, 6}}5

Hept τῆς ἀρχῆς, Περὶ νόμων (*) xot τῶν συγγενῶν
τούτοις (Diog. L. 1. 1. ). Quorum in postremis fieri
omnino non potuit quin de Solone sermo institue- |
retur. Vellem tamen paullo accuratius indicasset |
Diogenes qu:nam fuerint τὰ συγγενῆ τούτοις. Fieri |
enim potuit, quod Koelerus suspicatur, quamquam 1 i
parum probabile Welckero esse videtur, ut Dioge- ὦ
nes, quz est ejus hominis negligentia, Πολιτειῶν.
opus, quod nunc nonnisi ex excerptorum "—
novimus, iis comprehenderit.

Primus excerptaista una cum JEliani Varia hi-
storia edidit Camillus Peruscus, Romz
hocee titulo : "Ex τῶν Ἡρακλείδου περὶ πολιτειῶν, |
ὑπόμνημα, Ex Heraclide de rebus publicis commen- | |
tarium (V. Fabricius B. Gr. V, p. 615; ee 5
Adpar. litterar. I, 217.

ἐποίησε, ὃ ἐπιχληθεὶς Χαλχοῦς, ἐν τοῖς ἐλεγείοις. ᾿Εστὶ a
ὃ χρησμὸς ὅδε"
Εὐδαίμων Χαρίτων xoi Μελάνιππος ἔφυ,

θείας ἁγητῆρες ἐφαμερίοις φιλότατος.

Reliqua quae ad historias vel geographiam spectant haee -
sunt : Strabo VII, p. 384 sq. de Helice urbe terrae motu
diruta : Ἡραχλείδης δέ φησι, καθ᾽ αὑτὸν γενέσθαι τὸ πάθος
γύχτωρ, δώδεχα σταδίους διεχούσης τῆς πόλεως ἀπὸ θαλάσ-
σὴς, χαὶ τούτον τοῦ χωρίον παντὸς σὺν τῇ πόλει χαλυφθέντος *-
δισχιλίους δὲ παρὰ τῶν ᾿Αχαιῶν πεμφθέντας, ἀνελέσθαι NS
τοὺς νεχροὺς μὴ δύνασθα!, τοῖς δ΄ ὁμόροις νεῖμαι τὴν χώραν. τὴ
συμῆναι δὲ τὸ πάθος χατὰ μῆνιν Ποσειδῶνος " τοὺς γὰρ [o
τῆς Ἑλίχης ἐχπεσόντας Ἴωνας αἰτεῖν πέμψαντας παρὰ. τῶν
“Ἐλιχέων, μάλιστα μὲν τὸ βρέτας τοῦ Ποσειδῶνος " εἰ δὲ μὴ,
τοῦ γε ἱεροῦ τὴν ἀφίδρυσιν" οὐ δόντων δὲ, πέμψαι πρὸς τὸ" ;
χοινὸν τῶν Ἀχαιῶν " τῶν δὲ ψηφισαμένων, οὐ ' óc ὑπακοῦσαι"
τῷ δ᾽ ἑξῆς χειμῶνι συμόῆναι τὸ πάθος τοὺς δ᾽ Ἀχαιοὺς ὕ ὕστερον.
δοῦναι τοῖς Ἴωσι τὴν ἀφίδρυσιν. *

Idem XIII, p. 604 : Ἐν δὲ τῇ Χρύσῃ ταύτῃ xal τὸ τοῦ
Σμινθέως "AóAAMovóc ἐστιν ἱερὸν , χαὶ τὸ σύμδολον, τὸ τὴν
ἐτυμότητα σῶζον, ὁ μῦς ὑπόχειται τῷ ποδὶ τοῦ ξοάνου. Rei
causam mythicam postquam nescio quos secutus exposuit,
addit : ἩἩραχλείδης δ᾽ ὁ Ποντιχὸς πληθύοντάς φησι μύας περὶ
τὸ ἱερὸν γομισθῆναί τε ἱεροὺς , καὶ τὸ ξόανον οὕτω χατάσχευα-
σθῆναι βεδηχὸς ἐπὶ τῷ pot. Heec probabiliter ex libro Κτίσεις
ἱερῶν inscripto.

Cf. Idem], p.98: Ἡρακλείδην δὲ τὸν Ποντιχὸν ἐν διαλόγῳ.

Antigonus Histor. Mirab. 167 : Τὴν δὲ ἐν τοῖς Σαρμάταις

τὸ δὲ προσελθὸν ὑπὸ τῆς ὀσμῆς τελευτᾶν. Eadem Sotion. c. 22
in Paradox. ed. Westerm. et Tzetz. ad Lyc. 706.
Tertullianus Opp. p. 346 Rigalt. de somniorum evenfu
disputans dicit : Alexandrum qui sciunt leonem. annuli |
recognoscunt ; Ephorus scribit (locus hic fugit editores
fragm. Ephori). Sed e£ Dionysii Sicilie tyrannidem Hi-
meraa quedam somniavit , Heraclides prodidit. Ct.
Tim:eus ap. schol. JEschin. vol. I, p. 751 (locus in fragm.

1,7,:6. 4
(*) Ad hosce libros Περὶ ἀρχῆς α΄, Περὶ νόμων α’ xad τῶν

Aristoteles illustraviL. omnem hunc civilem àn disp ἡ
lando locum, Heraclidesque Ponticus grafeatits b
eodem Pigatone.

E Cue esed
b LIES Ls ade cr E

ids Ex editione principe pendet Cragiana, ex hac
h. ; Koeleriana editio , qua prz ceteris usus est Có-
Bia:. Neque hic neque Koelerus neque Cragius li-

bros manuscriptos adhibuerunt, nisi quod Kclerus
! ad priora decem fragmenta varietatem lectionis ex
- duobus codd. Leidensibusa Perizonio enotatam ab
Heynio. acceperat. Camillus Peruscus ünde sua

sumpserit, ipse non indicavit. Itaque de codicibus '

Heraclidis nihil fere constabat ad hunc usque
— annum , quo Schneidewinus libros manuscriptos,
untquot eorum in Bibliothecarum Catalogis re-
censentur, excutiendos curavit. Numero sunt un-
- decim, quos Schneidewinus ( Heraclides Politia-
crum qua exstant. Geettingee. 1847, p. LIX sqq.)
| accuratius describit, nos paucis indicasse habebi-
Z mus satis,
ΑἹ. Codex Parisinus, N? 1657, in-fol., sec. XVI.
Continet preter alia scripta Historiam Var. JEliani,
ui subjicitur: "Ex τῶν Ἡ ραχλείδων (sic). Περὶ

᾿ πολιτειῶν A θηναίων (sic). Fragmenta politia-

rum ita codex exhibet, ut pars sint Var. Historie
JEliani. Nam titulus modo appositus nihil differt
ab inscriptionibus quz reliquis /Eliani capitibus
| passim prefiguntur ; fini autem subscriptum legi-

| otur: Τέλος τῆς Αἰλιανοῦ ποικίλης t ἱστορίας. Σ Singulis

- politiis tituli non przmittuntur, nisi quod primze
jtitulus i in totius libelli inscriptione comprehendi-
tur. Ceterum codex est optim» note (*).

τς B. Codex Leidensis, in quo Heraclides jungitur
—ZEliano, Codici A simillimus; raro ab eo leviter

' differt.

| HE C. Codex Vaticanus , N? 998, in-4^,. sec. XV.
|. Heraclides excipit /Elianum. Liber omnium opti-

us, Ejusdem familize cum 4 et Z.

E? a. Codex Parisinus, Ν᾿ 1693, in-fol., membr.

| ssec. XIV. /Eliani Variam Historiam chen

᾿Δουχιανοῦ εἰ εἰς τὸν “Ὅμηρον δίστιχα duo, Ἄθλοι *Hoa-

«χλέους , versus quattuordecim , ac deinceps fol. 56 :
τῶν Ἡραχλείδους (sic) περὶ πολιτειῶν. Scriptus

j eleg anter. Alteriuscodicum familiz facile princeps.

— cob: praefat. in 7Elian. Nat. An. v 83).
355. Codex Basiliensis (V. VI, 29]; in-8», .char-

E d. Codex ΤΈΝΝΗΝ plut. LX ,

19: in-89,
ran, sac. XIV, uti dicunt, Héraclides Kiliano

AR : ) Hinc librum sieut reliquos duos Parisinos ( a et b)
AMpse quoque adhibui. Quod propterea moneo, ne quis mi-
. retur, si in varize lectionis notatione aliquoties discrepamus

b. al ' editione Schneidewini.

DE REBUS PUBLICIS.

201

e. Codex Laurentianus , plut. LXX , 26, in-4*,
membran, sec. XV. Heraclides junctus /Eliano.

JF. Codex Sluiscanus, « quem Perizonius in
ZEliano edendo occupatus acceperat a Frid, Sluis-
kenio, curie Hollandiw preside, antiquiorem,
ut ait, Leidensi illo. Collationem 10 capp. priorum
sumpsi e schedis Perizonii. » Schneidew.

g. Codex Ambrosianus, C. 4 , in-8o, membran.
sec. XV, ut videtur, Continet /Eliani Var. H.,
Luciani disticha in Homerum, versus de laboribus
Herculis, Heraclidem ; Aristotelem Περὶ παραδό -
ξων ἀχουσμάτων, alia.

p. Codex Vaticanus, N* 1375, in-4?, chartaceus,
sec. XV exeuntis vel sec, XVI, Inest /Elianus et
Heraclides. « Codex mihi valde memorabilis, quum
Camillum Peruscum ex hoc ipso editionem suam
exprimendam curavisse certissimis indiciis evinca-
tur. Quid quod manu ipsius Perusci scriptus liber
videtur, siquidem teste Brunnio ea qus ex alio
libro pleniore in hoc sunt postea suppleta , eandem
manum produnt, » Schneidew.

Post recensitos libros , de ratione eorum Schnei-
dewinus subjicit hec : « Convenit intelligi libros
scriptos in summa re inter se conspirare , ut licet
numero non pauci sint, re tamen pro duobus
tribusve zstimari debeant. Etenim quod in grecis
potissimum scriptoribus accidit, unum tantum
exemplar communem stragem librorum evaserat ,
ex quo universi codices recentes ( non enim ultra
sec. XIV finem recedunt) originem habent. Illum
librum pervetustum fuisse et uncialibus literis
scriptum sunt qus indicium faciant; sic fr. 5,
1 Baxaio; ex Báxytoc natum est, fr. 9, 2 Δείπειν
e Λείπειν, fr. 25, 1 Διώλου vel Διόλου ex Αἰόλου.
Fuitque liber vel madore corruptus passim aliave
injuria vetustatis , vel a tineis arrosus; unde fiebat
ut fugientes ducis non sine molestia assequi pos-
sent qui describebant , et interdum desperantes a
conatu desisterent. Transcripserunt autem librum
archetypum minimum duo librarii vel diligentia
vel oculorum acie diversi : quo factum est ut ex
una quasi radice duo sese extulerint surculi. Nunc
autem neque archetypus ille liber superest, neque,
ut credo equidem , qui directa via ex illo ductus
sit, sed omnes per traducem. Qus autem in ar-
chetypo labem traxerant, in omnibus pariter de-
pravata sunt; quadam lacun: sunt omnibus libris
communes ; nam ubi in media sententia deficitur,
non potest excerptor vapulare , sed male habitum
exemplar in causa est. Quamquam interdum mihi
non constat, quousque liceat in castigandis verbis
non sanis et lacunosis progredi, quum obtusus
homo, qui Heraclidea ultimis foliis /Eliani illusit
primus, multa ipse pessumdedisse videatur, — Tum

202

in libris omnibus quadam trajecta sunt et in alie-
nam sedem migrarunt; alia in archetypo vel ad
marginem vel inter versus pro var. lect. notata
nunc deformant textum : exempla sunto fr. 38,
fr. 17 extr., fr. 1, 3 et 10. Errori hec merito
imputantur : ab interpolationis protervitate pror-
sus vacant, doct: quidem interpolationis et quae
fucum facere prudentibus possit, Pauca quaedam
ejusmodi simplicitatem et innocentiam glossatorum
produnt, veluti fr. 1, 2 ad ἐπ᾽ ἴση xoi ὁμοίᾳ adje-
cerunt alteri μοίρα, alteri τιμῇ; fr. 18 quum Φᾶσιν
τὸ ἐξ ἀρχῆς Ἡνίοχοι χατῴχουν Sibi φασὶν audire
viderentur, φασὶν ὡς τὸ χτὰ. posuerunt etc. — Al-
ter autem librarius (dicebam enim minimum duos
archetypum codicem descripsisse) superstitiose
exemplar suum imitatus est , alter lectu difficiliora
transmisit. Prioris familie codicum testes habemus
tres, ABC , alterius reliquos, qui , ut fit in novi-
ciis libris, singuli singulis erroribus inquinati sunt
sibi peculiaribus. Prior familia eaque longe inte-
grior conservavit quz in altera desunt, V. fr. 9, 2
II. 20. 22. 25. 27. 31, 1. 32, 2. Contra bis in
priore intercepta sunt paucula, qu» deteriores
custodierunt. V. fr. 8, 2. 3, 7. Similiter ubique
discrimen utriusque familie. mira scripture con-
stantia proditur... Tamen prorsus respui deteriores
codices non poterant : nam ad fidem librariorum
qui meliores descripserant, non exiguus stupor
accessit, unde sepe numero 4.8.0 futilissima vitia
offerunt, a quibus immunes sunt libri deteriores,
quorum auctoritati haud raro obsequendum fuit. »
Hactenus de ratione codicum Schneidewinus.
Restat ut videamus, quid defragmentorum indole
et origine viri docti censeant. Primus in hanc rem
inquisivit KoEerERus. Qui qus verbosius disputa-
vit, ea paucis comprehendam. Heraclidea nostra,
ait, diversi sunt generis : alia eorum fragmenta,

alia epitomas dicere licet ; in illis oratio disertior,

has arguit sermo hiulcus, pessime nexus, subinde
obscurus, Causa hujus inzqualitatis idonea vix in-
veniri potest in languore quo corripiuntur librarii
in describendo, diligentia paullatim deficiente;
opera enim tam brevis scripti describendi non ita
magna erat; et tum debuisset diligentia librarii
minutatim magis magisque evanescere; sed hoc
contra est. Porro in delectu rerum auctor libelli
inepte egit; nam gravissima omittens in medium
profert multa levissima et a Politiarum scriptore
prorsus aliena, veluti geographica , biographica ,
mythologica , grammatica. Denique si seriem
speclas qua singule politie se excipiunt, chaos
habes confusum et indigestum, Frustra cogitas de
ordine quodam chronologico , de gentili conjun-
clarum gentium affinitate, de mutua Politiarum

HERACLIDES PONTICUS..

vicinarum similitudine. Tot tantzeque turbae que
modo orte sint, optime explicatur si statuamu
fragmenta nostra cinnum esse ex pluribus iisque
diversis libris coagmentatum, Priora quinque
fragmenta vere politica fuerint; reliqua nisi omnia ^
certe plurima, ex aliis Heraclidis Pontici libris?
deprompta esse videntur, scilicet ex opere Περὶ vj
σων ( fr. 7. 8. 9. 10. 12. 13. 19. 24. 26. 31. 39.2
36. 37. 40) , e Κτίσεων libris (fr. 18. 21. 25. 98
3o ), e libro Περὶ ὀνομάτων et fortasse alia ex aliis
scriptis. Fundum fragmentorum e politicis et Ὁ - ᾿
graphicis operibus Heraclidis esse putàt petitum;
deinde ad marginem annotata ex aliis ejusdem
auctoris libris esse censet similia quedam, quie
postea in contextum illapsa ordinem turbaverir
Titulum Περὶ πολιτειῶν , in ejusmodi rerum conge
riem minime cadentem, a librario fictum esse post2?
quam verus titulus ( v. c. Συναγωγὴ ἱστοριῶν vel si
milis) excidisset. Denique auctorem Excerptorurm
fuisse suspicatur Heronem Atticum, quem Suid
᾿Επιτομὴν τῶν “Πραχλείδου ἱστοριῶν confecisse testa-
tur. Hactenus Koelerus. Qui quz de oratione et d«
ordinis defectu monuit, ea in universum recte se
habent. Reliqua justo pondere carent. Nam, u
hinc exordiar, Heraclides ille , cujus Historia:
Heron excerpsisse dicitur, procul dubio non es
Heraclides Ponticus , quem ἱστορίας composui
nemo tradit, sed Heraclides Lembus, ampliss
Historiarum operis auctor, intelligi debet, ὯΝ
post Meursium statuerunt Roulezius (1. 1. p. 27);
Deswertus (1. 1. p. 161), Welckerus ( KZ ScArif-
ten Y, p. 458), alii, Quod deinde Koelerus sta-
tuit excerpta nostra ex pluribus scriptis conflata
esse , etsi verum fuerit, non tamen ex eo hoc con
sequitur, quod multa in libello commemorantur
quse ad res politicas haud proxime pertineant. Nam
si fragmenta Politiarum Aristoteliarum pervoluta
veris, videbis partem eorum majorem in iisdem
plane rebus versari, quas in Heraclide K«cele
ex geographicis aliisque libris collectas esse censet
Quid quod haud pauca ejusmodi in Heraclide obvi
apud alios scriptores ex Aristotelis Politiis
rantur. Atque posterius hoc ipse etiam Koele
animadvertit in Auctario annotationum aliquo
annis post edito; neque tamen propterea senten
tiam mutavit , sed hoc tantum addidit, Heraclider
ex Aristotele multa in usus suos convertisse , aut e
eisdem cum Aristotele fontibus sua deprompsiss
Wxrckrenus (in AAein. Mus. vol. V, 183
p. 113. qq. et hinc in JZ'elckers Kl. Schriften!
p. 451 sqq) cum Koelero eatenus facit, quatent
e quoque fragmenta nostra ex complurib
Heraclidis libris conflata esse putat. Libros v '
istos duos potissimum fuisse vult , unum Ilse: y

1
li
i
'
3

ἵν DE REBUS

T cov, alterum Περὶ τῶν ἐν “Ελλάδι πόλεων ( v. supra
ΟΡ. 198). Titulum Περὶ πολιτειῶν ἃ excerptore
. profectum videri, quum non probabile sit Hera-
elidem preter opus Περὶ τῶν ἐν Ἑλλάδι πόλεων
seorsum etiam Πολιτείας scripsisse. Verum enimvero
auctorem nostri libelli non ipsa Heraclidis opera
usurpasse (id enim ordinis defectum non admit-
tere), sed «vo medio, quum integra Heraclidis
opera dudum periissent, fragmenta eorum vel eclo-

- gas hic illic in variis libris dispersa collegisse.
Conavus l. l. p. ρνζ΄ ita habet : Λαλήσω περὶ τοῦ
συγγράμματος αὐτοῦ ( ἫἩ ραχλείδου τοῦ Ποντιχοῦ) τοῦ
! ἐπιγραφομένου Περὶ πολιτειῶν. Εἰς τὰ σωζόμενα xoi
ἐχδιδόμενα ἀπὸ τοῦτο λείψανα δὲν ἔχομεν πλέον παρὰ

ἀληθινὰ λείψανα, καὶ σχεδὸν

ἀντὶ φιλτάτης.
μορφῆς, σποδόν τε xai σκιὰν ἀνωφελῆ.

Et paullo post : Εἰς πολλὰ μέρη φαίνεται ὅτι ὅστις
ἐπέτεμε τὸ σύγγραμμα d συνήθροισε τὰ εὑρη-
θέντα λείψανα, ἤλλαξε καὶ τὴν φράσιν χαί ποτε xal
᾿ τὴν ἐσχότισε μὲ τὴν ἀσάφειαν. Idem postea in Pro-
— legomenis ad Aristotelis Politica ( Paris 1851)
ΟΡ. y' posuit hec : Ἀπὸ τὰς τοῦ Ἀριστοτέλους

πολιτείας πιθανὸν ὅτι συνηοανίσθη τὸ σύγγραμμα
ἢ μᾶλλον μέρος συγγράμματος τοῦ Ἡραχλείδου περὶ
πολιτειῶν xa αὐτὴ τοῦ Δαμασχηνοῦ Νικολάου ἣ 1α-
ραδόξων ἐθῶν συναγωγή. Similiter GnAssHorius in
— Jahns Jahrb. 1829, tom. X , 2, p. 172 : « Recen-
— sent halt den Heraclides Ponticus für einen Com-
| — pilator des Aristoteles, oder richtiger die unter
τ΄ seinem Namen vorhandenen Fragmente für eine
— amangelhafte Compilation aus den Politieen. des
- Aristoteles. » Eandem sententiam etiain Scnwxi-
JDEWINUS amplectitur et additis argumentis com-
— probare studet, Etenim postquam genera rerum
— quae in Aristoteliis Πολιτειῶν fragmentis afferun-
— tur, recensuit, ad Nostrum se convertens ait :
—« Illum quem conatus süm delineare Aristoteli
. operis habitum ornatumque qui mente compre-
— henderit , is ubi ad Heraclideum librum devertet,
— eomparabitque libelli dotes cum Aristoteliis illis,
τ΄ pusillum aliquem Aristotelem agnoscet. Tametsi
f quantum mutatum ab illo! Pro integro et valido

— eorpore imago occursat marcida et semimortua :
js facies tamen voltusque ii, ut de pristina sanitate
|. conjecturam capias, » —

ἔ « Gliscente multitudine librorum auctoque le-
1 di cognoscendique labore quum antiquis homi-
""mibus multa multorum ampla volumina difficiliora
$ tractatu et molestiora viderentur, inventi mature
- sunt qui majoris ambitus scripta in angustius coar-
^ . arent itaque: ad saporem vulgi redderent habi-
Nora. Suntque multi scriptores πολυγραφώτεροι

Ay

Y
wá e

PUBLICIS.

eo modo concisi. Et Aristotelii quidem libri quo-
niam fere grandiores erant, jam a discipulis
excerpi ceepti sunt, v. Koppium Mus. Rhenan.
III, 2 p. xor sqq. Sic amplissima Politiarum
volumina in pauca contulerat nescio quis Hera-
clides. Sed quoniam vel ea excerpta inferioris
setatis magistellorum captum excedebant, fuit qui
Heraclidea rursus contraheret, homo nomine
ignotus, sed imperitus profecto et antiquitatis vix
mediocriter gnarus, Ei debetur quidquid hoc est
libelli, quo fere librarii ultimas pagellas codicum
JEliani Var. Hist. explere soliti sunt. Nunc ex hac
pannorum exilitate Aristotelia opulentia zgre col-
ligitur. Nempe pariter ex Paulli ramentis Verrii
Flacci copie censentur. Sumamus, tam iniquam
fortunam fuisse , ut vel Festi epitomen nobis invi-
disset, qua magnam partem servata letamur : ec-
quis de Verrii Flacci copiosa et erudita disputa-
tione ex Paulli penuria judicium ferre auderet ?
Nunc hujus misellam brevitatem cum lautitia Festi
comparantibus Verrii Flacci, a quo hec defluxerunt,
leetissima ubertas quasi per nebulam aspicitur. Sic
Heraclideorum excerptorum epitoma cum Aristo-
teliis reliquiis collata quantam in integro opere
fecerimus jacturam manifestum reddit. »

In sequentibus Schneidewinus postquam vitia
recensuit, quibus Excerpta laborant, pergit hunc
in modum : « Ita quum profecto non magnifice de
excerptore sentiam, idem tamen descivisse illum ab
instituto vel Aristotelis vel Heraclidis, disputationis-
que ordinem et rationem evertisse mihi non possum
persuadere. Excerptorum enim est ubertatem li-
brorum excerpendorum extenuare, salvo ordine
rerum, Ordo autem , quantum in paullo locuple-
tioribus excerptis conspicitur, is est, ut praemissis
antiquitatibus historiaque civitatum deinde ad in-
stituta et mores et si qua preterea memorabilia
inciderunt, fiat transitus. » Deinde ad summam
rem accedens Schneidewinus evincere studet, quod
hucusque nonnisi posuit, scilicet Heraclidis frag-
menta omnia ab Aristotele accepta esse, Id vero
demonstrari ait eo , quod Heraclidea cum Aristo-
teliis congruant ubicunque hac cum illis compo-
nere adhuc liceat. Recensebo singula.

Fragm. 1, 1 Iones ab Ione nomen habent, Idem
novimus ex Aristotele. — Fr. 1, 6 Pisistratus
33 annos regnavit. Consentit Aristoteles Pol. V,
9, 23. — Fr. », 4 Charilai regnum tyrannis ap-
pellatur, ut apud Aristot. Pol. V, 10, 3. Lycurgus
χρυπτίαν instituit, quod idem ex Aristotele narra-
tur fr. 80. Lacedzmonii Terpandrum magnopere
honorarunt , sicuti liquet etiam ex Aristot. fr. 85.

— Fr. 3, 1 Minos primus Cretensium pm
De eadem re Aristoteles Pol. II, 7. — Fr. 5, 2

203

204

nonnulla eorum ἔπι de Periandro narrantur iis- ,

dem fere verbis Diogenes Laertius refert addens
χαθά φησιν "Egopo; x«i ᾿Αριστοτέλης. — Fr. 7,3
historia, qua origo locutionis proverbialis &roxe-
χόφθαι Τενεδίῳ πελέχει illustratur, eodem plane
modo ex Aristotele (fr. 170) affertur. — Fr. 1o
quz leguntur de Sami nominibus priscis, de Anczo
et de alba hirundine, eadem novimus ex Aristotele
fr. 175 et 176. — Fr. 4, τ. De Batto Cyrenarum
conditore Aristoteles quoque dixit fr. 2306. — Fr.
16 que de Tyrrhenorum luxuria sunt, narravit
Aristoteles fr. 246 in Τυρρηνῶν νομίμοις. — Fr.
38, 1 de Cephalo historiuncula fluxit ex Aristotele,
— Fr. 22» qui affertur versus Simonideus exstat
etiam apud Aristotelem in Rhetor. III, 2. — Fr.
22 inscribitur in codd. X«po0pdx», non Σαμοθρα-
x&v. Schneidewinus repostist Σαμοθράχης, quoniam
Aristoteles ( fr. 171 ) & Σαμοθράκης πολιτεία lau-
datur apud schol. Apoll. Rh. I, 917. — Denique
Aphytzorum (fr. 39) et Argiliorum (fr. 42)
civitates Thracie satis obscurae cur memorentur
in nostro libello facile intelligi monet, si teneamus
esse fragmenta Aristotelis , hominis Stagiritae.
His igitur enumeratis pergit Schneidewinus :
« Ergo pro explorato habeatur Aristotelii operis
has esse reliquias, mancas illas quidem multis no-
minibus , et si ad generosam prosapiam respexe-
ris, frivolas, sed ut de pristino decore non absurda
possit capi conjectura, et nobis sero natis in lucro
deputandum sit, has tamen guttulas ex Aristotelio
oceano superesse. Pristinum decus quum dico , qui
Aristotelium exemplum expressisse repertus est,
eum, nisi quid contra dicat, par est credere ad
auctorem suum ita sese accommodasse, ut non
temere nativam operis compagem disjiceret. Igitur
qui ordinem civitatum apud Heraclidem mirabili-
ter confusum dictitant, ii reputabunt, quid secu-
tus sit Aristoteles ipse, universe quidem constare
( accepimus enim Aristotelem seorsum collocavisse
civitates δημοχρατικάς, ὀλιγαρχιχάς, ἀριστοχρατιχάς,
τυραννιχάς. V. Diog. L. V, 27, coll. Vit. Menag.
p. 404, 68 Westerm. ); sed illud non eque com-
pertum est ad cujusnam «setatis statum civitatum
direxerit judicium, suzene an superioris, et , si hoc,
ad cujus. Est hoc totum obscurum multisque et
magnis, si rem scrutere subtilius, obsitum diffi
cultatibus, nisi forte vanis conjecturis indulgere
melli est, Ab Atheniensium quidem civitate exor-
sum Aristotelem crediderim et ipsum; pariter non
absonum fuerit stataere, ad Lacedemoniorum
perrexisse , aristocraticarum nobilissimam urbem
cum democraticarum nobilissima contendentem.

Cui annexam Cretensem esse quis mirabitur in

tanta utriusque institutorum sunilitudine? Post

HERACLIDES PONTICUS. . E

has ratio deficit estque eo difficilius procedere uh-
terius, quia mult: dynastie evanuerunt, Mihi quoe -
sciri nequeunt, ne sciscitari quidem volupe est;
tantum dicam, misi quis eruerit Aristotelium —
ordinem, cavendum esse, ne Heraclideam seriem
per temeritatem excerptorum vitiatam opinemur. » ;
| Vides quantopere de libello nostro judicia viro- ὦ
rum doctorum discrepent. Eorum opinioni, ques
fragmenta ex geographicis libris collecta putant , - É
non est cur immoremur. Utrum vero ex uno
eodemque Politiarum scriptore omnia fluxerint, —
an ex duobus, Aristotele et. Heraclide Pontico, E
vel etiam ex compluribus, eclogee congeste sint,
id sane in disceptationem venire potest. Nam quod |
Schneidewinus pro explorato ponit confidentius, -
id circumspectior aliquis nonnisi veri similitudinis
speciem pre se ferre dixerit. Complura nostris
inesse que Aristoteli debeantur, in propatulo.est ,
neque quisquam negavit. Sic historias de Tenedio-
rum rege (fr. 9) et de Arcisio (fr. 38) tantum
non iisdem verbis ex Aristotele refert Stephanus.
Byzantius. Praeterea que in Samiorum politia le-
guntur, item ex Aristotele exscripta esse proba-
bile est; quamquam vel hoc minus confidenter.
dixerim , quoniam satis liquet fontem eorum esse
Annales Eugeonis Samii , qui communis complu- :
rium fons esse poterat. Haud majoris momenti sunt -
quie de Periandro apud Nostrum et Aristotelem -
leguntur. Nam eadem narravit Ephorus, quem |
una cum Aristotele laudat Diogenes Laertius. |
Ephori autem narrationem etiam in aliis Heracli- —
deis agnoscimus, Sic qua in Cretensium republica:
leguntur cum iis que ex Ephoro ( fr, 64) Strabo
refert, mirum in modum concinunt,. Ex eodem
fonte ea fluxerint que de Lycurgo χρυπτίας auctore
apud Nostrum notantur , presertim quum Lacedz-
moniorum instituta omnia vel certe longe plurima
ad Lycurgum relata ab Ephoro esse inde patet,
quod Ephorus (fr.30) Hellanicum, ut qui se-
cus fecerit , reprehendit, Denique Ephorus maxime
notari videtur fr. 2 init. verbis : Τὴν Λαχεδαιμο-
νίων πολιτείαν τινὲς Λυχούργῳ προσάπτουσιν πᾶσαν.
Quidni igitur Heraclides hec ex ipso Ephoro, si-
cuti Aristoteles, haurire potuit? Alia denique com-
plura ejusmodi sunt, ut nemo ullus, qui Politias |
conscribere aggrederetur, omittere ea posset, Quo
pertinent quod in Atheniensium politia Ionis ab.
Ione nomen habere dicuntur, quod in Lacedae-
moniorum, Cretensium et Cyrenzcorum Politiis
Terpandri, Minois et Batti mentio fit. Preterea |
non deest locus , ubi Heraclides ab Aristotele dis--
sentit. Nam Heraclides (fr. 1 , 8), sicuti Theopom--
pus, ait Cimonem ( cui librarii error Ephialten

ϑουλομένοις, non vero solis Láciadis, ut Aristoteles
— tradidit, Verum etiamsi ne unus quidem locus
| exstaret, quo dissensus Heraclidis et Aristotelis
$ | probaretur, atque etiamsi negare velles utrum-
i que ex iisdem fontibus hausisse, vel hoc unum,
. quod inter varios Heraclides nonnisi Ponticum
| philosophum de rebus politicis scripsisse novimus,
. js vero Aristotelis discipulus fuit, hoc unum suffi-
ceret, ut consensus qui inter Hésslidea et Aristo-
- telia fragmenta deprehenditur, explicationem ido-
— neam admitteret, Neque hanc viam Schneidewi-
- mus obturasse putandus est eo quod Heraclidem
— e numero discipulorum Aristotelis eximendum
- epinatur, idque contra diserta veterum testimonia,
^ quibus Heraclides post Platonem et Speusippum
$ etiam Aristotelem audiisse traditur. Quorum te-
| stium antiquissimus nec longe ab Heraclidis zevo
|. distans Sotion est ἐν Διαδοχαῖς (ap. Diog. L. V,
986), qui Schneidewino non historiam referre vi-
detur, sed conjecturam cepisse ex eo, quod persi-
mili in genere literarum versatum nosset Heracli-
— dem. Idque, nescio quo jure, colligi posse censet
- ex Cicerone ( Legg. III, 6, 14), qui ita habet :
e "Aristoteles illustraeit omnem hunc civilem in dispu-
- tando locum Heraclidesque Ponticus profectus ab
— eodem Platone, Theophrastus vero institutus ab
— Mristotele habitavit in eo genere rerum.
—— Igitur quod in fragmentis nonnulla leguntur,
quie verbotenus fere ex Aristotele descripta, ex
.eo per se minime sequitur reliqua omnia , qua in
summa re non dissentiunt ab Aristotele, totumque
P adeo libellum, ex Aristotele esse excerpta. Adver-
| | santur autem huic sententie et Heraclidis nomen,
2 quod codices profitentur, et ordinis defectus in
serie Politiarum conspicuus. Qus obstacula quo-
- modo Schneidewinus unico suo argumento fisus
n removerit, supra vidimus. Ac primum quidem
ἡ Bieraciden non Ponticum illum notissimum , uti
τ tantum non omnes statuerunt, esse vult, sed
| ignotum quendam ejusdem nominis virum, qui
— Aristotelem olim excerpsisset , quemque deinceps
E quidam anonymus in brevius redegisset, —
—— 1d vero parum probabile esse mihi videtur. Haud
Bs. quidem novimus nomina auctorum, qui
gurinsiora historiarum opera in cioe sed
continuam tamen narrationem contraxerunt , si-
. euti Justinus Trogi Pompeii epitomen slatim:
. eclogarii autem , qui singulos quosdam locos ex
. historiis pro libitu enotant , non solent illi nomina
- Sua scriptionibus hisce operariis prefigere. Ejus-
E modi vero excerpta etiam nostra fragmenta sunt,
"ὦ etiamsi olim in integrioribus codicibus paullo zi»
.— niora fuerint. Series autem infortuniorum , qua ab
am juste epitomae forma ad presentem demum mise-

Dev.

We

d

PE
HE t -

"noe Κ᾿

DE HEBUS

PUBLICIS. 205

riam fragmenta hzc devenerint, tum demum fingere
probabiliter licet, ubi aliis indiciis ad tale quid
statuendum cogimur. Quanto longius igitur petitus
est Heraclides quidam excerptor, tanto facilius
plerisque sese obtulit Heraclides Ponticus, quem
Περὶ νόμων, Περὶ ἀρχῆς καὶ τὰ cuyyev?; τούτοις scri-
psisse accepimus. Politiarum quidem opus disertis
verbis nusquam memoratur; id vero rem non
dirimit, Num de Dicearchi Politiis constaret, nisi
Cicero tribus verbis mentionem earum. injecisset?
Num Critiam Politias prosa oratione scripsisse
compertum haberemus, nisi Athenzi locis duobus
admoneremur? Nimirum fama operis Aristotelii
reliquorum memoriam obscuravit, Mitto quod
que Plutarchus ex Heraclide Pontico affert de
Solone, de Pisistrato, de proelio Marathonio, de
Pericle (Solon. c. 1. 232. 31. 32. Pericl. 27. 35.
Vide supra), ex Atheniensium Politia deprompta
esse possunt; mitto denique Heraclidis locum (ap.
Cicer. De divin. T, 53) de more quodam Ceorum,
qui cum iis quz in. Ceorum republica narrantur
coheret. Et ne dicas Heraclidem esse illum qui-
dem Ponticum, sed temere Aristotelis nomini
substitutum fuisse : nam contrarius plane mos obti-
net: multa tribuuntür Aristoteli, que sunt aliorum,
non vice versa. Igitur quanto notiores erant Ari-
stotelize Pohtiz, et quanto cupidius aliorum scripta
celeberrimo Stagiritz affingebantur, tanto major est
Heraclidei nominis, quod fragmentis nostris inscri-
bitur, auctoritas.

Jam si haec in suspicionem ducunt subesse nostro
libello fundum quendam fragmentorum Heracli-
deorum, quibus Aristotelia ex aliis eclogis vel ex
scriptoribus Aristotelem passim excitantibus ad-
mixta sint: videamus deinceps, num series frag-
mentorum faveat huic sententi: an refragetur. —
Etenim quemadmodum in singulis fragmentis ordo
rerum percommodus est, sic etiam in serie Poli-
tiarum , si quidem unum Aristotelis opus excerptor
ante oculos habuit, pristinum ordinem servatum
esse exspectamus. Idque ipse Schneidewinus con-
cedit; verum quum rationem hujus ordinis reddere
non possit, hoc eo excusare studet, quod quid
Aristoteles in hac re secutus sit, parum liqueat.
Hoc verum quidem est; at illud tamen liquet non
qualemcunque Politiarum seriem eam esse posse,
quam Aristoteles adoptaverit. Nostra autem series
talis est, qualis a sanze mentis scriptore proficisci
omnino non potuit, Neque quidquam ]lucraris
statuens multas Politias Aristotelis ab excerptore
omissas esse, Nam. sic quoque ex superstitibus Po-
litiis conjuncte esse debent ez que simul propter
originem et formam reipublice et situm geogra-
phicum, sive propter ea omnia, que in ordinandis

206

Politiis momenti alicujus erant, non poterant non
componi (*). Nunc vero excerpta nostra nihil nisi
indigestam farraginem prebent. Ut pauca tan-
gam, quid "Thraces sibi volunt inter Tarentinos et
Locros? cur Locri a Crotoniatis separantur Po-
litiis Cephallenum , Rhodiorum , Ephesiorum etc. ?
cur tam mire disjiciuntur Politiz Ithacensium , Ce:
phallenum, Molossorum? cur Grecis miscentur
Barbari Tyrrheni, Phasiani, Athamanes , Thraces?
Nonne veteres testantur Aristotelem seorsum de
his exposuisse in Νομίμοις fapóxpwoic? An forte
cum Schneidewino putemus fidem illorum testi-
moniorum Excerptis nostris labefactari et everti?
Haud tu credes. Sed fac barbarorum Νόμιμα mixta
et interposita Politiis fuisse : nonne vel sic in serie
- fragmentorum ordo quidam et certa ratio desi-
deratur ?

Igitur quum series fragmentorum antiqua esse
nequeat, neque ullo modo probabile sit exstitisse
unquam Aristoteli operis exemplar, in quo sic
omnia susque deque mixta fuerint : sponte venit
suspicio turbas istas esse eclogariorum, qui He-
raclideorum fragmentorum fundo Aristotelia multa
temere admiscuerint, Nec desunt indicia. Sic
(fr. 20) Locrorum politiz inepte subjiciuntur Chal-
cidenses, Nimirum in fr. 20 extr. sermo est de Lo-
cro quodam quem mustelarum morsus ad insaniam
mortemque violentam adegerint. His homuncio
noster similem historiam appinxit de muribus , qui
Chalcidenses adeo vexarunt, ut patriam relinque-
rent. Ne vero putemus historiolam non ex Politia
aliqua, sed ex alio quovis scriptore assutam esse,
illud obstat, quod aliud de more quodam Chal-
cidensium additur. — Quemadmodum Locros et
Chalcidenses futili de causa conjungi videmus, sic
Molossorum (fr. 17) et Cephallenum (fr. 38) Po-

litias, que nunc longe separantur, in fonte, quem |

eclogarius adhibuit, apte connexas fuisse ex cen-
tone fragm. 17 adhzrente colligitur. — Porro in
Ithacensium rep. fragmentum de Cephalo, quod
aperte ex Aristotele petitum est, in omnibus codd.
ita exhibetur, ut inscriptio ᾿θαχησίων sequenti de-
mum segmini prefigatur. Unde colligas fragmen-
tum Aristotelicum serius demum illatum et, uti
fieri solet, non suo esse loco positum. Similiter
fragm. 7, 3 Aristotelica historiuncula assuta esse
videtur. Porro quz ex Corcyrzorum rep. (fr. 27)
leguntur in plurimis codd. omittuntur; in duobus
autem ( 4 C) , qui ea exhibent, diversis locis po-
nuntur. Quod item indicio est olim h»c eo loco,
ubi de Italicis Politiis sermo erat, ad marginem
primum adscripta fuisse , deinde migrasse in con-

(*) Conjunctas esse quie in eadem regione essent simi-
les, vel ex titulis ᾿Αχαιῶν, Θεσσαλῶν πολ. etc. patet.

HERACLIDES PONTICUS.

textum. Ex Schneidewini quidem sententia ea.
omnia quz in codd. 4 B € leguntur, in reliquis.
autem codicibus desiderantur, a librariis horum
omissa sunt. Quod ut de corruptis quibusdam locis.
probabiliter statui potest, sic deceteris parum veri- —
simile est. Imo codices a b e etc. ex fonte fluxe- —
rint, qui nonnulla eorum quae jam in 4 B C
exstant , nondum novit. Sic non noverit qua 4 C. |
(in APA 11 extr.) de Phidone et Prometheo .—
exhibent, quz num loco suo posita sint et ad
mzorum remp. pertineant , an aliunde huc de
sint, jure dubitatur. Porro huc pertinere vident
48 ad finem reip. Rheginorum (fr. 25) in dnobil Ἵ
tantum codd. lepus : CE ἡγένοντο. Ἦσαν δὲ
ἄλλοι δυναστευτιχοὶ παρὰ τοῖς Ῥηγίνοις, Qua nescio.
an forte ita explicanda sint, ut illa Ἦσαν δὲ x. ἢ !
serioris hominis additamentum fuerint; verbum —
᾿Εγένοντο autern pertineat ad initium reip. Locro-
rum, quz incipit verbis" Eyévexo Λοχρός, pro quibus
salva sententia legi etiam potest : ἐγένοντο Aoxpot.
Sic apte Politize olim se excepissent. Nunc inter
Locros et Rheginos interjiciuntur Minoi , Thraces,
Corcyrsei (in 2 codd.), Tarentini, Tarentini quidem
loco non inepto ponuntur, sed quz de iis afferun-
tur, lacero suo habitu simillima sunt notule mar-
ginali, quz in contextum verborum irrepsit. —
Locros excipere debebant Crotoniatz (fr. 36) , de
quibus nihil nisi nominis origo proditur. Aptum:
hunc locum sciolus putavit, quo alia similia de
origine nominis Ephesiorum , Phoceorum et le
Rhodi nomine antiquo appingeret. Quibus eli i
natis, ab historia de Phalaridis nequitia et nece
proxime absunt gemina illa qua de Cephallenum
tyranno ejusque pcena traduntur. Hzc historiarum
similitudo in causa fuit, ut Cephallenum resp. se-
jungeretur a Molossorum Politia, cui juncta olim
fuerat. Ejusmodi similitudines etiam aliis locis
captasee auctor noster videtur. Sie barbari illi qui
Grecis interponuntur, Tyrrheni (fr. 16), Pha-
e (fr. 18) et Lucani (fr. 20) eo sibi similes
sunt, quod omnes φιλόξενοι fuisse dicuntur, Pos
Hino Politiam , paucis interjectis, legitur
quomodo adulteros Lepreata puniverint. Eandem
fere poenam Cum:zeos sanxisse constat, Suspiceri
igitur hanc ipsam olim in Cumzorum Politia me
moratam fuisse, eamque ab alio quodam Leprez
tarum exemplo illustratam fuisse. Sed hec hacte
nus; nam de singulis quibusque ratio reddi j:
non potest. Jam si queris qusxenam frumenti an
tiquum libelli Heraclidei fundum constitueri it,
quzenam adventitia sint ex Aristotele vel aliis etia;
scriptoribus : haud ita multum a vero aberré i
mihi videor statuens Heraclideas esse Politias pri
res maxime atque uberiores, excepta Sam

E!
01a ΟΣ
dtd ᾿-:

i

DE REBUS

quam totam ex Aristotele fluxisse puto; cetera
| autem minuta frustula, qua magnam partem ne
titulis quidem in codd. insignita sunt, longe plu-
rima ex Aristotele vel aliunde aggesta esse. Quibus
resectis, tamquam MHeraclidea retinebimus Poli-
tias : τ. Αθηναίων ; 2. Λαχεδαιμονίων; 3. Κρητῶν;
"M Κυρηναίων; 5. Κορινθίων; (6. Ἠλείων :) 7. Τε-
νεδίων; 8. Παρίων; 9. Κείων; 11. Κυμαίων ; 25.
Ῥηγίνων; (26. Ταραντίνων ;) 29
σωνιατῶν; 36. Ἀχραγαντίνων.
Atheniensium Politiam ceteris quasi honoris
causa prepositam esse nihil habet offensionis.
Quee deinde sequuntur civitates omnes sunt ori-
gine Dorice vel /Eolicz vel Dorico-colice , atque
moribus et institutis sibi similes. ZLacedcemontos
excipiunt Cretenses. Quod quam apte fiat, dicere
putidum sit, Cum Cretensium et Edcodiabonicturi
civitatibus, intercedente Thera insula, arctissime
junctz sunt Cyrene , urbs /Eolico-dorica. Post hzc
auctor in Peloponnesum redit. Supersunt excerpta
Politie Corinthiorum, cui pauca verba de Eleorum
rege subjiciuntur. Hzc etsi ad Peloponnesi civi-
tatem pertinent, tamen quum reliquis frustulis
hic illic interpositis simillima sint, ab Heraclideis
excerptis aliena esse suspicor. Atque additamenu
hujus irruptione factum esse videtur, ut titulus se-

. quentis Politizee Tenediorum exciderit, Porro ipsum

| - Heraclidem a Corinthiis statim ad Tenedios trans-

(disse propterea puto , quod ex Aristotele (fr. 169)
| movimus Teneatis agri Corinthii cognationem in-
"fercessisse cum Tenediis, idque quammaxime
- comprobari Apollinis (Sminthei ) cultu apud utros-
|. que simillimo. Scilicet a Tenedo cultus ille in Co-
Finthium agrum traductus est, unde postea una
—€um Archia Syracusas migravit (V. Strabo p. 380;
Pausan. H, 5, 3; Müller. Dor. I, p. 218). Ipsa

— Tenedus e fiside. ubi Apollinis Sminthei cultus

"Creticus vigebat ( Müller. 1.1. p. 220) , incolis fre-
-quentata est ( Diodor. V , 83). Creticam vero severi-
tatem prz se ferunt quz de legibus Tenediorum in

1 xcerptis nostris et alibi traduntur. Porro uti Tene-

iorum, sic etiam Ceorum instituta Creticz origi-

nis esse nescio an recte statuit Müllerus ( Dor. 11,

226. 381). Certe legum morumque eadem pror-

*.

Cei Even, deduci non possint. Cum Ceis
apte componere licet Parios. Nam quemadmodum

Λοχρῶν:; 35. Κρο-

sus indoles est, adeo ut ab Ionibus, quibus postea .

PUBLICIS.

Creticam indolem ostendunt Ceorum instituta, et
ex Arcadia agmen quoddam incolarum Aristzeus
in Ceum deduxisse fertur, sic de Paro insula Ste-
phanus Byz. docet hzc : Ὠκεῖτο τὸ μὲν πρῶτον ὑπὸ
Κρητῶν καί τινων ᾿Αρχάδων ὀλίγων " τοὔνομα δὲ λέ-
γεται ἀπὸ Πάρου τοῦ Παρρασίου, ἀνδρὸς Ἀρχάδος,
ἔχειν, ὡς Καλλίμαχος. ---- Οὐοά si aliam quzeras ci-
vitatem , cujus cives morum legumque simplicitate
et severitate cum Spartanis, Cretensibus, Ceis,
Tenediis componi possit, vix aptiorem antiquitas
suppeditet quam Cymen /Eolicam ( v. Müller. l. 1.
p. 221. 225. 226.). Optime igitur in fragmentis
nostris post Tenedios ponuntur Parii , Cei , Cumzi.
Hos deinceps excipiunt Doriee indolis civitates
Italice et Sicule , Rheginorum , Tarentinorum ,
Locrorum , Crotoniatarum , Agrigentinorum. Qui -
bus addi potest Minoatarum urbs (fr. 28), Agri-
gentinorum colonia, Creticis legibus instructa ;
quamquam nunc extra seriem ante Locros in Ex-
cerptis ponitur.

Hec igitursi recte dixi, Heraclides Politias distri-
buit secundum stirpes et cognationes populorum,
viteque publice et private similitudinem, Quo
quidem norma ac ratio omnium commodissima
erat. Nam mores et instituta, qus ex primordiis
et quasi e sanguine populorum enascuntur, pre
ceteris indolem et ingenium singularum civitatum
constituunt, et per omnes conversiones, quas re-
rum humanarum vicissitudo adducit, semper ma-
nent sibi similes, Eodem modo Aristoteles quo-
que in Politiarum opere rem egisse mihi vide-
tur. Certe quo magis rem perpendo, tanto mi-
nus persuadere mihi possum, distincte et accu-
rate loqui Diogenem Laertium, qui Aristotelem
dicit seorsum tractasse civitates tyrannicas , demo-
craticas etc. Nam in singulis Politiis omnem civi-
tatum historiam, quantum ejus ad rem pertinebat,
continua narratione pertractatam esse satis liquet.
Dici posset Aristotelem in Politiarum ordinatione
respexisse ad statum rerumpublicarum, qui vel
ipsius state vel alio certo quodam temporis puncto
forte fortuna obtinuisset. Verum hec de trivio
arrepta ratio est, quam cordatior nemo viro
philosopho obtrudere ausit (ἢ).

207

(*) Et vel eo falis opinio infringeretur, quod Trcze-

niorum Politiam Aristoteles (fr. 94) scripsisse dicitur.

EK TON HPAKAEIAOY ΠΕΡῚ IIOAITEION,

u— δὰ

I. AGOHNAION.

᾿Αθηναῖοι τὸ μὲν ἐξ ἀρ ἧς ἐχρῶντο βασιλεία " συνοι-

,a. » ΕῚ - , e "I c 2; λ 4
κήσαντος δὲ Ἴωνος αὐτοῖς, τότε πρῶτον Ἴωνες ἐχλή-

, M ͵ V2 dro /
θησαν. Πανδίων δὲ, βασιλεύσας μετὰ Epey £a, διένειμε
τὴν ἀρχὴν τοῖς υἱοῖς.

3. Kal διετέλουν οὗτοι στασιάζοντες. Θησεὺς δ᾽ ἐχή-
δυξε xa συνεδίδασε τούτους ἐπ᾽ ἴση χαὶ ὁμοία. Οὗτος
ἐλθὼν εἰς Σχῦρον ἐτελεύτησεν, ὠσθεὶς χατὰ πετρῶν
ὑπὸ Λυχομήδους, φοῤηθέντος μὴ σφετερίσηται τὴν
νῆσον - ᾿Αθηναῖοι δὲ ὕστερον περὶ τὰ Μηδικὰ μετεχόμι-
σαν αὐτοῦ τὰ ὀστᾶ.

3. ᾿Απὸ δὲ Κοδριδῶν οὐχέτι βασιλεῖς ἡροῦντο, διὰ
τὸ δοχεῖν τρυφᾶν χαὶ μαλαχοὺς γεγονέναι. ἹἽἹππομέ-
νης δὲ, εἷς τῶν Κοδριδῶν, βουλόμενος ἀπώσασθαι τὴν
διαῤδολὴν, λαθὼν ἐπὶ τῷ θυγατρὶ Λειμώνη μοιχὸν,
ἐχεῖνον μὲν ἀνεῖλεν ὑποζεύξας τῷ ἅρματι, τὴν δὲ ἵππῳ
συνέχλεισεν, ἕως ἀπόλληται.

4. Τοὺς μετὰ Κύλωνος διὰ τὴν τυραννίδα ἐπὶ τὸν
βωμὸν τῆς θεοῦ πεφευγότας οἵ περὶ Μεγαχλέα ἀπέχτει-
ναν χαὶ τοὺς δράσαντας ὡς ἐναγεῖς ἤλαυνον.

5. Σόλων νομοθετῶν ᾿Αθηναίοις xai χρεῶν ἀποκοπὰς
, , M / L4 € Y 7
ἐποίησε, τὴν σεισάχθειαν λεγομένην * ὡς δὲ διώχλουν
αὐτῷ τινὲς περὶ τῶν νόμων, ἀπεδήμησεν εἰς Αἴγυ-
πτον.

Π / / 1 ΤΣ ἝΝ 7

4. Πεισίστρατος, τριάχοντα χαὶ τρία ἔτη τυραννή-

E »-.7 σ εχ ,
σας, γηράσας ἀπέθανεν. “Ἵππαρχος ὃ υἱὸς ΠΠεισιστρά-
του παιδιώδης ἦν xo ἐρωτιχὸς xal φιλόμουσος * Θεσ-

I. ATHENIENSIUM.

Athenienses initio usi sunt imperio regio. Ubi Ion Wo
dem apud eos fixit, tum primum Iones appellati sunt.
Pandion rex, Erechthei successor, regnum inter filios dis-
pertitus est. E

2. Continua Athenienses laborabant seditione. The ;eus.
vero praeconio convocatos conciliavit pari et aequo omnibus. |
honore et jure proposito. In Scyrum profectus 'T'hes ^us
vitam finivit de rupe przecipitatus a Lycomede metuente ne
sibi insulam Theseus vindicaret, Postea Athenienses bel Lj]
Medici temporibus ossa ejus Athenas reportarunt. E

3. Ex Codridis reges amplius non volebant creare, quod —

Li

luxu ii diffluere viderentur, et molles evadere. Quam ca-
lumniam volens diluere Hippomenes , unus ex Codridis , filia
Limone cum adultero comprehensa , illum necavit currui.

junctum , filiam vero cum equo inclusit donec moreretur. —

4. Cylonis socios , qui tyrannidem occupare tentaverant, '
ad deae aram supplices considentes Megacles et qui cum eo.
faciebant interfecere. Quod qui patrarant, ut piaculo ob-
noxii, ab Atheniensibus urbe pulsi sunt. A

5. Solon, Atheniensium legislator, novarum tabula: um
sive seris remissionis auctor exstitit. Cui quum periculum.
crearent quidam propter leges ab ipso latas, profectus e x ᾿
in Egyptum. E

6. Pisistratus postquam per triginta tres annos t
dem tenuerat, senex mortuus est. Hipparchus, Pisis!
filius, lusus amans erat et amoribus deditus literarumq

SiGLA cODICUM : 4. codex Parisinus1657; B. Leidensis ;
€. Vaticanus 998; P.editio princeps Camilli Perusci ; a.
cod. Parisinus 1693 ; b. cod. Parisinus 1694; c. Basileensis ;
d. Florentinus LX, 19; e. Florentinus LXX, 26 ; f. Slui-
scanus ; g. Ambrosianus ; p. Vaticanus 1375.

« "Ex τῶν Ἡραχλείδου (Ἡραχλείδους d ; Ἡραχλείδων A C a)
περὶ πολιτειῶν (πολιτείας AC ) ᾿Αθηναίων (τῶν ᾿Αθηναίων αὶ
libri. Sed A. verba ita distinguit : ἐκ τῶν Ἡραχλείδων * περὶ
πολιτείας ᾿Αθηναίων ; in Pdgp. recte capiti primo preeponi-
tur ᾿Αθηναίων. » Schneidewin.

L, 1 : Συνοιχήσ. 02] δὲ om. a.Iones ab Ione vocatos esse
ex Aristotele (fr. 1) tradit Harpocration. Ex Aristotele
etiam nostrum locum fluxisse censet Schneidewin. Res haec
in nulla Athen. Politia non potuit commemorari. — Παν-
δίων] πανδῶν C. — 2. Kai] om. 4. — τούτους τούτοις fg. —
ὁμοία 1 ὁμοίᾳ μοίρᾳ AB , óp. : μοῖρα C, óp. τιμῇ cett. « Re-
stitui usitatam formulam deleto glossemate μοίρᾳ Vel τιμῇ
librariorum : quam rationem aperte eonfirmat optimus có-
dex ( € ), in quo μοῖρα idque a superioribus verbis separa-
tum comparet. » Schneidew. De re cf. Plutarch. Thes. 25
in Aristot. fr. 2. De Theseo in Scyro ins. mortuo v. id. ib.
€. 35, Pausan. I, 17. — Λυχομήδου A. — περὶ τὰ Μηδιχὰ ]
accufatius Plutarch. Thes. 36, t : μετὰ τὰ Μηδιχὰ Φαίδωνος
ἄρχοντος ( Ol. 76, 1 ). Cf. id. Cimon. c. 8. — ócx&] APCP,
ὀστέα cett, — 3. βασιλεῖς ] βασιλέα Α. ----Ἱππομένης δὲ χτλ. ]
Ex his igitur Hippomenes postremus erat Codridarum , qui

βασιλεῦσαι dicuntur. Cf. Photius v. Παρ’ ἵππον : Ἱππομένης
τελευταῖος ἐδασίλευσεν. Pausanias I, 3, 2 regis titulum man-
sisse Codridis ait ἐς Κλείδικον. --- Λειμώνῃ ] λειμώνι ὦ, λει-
μῶνν p; Limone etiam Ovid. Ib. 457 ; Λειμωνίς puella au-
dit ap. Cállimachum (fr. 457 ) in schol. ZEschin. In Timarch.
$ 182, p. 746 R. et ap. Arsenium p. 405. — ὑποζεύξας] libri
addunt : μετὰ τῆς θυγατρὸς, glossema ad. verba ἐπὶ τῇ θυγα-
τρὶ, monente Kclero. — ἀπόληται ] ἀπώλετο dedit Corayus.
« Non opus : quod libri praebent hane vim habet, ut du-
ram vocem ipsam fixum consilium declarantis patris au-
dire videamur. » Schneidewin. Ceterum moechi. suppli
cium praeter Heraclidem unus memorat Ovidius Ib. 335
Tractus in Acta fertur adulter humo. De nece fili
disertiora vide ap. /Eschinem 1. l., Diodor. VIII, 24, Nico
laum Dam. fr. 35, Diogenian. HI, 1, Apostol. XV, 86, Phe
tium et Suidam v. Παρ᾽ ἵππον, Bekker. An. p. 295, 12. —
4. Κύλωνος ] Κύχλωπος B. Κύχλωπα AC. — θεοῦ ᾿θεᾶς €
agp; mox μεγαλέα. b. — 5. vog. 7A0.] sic AC ; νομοθέτῃ
'A0nvatot; B, νομοθέτης ᾿Αθηναίων cett.; mox καὶ xp. ἀπὶ
xonàc ABC; yp. ἀποχοπὴν cett. — 6. τριάκοντα xoi τρία]
in reliquis deest x«i, ut vid.; Ac' c , λοῦ (?) τρία d. Acc
ratius annos illos 33 definit Aristot. in Pol. V , 9, 23; 1
Arist. fr. 17. Cum nostro facit Justinus 8, 2 : Pisistratus
per XXXIII annos regnavit. V. Clinton. F. H.-
p. 218. — Θεσσαλὸς Θέσσαλος g. Quod praeferendum ex p
cito grammaticorum foret. Plerisque tamen locis nom

AA
Ar.

β
β

: Ἢ T δὲ νεώτερος "

* xo θρασύς. Τοῦτον τυραννοῦντα

e ; 4
“μὴ δυνηθέντες ἀνελεῖν, Ἵππαρχον ἀπέχτειναν τὸν

ἘΣ | ἀδελφὸν αὐτοῦ. Ἱππίας δὲ πιχρότερον ἐτυράννει.

᾿ς 7, Κλεισθένης τὸν περὶ ὀστραχισμοῦ νόμον εἰσηγή-
- «uto, ὃς ἐτέθη διὰ τοὺς τυραννιῶντας. Καὶ ἄλλοι τε

ode xal Ξάνθιππος xot ᾿Αριστείδης.

,. Ἐφιάλτης τοὺς ἰδίους ἀγροὺς ὀπωρίζειν παρεῖχε

. σοῖς ον μένας , ἐξ ὧν πολλοὺς ἐδείπνιζε. :
9. Κλέων παραλαδὼν διέφθειρε τὸ πολίτευμα χαὶ

— ἔτι μᾶλλον οἱ μετ’ αὐτὸν, οἱ πάντας ἀνομίας ἐνέκλη:

σαν, xol ἀνεῖλον oüx ἐλάσσους χιλίων πενταχοσίων.

᾿ Ἰούτων δὲ καταλυθέντων, Θρασύδουλος xat Ῥίνων
| προειστήκεισαν, ὃς ἦν ἀνὴρ καλὸς χάγαθός.
—— 10. [Θεμιστοχλῆς καὶ ᾿Αριστείδης xai ] $4 ἐξ Ἀρείου

᾿ πάγου βουλὴ πολλὰ ἐδύνατο. Καὶ τῶν ὁδῶν ἐπιμε-

λοῦνται, ὅπως μή τινες ἀνοικοδομῶσιν αὐτὰς ἢ δρυ--
φάχτους ὑπερτείνωσιν,

τι. Ὁμοίως δὲ καθιστᾶσι xal τοὺς ἕνδεχα, τοὺς
ἐπιμελησομένους τῶν ἐν δεσμωτηρίῳ. Εἰσὶ δὲ καὶ ἐννέα

᾿ ἄρχοντες. θεσμοθετιχοὶ οἱ δοχιμασθέντες ὀμνύουσι δι-

DE REBUS PUBLICIS. 209

studiosus ; Thessalüs minor natu * * audax. Hunc (Hippiam)
tyrannidem tenentem quum interimere non possent, fra-
trem ejus Hipparchum interfecerunt. Quo facto Hippias
tanto acerbior tyrannus exstitit.

7. Clisthenes de ostracismo legem introduxit adversus
tyrannidem affectantes, Ac quum alii hac ostracismi lege
in exilium acti sunt , tum vero Xanthippus et Aristides.

8. Ephialtes(Ci mon) ex agrissuis fructus decerpere volenti
nne civium permittebat ; multisque eorum cceenam prae-

eba

9. Cleon nactus reip. administrationem corrupit , imul-
toque magis qui eum secuti sunt. Hi (triginta tyranni )
omnes legum contemptu replerunt, sustuleruntque non
pauciores mille quingentis. Eversa eorum tyrannide,
'Thrasybulus et Rhinon vir bonus et probus reipublico:
proefuerunt.

.10. Senafus Areopagiticus plurimuni in republica pote-

rat. Vic quoque Atheniensibus cure erant, ne quis eas
incdificando obstrueret vel Maniana nimis in eas pro-
ienderet.

11. Item crearunt (Athenienses) undecim viros, qui car-
cere inclusis preerant. Sunt etiam novem archontes
thesmothete, qui simul ac probati sint, solenne jura-

: - hoc est oxytonon. V. Steph. Thes. — Lacunam post νεώτε-
ρος notavit Schneidewin., quoniam quae sequuntur in Thes-

——salum, de quo vide Diodor. X, 16, haud cadunt. «. Ad sen-

- tentiam recte ( nam quis verba praestabit? ) J. M. Schult-
Ἢ gius Stud. philcll. Kilonienss. p. 160 haec sic fere reficie-
— pat : Θέσσαλος δὲ νεώτερος [ φιλόδημος xai πρᾶος, Ἱππίας
δὲ πιχρὸς ] xoi θρασύς. Certe δ᾽ ὁ νεώτερος debebat. Ita Hera-
elides cum 'Thucydide conciliatur, de quo secus statuit
cllerus tom. II, p..110 sq. ed. prior. » Schneidew. —

1 τοῦτον τὸν τυραννοῦντα BC ; δυνηθέντα AC; Ἵππαρχον ἀπέ-

— dA | ABC, Ἵππαρχος lonceerve Cf9 ; Ἱππέας aps πιχρό-
τα ABC. — 7. Κλεισθένης ] e conj. Simsonis; xoi libri. V.
Bison. V. H. 13, 24 : Κλεισθένης δὲ ὁ ᾿Αθηναῖος τὸ δεῖν ἐξο-
t ᾿στραχίζεσθαι πρῶτος εἰσηγησάμενος αὐτὸς ἔτυχε τῆς χκαταδί-
“χης πρῶτος. Quibus apte subjungi ;possent quae. sequuntur
ap. Heraclidem. Corayus et Schneidewinus retinentes vo-
cem xoi mox scribunt εἰσηγήσαντο (sc. Athenienses). —
8."E Eque] Ephialtem excerptoris cülpa pro Cimone poni
| o Sintenis ad Plutarch. Pericl. c. 9. Ad vocem βουλο-
otc sponte subintelligis τῶν ᾿Αθηναίων vel τῶν πολιτῶν.
Xf. Theopompus fr. 94 : Κίμων.:. οὐδένα τοῦ χαρποῦ χαθί-
τα φύλαχα, ὅπως οἱ βουλόμενοι τῶν πολιτῶν εἰσιόντες ὀπω-
ρίζωνται... [Ἔπειτα τὴν οἰχίαν παρεῖχε χοινὴν ἅπασι, xoi δεῖ-
yov ἀεὶ εὔτελες παρασχευάζεσθαι πολλοῖς ἀνθρώποις , xal
ἀπόρους προσιόντας τῶν ᾿Αθηναίων εἰσιόντας δειπνεῖν.
;odem modo Plutarch. Cimon. 10 : Καὶ δεῖπνον οἴχοι nap
αὐτῷ λιτὸν μὲν, ἀρχοῦν δὲ πολλοῖς ἐποιεῖτο xa" ἡμέραν, ἐφ᾽
τῶν πενήτων ὁ βουλόμενος εἰσύει. His opponit Plutarchus
Aris totelem ( fr. 64 ), qui cenam nonnisi Laciadis tribu-
ibus paratam esse dicit. Aristotelis autem narrationem
tiam Heraclidis verbis male truncatis subesse opinatur
Schneidewinus, ne concidat, opinor, sententia de Heraclide
Aristoteliarum πολιτειῶν excerptore. — 9. πάντας ] πάντα
leynius ap. Kcelerum. — ἐνέπλησαν ] ἀνεπλ. Corayus, col-
ato Platone in Apolog. p.32, ubi de 30 viris : πολλοῖς
ἃ προσέταττον βουλόμενοι ὡς πλείστους ἀναπλῆσαι αἷ-
ὦν. ---- 9. χιλίων πενταχοσίων 1 Cf. JEschin. In Ctesiph.
7,21 : οἱ τριάχοντα πλείους ἢ χιλίους! χαὶ πενταχοσίους τῶν
λιτῶν ἀχρίτους ἀπέχτειναν πρὶν τὰς αἰτίας ἀχοῦσαι ἐφ᾽ αἷς
ξλλον ἀποθνήσχειν. Idem numerus ap. /Eschin. De fals.
leg. p. 38, 14 Reisk., Isocrat. p. 153, p. 397 R. — Ῥίνων]
.. FRAGMENTA HISTOR. CR. — YOL. II.

unus X virorum , qui triginta viros exceperunt. V. Isocra-
tem p. 372. Cf. Meineke. Fr. Com. 1, p. 209. Negligenter egit
excerptor. « Narraverat aucter, Schneidewinus ait, Thrasy-
bulum fusis copiis triginta virorum occupatoque Piraeeo po-
pularem statum civitatis instaurasse, Rhinoni autem cuim
collegis suis post abdicationem triginta virorum civitateni
commissam fuisse. » — 10. Θεμ. xoi Ap. xoi] uncis inclu-
sit Schneidewinus, rectissime; delata huc videntur e $ 7. —
xai οἱ ἐξ Ἄρεοπ. 4; deinde : ἐδύνατο AB C Pap, ἐδύναντο cett. —
ἐπιμελοῦνται} AB ; ἐπεμελοῦντο ceteri. Vulgate ἐπεμελοῦντο
innitentes allegantesque ZEschinem C. Timocrat. p. 11, viri
docti statuerunt curam eedificiorum Areopago fuisse de-
mandatam (V. Schoemann De comitiis p. 294, Histor. jur.
publ.p. 300, Schubert; De «edil. p. 65 sq., alii ). Contra
Schneidewinus monet loco JEschinis nihil probari ; apud
Heraclidem vero optimos libros proebere lectionem ἐπιμε-
λοῦνται, quod dictum sit sicuti id quod sequitur : ὁμοίως δὲ
χαθιστᾶσι, SC. oi ᾿Αθηναῖοι, ex more excerptoris nostri. De
re cf. Aristot. Pol. VI, 5, 3, et /Eschin. In Ctesiph. $ 25,
p- 419, ubi ὁδοποιοὶ memorantur. — δρύφαχτοι ] h. 1. sunt
τὰ τῶν οἰκοδομημάτων ἐξέχοντα ξύλα (schol. Arist. Vesp.
385, Eq. 672), latine Mcn?ana, nobis θαϊςοη5. Apud
Pseudo-Aristot. CEcon. HL, c. 5 Hippias πωλῆσαι fertur τὰ
ὑπερέχοντα τῶν ὑπερῴων εἰς τὰς δημοσίας ὁδούς. Ceterum ex
excerptis nostris patet Heraclidem ita rem instituisse, ut
primum historiam Atheniensium reip. usque ad sua ipsius
tempora enarraret , ac tum demum de singulis reip. institu-
tis accuratius exponeret. — 11. τῶν ἐν τῷ δεσμ. ] ABCP et
marg. p ; τῶν δεσμωτηρίων abcef et pr. p; τῶν δεσμωτῶν d.
-— θεσμοθετικοὶ oi 1 Schneidewin.; θεσμοθετιχοὶ ( θεσμο-
τητιχοὶ C.) καὶ ot AC, θεσμοθέται xoi ot reliqui. Cragius de
suo dederat ἐννέα ἄρχοντες ὧν θεσμοθέται ; hinc ὧν θεσμοθέ-
ται [££] dedit. Corayus, proposuerat Koelerus. Thesmothe-
tarum nomen de omnibus novem archontibus interdum
usurpari docet Meier. in Philolog. Bleetter ( 1817), fasc. 1,
p. 102. V. schol. Arist. Plut. 277, Vesp. 775. Cf. Boeckh.
C. I. 1, p. 440; Meier. At£. Prozess p. 59 ; Scheemann. Jus
publ. p. 243; Hermann. Antiqq. $ 138, 10. 134, 4; We-
stermann. ad Plutarch. Solon. 25, quo loco de ipso jura-

mento τῶν θεσμοθετῶν sermo est. Cf. Aristot. fr. 13, ubi
citandus erat locus Pollucis VIII, $5 : ὥμννον οἱ ἄρχοντες

14

210

*
χαίως ἄρξειν xat δῶρα μὴ λήψεσθαι ἢ ἀνδριάντα χρυ-
coüv ἀναθήσειν. ὋὉ δὲ βασιλεὺς τὰ χατὰ τὰς θυσίας
^ b: APA / * X
διοικεῖ, xat τὰ πολέμια " T.

IH. AAKEAAIMONION.

Τὴν Λαχεδαιμονίων πολιτείαν τινὲς ΛΑυχούργῳ
προσάπτουσι πᾶσαν. (2) Ὃ δὲ ᾿Ἀλχμὰν οἰκέτης ἦν
Ἀγησίδα,, εὐφυὴς δὲ ὧν ἠλευθερώθη xo ποιητὴς
ἀπέδη.

3. Λυχοῦργος ἐν Σάμῳ ἐγένετο xoi τὴν Ὁμήρου
ποίησιν παρὰ τῶν ἀπογόνων Κρεοφύλου λαδὼν πρῶ-
τος διεχόμισεν εἰς Πελοπόννησον. (4) Καταλαῤὼν δὲ
πολλὴν ἀνομίαν ἐν τῇ πατρίδι καὶ τὸν Χάριλλον τυ-
ραννιχῶς ἄρχοντα, μετέστησε *, xoi χοινὸν ἀγαθὸν
τὰς ἐχεχειρίας κατέστησε. Λέγεται δὲ καὶ τὴν χρυ-
πτὴν εἰσηγήσασθαι, καθ᾽ ἣν ἔτι xol νῦν ἐξιόντες ἡμέρας
χρύπτονται" τὰς δὲ νύχτας μεθ᾽ ὅπλων [ἐχρήττονται],
χαὶ ἀναιροῦσι τῶν εἱλώτων ὅσους ἂν ἐπιτήδειον ἧ.

5. Καθιστᾶσι δὲ καὶ ἐφόρους, καὶ μέγιστον οὗτοι
δύνανται * οὐδενὶ γὰρ ὑπανίστανται πλὴν βασιλεῖ xol
ἐφόρῳ. Ὅταν δὲ τελευτήσῃ βασιλεὺς, τρεῖς ἡμέ-
ρας οὐδὲν πωλεῖται, xal ἀχύροις ἣ ἀγορὰ χαταπάσ-
σεται. ᾿

6. Λακεδαιμόνιοι τὸν Λέσδιον ᾧδὸν ἐτίμησαν " τού-
του γὰρ ἀχούειν ὃ θεὸς χρηδμῳδουμένοις ἐχέλευεν.

HERACLIDES

tuit.

ros, dona non accepturos; sin minus, auream status
dedicaturos. Rex quae adsacrifieia spectant administrat, et —

bellica ( polemarchus ).

IIl. LACED/EMONIORUM.

mentum praestare solent, juste se in magistratu versatu--

E
Quidam Lycurgum omnium institutorum reipublieze
Spartane auctorem agnoscunt. 2. Aleman quum verna
esset Agesidae , ac videretur ipsi preeclari ingenii esse , n
numissus est atque poeta evasit. AE
3. Lycurgus quo tempore in Samo insula commorabatur, ὦ
Homeri poemata apud Creophyli posteros nactus est eaque
primus in Peloponnesum apportavit. (4) Idem quum multa
spretis legibus inique geri in patria et Charilaum tyrannice.
regnantem deprehenderet, przesentem reip. statum mutav t | |
et inducias ( Olympicas ) communi omnium bono consti-
Idem perhibetur etiam cryptiam introduxisse , qua
recepto etiamnum more exeuntes (juvenes) interdiu o cul--
tantur : noctu vero cum armis prorumpentes quotqu |
helotum ex re esse videatur interficiunt.
5. Creant etiam ephoros, quibus summa in repu

:
(Quot

2»
ἢ
F
td

potestas. Nulli enim assurgunt (Lacedaemonii) praeterquam.
regi et ephoro. Ubi rex moritur, triduo nihil venditur, et.
paleis forum conspergitur. . $

6. Lacedeemonii Lesbium cantorem ( Terpandrum )
magni fecerunt; hujus enim audientes esse, oraculo quod.
a deo sibi expetiverant , jussi sunt.

πρὸς τῇ βασιλείῳ στοᾷ ἐπὶ τοῦ λίθου, ὑφ᾽ ᾧ τὰ ταμιεῖα, cup. -
φυλάξειν τοὺς νόμους χαὶ μὴ δωροδοχήσειν ἢ χρυσοῦν ἀνδριάντα
ἀποτῖσαι. Pláto Phaedr. p. 235, Ὦ. --- διοικεῖ] διοιχεῖν A;
διοικῶσαϊ ὃ; τὰ πολέμου bc; πολεμιχά Koelerus preeter ne-
eessitatem. V. Wesseling. ad Diodor. I, 54; Sturz ad Dion.
tom. 1, p. 81 extr.

IL 1: τὴν Aax.] τὴν Λαχεδαίμονα ABC. — τινὲς 1 inter
eos fuit-Ephorus, monente Müllero Dor. II, p. 14. V.
Ephori fr. 19, ubi Hellanicus reprehenditur Spartana in-
stituta 4d Proclem et Eurysthenem referens, Lycurgique ἔργα
τοῖς μὴ προσήχουσιν ἀνατιθείς. — 92. Ἀγησίδα] C, Ἀγησίδου
cett. — ἐλευθερώθη ABC. De re v. Welcker. Alcman.
p. 6, Müller. Dor. 1f, p. 39, 50. Qua oblata occasione Hera-
clides praeter ordinem chronologicum mentionem Alcmanis
injecerit , haud liquet. Testimonio poete in expositione le-
gum Lycurgearum usuin esse, eo fortasse loco, ubi τὰ φι-
δίτια olim ἀνδρεῖα dicta esse ( it ex Alemane docet Strabo
X, p. 482 coll. Arist. Pol. II, 7 ) monuerit , atque tum ad res
Alemanis enarrandas digressum esse opinatur Schneidewin.

In medio hac relinquere praestat. — ἐγένετο] ἐτελεύτησε -

ABCP; reliqui ἐγένετο, nisi quod ἐγένητο est in a; ἀπε:
γένετο conj. Corayus, ἐπεδήμησε C. Hermann in Rhein.
Mus. 1843 p. 600. « Quuim infra ( fr. 10, 4) verba ἐν Σάμῳ
ἐτελεύτησεν de Pherecyde dicta recurrant, nescio quo for-
tune ludibrio inde, ut fit, in partem librorum sese h. 1.
insinuavisse videntur. » Schneidewin. — Κρεοφύλου] Κρεω-
φύλον Kceler. V. Welcker. Hom. Cyel. p. 219 sqq.; τῶν ante
&noy. 0m. C. — ἐν τῇ πατρίδι ] om. AC. — τυραννιχὸν 4;
τυραννιχὸς ὦ, Oharilai imperium politice tyrannidem fuisse
docet Aristoteles Pol. V, 10, 3; quamquam mores et inge-
nium Charilai ( qugenominis verior forma est) ob clementiam
et mansuetudinem laudant. V. Plutarch. Lyc. c. 5, De adu-
lat. c. 16; Müller. Dor. l, p. 138. — μετέστησε } excidit c»
πολιτείαν, Quare lacunam notavi ; mente supplere vocem

non sufficit. Plutarch. Lyc. c. 5: Ἐπανελθὼν πρὸς οὕτω,
διακειμένους εὐθὺς ἐπεχείρει τὰ παρόντα χινεῖν καὶ μεθιστάναι,
τὴν πολιτείαν. — τὰς ἐχεχειρίας τῆς ἐκ. conj. Koeler. Αἴ
ἐχεχειρίαι pro ἐχεχειρία est etiam in libris Dionys. Hal. A. R.—
VIII, 2. Schneidewinus numerum pluralem de Olym
ἐχεχειρίᾳ statis vicibus redeunte intelligendum esse monet; -
recteque addubitat sententiam Mülleri ( Dor. 1. 1.), qui nom |
de Olympica sed de Pythica quoque cogitandum esse cen-
suit. Ceterum verba καὶ χοινὸν usque ad χατέστηδεν desunt.
in cód. b. — τὴν χρυπτὴν] χρυπτὴ ἑορτὴ margo p. Vulgo.
χρυπτείαν dicunt; at χρυπτὴν formam ferri posse aliarum.
vocum analogia ostendunt Corayus et Schneidewinus. De
cryptia tamquani Lycurgi instituto cf. Aristotel. fr. 80. —
ἡμέρας ] ἡμέραν A. — ἐχρήττονται 1 Corayus, χρύπτονται.
ABCP , omittunt reliqui. χατίχσιν Schneidewinus proponit.
e Plutarch. Lyc. 6. 28 : Οἱ δὲ μεθ᾽ ἡμέραν μὲν elc ἀσυνδήλους
διασπειρόμενοι τόπους ἀπέχρυπτον ἑαυτοὺς καὶ ἀνεπαύοντο,
νύχτωρ δὲ κατιόντες εἰς τὰς ὁδοὺς τῶν εἱλώτων τὸν ἁλισχόμενον
ἀπέσφαττον. --- 5. ὑπανίστανται ] ἐπανίσταντοι BCPp.
ἐπίστανται A. Plutarchus Apophth. Lac. p. 217, €, ita habet
Ol Épopot τοῖς βασιλεῦσιν οὐχ ὑπανίστανται. Porro
Resp. Lac. 15, 6 : Καὶ ἕδρας δὲ πάντες ὑπανίστανται βασι
λεῖ, πλὴν οὐχ ἔφοροι ἀπὸ τῶν ἐφοριχῶν δίφρων, et Nico!

Dam. ap. Stob. Flor. 44, 41 : Ὑπανίστάνται τῷ βασιλεῖ πά!
τες πλὴν τῶν ἐφόρων. Eandem sententiam etiam Heracli
dem expressisse, excerptorem vero depravasse recte prc
cul dubfo statuit Schneidewinus. C. Sintenis, monem
Schneidewino, ser. conj. : πλὴν βασιλεῖς ( vel βασιλεὺς ) x
ἐφόρῳ. — τρεῖς ἡμέρας ABCP et margo p; τριῶν ἡμερέ
ceteri. De decem diebus loquitur Herodotus VI, 58. €
Xenophon. Hell. IIT, 3, 1; Müller. Dor. 11, p. 98. — ἀχ
ρῳ ABC. — 6. χρησμῳδουμένου AB CP. — ἐκέλευσεν b
Terpandro oraculi jussu a Lacedzemoniis accito cf. Zenobi
V, 9 (coll. Suidaet Photio v. Μετὰ Λέσόδιον ), qui hanc hi

onoDhor

DE REBUS

4. Πωλεῖν δὲ γὴν Λαχεδαιμονίοις αἰσχρὸν νενόμι--
σται" τῆς δ᾽ ἀρχαίας μοίρας οὐδὲ ἔξεστιν,

8. Τῶν ἐν Λαχεδαίμονι γυναιχῶν κόσμος ἀφήρηται,
οὐδὲ χομᾶν ἔξεστιν, οὐδὲ χρυσοφορεῖν. Τρέφουσι δὲ τὰ
τέχνα, ὥστε μηδέποτε πληροῦν, ἵνα ἐθίζωνται δύγα--
σθαι πεινῆν. ᾿Εθίζουσι δὲ αὐτοὺς χαὶ χλέπτειν, xol
τὸν ἁλόντα χολάζουσι πληγαῖς, ἵν᾿ ἐκ τούτου πονεῖν xal
ἀγρυπνεῖν δύνωνται ἐν τοῖς πολέμοις. Μελετῶσι δὲ εὖ-
θὺς ἐκ παίδων βραχυλογεῖν, εἶτα ἐμμελῶς xol σχώ-
πτειν xal σχώπτεσθαι, Ἐῤτελεῖς δὲ ταφαὶ xal ἴσαι
πᾶσίν εἶσι. Πέττει δ᾽ ἐν αὐτοῖς σῖτον οὐδείς * οὐδὲ γὰρ
ἄλευρα χομίζουσι, σιτοῦνται δ᾽ ἄλφιτα.

IH. KPHTON.

Τὴν Κρητιχὴν πολιτείαν λέγεται πρῶτος χαταστῆ-
σαι Μίνως, πραχτιχός τε ἅμα καὶ νομοθέτης σπου -
δαῖος γενόμενος ἐποιεῖτο δὲ δι᾿ ἐννάτου ἔτους τὴν ἐπα-
νόρθωσιν τῶν νόμων. (2) Ὅτι δὲ ἀρχαιοτάτη τῶν
πολιτειῶν ἢ Κρητικὴ, ἐμφαίνει χαὶ “Ὅμηρος, λέγων
τὰς πόλεις αὐτῶν εὖ ναιεταώσας" xal "A py oy oc ,
ἐν οἷς ἐπισχώπτων τινά φησιν,

νον νόμος δὲ Κρητιχὸς διδάσχεται:

- (8) Οἱ παῖδες οἱ ἐν Κρήτῃ μετ᾽ ἀλλήλων διαιτῶνται ἐν
ἑνὶ ἱματίῳ θέρους χαὶ χειμῶνος. ᾿Αθροίζονται δὲ ἀγέ--
λαι τούτων, χαὶ ἐφ’ ἑκάστης ἄρχων γίνεται, ὃν καλοῦ --

σιν ἀγελάτην. καὶ ἀθροίζει αὐτοὺς, ὅπου θέλει, xol ἐπὶ

| θήραν ἐξάγει. Καὶ τὰ πολλὰ χοιμῶνται μετ᾽ ἀλλή-

— Xov. — (4) Ποιοῦνται δὲ xol μάχας κατὰ νόμον πύξ τε

— xmi ξύλοις, χαὶ ὅταν συμδάλλωνται, αὐλοῦσί τινες

᾿ αὐτοῖς x«i χιθαρίζουσι. Καὶ πρὸς ἀνδρείαν καὶ χαρτε-

ρίαν ἐθίζονται. Γράμματα δὲ μόνον παιδεύονται, καὶ
ταῦτα μετρίως.

5. Ταῖς δὲ πρὸς τοὺς ἄρρενας ἐρωτικαῖς ὁμιλίαις

ἐοίκασι πρῶτοι χεχρῆσθαι, καὶ οὐχ αἰσχρὸν παρ᾽ αὖ-

PUBLICIS. 211

7. Terram ullam vendere apud Spartanos omnino turpe
habetur; veteris autem sortis terram vendere ne licet qui-
dem , lege id vetante.

8. Feminis Spartanis ornatus omnis interdictus , neque

licet iis se comere et aurum gestare. Pueros suos nutriunt
citra repletionem , ut assuescant quum opus est famem to-
lerare. Assuefaciunt eos item ad furandum, et deprehensum
flagris cedunt, ut hoc rudimento edocti labores et vigilias
bellicas sustinere possint. Quin etiam student inde a pueri-
tia breviter dicere, przetereaque argute cavillari et excipere
cavilla. Sepulturze minime iis sumptuosc et omnibus zequa-
les.Triticum inter eos pinsitat nemo ; neque enim farina
conferunt ( àd syssitia ), sed hordeo vescuntur,

ΠῚ. CRETENSIUM.

Minos fertur primus rempublicam Cretensem constituisse.
Erat is non solum rebus gerendis idoneus, sed etiam legis-
lator in primis aequus et bonus. Nono quoque anno leges
corrigere solebat. (2) Cretensium rempublicam antiquis-
simam esse testatur et Homerus ( H. B, 647), quum ait
urbes eorum bene habitatas, et Archilochus ubi quendam
cavillans ait :

Lex Cretensis docetur.

3. Pueri Cretenses simul degunt, unica veste sestate et hieme
contenti. Congregantur autem per turmas, ac cuilibet tur-
marum prest magistratus , quem agelaten dicunt. Is cogit
eos in unum ubi vult, atque ad venationem educit. Utpluri-
mum una somnum capiunt. (4) Pugnant ( pueri ) inter se ex
legis instituto pugnis et fustibus, quumque congrediuntur ,
suní qui ipsis tibias accinunt et citharam pulsant. Ad forti-
tudinem ac tolerantiam assuefiunt. Literas tantum discunt ,
et has quoque nonnisi mediocriter.

5. Videntur autem primi ( Cretenses ) usi venereis con -
gressibus cum masculis , neque turpe id apud eos habetur.

storiam conjungit cum proverbio Μετὰ Λέσόιον 95v, cujus
- meminit Aristoteles fr. 87, uhi vid. notam. Quare nostrum

quoque locum ex eodem Aristotele fluxisse statuit Schnei-
— dewinus. — 7. νενόμισται ] AC ἃ b cdeg; νενομίσθαν cett. —
. τῆς δ᾽ &oy.] partic. δὲ inseruit Schneidewin. Cragius hunc
- loeum ita exhibuit : αἰσχρόν. νενομίσθαι τῆς ἀρχαίας μοίρας

Lacedaemoniorum Remp. (2 Perusco, ut videtur ) refer-
retur, patet. Scilicet quum loci hi in fine manci sint, non
perspexit auctor, quomodo alter ad Cretenses , alter ad Ta-
rentinos pertineret; quare eos traduxit ad Remp. Laceda-
moniorum , quorum in utroque loco mentio fit.

III, 1: KPHTON] χρητιχή abfg. --- δι᾽ ἐννάτου ἔ. ] ἐννέω-

: ογενεμῆσθαι οὐδ᾽ ἔξεστι. Hinc Koelerus : αἰσχρὸν νενόμισται "
: ᾿ τῆς ἀρχαίας y. νενεμῆσθαι οὐδ᾽ ἔξεστι ; Corayus : τῆς γὰρ ἀρχ.
ΒΜ. ἀνανέμεσθαι οὐδὲν ἔξεστι. Heec multos fefellerunt. V.
- "Müller. Dor. 11, p. 195; Hermann. Antiqq. Lacon. p. 179;
— Sehomann. Hist. jur. publ. p. 117. — 8. κομᾶν 1 Cf. Mül-
— der. 1. 1. 1I, p. 269 sq. — χλέπτειν 1 Cf. id. ib. p. 310 sqq. —
τὸν ἁλόντα ] τριαχοσίους &A. A (1. e. «' ἁλόντα). --- εὐθὺς x.
- mató. | ABC ; ἐκ v. εὐθὺς cett. — πέττειν ] Cf. Dicsearch. ap.
|. Athen. IV, p. 141, A; Plutarch. Alcib. 23 ; Müller. 1.1. II,
ΟΡ. 225, 2. —— ἄλφιτα ] Post haec. in editionibus leguntur quae
. apud nos exstant fr. 3 $7 et fr. 26, Sic enim codices exhi-
i bent , nisi quod in cod. p. verba fr. 3, 7 ( Ὅτι τοὺς εἵλωτας

ρος βασίλευε ait Homer. Od. τ, 179. V. Müller. Dor. II,
96; Hock. Crea. I, p. 215. — 2. τινὰ τινὰς AB bc. —
νόμος K. ὃ.} quo sensu haec poeta dixerit non liquet. « Ego,
Schneidewinu$ ait, in Ign. Liebelii sententiam inclino, qui
( Archil. fr. 119) ad masculos amores Cretensium allusisse
poetam ideoque de industria ambigue locutum conjicit, ita
ut et de severitate legum et de amoribus posset cogitari. Id
vel propter ἐπισχώπτων probabile videtur, quum praeser-
tim Κρῆτα τρόπον proverbio frequentaretur, i. e. παιδιχοῖς
χρῆσθαι. V. Hesych. s. v. » Koeleri οἱ Corayi opiniones lu-
bens omitto. — 3. ἐν ἑνὶ] Casaubonus; ἐν D; ἑνὶ reliqui.
De iis que ὃ 3 — 5 narrantur, eodem fere modo, sed ube-

. κατεδουλώσαντό ποτε Λαχεδαιμόνιοι, Θετταλοὶ δὲ τοὺς πενέ-
. στὰς ** ) leguntur etiam nostro loco. Deinde in cod. p se-
— quitur spatium vacuum pagins, in margine vero exstat
mota, qua refertur ad verba, quae ex Tarentinorum rep.
- leguntur fr. 26. Quomodo factum sit ut uterque locus ad

rius, exponit Ephorus (fr. 64) ap. Strabon. X , p. 482, ut
Noster ex Ephoro, aut uterque e communi hauserit fonte.
Cf. Heck. 1. l. p. 98 sqq., Müller. Dor. 298 sqq. — 5. ὅταν
δὲ xp.] Lacunam ante hzc notavit Schneidewin. Que
omisit excerptor supplere licet ex Ephoro l.l. : Ἴδιον δ᾽ αὖ-

I4.

212

τοῖς τοῦτο, * Ὅταν δὲ χρατήσωσιν, ἀπάγουσιν εἰς ὄρος
ἢ τοὺς ἑαυτῶν χώρους, χἀχεῖ ἑστιῶνται ἡμέρας ἑξή-
χοντα (πλείους γὰρ οὐχ ἔξεστι) * καὶ δίδωσίν ol 6 φιλή-
τῶρ ἐσθῆτα xo ἄλλα δῶρα xat βοῦν.

6. Διαιτῶνται δὲ Κρῆτες πάντες καθήμενοι θρόνοις.
Ἄρχονται δὲ τῶν παρατιθεμένων ἀπὸ τῶν ξένων. Μετὰ
δὲ τοὺς ξένους. τῷ ἄρχοντι διδόασι τέσσαρας μοίρας"
μίαν μὲν, ἣν χαὶ τοῖς ἄλλοις, δευτέραν δὲ ἀρχικὴν,
τρίτην δὲ τοῦ olxou, τετάρτην δὲ τῶν σχευῶν. Ka0ó-
λου δὲ πολλὴ φιλανθρωπία τοῖς ξένοις ἐστὶν ἐν Κρήτη,
xo εἰς προεδρίαν καλοῦνται,

7. Ὅτι τοὺς Εἵλωτας χατεδουλώσαντό ποτε Λαχε-
δαιμόνιοι, Θεσσαλοὶ δὲ τοὺς πενέστας " *

IV. KYPHNAION.

Κυρήνην ᾧχισε Βάττος, ὃς ἐχαλεῖτο πρότερον Ἄρι-
στοτέλης" τῆς δὲ Πυθίας Βάττον αὐτὸν εἰπούσης, ὄνομα
τοῦτο ἔσχηχεν. Οὗτος ἦλθεν εἰς Δελφοὺς περὶ τὴς φω-
γῆς πευσόμενος" ἦν γὰρ ἰσχνόφωνος. Τοῦ δὲ θεοῦ χε-
λεύοντος χτίζειν Λιδύην, τὸ μὲν πρῶτον ὁρμήσας ἦδυ-
vicos" **

2. Φερετίμα δὲ, ἢ μήτηρ Ἀρχεσιλάου, ἐδασίλευσε
χαλεπὴ xai περίεργος. Πολεμοῦσα γοῦν πρὸς Βαρ-
χαίους, λαῤδοῦσα τὴν Βάρχην, τοὺς μὲν ἄνδρας ἀνε-
σχολόπισε, τῶν δὲ γυναιχῶν τοὺς μαστοὺς ἐξέτεμε "
μετ᾽ o0 πολὺ δὲ ζῶσα χατεσάπη.

$. Βάττος δὲ ἐδασίλευσεν ὃ χαλὸς χαλούμενος,
ἕδδομος ὧν ἀπὸ τοῦ πρώτου.
|. 4, Ἄρχεσιλάου δὲ βασιλεύοντος, λευχὸς κύραξ ἐφά-

νη; περὶ οὗ λόγιον ἦν χαλεπόν. Δημοχρατίας δὲ γενο--

μένης, Βάττος eic “Κοσπερίδας ἐλθὼν ἀπέθανε * xol τὴν

χεφαλὴν αὐτοῦ λαύόντες χατεπόντισαν.
5. Νόμος ἦν τοὺς πολυδίχους xal καχοπράγμονας
ὑπὸ τῶν ἐφόρων προάγεσθαι, xo ζημιοῦν τούτους xol

FN A

ἄτιμους ποιεῖν.

V. KOPINOION.
Κόρινθος ᾿Εφύρα πρότερον ἐχαλεῖτο μέχρι Κορίν-
(ov , ἀφ’ οὗ τοὔνομα ἔσχεν. ᾿Εδασίλευσε δὲ καὶ Βάχχις
ὃ τρίτος, χωλὸς χαὶ εὐτελὴς τὴν ὄψιν, καλῶς δὲ ἄρχων

HERACLIDES. E

Quodsi iis quos amare instituurit raptione potiti sunt , áb-
ducunt eos in montem aut in agros suos , ibique convivan-
tur ad dies sexaginta ( ulterius enim non licet ) ; atque dat
amator puero vestem aliaque dona et bovem.
6. Cretenses omnes sellis insidentes cibum capiunt, Aus
spicantur autem a peregrinis epulas appositas distribuendo, —
Post eos archonti quattuor portiones largiuntur : unam sie». 3
uti reliquis , alteram utpote archonti , tertiam familiae ejus, E
quartam unde supellectilem paret. Omnino autem Creten- —
ses multam peregrinis humanitatem exhibent, prinamque — —
sedem iis deferunt. B
7. Lacedaemonii Helotes olim in servitutem redegerunt, Ὁ
Thessali vero Penestas * 3

IV. CYREN/EORUM.

Battus, Cyrenes conditor, prius Aristotelis nomine ap-
pellatus fuit. Postquam vero a Pythia Battus appellatus -
est , exinde id nominis retinuit. Venit enim Delphos oracu- ὦ
lum de voce consulturus ; scilicet linguam heesitantem ha- - |
bebat. Jubente deo in Líbyam migrare, irrito id conatu — |
initio tentavit. * * * | B

2. Pheretima, Arcesilai mater, regnavit , femina admo- ἘΠ
dum crudelis, justum modum in omnibus excedens. Ea P.
bellum faciens Barcaeis, quum Barcen occupasset , viros in 5
crucem egit, mulieribus mammas amputavit. Ipsa vero |
non multo post viva putredine consumpta est. τ n

3. Battus regnavit cognomento Pulcher, septimus vide- ὦ
licet a primo ( Batto). ἯΒΙ

4. Arcesilao regnante, albus apparuit corvus, de quo
grave ferebatur oraculum. Quum ad statum popularem -
respublica devenisset, Battus ad Hesperidas profectus ibi. ἢ
oppetiit mortem ; caput ejus in mare demerserunt, - x i

5. Lex erat ut multas controversias moventes ef malas
causas agentes ab ephoris ad judicium adducerentur, mul- ἢ
ctaque iis irrogaretur, ac infames fierent. ;

V. CORINTHIORUM.
Corinthus prius Ephyra dicebatur usque ad tempora. 5
Corinthi regis, a quo deinde nomen sumpsit. Regnum tenuit
etiam Bacchis tertius , qui etsi claudus et deformis , tamen

τοῖς τὸ περὶ τοὺς ἔρωτας νόμιμον. Οὐ γὰρ πειθοῖ κατεργά-
ζονται τοὺς ἐρωμένους, ἀλλ᾽ ἀρπαγῇ χτλ. ---- οἱ ὃ qui. 1516 4;
reliqui om. ot. — 6. χαθήμενοι ἐγκαθήμενοι conj. Corayus.
De re cf. Pyrgio ap. Athen. IV, p. 143, E. Müller. Dor. Il,
p. 270. --' προεδρίαν 7 sc. in ludis et conviviis. — 7. ὅτι...
πενέστας ΟΠ). ABC; in Pp. leguntur ad calcem fr. 2; in p.
tamen etiam hoc loco exstant sed manu secunda inducía.
« Sedes ipsa quam verba in libris tenent Heraclidem arguit
de Clarotis Cretensium locutum esse. Ergo si non plura,
certe Κρῆτες δὲ τοὺς Κλαρῶτας interierunt. Rem confirmat
Photius v. KAapáat* μέτοιχοι, ὡς Μαριανδυνοὶ ἐν *Hoa-
χλείᾳ xal Ἑϊλωτες ἐν Λαχεδαίμονι xal ἐν Θετταλία πενέσται
καὶ κιλλικύριοι ἐν Συραχούσαις. » Schneidewinus, etiam alios
laudans testes de re notissima.

JV. Vide Thrige, Res Cyrenes (Hafn. 1828); Boeckh.
Expl. Pindar. p. 265 sqq.; Müller. Dor. H, p. 173 $0q.;

Min. p. 340, 359. — 1. τὸ μὲν πρῶτον] BCP9g; τὸ πρῶτον
μὲν A; τὸ πρῶτον reliqui. — ἠδυνάτησε ἠδυνάτης 486;
ultima vocis litera sicuti sequentia in codice archetypo ma--
dore vel vermibus absumpta fuisse videntur, monente Schnei-
dewino. — 2. Φερετίμα ] abcdfg; Φερετίμη reliqui. Sequens.
δὲ om. adfgp; inp ad marginem notatur, Pheritima est
mater Arcesilai HI. Historiam vide ap. Herodot. IV, 162.
202.205; Polywn. VIII, 47. — πολ. γοῦν] γοῦν om. 4. —
λαδοῦσα τὴν] λαό. δὲ τὴν ABC Pd. — 3. Βάττος] b et fortasse
Bf; βάττος supra scripto ἡ, d; Βῆττος reliqui; paullo inf
Βαττὸς ABC, Βᾶττος d, Βάττος b et margo p; βῆττος reli
qui. — 4. Ἑσπερίδας] ᾿Εσπερίδα p. Ἑ σπερίαν ὃ. — 5. vó
7» ] A BC; v. δὲ ἦν reliqui.

V. Βάχχις Clavier.; Βάχχιος Corayus; βαχαῖος AP
βαχχαῖος reliqui. — ὁ ^pírog] articulum om. ABCcdé)
Vulgo Bacchis est quinéus rex Corinthiorum. Quài *

7

d PM
iu
i

E

[wal πολιτιχῶς᾽ ᾧ θυγατέρες μὲν τρεῖς, υἱοὶ δὲ ἑπτὰ,
— eb τὸ γένος οὕτως ηὔξησαν, ὥστε Βαχχιάδας ἀντὶ
k Ἡραχλειδῶν χαλεῖσθαι τοὺς ἀπ᾽ αὐτῶν. (2) Περίανδρος
τ o πρῶτος μετέστησε τὴν ἀρχὴν, δορυφόρους ἔχων,
καὶ οὐχ ἐπιτρέπων ἐν ἄστει ζῆν, ἔτι δὲ δούλων
χτήσεις x«i τρυφὴν ὅλως περιαιρῶν. Μέτριος δὲ ἦν
ἐν ἄλλοις, τῷ τε μηδένα τέλος πράσσεσθαι ἀρχκεῖσθαί
τε τοῖς ἀπὸ τῆς ἀγορᾶς xo τῶν λιμένων. Καὶ τῷ μήτε
ἄδικος μ.ήτε ὑδριστὴς εἶναι, μισοπόνηρος δὲ, τὰς προα-
γωγοὺς πάσας χατεπόντισε. Βουλὴν δὲ ἐπ᾽ ἐσχάτων
χἀτέστησεν, ol οὖχ ἐφίεσαν δαπανᾶν πλέον ἢ κατὰ τὰς

᾿ς προσόδους.

VI. HAEIQN.

Πανταλέων ἐδασίλευσεν ἐν τούτοις, ὑδριστὴς xal
χαλεπός. Οὗτος πρέσθεις πρὸς αὐτὸν ἐλθόντας ἐχτε-
μὼν ἠνάγχασε χαταφαγεῖν τοὺς ὄρχεις.

VII. TENEAION.

"[évs8og f νῆσος τὸ μὲν ἐξ ἀρχῆς Λεύχοφρυς ἐχα-
λεῖτο, χρόνῳ δὲ ὕστερον, πρὸ τῶν Τρωϊχῶν, Τέννης,
διενεχθεὶς πρὸς τὸν πατέρα, συνῴχισεν αὐτήν. Λέγεται

δὲ, ὡς χαταψευσαμένης αὐτοῦ τῆς μητρυιᾶς xot χατα-

- Mdpvaxa ἐμόληθεὶς ὑπὸ τοῦ πατρὸς Κύχνου xal εἰς
θάλασσαν ῥιφεὶς διασωθῆναι πρὸς τὴν νῆσον. Διὰ δὲ
τὸ χαταψεύσασθαι τὸν αὐλητὴν οὐ νόμιμον εἰς τὸ ἱερὸν
αὐλητὴν εἰσιέναι.

2. Ὅτι ᾿Ἀμαυρὸς, χωλὸς τοὺς πόδας, ἐδασίλευσε

: ταύτης.

3 (3. Νόμον δέ τινά φασι τῶν βασιλέων Τενεδίοις 0£-

᾿ς σθαι, εἴτις Ad Got μοιχὸν, ἀποχτείνειν τοῦτον πελέχει.

DE REBUS PUBLICIS.

/ TA c / , ?
μαρτυρήσαντος αὐλήτου τινος βιάζεσθαι ταὐυτὴν. εἰς

juste οἵ moderate id administravit. Ei filie tres fuerunt et.
filii septem , per quos ita soboles ejus aucta, ut Bacchiad:e
dicerentur pro Heraclidis, qui iis successere. (2) Periander
primus rempublicam immutavit , satellitium sibi sumens,
neque in urbe vivere plebi permittens, servosque alere et
deliciari prohibens ; in reliquis moderate se gessit a nemine
tributum exigendo , sed contentus venalium vectigalibus et
portoriis, Neque injustus neque violentus erat, odio autem
habuit improbos. Quare lenas omnes mari demergi jussit.
Ad extremum curiam constituit , qui non permitterent plus
quenquam consumere quam reditus ferrent.

VI. ELEORUM.

Pantaleon Eleorum rex per contumeliam et proterviam
multa patravit. Is legatos ad se missos castravit et testicu-
los vorare coegit.

VII. TENEDIORUM.

Tenedus insula initio Leucophrys vocabatur; postero
tempore, ante Troica, Tennes, cui dissidium cum patre
intercedebat, colonia eam frequentavit. Narrantque no-
verc: calumniüs falsoque tibicinis testimonio, quo vim illi
intulisse dicebatur, cireumventum atque arc: a patre im-
positum et in mare conjectum ad insulam salvum esse de-
latum. Propter falsum vero tibicinis testimonium lege apud
Tenedios sancitum est, ne tibicen templum (Apollinis ) in-
grediatur.

2. Amaurus, pedibus claudus, in Tenedo insula re-
gnavit.

3. Legem a rege quodam apud Tenedios latam dicunt ,
ex qua si quis adulterum deprehenderet , interficeret eum

Sehneidew. conjecit : Βάχχις ὁ Πρύμνου. ---Βαχχιάδας ] Βαχ-
χίδας AC.— 2. δορυφόρους ἔχων. ] Cf. Diog. L. I, 98 : οὗτος
ο΄ πρῶτοςδορυφόρους ἔσχε καὶ τὴν ἀρχὴν εἰς τυραννίδα μετέστησε
ο΄ xod ox elo, ἐν ἄστει ζῆν τοὺς βουλομένους, χαθά φησιν" Εφορος

— (fr. 106) xoi ᾿Αριστοτέλης. Quem locum adde post

| s Aristot. fr. 102. Ex Ephoro sua hausit etiam Nicolaus Dam.

—— (fr. 38) in Exe. Vales. p. 450. Ceterum v. C. Wagner.
—— pe Periandro Corinth. et Müller. Dor. 1, p. 164—108. —
χτήσεις] ABC et supra script. p; χτῆσιν reliqui. — μηδένα]
. Inter μηδένα et τέλος in C. lacuna est trium fere verborum.
τ΄ --πτοῖς ἀπὸ] τοὺς ἀπὸ C. --- προχγωγοὺς Βο(63) fg 5 προα-
᾿ς γωγὰς AC; προσαγωγὰς ὃ, προσαγωγοὺς c (e2)f g. Cf.
E Theopompus ( fr. 252 ) ap. Athenceum'X, p. 443, A : Κλεο-
ο΄ μένης 6 τύραννος (80. τῶν Μηθυμναίων ), ὁ xol τὰς μαστρο-
᾿ ποὺς τὰς εἰθισμένας προχγω γεύειν τὰς ἐλευθέρας γυναῖχας
᾿ς πρεῖς ἢ τέτταρας τὰς ἐπιφανεστάτας πορενομένας ἐνδήσας εἰς
σάχχους χαταποντίσαι τισὶ προστάξας. --- ἐπ᾽ ἐσχάτων ] ἀπ’

ΤΠ ἐσχ. p. Vix sana; ἐπ᾽ ἐσχάτων pro ἐσχάτως usurpant se-

—— — ptuaginta interpretes in Proverb. Salom. 25, 8, Daniel 8,
ο΄ 4, Ezechiel 35, 5, citante Kcelero ; atque sic verterunt Vul-
οὐ tejus et Cragius, probante Schneidewino. Fortasse latet :
᾿ς ἐπισχόπων. Müller. Dor. T, 167 : « Er setzte ein peinliches
᾿ς Gericht, βουλὴν ἐπ᾽ ἐσχάτων, gegen Vergeuder des veter-
—— lichen Vermagens nieder. » Wagnerus l. 1. p. 15 : « Quid
ο΄ Β' βουλὴν ἐπ᾽ ἐσχάτων 50. χρημάτων vel δαπανῶν collegium

intelligimus, cui cavendum erat, ne quis facultatum sua-
rum modum superans effusos sumptus faceret. » « Neutram
rationem, Schneidewinus addit, vel sermo gr«cus ferre
videtur. »

VI. Πανταλ.] Koeler., Παντολ. codices. De rege hoc v.
Pausanias 11, 22; Straho WIH, p.-556; Polybius IV, 57;
Athensus XIV, p. 616, A; Plutarch. De Herod. mal. c.
18, p. 858, C. — τούτοις τούτῳ σα.

VII. TENEAION. om. ABabcdefg ; de reliquis nón con-
Stat. Addidit P. — Λεύχοφρυς] Asuxógpuc A. Cf. Diodor.
V, 83, Strabo XIII, p. 604, Pausanias X, 14, 3, Eustath.
ad Il. p. 33, 23, qui sic nominatam ins. dicit διὰ τὸ λευ-
χὰς ἔχειν ὀφρῦς ἤγουν ἐξοχὰς παρὰ τοὺς αἰγιαλούς. — Tpot-
x&v, Τέννης ] ἰατρικῶν τέχνης AD; ἰατριχῶν τετενὴς C. — ὡς
χαταψ.] AB C.; reliqui om. ὡς. — καὶ χαταμαρτ. ] C; καὶ μαρτ.
AB; καταμαρτ. reliqui. — πατρὸς ] om. ABC. — διὰ δὲ χτλ.]
Sic AB C; διὰ τὸ x. τὸν αὖλ. διὸ οὐ νόμιμον abcdefgp ; διὰ δὲ..
διὸ οὐ νόμ. P. Ceterum de Tennze historia preeter Diodorum,
Pausaniam , Eustathium 1. l., v. Plutarchus Qu. Gr. c. 28,
Conon Narrat. 38, Eusfath.ad Dion. Perieg. 536, Tzetzes
ad Lyc. 234, Stephan. Byz. v. Τένεδος ( v. Aristot. fr. 170).
Causam cur tibicini templum ingredi non licuerit , e tibia-
rum musica ab Apollinis cultu olim alienissima repetit
Müller. Dor. I, p. 344, 3. —2. De Amauro (Ἄμνρος 9) aliunde

| nonconstat. — 3. «àv βασιλέων Tcv. θέσθαι] Schneidewi-

213.

214 HERACLIDES

λοντος δὲ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, χαὶ τοῦ λαδόντος ἐ ἐρομένου
τὸν βασιλέα, τί χρὴ ποιεῖν » ἀποχρίνασθαι , τῷ νόμῳ
4070021, Καὶ διὰ τοῦτο τοῦ νομίσματος αὐτοῦ ἐπὶ θά-
τερα πέλεχυς χεχγάραχται, ἐπὶ θάτερα δὲ ἐξ ἑνὸς αὐχέ-
voc πρόσωπον ἀνδρὸς xal γυναιχός. Καὶ ix τούτου λέ-
γεται ἐπὶ τῶν ἀποτόμων τὸ ᾿Αποχεχόφθαι Τενεδίῳ
πελέχει.

VIII. ΠΑΡΙΩΝ.

Πάρον τὴν νῆσον ᾧκισε Πάρος, ἐξ Ἀρκαδίας λαὸν
ΠῚ
Ἀργίλοχον τὸν ποιητὴν " Κόραξ ὄνομα ἔχτεινε
ρχίλοχι qe | ,
» c ΩΣ
ex ὅν φασιν εἰπεῖν τὴν Πυθίαν, «" EEt0t νηοῦ, » Τοῦτον
δ᾽ εἰπεῖν, « ᾿Αλλὰ καθαρός εἶμι, ἄναξ ἐν χειρῶν γὰρ
γόμῳ ἔχτεινα. »

ΙΧ. ΚΕΙΩΝ.

᾿Εχαλεῖτο μὲν Ὑδροῦσα ἣ νῆσος λέγονται δὲ oi-

χῆσαι Νύμφαι πρότερον αὐτήν φοδήσαντος δ᾽ αὐτὰς
Ἐν 2 , n ^ 2 ,
λέοντος, εἰς Κάρυστον διαόῆναι. Διὸ xol ἀκρωτήριον
τῆς Κέω Λέων χαλεῖται. Κέως δ᾽ x Ναυπάχτου δια--
kc ᾧχισε, καὶ ἀπ᾽ αὐτοῦ ταύτην ὠνόμασαν.

3 - J bJ ^ X

Ἀρισταῖον δέ φασι μαθεῖν παρὰ μὲν Νυμφῶν τὴν
mpobdcov xal βοῶν ἐπιστήμην, παρὰ δὲ Βρισῶν τὴν
μελιττουργίαν: φθορᾶς δὲ οὔσης φυτῶν καὶ ζώων, διὰ
τὸ λείπειν ἐτησίας "**.

securi. Deprehenso vero ipsius filio, quum is qui ceperat
interrogaret regem quid faciendum esset , jussisse illum , ut
lege uteretur. Ac propterea in numis Tenediorum altera
pars securim exaratam habet, altera autem ex uno collo
prodeuntem faciem viri mulierisque. Hinc de rebus atroci-
bus dicere solent : Tenedia securi prxcidere.

VIII. PARIORUM.

Parum insulam colonis frequentavit Parus ex Arcadia
populum ducens.

2. Archilochum poetam (Callondas , cognomine) Corax
interfecit, cui Pythia fertur dixisse : « Exi templo ; » ille
vero respondisse : « At purus sum; nam ex manuum jure
eum interfeci. »

IX. CEORUM.

Ceus olim appellabatur Hydrusa , eamque prius Nymphae
incoluisse feruntur, quz a leone exterritze deinde in Cary-
stum trajecerint. Quare etiam promontorium Cei Leon ap-
pellatur. Ceus vero e Naupacto transgressus incolis frequen-
tavit insulam , quam de nomine ejus Ceum appellarunt.

2. Aristeeum dicunt a nymphis didicisse oves bovesque
educandi scientiam, a Brisis vero mellificium, quum ali-
quando propter deficientes Etesiarum flatus plantv et ani-
malia deperiissent. *

nus; τῶν βασιλέων τενεδία θεάσθαι ( θέσθαι 8) AB; τῶν βα-
σιλέων τένε δία θέσθαι C; τὸν βασιλέα Τέννην διαθέσθαι reli-
qui. Historiam ex Aristotele ( f. 170 ) iisdem paene verbis
narrat Stephanus 1. 1.

VIII, 1. Cf. Stephan. Byz. v. Πάρος : κεῖτο τὸ μὲν πρῶ-
τον ὑπὸ Κρητῶν καί τινων Ἀρχάδων ὀλίγων * τοὔνομα δὲ λέγε-
ται ἀπὸ Πάρου τοῦ Παρρασίου, ἀνδρὸς Ἀρχάδος; ἔχειν, ὡς
Καλλίμαχος. — 2. « Signum lacunz uf ponerem feci monitu
C. Sintenis mei, qui « Κόραξ ὄνομα suspectze mihi greecita-
tis est. Exciditne nomen ex Suida supplendum? » in schedis
scripsit. Haud dubie peccatum librariis imputandum :
excerptor, credo, τις suo defunctus erat; nomina enim
propria plerumque delet. Plutarchus S. N. V. p. 560, E :
ὁ ἀποχτείνας τὸν Ἀρχίλοχον ἐχαλεῖτο Καλλώνδας, ἦν δ᾽ αὐτῷ
Κόραξ ἐπώνυμον. JElianus Suidae : Καλλώνδας μὲν ὄνομα,
Κόραξ δ᾽ ἐπώνυμον. » Schneidewin. Historiam praeter no-
minatos narrant etiam Galenus Protrept. c. 10 ( ubi Pythize
verba : Μουσάων θεράποντα χατέχτανες * ἔξιθι νηοῦ ) , Aristi-
des tom. II, p. 297 Jebb., Dio Chrysostomus Or. 33 p. 396
τ, Cf. Liebel. fragm. Archiloch. p. 44 ; Bode Jon. Dichtkunst
p. 2988. — ἐν χειρῶν ] ἐγχ. ὃ; ἐχ χειρῶν ABC ; inox : γὰρ
ἰόμων ABC.

IX. K είων Holstenius et Salmasius; Κῴων codd.; ABde

Ji Ὁ misso titulo haec jungunt antecedentibus. — Ὑδροῦσα ]

Ὑδροῦσσα Corayus. Hesych. : Ὑδροῦσα οὕτως ἡ Κέως ἐχα-
Aéro. Plinius IV, 5, 20 : Ceos, quam mostri quidam
dixere Ceam , Graci et Hydrussam. Idem nomen olim
fuerat Andro et ΤΌΠΟ inss. V. Aristot. fr. 167 a, Eustath.
ad Dion. 523. — olxijaos ] οἰκίσαι BC. — Νύμφαι] Cf. Ovid.
Heroid, XX , 221. — αὐτήν ] αὐτῇ bcefg , αὐτοῦ d. — Κέω]
a , Kia ABC, Κῶ reliqui — Aéov ] Ejusdem nom. pro-
montoria Eubcie et Crete ap. Ptolem. 3, 15; 5, 15.

-«-Heraclidea narratione scite usus est P. O. Brenstedius

Winer, Graec. E, p. 30 ad. explicandam rationem leonis,

quam eximia magnitudinis belluam non procul ab hodierna
urbe Zea in cacumine montis repperit ex nativo saxo scul-
ptam. Idem reliqua, quae Heraclides de Ceorum rep. con-
signavit, curiose expendit p. 37 sq. Leonem illum quid
sibi vellet mythologi nostri rectius quam Aristoteles per-
spexerunt; v. quae post Breenstedium censores operis illius
disputarunt, Fr. Creuzerus Annal. Heidelberg. 1826, 7.
p. 663 sqq. , Boeckhius Annal. Litt. Berolin. 1827, 1 p. 11 sq.
et Müllerus Annal. Geetting. 1826 , n. 178 p. 1774 sq., quae
nunc repetita sunt in Scriptt. min. ], p. 54. Pulere
Creuzerus p. 681 : Die Nymphae fugaces sind lympha te-
nues, die vor dem Leewen entflohnen Nymphen in heisser .
Jahreszeit verschwundene Quellen. Jener Loewenkoloss ist
ein εἴδωλον ἀποτρόπαιον, welches eine Schutzwehr sein
sollte gegen den heissen wüthenden Lcewen am Himmel. » -
Schneidewinus. — Κέως] χαὶ ὡς ABC. Οἵ. Steph. Byz.
v. Κῶς. — ὠνόμασαν ] ὠνόμασε C. — 2. Ap. δὲ | ABCP et
margo p; reliqui δὲ om. — παρὰ μὲν νυμφῶν ] om. ὅδ ;
μὲν om. reliqui praeter ABC ; τὴν προύάτων AB; τῶν mp.
Ο; τὴν τῶν mp. reliqui. — παρὰ δὲ... ἐτησίας om. codd.
praeter ABCP. De Brysis v. Etym. M : Βρῖσαι, νύμφαι
οὕτω χαλούμιεναι 7) ὅτι βλίσδι ( χαὶ γὰρ μελισσονργίαν αὗται
τὸν Ἀρισταῖον ἐδίδαξαν ) τροπῇ τοῦ ) εἰς ρ, ἢ παρὰ τὸ βρύειν,
ὅ ἐστιν ἀνθεῖν τὴν ἐλαίαν, ἧς τὴν ἐργασίαν καὶ αὐτὴν ὑπέδει-
ξεν Ἀρισταίνετος (1. Ἀρισταῖος, vel potius ὑπέδειξαν ᾿Αρι-
σταίῳ) τὴν διὰ τῆς ἀμβροσίας. Ἐφάρδιη nutrices sunt Atovó- |
σου Βρισαίου. V. Steph. "Thes. s. v. Nostro loco post vup.- |
φῶν nomen proprium excidisse, ifa ut duo nympharum :
genera distinguerentur, censet. Breenstedtius 1. l. — μελιτ-
τοὐργ. ] Koelerus ; μελιτουργ. codd. -- λείπειν] Schneidewin.; ὦ
δείπειν, suprascripto πνεῖν, C; πνεῖν ABP p. — ἐτησίαι! δα
ἀνέμους addit 4. Abruptam narrationem supplere licet ex. -
Apollonio Rhod. 11, 516 sqq., ubi Cycladum incolae Apolli-
nis jussu Aristeeum e Thessalia advocasse narrantur λοιμοῦ 3

DE REBUS PUBLICIS.

3. Ἀριστείδης ἐπεμελεῖτο γυναιχῶν εὐχοσμίας. Καὶ
τὸ παλαιὸν ὕδωρ ἔπινον οἱ παῖδες, καὶ αἵ κόραι μέχρι

γάμου.

4. "Eni δὲ τοῖς τελευτῶσιν οὐδέν ἐστι πένθος ἐν ἀν-
δράσι περὶ ἐσθῆτα ἢ χουράν" μητρὶ δὲ, νέου τελευτή-
σαντος, ἐνιαυτός.

5. Οὔσης δὲ ὑγιεινῆς τῆς νήσου καὶ εὐγήρων τῶν
ἀνθρώπων, μάλιστα δὲ τῶν γυναικῶν, οὐ περιμένουσι
γεραιοὶ τελευτᾶν, ἀλλὰ πρὶν ἀσθενῆσαι ἢ πηρωθῆναί
τι, οἱ μὲν μήχωνι, οἵ δὲ χωνείῳ ἑαυτοὺς ἐξάγουσιν.

X. ΣΑΜΙΩΝ.

Σάμον τὸ μὲν ἐξ ἀρχῆς ἐρήμην οὖσαν λέγεται xa-
τέχειν πλῆθος θηρίων μεγάλην φωνὴν ἀφιέντων " ἐχα-
λοῦντο δὲ τὰ θηρία νηΐδες, ἡ δὲ νῆσος Παρθενία, ὕστε-
ρον δὲ Δρυοῦσα. 23

2. "E6acAcuce δ᾽ αὐτῶν ᾿Αγχαῖος, ἀφ᾽ οὗ τὰς ἀμπέ-
λους ὃ θεράπων φυτεύων φησί" Πολλὰ μεταξὺ πέ-
λει χύλιχος χαὶ χείλεος ἄκρου.

8, Ὅτι ἐν τοῖς Σαμίοις ἐφάνη λευχὴ χελιδὼν οὐχ
ἐλάττων πέρδιχος.

4. Φερεχύδης ὃ Σύριος ὑπὸ φθειρῶν χαταθρωθεὶς

ἐν Σάμῳ ἐτελεύτησεν, ὅτε χαὶ ἐλθόντι Πυθαγόρα τὸν
δάχτυλον διὰ τῆς ὀπῆς ἔδειξε περιεψιλωμιένον.
5. Αἴσωπος δὲ 6 λογοποιὸς εὐδοχίμει τότε. Ἢν δὲ

215
3. Aristides curam gerebat mulierum decentia. Et.
antiquitus. aquam bibebant pueri et puellae usque ad
nuptias,
4. Defunctos viri non lugent neque veste neque tonsura ;
mater vero defunctum puerum luget per annum.

5. Porro quum salubris insula sit et ad magnam homines
setatem , mulieres maxime , perveniant , non exspectant se-
nes vitz? finem, sed antequam vires deficiant vel corporis
pars aliqua debilitetur, hausto vel papavere vel cicuta se
ipsi e vita educunt.

X. SAMIORUM.

Samum initio, quum deserta adhuc esset, tenuisse nar-
rant belluarum multitudinem, voces mittentium ingentes.
Vocabantur belluze Neides , insula vero Parthenia , et post-
modum Dryussa.

2. Samiorum rex fuit Anczus, a quo dictum proverbium :
Multa sunt inter poculum et summa labra.

3. Apud Samios apparuit hirundo alba, perdice liaud
minor. -

4. Pherecydes Syrius a pediculis devoratus in Samo diem
obiit, quo tempore etiam Pythagorae, qui visurus eum ve-
nerat, denudatum carne circumcirca digitum per porte
foramen ostendit.

5. JEsopus fabularum poeta tum florebat. Is Thfax

ἀλεξητῆρα. Pergit poeta : Λίπεν δ᾽ 6 γε πατρὸς ἐφετμῇ
Φθίην, ἐν δὲ Κέῳ κατενάσσατο, λαὸν ἀγείρας Παρράσιον...
Καὶ βωμὸν ποίησε μέγαν Διὸς ᾿ἸΙχμαίοιο, ἹἹερά τ᾽ εὖ ἔρρεξεν

᾿ ἐν οὔρεσιν ἀστέρι χείνῳ Σειρίῳ, αὐτῷ τε Κρονίδῃ Διὶ, τοῖο

δ᾽ ἕχητι Γαῖαν ἐπιψύχουσιν ἐτήσιαι ἐκ Διὸς αὖραι Ἤματα
τεσσαράχοντα " Κέῳ δ᾽ ἔτι νῦν ἱερῆες ᾿Αντολέων προπάροιθε
Κυνὸς ῥέζουσι θυηλάς. Cf. Clemens Alex. Strom. VI, p. 753

^ . Pott. Probus ad Virgil. Georg. I, 14. Cicero De divin. I,

53 : Ceos accepimus ortum canicula quotannis solere
servare conjecturamque capere, ut scribit Heraclides

Ponticus, salubrisne an pestilens annus futurus sit.

Müller. Dor. I, p. 281. —3. '"Agtozsi?nc] Atheniensem, qui
res insularum curavit, Koelerus et Corayus intelligendum

putarunt. At quae Aristides ille in insulis agebat , alius plane
generis erant. De Ceorum legislatore aliunde non noto cogi-

tari debet, nisi forte reponendum est 'Apwocotoz. — xoi τὸ

παλαιὸν ] τὸ παλαιὸν Gbp; τὸ παρὸν Cfg ; mox οἱ παῖδες αἱ
᾿χόραι (70. — Quod ad rem cf. legem quam Locris, Ceorum

cognatis, scripsit Zaleucus ap. Diodor. XII, 21. — 4. ἐπὶ δὲ

τ. τελ. ] ABC ; ἐν ταύτῃ τῇ νήσῳ ἐπὶ τοῖς τελ. reliqui. —
ἐν ἀνδράσι |] om. αὐ 7. Cf. mos Locrorum in fragm. XXX. —
᾿ 5. τελευτᾶν ] τελευτὴν Pp. De re cf. /£lianus V. H. III, 37 :

Νόμος ἐστὶ Κείων * ol πάνυ παρ᾽ αὐτοῖς γεγηρακότες, ὥσπερ

^ E M ,
ἐπὶ ξενίᾳ παρακαλοῦντες ἑαυτοὺς ἢ ἐπί τινα ἑορταστιχὴν θυ-
- σίαν, συνελθόντες xai στεφανωσάμενοι πίνουσι χώνειον, ὅταν

ἑαυτοῖς συνειδῶσιν ὅτι πρὸς τὰ ἔργα τὰ τῇ πατρίδι λυσιτελοῦντα
ἄχρηστοί εἶσιν, ὑποληρούσης ἤδη τι αὐτοῖς χαὶ τῆς γνώμης
διὰ τὸν χρόνον. Strabo X, p. 485; Valer. Max. II, 6,8;
Stephan. Byz. v. ᾿[ουλίς.

— X, 1. νηίδες 1 Fluxerit hoc ex Eugeeonis Samii historiis

5 quas vide p. 16. Prisca Sami nomina ex Aristotele (fr. 175)
. memorat Plinius. — 2. ᾿Αγχαῖος χτλ. 1 Hac quoque ex
Aristotele narrantur (r. 176, — περὶ (ὑπέρ A) οὗ τὰς ἀμπέ-

λους... ἄχρου ] A.BC ; ἐφ᾽ οὗ ἡ Πολλὰ... ἄχρου παροιμία ἐρ-
ρέθη reliqui. — 3. Cf. ZElianus Nat. An. XVII, 20 : Ἀριστο-
τέλης λέγει γίνεσθαι ἐν Σάμῳ λευχὴν χελιδόνα- ταύτης γε μὴν
ἐάν τις χεντήσῃ τοὺς ὀφθαλμοὺς, γίνεσθαι μὲν αὐτὴν παρα-
χρῆμα τυφλήν. Μετὰ ταῦτα δὲ ἐξομματοῦται xal τὰς χόρας
λελάμπρυνται χαὶ ἐξ ὑπαρχῆς ὁρᾷ, ὡς ἐχεῖνός φησι. Ad hoec
Schneidergs : « Aristoteles. Hist. An. VI , 5 dehirundinum
pullis generatim hoc tradit. Sed suspicor cum narratione
Aristoteliea errore /Eliani coaluisse antiquam de Samo fa-
bulam, quam reperio in fragmentis Heraclidis De politiis. »
Cf. etiam Antigonus Mir. 120 ed. Westermann : Ὁ τοὺς Σα-
μιαχοὺς ὥρους συγγεγραφὼς ἐπὶ τῶν πρώτων χληθέντων μαθη-
τῶν τῶν περὶ Ἡρόστρατον φησὶ χελιδόνα λευχὴν φανῆναι. Ad
hec Scehneidewinus : « Cujus de eorruptissimi loci emenda-
tione mihi non liquet : hoc intelligo, Beckmannianum com -
mentum τῶν περὶ ᾿Ερασίστρατον periclitantis vel eo refelli ,
quod ordo temporum ab-Heraclide observatus eo admisso
violaretur. Quum non dubitandum sit, quin λευχὴ χελιδὼν
illa pariter atque λευχὸς κόραξ Cyrencorum ( fr. 4, 4) Sa-
miis nescio quam calamitatem significasse visa sit, quumque
in antiquiora Pythagore tempora serie rerum repellamur,
μαθηταί admonent me μυθητῶν illorum, quos regnante
Polyerate sanctam insulam eonturbare conqueritur Anacreon
fr. L1 Bergk. , quem vide p. 170. Rursus cum Ἡρόστρατον
vocis elementa considero , de celeberrimo Junonio Samio-
rum nescio quid narratum fuisse subrepit opinio. Ergo feli-
cioribus ingeniis prebabiliora extundenda relinquo. » —
4 δάχτυλον ἔδειξε περιεψ. ] Hinc proverbium Xpot δῆλα,
quod excerptor memorare omiserit. Vide Diog. L. 1 ; 118;
Apostol. XX, 87 ; Gregor. Cyp. III, 100; Suidas v. Ἐπηλυγά-
ζονται et Χροΐ. Cf. /Elian. V. H. IV, ?8; Sturz. Vit. Phere-
cyd. p. 5 sqq. — 5. Ἦν δὲ Θρᾷξ | Cf. Schol. Arist. Av. 471 :
"Hv δὲ 6 Αἴσωπος Θρᾷξ᾽ ἠλευθερώθη δὲ ὑπὸ Ἴδιμονος τοῦ χωφοῦ.

216

Θρᾷξ τὸ γένος, ἠλευθερώθη δὲ ὑπὸ Ἴδιμονος τοῦ χω-
φοῦ,, ἐγένετο δὲ πρῶτον Ξάνθου δοῦλος.

6, Τὴν δὲ πολιτείαν τῶν Σαμίων Συλοσῶν ἠρήμω-
σεν, ἀφ᾽ οὗ χαὶ ἣ παροιμία, “Εχητι Συλοσῶντος
εὐρυχωρίη.

7. , Θεογένης δὲ τῶν Σαμίων τις, εὐφυὴς μὲν, ἄλλως
δὲ ἄδωτος χαὶ πονηρὸς, φεύγων πατρίδα, διατρίδων
δὲ ᾿Αθήνησι map ᾿ Eopiión xal τὸ γύναιον αὐτοῦ δια-
φθείρων, ννεργὸν αὐτὸν λαῤὼν, πείθει τοὺς ᾿Αθηναίους

δισχιλίους εἰς Σάμον ἐπ εβλαι: ot δὲ ἐλθόντες πάντας.

ἐξέδαλον.
XI. ΚΥΜΑΙΩΝ.

ηλεφάνης ἐδασίλευσε ταύτης, ὃς ἐξεφύτευσε τὴν
Κυμαίων χώραν. (2) Λυδοὶ δὲ χαλεπῶς δεσποζόμενοι
πρός τινος, πυθόμενοι ἐν | Κύμη εἶναί τινα, ἔπεμψαν
εἷς βασιλείαν καλοῦντες " οὗτος δὲ ἐτύγχανεν ἐν ἅμαξο-
πηγοῦ δουλεύων. Δόντες οὖν οἵ Λυδοὶ λύτρα τούτῳ
παρέλαδον αὐτόν. Τῶν δὲ ἐν Κύμη τις ἐχδεδωκὼς
ἅμαξαν αὐτῷ κατεῖχεν αὐτόν: παρακαλούντων δὲ πολ-
λῶν μὴ χωλύειν. οὐχ εἴα, προσεπιχερτομῶν χαὶ λέγων
περὶ πολλοῦ ποιεταδαὶ 6 ὑπὸ τοῦ Λυδῶν βασίλέως eipya-
d ἔχειν ἅμαξαν.

Ἕρμοδίκην δὲ γυναῖχα τοῦ Φρυγῶν βασιλέως
Νίδα, φασὶ χάλλει διαφέρειν, ἀλλὰ xol σοφὴν εἶναι
xoi τεχνικὴν καὶ πρώτην νόμισμα χόψαι Κυμαίοις.

Ἔθος δὲ ἦν αὐτοῖς εἰς τὰ χλοπιμαῖα συμδάλλε-
σθαι τοὺς γείτονας. Διὸ καὶ ὀλίγα ἀπώλλυντο * πάντες

γὰρ ὁμοίως ἐτήρουν. Καὶ Ἡσίοδος ἐντεῦθεν δοχεῖ λέγειν,

Οὐχ’ ἂν βοῦς ἀπόλοιτ᾽, εἰ μὴ γείτων χαχὸς εἴη.

. HERACLIDES

. que irrisione dictitans plurimi se facere currum possidere

genere fuit; ab Idmone domino, homine bardo , libertate
donatus est. Antea Xanthi servus fuerat.

6. Samiorum civitatem $Syloson desertam reddidit.
Unde etiam proverbium : Sy/osontis causa spatiosus cam- —
pus est. d

7. Theogenes Samius quidam , vir ingeniosus Todd 43
simul vero etiam luxuriosus pravisque moribus. Is patria
pulsus quum Athenis viveret apud Euripidem, uxorem -
ejus corrupit, ipsumque socium sibi adjungens persuasit
Atheniensibus , ut bis mille in Samum transmitterent. Qui 1
missi Samios universos insula ejecerunt. i

XI. CUMANORUM.

Cumanorum urbis rex fuit Telephanes , qui terram eorum
arboribus consevit. (2) Lydi sevo nescio cujusnam im-
perio pressi, quum de viro quodam Cumis commorante
audivissent , miserunt qui eum ad regnum apud ipsos ca-
pessendum advocarent. Servus ille erat apud curruum
fabrum. Soluto igitur Lydi redemptionis pretio acceperunt
eum. At Cumanorum quidam, qui currum faciendum ei -
locaverat, retinebat hominem , e£ quamvis multis ne im-
pedimento esset hortantibus, nihil tamen remisit, non abs-

quem rex Lydorum fabricasset.

3. Hermodicen, Mido Phrygum regis uxorem , forme ὦ
venustate insignem simulque etiam sapienti et. artium
studiosissimam fuisse, primamque numos apud Cumanos
cudisse perhibent. 4

4. Mos iis erat, ad reparanda qua furto alieui subtracta Ὁ
essent , vicinos pecuniam conferre. 1ta factum ut perpauca -
perderentur; omnes enim pariter observabant. Atque b Pp.
uti videtur, Hesiodus dicit ( Op. e£ D. 348) : d

Nunquam bos perderetur, nisi malus vicinus. -

ἐγένετο δὲ πρῶτον Ξάνθου δοῦλος. Quibus mox subjiciuntur
qui posui in Aristot. fr. 178; ut dubium non sit nostrum
quoque locum a scholiasta et ab Heraclide petitam esse ex
eodem Aristotele. De Thrace /Esopo cf. Eugwonis fr. 5. —
"Iópovoc ] ἴδμιωνος Cb, ἰδίμονος A, louovo; d.; Herodoto
(1l, 134) est Ἰάδμων. — κωφός |v. Zündel. in Rhein. Mus.
1846, p. 446. — 6. ἀφ᾽ οὗ xoi 7; ] ABCP., ὅθεν ἡ reliqui. De
Sylosonte v. Herodot. ΠΙ, 139; Strabo XIV, p. 638; Eu-
stath. ad Dion. . 538 ; Zenobius m, 90; Panofka Res 'Sam.
p. 45. Eadem historia soppeditavit. proverbium Ἡ Συλοσῶν-
τος χλαμύς, de quo v. Diogenian. ΥἹ, 14', Apostolius ΙΧ,
100 et XX, 75, coll. Suida v. XXofcs Referre huc licet
etiam Droverbium Σαμίων ἄνθη ap. Plutarch. Prov. I, 61,
ubi v. Leutsch. p. 330. — 7. Θεογένης δὲ 1486; Ὅτι Ota
γένης reliqui. — φεύγων] xoi φεύγων AC. — πατρίδα] € , τὴν
πατρίδα reliqui. — δισχιλίους ] Athenienses bis mille co-
lonos in Samum miserunt Ol. 107 , 1. 352, archonte Aristo-
demo , uti testatur Philochorus ( fr. 131) ap. Dionys. H. De
Din. tom. V, p. 664 R. Cf. Strabo XIV, p. 638, JEschin.
- Tim. p. 8, 18; Diogenes L. X, 1; Diodor. XVIII, 18, qui
cleruchiam falso assignat anno 366 , et schol. Kschin. p. 731
.,Ubi res ponitur in an. 361. V. Wesseling. ad Diodor. 1. 1.,
ΡΝ F. H. IV, p. 27; Clinton ad an. 352; Beeckh.
Staatsh. I, p. 460; Panofka 1. l. p. 97. Ex his sponte intel-
ligitur Euripidem nostrum non esse poetam tragicum. Keele-
ruset Schneidewinus cogitari posse statuunt de Euripide cu-
jus meminerunt Pollux IX, 10 et Eustathiusad H. p. 1289, 61:
Ἐπεὶ τοῖς τετταράχοντα μετὰ τοὺς τριάκοντά, προστᾶσιν ᾿Αθή-

vot συνῆρξεν Εὐριπίδης, εἰ τετταράχοντα συνηρίθμησεν ἄστρα- -
γάλων βολὴ, τὸν ἀριθμὸν τοῦτον Εὐριπίδην ὠνόμαζον. Viros 40 —
intellige demarchos , qui prius fuerant 30, deinde vero, odio
iriginta tyrannorum, 40 creabantur. V. J ungermann. ad
Polluc. et quem Schneidewinus laudat, Vcemel. in Program-
mate gymn. Frankof. De Euripide. talorum jactu. De
Theogene Samio isto non constat. Plures ejus nominis viros
morum pravitate infames distinguit scholiasta ad Aristopha-
nem (v. Indicem Dübneri); de alio quodam Theogene 5p
qui in Samo ins. vixit et Cillicontem ultus est, v. schol.
Ar. Pac. 363. — Ceterum etiam ea quae Heraclides de Atticis
colonis Samum missis narrat, proverbio ab excerptore
omisso ansam dederunt, ut monct Schneidewinus. Etenim
de proverbio A« «t xóc mápotxoc ( cujus etiam Aristoteles
Rhet. IT, 21 meminit) Zenobius II , 28 ita habet : Κρατερὸς
ἀπὸ τῶν εἰς Σάμον πεμφθέντων. Ἀθήνηθεν ἐποίχων τὴν πα-
ροιμίαν εἰρῆσθαι (φησίν). ᾿Ἀττιχοὶ γὰρ μεταπεμφθέντες εἰς
Σάμον χἀχεῖ κατοικήσαντες τοὺς ἐγχωρίους ἐξέωσαν. .

XI, 2. μὴ χωλύειν om. abdegp. — 3. Ἑρμοδίχην] οἵ.
Pollux IX, 83 : εἴτε Φείδων “πρῶτος ἔχοψε. νόμισμα, εἴτε.
Δημοδίκη ἣ Κυμαία συνοιχήσασα Μίδᾳ τῷ Φρυγί " παῖς
δ᾽ ἦν Ἀγαμέμνονος Κυμαίων βασιλέως. Hinc Δημοδίχην ap.
ἐλατὰ reponi voluit Hemsterhusius, quod alibi nomen
Ἑρμοδίχη non occurrat. Quo res non dirimitur. Certe Ἑρ-
μόδιχος nomen habes i in numo Samio. V. Steph. Thes. s
v. — Μίδα ] AC; Μίδον reliqui. — σοφὴν εἶναι ] σοφικὴν A;
— 4. ἀπώλλυντο ] (5 ἀπόλυνται AC, ἀπόλλυνται reliquis
De re cf. Müller. Dor. Il, p. 221, ubi comparat aliam Cy :

: 5. Κῦρος δὲ, καταλύσας τὴν πολιτείαν, μοναρχεῖ-
e σθαι αὐτοὺς ἐποίησεν.

t 6. Φείδων, ἀνὴρ δόχιμος, πλείοσι μετέδωχε τῆς
ο΄ πολιτείας, νόμον θεὶς, ἕκαστον ἐπάναγχες τρέφειν ἵπ--
πον. Προμηθεὺς δέ vw , ἀνὴρ δραστήριος xoi ἱκανὸς
εἰπεῖν, χιλίοις παρέδωχε τὴν πολιτείαν.

" XII. EPETPIEQN.
Διαγόρᾳ εἰς Σπάρτην πορευομένῳ καὶ ἐν Κορίνθῳ
τελευτήσαντι ᾿Ερετριεῖς εἰκόνα ἔστησαν.

XIII. ΠΕΠΑΡΗΘΙΩΝ.

Αὕτη f νῆσος εὔοινός ἐστι καὶ εὔδενδρος καὶ σῖτον
φέρει. i
XIV. AEIIPEATON.

Λεπρεεῖς obg ἂν λάδωσι μοιγοὺς περιάγουσι τρεῖ
e μ prey ps
/ , /, ^ , c ^N Y 7
ἡμέρας τὴν πόλιν δεδεμένους xot ἀτιμοῦσι διὰ βίου-
τὴν δὲ γυναῖχα ἕνδεκα ἐπ᾽ ἀγορᾶς ἄζωστον ἐν χιτῶνι

διαφανεῖ ἱστᾶσι xal ἀτιμοῦσιν.

XV. AYKION.

Λύχιοι διῆγον λῃστεύοντες. Νόμοις δὲ οὐ χρῶνται,
— ἀλλ᾽ ἔθεσι. καὶ ἐκ παλαιοῦ γυναιχοχρατοῦνται. Πω-
᾿ λοῦσι δὲ τοὺς ψευδομάρτυρας, xal τὰς οὐσίας αὐτῶν
δημεύουσιν.

ΧΥ͂Ι. ΤΥΡΡΗΝΩΝ.

dio ae s Ma^ y je y AIR
» -

E T υρρηνοὶ τέχνας ἔχουσι πλείστας. Πάντες δὲ ὑπὸ τῷ
αὐτῷ ἱματίῳ μετὰ τῶν γυναιχῶν χατάχεινται, χἂν πα-
ρῶσί τινες. Καὶ τοὺς χαταλύοντας ξένους φιλοῦσιν.
Ὅταν δέ τις ὀφείλων χρέος μὴ ἀποδῷ, περιαχολου-
θοῦσιν οἵ παῖδες, ἔχοντες χενὸν θυλάχιον εἰς δυσωπίαν.

XVII. MOAOTTON.

Μολοττοὶ τῆς ᾿Αρτέμιδος συλήσαντες τὸ ἱερὸν, xal

TIS Tue ET diim
go ES

m

138

DE REBUS

PUBLICIS. 4

5. Cyrus republica Cumanorum antiquata , regio eos .
imperio subjecit.

6. Phidon, vir spectabilis, compluribus civitatis admi-
nistrationem . commisit, legemque tulit ex qua singuli
equum alere cogebantur. Prometheus quidam, vir manu
strenuus nec dicendi imperitus, mille viris rempublicam
administrandam tradidit.

XII. ERETRIENSIUM.

Diagora Spartam profecto et Corinthi mortuo Eretrien-
ses statuam posuerunt.

XIIT. PEPARETHIORUM.

Hec insula vini admodum ferax , nec non arboribus bene
consita et frumenti fertilis.

XIV. LEPREATARUM.

Lepreate adulteros comprehensos triduo per urbem
circeumducunt vinctos et per tofam vitam infames habent.
Mulierem autem adulteram indutam pellucida veste sine
cingulo, in foro per undecim dies statuunt, atque igno-
minia notant.

XV. LYCIORUM.

Lycii vitam sustinebant ex latrociniis. Scriptis legibus
non utuntur, sed consuetudinibus, dominanturque ipsis
femincz inde a temporibus antiquissimis. Falsi testimonii
convictos divendunt, bonaque eorum publicant.

XVI. TYRRHENORUM.

Tyrrheni artes plurimas exercent. Omnes sub eadem
veste cum uxoribus concumbunt , quicunque tandem adsint.
Hospites ad se divertentes quovis officio prosequuntur. Si

quis debito obnoxius solvendo non sit, insequuntur eum

pueri vacuum gestantes marsupium in ejus contumeliam.

XVII. MOLOSSORUM.

Molossi expilato Dianc fano, quum ex statua ejus coro-

— meorum legem, quie eandem veteris juris simplicitatem
| | ostendit (ap. Arist. Pol. I1, 5, 12), et ibidem p. 225. —
| (0 5. αὐτοὺς] cdeg ; αὐτῆς AP, αὐτοῖς C , αὐτὸν D , αὐτὴν ap. —
| (6. Φείδων χτλ. | ACP ; reliqui codd. hz:ec omittunt. Schnei-
Bo dewinus mirans quomodo istas reipublicae formae mutationes
^ copi potuerit H. postquam dictum erat, Κῦρος δὲ xa-
ο΄ παλύσας τὴν πολιτείαν μοναρχεῖσθαι αὐτοὺς ἐποίησεν : verba
- — haec Κῦρος δὲ χτλ. transponenda censet post χιλίοις παρέδωχε
—— τὴν πολιτείαν. Idem vero Schneidewinus : « Non tamen dissi-
— mulabo, ait, quee de Phidone et Prometheo narrantur mihi
᾿ς emmnino a Cumseis visa esse separanda, atque intercidisse
.— lemma post Cyri χατάλυσιν. Nune quum | praesertim. Χίλιοι
bo Cumxseis bene conveniant, in transpositione verborum ac-
2 -quiesco ». Sin vere ad Cum:eos verba pertinent, nihil adeo

Ἔξ cogit ut transponantur; nam Cyrus multam subactis urbibus

.— in administranda rep. libertatem reliquit, modo tributum

|. penderent.

|. ^ XH. Diagoras hic oligarchiam Eretriensium sustulit , ac-
᾿ς eepta injuria in negotio matrimonii , teste Aristotele Pol. V,
9, 10. Distinguendus procul dubio est a Diagora Melio

atheo, quem item Corinthi obisse dicunt Hesychius Milesius
et Suidas v. Διαγόρας : κατοικήσας Κόρινθον αὐτόθι τὸν βίον
χατέστρεψεν.

XIII. De vino Peparethio cf. Athenzeus I, p. 28, A, Pol-
lux VI, 16, Sophocl. Philoct. 546. Bacchus in numis.
V. Eckhel. D. N. vol. 11, p. 151.

XIV. ἐν χιτῶνι ἐνὶ y. bedeg; ἑνὶ p. Similis mulierum adul-
terarum poena apud Cumaos vigebat, teste Plutarcho in Qu.
Gr. c. 2; nec non apud Pisidas, ut Nicolaus Dam. narrat
ap. Stob. Flor. XLIV, 41. Cf. Müller. Dor. 11, p. 226, 5.

XV. Λυχίων] περὶ Auxtov C. rubro colore. — γυναιχο-
xo.] V. Herodot. I, 173 et quos laudat ibi Baehr. ; Nicolaus
Damasc. fr. 103; Müller. Dor. I, p. 216; Etrusk. I, p. 404;
Welcker. Trilog. p. 587. B

XVI. Τυρρηνοὶ] A, οὗτοι reliqui. — τέχνας $2.] V. Mül.
ler. Etrusk. p. 242 sqq. — ὑπὸ] ἐπὶ abg. Rem ex Aristo-
tele (fr. 246) refert Athenzeus. Cf. de mollitie Etruscorum
Theopomp. fr. 222, Timzeus fr. 18 — ἀποδῷ] 4C ; ἀποδίδω
p, ἀποδιδῷ reliqui. — περιαχ.}] AB; παρᾶχ. reliqui.

XVII. Μολοττῶν] Nullus titulus in c, qui sequentia in

218

τοῦ Godvou χρυσοῦν ἀφελόμενοι στέφανον, θυσίαν ἐτίθε-

cay ἀντ᾽ αὐτοῦ. Τῶν δὲ Κεφαλλήνων ἄλλον ἐπιθέντων,

τοῦτον ἀπέθαλεν ἣ θεὸς, καὶ χαμαὶ κείμενος εὑρέθη.

[Κεφαλλῆνες δὲ ἀπὸ τοῦ Κεφάλου ἐχλήθησαν. ]
XVIII. ΦΑΣΙΑΝΩΝ.

Φᾶσιν τὸ ἐξ ἀρχῆς Ἡνίοχοι κατῴχουν, φῦλον ἄνθρω-
, ? - M E] , , 7
ποφάγον χαὶ ἐχδεῖρον τοὺς ἀνθρώπους, ἔπειτα Μιλή-
σιοι. Φιλόξενοι δ᾽ εἰσὶν, ὥστε τοὺς ναυαγοὺς ἐφοδιάζειν,
καὶ τρεῖς μνᾶς διδόντας ἀπολύειν.

XIX. ΑΜΟΡΓΙΩΝ.
᾿Ἀμμοργὸς οἶνον φέρει πολὺν xal ἔλαιον xol ὀπώρας.

XX. ΛΕΥΚΑΝΩ͂Ν,

Οἱ δὲ Λευχανοὶ φιλόξενοι xot δίκαιοι. ᾿Εδασίλευσε
δὲ τούτων Λαμίσχος. ὃς εἰχε λύχου τὸν τρίτον δάχτυλον
τοῦ ποδὸς ἀπὸ τοῦ μεγάλου.

XXL. ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ.

Ἡ Σαμοθράχη τὸ μὲν ἐξ ἀρχῆς ἐκαλεῖτο Λευχανία,

διὰ τὸ λευχὴ εἰναι" ὕστερον δὲ, Θραχῶν κατασχόντων

i ?

Θραχία. Τούτων δὲ ἐχλιπόντων, ὕστερον ἔτεσιν ἕπτα-

χοσίοις, Σάμιοι χατῴχισαν αὐτὴν, ἐχπεσόντες τῆς οἷ-
χείας, χαὶ Σαμοθράχην ἐχάλεσαν.

XXIT. ΜΑΓΝΗΤΩΝ.
Μάγνητες δι᾿ ὑπερδολὴν ἀτυχημάτων πολλὰ ἐχαχώ-
θησαν" χαί που xol Ἀρχίλοχός φησι"
Κλαίω θαλασσῶν []. τὰ Θασίων], οὐ τὰ Μαγνήτων χαχά.

Ἱπποτρόφοι δ᾽ εἰσὶν, ὃν τρόπον xa Κολοφώνιοι, πεδιάδα
χώραν ἔχοντες.

HERACLIDES

nam auream spoliassenf, sacrificium pro ea obtulerunt. 3

Cephallenes autem quum aliam coronam imposuissent , re- t

jecit eam dea humique jacens inventa est. EA

[Cephallenes a Cephalo nomen adepti sunt]. Em

E!

XVIII. PHASIANORUM. E

Phasin initio accoluerunt Heniochi, gens immanis, cui 3

homines excoriatos vorare in more positum erat : postea -
Milesii. Hospitales autem sunt adeo , ut naufragis viaticum —

praebeant , tresque minas iis dantes dimittant. E

XIX. AMORGIORUM.
Amorgus abunde vinum producit, et oleum et fructus. 1 .

XX. LUCANORUM.

Lucani hospitales sunt et justitiam colunt. Regnavit apud E
eos Lamiscus, qui tertium pedis digitum lupino similem Ὁ
habebat. : i

XXI. SAMOTHRACLE.
*

Samofhracia initio dicta Leucania, eo quod alba est :
postea, quum Thraces eam occupassent, Thracia; et hisce —
deficientibus post annos septingentos, Samii sua patria —
extorres eam frequentarunt,a quibus Samothracia dicta ^

est.

OW
LA

XXII. MAGNETUM. : ES

Tii ob incredibilem superbiae magnitudinem multis modis | à
afflicti sunt. Archilochus quoque alicubi ait : E

Deploro marium [Thasiorum] , non Magnetum mala.

Quum campestrem incolant terram, equorum nutriendo- '
rum cur: incumbunt, sicut etiam Colophonii. 5

eadem linea jungit antecedentibus. — Μολοττοὶ δὲ A; mox
τὸν τοῦ ξοάνου mavult Corayus. — θυσίαν] x«voíav conj.
Koeler; recte refragantibus Schneidewino et Sinteni, qui
omnino nihil a Molossis fuisse impositum monstrari monet
voce ἄλλον. Ceterum de historia hac subobscura Koelerus :
« Nunc conjicere tantum possum narrare verba prodigium,
imperium jamjam futurum Molossorum in Cephallenes por-
tendens. » Dianam h. 1. intelligo Λαφρίαν, quam in Cephal-
lenia ἱερὸν habuisse liquet ex Antonino Lib. c. 14. Cultus
hujus dec ex Ambracia et /Etolia Patras transductus est,
teste Pausania IV, 31, 7 et VII, 18, 8, quo posteriore loco
describitur sacrificii, quod Λαφρίᾳ offertur, ratio mira et
semibarbara. Tale sacrificium Dian prwedatrici Molossos
nostros preedones in Cephallenia instituisse auctor noster
narrasse mihi videtur. — ἐτίθεσαν] ἔθεσαν Coray.—Postrema
verba, quae uncis distinxit Schneidewinus , arguunt Molot-
κόραν politiae olim adhzesisse pol. Cephallenum, uti par
erat.

XVIII. Φᾶσιν τὸ ἐξ ἀρ.1 Schneidewin.; φασὶ τὸ ὡς ἐξ &.
Ab; φάσιν (φασὶν ΟΡ.) ὡς τὸ ἐ. ἀ. reliqui. — ἐχδεῖρον] ἐχ-
Bépov abcdeg — μνᾶς] μῆνας AC. — ἀπολύειν] Coray. , ἀπο-
πλεῖν codd. ; ἐᾶν ἀποπλεῖν Keeler. ; λαθόντας ἀποπλεῖν Sinte-
nis. De re cf. Nicolaus Dam. fr. 101; Müller. Min. p. 282.

XIX. ὀπώρας] A5 ὀπώραν reliqui.

XX. οἱ δὲ A.] AC.; Acvxavoi reliqui. Cod. A hoec cum

antecedentibus jungit. De re cf. ZElian. V. H. IV, t : Λέγει
τις νόμος Λευκανῶν ἐὰν ἡλίου δύναντος ἀφίκηται ξένος καὶ
παρελθεῖν ἐθελήσῃ εἰς στέγην τινὸς, εἶτα μὴ δέξηται τὸν ἄνδρα, —
ζημιοῦσθαι αὐτὸν xoi ὑπέχειν δίχας τῆς χαχοξενίας, ἐμοὶ δοΣ —
χεῖ, xod τῷ ἀφιγμένῳ χαὶ τῷ ξενίῳ Διί. --- ἀπὸ τοῦ μεγάλου]
ACPp; in reliquis omittuntur, abundantque nisi cum -
Kolero statuas sex digitos Lamisco fuisse. Sr
XXI. Σαμοθράχης] Schneidewin. e schol. Apoll. sive.
Aristot. fr. 171; Σαμοθράχη vgo. — 'H Σαμοθρ.] artic.
om. C. — Λευχανία] Λευκωσία sec. Aristotelem ( fr. 171)
ap. schol. Apollon. Fragm. geogr. Matritens. ap. Iriarten
Codd. Matrit. I, 305 : Λεύχοφρυς 7j νῦν Τένεδος, Ὑδροῦσα
ἡ νῦν Κέως, Λευχανία Tj νῦν Σαμοθράχη. Hoc fortasse ex
ipso Heraclide. Schol. Ven. ll. ὦ, 78 et Eustath. p. 1340,
14 : Σαμοθράχη Aux c vta πρότερον ἐχαλεῖτο, εἶτα ὑπὸ Xa-
μίων οἰχισθεῖσα, ὧν τὰ σχάφη αὐτόθι αἰχμάλωται Θρῇσσαι xoc
τέχαυσαν, Σαμοθράχη ὠνόμασται. Qus genuina forma fueri
dictu difficile. — λευχὴ } deg , λευκὴν reliqui. — Samii ir
Samothraciam migrarunt annis 209 post Troica , teste Apol:
lodoro fr. 180. Cf. Müller. Min. p. 65. 452. !
XXII. 1. Μάγνητες] A C, οὗτοι reliqui. — καί που xod]
A5; ὅθεν xoi cett. — φησί * χλαίω 022. οὐ τὰ ] ACP et margo
p; qnoi τὰ Μαγνήτων χαχά reliqui. Versus Archilochius ap.
Heraclidem procul dubio corruptus; emendarunt eum virt:
docti e Strabone XIV, p. 648 , ubi : Ἀρχίλοχος δὲ ἤδη φαίγεν.

DE REBUS

(08, Φᾶμις ἄρχων ἦν, καὶ τούτου τοὺς υἱοὺς ὡς ἵερο-
᾿ς σύλους συνέλαδον θύοντας. “Ὅπερ φασὶ xal περὶ Αἴ-
᾿ς σωπὸν γεγονένα!" καὶ γὰρ ἐχεῖνος ἐπὶ ἱεροσυλίᾳ διε-
- φβθάρη, φιάλης χρυσῆς φωραθείσης ἐν τοῖς στρώμασιν
᾿ς αὐτοῦ.

XXXIII. AOAMANON.

"Ev τῇ ᾿Αθαμάνων χώρα γεωργοῦσι μὲν at vovotxec;
νέμουσι δὲ oí ἄνδρες."

XXIV. ΚΥΘΗΡΙΩΝ.

Κυθήριοι δὲ ὄψῳ τυρῷ χρῶνται xal σύχοις " φέρει
γὰρ ἣ νῆσος πολλὰ xaX μέλι xo οἶνον. Φιλάργυροι δέ
εἶσι χαὶ φιλόπονοι τὰ μάλιστα.

XXV. PHTINON.

Ῥήγιον ᾧχισαν Χαλκιδεῖς οἱ ἀπ’ Εὐρίπου διὰ λιμὸν
ἀναστάντες" παρέλαδον δὲ xol ἐκ Πελοποννήσου τοὺς
Μεσσηνίους τοὺς ἐν Μαχίστῳ τυχόντας διὰ τὴν ὕόριν
τῶν Σπαρτιατίδων παρθένων. (2) Καὶ συνῴχισαν πρῶ -

Ἁ 5 , , N Lad 5 7
τον παρὰ τὸν Ἰοχάστου τάφον, ἑνὸς τῶν Αἰόλου παίδων,
ὅν φασιν ἀποθανεῖν πληγέντα ὑπὸ δράχοντος. (3) Kot
Ἢ e
^ :

χρησμὸν ἔλαθον, “Ὅπου ἂν ἣ θήλεια τὸν ἄρρενα "
χαὶ ἰδόντες πρίνῳ περιπεφυχυῖαν ἄμπελον, τοῦτον
εἶναι τὸν τόπον συνῆχαν. (3) Τὸ δὲ χωρίον, ἐν ᾧ τὴν
3 / . € / " 5 / 4 ,
πόλιν ᾧχισαν, Ῥήγιον ἐχαλεῖτο ἀπό τινος ἐγχωρίου
ἥρωος. (4) Πολιτείαν δὲ κατεστήσαντο ἀριστοχρατι-

χήν" χίλιοι γὰρ πάντα διοιχοῦσιν, αἱρετοὶ ἀπὸ τιμη-
μάτων. Νόμοις δὲ ἐχρῶντο τοῖς Χαρώνδου τοῦ Ka-
— ταναίου. (5) ᾿Ετυράννησε δὲ αὐτῶν ᾿Ἀναξίλας Μεσσή-
; /, 5 , / € , Ἁ
vtog* xol νικήσας Ὀλύμπια ἡμιόνοις, εἱστίασε τοὺς
“Ἕλληνας: καί τις αὐτὸν ἐπέσχωψεν εἰπών Οὗτος τί
ἂν ἐποίει νιχήσας ἵπποις; ᾿Εποίησε δὲ xol ἐπινίχιον

Σιμωνίδης" ᾿

sadip) uc

Χαίρετ᾽ ἀελλοπόδων θύγατρες ἵππων.

PUBLICIS. 219

2. Phamis eorum princeps erat , cujus filios comprehen-
derunt, ut qui sacrilegium inter sacrificandum commisis-
sent. Quod /Esopo quoque accidisse memorant. Nam is
quoque tamquam sacrilegii reus necatus est, quum reperta
esset in stragulis ejus aurea phiala.

XXIII. ATHAMANUM.

In ea regione quam Atbamanes habitant , mulieres terram
colunt , viri greges pascunt.

XXIV. CYTHERIORUM.

Cytherii obsonio utuntur caseo et ficubus; insula enim
multa, tum alia tum mel et vinum producit. Sunt praz-
terea avari et industrii quam maxime.

XXV. RHEGINORUM.

Rhegium condiderunt Chalcidenses, qui ab Euripo fame
compulsi illuc migrarunt. Adjunxerunt autem sibi ex Pelo-
ponneso Messenios eos qui tum Macisti (quod. Elidis oppi-
dum est) morabantur ob violatas virgines Spartanas exulan-
tes. (2) Habitarunt autem initio apud Iocasti sepulcrum,
qui unus filiorum 7Eoli erat, et quem ferunt a dracone lz-
sum interiisse. (3) Oraculum autem iis redditum fuerat , ut
ubi femina virum (complecteretur, ibi urbem conderent).
Itaque videntes vitem implieitam ilici, hunc locum sibi
designatum esse intellexerunt. (4) Locus ubi urbem condi-
derunt, Rhegium dicebatur ab heroe quodam indigena. Rem-
publicam constituerunt aristocraticam ; eliguntur enim ex
censu mille viri qui omnia administrant. Legibus utebantur
Charond: Catansei. (5) Tyrannidem apud eos gessit Anaxilas
Messenius , qui quum in certamine Olympio mulabus victor
exstitisset, Graecos convivio excepit. Unde jocum in eum
jactans quidam dixit : « Et quid hic fecisset, si equis vi-
cisset? » Epinicium ei fecit Simonides, quod sic incipit :

Salvete velocium equarum filic.

᾿ 0t γνωρίζων τὴν γενομένην αὐτοῖς ( τοῖς Μάγνησι) συμφορὰν

Κλαίειν τὰ Θασίων (sic Thyrwitt.; θᾶσσον edd. vett. ;

-. θάσσων vel θείων codd.), οὐ τὰ Μαγνήτων καχά. Schnei-

— dewinus, cui illud οὐ frigere videtur, scribendum proponit :

—— KAato τὰ Θασίων, οὗ τὰ M. κακά. Reliquorum conatus omitto.

| Ceterum ἀτυχήματα h. 1. sunt ἀσεδήματα,, monente Schnei-

: 3 dewino; v. Schweighzeuser. Lex. Polyb. s. v. et Suidas s. v. :

|| δὰ Μαγνήτων xoox& ἐπὶ τῶν μεγίστων xx ἀλγεινοτάτων xav,

τ΄ παρόσον οὗτοι ἀσεδήσαντες εἰς θεὸν πολλῶν καχῶν ἐπειρά-

᾿ θησον.---2. Κολοφώνιοι] AC. οἱ K. cett. —3. Φᾶμις] Schnei-

— dew., Φάμις codd. Phanis Vultejus.—00ovcec αὖ.---ὅπερ] 4;

. Greliqui.—»eyovévox] 4, γενέσθαι reliqui. Quae de ZEsopo pau-

. €is tanguntur, fusius exponunt schol. Aristoph. Vesp. 1446,

. Plutarch. De s. n. v. 12, p. 556, Libanius Decl. 39, p. 687,

.—. 4. JEsopus Delphorum dolo et fraude tamquarn sacrilegus

.. €ondemnatus , facinusque Delphis iram divinam excitavit,

. matumque hine proverbium Αἰσωπεῖον αἶμα ( Zenob. I, 47).

.. Prorsus similia his fuisse quze de Phamidis filiis auctor ex-

. — eerptoris nostri narravit, idque tamquam specimen quod-

.. dam Magnetum ἀτυχημάτων sive ἀσεθημάτων prolatum esse
. &uspicatur Schneidewinus.

-

XXIIL. Titulum om. abcg. De re cf. Müller. Min. p. 254.

XXIV. Titulus deest in abcg.

XXV, 1. Μαχίστῳ] κακίστῳ AC. — Σπαρτιατίδων] abdeg,
Σπαρτιάδων ACP. Dere v. Strabo VI, p. 257 ; Müller. Dor.
I, p. 148. 260; Schneidewinus De Diana Phacelitide et
Oreste apud Rheginos et Siculos. Geettingoe. 1832. — 2. παρὰ
τὸν] 4; περὶ τὸν reliqui. — Αἰόλου] Koeler., διώλου supra
cripto «t, €; διόλου Pg , διώλου reliqui. De Iolao Rhegii
conditore v. Callimachus (fr. 202) ap. schol. Dionys. 461
et Tzetz. Lyc. 45; Diodor. V, 8; Eustath. ad Dionys. 462.
— χρησμὸν ἔλαθον] xp. ἐποίησεν A. « χρησμὸν in ultima pa-
gina C, cui unum vocabulum ἐποίησαν subscriptum est.
Volueruntne χρησμὸν ἐκπεσεῖν » Schneidew. Suspicor
fuisse χρησμὸν ἔλαθον ἐποικίζειν ; nam ejusmodi verbum de-
sideratur. — τὸν ἄρρενα] A Cbcdg ; τὸν ἄρρεν à ; τὸ ἄρρενι p 5
τὸ ἄρρεν reliqui. Post ἄρρενα subintellige ὀπυίει vel simile
verbum obscenum. Oraculum plenius exhibet Diodorus
(Exc. Vat.) VIII, 25, ubi vide. — πρίνῳ] ἐρινεῷ Diodorus
habet 1. 1. — συνῆχαν } om. AC.— ἀπό τινος ἐγχ. ἥρωος]
Vulgo aliter statuunt , uti constat." Vocem ἐγχωρίου om. A.
— 3. πάντα] πάντες AC. — 5 εἱστίασε κτλ.] Non de Anaxi-

220

[Ἐγένοντο] Ἦσαν δὲ xoi ἄλλοι δυναστευτιχοὶ παρὰ
τοῖς Ῥηγίνοις.

XXVI. ΤΑΡΑΝΤΙΝΩΝ.

Ὅτε δὲ Λαχεδαιμόνιοι Μεσσηνίοις ἐπολέμουν, αἵ γυ-
vaixsc, ἀπόντων τούτων, παϊδάς τινας ἐγέννησαν, οὺς
ἐν ὑποψίαις εἶχον ol πατέρες ὡς οὐχ ὄντας αὐτῶν, xat
παρθενίας ἐχάλουν᾽ ot δ᾽ ἠγανάχτουν ***

ΠῚ XXVII. KOPKYPAION.

Kopxupatiot Διομήδην ἐπεχαλέσαντο" xal τὸν παρ᾽
αὐτοῖς δράχοντα ἀπέχτεινεν' οἷς χαὶ συνεμάχησε στόλῳ
πολλῷ εἰς Ἰαπυγίαν ἐλθὼν πολεμοῦσιν πρὸς Βρεντε-
σίους" xal τιμῶν ἔτυχεν.

XXVIII. ΘΡΑΚΩ͂Ν.

Γαμεῖ ἕκαστος τρεῖς xo τέσσαρας, εἰσὶ δὲ oi xol
τριάχοντα" xol ὡς θεραπαίναις χρῶνται. Καὶ ἐχ πε-
ριουσίας oi γάμοι, xol éx περιόδου σύνεισιν αὐταῖς"
καὶ λούει xai διαχονεῖ, Kot πλεῖσται μετὰ τὴν χρῆσιν
χαμαὶ χοιμῶνται. Κἂν δυσχεραίνῃ τις, οἵ γονεῖς ἀπο-
δόντες ὃ ἔλαδον, ἀπεχομίσαντο τὴν θυγατέρα - τιμὴν
γὰρ λαμόάνοντες συνάπτουσιν αὖτάς. Καὶ ἀποθανόντος
τοῦ ἀνδρὸς, ὥσπερ τἄλλα, οὕτω xo τὰς γυναῖκας χλη-
ρονομοῦσιν,

XXIX. MINQQN.

Μινώαν τὴν ἐν Σιχελίκ Μαχάραν ἐχάλουν πρότε-
ρον. [Ἔπειτα Μίνως, ἀκούων Δαίδαλον ἐνταῦθα, μετὰ

HERACLIDES

Fuerunt autem etiam alii apud Rheginos, qui principatum
in republica sibi vindicarunt.

XXVI. TARENTINORUM.

Lacedcemoniis bello adversus Messenios occupatis, uxo- —
res eorum liberos genuerunt, quos patres uf adulterinos - |
suspectos habebant et Parthenias vocabant. Quod illi in- 9
digne tulerunt *** a

*o-

XXVII. CORCYRJEORUM.

lum gerentibus, quo nomine honores ei decreti sunt.
XXVIII. THRACUM.

Quilibet Thracum tres quattuorve uxores ducunt, ac.
nonnulli etiam triginta , quibus tanquam ancillis utuntur.
Nuptiz (coitus) ex abundantia fiunt, et ordine quodam quasi
per circulum cum iis congrediuntur. Et quze marito potitur,
lavat eum eique ministrat. Plurimz earum , postquam iis.
mariti usi, humi dormire coguntur. Quodsi qua indigne id
ferat, poterunt parentes refundere pretium numeratum ac -
domum reducere filiam. Pretio enim accepto jungunt eas -
matrimonio, mortuoque viro , sicut res ceterae , uxores quo-
que defuncti haereditate acquiruntur. E

XXIX. MINOORUM.

Minoam Sicilie urbem prius Macaram nuncuparunt. E
Minos autem quum intellexisset Dzedalum ibi esse, cum —

lao, sed de filio ejus Leophrone rem narrat Athenceus 1,
p. 3, A : Τὴν πανήγυριν πᾶσον εἱστίασε Λεώφρων Ὀλυμπίασιν,
ἐπινίχιον γράψαντος τοῦ Κείου Σιμωνίδου, V. Schneidewinus
Simonidis Reliqq. p. 24 sqq. — θύγατρες] θυγατέρες libri,
nisi quod θυγατέρων e. — ἐγένοντο] AC ; om. reliqui; quae
deinde sequuntur ἧσαν δὲ x. &. δυναστευτιχοὶ (δυναστιχοὶ 4)
7. τ. P. nonnisi in ACP et man. sec. in p. leguntur, reliqui
item omittunt. Ceterum de victoria Anaxile cf. Aristoteles
Rhet. 1I, 2, p. 117, 21 Bekk. : Ὁ Σιμωνίδης, ὅτε μὲν ἐδίδου
μισθὸν ὀλίγον αὐτῷ Ó νιχήσας τοῖς ὀρεῦσιν, οὐχ ἤθελε ποιεῖν,
ὡς δυσχεραίνων εἰς ἡμιόνους ποιεῖν" ἐπεὶ δ᾽ ἱχανὸν ἔδωχεν,
ἐποίησε᾽ Χαίρετ᾽, ἀελλοπόδων θύγατρες ln mov χαί-
τοι XA τῶν ὄνων θυγατέρες ἦσαν. Ad hec Schneidewinus :
« Lepidam narratiunculam ab Aristotele, ut fit, etiam in
Rep. Rheginorum memori» proditam fuisse , meliores libri
nobis persuadent, qui ex laciniis codicis archetypi non si-
verunt vel verbum perire. Nam deteriores quum in ἵππων
voce desinunt, religiosióres vel ἐγένοντο pinxerunt, quo
conspecto statim divinare subiit, quid id rei esset. Namque,
mihi crede, fraudi fuit librariis homoeoteleuton : scripse-
rat Aristoteles : καίτοι xoi θυγατέρες ὄνων ἐγένοντο, quae
verba propter θυγατέρες ἵππων omissa sunt. Ita singulari
fortune favore sententia nostra de Aristotelia libelli origine
firmamentum nanciscitur unde non exspectaveram. » Mi-
nus ingeniose sed fortasse rectius suspiceris ἐγένοντο esse al-
teram lectionem vocis sequentis ἦσαν.

XXVI. « Hoc Ioco codices ponunt qua in edd. legeban-
tur supra in fine Lacedeemoniorum civitatis. In p ad mar-
ginem signum exstat, quo admoneatur de transpositione

facile supplere licet. Cf. Lorentzius De orig. vett. Tarenti- -

verborum. In Cp praecedit Corcyrseorum resp., quae in p —
exstat in margine inferiore. » Schneidewin.—' Ote δὲ A.] €; —
ὅτι A. de ; ὅτι ol A. g ; ὅτι ὅτε A. reliqui. — oi γυν. ] Corayus;
γυν. codd.; mox ὡς om. C.—napBevíac] Coray. παρθένας 4,
παρθένους C , παρθενίους reliqui, ut videtur. — Mancam nar- -
rationem e& Ephoro àp. Strabon. VI, p. 280 aliisque multis

norum. Berolin. 1837.

XXVII. Fragmentum hoc legitur in A € P et marg. p;
relidui omittunt. — πολεμοῦσι ] AC, πολεμοῦσαν P p a b et
reliqui, ut videtur. — Βρεντεσίους ] P p, βρεντησίους A,
βερτεισίους, corr. βρεντεισίους" C. — Tzetzes ad Lyc. 615
ex Timeo et Lyco narrat : Παρεγένετο ( Διομήδης ) εἰς Ἶτα-
λίαν * εὑρὼν δὲ τηνιχαῦτα τὸν KoXytxóv δράχοντα λυμαινόμε-
νον τὴν Φαιαχίδα ἔχτεινε. Propterea quos apud Daunios in
Italia honores obtinuerit , vide ibidem. In his igitur Daunio-
rum regio Phacacis appellatur, quod éur Tzetzo errorem
esse nihil est cur putemus. De Argonauticis fabulis in Cor-
cyram ins. translatis v. G. Müller. De Corcyr. rep. p? 57.
De Corcyreorum contra Brundusinos bello aliunde non
constat. Vulgo Dauniis opitulatus esse Diomedes dicitur ;
horum socii fuerint Corcyrei, si sanus noster locus est
In universum de Diomedis fabulis variis v. Clausen. Ene
wu. die Penaten M , p. 1188 sqq.

XXVIII. Cod. C. jungit hac antecedentibus : ἔτυχ
Θρᾳκῶν γαμεῖ ἕχαστος χτλ. De polygamia Thracum v. Me
nander ap. Strabon. p. 297 (Meinek. P. Com. IV, p. 232
et Herodotus V , 5 ibique interpretes. UT

XXIX. Titulum praeter A om, a6cg. — Μαχάρον] fortasse.

x DE REBUS

(0 ὀτύλου παρεγένετο, χαὶ ἀναδὰς ἐ ἐπὶ τὸν AUxoy ποταμὸν,
E ᾿ τῆς πόλεως ταύτης ἐχυρίευσε " χαὶ νικήσας τοὺς βαρόά-
ρους; ἀφ᾽ ἑαυτοῦ προσωνόμασεν αὐτὴν, νόμους Κρητι-
s χοὺς θεὶς αὐτοῖς.

XXX. ΛΟΚΡΩΝ,

᾿Εγένετο Λοχρὸς Ξιενόχριτος , τυφλὸς ἐχ frr
ARR χαὶ ᾿Ἐράσιππος.
[ 2. Παρ᾽ αὐτοῖς ὀδύρεσθαι οὐχ ἔστιν ἐπὶ τοῖς e
L— τπήσασιν, ἀλλ᾽ ἐπειδὰν ἐχκομίσωσιν, εὐωχοῦνται. Ka-
πηλεῖον οὖχ ἔστι μεταδολιχὸν ἐν αὐτοῖς, ἀλλ᾽ ὃ γεωργὸς
πωλεῖ τὰ ἴδια,
(08. Ἐὰν ἁλῷ τις [κλέπτων], τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐξορύτ-
σεται, Ζαλεύχου υἱὸς ἑάλω, xol τῶν Λοχρῶν αὐτὸν
ἀφιέντων, oy ὑπέμεινεν, αὑτοῦ δὲ ἕνα καὶ τοῦ υἱοῦ
ἕνα ἐξεῖλεν.
4. Πολέμαρχος ἐπιορκήσας τὸν τῶν Κορινθίων
ἀπέφυγε στόλον. Καὶ μυθολογοῦσιν, ὅτε χαθεύδοι νύ-

PUBLICIS.

classe advenit et ascendens per Lycum (Haltcum) fluvium
urbe hac potitus est. Victis itaque barbaris, de se urbi
nomen imposuit , legesque Creticas ibi instituit. .

221

XXX. LOCRORUM.

Locri fuerunt Xenocritus poeta, qui cecus in lucem
editus est, et Erasippus.

2. Apud eos moris non est lugere mortuos, sed quum
efferunt eos, leti convivium agitant. Taberno institorize
apud eos non sunt, sed rustici sua ei statim vendunt, qui
illis indiget.

3. Si quis in adu/ferio deprehenditur, effodiuntur ei
oculi. Contigit autem ut Zaleuci filius deprehenderetur. Cui
quum Locri poenam remittere vellent, non tulit (id pater);
sed sibi unum, alterum filio oculum eruit.

4. Polemarchus perjurus a Corinthiorum classe aufugit ;
quem fabulantur idcirco noctu dormitantem a mustelis cor-

Μαχαρίαν scribendum esse suspicatur. Dindorf. in Steph.
Thes. 5. v. — παρεγένετο x. ἀναδὰς] AC; παραγέγονεχ. ἀν. bd ;
—— παραγεγονέναι xoi ἀναθὰς reliqui ; παραγεγονέναι ἀναδὰς Co-
—— ΤᾺΥ; παραγεγονέναι, παρεγένετο xoi &. Schneidewinus; at
- {Πα μετὰ στόλου nonnisi in Minoem quadrat; idem Schnei-
dewinus in Commentariis proponit παρεγένετο xoi αὐτὸς xoi
᾿ς ἀναδὰς χτλ. Neque hoc opus est. Ceterum de Minois expe-
— ditione Sicula v. Herodot. VII, 170; Diodorus XVI, 82,3;
— Plutarch. Timol. c. 34 , ete. — Λύχον] xóxov A et corr. C ,
᾿ χύχνον pr. € ; Ἅλυχον Wesseling., Keeler., Corayus. Sinte-
nis ap. Schneidewin. : « 'AXvxov incertissimum esse constans
monstrat librorum non solum Plutarchi Timol. 34, verum
— etiam Diodori XVI, 82in Aóxog consensus. Novi quidem
—— ]ocos quibus Ἅλυχος dicitur fluvius, Exec. Hoeschel. 23, 9;
— 24, 1, ipsiusque Diodori XV, 17, cum annotatis Wesselin-
— gii, sed ea nón evertere intelligo trium scriptorum in altera
-—— forma consensum, haudquaquam casui probabiliter tribuen-
— dum. » Addit Schneidewinus : « Me praeter auctoritatem li-
— brorum ad tutandam formam A$xov permovit, quod idem
aliorum est fluviorum nomen et quod in multis similibus
— nominibus o mobile esse constat. » Sequuntur exempla. —
|| πφοταμὸν] ποτὲ AC. — αὐτοῖς] ACd ; αὐτῇ reliqui.

XXX. Ecvóxowoc] v. Glauci Rhegini fr. 4. De Erasippo
|| — aliunde non constat. — 2. ὀδυρ. οὐκ ἔστι] Cf. fr. 9. — μετα-
: ; 603.] μεταμελικὸν AC. — 3 χλέπτων] hanc vocem om. € , et
| | sanealiud verbum desideratur (μοιχός), quum lex non de fure

ng —Sit, sed de meecho. V. A:lian. V. H. XHI, 24 et Valer.
E. 3 Max. VI, 5, 3. Lacunam notavit Schneidewin. ἃ. 4. ΤΙολέμιαρ-
Xo xo.] « In g hoec a superioribus tanquam novum caput
r4 separantur, qua in reliquis, ut videtur, cohserent. » ScAnei-
Ι ptewin. , qui signa lacunze posuit. « Ego , ait, in his tenebris,
I | ᾿ que narratiunculam premunt, hoc pervideo, quidquid de
- Polemarcho narratum fuit — nam nomen proprium accipere
— consultius est, quia alias τις additum exspectes —, perpe-
| .. ram Locrensium Epizephyriorum civitati hoec in libris vul-
bi - garibus agglutinata esse. Etenim post commemoratas leges
p Zaleuci, qui locus ultimus solet in his civitatibus esse, hi-
ἃ A ἢ ᾿δἰΟΥἸΟ]δ9 serum fuit ; nec quid ad Locrenses homo Cor inthius
|... pertineat, exputes. Nempe male hcc a Chalcidensium rebus
| S. avulsa sunt, quae in narratione de condita aliqua urbe Co-

—— —rinthiorum Chaleidensiumve erant allata, ut siinilia statim
1 . de Cleonis Athois commemorantur. Firmamentum senten-
E tie mec repetas etiam inde, quod primum in codicibus

- omnibus desideratum lemma. Χαλκιδέων a. Camillo Peruseo

Er "s
ἐμ
A
DD
Li

inopportune suppletum est; deinde scriptor ita pergit : x«- .
τῴχισαν δὲ xo Κλεωνὰς Χαλχιδεῖς, ut de alia colonia deducta
sermo fuisse antea oporteat. Quid, ut conjecture aleam
modeste jaciamus , si de urbe aliqua narraverat Aristoteles ,
quas in memoriam perjuri hominis nomen ἃ γαλαῖς istis ac-
ceptum habere diceretur, veluti in Pieria Macedonic erat
Γαλάδρα, in Thracia Thasiorum colonia Γαληψός ? Sed hoc
quidquid est, communi vinculo τῶν γαλῶν et μυῶν utram-
que narratiunculam nexam fuisse neminem fugiet. » Varias
rationes, quibus Polemarchi hzc historiola cum Locrensium
rebus conjuncta fuisse potuerit, in medium profert Koelerus.
Cogitari posse putat de Polemarcho Spartano qui Polydorum
Lacedoemoniorum regem interfecit iis temporibus, quibus
Lacedaemonii colonias Crotonem et Locros miserunt ( Pau-
san. III, 3, 1). Idem addit hoec : « Societatis rationem in-
ter utrumque populum ( Locros et Corinthios) possis de-
prehendere in cognatione Corcyrarum et Locrorum ( Co-
non. Narr. 3), quorum illi a Corintho oriundi erant. Hinc
forsan factum , ut Archias ille celeber Syracusas conditurus
Locros deverteret, quem Dores, qui oram Locrensem inse-
derant, secum duxisse tradit Scymnus Chius 277. Verum
quum hzc expeditio navalis prior sit illa Polydori nece, Po-
lemarchus hic diversus sit oportet a regis Spartani percus-
sore. Proximum sit , ut ad Timoleontis res decurras, sed in
iis ullam cum Locris communionem frustra quzras, etsi eum
ord Gracio majoris classem appulisse et Rhegii Metapontique
fuisse constat. » Argumenta quibus Schneidewinus haec se-
paranda a Locrensium politia censet, parum ponderis habere
mihi videntur; ac de Locrensi homine sermonem esse ex iis
nascitur suspicio , quce apud 7Elianum Var. Hist. XIV, 4 re-
perio : Ὅτι ᾿Αριστείδης ὃ Λοχρὸς ὑπὸ Ταρτησίας γαλῆς
δηχθεὶς xal ἀποθνήσκων εἶπεν" ὅτι πολὺ ἂν ἥδιον ἦν αὐτῷ
δηχθέντι ὑπὸ λέοντος ἢ παρδάλεως ἀποθανεῖν, εἴπερ οὖν ἔδει τι-
νὸς τῷ θανάτῳ προφάσεως, ἢ ὑπὸ θηρίου τοιούτον᾽ τὴν ἀδοξίαν,
ἐμοὶ δοχεῖν, ἐχεῖνος τοῦ δήγματος πολλῷ βαρύτερον φέρων ἢ τὸν
θάνατον αὐτόν, Sane quidem apud Heraclidem non mustela
hominem , sed homo ipse se propter mustelas interfecit, sed
nemo nescit , quantum ejusmodi historiole variari soleant,
adeo ut facile fieri possit, ut. /Elianus et Noster de eodem
viro verba faciant. Igitur πολέμαρχος non viri, sed digni-
tatis nomen esse cum Heynio ( Opusc. II, p. 52) statuerim.
Aristidem Locrensem, Platonis amicum, qui filiam suam
Dionysio seniori in matrimonium postulanti recusavit, cu-
jusque liberos postea tyrannus interfecit, novimus ex Plutar-

222

χτωρ, τὰς γαλᾶς δάκνειν αὐτὸν, xoi πέρας διαποροῦντα
ἑαυτὸν ἀνελεῖν.

XXXI. XAAKIAEQN.

Κατῴχισαν δὲ χαὶ Κλεωνὰς Χαλχιδεῖς ἐν τῷ A00,
ἐξαναστάντες ἐξ ᾿Ελυμνίου, ὡς μὲν μυθολογοῦσιν, ὃ ὑπὸ
μυῶν, ot τά τ᾽ ἄλλα κατήσθιον αὐτῶν xal τὸν σίδηρον.
(2) Νόμος δὲ ἦν Χαλχιδεῦσι μὴ ἄρξαι μηδὲ πρεσδεῦσαι
γεώτερον ἐτῶν πεντήχοντα.

XXXII. KEDAAAHNON.,

"Ev Κεφαλληνίᾳ Προμνήσου υἱὸς ἐ ἐκράτησε, xal χα-
λεπὸς ἦν, χαὶ ἑορτὰς πλέον δυοῖν oUx ἐπέτρεπεν, οὐδ᾽
ἐν πόλει διαιτᾶσθαι πλέον ἡμέρας δέχα τοῦ μηνός.
(2) Τάς τε χόρας πρὸ τοῦ γαμίσχεσθαι αὐτὸς ἐγίνωσχεν.
Ἀντήνωρ δὲ λαδὼν ξιφίδιον xai γυναιχείαν ἐσθῆτα,
ἐνδυσάμενος eic τὴν κοίτην ἀπέχτεινε" xol ὃ δῆμος
αὐτὸν ἐτίμησε" xal ἡγεμόνα κατέστησε" xol 4 χόβη,
ὑπὲρ ἧς αὐτὸς εἰσήει. ἐπικλεὴς ἐγένετο.

3. Μαρτυρεῖται δὲ xal ἐχ Τυρρηνίας “Ὅμηρος παρα-
βαλεῖν" εἰς Κεφαλληνίαν xot ᾿Ιθάχην, ὅτε xal τοὺς
ὀφθαλμοὺς λέγεται διαφθαρῆναι νοσήσας.

XXXIII. POAIQN.

Ῥόδον τὴν νῆσον τὸ παλαιὸν χεχρύφθαι λέγουσιν
ὑπὸ τῆς θαλάσσης, ἀναφανῆναι δὲ ὕστερον ξηρανθεῖ-
σαν. ᾿Ἐχαλεῖτο δὲ Ὀφιοῦσσα, διὰ τὸ πλῆθος τῶν ἐνόν--
τῶν ὄφεων.

XXXIV. ΕΦΕΣΙΩΝ.

Ἔφεσον χληθῆναί φασιν ἀπὸ pae τῶν ᾿Αμαζόνων᾽
oi δὲ ἀπὸ τοῦ τὸν Ἣ ραχλέα ταῖς Ἀμαζόσιν ἐφεῖναι
ac Βὰᾶ- 3i e.) /
τὰ ἀπὸ Μυχάλης ἕως [Πιτάνης.

HERACLIDES

E

rosum esse, adeo ut tandem animum despondens sibi ipsi
manum inferret.

XXXI. CHALCIDENSIUM.

Condiderunt etiam Cleonas in Atho Chalcidenses, qui |

Elymnio a muribus (ut fabula habet) pulsi sunt et reliquas

eorum res et ferrum corrodentibus. (2) Lex autem apud :

Chalcidenses erat, ne magistratus vellegati munere fun-
geretur, qui annis quinquaginta minor esset.

XXXII. CEPHALLENUM.

In Cephallenia filius Promnesi regnavit, homo immitis |
et asper, qui civibus suis nonnisi duo concessit festa, neque '
in urbe degere quoque mense ultra dies decem. (2) Puellas :
antequam nuptum darentur, ipse cognovit. Antenor autem
quidam sumpto gladio et veste muliebri in cubile ingressus |
eum necavit. Quamobrem id honoris consecutus est, ut
princeps ἃ populo crearetur. Quin et puella, pro qua illead ——

tyrannum ingressus, honoribus affecta est. :

3. Testantur etiam Homerum ex Tyrrhenia in Cephalle- . |
niam et Ithacam trajecisse , quo — morbo correptus

oculos amisisse dicitur.

XXXIII. RHODIORUM.

Rhodum insulam perhibent antiquitus in mari delituisse :
postea arefactaim emersisse. Dicta autem initio Ophiussa ob
multitudinem serpentum , qui in ea exorti erant.

XXXIV. EPHESIORUM.

Ephesum dictam aiunít alii a nomine cujusdam Amazo-

! : —— HV RR "—
perra Te TRENT HT HIE VEN IUS TETTE I p Erie yer perum qnn vetu te o nn rcp, ire geom mov

num, alii a verbo ἐφεῖναι, concedere, quod Hercules Ama- —

zonibus hanc regionem a Mycale ad Pitanen concesserit.

€ho (Timol. 6). Isnum idem sit cum nostronon magis liquet
quam quo pertineant ista : ἐπιορκήσας τὸν τῶν Κορινθίων ἀπέ-
φυγε στόλον. Attamen quum Locrensium res cum rebus Dio-
nysii tum senioris tum junioris arcte conjunctee essent, etiam
Corinthiorum partes in iis quasdam fuisse a veri specie
non abhorret. Cognationem quam Locrenses cum Dionysio
contraxerant, rempublicam eorum perdidisse monet Ari-
stoteles V, 6,.7 ( fr. 231). De Dionysii junioris in Locren-
ses mulieres contumelia v. Clearchus ap. Athen. p. 541, C ,
Alian. IX, 8. Ceterum mustelc nostri loci in causa fue-
runt cur subjungeretur similis narratio de muribus Chalci-
densium. — πέρας] AC; τέλος reliqui. --- διαποροῦντα]
ἀποροῦντα C.

XXXI. X221x19;] Pp; om. cett. Etiam in seqq. usque ad
fr. 37 in cod. a , usquead fr. 38 in cod. ὃ titulus est nullus.
Ac similiter in reliquis codd. , uti videtur. — ἐν «à Ἄθῳ]
ACd ; oi ἐν τῷ Ἄθῳ reliqui. — ἐξ... μυθολογοῦσιν] ACP. et
margo p. ; om. reliqui. — De Cleonis in Atho monte v. He:
rodot. VIT, 22; Thucyd. 1V, 109; Strabo VII, p. 331. Ely-
mnium, Stephano Byzantio teste, est νῆσος Εὐδοίας πόλιν
ἔχουσα. Callistratus ap. schol. Arist. Pac. 1126 dicit τόπον
Εὐδοίας. Of. Steph. Thes. s. v. Echymnia inter Strymo-
nem et Atho sita memoratur ap. Melam 1, II, 2, ubi
corrigere Elymníum censuerunt Tzschuck. et Berkel. ad

Ἄθῳ.

XXXII. Kc2.]om. Cabg ; Κεφαλήνων d. — Κεφαλληνίᾳ} b ,
Κεφαλληνία cett. — ΠΙρομνήσον 1 Fuerit Πρωνήσου. Steph.
Byz. : Κράνιοι, πόλις ἐν Κεφαλληνίᾳ τῇ νήσῳ. Τετράπολις δὲ 5
νῆσος ἀπὸ τῶν Κεφάλου παίδων, lE povficov, Σάμου, Πήλεως
(Πρωνουσσάμια συπήλεως cod. Rhedig.), Κρανίον. Apud
Strabonem X, p. 455 scribitur Πρώνησος. Apud Thucyd. II,

30 incola audiunt Προνναῖοι, (πρόνναιοι, προναῖοι, πρόναιοι |
var. lect.); ap. Etym. M. p. 507, 28 : IIpóvoot; Lycophron 791 :
vocat Πρωνίους, Polybius V, 3, 3 Πρόννους. --- ἐπιχλεὴς] Co- |
rayus; ἐπιχλέως; € ; πίχλεος αὖ ; ἐπὶ χλέος P et reliqui codd. , ut.
videtur ; ἐπίχληρος Blancard. ad Thom. Mag. p. 345, C. Sin--
tenis et Schneidewinus. — 2. μαρτυρεῖται, bd ; μαρτυρεῖ cett.

— καὶ Ἰθάχην ACP; om. reliqui. — ὅτε xai τοὺς] abgp ; ὅτε,

τοὺς reliqui. De re v. Vit. Homer. Pseudo-Herodotea c. 7;
Welcker. Cycl. p. 189, qui hunc centonem e Heraclidis li-
bro Περὶ Ὁμήρου assutum esse opinabatur. A

XXXIII. Ῥοδίων] Schneidewin. Ῥόδος Peruscus. De
re v. Pindar. Ol. VII, 114; Diodor. V, 56 ibique interpretes; |

Polyzeli Rhodii fr. 1.

XXXIV. ᾿Εφεσίων] Schneidew. "Egecoc Peruscus. De.
re v. Stephanus Byz. v. "Egecoc ; Etym. M. p. 402,8; Pati

sanias VII, 2; E. Guhl. Ephesiaca p. 99.

Steph. l. L., seducti illi nostro loco, ubi edebatur oi ἐν j

DE REBUS
XXXV. bOKAEQN.

ui Φώχαιαν οἵ μὲν ἀπὸ Φώχου ἡγεμόνος ὠνομάσθαι,
᾿ οἱ δὲ ὅτι φώχην εἰς τὸ ξηρὸν εἶδον éx6atvoucav.

XXXVI. KPOTONIATON.
Κρότωνα ἐξ ἀρχῆς Κρότων ᾧχισεν.
XXXVII. AKPATANTINON.

Ἀχραγαντῖνος Φάλαρις ἐτυράννευσε παρανομίᾳ
πάντας ὑπερδάλλων" οὐ γὰρ μόνον ἐφόνευε πολλοὺς,
ΤΠ ἀλλὰ καὶ τιμωρίαις παρανόμοις ἐχρήσατο. Kol τοὺς
μὲν εἷς λέθητας ζέοντας,, τοὺς δὲ εἰς τοὺς χρατῆρας τοῦ
πυρὸς ἀπέστελλε, τοὺς δὲ xal εἰς χαλκοῦν ταῦρον ἐνέ-
Ga) xal χκατέχαιεν, “Ονπερ ὃ δῆμος ἐτιμωρήσατο"
ἐνέπρησε δὲ xol τὴν μητέρα xol τοὺς φίλους. Μεθ’ ὃν
᾿Αλχαμένης παρέλαδε τὰ πράγματα" xui μετὰ τοῦτον
— Αλχανδρος προέστη, ἀνὴρ ἐπιεικής. Καὶ εὐθένησαν

β οὕτως ὡς περιπόρφυρα ἔχειν ἱμάτια.

ΧΧΧΥΠΙ. ΙΘΑΚΗΣΙΩ͂Ν.

Κεφάλῳ μαντευσαμένῳ περὶ παίδων ὁ θεὸς εἶπεν,
, / “- / v A
ᾧ ἂν ἐντύχῃ [θήλει] πρῶτον συγγενέσθαι. Τὸν δὲ περι
τυχεῖν ἄρχῳ, xol πλησιάσαντα γεννῆσαι " γυναῖχα,
— ἐξ ἧς τὸν ᾿Αρχείσιον φερωνύμως ὀνομασθῆναι λέγεται,
—' . 2, Πορθμεὺς, Πυρρίας ὄνομα, ληστὰς διεπόρθμευσε,
᾿ πρεσθύτην αἰχμάλωτον xot πίτταν" xal ὠνεῖται ταῦτα
᾿ παρὰ τῶν ληστῶν, δεηθέντος τοῦ πρεσόύτου. Ἢν δὲ
ἐν τῇ πίττη χεχρυμμένον χρυσίον. Π]λουτήσας οὖν θῦσαι
᾿ λέγεται τῷ πρεσδύτῃ βοῦν’ διὸ xxl εἰς παροιμίαν
ΤΟ ἦλθεν, « Οὐδεὶς πώποτε εὐεργέτῃ βοῦν ἔθυσεν ἀλλ᾽
ἢ Πυρρίας.»
jJ XXXIX. ADYTAION.

"Aguraiot δικαίως καὶ σωφρόνως βιοῦσι xoi ἀλλο-
- τρίων οὐ θιγγάνουσιν, ἀνεῳγμένων τῶν θυρῶν. Φασὶ
᾿ δέ ποτε ξένον πριάμενον οἶνον μὴ ἀναλαύεῖν, ἐπεί--

PUBLICIS. 223

XXXV. PHOC/EENSIUM.

Phoczam alii a Phoco principe nuncupatum censent :
alii a phoca, quam in siccum egredientem viderint con-
ditores.

XXXVI. CROTONIATARUM.

Crotonem initio condidit Croton.

XXXVII. AGRIGENTINORUM.

Phalaris Agrigentinus tyrannidem exercens immanitate
omnes superavit. Nam non solum e medio multos sustulit ,
sed exquisitis etiam crudelibusque suppliciis usus est;
Quosdam enim in lebetes ferventes, alios in (ZE£n«) crate-
res igneos ablegavit, alios denique in taurum seneum in-
clusos necavit. Tandem vero populo justas poenas dedit, qui
matrem quoque ejus et amicos cremavit. Post eum civita-
tem administravit Alcamenes, cui successit. Aleander, vir
probus. Atque ita creverunt ipsorum opes et potentia , ut
vestes ferrent purpura undique preetextas.

XXXVII. ITHACENSIUM.

Cephalo oraculum de liberorum procreatione consu-
lenti deus jussit, ut in quam primum incidisset, ei se mi-
sceret. Obviam vero factus est ursae, quae post concubitum
evasit mulier. A cujus nomine ferunt Arcisium dictum.

2. Portitor quidam nomine Pyrrhias latrones transvexit,
senemque captivum et picem. Hec (senem et picem) emit -
a latronibus Pyrrhias senis precibus adductus. Erat vero
in pice aurum occultatum. Itaque eo ditatus sacrificasse
fertur seni bovem. Unde proverbium natum : « Nemo przeter
Pyrrhiam benefactori suo bovem unquam immolavit. »

XXXIX. APHYT/EORUM.

Juste et modeste vivunt Aphytai (in Chersoneso Thra-
cica), nec attingunt aliena, etsi janua omnium aperta. Aiunt
peregrinum quondam vinum apud ipsos emptum non ave-

——— XXXV. $oxaéov|Schneidew. Φώχεα Peruscus. — do-
——xatav| ACdg ; Φωχέαν reliqui. — ὠνομάσθαι] € ; ὠνόμασαν
— reliqui. — φώχην om. 4; φωχεῖαν c. — De re cf. Stephan.
Byz. v. Φώχαια, Eckhel. Doctr. Num. I, 2. p. 534 et F.G.
, ᾿ς Thisquen. Phocaica ( Bonn. 1842) p. 7 sq.
E n XXXVI. Κροτ. ] Schneidew. Κρότων Perusc. De re v.
᾿ς Etym. M. p. 541, 12; Diodor. IV, 24; Schol. Theocrit. IV,
— — 32; Tzetz. Lyc. 1006 ; Ovid. Met. XV. 15; Servius ad Virg.
— JEn. II, 552.
XXXVII. ᾿Ἀχραγαντῖνοι] AC ; ᾿Αχραγαντίνων cett. — ἐτυ-
- ράννευσε] AC; ἐτυράννησε reliqui. — ὑπερδάλλων Pbep.
—— ὑπερθαλὼν acdg ; ἐκθάλλων A , ἐκθαλών C. — ἐφόνευσε b. —
| e παρανομίαις παρανόμοις A. — ἐπέστελλε A5 ἀπέστειλε C.
τ΄ --ο-π.ἐνέδαλλε] Schneidew. ; ἐνέδαλεν καὶ x. AC 5 ἐμιδαλὼν κατέ-
- — xatev reliqui. --- Αλχαμένης] Ἀλκάμενος AC. De Alcamene et
.—— Alcandro aliunde non constat. Apud schol. Pindar. Ol. II,
|a Fi 82 et III, 68 Phalaridis tyrannidem sustulit Telemachus,
|. quem excipiunt Emmenides ( cujus loco Chalcieecus nomi-
— matur ap. schol. Ol. I1, 82), ZEnesidamus, Theron etc. Cf.

AE
E

i

E ru
N S
^ y Ὶ

de

-

Hippostratus ( fr. 5) ap. schol. Pind. Pyth. VI, 4. Plura
dabit 0. Siefert. Acragas und sein Gebiet. Hamburg. 1845.

XXXVII. 'I02x»6.] titulum capitis non hoc loco po-
nunt , sed sequenti demum de Pyrrhia historiolc preefigunt.
Cephalo confer quae supra legimus fr. 17 extr. --- Κέφαλος
μαντευσάμενος AC ; Κλέωνι: μαντευσαμένῳ de. — θήλει] in-
seruit Corayus ex Etym. M. 144, 25, ubi eadem iisdem peene
verbis narrantur ex Aristotelis ( fr. 129) Rep. Ithacensium.
Cf. Clausen ZEneas u. d. Penat. Il, p. 1138. — πλησιά-
σαντα γεννῆσαι] lacunam notavi, quam ex Etym. M. verbis
explere licet : πλησιάσαντα γεννῆσαι" [τὴν δὲ ἐγκύμονα γενο-
μένην μεταδαλεῖν τὴν μορφὴν xoi γενέσθαι] γυναῖχα. Kcelerus
scripsit : πλησιάσαντος γενέσθαι γυναῖχα, probante Corayo
et Sehneidewino , qui sic legi in cod. ὃ putavit; quod non
est. — τὸν Apx.] τεναχείσιος 2. --- Πυρρίας ] sic Plutarchus
eadem narrans disertius in Qu. Gr. c. 34, ubi vide; Πυρίας
AC; Παρίας P, Παρείας reliqui; in sequentibus Πυρίας su-
prascripto « , A; Παρίας C.

XXXIX. 'Aquc.]om. Cacdg. — Ἀφνταῖοι] ACacdg ; om.

224

n m “Ὁ 57 3 " 5 ,
ξαντος τοῦ πλοῦ, χαταλιπεῖν δὲ αὐτὸν ἐν τῇ ἀποστάσει
οὐδενὶ παραδόντα, ὕστερον δὲ, xav ἄλλην ἐμπορίαν
ἐλθόντα, εὑρεῖν τοῦτον ἄθιχτον.

XL. ΙΑΣΕΩΝ.

Τούτοις οὐχ ἐξὴν ἐν γάμοις πλείους ἑστιᾶν δέχα
καὶ γυναικῶν ἴσων, οὐδὲ γάμους ποιεῖν πλεῖον ἡμερῶν
δύο. ᾿Επεσχόπουν δὲ xal τοὺς ὀρφανοὺς, ὅπως παι-
δεύωνται, καὶ τὰς οὐσίας αὐτοῖς ἀπεδίδοσαν εἴχοσι ἐτῶν
γινομένοις.

XLI. ΙΚΑΡΙΩΝ,

Ἴκαρος ἣ νῆσος Ἰχθυοῦσσα ἐχαλεῖτο διὰ τὸ κάλλος

m 5 5 9 7 M » /, εκ ἃ

"τῶν ἐν αὐτῇ ἰχθύων: πρὸς ἣν Ἴχαρος παρέδαλεν, ἀφ

οὗ xal τοὔνομα ἔσχεν. Ὃ δὲ μῦθος πτεροῖς αὐτὸν ἀπὸ

Κρήτης φησὶν ἐλθεῖν: oi δὲ, ἀποδράντα μετὰ τοῦ

πατρὸς ἐπὶ τριήρους, διὰ τὸ δεῖξαι τὴν εἰς τὸν λαδύριν-
θον εἴσοδον τῷ Θησεῖ,

XLII. ΑΡΓΙΛΊΩΝ.

Ἄργιλον τὸν μῦν καλοῦσι Θρᾷχες" οὗ ὀφθέντος, πό-
λιν κατὰ χρησμὸν ἔχτισαν χαὶ λργιλον ὠνόμασαν.

XLIII. OEXIITEON.

Παρὰ Θεσπιεῦσιν αἰσχρὸν ἦν τέχνην μαθεῖν χαὶ περὶ
γεωργίαν διατρίόειν" χαὶ διὰ τοῦτο πένητες οἵ πλείους
ἦσαν, xoi Θηδαίοις, οὖσι φειδωλοῖς, πολλὰ ὥφειλον.

ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ͂ ΠΕΡῚ ΠΟΛΙΤΕΙΩ͂Ν HPAKAEIAOY.

HERACLIDES. :

xisse, quod navigatio acceleranda ipsi instaret. Relicto
igitur in cella vino, quum id nemini cornmendasset , alteris
reversus nundinis reperit illud intactum.

- XL. IASENSIUM.

His non licebat ad nuptias invitare plures. quam decem .—
viros totidemque feminas, neque nuptiarum solennitatem Ἶ
ultra biduum extrahere. Advertebant diligenter, quo or- —
phani honeste educarentur, quibus patrimonium in manus
tradebant simulatque vigesimum zetatis annum attigissent.

XLI. ICABIORUM.

Icarus insula antiquitus Ichthyussa dicebatur, quod pisces | ἱ
pulcherrimos gigneret. Ad hanc Icarus appulit, unde et
nomen accepit. In fabulis estalis illum ex Creta huc delatum.
esse. Alii narrant illum fugientem triremi cum patre huc |
accessisse, eo quod ille Theseo indicasset ingressum in
Labyrinthum. | !

XLII. ARGILIORUM.

Thraces murem Argilum vocant. Itaque quod viso mure
urbem ex oraculi monitu condidissent , Argilum eam
dixerunt.

XLIII. THESPIENSIUM.

Apud Thespienses dedecus erat artem discere vel circa.
agros colendos occupari. Quamobrem plerique eorum. egeni-
erant, et Thebanis parce degentibus multa debebant.

FINIS POLITIARUM HERACLIDIS.

reliqui, — ἐπείξαντος τοῦ πλ.] abc, ἐπείξαντος αὐτὸν τ. πλ.
reliqul. — ἐλθόντος C. Cf. de Aphytais Aristot. fr. 158.
XL. δέχα] τῶν δέχα b. — ἴσων] ὅσων C. — γάμους] A;
γάμον reliqui. — πλεῖον] APabdgp ; πλέον cett. — δύο] ὀκτὼ
AC. — παιδαίωνται] AC; παιδεύονται cett. — De frugali-
tate Iasensium cf. Strabo XIV, p. 658. ( Aristot. fr. 201.)
XLI. Ἰχαρίων] Schneidewin. ; "Ixxgoz vulgo; om. Aabg.
— Ἰχθνοῦσσα] Coray. ᾿Ιχθνοῦσα et ᾿Ιχθύουσα codd. — τῶν ἐν
αὐτῇ Vy 0.] AC 5 τῶν ἐν αὐτῇ γινομένων 149; reliqui. De re cf.
Steph. Byz. v."Ixzooc, Plinius H. N. 1V, 23; Athenzeus I,
p. 30 ; D. — παρέθαλεν] παρέλαῤεν AC; παρέθαλλεν α. -- ὃ δὲ
uoc] ὅμως AC. — αὐτὸν] αὐτὸς C. αὐτοὺς A — τριήρους]
abp; τριήρων reliqui. — εἰς τὸν 226.] AC ; εἰς 26. reliqui.
XLH. Ἄ ργ.] Schneidew. ; Ἄργιλος vulgo; om. Aabg. —
"ApyeU.ov] AC. — o9] οἷς Aacdegp. —« Succurrif , Schnei-
dewinus monet, gemina historiola de Cretensibus, Smin-
thiae conditoribus ap. schol. Ven. 1l. α, 39 : Κρῆτες ἀποιχίαν
στέλλοντες χρησμὸν ἔλαθον παρὰ τοῦ ἀχόλλωνοι , ὅπου αὐτοῖς

ἐναντιωθῶσι γηγενεῖς — ἔλεγε, δὲ περὶ υνῶν — ἐχεῖ χτίσαι —
τὴν πόλιν" oi δὲ ἀπέστειλαν τοὺς ἀποίχους. ᾿Ελθόντων δὲ εἰς,
τὸν Ἑλλήσποντον xoi νυχτὸς ἐπιγενομένης μύες ἔχοψαν αὐτῶν
τοὺς τελαμῶῶνας τῶν ὅπλων. Πρωὶ δὲ ἀνχστάντες xod θεασά-᾿
μενοι τοῦτο σοφισάμενοί τε καθ᾽ ἑαυτοὺς, ἔχτισαν ἐχεῖ πόλιν,
ἥντινα ἐκάλουν Σμινθίαν' οἱ γὰρ Κρῆτες τοὺς μύας σμίνθους χα-
λοῦσιν. Prodi autem videtur scriptura non paucorum libro-
rum οἷς ὀφθέντος xv. , si per librarios licuisset, paullo ple-
niorem nos fuisse narrationem Aristotelis lecturos. Paullu-
lom inflexit historiolam Phavorinus et Stephanus Byz. s.
: Ἄργιλος ἡ πρὸς τῷ Στρυμόνι ποταμῷ πόλις" ὠνομάσθη δὲ

ἐπειδὴ ὑπὸ Θρᾳχῶν ὃ μῦς Ἄργιλος χαλεῖται, σχαπτόντων δὲ
εἰς τὸ θεμελίους χκαταδαλέσθαι πρῶτος μῦς ὥφθη. »

XLIIL. Θεσπ.] om. Aabg. ---- γεωργίας b. De re cf. Di-
cearch. fr. 59, 25. Müller. Min. p. 400 — τέλος τοῦ (τῶν g)
χτλ.] οὐ ; τέλος τῆς Αἰλιανοῦ ποικίλης ἱστορίας AC; in T
subscriptio non est.

|

Qux de vita Diczearchi traduntur tenuissima:

sunt. Suidas ita habet : Διχαίαρχος, Φειδίου, Σιχε-
λιώτης 8x πόλεως Μεσήνης, Ἀριστοτέλους ἀχουστὴς,
“φιλόσοφος χαὶ ῥήτωρ» καὶ γεωμέτρης. Καταμετρήσεις
τῶν ἐν Πελοποννήσο» ὀρῶν * “Ελλάδος βίον ἐν βιόλίοις
γ΄. Οὗτος ἔγραψε τὴν πολιτείαν Σπαρτιατῶν᾽ καὶ νόμος

ἐτέθη ἐν Λακεδαίμονι, καθ᾽ ἕχαστον ἔτος ἀναγινώσχε-
— σῦαι τὸν λόγον εἰς τὸ τῶν ἐφόρων ἀρχεῖον τοὺς δὲ τὴν
r2 pe ἔχοντας ἡλικίαν ἀκροᾶσθαι. Kot τοῦτο ἐχρά-

E μέχρι πολλοῦ.
Δικαίαρχος, Λαχεδαίμονιος, γραμματιχὸς, ἀχροαΞ
τὴς Ἀριστάρχου (*). Cf. Eudocia p. 133. 135.
Idem v. Ἀριστόξενος... - qéqovt. δὲ ἐπὶ τῶν Ἀλεξαν.
- 8pou. xal τῶν μετέπειτα χρόνων, ὡς εἶναι ἀπὸ τῆς ρια'

Ὀλυμπιάδος, σύγχρονος Διχαιάρχῳ τῷ Μεσσηνίῳ.

Phidiv patris nomen preter Suidam nemo tra-

- didit; Messenes patrie meminit etiam Zenobius (fr.
—. 5o) et Athenzus de more quodam Siculo loquens
— (fr. 34). Ceterum majores vel parentes Diczar-
— ehi ex iis fuerint Messeniis, qui e Peloponneso vel
- antiquitus vel etiam Dionysii demum temporibus
| - (an. 396. Diodor. XIV, 78) in Siculam urbem
| | commigraverant. Etenim Dicearchum cognatos in

"Peloponneso, Lacedzmone puta, habuisse, vel inde
colligas quod vite partem, nescio quantam, in

ieloponnese transegit, teste Cicerone ( Ep. ad Att.

— VI, 2), qui de Nostro loquens ait : ἔγαξ ἱστοριχώ-
E et vixerat in Peloponneso (**). 'Trahi huc etiam
posset quod Suidas librum Dicearchi De montibus
- Peloponnesi commemorat. Non multum tamen
-his tribuerim, quum probabile sit quem Suidas
- dicit librum nonnisi partem fuisse majoris operis,

. in quo de Graci universe et aliarum fortasse re-

.gionum montibus eorumque dimensionibus auctor

peeat- Majoris momenti est, quod De Spartano--
. . rum Republica liber insigni plane modo a Lace-

EU honoratus esse fertur. Id enim scriptorem

; qui non modo vitam et instituta Lacedz-

noniorm penitus perspecta haberet, sed euibin

a d

ἐξ (*) De hoc grammatico , aliunde non noto, cf. not. ad
- f. 33. Memorantur preterea : Dicearchus JEtolus ap.
Polyb. XVII, 10. XVIII, 37 ; Livium XXXV , 12; Diodor.

| XXVIII, 1. —- Dicearchus Pythagoreus apud Iamblich.
| | Vit. Pyth. c. 36. V. not. ad fr. 32. — Dicearchus qui-

"dam ap. Ptolemaeum Nov. Hist. IV, p. 190, 1 ed. We-

ΠΩΣ , übi inter varias Helenas memoratur Helena ἡ Δι-
; E τοῦ Τελεσίνου ἀδελφή.

-. (**) Aristoxenus quoque Tarentinus, familiaris Diccearchi ᾿
Peloponnesum Mantineam sese contulit ( Suidas v. Ἀρι-
μάν.

Ἢ FRACMENTA HIST. GR. — VOL. 1.
"

amicitia vel arctioribus etiam vinculis cnm nobi-
lioribus Spartanis esset conjunctus. Accedit huc
quod Suidas Lacedaemonium Dicsarchum affert.
Unde hoc certe liquet, non alienum id nomen a
Lacedaemoniorum familiis fuisse. Neque temere
Fuhrius (Diczarchi Fragm. p. ἡ ἡ. Darmstadt, 18/41)
suspicatur, Dicearchum istum quem Aristarchi
discipulum Suidas dicit, alius vero nemo comme-
morat, fortasse ex errore natum, neque diversum
esse a Nostro , cujus de locis-Homericis crisin Ari-
starchum assensu suo subinde comprobasse iis in-
dicatur que ad fr. 53 annotabimus.

Dicearchum Aristotele magistro usum esse tum
expressis verbis Cicero (De legg. III, 6, 14) testa-
tur, tum ex fragments liquet, in quibus Peri—
pateticus appellatur et cum Aristoxeno et Theo-
phrasto componitur. Quando vero ad Aristotelem
accesserit, dici nequit. Inter juniores discipulos
eum fuisse Osannus (ἢ) inde colligi posse opinatur,
quod nón simul etiam Platonem , sicuti alii Aristo-
telici, audiisse dicatur. Ceterum Diczarchus una
cum Cephisodoro, Eubulide et Timzao inter cos
recensetur, qui scriptis suis Aristotelem infestave-
rint. Ita enim. Themistius Soph. p. 2585, B ("ἢ :
Πλάτωνος δὲ οὐ μέχρι νῦν καταδοῶσιν ὡς τρὶς πλεύ-
σαντος εἰς Σιχέλίαν ἐπὶ χρήμασι xal τραπέζῃ ; Κηφι-
σοδώρους δὲ καὶ Εὐδουλίδας καὶ Τιμαίους, Διχαιάρ--
χους, στρατὸν ὅλον τῶν ἐπιθεμένων ᾿Αριστοτέλει τῷ
Σταγειρίτῃ πότ᾽ ἂν χαταλέξαιμ᾽ εὐπετῶς, ὧν xai λό-
γοι ἐξικνοῦνται εἰς τόνδε τὸν χρόνον, διατηροῦντες τὴν

, ἀπέχθειαν xol φιλονειχίαν ; His igitur inter malignos

summi philosophi detrectatores Dicezarcho disci-
pulo locus assignatur. Qua: quam recte dicta sint,
demonstrari accuratius quidem nequit, neque ta-
men temere prorsus in medium prolata esse viden-
tur. Quamquam enim lubentissime largior aliena
a Dicsearcho esse spurcissima illa, quz Timaeus
atque similes in Aristotelem convicia jecerunt,
fuisse tamen que in Aristotele Noster haud pro-
baret, immo non absque ácerbitate reprehenderet,
intelligetur, puto, si Themistii loco admoveris
magnam istam controversiam, qua cum Theo-
phrasto , discipulo magistri simillimo , intercessisse
Dicearcho apud Ciceroneni narratur. Hinc equi -
dem colligo propierea maxime Aristotelem vitu-

(*) Beitrege 5. róm. τι. gr. Literaturgesch.
1839) tom. II, p. 1.
(**) Fugit hic locus Fuhrium sicuti reliquos, quantum

sciam, qui'de Dicearcho verba fecerurx.

( Cassel.

15

220 1

peratum esse, quod omne vitz tempus philoso-
phando transegerit, prorsusque neglexerit τὸν
πραχτιχὸν βίον, quem summi faciendum esse Di-
czearchus contendit, Etenim ita Cicero Ad Att. II,
16 : JINunc prorsus hoc statui, ut quoniam tanta
controversia est. Diceearcho, familiari tuo, cum
Theophrasto , amico meo, ut ille tuus τὸν x gaxtv
xbv βίον longe omnibus anteponat, hic dutem τὸν
θεωρητιχὸν, utrique a me mos gestus esse videa-
tur. Puto enim me Diceearcho affatim satisfecisse ;
respicio nunc ad hanc familiam, que mihi non
modo ut requiescam permittit, sed reprehendit
quia non semper quieverim. Cf. idem ib. VII, 3 :
Ac primum illud, in quo te Diceearcho assentiri ne-
gas, etsi cupidissime expetitum a mé sit , et appro-
bante te , ne diutius anno in provincia essem, tamen
non est nostra contentione perfectum. Idem ib. 11,
40, 61 IL, 1» : Diccarchum recte amas :- luculen-
tus. homo est et civis haud paullo melior quam isti
nostri à vx. at oy tot. Pluribus Cicero Diczarchi
sententiam de studiis rebus civilibus impendendis
exposuisse videtur initio operis De Rep., üti ex
comparato Lactantii Institutionum exordio pro-
babiliter concludit Moserus (ad Cic, De Rep.
p. LXXVII J. Pertinent vero huc etiam ea qua
Plutarchus habet (An seni ger. resp. c. 26) : 'T'ouc
ἐν ταῖς στοαῖς ἀνακαμμιπτοντας περιπατεῖν φασὶ, ὡς
ἔλεγε Δικαίαρχος, οὐκέτι δὲ τοὺς εἰς τὸν ἀγρὸν ἢ πρὸς
φίλον βαδίζοντας. Cujusmodi philosophis deinde
opponitur nobile Socratis exemplum, qui non
modo philosophus, sed civis etiam optimus fuerit
(v. fragm. ultim.). Similiter ipsum Diczarchum
de rebus civilibus meritum fuisse atque munera
publica gessisse ( €— ex allatis facile
colligitur.

Preterea de vita Dicezarchi nihil accepimus,
. nisi quod apud Plinium (fr. 61) regum cura montes
emensus esse dicitur. Hunc in finem Graeciam ab
eo peragratam esse pro certo fere ponere licet,
Num longiora geographus itinera instituerit, in
medio relinquendum. Quousque denique vitam
produxerit, ne conjectura quidem assequi licet.
Multa quidem de temporibus Diczarchi Dodwellus
sueta verbositate disputavit :. verum usus eorum
pene nullus est. Nituntur enim hzc omnia locis
quibusdam metrice τῆς EAXA42og ἀναγραφῆς, quee
Dicearcho olim tribuebatur, quum Dionysii sit zevi-
que infimi foetus , tum vero indiciis nonnullis frag-
mentorum prosa oratione scriptorum, . qua poe-
ticee isti Ἀναγραφῇ in codd. subjunguntur. Verum
etiam hzc utrum Dicearchi sint, an alius scripto-
ris, incertissimum est, Faciamus tamen ea Diczarchi
esse, videamusque quid inde ad tempora auctoris
constituenda consequeretur.

DICJEARCHUS — .

Cf. Cibo. ad an. 289). Igitur si concedamus |

Primum igitur in fragmento (59), quod Pelit |
montis descriptionem continet, Demetrias urbs -
commemoratur. Quse quo anno condita sit etsi -
accuratius non traditur, conditam tamen esse patat j |
inter septennium istud , per quod regno Demetrius -
Poliorcetes potitus esP(Ol. 121, 3—123,3. 294— -

287). Sumamus annum apps 290a C. Jam si.
statuas , quod probabiliter statuere licet, Dicwar- |
chum quo tempore Aristoteles mortuus est (Ol; 114, —
3. 322), vite annum egisse ininimum vicesimum
quintum, adeoque natum esse circa 347 a. C. : se--
quitur eum anno 290 a. C. egisse annum quinqua- -
gesimum septimum. — Porro duobus locis (fr. 98) |
versus nonnulli e Posidippo Cassandrensi comico |
afferuntur. Posidippus vero, triginta fabularum .
auctor, docere coepit anno tertio post mortem |
Menandri, sive Ol. 122, 4. 289 ( Suidas v, Ios,

versus istos e primis Posidippi comoediis pétitos.
esse, sequitur opus, in quo laudantur, a Di-.
cearcho inter sexagesimum demum et septuage--
simum vite annum conscribi potuisse. Quum vero.
nihil cogat ut Dicearcho fragmenta ista tribua
tur, et per se probabilius sit laudari comicum -
non nunc primum surgentem a sene decrepito, i
sed florentem vel etiam jam mortuum ab equa: b
vel etiam juniore scriptore, vides chronologica
momenta eo potius nos adducere, ut opus ho o
Diczarcho abjudicandum esse censeamus..

Hactenus de vita Dicaarchi. Jam quod script
rem attinet, unanimi veterum consensu inter e
Dicedcotiia: recensetur, qui exquisite doctrine
copia et varietate docendique facultate principem |
locum in republica literaria obtinuerint. Audia-
mus modo : Diccarchus doctissimus homo ( Varro
De R. R. I, 1); vir imprimis eruditus (Plin. H.
N. I1, 6 5); ἱστορικώτατος (Cic. Ad Att, IT, 6);
delicice mece Diceearchus (1d. Tusc. I, 31); peri-
pateticus magnus et copiosus (1d, De off. 11, 5);
Diceearchus cum Aristoxeno, docti sane homines (id.
Tusc. I, 18); Dicearchum mehercule aut Aristo-
cenum diceres arcessi, non unum omnium loqua
cissimum et minime aptum ad docendum (id. . ic
Att, VIII, 4); Semper habuit (Panzetius sc.) én c
Platonem, Aristotelem , Xenocratem , Theophra-
stum, Dicearchum, ut ipsius scripta declarant
quos quidem tibi studiose et diligenter tractar
magnopere censeo (id. De fin. IV, 38); Mi.
vir. ... Magnum acereum Diccarchi mihi an
pedes exstruxeram. O magnum hominem, et,
quo multo plura didiceris quam dé Procilio (id.
Att. II, 2). — Reliquum est ut videamus €
scriptorum illo, quem Cicero dicit, ácervo. :

B A SCRIPTA QUJE AD HISTORIAM CIVILEM
. — PERTINENT.

T. ΒΙῸΣ EAAAAOE βιόλ. γ΄ (fr. 13—19). -

Περὶ τῆς ἐν Ἰλίῳ θυσίας (fr. 19).
H. ΠΟΛΙΤΕΙ͂ΑΙ (fr. 20. 21).
᾿Αθηναίων.
, Κορινθίων.
| Πελληναίων. 5
Σπαρτιατῶν,
HE ΤΡΙΠΟΛΙΤΙΚΟΣ (fr. 22. 23). Scriptum poli-
. tico-philosophicum de optima reip. forma.
— 4V. XYAAOFOI IIOAITIKOI, quibus a locis, ubi in-
: stituti sermones esse fingebantur, tituli inditi
erant. Fortasse etiam ὃ Γριπολιτιχὸς unus ex
1 συλλόγοις istis fuit. V. not, ad fr. 23.

XM. EIHETOAH ΠΡῸΣ APIXTOZENON, in qua Di-
cearchum doctrinam politicam cum doctrina
harmonica comparasse suspicor. V. ποῖ. ad

1 fr. 23 et 47.

B. SCRIPTA QU/E AD LITERAS ET ARTES
EARUMQUE HISTORIAM SPECTANT.

NI - BIOI sc. φιλοσόφων (fr. 234—393), libris mi-
nimum duobus,

ΤΠ. ΠΕΡῚ ΟΜΗΡΟΥ 9] V. que post fr. 33 notavi.

. VII. ΠΕΡῚ AAKAIOY (fr. 34. 35). De vita et poesi
Alczi disputatio et in carmina ejus commen-

|
|
|
I
|

| 1 tarius.
— TX. [AIAAXKAAIAT] (fr. 36—42 ).
| 2 α΄. Ὑποθέσεις εἰς Σοφοχλέους xoi Εὐριπίδου μύ-
| L2 θους (fr. 36—40 ).
| Ὁ β΄. De Aristophane ejusque fabulis (fr. 41. 42).
— X. HEPI ATONON ΜΟΥΣΙΚΩΝ (fr. 43—50 ). Qui
P titulus in Aristoph. schol. Aldinis male mu-
ἢ r tatus est in : Περὶ Μουσιχῆς.
— α΄. Περὶ τῶν Διονυσιαχῶν ἀγώνων (fr. 45 ).
— — β΄. Παναθηναῖχός $c. ἀγών ( fr. 46 ).
W γ΄. Ἰθλυμπιαχός ( fr. 47).

—.. . Aliahujus operis capita latuerint in fr. 48 — 50.
-. C. SCRIPTA GEOGRAPHICA ET GEOMETRICA.
ox THE HEPIOAOS (fr. 52—57).

Hunc titulum prefixi tribus Anonymi frag-
e mentis, qus Diczarcho tribui solent.
— XIII. OPON KATAMETPHEEIE ( fr. 61—62 ).
| ἐξ : Brewepins τῶν ἐν Πελοποννήσῳ ὀρῶν.

τ΄ BP. SCRIPTA PHILOSOPHICA.

XIV. ΠΕΡῚ VYXHZ (fr. 63—69 ).
α΄. Κορινθιαχός (46A. Li (fr. 63—65).
β΄. Λεσδιαχός βιόλ. γ΄ (fr. 66—69), a quo

non diversus fuisse vidzbie liber :

MESSENIUS.

L ΠΕΡῚ TON EN EAAAAL ΠΌΛΕΩΝ ?] fr. 58— 60.

ΠΕερὶ φθορᾶς sive De interitu (fv. Τὸ ).

XV. ΠΕΡῚ MANTIKHE (fr. 71 ).

XVI. ΕἸΣ ΤΡΟΦΩΝΙΟΥ͂ KATABAXIX (fr. 7»—74),
quo opere locum e philosophia morali peti-
tum auctor tractasse videtur.

INCERTAE SEDIS FRAGMENTA 75, 76 et 51,
Fragmenta horum scriptorum exhibui omnium,
quamquam ad nos proxime ea tantum pertinent ,
qu: primo loco posui historica et politica, Inter
ea vero celeberrimum fuisse videtur opus Bio “1))-
λάδος inscriptum , cujus sepius apud veteres mentio
fit, dum reliquorum nonnisi tenuissima notitia ad
nos pervenit. Quznam indoles et adornatio hujus
operis fuerit , e diserto testimonio non constat ; ipsa
vero fragmenta ejusmodi sunt, ut variis opinioni-
bus locum dare possint, Nihilominus ratione satis
probabili argumentum ejusque distributionem con-
stituere licebit. Proficiscendum vero est ab eorum
mentione operum, qua eodem vel simili titulo
inscripta fuisse accepimus, Quorum duo memo-
rantur : unum quod Varro, Grecorum apud Ro-
manos imitator, De vita populi Romani, alterum
quod sicuti nostrum Bíoc Ἑλλάδος inscriptum Iason *
Argivus sive, ut nonnulli opinabantur, lason Ny—
szensis composuit. De Varronis scripto parum mihi
liquet; de Iasonis Argivi opere dixi in Fragmentis
Scriptorum Alexandri M. p. 160 sqq. Patet vero
(e Suida v. Ἰάσων) Iasonem ita rem instituisse,
ut libro primo exponeret τὴν ἀρχαιολογίαν 'EAA&-
δος, secundo τὰ ἀπὸ τῶν Μηδιχῶν, tertio τὰ χατ᾽
᾿Αλέξανδρον, quarto τὰ μέχρι ᾿Αθηναίων ἁλώσεως τῆς
γενομένης ὑπ᾽ Ἀντιπάτρου τοῦ πατρὸς Κασσάνδρου. (*)
Fragmenta huic operi expresse tributa non super-
sunt preter unum (ap. Stephan. Byz. v. Ἀλεξαν--
δρεια), quo Alexander urbem sui nominis: con-

diturus, de loco ubi condenda sit oraculum

(*) Fuhrius, etsi titulum operis Iasonei commemorat ,
justam tamen ejus rationem non hàbuit. Neque A. Buttman-
nus in libello De Dicaarcho ejusque operibus. Quamquan
is fortasse alio loce pluribus de his disseruit. Etenim Fuhrius
p. 96 Buttmanni de Varronis libro sententiam affert , quae
ex iis ipsis, que Suidas de lasone habet, efformata esse
videtur. Ita enim Fuhrius : « Ex Buttmanni quidenr sen-
tentia Varronis De vita populi Romani opus ita institutum
fuit, ut in singulo quoque libro primum de' re populi fa -
miliari, deinde de vivendi ejus ratione et postremum de
civili conditione , de artibus et literis serino fuerit, ita ni-
mirum ut haec omnia qualia regum tempore fuerint primo
libro, ab iis inde expulsis usque ad primum bellum Puni-
cum secundo , hinc ad tertium usque bellum Punicum ter-
lio, et deinde usque ad auctoris ipsius zetatem quarto libro
exposita fuerint. Biov contra nostri Diccarchi alio. plane
modo dispositum et in primo tantum libro vitam Graecam
secundum historicum ejus progressum descriptam. fuisse ;
in duobus autem ceteris jam ob varietatem vitze Graeca ,
propter varias gentes et civitates aliam narrandi rationem
necessariam factam esse Buttmannus arbitratus est. »

15.

? 98

accepisse dicitur. Eadem eodem modo tamquam

ab Heraclide Pontico prodita et deinde ab Alexan- |

drinis adoptata refert Plutarchus in Alex. c. 26,
ubi oraculi auctor, qui per somnum Alexandro
apparuit , fuisse dicitur ἀνὴρ πολιὸς εὖ μάλα τὴν κό-
μὴν, χαὶ γεραρὸς τὸ εἶδος. Quibuscum si comparave-
ris Pseudocallisthenem ( I, 3o, 13 et 33, 13), liquet
senem .istum intelligi Serapin deum vel Ammo-
nem, qui Alexandro post sacra peracta oraculi
accipiendi causa in templo dei dormienti appa-

ruerit, Hzc propterea commemoro, quod Iaso-

nem multum ad sacrificia Alexandri attendisse
docemur loco Athenzi XIV , p. 620, D, ubi : '[&-
σων δ᾽ ἐν τρίτῳ περὶ τῶν ᾿Αλεξάνδρου ἱερῶν ἐν 'AJe-
ξχγδρεία φησὶν ἐν τῷ μεγάλῳ θεάτρῳ. ὑποχρίνασθαι
Ἡγησίαν τὰ Ἡροδότου, “ρβόφαντον δὲ τὰ Ουήρου.
Dubium vero vix est quin verba ἐν τρίτῳ non de
peculiari opere sacrificia Alexandri exponente,
sed de tertio Βίου E2320 libro in Alexandri tem-
poribus versante intelligenda sint.

His de Iasonis opere premissis , quaerimus an
non simili modo Dicezarchus in Bio ᾿λλάδος rem
instituerit. Quae quidem suspicio tanto facilius
nascitur, quum satis constet quantopere Adrianei
séculi scriptores antiqua exempla vel apte vel inepte
imitari soliti sint. Tantum vero abest ut fragmenta,
quibus libri notitia addita est, refragentur huic
sententiz , ut egregie eam confirment. |

Etenim Ziber primus Vite Grecis laudatur locis
tribus, quorum primus est (fr. 7) de Sesonchosi
JEgyptiorum rege et legislatore antiquissimo , alter
vero (fr. 8) de Nino Ninives conditore et de Chal-
dzo ; tertius (fr. 12) de Doriensium tetrapoli. Nihil
igitur obstat, quin liber primus τὴν ἀρχαιολογίαν
“Ἑλλάδος, ut de Iasónis libro primo loquens Suidas
ait, continuerit. Przemissam vero his fuisse dispu-
tationem de societatis humane initiis et de anti-
quissimis orbis terrarum civitatibus , tum ex citatis
modo tum ex aliis fragmentis fit manifestum. —
Liber secundus nusquam citatur; nam quod apud
schol. Apoll. Rh. (fr. 7) de Sesonchosi non modo
primum, sed etiam secundum βίου librum laudatum
legumus , aperto factum est errore. Pro ἐν β΄ repo-
nendum ἐν βίῳ; omninoque scholium istud com-
pluribus mendis laborat. — Ziber tertius semel lau-
datur fragm. 18, ubi Darius Codománnus cum
Philippo comparatur. Hinc igitur jure colligimys
Dicearchum, sicuti Iasonem, libro tertio egisse
de temporibus Alexandri. Huc accedit quod uti
Iason, sic etiam Diczarchus de sacrificiis Alexan-
dri sermonem instituit, Nam fr. 19 laudatur Di-
ezarchus ἐν τῷ περὶ τῆς ἐν Ἰλίῳ θυσίας (sc. Ἀλεξάν--
ὃρου), Quem quidem ||ocum item ad tertium Bou
librum referendum esse puto.

DIC/EARCHUS ἢ

] qui genere Macedo, animo Grecus, fortuna e

| — Preterea Vita Gracia non addito libri numero | N
commemoratur locis quinque, quorum: tres s (fr. 1.
2, 5) aperte Sperm ad librum primum. Citatur
ibi Δικαίαρχος τὸν do; otov βίον τῆς “Ελλάδος ἀφηγού-
μενος (fr. 1); Diccearchus in libris antiquitatum et
Grecia descriptione ( fv. 2. 2); Diccearchus qui Gra-
cice vitam qualis fuerit ab initio ostendit (tr. 5).9
Reliqui duo ex secundo libro fluxerint. Eorum -
altero ( fr. 15) narratur nimis aliquando invalid
usum crotalorum aliorumque instrumentorum, -
qui non sonos sed crepitus.solummodo edere
altero loco (fr. 16) Euripides Medea Neophronis -
usus esse dicitur. Hinc igitur colligimus in P
“Ἰλλάδος auctorem nostrum non solum res civiles |
atque ea quz ad politica proxime spectant expo-- i|
suisse, sed artium quoque earumque historie ra- -
tionem habuisse. Atque hzec quidem Graecus histo- -
ricus idemque philosophus artiumque historize |
peritissimus, eo minus omittere poterat, quo ma-
jor erat vis ; quam vel levissimas circa musicze usum -

innovationes in mores hominum vitamque publi-
cam exercere veteres censebant, et quo arctius ea |
qua in rebus scenicis ΟΡ δῇ ejusque imitator |
et emulus Euripides immutarunt, cum seculi ipso-
rum moribus studiisque erant conjuncta, Modo
cáveas ne Dicearchum in trium librorum opusculo
singularum artium literarumque accuratam histo- -
riam ex professo persecutum esse opineris. Id enim |
peculiaribus fecit operibus, ex quibus in βίῳ.
nostro ea tantum attulisse putandus est, quze
illustrandam Vite Grecorum historiam momenti |
alicujus essent. em

Igitur ut paucis sententiam meam comprehen--
dam , Diczarchus in Βίῳ “Ἑλλάδος, initio sumpto ab
ipsis humani generis primordiis , primum expo-
suit rationem et quasi gradus , quibus ad cultiorem
vitam paullatim homines progressi sint; deinde.
antiquissimas orbis terrarum civitates perlustravit,
earumque historiam delineavit ad ea usque tem-
pora, quibus vetustissima Grecorum memoria
continetur. His praemissis, ad propositum propius

accedens, vitam Grecis, id est civitatum m Ἃ

|riam, hominum in vita publica et privata mor

et instituta , artium literarumque momenta preci
pua, et horum omnium progressüs et coriversiones
libro primo deduxit usque ad magnum istud za
πήγυα bellorum Medicorum. Simili modo pers
cundum librum Graeciam depinxit in unius societa
tis imaginem coalescentem, concordem, superbaxz

mox superbia discordem, bellis dilaceratam ii

testinis, denique imperata facientem regis pert

grini. Liber tertius deinde argumentum habeb

Greciam, qualem vidit auctor, et Alexandrur

;

ug ingenio: suo novi rerum per orbem terrarum or-
| E dinis auctor exstitit. Ceterum quuin argumenti
* hujus magnitudinem, trium librorum angustiis in-
clusam videamus, ultro intelligitur non id phi-
— losophum nostrum egisse, ut singula omnia et
- minutissima queque percenseret, sed delectu ha-
bito, nonnisi summis rerum momentis immora-
tum esse , reliqua obiter perstrinxisse ; his denique
- -etiam orationem accommodasse succinctam , pres-
» sam, perspicuam. Testis vero hujus rei adest Por-
EU (fr. 1 1) Dicearchum dicens ex numero
.— esse auctorum τῶν συντόμως τε διοῦ xai ἀκριδῶς τὰ
2 ES λληνιχὰ συναγαγόντων.
— — Longe aliter de operis nostri ceconomia statue-
— runt Marxius, Buttmannus , Nekius ( Mus. Rhen.
-. 1835, fasc. 1 ), Osannus, « Primam ejus rei ( Fuhrii
(p. 91r verba sunt) mentionem Marxius fecit, ac-
$ curatiorem deinde expositionem Buttmanno et
A pre omnibus N:«kio debemus, qui eadem non-
nullis tamen rationibus immutata ab Osanno ita
- indicata est : Primum librum historiam Grecic
—— eontinuisse conjiciunt, ut partem in totum opus
qd. introducentem , eique universas geographici ar-
— gumenti expositiones, sicut de ratione inter Gre-
— -eiam et ceteram terram intercedente, adjunctas
— fuisse. In secundo deinde libro descriptionem ci-
LA vitatum Grecarum , quales auctoris state exstitis-
— sent, comprehensam fuisse in eoque singulas πολι-
- τείας ratione quam investigare jam non liceret ob-
- servata se deinceps excepisse. Tertium vero librum
- vitam domesticam Grecorum cum theatro omni-
- busque rebus ad id pertinentibus, ludis publicis
- religionisque cultu descripsisse et in singularia ite-
B5 rum capita singularibus titulis predita divisum
᾿ς fuisse. » Hi igitur et Πολιτείας et opus Περὶ μουσικῆς
- (quod tamen nullum fuit ) et Περὶ μουσικῶν ἀγώνων,
denique, quoniam in Vita Greci: Euripidis men-
tio fit, etiam Didascalias in poetas tragicos et co-
micos in Vite libros tres inferciunt, Quod quam
sit violentum , arbitrarium , et ne probabile qui-
em, Eccrisetine bibntspun. censor Musei Rhenani
1832, Rankius in Vit. Aristóphanis, coll. Epheme-
ΤῚ id. schol. 1835, p. 713, et Fuhrius p. 85 sqq., qui
"ctissime de his exponit, quamquam ipse que
erit operis adornatio in medio relinquit. Nolo
hec nunc repetere ; inutile enim foret. Verum
im exponere refért, cur viri eximii in ejus-
disententiam compellerentur, Fuhrius vero, etsi
itti eam non posse perspexisset, tamen de refin-
operis adornatione desperaret. Nimirum in
tionibus Geographorum minorum tamquam e
irchi Vita Graeci exhibentur loci duo, quo-
altero describuntur Athenz, urbes Bocotize et
cis Euboica; altero auctor multis se defendit

MESSENIUS.

229.

quod in Gracia describenda usque ad. Peneum flu-.
vium sit progressus, Patet fragmenta esse libri qui.
totius Grecic descriptionem geographicam contine-
bat, Jam vero si vere hac e Vita Grzciz deprompta
sunt, fieri omnino non potuit ut per omnes tres
libros vitam Grecorum secundum historicum cjus
progressum Dicearchus explicaverit, neque quid.
quam relictum erat, nisi ut partem historicam ,
partem geographicam , partem ad literas, artes,
reliqua spectantem distinguerent. — Attamen ita
jam se res habet, ut auctoritas qua fragmenta illa
Vite Greecice ascribuntur, omnino nulla sit, et ne
hoc quidem liqueat, utrum omnino Diczarchi,
an alius sint scriptoris, Qu: res sit exponam.

Fragmenta Diczarchi, que in editionibus Geo-
graphorum "Minorum legi solent, preter illud
quod est de Pelio monte, ex uno eodemque fluxe-
runt fonte. Is vero fons est codex seculi XIIL, olim
Italicus, inter annos 1589 et 1595 in Galliam as-
portatus, ubi primum possidebat Claudius Dupuy,
deinde Petrus Pithou, penes cujus successores
inansit usque ad annum 1837, quo librum pretio-
sissimum acquisivit Regia Bibliotheca Parisina , ubi
nunc in Catalogo Supplementi numero 443 desi-
gnatur. Argumenta eorum, qua modo diximus,
acutissimus exposuit Letronnius in Fragments des
poémes géogr. (Paris. 1839) p. τ sqq. Hunc tu
adeas, Continet vero codex : τ, Marcianum, 2
Artemidori epitomen, 3. Scylacis Periplum, 4.
Isidori Characeni Stathmos Parthicos , cui operi ti-
tulus non. prefigitur, sed ad calcem subscribitur.
Deinde nullo premisso titulo sequitur fragmen-
tum metricui versuum 109, cujus auctor post
prefationem, in qua Theophrastum quendam al-
loquitur, negligentissime recenset Ambraciam,
JEtoliam , Phocidem , Boeotiam , et deinde, missa
Attica, ad Megaram transit finesque Peloponnesi.
᾿Εντεῦθεν, ait, ἀρχὴ τῆς Πελοποννήσου" λιμὴν Χωστὸς
ὑποχεῖται καὶ Λέχειον λεγομένη Πόλις. Abrupto sicin
medio versu carmini subtexuntur item sine ullo
titulo fragmenta duo prosaica, alterum de Attica
et Boeotia, alterum de finibus Grecis; illa ipsa
sunt, quorum supra mentionem fecimus. Post hec
denuo incipit geographus metricus, sequiturque
item absque titulo- fragmentum , quo Cretz urbes
atque nomina insularum maris /Egei enumeran-
tur, Ad finem denique hujus fragmenti subscribi-
tur: Áixatapyou ἀνχγραφὴ τῆς *EAAxSoc. Sequitur
Scymnus Chius, nullo przfixo titulo, qui haud du-
bie fini appictus erat nunc deperdito.

Sic igitur Parisinus Noster. In apographo Her-
vartiano et apud Stephanum et Hoeschelium titulus
a fine ad initium carminis revocatus est : Διχαιάρχου
᾿Ανχγραφὴ τῆς ᾿Ελλάδος πρὸς Θεόφραστον. Hudsonus

230

pro his posuit Bioz Ἑλλάδος, Marxius deinde reli-
quique ita. distinxerunt, ut metricis prefigerent
titulum : Ἀναγραφὴ τῆς Ἑλλάδος, fragmenta vero
prosaica inscriberent : Bíoc Ελλάδος. --- Patet itaque
Diczarchi nostri. Bíov ᾿λλάδος nonnisi opinioni-
bus quibusdam virorum doctorum ad fragmenta illa
translatum esse. In codice nihil nisi carminis titu-
lus, Δικαιάρχου ἀνχγραφὴ τῆς “Ελλάδος, atque istud
ἀναγραφὴ τ. E. optime cadit in trimetros illos
tenuem nominum enumerationem exhibentes, non
item in prosaica fragmenta. Nemo vero propterea,
quod metricis prosaica generis diversissimi intexta
^ sunt, ulraque ejusdem esse auctoris putaverit.
Quod .ne scribam quidem statuisse contendere
liceat : nam fieri potuit ut titulus exciderit, inter-
calarentur vero haec prosaica, ex nescio quibusnam
eclogis arrepta, vel scribe negligentia et errore ,
vel etiam consilio, ut scilicet qus» ad easdem re-
giones pertinerent eodem loco exhiberentur.

Jam. vero dudum constabat Diczarchum, cui
ista ᾿λλάδος ἀναγραφὴ ascribitur, non posse No-
strum esse Aristotelicum, ac nuper denique Lehr-
sius demonstravit auctorem ejus esse Διονύσιον
ΚΚαλλιφῶντος, quod nomen primae litere priorum
versuum 23, quibus prefatio continetur, indicant.
Quomodo igitur fit ut pro Dionysio afferatur Di-
ccearchus? Variis modis efformare rem licet. Statui

potest metrica esse Dionysii, prosaica vero Di- |

ecarchi; scribam autem diversa hzc in titulo ita
conglutinasse ut Diccearchi nomen jungeret no-
mini operis, quod erat Dionysii. Alius putabit
nomen Dionysii in fonte codicis nostri male exa-
ratum vel corruptum fuisse ; scribam vero quum
Theophrastum initio carminis memorari videret,
nec de alio atque notissimo- Aristotelico cogitaret,
inter Aristotelicos autem celebrem geographum Di-
ciearchum novisset , Dionysio substituisse Dicaar-
chum. Porro fieri potuit ut ipse Dionysius , post-
quam artificio nomen suum prafationi intexuisset,
in titulo Dicearehi nomen mentiretur, in eundem-
que finem etiam Theophrastum Aristotelicum sibi
amicum affingeret.. (Quamquam num revera. Theo-
phrastus. Dicearchi amicus fuerit, propter supra
allata licet dubitare. )

Verum enimvero quodcumque horum verisimi-
lius duxeris, in meras conjecturas «que omnia re-
rusa sunt. Nec ullum satis certum in codice exstat
indicium, quo fisus fragmenta prosaica Dicezarchi
esse, multo minus etiam ea e Vita Gracia fluxisse
contendere possis. Sed largiamur recte ad Diczar-
chum referri, Num apte tum Bí» 'EJ243oc vindica-
rentur? De quo antequam judicemus, novum hospi-
tem. introducamus, Videlicet duobus fragmentis
codicis olim Pitheeani jungi solet tertium de Pelio

DIC/EARCHUS

monte, quod Fabricius edidit e codice Gudiano ,.
itemque exhibet codex Parisinus N*. 571, fol. 430,
ubi legitur post Stathmos Isidori , qui edu in Pi-
theeano libro reliquis duobus fragmentis przemittun-
tur. Titulo.quidem caret fragmentum , dubium vero.
non est quin eidem auctori eidemque operi , cui re-
liqua duo, sit attribuendum. Etenim post absolu-
tam Pelii montis descriptionem sceriptorait: Τὸ μὲν
οὖν Πήλιον xot Δημητριάδα συμόέδηχεν τοιαύτην Ei- —
t. Hinc igitur discimus.in antecedentibus Deme-
ken urbem (quze etiam initio fragmenti com-
memoratur) descriptam esse, nec de montibus
solum in integro opere sermonem fuisse. Deinde
subjicitur alius fragmenti initium hocce : Ὅτι δὲ ἢ
Ἑλλὰς ἀπὸ Πελοποννήσου τὴν ἀρχὴν AauGdvst μέχρι.
τοῦ Μαγνήτων ἀφορίζων στάμπου "**. Id vero initium
est fragmenti secundi codicis Pithoeeani, ubi sic : Τὴν
μὲν οὖν “Ελλάδος ἀπὸ Πελοποννήσου τὴν ἀρχὴν λαβὼν
μέχρι τοῦ Μαγνήτων ἀφορίζων στάμπου χτλ. Patet
hinc fragmenta nostra tria ex iisdem fluxisse eclo-
gis; illud de Pelio monte medium inter altera duo
locum occupasse , ideoque ex eodem opere peti-
tum esse. Quz quidem adornatio etiam in seriem
geographicam optime cadit; nam primum fragmen-
tum est de Attica, Boeotia, Euboea; alterum de
Thessalie .Demetriade urbe et Pelio monte; ter-
tio, quod ex fine operis petitum est, causas au—
ctor exponit cur Thessaliam in Greci descri- -
ptione comprehenderit. ES
Jam quod indolem horum fragmentorum ( 58.
59. 60 ) attinet, id quod de Athenis et Boeotize
urbibus. est ( fr. 58), locum habuisse in Bío
“Ἑλλάδος propterea potuisse videatur, quod mul-
tum auctor ad mores et characterem cujusque ur-
bis incolarum attendit. Quod vero fragmento ter-
tio multis docemur Hellenes e Thessalia oriundos
esse et Helladem principio nihil nisi urbem Thes-
salize fuisse, id si auctor in epilogo demum ad sin-
gularum urbium descriptionem, non vero in prima
Βίου parte historica exposuisset, vereor ne perine-
ptus homo esse censeretur. Hsc igitur vulgari
opinioni contraria sunt. Mulio magis offendit ampla.
illa descriptio Pelii montis, plantarum in ea ob-
viarum, earumque proprietatum. Neque latuit
Fuhrium et Osannum, quodsi simili ubertate de
reliqua. Gracia Diczarchus egerit, fieri omnino
non potuisse ut geographica hzc nihil nisi par«-
tem unius libri in Vita Grecis effecerint. Cui ine.
commodo ita mederi conantur, ut fragmentum hoc
ex alio opere petitum esse dicant. Nimirum quum.
constet Diczarchum montes inter eosque etiam.
Pelium emensum esse, huic Καταμετρήσεων operi
hes cos —«— » incusant mise «q ü

chum vero in. Καταμετρήσεσι etiam de plantis ea-
rumque viribus et de reliquis, quae quisque mons
- memorabilia haberet, exposuisse statuünt. Verum
— haec sunt desperantium consilia extrema , qu: co-
- dicurf indiciis condemnantur, atque eo diluuntur,
quod Pelii descriptio juncta erat descriptioni urbis
. . Demetriadis.
|. ]gitur qua hucusque dispadavimus ,in eam nos
ducunt sententiam , ut geographica hzc fragmenta
- ab opere βίος Ἑλλάδος inscripto aliena esse, et si-
—— euti reliqua, qua codices continent, ex opere vere
x. geographico , Περὶ τῆς EXAa80c πόλεων et similiter,
- ponteripto , petita eenseamus, Opus hoc geographi-
ΟΠ eumaDiczarcho profectum esse, elsi resincertissima
est, tamen propterea maxime suspicari licet, quod
que de indole et moribus urbium in fragm. 58
multa exponuntur, apprime cadere. videntur in
|, eum auctorem , quem etiam in reliquis suis scriptis
. ad haec maxime 'attendisse consentaneum 511.
- Quamquam si Dicearchi opus est , a sene demum
- decrepito conscriptum esse debet.

Sin ex alio auctore petita fragmenta sunt, duo
LÍ » maxime offeruntur scriptores, quorum alterutri
— vindicanda esse putaveris, PAileas Atheniensis et
- «Heraclides criticus, — De Philea Atheniensi propter
PU | ea cogitare licet, quz leguntur in Dionysii Ἄναγρ,
" N. 35:
E Ἡ Ἑλλὰς ἀπὸ τῆς Αμόραχίας εἶναι δοχεῖ

μάλιστα συνεχής" τὸ πέρας αὐτῆς δ᾽ ἔρχεται

ἐπὶ τὸν ποταμὸν Πηνειόν, ὡς Φιλέα c γράφει,

ὄρος te Μαγνήτων Ὁμόλην καλούμενον.

Τινὲς δὲ τὴν Μαγνησίαν τῆς Ελλάδος
᾿ λέγουσιν εἶναι, τὸν δὲ dba) ἀγνοεῖν

ἀποχωρίσαντα, τοῦτο δ᾽ εἶναι συμφανὲς
τοῖς φιλομαθεῖν μάλιστα φιλοτιμουμένοις,

— Noster vero ita (ἢ". 6o init. et fine) : Τὴν μὲν οὖν
᾿ς EXAMS μέχρι τοῦ Μαγνήτων ἀφορίζω [ 'OuoAtou. xoi
τῶν Θετταλῶν, Hzc omittuntur initio fragm. ] στάμ-

mos ( vel στομίου; sic codd. cpu Τεμπῶν plu-

rimi corrigi volunt ). Τάχα δὲ φήσουσί τινες ἡμᾶς

CHEM τὴν Θεσσαλίαν τῆς ᾿Ελλάδος καταριθμοῦντας,
EV τῆς τῶν πραγμάτων ὄντες ἀληθείας.

E: Utroque loco Gracia pertinere dicitur usque ad
lomolen sive Homolium ( λέγεται γὰρ ἀμφοτέρως,
bo p. 443). Noster vero sententiam suam,
ua Thessaliam in Grecia comprehendi vult, mul-
5 verbis probare studet, adeo ut tamquam pri-
us ejus auctor citari a serioribus scriptoribus
otud Ceterum Phileas a Gracia excludit Ma-
nesiam , sive tractum illuni litoralem, i a Penei

1 e liceat, Magnesiam uii aie νέων Nam
od Demetr: adem urbem in opere suo descripsit ,

MESSENIUS.

93f

nihil probat, quoniam hzc in finibus Magnesize
sita, sicuti Ioleus, modo Magnesie modo Pe-
lasgiotidi tribuitur, (Cf. Müller. Z. Karte d. nerd.
Gr. p. 7 ). Contra vero, si Magnesiam in Grzcia
comprehendisset auctor, jure quaeras, cur dixerit
patere eam ἃ Peloponneso boream versus usque
ad Homolen montem ( qui in finibus Thessaliz et
Magnesie ad Peneum fluvium situs est. Nonne
simpliciter dicturus fuisset : usque ad Peneum flu-
vium et montium tractum, quos Cambunios vo-
camus? Hc igitur suadent potius Nostrum non
dissensisse. a Philea. Sin vero expressam ejus rei
mentionem desideras, accusare possem excerpto-
rem, qui plura omiserit. Neque tamen est cur
ad tale quid confugiamus, Quemadmodum enim
nostro loco declaratur, quousque a meridie bo-
ream versus Grecia pateat, sic in antecedentibus
auctor exposuisse putandus est, quousque pateat
ab occasu orientem versus. Atque hac in exposi-
tione Homoles s, Homolii mentionem faciunt Dio-
nysius et Scylax qui eundem. Phileam exscripsit (ἢ).
Dicunt enim Graeciam pertinere ab Ambracia us-
que ad Homoliam , in Magnesiz finibus , docentes
itaque eam partem qua ab Homolio est usque ad
mare, excludi. Hoc igitur loco etiam Noster de his
pluribus monuerit, ideoque nostro loco Homo-
lium tamquam terminum , de quo jam exposuerit ,
verbo commemorare habuerit satis. Jam vero si
Magnesiam exclusit , sequitur conjecturam eorum,
qui pro. τῶν Θεσσαλῶν στάμπου vel στομίου scribunt
t, Θ. Τεμπῶν, admitti non posse. Nam Homolium
sec. Strabonem est χατὰ τὴν ἀρχὴν τῆς τοῦ ΠΙηνειοῦ
διὰ τῶν "egit διεχβολῶῆς; itaque Tempe non fo-
rent Thessalorum , sed Magnetum. Quare latuerit
aut τοῦ Θεσσαλῶν ᾿Ολύμπου,, ita scilicet ut cum an-
tiquioribus scriptoribus Olympus dicatur totus ille
montium tractus, qui Thessaliam et Macedoniam
dispescit; aut scribendum : τῶν Θεσσαλῶν l'óvvou
sive l'óvvov, qua "Thessalie urbs sicuti Homole,
eo ipso loco sita est ubi Tempe vallis capit initium.
Nihil igitur impedire videtur quin nostra apte
-cum iis, qua ex Philea traduntur, componi possint.

(*) Scylax $ 33 : Ἐντεῦθεν ( $c. ἀπὸ Au6paxtaz) ἄρχεται
ἡ Ἑλλὰς συνεχὴς εἶναι μέχρι ᾿!ηνειοῦ ποταμοῦ x«i ὋὍμολίου
πόλεως ( montem €ognominem- ponit Dionysius), ἥ ἔστ:
παρὰ τὸν ποταμόν. Deinde S 66, postquam Magnesie oram
perlusirav erat , pergit : "Ev μεσογείᾳ δὲ ἐποικοῦσι Περραιδοὶ,
“λληνες. Μέχρι ἐνταῦθά ($c. usque ad Perrhebize et Magne-
siae confinia ) ἐστιν ἀπὸ Ἀμόραχίας συνεχὴς 5 Ἑλλάς. Ἐπι-
ειχῶς δὲ χαὶ ἐπὶ θάλατταν πᾶσα 123.301 ὅμοιόν ἐστίν ( lege-
rim xai ἡ ἐπιθαλασσία πᾷσα ἐν "EX. ὁμοίως ἐστίν). Postre-
mis ᾿Επιειχῶς χτλ. eadem indicantur, quae Dionysitis dicit
inde a verbis Τινὲς 08 xai τὴν Μαγνησίαν. Qua F uhrius iis ,
quae in antecedentibus de ΡΠ Θὰ traduntur, contraria putt ,

versificatores negligentia: incusat, virosque doctos ez iris
qui repugnantiam istam non viderint. Dormilavit Enlirtus,

252

Preterea. vero nihil habeo quod Phileam no-
strorum fragmentorum fortasse auctorem esse in-
dicet. Scimus Atheniensium hunc geographum a
Macrobio (Sat. V, »o ) scriptorem veterem dici et
cum Ephoro. componi; auctoremque esse [Isj(-
πλων, qui passim a Stephano aliisque grammaticis
et geographis laudantur. Indoles vero reliquiarum,
ut ad simplicitatem et exilitatem antiquissimorum
geographorum.proxime accedit, sic prorsus aliena
esse videtur ab ubertate et ingenio philosophico,
que nostra fragmenta prz se ferunt,

Alter scriptor, cui fragmenta vindicari et majori
quidem cum veri specie possent, Heraclides est.
Etenim quz de planta quadam Pelii montis leguntur
in fragm. 59, $ 5 (ubi v. not.), eodem plane
inodo iisdemque pene verbis Apollonius De mi-
rab. c. x9 narrat ex Heraclide τῷ Κρητιχῷ (χριτιχῷ
correx. viri docti ) ἐν τῷ Περὶ τῶν ἐντὴ EXAd8:
πολέων. Qui quidem titulus quo alienior a re nar-
rata esse videtur, eo melius in illud quadrat opus,
ex quo nostrum de Pelio fragmentum desumptum
est, Sed quisnam est ille Criticus? Si fragmentorum
nostrorum auctor fuit , non potest esse Heraclides
Ponticus, quem. Welckerus intelligi voluit. Re-
fragarentur enim tempora, quum natales Pontici
minimum ad Ol. xoo. 378 referenda sint. Aliorum

opiniones supra in preefatione ad Politias Heracli-:

dis recensui. Equidem fateor me non nosse Hera-

clidem , cui. χριτιχοῦ titulus conveniat; in mentem |

autem venit Megaclides peripateticus, qui De
Homero ejusque carminibus scripsit, in eoque
opere et de moribus et indole personarum Home-
ricarum multa disseruisse videtur (*). Confusio
vero nominum Megaclidis et Heraclidis facillima
eral. Ceterum Megacles nomen Atticum est, uti
constat ; eodem redit forma patronymica Megacli-

(*) Laudatur Μεγαχλείδης ἐν τοῖς περὶ Ὁμήρου ap. schol.
Hom. 1l. π, 140; Eustath. in 1l. α, p. 84; Suidas v. Ἀθη-
. ναίας ; Hesych. v. ᾿Αθηνᾶ. Swpius in schol. Hom. citatur
absque mentione operis. Insigne fragmentum servavit
Athenczus XH , p. 512, E, de ratione qua Herculis et Ulyxis
mores et indolem poet: efformaverint. Denique apud Ta-
tianum in Or. c. gent. c. 48 una cum Chamzaeleonte aliisque
Megaclides inter eos recensetur, qui de Homeri.genere et
setate disputaverint; quo loco sine causa idonea Reinesius
pro Μεγαχλείδης reponi Ἡραχλείδης voluit. Cf. not. ad frag.
menta Megaclis. Ceterum qnum Eustathius, Suidas et
Hesychius 1.1. e Megaclide narrent viros Athenis oriundos
᾿Αθηναίους, feminas autem non. ᾿Αθηναίας sed ᾿Αττιχὰς no-
minari , nescio. an cum his comparari possit similis nomi-
num distinctio , quae alibi vix obvia in geographico nostro
fragmento (59) occurrit. Etenim dicit auctor : Τῶν δ᾽ ἐνοι-
χούντων ( 86. ᾿Αθήνας ) oi μὲν Ἀττιχοί, οἱ δὲ ᾿Αθηναῖοι.

() V. c. Megaclidem quendam- Eleusinium ( sicuti
eliam Phileam Eleusinium ) memorat Demosthenes
p. 1241,27. 967,21.

DICAEARCHI. FRAGMENTA.

, dait, n

des ('"). Atticum vero hominem in fragmentis -
nostris nescio an recte agnoscere mihi videor. Nam
ut mittam laudes Athenarum magnificas, attendas —
quaeso qua acerbitate Boeotos plerosque carpat,
notetque eos qui in Bceotia quasi Athenienses 56
gerant. Ulterius hisce conjecturis immorari non ἡ
est otium. Unum tamen addere mihi liceat. D n i

In codice Pitheeano longioribus scriptis Marciani,
Artemidori et Scylacis, que primam codicis partem
constituunt, preefrguntur tuli, et Scylacis operi — ᾿
preterea iterum titulus ad calcem appingitur. Con- —
tra quz deinceps sequüntur minora fragmina Isi- —
dori Characeni, Pseudo-Diczarchi sive Dionysii,
Nostri Anonymi et Scymni Chii, titulos nonnisi ad —
finem ascriptos habent, preter Anonymum no- -
strum, qui omni inscriptione caret. Attamen primo
horum operum , Isidori scilicet, preemittuntur sub.
tituli forma mira hzcce : -

᾿Αθηναίου πόλεων σχώμματα καὶ 660: χαὶ περίπλους.

Clarissimus Letronnius (in Poém. géogr. Ρ- 265),
ut sensum verbis inferret, pro σχώμματα legendum
censuit ὀνόματα ; ᾿Αθηναίου vero nomen esse geogra-
phi ignoti, quod una cum operis titulo scriba exhi-
buisset quidem , ipsum vero opus titulo non subje-.
cisset (*). Verum etiamsi vocem ὀνόματα admitti-
mus, tituli ratio mira semper est. Mihi manca et d
vehementer corrupta hzc esse videntur. Suspicor -
autem minoribus illis operibus titulum generalem $
praemissum fuisse, quo nomina auctorum, quorum —
frustula in postrema hac codicis parte exhibentur, i
continerentur. Primum nomen Isidori Characeni -
excidit, alterum nomen, quod erat Nostri ano-
nymi, item excidit, servata tamen est mentio patria.
Sequentia nomina propria Scymni Chii et Diczear-
chi, quum pessime exarata reperiret scriba, ita
corrupit ut erueret voces quasdam in geographicis
libris frequentissimas. Ulcus hoc ita exurere tento ,
ut refingam: .

᾿Αθηναίου πόλεων--- (Μεγακλείδον ?) ᾿Αθηναίου περὶ πόλεων,
᾿σχώμματα xai ὃ — Σχύμνου τοῦ Κίου (i.e. Χίου),
δοὶ xai περίπλους — Διχαι. (i. e. Δικαιάρχου ) Περίπλους.

(*) Letronnius l. 1. : « Mais comment le titre de ce livre
perdu se trouve-t-il ainsi placé avant les Stathmes Par-
thiques?- Je pense que, dans le manuscrit original, aprés
le périple de Scylax, venait cet ouvrage inconnu d'un
Athénée qui ne l'est pas moins. Ce titre, placé au bas du.
verso de la page , était probablement suivi , sur la page sui- -
vante, de l'ouvrage méme; mais cette partie du manuscrit
ayant été enlevée ou perdue, il ne sera resté que le titre
du livre. Alors un autre copiste, peut-étre celui de notre ὦ
manuscrit de Pithou, copia fidélement la page terminée -
par le titre du livre d'Athénée; puis il y ajouta les sta-
thmes Parthiques d'Isidore de Charax , qu'il trouvait dans:
un autre manuscrit , sans s'inquiéter. si ce nouvel ouvrage
avait oun non quelque rapport avec le titre qui le précés

DIC/EARCHI

- — Ordo quidem in his alius est, quam in codice;

nelior tamen ; sic enim prosaica Atheniensis No-
ΕΝ ri junguntur prosaicis; tum sequuntur poetica,
: m que ita quidem, ut Scymnus antiquior antecedat
Diczarcho j juniori, quippe quem ipse auctor co-
- dicis ab Aristotelico distinxerit. Ordo hic deinde
"i ᾿ perturbatus esteo, quod fragmina metrica Diczar-

A

᾿ quasi corpus hescio quis conjungere voluit. Atque
- sic etiam factum esse videtur, ut fragmentum de
| Pio monte, utpote diversi generis, omitteretur
Periplus, qui in titulo Dicearcho tribuitur, ad
85. vmni nomen retrahendus est.

BIOZ 'EAAAAOX.

—. Eprrowx. Fr. 1 — 5 : Generis humani primordia;
—antiquissiimorum hominum status naturalis; secun -
dus gradus vita pastoritia; tertio gradu ad agri-
ulturam descendunt. [ Fr. 1 : Aux. ὃ τὸν ἀρχαῖον
ον τῆς Ελλάδος ἀφηγούμενος: fr. 2 : D. in libris an-

t Grecice vitam qualis fuerit ab initio ostendit. ] —
E ἣν. 6 : Prisci homines portionibus in conviviis
1 n utebantur. — Fr. 7 : Sesonchosis, /Égyptio-
n rex antiquissimus, bellator simul et legislator.
jus instituta. [Διχ. ἐν α΄ et Au. ἐν Βίῳ 'E22.., ex no-
tra correctione, Secundum vulgatam in hoc fragm.
iudatur primus et secundusliber de re eadem. ]—
'r. 8 : Ninus, rex potens et sapiens, Ninives con-
—ditor; ab eo decimus quartus Chaldeus qui Ba-
E Wylonem exstruxit [ Aux. ἐν πρώτῳ τοῦ τῆς 'EXA.
|. tov. 1. — Fr. 9 : De notionibus πάτρας, φρατρίας,
φύλης. — Fr» 10: Herculis figura. — Fr. 11 : Her-
ἃ: ᾿ les Theben in Cilicia condit. — Fr. 1» : Do-
sium tetrapolis [ Aux. χατὰ τὸ πρῶτον τοῦ Βίου
"EX. βιθλίον 1. — Fr. 13 : Echemus et Mara-
F* ius Arcades , Tyndaridarum in Atticam invaden-
* | comites ; ab illo Academia, ab hoc Marathon
Pa is huncupantr. — Fr. 14 : Oraculum in
ὁ. - Fr. 15 : Crotalorum aliorumque simi-

ἡ chi cum prosaicis Anonymi Atheniensis in unum.

iquitatum et descriptione Greeciee ; fr. 5 :. D. qui

FRAGMENTA.

lium. instrumentorum usus nimius aliquando. in-
valuit [ Aux. ἐν τοῖς περὶ τοῦ τῆς “Ελλ. βίου ]. —
Fr. 16 : Neophronis Medea usus Euripides est
[ Δικ. περὶ τοῦ τῆς "EAA. βίου 1. — Fr. 17 : Age-
silaus veterem simplicitatem moribus prz se fe-
rens; ejus filie, puelle decentissim», nomen
ignoratur, sicuti etiam nomen matris Epaminonds.
— Fr. 18 : Philippus et Darius Codomannus coin-
ponuntur [Aux. ἐν τρίτῳ περὶ τοῦ τῆς EA. βίου ]. —
Fr. 19 : Alexander ad Trojam sacrificia agens
Bagoam eunuchum .exosculatur [ As. ἐν τῷ περὶ
τῆς ἐν Ἰλίῳ θυσίας 1.

233

Ι.

(E LIBRO PRIMO. )

Porphyrius De abstin. IV, 1, 2 : Τῶν τοίνυν
συντόμως τε δμοῦ x«t ἀχριόῶς τὰ ᾿Ελληνιχὰ cuva-
γαγόντων ἐστὶ καὶ ὃ περιπατητιχὸς Δικαίαρχος, ὃς τὸν
ἀρχαῖον βίον τῆς “Ελλάδος ἀφηγούμενος τοὺς παλαιοὺς
xal ἐγγὺς θεῶν φησι γεγονότας, βελτίστους τε ὄντας
φύσει χαὶ τὸν ἄριστον ἐζηχότας βίον, ὡς χρυσοῦν γέ-
νος νομίζεσθαι, παραθαλλομένους πρὸς τοὺς νῦν χι-
ὀδήλου χαὶ φαυλοτάτης ὑπάρχοντας Une , μηδὲν φο-
νεύειν : ἔμψυχον. Ὃ δὴ χαὶ τοὺς ποιητὰς παριστάντας
χρυσοῦν μὲν ἐπονομάζειν γένος, «^ EcOAX δὲ πάντα, »
λέγειν,

τοῖσιν ἔην" καρπὸν δ᾽ ἔφερεν ζείδωρος ἄρουρα
αὐτομάτη, πολλόν τε καὶ ἄφθονον οἱ δ᾽ ἐθελημοὶ
ἥσυχοι ἔργ᾽ ἐνέμοντο σὺν ἐσθλοῖσιν πολέεσσιν.

Ἃ δὴ χαὶ ἐξηγούμενος ὃ Δικαίαρχος τὸν ἐπὶ Κρόνου
βίον τοιοῦτον εἶναί φησι, εἰ δεῖ λαμόάνειν μὲν αὐὖ-
τὸν ὡς γεγονότα χαὶ μὴ μάτην ἐπιπεφημισμένον, τὸ
δὲ λίαν μυθιχὸν ἀφέντας el; τὸ διὰ τοῦ λόγου φυσιχὸν
ἀνάγειν: αὐτόματα μὲν γὰρ πάντα ἐφύετο εἰχότως, οὐ
γὰρ αὐτοί γε κατεσχεύαζον οὐθὲν διὰ τὸ μήτε ( μήπω
vg. ) τὴν γεωργίαν ἔχειν πω τέχνην, wn. ἑτέραν. μη-
δεμίαν ἁπλῶς. Τὸ δ᾽ αὐτὸ καὶ τοῦ σχολὴν ἄγειν αἴ-
τιον ἐγίγνετο αὐτοῖς χαὶ τοῦ διάγειν ἄνευ πόνων χαὶ
μερίμνης, εἰ δέ τι τῶν γλαφυρωτάτων ἰχτρῶν ἐπα-
χολουθῇσαι δεῖ διανοία, χαὶ τοῦ μὴ νοσεῖν - οὐθὲν γὰρ
εἰς ὑγίειαν αὐτῶν μεῖζον παράγγελμα εὕροι τις ἂν

f.

E LIBRO PRIMO.

δὰ igitur qui breviter simul et accurate Graecas res
ge Rent, Dica&archus peripateticus est, qui veterem
? vitam exponens priscos illos, qui quum ad deos
* accederent optimique natura essent, adeoque
n vitam traducerent , ut aurea corum etas existima-
prae hac nostra adulterina et pravissima materia con-
nullum occ dere "animal consuevisse affirmat. Id

m appellant : « Bona ( aiunt ) cuncta

-

illis erant; fructumque ferebat fertile arvum
sponte sua multumque et copiosum : ipsi vero lubentes
quieti operibus fruebantur cum bonis. multis.

(Hesiod. Opp. 116 sqq.)

Qui quidem explanans. Diciearchus ejusmodi vitam Sa-
turni temporibus fuisse ait ; si modo eam revera exstitisse
et non frustra ita fuisse celebratam admittendum omissis-
que iis, qua aperte fabulosa in hac narratione sunt, res est
ad naturalem considerationem reducenda. Sponte enim
merito omnia nascebantur : quia videlicet ipsi nihil opera-
bantur, quum nondum neque agri colendi, neque ullam

aliam artem invenissent. Id quod in causa quoque. erat, ut

231
ἢ τὸ μὴ ποιεῖν περιττώματα, ὧν διὰ παντὸς ἐχεῖνοι
χαθαρὰ τὰ σώματα ἐφύλαττον᾽ οὔτε γὰρ τὴν τῆς φύ-
σεως ἰσχυροτέραν τροφὴν, ἀλλ᾽ ἧς ἡ φύσις ἰσχυροτέρα,
προσεφέροντο, οὔτε τὴν πλείω τῆς μετρίας διὰ τὴν
ἑτοιμότητα, ἀλλ᾽ ὡς τὰ πολλὰ τὴν ἐλάττω τῆς bxa-
γῆς διὰ τὴν σπάνιν. ᾿Αλλὰ μὴν οὐδὲ πόλεμοι αὐτοῖς
ἦσαν, οὐδὲ στάσεις πρὸς ἀλλήλους᾽ ἄθλον γὰρ οὐθὲν
ἀξιόλογον ἐν τῷ μέσῳ προχείμενον ὑπῆρχεν, ὑπὲρ ὅτου
«τις ἂν διαφορὰν τοσαύτην ἐνεστήσατο, ὥστε τὸ χερά-
λαιον εἶναι τοῦ βίου συνέδαινε σχολὴν, ῥᾳθυμίαν ἀπὸ
τῶν ἀναγχαίων, ὑγίειαν, εἰρήνην, φιλίαν. Τοῖς δὲ
ὑστέροις ἐφιεμένοις μεγάλων χαὶ πολλοῖς περιπίπτουσι
χαχοῖς ποθεινὸς εἰχότως ἐχεῖνος ὃ βίος ἐγίγνετο. Avjot
δὲ τὸ λιτὸν τῶν πρώτων χαὶ αὐτοσχέδιον τῆς τροφῆς τὸ
μεθύστερον ῥηθὲ y Αλις δρυὸς, τοῦ μεταθάλλονξος
πρώτου oix εἰχὸς τοῦτο φθεγξαμένου. Ὕστερον ὃ νο-
μαδιχὸς εἰσῆλθεν Bloc, χαθ᾽ ὃν περιττοτέραν ἤδη χτῆ-
σιν προσπεριεθάλλοντο καὶ ζῴων ἥψαντο χατανοήσαν-
τες ὅτι τὰ μὲν ἀσινὴ ἐτύγχανεν ὄντα, τὰ δὲ χαχοῦργα
xal χαλεπά" χαὶ οὕτω δὴ τὰ μὲν ἐτιθάσευσαν, τοῖς δὲ
ἐπέθεντο. Καὶ ἅμα ἐν τῷ αὐτῷ βίῳ συνεισῆλθε πόλεμος,
χαὶ ταῦτα, φησὶν, οὐχ ἡμεῖς, ἀλλ᾽ oi τὰ παλαιὰ ἵστο-
pia. διεξελθόντες εἰρήκασιν " ἤδη ( ἐπειδὴ ?) γὰρ ἀξιό-
λογα χτήματα ἦν ὑπάρχοντα" οἱ μὲν ἐπὶ τὸ παρελέ-
σθαι φιλοτιμίαν ἐποιοῦντο, ἀθροιζόμενοί τε χαὶ παρα-
χαλοῦντες ἀλλήλους, ot δὲ ἐ ἐπὶ τὸ διαφυλάξ αι. Προϊόν-
τος δὲ κατὰ μικρὸν οὕτω τοῦ χρόνου; χατανοοῦντες
ἀεὶ τῶν χρησίμων εἶναι δοχούντων, εἰς τὸ τρίτον τε χαὶ
γεωργικὸν, ἐνέπεδον εἶδος. 'Γαυτὶ μὲν Δικαιάρχου τὰ
παλαιὰ τῶν “Βλληνικῶν διεξιόντος μαχάριόν τε τὸν
βίον ἀφηγουμένου τῶν παλαιοτάτων, ὃν οὐχ, ἧττον τῶν
ἄλλων xai ἣ ἀποχὴ τῶν ἐμψύχων συνεπλήρου. Διὸ πό--

DICJEARCHI ΜΈΒΘΕΝΙΙ

λεμος οὐχ ἦν ὡς ἂν ἀδικίας ἐξεληλαμένης. Συνεισῆλθε,
δὲ ὕστερον χαὶ πόλεμος χαὶ εἰς ἀλλήλους πλεονεξία
ἅμα τὴ τῶν ζῴων ἀδικίᾳ" ὃ καὶ θαυμαστὸν τῶν τολιλη-
σάντων τὴν ἀποχὴν τῶν ζῴων ἀδιχίας μητέρα εἰπεῖν,
τῆς ἱστορίας χαὶ τῆς πείρας ἅμα τῷ φόνῳ αὐτῶν τρυ-
φήν τε χαὶ πόλεμον χαὶ ἀδικίαν συνεισελθεῖν μηνυού-
σῆς. ; $

De proverbio ἅλις δρυὸς vid. Zenob. IT, 40 :
"Ez τῶν x φαυλοτέρας διαίτης ἐρχομένων ἐπὶ βελτίονα,
εἴρηται $j παροιμία" ἐπειδὴ τὸ ἀρχαῖον οἱ ἄνθρωποι,
βαλάνοις δρυὸς τρεφόμενοι, ὕστερον εὑρεθεῖσι τῆς Adj.
μητρὸς χαρποὶς ἐχρήσαντο. Locis ἃ Leutschio ac 7
Schneidewino laudatis adde Porphyr. 1. 1. IE, 5; 7
Euseb. Pr. Ev. HI, p. 86 D; Cicero Ad Att. II, 19.

2.

Hieronymus Adv. Jovin. IX jp. 230 ed. Reat. : -
Diceearchus in libris antiquitatum et Descriptione |
Greciee refert sub Saturno, quum omnia humu:
funderet, nullum comedisse carnem , sed universo
vixisse frugibus et pomis, quce sponte terra gigne-
bat. Hxc ex Porphyrio descripta esse recte censet.
Holstenius.

B.

Censorinus De die nat, c. ἡ : A/ii semper homi-
nes fuisse nec umquam ex hominibus natos, atq ic
corum generi caput exordiumque nullum exstitisse
arbitrati sunt; alii eero fuisse tempus quum Aon HE
non essent, et his ortum aliquando principiumque
natura tributum. Sed prior illa sententia, qua sen

,

in otio degerent absque ulla cura atque laboribus ullis; et
si elegantissimorum medicorum sententice acquiescendum
esl, ut etiam non zegrotarent. Nullum enim eorum pra-
ceptum est, quod magis ad sanitatem faciat, quam quum
monent, dandam esse operam ut quam paucissima fieri
potest. excrementa gignantur : a quibus porro illi expurgata
corpora perpetuo conservabant ; quippe quum neque validius
natura corporis sui, sed imbecillius, neque amplius quam
moderatum esset ob paratam rerum copiam, imo minus
plerumque ob penuriam , quam esset satis, alimentum su-
merent. Quin neque bella neque seditiones inter ipsos
erant , quum nullum pr«mium in medio propositum ejus-
modi haberent, pro quo adipiscendo suscipere ullam con-
tentionem quispiam vellet : ita ut summa totius eorum vito
uihil aliud esset, quam otium et quies a necessariis sibi
suppeditandis, sanitas, pax, amicitia. Unde posteris qui
propterea quod majora appetivissent , in multa mala inci-
derant, desiderabilis hujuscemodi vita merito apparuit.
Victus autem tenuitatem nullius apparatus indigam pri-
morum illorum hominum satís declarat, quod dictum post-
ea fuit, Satis quercus ; quum ille qui primus parcze illius
vilàe mutationem est aggressus , dixisse id verisimile sit. Si-
mul autem cum eo verbo vita pastoricia introducta est. In
qua et -supervacaneas jam possessiones sibi comparabant ,

—

et animalibus quoque manus inferre coeperunt. Quum enim
alia ex iis innoxia, alia agrestia et malefica esse animad
vertissent , ad cicuranda alia animum adjecerunt, alia vio
lentia opprimere conati sunt. Atque ita simul cum ea vitz
bellum quoque introductum est. Atque haec , Dico»archus
inquit , nos non dicimus, sed illi qui pleraque diligenti in
quisitione persecuti sunt. Quum enim jam satis multae pos
sessiones essent , alii collecti et mutuo se invitantes sibi ea
acquirere, alii sibi eas conservare contendebant. Quumq
ita paullatim processisset tempus, ac subinde quid
videretur esse utile, animadverterent, in tertium vi
genus agrorum colendorum tandem devenerunt. Atq
hac sunt quae veteribus Gracorüm rebus commemt
randis Diczarchus refert, dum beatam antiquorum il
rum vitam praedicat, cui quidem non rhinorem quam ali
abstinentia quoque ab animatis profectum affereb:
Unde bellum nullum in ea erat , quum omni injustitia prc
sus careret. Postea vero una cum injustitia in vm à
bellum et plus habendi inter ipsos contentio subintra

Qua de causa non satis demirari pro merito possum
rum impudentiam , qui abstinentiam ab animalibus mat
injustice appellare non verentur : quum et historia et e
rientia una cum cde ipsorum et lüxuriam et belli
injustitiam in vitam hominum invasisse manifeste teste it

humanum genus fuisse creditur, auctores ha-
Pythagoram Samium et Ocellum Lucanum et
4rchytam Tarentinum omnesque adeo Pythago-

0$. Sed et Plato Atheniensis et Xenocrates et Di-
"archus Messenius itemque antiquee Academiae
ilosophi non aliud videntur opinati. Aristoteles

ejusque rei exempla dicunt, quod negent omnino
70556 reperiri , aeesne ante an oea generata sint,
juum et ovum sine aec et avis sine ovo grgni non pos-
. Jtaque. et omnium, que in sempiterno. isto
undo semper fuerunt futuraque sunt, aiunt princi-
nium fuisse nullum, sed orbem esse quendam gene-
“αἱ tium nascentiumque , in quo uniuscujusque geniti
dnitium simul et finis esse videatur. Cf, Lactantius
JI, 105 Stob:us Ecl. Phys. tom, I, p. 412.

— Non nego qusstionem hanc a Diczarcho in libris
) ? interitu data opera esse tractatam ; eandem vero
rem etiam in //ita Gracie, cujus initio de humani
generis principiis apte sermo institui potuit, paucis
-esse explicatam , colligas si cum fragmentis 1 —3
—eomparaveris Varronis locum jam apponendum,
* p 5.

Y - Varro De re rust, II, 1 : Z7 gitur, inquam , et ho-
mines et pecua quum semper Jide sit necesse, na-
" «, sive enim aliquod fuit principium generandi
"animalium, ut putavit Thales Milesius et Zeno Cit-
eus, sive contra principium horum exstitit nul-
im , ut credidit Pythagoras Samius et. Aristoteles
tagirites, necesse est human vitee a summa me-
moria gradatim descendisse ad hanc cetatem , ut
ribit Diccearchus, et summum gradum fuisse na-
Eu». quum viverent Nner. ex illis rebus, quee
qiolata ultro ferret terra, ex hac vita: in secun-
m descendisse pastoritiam e feris atque agresti-
"ut ex arboribus ac eirgultis decerpendo. glan-
Parbutuni pomaque diis gerent ad usum, sic ex

D

sent silvestria deprehenderent ac concluderent et
"suescerent. In queis primum non sine causa
s W oves assumptas. et propter. placiditatem :
Nune enim he natura quiete et aptissimee ad
n hominum.: ad cibum enim lacte et caseum ad-
um ; ad corpus vestitum ct pelles attulerunt.
) ΝΟΣ gradu a vita pastorali ad. agricul-

FRAGMENTA.

δι retinuerunt multa,

terea. non ignobiles Peripatetici idem. seripserunt .

alibus, quum propter Mundi utilitatem quce |

235

turam descenderunt, in qua ex. duobus superiori-
et quo descenderant ἰδὲ
processerunt longe, dum ad nos pervenirent.

Ut ex. arboribus... sic etc. | sensus : « adeo ut,
quemadmodum prima setate ex arboribus etc., sic
in secunda ex animalibus etc. » Quare scribendum
puto : μέ, ut, i. e. adeo ut, quemadmodum. Fuh-
rius p. 107 plura transponenda, alia mutanda
in h. ]. censet preter omnem necessitatem.

5.
Idem ibid. I, 9 : Et quidem licet adjicias, in-

quam, pastorum vitam esse incentivam, agricolarum
succentivam, auctore doctissimo homine Diccearcho,
qui Greci vitam qualis fuerit ab. initio nobis ita
ostendit , ut superioribus temporibus fuisse doceat
quum homines pastoritiam eitam viverent, neque sci -
rent etiam arare terram aut serere arbores aut. pu-
tare; ab his inferiore gradu cetatis susceptam agri-
culturam. .

6.

Zenobius V, 23 : Μερὶς οὗ Ἀνίγει: Δικαίαρ--
χός φησιν ἐν τοῖς Περὶ "fis “Ἑλλάδος ἐν τοῖς δείπνοις μὴ
εἶναι σύνηθες τοῖς ἀρχαίοις διανέμειν μερίδας" διὰ δὲ
προφάσεις τινὰς ἐνδξεστέρων γενομένων τῶν ἐδεσμά-
των, χρατῆσαι τὸ ἔθος τῶν μερίδων, xot διὰ τοῦτο τὴν
παροιμίαν εἰρῆσθαι. "Tov γὰρ ἐδεσμάτων χοινῇ καὶ μὴ
χατὰ μέρος τιθεμένων, τὸ πρότερον oi δυνατώτεροι τὰς
τροφὰς τῶν ἀσθενῶν ἥρπαζον, xal συνέδαινε τούτους
ἀποπνίγεσθαι μὴ δυναμένους ἑαυτοῖς βοηθεῖν. Διὰ
τοῦτο οὖν ὃ μερισμὸς ἐπενοήθη. Cf. Apostol. XII,
69 et reliquos, quos laudat Leutschius ad ἢ. ᾿
Fragmentum ad antiquz vite descriptionem cum
Buttmanno retuli. Sin alio ex libro petitum malis,
nihil refragor.

7.

Apoll. Rhod. IV, 274 ait : Vir /Egyptius Asiam
et Europam peragravit, μυρία δ᾽ ἄστη Νάσσατ᾽
5 L4 i » / 5 M A LÁ
ἐποιχόυιενος, τὰ μὲν ἤ ποθι ναιετάουσιν, Ἠὲ xol οὔ -
πουλὺς γὰρ ἄδην ἐπενήνοθεν αἰών. Ad hec scholion
vulgatum : Σεσόγχωσις, Αἰγύπτου πάσης βασιλεὺς,

-— » —
μετὰ Ὦρον τὸν Ἴσιδος καὶ Ὀσίριδος παῖδα, τὴν μὲν
᾿Ασίαν ὁρμήσας πᾶσαν χατεστρέψατο, ὁμοίως xat τὰ.

- m , , 5 , p» M 1
πλεῖστα τῆς Εὐρώπης. ᾿Αχριδέστερον δέ ἐστι τὰ περὶ

0.

itio non suffocat. Dicovarchuslibro De rebus Grze-
| morem non fuisse ait antiquitus partiendi cibum;
men quum certis de causis deficere coepissent edulia ,
| i mos invaluit , indeque tractum proverbium. Epu-
communiter et non singulatim dispertitas initio
lores eripiebant. tenuioribus, qui propterea suffoca-

bantur, quod defendere se contra illos non posent. Quam-
obrem excogitata partitio est.
|
Sesonchosis post Horum , Osiridis et Isidis filium, totius
JEgypti rex , suscepta expeditione Asiam sibi subjecit uni-
versam , similiterque etiam Europoe partem majorem. Quo-
rum historia accuratius exponitur apud Herodotum...,

236

αὐτοῦ παρὰ 'HooZoro.... Περὶ δὲ τῶν χρόνων, καθ᾽ οὺς
ἐγένετο Σεσόγχωσις, ὃ μὲν Ἀπολλώνιος τοῦτο ὑόνον
φησὶ, πολὺς γὰρ ἄδην ἐπενήνοθεν αἰών: φησὶ
δὲ Διχαίχρχος ἐν δευτέρῳ xai Ἑλληνικοῦ βίου Σεσογ-
χώσιδι μεμεληχέναι" xal νόμους αὐτὸν θέσθαι λέγει,
ὥστε μηδένα χαταλιπεὶῖν τὴν πατρῴαν τέχνην " τοῦτο
γὰρ ᾧετο ἀρχὴν εἶναι πλεονεξίας καὶ πρῶτόν φασιν
( φησιν ) αὐτὸν εὑρηκέναι ἵππων ἄνθρωπον ἐπιθαί-
νειν. Οἱ δὲ ταῦτα εἰς Ὥρον ἀνὰ ἢ ἔρουσιν.

476. ᾿Ηὲ χαὶ οὔ : Ἢ γὰρ ἐχλελοίπασί τινες τῶν
πόλεων, ἢ 2 μετονομασθεῖσαι ἀγνοοῦνται o οὗ τυγχί-
νουσιν ἐχτισιλέναι " τούτου δὲ τὸν χρόνον αἴτιον γεγε-
νῆσθαι. Διχαίαρχος ἐν πρώτῳ μετὰ τὸν Ἴσιδος xoi
᾿Οσίριδος ὮὯρον βασιλέα γεγονέναι Σεσόγχωσιν λέγει,
ὥστε γίγνεσθαι ἀπὸ τῆς Σεσογχώσιδος βασιλείας μέ--
οι τῆς Νείλου ἔτη δισχίλια φ΄, ἀπὸ δὲ τῆς Νείλου
βασιλείας μέχρι τῆς πρώτης ὀλυμπιάδος ἔτη υλς΄. ὡς
εἶναι τὰ πάντα ὁμοῦ ἔτη δισχίλια € ἐνναχόσια ἃς΄.

Eadem e codice Parisino : Περὶ τοῦ Σεσογχώσι--
δος λέγει. Οὗτος γὰρ Αἰγύπτου πάσης βασιλεύσας μετὰ
Ὦρον, τὸν Ὀσίριδις xal Ἴσιδος παῖδα, τήν τε ᾿Ασίαν
δρυήσας πᾶσαν κατεστρέψατο χαὶ μέρη πλεῖστα τῆς
Εὐρώπης. Ἀχριδέστερα (1.-ov) δὲ τὰ περὶ αὐτοῦ Ἣ ρό-
δοτος διηγεῖται... Περὶ δὲ τοὺς χρόνους, xa οὗς ἐγέ-
νετο. ὃ Σέσωστρις, Ἀπολλώνιος δὲ τοῦτο μόνον φησί"
πολὺς γὰρ. ἄδην ἐ ἐπενήνοθεν αἰών" Δικαίαρχος
δὲ ἐν α΄ μετὰ τὸν ᾿Οσίριδις xal Ἴσιδος Ὦ ρον βασιλέα
φησὶ γεγονέναι Σέσωστριν ὥστε γίγνεσθαι ἀπὸ μὲν
τῆς Σεσώστριδος βασιλείας ἱέχρι τοῦ Νείλου ἔτη β΄,
ἀπὸ [ δὲ ] τῆς Νείλου βασιλέίας μέχρι τῆς α' ᾿᾽᾿Ολυμπιά-
δος ἔτη υλς΄, ὡς εἶναι τὰ πάντα 61.00 ἔτη B 79 λς΄. Καὶ

νόμους δὲ λέγει Δικαίαρχος αὐτὸν τεθεικέναι, μηδένα,

2 / A ; "n δ ρῷ ἘΣ πὰ IAEA
ἐχλείπειν τὴν πατρῴαν τέχνην" τοῦτο γὰρ ᾧετο ἀρχὴν
ΕῚ Land 2
εἶναι πλεονεξίας" xal πρῶτον δὲ εὑρηχέναι ἵππων ἐπι-
y c 5.
βαίνειν ἄνθρωπον. Ἄλλοι δὲ ταῦτα εἰς ᾽Ὧρον ἀναφέρουσι:
xat τοῦτο δέ φησι Δικαίαρχος ἐν β΄ Ἑλληνιχοῦ βίου
Σεσώστριδι μεμεληκέναι.
Ὅ γε μὴν Ἀπολλώνιος εἰπὼν, τὰ μὲν οὔ ποθι
/, 3. 07 5 Y M IN ΡῈ, E 8 X ,
ναιετάουσιν, ἐπήγαγεν ἠὲ xal οὔ" δηλῶν διὰ τού-
του, ὅτι αἵ μὲν τῶν πόλεων παντάπασιν ἐχλελοίπασιν,
αἱ δὲ μετωνομάσθησαν, χαὶ ἀγνοεῖται ὕφ᾽ οὗ τυγχάνου-
σιν ἐχτισμέναι. :
Quibus inter se comparatis, patet scholium Pari-
sinum. vulgato esse concinnius. Nam in vet, scholio
verba ὃ μὲν Ἀπολλώνιος xvÀ. et φησὶ δὲ Δικαίαρχος si

í

DICAEARCHI MESSENIT.

"

primum civitatis originem, deinde antiquissimas

opponuntur sibi, nihil habent commune ; si con-
junguntur, conjunguntur inepte. Hoc certe vitavit
Parisinus codex; cujus auctorem si Buttmannus sua
evulgatisnostris scholiis excerpsisse putat, falsus est
haud dubie. Utrisque scholiis uberior fons commu-
nis subesse debet. Quod nonex nostro quidem loco,
verum ex aliis compluribuscolligitur. Recte autem,
mea quidem sententia, Buttmannus annotat hzc :
« Quamquam sola illa temporum constitutio certis.
verbis horum compilatorum primo Vitae Greecice li-
bro tribuatur, tamen cetera quoque, etsi secundo
libro abillisascripta , ad primum librum pertinuisse
non sine caussa suspicamur. » Contra Bunsenius?
JEgypten tom.1II (Urkundenbuc) p. 72: « Equidem
recte sese habere librorum denominationem credi-
derim : nam in prio libro Diczarchus, antequam
de ipsis Grecorum antiquitatibus et historicis et
geographicis ageret, generis humani primordi
velerrimorumque populorum historiam videtu
digessisse, in a/tero rem civilem ita tractasse, τὶ

civitatum formas , tum Grecorum mores atque in.
stituta ante oculos poneret, Quare illud fragmen
tum, quo regis definitur stas, ex primo; quo
instituta ad. civium vitam pertinentia, ex alterc
desumptum est. » Quibus vereor ne in diversos
bros dispescantur qui ut revera conjuncta sunt,
sic conjunctim philosophus exposuerit. Aliam diffi-
cultatem movent verba : φησὶ δὲ Δικαίαρχος ἐν Osu-
τέρῳ xai "E)XwwwxoU βίου Σεσογχώσιδι. μεμεληχέ a.
Fuhrius p. 101 de his ità statuit: « In primo libre

illa magis universa expositio chronologica et se-
cundo singularis de vita Greca a Sesonchoside
in /Egypto recepta relatio comprehensa fuit. In
posteriore illa re tradenda Diczarchum credide
rim demonstraturum fuisse quantopere peregrini -
vitam Graecam respexissent, neque contraria ra τ
tione cum Buttmanno statuerim significare vo
luisse, quantum vita Gracá peregrinis debuisset
quie quidem plurimorum scriptorum Graecorv
sententia est. Cf. Diodor. I, 3o. » Qu: quide
Fuhrii sententia admitti nequit. Nam quid, quisa
Sesonchosis anno 3722 a. C. e Grzca vita in Eg
ptiam transtulisse, quidnam respexisse putetur
Quocumque te vertas, e vulgata sensum commo

Diceearchus vero in Vita Graeciae etiam civilem vitam cure ]

cordique fuisse Sesonchosi tradit : nam lege ab eo sancitum
esse ait, ne quis desereret artem quam pater exercuerit :
id enim avaritiae esse initium putabat. Porro equos con-
scendendi atque regendi scientiam eum primum docuisse
dicit. Quamquam hoc alii ad Horum referunt.

Vel etiam non] Aut enim esse desierunt nonnulla: harum
urbium , aut nomina quum mutaverint ignoratur a quonam
sint conditae, Hujus vero causam fuisse dicit temporis lon-

ginquitatem. Jam quod tempora altinet, quibus vixe
Sesonchosis, Apollonius hoc tantum dicit : salis emnij
«mulla interest annorum series : Dicoearchus vero lib
primo post Horum , Isidis et Osiridis filium , regem fuis
Sesonchosin ait, adeo ut a Sesonchosis regno usque ad N
regnum sint anni 2500,a Nili autem: regno usque ad p
mam Olympiadem anni 436 , ideoque omne spatium
ad Ol. t sit annorum 2936.

Jum haud elicies. Recte igitur corruptum esse lo-
um censent Wellauerus ad schol. Apoll. et Bun-
e iius l. 1, Wellauerus scribendum proponit : ὲ φησὶ
b Δικαίαρχος C ἐν δευτέρῳ “Ἑλληνικοῦ βίου καὶ τοῦτο,
t male sic oratio procedit. Bunsenius scribit : A.
ν δευτέρῳ “Ἑλλάδος xat πολιτικοῦ βίου Σεσογχ. χτλ:

luz egregia est emendatio. Jam enim sensus fun-

n do bello inclaruit, sed civilis etiam vitz , Di-
rcho teste, curam gerebat. » Dein ipsa instituta
is civilia commemorantur. — Ceterum offende-
pe “Ἑλλάδος pro βίου “Ἑλλάδος, etsi tituli li-
| B passim truncantur; verum quum simul
am illud ἐν δευτέρῳ sit offensioni, utrique in-
οι OH medear scribendo ἐν βίῳ ἱΕλλάδος. Mu-
atio minime violenta est, quum βίῳ in libris ma-
nuscriptis facillime cum numeri siglo confundi po-
nerit. In codice Parisino hxc verba perperam
Iransposita sunt. In scholiis vulgatis ordinem sen-
tiarum Bunsenius restituit verba Περὶ δὲ τῶν
χρόνων "Am.... ἐπενήνοθεν αἰὼν transponens et post
ve ba τὸν χρόνον αἴτιον γεγενῆσθαι collocans, Quam
— adornationem nos in versione expressimus. Quod
'em attinet, dubitessane num ipse Dicearchus Se-
501 ichosin, primum regem mortalem ac legislato-
ren , eundem bsbuerir. cum celeberrimo isto bel-
atore, quem vulgo non ita multum ante Troica
isse Graci statuebant, Manetho vero dynastie
duodecim: vindicavit. Mihi quidem scholii auctor
l0minum similitudine seductus miscuisse aliena
videtur. Bunsenius quoque (1. 1. II, p. 87 ) no-
trum regem a bellatore dynastie XII vel XIX. di-
linguit, aptissumeque componit cum Sesortosi,
pud Manethonem dynastiz tertie rege secundo,
deque AEgyptiorum institutis meritissimo, Ceterum
juum Manethoniana dynastia tertia sit. prima re-
Memphitárum , Sesonchosis Diczarchi vero
atim post Horum deum regnasse dicatur : hihc
iidem colligo Diczearchum expressisse traditio-
Memphitarum , quorum in anagraphis Seson-
s regum Memphiticorum, atque adeo /Egy-
um, qui post deos regnarint , fuerit caput. —
li /Egyptii per genera sive classes descriptio-
Sesonchosi nostro sive Sesostri jam tribuerat
oteles Polit. VII, 9, 1 et 4 (v. Arist. fr. 255),
bi de temporibus regis addit haec : Πολὺ γὰρ ὕπερ-
νεὶ τὴν Μίνω βασιλείαν ἣ Σεσώστριος. Apud Di-
chum Nilus rex est P/iuoro οἷν Nilus Erato-

FRAGMENTA.

optimus. Dicit scholiasta : « Sesostris non

ἘΣ ἐδ

sthenis; is vero componendus cum 7/uori Mane-
thoniano, dynastie XIX rege ultimo, sub qdo
Troja expugnata esse fertur. Patet igitur cur Nili
mentionem Diczarchus fecerit. /Eram Trojanam-
probabiliter adoptaverat antiquiorem illam, ex qua
Troica assignantur annis 1217— 1208 a. c. Itaque

Là LAG. SRM P

Troje excidium caderet in annum quintum Thuo-

ris sive Nili, quem Manethon annis 7, Eratosthe-

nes annis 19 regnasse tradunt. Ab Olympiade
prima ad Sesonchosin scholion numerat annos
2936 ( 2500—436 ). Qui quum haud longe absint
ab annis 2922 , quibus duz periodi: Sothiacz ex-
plentur, opinari aliquis possit, annos 2500 ro—
tundo nimero poni pro 2486.

8.

Stephan. Byz. v. Χαλδαῖοι : ᾿Εχλήθησαν δὲ ἀπὸ
Χαλδαίου τινὸς, ὡς Δικαίαρχος ἐν πρώτῳ τοῦ τῆς
“Ἑλλάδος βίου" « Τ᾽᾿ούτων δὲ συνέσει καὶ δυνάμει διά-
φόρον γενόμενον τὸν χαλούμενον Νίνον τὴν ὁμώνυμον
αὑτῷ συνοικίσαι πόλιν" ἀπὸ δὲ τούτου τέταρτον ὁ ἐπὶ
δέκα βασιλέα γενόμενον, ᾧ τοὔνομα Χαλδαῖον εἶναι
λέγουσιν, [ὅν] φασι xat Βαδυλῶνα τὴν ὀνομαστοτάτην
πόλιν περὶ τὸν Εὐφράτην ποταμὸν χατασχευάσαι,
ἅπαντας εἰς ταὐτὸ συναγαγόντα τοὺς καλουμένους Χαλ-
δαίους. » Λέγεται xal Χαλδαία χώρα. Εἰσὶ δὲ xoi
Χαλδαῖοι ἔθνος πλησίον τῆς Κολχίδος.

τούτων “δὲ ] sic scripsi pro vg. τούτῳ δὲ ex con-
jectura Neuii ap. Buttmannum. Stephani locum
exscripsit Eustathius ad Dionys. 767, ita tamen
ut Dicearchi mentionem alio trahat. Ita habet :
Τοὺς δὲ ἐχεῖσε (in Armenia) Χάλδους λέγεσθαι ἐπι-
χρατεῖ ἣ συνήθεια δισυλλάῤως, οὐ Χαλδαίους. Χαλ-
δαῖοι γὰρ τρισυλλάδως ol ποτὲ μὲν Κηφῆνες, ἀπὸ δὲ
Περσέως Πέρσαι: Χαλδαῖοι χληθέντες ἀπό τινος Χαλ-
δαίου, ὅν φασι τέταρτον ἐπὶ δέχα [ ἤγουν τεσσαρεσχαι-
δέκατον} βασιλέα μετὰ Νίνον γενόμενον τὴν [δαφυ-
λῶνα οἰχίσαι, xal τοὺς συναχθέντας χαλέσαι à ἀφ ᾿ξἑαυτοῦ
Χαλδαίους. Λέγονται μέντοι παρά τινων xal οἱ περὶ
τὴν Κολχίδα Χάλδοι, Χαλδαῖοι τρισυλλάδως, xac
Διχαίαρχον. In. quibus diversum a nostro Stepha-
num tractasse Eustathius videri possit, notante
Bernhardyo. Ego tamen negaverim. Rectius Fuh-
rius p. 100 ita : « Verba χατὰ Διχαίαρχον ante
λέγονται collocare, vel etiam. sua sede retinentes
ante ea interpungere possumus ita ut Eustathius,
quod supra omisisset , adjecisse cogitetur, ea dico

E et

"Chaldaei nomen babent a Chaldzeo quodam, ut Dicar-
hus libro primo De vita Graeci refert hisce verbis : « Inter
n identia opibusque eminuisse Ninum dicunt eumque
hinem sibi urbem incolis frequentasse. Ab eo deci-

-

mum quartum regem, cui Chaldaei nomen fuisse dicunt ,

Babylonem, urbem clarissimam, ad Euphratem fluvium

construxisse, congregatis eodem omnibus qui ab rege illo
Chaldari vocantur. » Etiam regio eorum Chaldzea appellatur.
Sunt vero etiam Chaldi populus Colchidi vicinus.

d. W'issensch. hist. phil. Cl. 3818-19. p. 12 sqq.

Ceterum malim legere ὥστε πόθῳ τῆς συνόδου τῆς

simplicissima ratio ἣ χατὰ μόνας, conjugium (coll.

DIC/EARCHI

quee de Chaldzis retulerat ex Dicwarcho repetita
esse. »

258

9g.

Stephan. Byz. : Πάτρα, ἕν τῶν τριῶν τῶν παρ᾽
“Ἑλλησι χοινωνίας εἰδῶν, ὡς Δικαίαρχος, ἃ δὴ χα-
λοῦμεν πάτραν, φρατρίαν, φυλήν. ᾿Εχλήθη δὲ πάτρα
μὲν εἷς τὴν δευτέραν μετάδασιν ἐλθόντων 1; κατὰ μόνας
ἑκάστῳ πρότερον οὖσα συγγένεια, ἀπὸ τοῦ πρεσδυτά-
του τε χαὶ μάλιστα ἰσχύσαντος ἐν τῷ γένει τὴν ἐπω-
νυμίαν ἔχουσα, ὃν ἂν τρόπον᾽ Αἰαχίδας ἢ Πελοπίδας
εἴποι τις ἄν. Φατρίαν (πατρίαν libri) δὲ συνέξη λέ--
γεσθαι χαὶ φρατρίαν, ἐπειδή τινες εἰς ἑτέραν πάτραν
ψφράτραν libr.) ἐδίδοσαν θυγατέρας ἑαυτῶν. Οὐ và

hdd Y
ἔτι τῶν πατριωτικῶν ἱερῶν εἰ χε χοινωνίαν ἣ δοθεῖσα,
ἀλλ᾽ εἰς τὴν τοῦ λαῤόντος αὐτὴν συνετέλει πάτραν"
[4 , , eS Iw. , 2^ b
ὥστε πρότερον πόθῳ τῆς συνόδου γιγνομένης ἀδελφαῖς
σὺν ἀδελφῷ, ἑτέρα τις ἱερῶν ἐτέθη χοινωνικὴ σύνοδος,
D A , /, * ΩΝ ϑ' » " ^ L.
ἣν δὴ φρατρίαν (πατρίαν libri) ὠνόμαζον. xot πάλιν,
ὥστε πάτρα μὲν ὅνπερ εἴπομεν ἐχ τῆς συγγενείας τρό-
πον ἐγένετο μάλιστα τῆς (τοῖς vg.) γονέων σὺν τέχνοις
x«i τέχνων (τέχνοι vg.) σὺν γονεῦσι, φρατρία δὲ ἐκ
τῆς τῶν ἀδελφῶν. Φυλὴ δὲ χαὶ φυλέται πρότερον (πρῶ-

5 , E] c 5 : Ἁ
τον malehat Wachsm. ) ὠνομάσθησαν ἐχ τῆς εἰς τὰς
πόλεις καὶ τὰ χαλούμενα ἔθνη συνόδου γενομένης "
er A] e ^ J eo^ 2^ 7 t €
ἕχαστον γὰρ τῶν συνελθόντων φῦλον ἐλέγετο εἰναι, [Ot
οἰκήτορες πάτριοϊ. Stephani vel excerptoris addita-
mentum. ] Locum hunc, uti dedimus, constituit
Buttmannus pater in A45Ahandl. d. Berliner Acad.

πρότερον γενομένης. Cf. Wachsmuth. Hellen. Alterth.
I, 1, p. 212, ex quo hec annotat Fuhrius p. 113:
« Wachsmuthius Diczarchum conjunctiones minus
historica ratione, quamquam historiam ea in re
respexiseet, quam philosophica considerasse et
summas earum causas investigasse et xotycvtac va-
dices a familia usque ad civitatem persecutum esse
statuit per tres gradus, quorum primus fuisset

. datos.

MESSENII

Aristot. Polit. I, 1, 4. 6), alter ratio inter paren-
tes et liberos ( coll. Ciceron. De off. I, 17, ubi
his inverbis Diczarchus fortasse obversatus esset :-
Prima autem societas in ipso conjugio est, proxima.
in liberis) ; in tertio denique gradu summum so-
cietatisprincipium religionem fuisse animadvertit. ν᾿
Cf. Hermann, 5taats- Alterth. S 99, 6 ibique lau-

10.

Clemens Alex. Protrept. I, c. 9 jP. 9» 13, Sylb. :
Ἱερώνυμος δὲ ὃ φιλόσοφος xal τὴν σχέσιν αὐτοῦ ( si
τοῦ ἩἫ ραχλέους) ὑφηγεῖται τοῦ σώματος, μαχρὸν, φρι ι
ξότριχα, ῥωστικόν" Δικαίαρχος δὲ ACE γευρ
μέλανα, γρυπὸν, ὑποχάροπον, τετανότριχα. Ex

Cum Fuhrio hzc ad βίον *E2J. retuli; num recte,
ipse dubito. De re v. Müller. aream $ ino.
331.

"en

DE

II.

Scholion ad 1], ζ, vs. 396 : Ὑπὸ IDxo] Γρά.
νίκος, οἵ δὲ Ατράμους (Δτραμυρ), Πελασγὸς τὸ γένος
ἀφίκετό ποτε ὑπὸ τὴν ἐν τῇ Λυχίᾳ Ἴδην xal πόλιν χτίο ὡς
ἐχεῖσε ἀφ᾽ ἑαυτοῦ προσηγόρευσεν ᾿Αδραμύττιον. Γὲν ν-
νήσας δὲ θυγατέρα Θήδην τῷ ὀνόματι παρὰ τὴν ἀχμὴν
τοῦ γάμου ἔθετο γυμνικὸν ἀγῶνα χαὶ τὸν ταύτης γάμον
τῷ ἀριστεύσαντι. ἫἩ ραχλῆς δὲ κατ᾽ ἐκεῖνο χαιροῦ φανεὶς
ἔλαδε τὴν Θήδην γυναῖχα xai χτίσας πόλιν ὑπὸ τ j
Πλάχιον χαλούμενον ὄρος τῆς Κιλικίας (al. ced. Av-
χίας) Πλαχίαν Θήῤδην αὐτὴν ἀπὸ τῆς γυναιχὸς ἐχά-
λεσεν. Ἢ ἱστορία παρὰ Δικαιάρχῳ. Cf. ibid, : ᾿Ἀδρά-
μυστις ὃ Πελασγὸς ἀφιχόμενος εἰς τὴν Ἴδην τὴν ἐ ἐν
Κιλικίᾳ (al. cod. Auxta ) χτίζει πόλιν ᾿Ὰ δραμύστειαι
καλουμένην. Ἔχων δὲ θυγατέρα Θάδην ἔπαθλον δρόμου
αὐτὴν ὥρισε τῷ βουλομένῳ. Ἣραχλῆς δὲ ταύτην λαδὼν
(ὑπὸ τὸ Πλάχιον τῆς Κιλικίας πόλιν χτίδας Θήδην
αὐτὴν ὠνόμασεν- ἀλλ᾽ ᾿Εριθήλας καὶ Αόδης οἵ "Acc
XOU ἀπαρχὰς εἰς Φοινίκην ἀπὸ Or enc φέροντες ἐξώσθη
σαν Xo οἰκήσαντες ἔχτισαν αὐτὴν χαθ᾽ ὁμωνυμίαν)
xai τὴν πόλιν Ὑπόπλαχον Θήδην ὁ ὠνόμασεν, ὅτι ὑπέρ-
χειται αὐτῆς πλαχῶδες ὄρος, συνεχεῖς ἔχον ᾿ πέτρας

9.

Patra, Dicearcho teste, designat unum ex tribus apud
Graecos societatis generibus, quc appellamus patram, phra-
triam, phylen. Ac pa/ra quidem oritur ubi societas, quae
antea in solo conjugio singulis quibusque erat, ( procreatis
liberis) ad secundum gradum pervenit; nomen vero habet
ab eo qui in gente natu maximus simulque potentissimus
est, quemadmodum ZEacidas vel Pelopidas aliquis dixerit.
PPhatria autem sive phratria fit, ubi quis in aliam patram
filiam suam matrimonio inducit. Tum enim non amplius
sue patrze sacrificiorum communitate puella elocata fruitur,
sed patra accensetur ejus, qui uxorem duxit. Jam vero
olim propter desiderium conventuum , qux fratribus cum
sororibus esse soliti erant , alia quadam sacrorum , ad quae

—-

du he gentes convenirent , instituebatur communitas,

eaque phratria appellabatur. Igitur patra , sicuti diximus
orta est ex consanguinitate quie parentibus cum liberis a
liberis cum parentibus intercedit, phratria autem ex con
sanguinitate fratrum sororumque ; pAyle autem et phyletc
( tribus et tribules) olim inde nominati, quod in civ
tates atque ἔθνη sive classes, quie vocantur, coierunt.
10.

Diccarchus ait Herculem fuisse quadrato. et compac
corpore , nervosum , nigrum , naso aquilino , subczesiis c
lis , promissis capillis.

11.

Granicus vel secundum alios Atramys, Pelasgus gent
in Lyciam venit ad Idam montem, ubi urbem condic
quam de suo nomine Adramyttium. appellavit. Idem 8
ceperat filiam, 'Theben nomine. Qux: quum adulta vi

προσπιπτούσας ἀλλήλαις. Ἄλλοι, δὲ οὗτοι παρὰ τοὺς
Σύρους Κίλικας, ὑπὸ τὴν Ἴδην xci Πήδασον ὄντες.
᾿Αὐ p "EX. hzc retulerunt Osannus et Fuhrius,

EM 12.
: Bion. Byz. : “Δώριον, πόλις μία τῶν τριῶν.
ὧν Ὅμηρος μνημονεύει- « Καὶ Πτελεὸν xoi " EXoc καὶ

᾿ χαὶ Πτελέας, οὐ Πτελεὸν τὴν μίαν καλεῖ xac τὸ πρῶ-
— zov τοῦ Bíou τῆς “Ελλάδος βιθλίον. 'Γῶν δ᾽ ἐν τῇ Πε-
— λασγιώτιδι χώρᾳ Δωριέων χατοιχούντων μέρος τι μετὰ
Ἑ ἣν ἐν ταὶς ἐσχάταις ""*. Sequitur ingens lacuna,
- adeo ut incertum sit, num postrema nostra item
τὰ de πὰς epro vcn Doriensium ex-
B ᾧ * en ejusdem urbis, dus aliis est Erineum, statuit
! Ἢ üller. Dor. I, 36 sqq. ubi vide. Cf. ἜΡΙΝ Min.

TN :

3 - Plutarch. Theseus c. 32, 6 : Ὁ δὲ Δικαίαρχος
P Ἐχεδήμου φησὶ χαὶ Μαράθου συστρατευσάντων τότε
E Τυνδαρίδαις Mo Helenam ex Attica repetituris)
b ἐξ Ἀρχαδίας, d ἀφ᾽ οὗ p. ᾿Εχεδημίαν προσαγορευθῆναι
i τὴν νῦν Ἀχχδημίαν, ἀφ᾽ οὗ δὲ Μαραθῶνα τὸν δῆμον Ξ
d δόντος ἑαυτὸν ἑχουσίως χατά τι λόγιον σφαγιάσα-
᾿ σθαι πρὸ τῆς παρατάξεως.

᾿ς « Ex verbis ἐξ 'Apxaó(ac, ut Dodwellus statuit,
—meutiquam certo efficitur Echemum et Marathum
"Arcades fuisse , quum ἐξ ᾿Αρχαδίας verba ad συστρα-
τε σάντων arctissime referenda, quamquam ex
—fama aliunde nota Echemus rex Arcadie mee
"dicitur. Cf. Pausan. I, 41; VIII, 5. 45. 53.
E UHR, Αἴ Arcadem flic; "eunüéniue procul ^s
bio, cujus Pausanias aliique multi meminerunt,
- colligas e Stephano Byz. ᾿Εχαδήμεια ἢ ἡ oadiicsd:
τὸ ᾿Αχαδήμου... οἵ δ᾽ ὅτι " Eyspoc ὃ ᾿Αρχὰς συστρα -

5 b , € / »y M 5 ,
σας τοῖς Διοσχούροις ὑποχείριον ἔσχε τὴν Αττιχήν.

Δώριον. » Δικαίαρχος δὲ τέτταρας ταύτας εἶναί φησι,

FRAGMENTA. 239

De Marathone , qui e Peloponneso in Atticam ve-
nit, etsi a nostro propter temporum rationes dis-
tinguendo, v. Pausan. II, 1, 1.

14.

Schol. Pindar. Ol. VI, 7.: Δι ἐμπύρων ἐν
Ἤλιδι ᾿Ιαμίδαι ἐμαντεύοντο... 'Γοῦ δὲ μαντείου τοῦ
ἐν "λιδι xol Δικαίαρχος μέμνηται. Haec: si ad. Geo-
graphica referre malis , nihil refragor.

15,

* Atheneus XIV, p. 636, C : Ἦν γὰρ δή τινα xal

χωρὶς τῶν ἐμφυσωμένων xai χοοδαῖς διειλημμένων
ἕτερα ψόφου μόνον παρασχευαστιχὰ, καθάπερ τὰ χρέμ-
62a, περὶ ὧν φησι Δικαίαρ χος ἐν τοῖς Περὶ τοῦ τῆς
«Ἑλλάδος βίου, ἐπιχωριάσαι φάσχων ποτὲ χαθ᾽ ὑπερ-
ῥολὴν εἰς τὸ προσορχεῖσθαί τε χαὶ προσάδειν ταῖς γυ-
ναιξὶν ὄργανά τινα ποιὰ. ὧν ὅτε τις ἅπτοιτο τοῖς δα-
χτύλοις, ποιεῖν λιγυρὸν eun δηλοῦσθαι δ᾽ ἐν τῷ τῆς
Ἀρτέμιδος ἄσματι, οὗ ἐστὶν ἀρχή" « Ἄρτεμι σοί με τι
φρὴν ἐφίμερον ὕμνον ἱέναι (ὑέναι cod. A. B) τε ὅθεν à2«
τις ἀλλὰ χρυσοφανία χρέμόαλα χαλχοπάραα χερσίν. »

Postrema, quum manca sint, Schweighzuserus

ad metrum elegiacum revocavit hunc in modum :

Ἄρτεμι, σοί μ᾽ ἔτι φρὴν ἐπ᾽ ἐφίμερον ὕμνον ἔνωθεν (?),
"AG" ἔτι χρυσοφανῇ χρέμόδαλα χαλχοπαγῆ
Xepol...
Fiorillo ad Herod. Attic. p. 68 proponit : Ἄρτεμι
Rs RTT, PES e , Á g
σοί μ᾽ ἐστὶ φρὴν ἐφίμερον ὕμνον ἱέναι, ἕως ἄλλα τις
χρυσοφαέα χρέμθαλα χαλχοπάραα χερσὶν ἔχουσα ἰαχ-
χεῖ’ Fuhrius ad Dicearchi verba : ἐπιχωριάσαι xo
ὑπερδολήν respiciens , opinansque hanc sententiam
in ipso carmine indicatam esse, hec excudit : ΓΑ ρ-
τεμι, Gol μὲν φρὴν ἵεταί τιν᾽ ἐφίμερον ὕμνον Καὶ
θεόθεν [ σύμενον, χρούοισα | δ᾽ ἀειδέτω ἄλλα Χρυσο-
Qay& χερσίν τις χρέμθαλα χαλχοπάραα, i. e. Diana,
tibi quidem animus cupit suavem et ex divina
inspiratione profectum hymnum audire; alia au-

bilis esset, pater ludum gymnicum celebravit , filiaeque
jptias victori praemium constituit. Eo ipso temporis mo-
nento quum Hercules advenisset , is Theben uxorem acce-

I, ac deinde urbem sub Placio Lyciae monte condens, Pla-
am Theben de uxore eam nuncupavit. Historia apud
ciearchum legitur.

12.
—— Dorium, una ex tribus illis urbibus, quarum Homerus
meminit :« αὐ Pteleum et Helos et. Doriwm. » Diccar-

hus vero hasce ( Doriensium ) urbes quattuor esse dicit ;
n P/eleas , non vero Píeleum, unam earum vocat in
oro m De vita Graeciae.

13.

x INCUN tradit , quum Echedemus et Marathus Tyu-
darida: ex Arcadia 'essent ad bellum illud sequuti, no-
1 d illo habuisse Echedemiam quae nunc zppellatur

Academia , ab hoc autem pagum Marathonem , quod ultro
se ex quodam oraculo obtulisset ante aciem immolandum.

14.

Oraculi quod in Elide est, Dicearchus quoque mentio-
nem facit.

15.

Erant prseter instrumenta qua inflantur et quie chordis
distincta sunt, alia strepitum solummodo edentia, veluti
crotala. De quibus Dicearchus loquitur in libro De vita
Gracie, dicens frequentissimo et modum prorsus exce-
dente usu fuisse olim certa quaedam instrumenta , quorum
ad sonum et saltarent et canerent mulieres; quie instru-
menta si digitis percuteret aliquis, argutum ederent so-
num : eaque significari in Dianc cantico, cujus est ini-
tium : « Diana, mihi animus est gratum tibi edere carmen,
interim tum hec alia ( mulier ) aurata s&enea crembela pul-
set. » [ E versione Schweigh. ]

240

tem cantet, quz crotala auro splendentia et genis
vneis predita manibus pulsat. » Metra lyrica
subesse videntur, qu: refingi, quum ne sententia
- quidem aperta sit, haud facile poterunt, Pro ὕμνον
editt. Ven, et Basil. exhibent ὕπνον ; fortasse recte;
nam ὕμνος vox in ἄσματι offendere possit, Fortasse
igitur sententia latet hujusmodi : Ἄρτεμι, σοὶ μή
τι φρὴν ἐφίμερον (ἐφήμερον edd. vett. ) ὕπνον εἰσιέ-
ναι" τήλοθεν εὕδη τις [ ὅταν ἥδε τινάσσω ] χαλὰ χρυ-
συφανέα χρέμδαλα χαλκοπαρήια χερσίν, « i. e. noli
jam dulcem inire Somnum ; procul absit dormi-
turus necesse est, quando ego hac crotalas qua-
tiam. »
16.

Argument, ad Eurip. Medeam : Τὸ δρᾶμα ὅοχεῖ
óno6akíc0n: (sc. 6 Εὐριπίδης) παρὰ Νεόφρονος δια-
σχευάσας, ὡς Δικαίαρχός τε Περὶ τοῦ ᾿Ελλάδος βίου
xai Ἀριστοτέλης ἐν "Y πομνήμασι. ---- Olim legebatur
ὑποδαλέσθαι ψενναιοφρόνως ( παναιόφρονος in ed.
Rom.) διασχ. Emendavit Emslejus, suffragantibus
Hermanno, Nazkio, aliis. Cf. Diog. Laert, II,
134; Wagner. Fragm. Tragicorum p. 20 ed. Di-
dot. Jam vero num putemus Diczarchum in Βίου
libris tribus historiam tragicorum fabularumque
scene commissarum data opera prosecutum esse ?
Non puto. Imo quum Neophronem constet anti-
quioris tragcedie mores migrasse, ut qui primus
pedagogos et servorum tormenta introduxerit
(Suidas v. Νεόφρων); ejusmodi autem innovationes
quum e vite publice historia explicande cum
eaque componenda sint : aptissime Neophronis
ejusque sectatoris Euripidis mentio in Vita Grz-
cia fieri potuit. "

AME

Plutarch. Agesil. c. 19, 5 : ᾿Επεὶ δὲ ἀπενόστησεν
οἴκαδε, προσφιλὴς piv ἦν εὐθὺς τοῖς πολίταις xol
περίδλεπτος ἀπὸ τοῦ βίου καὶ τῆς διαίτης" οὐ γὰρ,
ὥσπερ οἵ πλεῖστοι τῶν στρατηγῶν, καινὸς ἐπανῆλθεν

DIC/EARCHI MESSENIIT

etiam nomina quze ad celebratissimorum viro

nis sermo fuerit, sive ad Βίον “Ἑλλάδος sive ad |

ἀπὸ τῆς ξένης Xat χεχινημένὸς ὕπ᾽ ἀλλοτρίων ἐθῶν xo |
δυσχολαίνων πρὸς τὰ οἴχοι χαὶ ζυγομαχῶν. ἀλλὰ
ὁμοίως τοῖς μηδεπώποτε τὸν Εὐρώταν διαξεδηχόσι
τὰ παρόντα τιμῶν χαὶ στέργων οὐ δεῖπνον ἤλλαξεν,
οὐ λουτρὸν, οὗ θεραπείαν γυναιχὸς, οὐχ ὅπλων χόσμον,
οὐχ οἰκίας χατασχευὴν, ἀλλὰ καὶ τὰς θύρας ἀφῆχεν.
οὕτως οὔσας σφόδρα παλαιὰς, ὡς δοχεῖν εἶναι ταύτας
ἐχείνας ἃς ἐπέθηχεν ᾿Αριστόδημος. Καὶ τὸ κάναθρόν
φησιν ὃ ξξενοφῶν οὐδέν τι σεμνότερον εἶναι τῆς Exelvou
θυγατρὸς ἢ τῶν ἄλλων. Κάναθρα δὲ καλοῦσιν εἴδωλα |
γρυπῶν ξύλινα χαὶ τραγελάφων ἐν οἷς κομίζουσι τὰς
παῖδας ἐν ταῖς πομπαῖς. Ὃ μὲν οὖν Ξενοφῶν ὄνομα.
τῆς ᾿Αγησιλάου θυγατρὸς οὐ γέγραφε" χαὶ ὃ Δικαίαρχος.
ἐπηγανάχτησεν, ὡς μήτε τὴν ᾿Αγησιλάου θυγατέρα
μήτε τὴν ᾿Επαμινώνδου μητέρα ἔτι γινωσχόντων͵
ἡμῶν. Ἡμεῖς δὲ εὕρομεν ἐν ταῖς Λαχωνιχαῖς ἀναγρα-
φαῖς ὀνομαζομένην γυναῖκα μὲν ᾿Αγησιλάου Κλεόραν Y»
θυγατέρας δὲ Εὐπωλίαν xoi Προλύταν. Ἢ

Suspicor Diczarchum eadem fere atque Plutar-
chum 1. 1. narrasse de Agesilao ejusque familia , -
utpote qui in tanta morum Laconicorum muta-
tione priscam simplicitatem retinuerint. Quodsi
est , aptissime fragmentum ad Vitam Greciz refer-
tur; facileque fieri potuit ut data hac occasione.
moneret non solum Agesilai filie, sed aliarum

T?

historiam pertineant , zgre desiderari. Ceterum
malis hac petita esse e libro, ubi de festis Sparta

aliud opus referendo, erroris convinci vix pote s
I ; ἐπ
E LIBRO TERTIO. ᾿

Athenzus XIII, p. 557, B : Φίλιππος δ᾽ 6 Μαχε-
δὼν οὐκ ἐπήγετο μὲν el; τοὺς πολέμους. γυναῖχας,
ὥσπερ Δαρεῖος ὃ ὑπ᾽ ᾿Αλεξάνδρου χαταλυθείς" ὃς περὶ
τῶν ὅλων πολεμῶν τριαχοσίας πεντήχοντα περιήγετο
παλλαχὰς, ὡς ἱστορεῖ Διχαίαρχος ἐν τρίτῳ Περὶ τοῦ
τῆς ᾿Ελλάδος βίου.

Le

16.

Medeam fabulam Euripides tractandam sibi sumpsisse vi-
detur, argumenti adornationem fabulzeque ceconomiam ἃ
Neophrone mutuatus, teste Dicoarcho in opere de Vita
Graecice et, Aristotele in Commentariis. 1

17.

Agesilaus redux carus statim et in admiratione civibus
suis propter mores vitzeque rationem fuit. Non enim quod
plerique omnes imperatores faciunt, ex peregrinatione
&lius, vel externis moribus motus domestica fastidiens
aspernansque rediit , se perinde atque ii qui Eurotam nun-
quam transiissent, patrias consuetudines amplexus, non
ceenam immutavit , non lavacrum , non uxoris cultum, non
armorum apparatum , non δἰ Ποῖα ; quin et fores easdem
reliquit, ita vetustas, ut θῶ ipse videri potuerint , quas

,

' nominatas fuisse.

Aristodemus fecerat. Canathrum quoque filiam ejus nihilo
quam aliorum filias pulchrius habuisse Xenophon scribit.
Sunt autem canathra imagines gryphum et hircocervorum,
in quibus filias vehunt in pompis. Nomen quidem filice Age-
silai non perhibuit Xenophon, et Dicearchus queritur ne
que Epaminonde matris neque Agesilai filioe nomen nob.
notum esse. Verum nos in Laconicis commentariis reper
mus Agesilai uxorem Cleoram , filias Eupoliam et Prolytan

18.

Philippus Macedo in bellicis quidem expeditionibus si
cum non circumduxit mulieres , quod Darius fecit is qui
Alexandro debellatus est ; qui quum de summa imperii be
lum gereret , trecentas et quinquaginta pellices secum «
cumduxit , ut tradit Diceearchus libro tertio De vita Graeci

— « Buttmannus et ante eum Nzkius hunc locum
-. ibi sedem habuisse conjecerunt , ubi in universum
. de meretricibus sermo fuisset; sed alius preterea
sententiarum connexus, quo illa verba prolata
fuerint, cogitari potest, ita ut de diversa belli
gerendi ratione apud Persas et Macedones expo-
situm fuerit, pari jure atque illud conjicere fas
est. »:Fuun. Cur tertio libro de Philippo et Da-
- rio Codomanno sermo fuerit, ex ea quam nos sta-
^ tuimus rationem operis Diczarchi fuisse, sponte in-
telligitur. V. introduct.

19.
ΠΕΡῚ THX EN IAIQ OYXIAX.

Athen. XIII, p. 603, A, B : Φιλόπαις δ᾽: ἦν ἐχμανῶς
χαὶ ᾿Αλέξανδρος ὃ βασιλεύς. Δικαία gos γοῦν ἐν τῷ
περὶ “τῆς ἐν "Do θυσίας Βογώου τοῦ εὐνούχου οὕτως
αὐτόν φησιν ἥττᾶσθαι, ὁ ὡς ἐν ὄψει θεάτρου ὅλου χατα-
φιλεῖν αὐτὸν ἀναχλάσαντα, καὶ τῶν θεατῶν ἐπιφωνη-

᾿σάντων μετὰ χρότου, οὐχ ἀπειθήσας, πάλιν ἀναχλάσας
ἐφίλησεν.
— Qus hoc loco de Alexandro (ad Trojam solenne
- sacrificium ludosque instituente ) leguntur, neque
(peculiaris scripti argumentum prodere, neque
majoris De sacrificiis operis partem indicare mihi
—widentur; verum censeo pertinere hzc ad Bíou
Ἑλλάδος librum tertium , quo sui temporis histo-
riam moresque Diccarchus exposuerit. Cf. Iason,
- Diczarchi Wnitator, apud Athenz:um XIV, P. 620,
e: Ἰάσων ἐν τρίτῳ, περὶ τῶν "Aelidv3pou t ἱερῶν ἐν
Ἀλεξανδρείᾳ φησὶν ἐν τῷ μεγάλῳ θεάτρῳ ὑποχρίνασθαι
Ἡγησίαν τὸν χωμῳδὸν τὰ Ἡροδότου, "Eguógavzov
d τὰ Ὁμήρου. Ubi item verba ἐν τρίτῳ intelligenda
-sunt de libro tertio Vite Grecie, quo Alexandri
| Bora tractata esse pateLex iis, quz de divisione
totius operis affert Suidas v. ᾿Ιάσων. Cf. Fragm.

| — Histor. rerum Alex., p. 159 sq.

2420-
veo

SCRIPTA ARGUMENTI POLI TICI.

S De legg. III, 5, : Post. Aristoteles
ustraéit omnem ad AME disputando lo-
Heraclidesque Ponticus, profectus ab. eodem

FRAGMENTA.

241

Platone. Theophrastus vero institutus ab Aristotele —
habitavit, ut scitis, in eo genere rerum , ab eodem-
que 4ristotele doctus Dicearchus huic rationi et
studio non defuit.

ΠΟΛΙΤΕΙ͂ΑΙ.
20.
HEAAHNAIQN. ΚΟΡΙΝΘΙΩΝ. AOHNAIQN.

Cicero Ad Attic, II, » : Πελληναίων in manibus
tenebam, et hercle magnum acereum. Diccearchi
mihi ante pedes exstruxeram. O magnum | homi-
nem, ct a quo multo plura didiceris quam de Proci-
lio. Κορινθίων et ᾿Αθηναίων puto me Romce habere.
Mihi credes, lege sis heec otio , admirabilis vir est,
Nihil ex his superstes. (dierum Buttmanni opinio-
nem ex qua Atheniensium , Corinthiorum et Pel-
leneorum ( quo nomine Thebani significarentur )
Politive Tripoliticum Dicearchi constituissent , jure
explodit Osannus l. l. p. 13 sqq.

21.
XIIAPTIATON.

Suidas. v .«Atxaíapyoc : Οὗτος ἔγραψε τὴν πολιτείαν
Σπαρτιατῶν " xai νόμος ἐτέθη ἐν Λαχεδαίμονι, χαθ᾿
ἕχαστον ἔτος ἀναγινώσχεσθαι τὸν λόγον εἰς τὸ τῶν
ἐφόρων ἀρχαῖον, τοὺς δὲ τὴν ἡδητικὴν ἔχοντας ἥἣλι-
χίαν ἀχροᾶσθαι, Καὶ τοῦτο ἐκράτησε μέχρι πολλοῦ.

εἰς τὸ 1 ex serioris zevi usu pro ἐν τῷ. — Cete-
rum quum ex sequente fragmento pateat , Diczar-
chum in Ῥριπολιτιχῷ de Spartanorum institutis
dixisse, dubites num hzc quam Suidas laudat po-
litia fuerit ab ipso Dicearcho singulari libello et
tamquam pars majoris operis Corinthiorum alio-
rumque politias continentis scripta, an ex Tripo-
litico, qui de optima civitatis forma agebat, sit
desumpta.

TPIHOAITIKOX.

22.

^

Cicero Ep. ad Att, XIII, 35» : Dicearchi Wegt
ψυχ ἧς utrosque velim mittas et χαταδάσεως. Τριπο-

e 19.
E ( ALEXANDRI ) SACRIFICIO AD ILIUM.

. — Puerorum amore ad insaniam etiam ardebat rex Alexan.
der. Dicarchus certe ubi de solenni sacrificio ad lium
loquitur, ait ita impotenter amasse eum Bagoam eunu-
E , ut in totius theatri conspectu inflexo corpore eum
iaretur : plaudentibus vero specfatoribus οἱ accla-
htibus, paruit iterumque retro inflexo corpore eum
ic latus est.

FRAGMENTA HIST. GR. — VOL. 11.

DE REBUS PUBLICIS.

21

LACED/EMONIORUM.

Diczarchus libellum de republica Lacedaemoniorum
scripsit , legeque Lacedaemonii sanciverunt , ut libellus ille
quoque anno in ephororum curia recitaretur audientibus
iis qui juvenilem zetatem attigissent. Idque per multum
temporis obtinuit.

5.8 - ΒΙΟΖΑΆΘΗΙ MESSENII

λιτικὸν ποῦὶ invenio et. Buoataliu ejus quam ad une
stoxenum misit.
...93. ;

Athenzeus IV , p. 141, À : Περὶ δὲ τοῦ τῶν φειδιτίων
δείπνου Διχαίαργος τάδε ἱστορεῖ ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ
Τριπολιτιχῷ "« Τὸ δεῖπνον πρῶτον μὲν ἑχάστῳ χωρὶς
παρατιθέμενον χαὶ πρὸς ἕτερον χοινωνίαν οὐδεμίαν ἔ Xov
εἰτὰ μᾶζαν μὲν ὅσην ἂν ἕκαστος 7 βουλόμενος, xol
πιεῖν πάλιν, ὅταν 7, θυμὸς, ἑκάστῳ κώθων παραχείμε-
νος ἐστίν: ὄψον δὲ ταὐτὸν ἀεί ποτε πᾶσίν ἐστιν, ὕειον
χρέας ἑφθόν * ἐνίοτε δ᾽ οὐδ᾽ δτιμενοῦν πλὴν ὄψον τι
μιχρὸν ἔχον σταθμὸν ὡς τέταρτον [μνᾶς add. Cas. ]
μάλιστα, καὶ παρὰ τοῦτο ud οὐδὲν πλὴν Ó γε ἀπὸ
τούτων ζωμὸς, ἱκανὸς ὧν παρὰ πᾶν τὸ δεῖπνον ἅπαν-
τὰς αὐτοὺς παραπέμπειν χἂν ἄρα ἐλάα τις ἢ τυρὸς
ἢ σῦχον. ᾿Αλλὰ xv τι λάῤωσιν ἐπιδόσιμον, ἰχθὺν ἢ λα-
γὼν ἢ φάτταν ἤ τι τοιοῦτον, εἶτ᾽ ὀξέως ἤδη δεδειπνη-
κόσιν ὕστερα περιφέρεται ταῦτα τὰ ἐπαάϊχλα χαλούμενα,
Συμφέρει δ᾽ ἕκαστος εἰς τὸ φειδίτιον ἀλφίτων μὲν ὡς
τρία μάλιστα ἡμιμέδιμνα ᾿Αττιχὰ, οἴνου δὲ χόας ἕνδεχά
τινας 7| δώδεχα, παρὰ δὲ ταῦτα τυροῦ σταθμόν τινα
xa σύχων, ἔτι δὲ εἰς ὀψωνίαν περὶ δέχα. τινὰς Αἰγι--
ναίους ὀδολούς. » Cf. Perszus, Nicocles, Molpis,
Spherus, Phylarchus ap. Athen. 1.1.; Müller. Dor.
II, p. 201 sqq. ὦ

Photius Bibl. cod. 37 ed. Bekk. : ᾿Ανεγνώσθη Περὶ
πολιτιχῆς ὡς £y διαλόγῳ, Μηνᾶν πατρίχιον καὶ Go-
μᾶν ῥεφερενδάριον τὰ διαλεγόμενα εἰσάγων πρόσωπα.
Περιέχει δὲ ἣ πραγματεία. λόγους ἕξ, ἐν οἷς χαὶ ἕτερον
εἶδος πολιτείας παρὰ τὰ τοῖς παλαιοῖς εἰρημένα εἰσάγει,
ὃ χαὶ χαλεῖ Διχαιαρχικχόν. ᾿Επιμέμφεται δὲ τῆς
Πλάτωνος δικαίως πολιτείας" ἣν δ᾽ αὐτοὶ πολιτείαν εἰσά-
Youctyv , Ex. τῶν τριῶν εἰδῶν τῆς πολιτείας δέον αὐτὴν
συγχεῖσθαί φασι, βασιλικοῦ x«l ἀριστοχρατιχκοῦ καὶ
δημοχρατικοῦ, τὸ εἰλικρινὲς αὐτῇ ἑκάστης πολιτείας
συνεισαγούσης, χἀχείνην τὴν ὡς ἀληθῶς ἀρίστην πολι-
τείαν ἀποτελούσης.

Hoc loco nitens Osannus ( Beitrege 2. raem. u.
gr. Lit, tom. II, p. 9 sqq.) demonstrat Diczarchum
in Tripolitico egisse de optima civitatis forma ex
monarchie, aristocrativ et democratiz principiis
temperata. « Hoc civitatis genus, quod Cicero
quoque (De Rep. I, 29; II, 39) omnium optimum

qua anno 709 gesta esset respici,

arbitratus est, γένος Δικαιαρχικόν nuncupatur, | ;
quod nomen a Dicszarcho ejus generis potissim :
auctore ac laudatore tractum esse Osannus merito 1
existimavit, Hanc autem suam sententiam, qua n
jam aliquot Pythagorei (v. Archytas ap. Stobae j|
ic 141) ante eum quamquam minus P |
enuntiassent (*), Diczarchum in Tripolitico i it

exposuisse videri, ut non ex ratione solum "fiai
ret, sed etiam, queisadibadd omnia ad usur Y:
revocasset, exemplis illustraret inter eaque inpri-.
mis rempublicam Spartanam memoraret et recen-
seret. ]ta factum esse ut. phiditia in Tripolitico
tam accurate describerentur, quoniam ea descriptio |
caput πολιτείας Σπαρτιατῶν sive, quod idem esset,
partis quam nos diceremus practicze in Tripolitico]
effecisset. Denique Osannus Ciceronem Tripoli--
ticum ab Attico ideo petiisse non sine magna veri.
specie conjicit, ut in componendo libro De g/oría.
eo uteretur (*"). » Fun. p. 29. Priorum interpres

(*) « Polybium (VI, 3 et 10) idet γένος Auxatapytxóv y
et , uf. videretur quidem, secundum Diczarchi Tripoliticum
exposuisse Osannus existimavit. »

(**) « Osannus Ciceronem Tripoliticum ab. Aítico ideo.
petiisse conjicit, ut in componendo aliquo libro uteretur.
Ciceronem autem eum librum, quem tunc in manibus ha-
beret, dialogi forma conscribere eumque dialogum decem.
legatis Romanis, qui in Achaiam ad rerum statum compo-
nendum missi fuissent, demandare in animo habuisse. Li-
brum autem illum De gloria fuisse videri ; a) on
enim Ciceronis scriptorum nullum et secundum argu
tum et secundum tempus melius convenire , quam De gloria 1 , :
quod anno 710 ab urb. cond. absolutum fuisset. Cf. Orc s
fragmm. Cic. 487. b) Conjici posse, in Tripolitico de ci is
latum origine sermonem fuisse,. ejusdemque argumenti.
fragmentum ex Ciceronis libro primo De gloria superesse.
cf. Orell. fragmm. 488. c) Fragmentum ex libro De gloria :
« statuerunt cneam lecnam : » ad Laidis sepulchrum Co-
rinthi exstructum idque lezna et ariete celeberrimum re-
ferendum esse eaque verba ab uno decem legatorum pro- το
nuntiata fuisse videri. d) In secundi libri fragmento : « in
Tusculanum mihi nuntiabantur gladialtorii sibili » rem
eandem quam Cicero
etiam Ep. ad Att. XIII, 37 memoraret : « de gladiatori-
bus , de ceteris, quc scribis &vey.oogópnva, facies me
quotidie certiorem. » e) Verbis Ad Att. XIII, 32 : « vide
bis igitur, si poteris; ceteros, ul possimus πομπεῦσα
καὶ τοῖς προσώποις » operis de gloria rationem habitan
esse et πομπεῦσαι verbo ejus titulum jocose significatum.

TRIPOLITICUS.
23.

De Phiditiorum coma Dicsarchus in libro cui titulus
TTripoliticus , haec scribit : « Primum quidem seorsum ccena
singulis apponitur, nulla cum altero communicatione;
deinde maza, quantum quisque cupit ; et quo bibant quando
volupe est, poculum unicuique apponitur. Obsonium vero
semper universis idem, caro suilla elixa : nonnunquam
vero nihil quidquam practer minutum aliquod obsonium ,
quod ad summum quartam libre partem pendat; et nihil

EUN

insuper aliud nisi de carnibus istis jusculum , quod suffici
ut per totam coenam universos comitari possit; quodsi qu
amplius, est oliva aliqua aut casens aut ficus. Ubi ver
etiam auctarium aliquod acceperint, piscem aut lepore
aut columbam aut aliquid simile, tum vero, postqua
propere coenam sumpserunt , circumferuntur postremo I
quae epaicla vocantur. Confert autem unusquisque:
phiditium polenta tres fere semimodios Atticos, vini c
sios undecim aliquot aut duodecim, et preter haee cé
aliquod pondus aut ficorum , Fasc ad emendum o

nium decem circiter obolos /Eginenses. » A

tum sententias, quas denuo refutare h. l. nihil
- attinet, vide ap. Osannum p. 8-—14. Cf. Prolegg.
(ad "Peeopaddp fr, p. LXXIV, not.

Ceterum complura argumenti politici compo- ,

suisse scripta, quorum forma dialogica erat, titu-
lus vero inditus a loco, ubi dialogus habitus esse
fingebatur (sicut AeoÓtaxoc et Κορινθιαχὸς λόγος in
philosophicis Nostri scriptis), colligitur ex verbis
Ciceronis in Ep. ad Atticumri XII, 30 : Κ᾽ οἷο ali-
quem Olympic , aut ubi eisum , πολιτιχὸν σύλλογον,
iore Diccearchi , familiaris tui. Politici argumenti
fuisse etiam censeo Epistolam quam ad A4ristoxe-

num Dicearchus scripsisse a Cicerone dicitur. Vide.

E not. ad "e 47.

BIOI ΦΙΛΟΣΟΦΩ͂Ν.

25. :
E LIBRO PRIMO.
DE PLATONE.

Diogen. L. III, 4 : Εἰσὶ δ᾽ oi xai παλαϊῖσαί φάσιν
ἀὐτὸν (Πλάτωνα) Ἰσθμοῖ, χαθὰ xai Δικαίαρχος ἐν
πρώτῳ Περὶ βίων. Λέγεται δ᾽ ὅτι καὶ γραφικῆς ἐπεμε-
λήθη xa ποιήματα ἔγραψε, xai πρῶτα μὲν διθυράμ-
- Éovc, d ἔπειτα δὲ xal μέλη xoi τραγῳδίας.

— ἐν α΄ Περὶ βίων] frequenti negligentia- pro. ἐν
πρώτῳ Βίων. — Titulus hujus operis alibi nusquam
| | disertis verbis commemoratur. At sponte intelligi-
fur reliqua quoque qux de philosophorum vitis
Diogenes aliique e Dicearcho afferunt, ad Βίων
| opus esse referenda. — Qua de Platone preter
"laudata e Diczarcho narrantur hxc sunt :

M 25.
— Diogen. L. HII, 38 : Λόγος δὲ πρῶτον γράψαι
αὐτὸν (Πλάτωνα) τὸν Φαῖδρον" xai γὰρ ἔχει μειρα-

FRAGMENTA.

243

κιῶδές τι τὸ πρόδλημα: Δικαίαρχος δὲ καὶ τὸν τρόπον
τῆς γραφῆς ὅλον ἐπιμέμφεται ὡς φορτιχόν.
26.
Idem IIT, 46 : Μαθηταὶ δ᾽ αὐτοῦ (Πλάτωνος)...

χαὶ γυναῖχες δύο, Λασθένεια Μαντινιχὴ xai ᾿Αξιοθέα
Φλιασία, ἣ xot ἀνδρεῖα ἠμπίσχετο, ὥς φησι Δι-
καίαρχος.
27

Plutarchus Qu. Conviv. VIII, 2,2 , p. 719, A,
ubi sermo est de Platonico dogmate : Τὸν θεὸν ἀεὶ
γεωμετρεῖν. Ὅρα μή τί σοι προσῆκον, ὃ Ἰ]λάτων xai
οἰχεῖον αἰνιττόμενος λέληθεν, ἅτε δὴ τῷ Σωχράτει. τὸν
Δυχοῦργον ἀναμιγνὺς 0b ἧττον ἢ τὸν Πυθαγόραν ᾧ ᾧετο
Δικαίαρχός" ὃ γὰρ Λυκοῦργος, οἶσθα δήπουθεν, ὅτι
τὴν ἀριθμητικὴν ἀναλογίαν ὡς δημοχρατικὴν καὶ
ὀχλικὴν οὖσαν ἐξέθαλεν ἐχ τῆς Λαχεδαίμονος᾽ ἐπεισή-
γαγε δὲ τὴν γεωμετρικὴν, ὀλιγαρχίᾳ σώφρονι καὶ βασι-
λείᾳ νομίμη πρέπουσαν: ἣ μὲν γὰρ ἀριθμῷ τὸ ἴσον,
ἣ δὲ λόγῳ τὸ xaz' ἀξίαν ἀπονέμει, χτλ. Osannus ]. l.
p. 19 ante ᾧετο Aux. inserendam esse putat parti-
culam ὡς, ita ut ad Dicearchum pertineant non
modo ea qua dicuntur de Platonis sive Socratis
sententia ex Pythagora placitis explicanda, sed
etiam ea, quibus Platonis dogma cum Lycurgea
doctrina componitur. Hoc si esset, recte haud du-
bie Osannus locum ad "Tripoliticum referendum
esse censeret. At cur vulgatam lectionem mute-
mus, causam satis idoneam non video. — Ceterum
quomodo Diczarchus Platonis sententiam e Pytha-
goreorum philosophia derivare voluerit , ipse Plu-
tarchus paullo post (VIII, 2, 4, p. 719 sq.)
exponere videtur, monente Osanno.,

.38.
DE SEPTEM SAPIENTIBUS.

Diog. L. I, 4o, de septem sapientibus : Ὁ δὲ
Δικαίαρχος οὔτε σοφοὺς οὔτε φιλοσόφους φησὶν αὐτοὺς
γεγονέναι, συνετοὺς δέ τινας καὶ νομοθετιχούς.

A
Au :
Ei.

jp
N

VIT/E PHILOSOPHORUM.
24.

— Nonnulli Platonem etiam luctatum esse dicunt lüdis
Isthmiis , sicuti inter alios dicit Diczearchus Vitarum libro
im . Picturze quoque fuisse studiosus ac poemata scri-
ise, primo dithyrambos , deinde alia lyrica et tragadias ,

25.

^rimi Plato Phzedrum scripsisse fertur. Habetque
: tio illa nonaihil juvenile ; Dicaearchus vero etiam uni-
m istius scriptionis rationem ut putidam vituperat.

26.

sthenia Mantineensis et Axiothea Phliasia, qua etiam viri-
lem vestem gerere solebat , teste Diceearcho.
21.

Vide an te non fefellerit Platonem aliquid tibi ( sc. Tyn-
dari Lacedeemonio ) conveniens et domesticum . hoc invo-
lucro significare voluisse, quippe qui Socratem Lycurgo
junxerit eodem plane modo atque Pythagorae eundem
junxisse Dicearcho visus est. Nam Lycurgus arithmeti-
cam proportionem, ut popularem et turbae aptam, Lace-
daemone ejecit; geometricam, ut qua paucorum modesto
imperio et legitimo regno conveniret, introduxit. Quippe
illa numero zequale omnibus tribuit, hoec ratione cuique id
quod meretur.

28.

Septem sapientes Dicaearchus neque sapientes neque phi-

losophos fuisse dicit, sed viros prudentes et legislatorios.

I6.

244

Idem I, 41 : Στασιάζεται δὲ xol περὶ τοῦ ἀριθμοῦ
ΝΣ , M /, , € -
αὐτῶν... Δικαίαρχος δὲ τέσσαρας διμιολογουμένους ἡμῖν
παραδίδωσι, Θαλῆν, Βίαντα, Πιτταχὸν, Σόλωνα. Ἄλ-
λους δὲ ὀνομάζει ἕξ, ὧν ἐχλέξασθαι τρεῖς, Ἀριστόδη-
μον, Πάμφιλον, Χείλωνα Λαχεδαιμόνιον, Κλεόδου--:

λον, ᾿Ανάχαρσιν, Περίανδρον.

20.
DE PYTHAGORA.

Porphyr. Vit. Pyth. p. 34 : ᾿Επεὶ δὲ τῆς Ἰταλίας
ἐπιδὰς ἐν Κρότωνι ἐγένετο, φησὶν ὃ Δικαίαρχος, ὡς
ἀνδρὸς ὁ ἀφικομένου πολυπλάνου τε xoi περιττοῦ χαὶ
χατὰ τὴν ἰδίαν φύσιν ὑπὸ τῆς τύχης εὖ χεχορηγημένου
(τήν τε γὰρ ἰδέαν εἶναι ἐλευθέριον xat μέγαν; χάριν τε
πλείστην χαὶ χόσμον ἐπί τε τῆς φωνῆς καὶ τοῦ ἤθους
xai ἐπὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων ἔχειν), οὕτως διατεθῆναι
τὴν Κροτωνιατῶν πόλιν, ὥστ᾽ ἐπεὶ τὸ τῶν γερόντων
ἀρχεῖον ἐψυχαγώγησε ja x«i xaX διαλεχθεὶς τοῖς
νέοις πάλιν ἡδητικὰς ἐποιήσατο παραινέσεις, ὑπὸ τῶν
ἀρχόντων χελευσθείς: μετὰ δὲ ταῦτα τοῖς παισὶν Ex
τῶν διδασχαλείων ἀθρόως συνελθοῦσιν, εἶτα ταῖς γυ-
ναιξί- xal γυναικῶν σύλλογος αὐτῷ κατεσχευάσθη.

3o.

Li

Gellius Noct, Att. IV, 11 : Pythagoram vero
ipsum sicuti celebre est Euphorbum primo se fuisse
dictitasse : ita heec remotiora sunt his , quee Clear-
chus et Diccearchus memorice tradiderunt, fuisse
eum postea Pyrandrum , deinde Callicleam , deinde
feminam pulchra facie meretricem , cui nomen
Juerat 4lce!

DIC/EARCHI MESSENII

1

Eodem loco Dieqnichud narraverit ; quie de Ti.
resi: et Cenei transformationibus ex eo refefi d
Phlegon. Mirab. c. 4: '[ccopet δὲ xol Ἡσίοδος xo ἤ
«Δικαίαρχος χαὶ Κλείταρχος (1. Κλέαρχος) καὶ Καλλί-. j
par oc xa ἄλλοι τινὲς περὶ Τειρεσίου. τάδε. Τειρεσίαν"
τὸν Εὐήρους ἐ ἐν Δρκαδίᾳ ἄνδρα ὄ ὄντα ἐν τῷ ὄρει τῷ £v. d
Κυλλήνη ὄφεις ἰδόντα ὀχεύοντας τρῶσαι τὸν ἕτερον xot.
παραχρῆμα μεταθαλεῖν τὴν ἰδέαν" γενέσθαι γὰρ ἐ ;
ἀνδρὸς γυναῖκα xat in χθῆναι ἀνδρί. Τοῦ δὲ Ἀπόλλωνος,
αὐτῷ χρήσαντος, ὡς ἐὰν τηρήσας ὀχεύοντας ὁμοίως
τρώσῃ τὸν ἕνα, ἔσται οἷος ἦν, παραφυλάξαντα τὸν
Τειρεσίαν ποιῆσαι τὰ ὑπὸ τοῦ θεοῦ ῥηθέντα καὶ οὕτω
χομίσασθαι τὴν ἀρ χαίαν φύσιν: Διὸς δὲ ἐρίσαντος "Hoa.
xa φαμένου, ἐν ταῖς συνουσίαις πλεονεχτεῖν τὴν YU
ναῖχα TOU ἀνδρὸς τῆς τῶν ἀφροδισίων ἡδονῆς χαὶ ἧς
Ἥρας φασχούσης τὰ ἐναντία » δόξαι αὐτοῖς μεταπεμψα-,
μένοις ἐρέσθαι τὸν Τ etpecíay διὰ τὸ τῶν τρόπων ἀμφο-.
τέρων πεπειρᾶσθαι. Τὸν δὲ ἐρωτώμενον ἀποφήνασθαι;
διότι βοιρῶν. δέχα τὸν ἄνδρα τέρπεσθαι τὴν μίαν, τὴν
δὲ γυναῖκα τὰς ἐννέα. 'Γὴν δὲ Ἥραν ὀργισθεῖσαν χατα-
νύξαι αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς xal ποιῆσαι τυφλὸν, τὸν
δὲ Δία δωρήσασθαι αὐτῷ τὴν μαντιχὴν καὶ βιοῦν ἐπὶ
γενεὰς ἑπτά.

14. ib. c. 5 : Οἱ αὐτοὶ ἱστοροῦσι χατὰ τὴν πεν.
[ θὼν χώραν γενέσθαι ᾿Ελάτῳ τῷ βασιλεῖ θυγατέρα, ὀνο-
μαζομένην Καινίδα: ταύτη δὲ Ποσειδῶνα Ae
ἐπαγγείλασθαι ποιήσειν αὐτὴν ὃ ἂν ἐθέλῃ, τὴν δὲ ἀξιῶ)--
σαι μεταλλάξαι αὐτὴν εἰς ἄνδρα, ποιῆδαί τε ἄτρωτον
Τοῦ δὲ Ποσειδῶνος χατὰ τὸ ἀξιωθὲν ποιήσαντος, E
νομασθῆναι Καινέα.

Locum de Ceneo omisit Fuhrius;- alterum. d.
Tiresia Fuhrius ad Bíov Ἑλλάδος, Fabricius ac

Dissensus etiam est de numero Sapientum. Dicaearchus
quattuor tamquam omnium consensu inter eos receptos
praebet , Thaletem , Biantem, Pittacum, Solonem; przeter
hos alios $ex nominat , ex quibus tres eligerentur, Aristode-
mum , Pamphilum, Chilonem Lacedaemonium , Cleobulum,
Anachàrsin , Periandrum.

29.

Pythagoras in Ttaliam profectus ubi Crotonem venerat,
(Diezearchus ait), utpote vir qui in itineribus suis multa vi-
disset et insignis plane esset , praeterea etiam naturam suam
egregiis dotibus a fortuna instructam haberet ( nam statura
erat grandi et liberale et ingenuum quid prze se ferente, vo-
cs etiam et morum ceterorumque multa gratia multumque
decus erat ), de Crotoniatarum urbe ita disposuit, ut post-
quam seniorum collegium multis et egregiis verbis oble-
ctasset , deinde ad juvenes adhortationes faceret jussu ma-
gistratuum, post hoec etiam ad pueros e ludis confertim
concurrentes, postremo ad feminas, atque colloquia cum
mulieribus habenda instituit.

30.

Hesiodus , Diceearchus , Clearchus, Callimachus, alii non-
nulli de Tiresia narrant hiec. Tiresiam, Eueris filium,
aiunt, in Cyllene Arcadio monte coeuntes serpentes con-

spexisse et ex iis alterum vulnerasse, eoque facto, mutata
forma e viro evasisse mulierem et cum viro concubuisse.
Deinde quum Apollinis oraculo edoctus esset se pris
formam recuperaturum , si iterum coitüs serpentium tem
pore observato, alterum eorum vulneraret , fecisse eum quae
deus jussisset, atque ita pristine naturae esse restitutum.
Post hoec quum Jovi cum Junone altercatio esset, qua
contenderet , in coitu mulierem rei venereze majorem que "
virum percipere voluptatem , dum Juno contrarium affir
maret : placuisse ipsis arcessitum interrogare Tiresiam
quippe qui utriusque rationis baud imperitus esset. Mu
vero. respondisse , si decem essent voluptatis partes, jur
earum frui virum, reliquis novem mulierem. Quapropt.
iratam Junonem onis ei compunxisse , Jovem vero p
luminibus ademptis vaticinandi artem, vitamque per sept
generationes ei concessisse.

lidem narrant in Lapitharum terra Elato regi filiam fi
Conidem nomine, cui Neptunus promisisset se concub
potitum facturum esse eam quodcunque ipsa juberet ;
vero petiisse ut in virum ipsam mutaret atque im
nerabilem redderet. Quod quum fecisset Neptunus,
nidem deinceps mutato nomine appellatam esse Caeneut

τὶ scriptum Περὶ τῆς εἰς T ροφωνίου χαταδάσεως, Osan-
Ld nus ad libros Περὶ Ψυχῆς retulit. Ceterum Phlegon
.sua e Callimacho habet, uberrimo fonte scripto-
— rum Mirabilium. Callimachus Diczarchi mentio-
nem injecerit, ut qui hzc attigerit. Uterque locus
- addendus fragmentis Hesiodi.
& 31.

— Porphyrius Vit. Pyth. p. 88 : Tempore seditio-
nis Cylonee Pythagoras Deli apud Pherecydem
C REMN Ita quidem Neanthes narrat. Δικαίαρ χος

d b xal ot ἀχριδέστεροι xal τὸν Πυθαγόραν φασὶ πα-
ΤῊΝ τῇ ἐπιδουλῇ. Φερεχύδην γὰρ πρὸ τῆς ἐκ Σά-
odi ἀπάρσεως τελευτῆσαι τῶν δὲ ἑταίρων ἀθρόους
2 E τετταράχοντα ἐν οἰχίᾳ τινὸς παρεδρεύοντος ληφθῆ-
γαι, τοὺς δὲ ἄλλους σποράδην χατὰ τὴν πόλιν, ὡς ἔτυ-
4o» εἷς ἄστυ (ἕκαστος), διαφθαρῆναι. Πυθαγόραν
; δὲ κρατουμένων τῶν φίλων τὸ μὲν πρῶτον εἰς Καυλω-
^ νίαν τὸν ὅρμον ϑύσηναις ἐχεῖθεν δὲ πάλιν εἷς Aoxpoóc
3 ᾿ πυθομένους δὲ τοὺς Λοχροὺς τῶν γερόντων τινὰς ἐπὶ τὰ
X τῆς χώρας ὅρια ἀποστεῖλαι. Τούτους δὲ πρὸς αὐτὸν
᾿ ἀπαντήσαντας εἰ εἰπεῖν * « Ἡμεῖς, e ὦ Πυθαγόρα, σοφὸν μὲν
3: ᾿ ἄνδρα σε Xa δεινὸν ἀχούομεν " ἀλλ᾽ ἐπὶ τοῖς ἰδίοις νό -
Ξ «uote οὐθὲν ἔχομεν ἐγκαλεῖν. Αὐτοὶ μὲν ἐπὶ τῶν ὕπαρ-
M ᾿χόντων πειρασόμεθα μένειν" σὺ δ᾽ ἑτέρωθί που βάδιζε,
HR — λαδὼν παρ᾽ ἡμῶν εἴ του χεχρημένος τῶν ἀναγκαίων
᾿ τυγχάνεις. » ᾿Επεὶ δ᾽ ἀπὸ τῆς τῶν Λοχρῶν πόλεως τὸν
* εἰρημένον ἀπηλλάγη τρόπον, εἰς Τάραντα πλεῦσαι.
Ὁ Πάλιν δὲ χἀχεῖ παραπλήσια παθόντα τοῖς περὶ Κρό-
(oTov εἰς Μεταπόντιον ἐλθεῖν. Ἐανταχοῦ γὰρ ἐγένοντο
᾿ μεγάλαι στάσεις, ἃς ἔτι xol νῦν oi περὶ τοὺς τόπους
μνημονεύουσί τε xal διηγοῦνται τὰς ἐπὶ τῶν Πυθαγο-
a χαλοῦντες.

| o 33.

— Diogenes L. VIII, 4o : Φησὶ ὃ δὲ Δικαίαρχος τὸν
᾿ Πυθαγόραν ἀποθανεῖν καταφυγόντα εἰς τὸ ἐν Meza-
| ποντίῳ ἱερὸν τῶν Μουσῶν. τετταράχοντα ἡμέρας ἄσι-
σαντα. Sic etiam Cicéro De fin. lib. V procmm.

RU t Porphyr. in Vit. Pyth.

FRAGMENTA.

245

Ea qux de Pythagora narrantur putari possint
non a nostro sed a Dicearcho Pythagoreo , cujus
Iamblichus ( Vit. Pyth, c. 36) meminit, scripta esse.
At recte Fuhrius p. 44 hanc sententiam per se pa-
rum probabilem esse , atque Porphyrium et Dioge-
nem, si de alio ac de notissimo nostro Dicszarcho
cogitassent, verbo de hac re lectorem docturos
fuisse monet. Accedit quod fortasse ne recte quidem
Diczarchi nomen apud. Iamblichum habet. Haud
improbabile enim est Dicearchum istum eundem
esse cum Nearcho Tarentino Pythagoreo, cujus
mentio fit ap. Ciceronem De senect, c. 12 et Plu-
tarch. Cat. maj. c. 2. —

TRI.
[ XENOPHANES? ].

/

Ἔν

Demetrius De elocut. $ 182 : Δικαίαρχος, «
"EX , φησὶ, τῆς Ἰταλίας πρεσθύτατον. »

[ DE HOMERO? ]

Accedimus ad ea , quas de poetis eorumque ope-
ribus Diczarchus commentatus est. Scripsisse eum
in Alezi carmina commentarios et in Euripidis
reliquorumque, ut videtur, artis dramatice prin-
cipum fabulas didascalias elaborasse, partim diser-
tis testimoniis affirmare , partim probabili ratione
colligere possumus. Incertior res est de opera quam
Homero Dicearchus navaverit. Disputasse eum de
locis Homericis criticamque in eos exercuisse li-
quet ex Apollonio De pronom. p. 320 ed. Bekker.,
ubi Aristarchus leetionem ἃ Dicearcho | proposi-
tam assensu suo comprobasse dicitur: Φασὶ δὲ xai
τὸν Ἀρίσταρχον ἀσμένως τὴν γραφὴν. τοῦ Διχαιάρχον
παραδέξασθαι. Qui quidem Dicearchus nihil obstat
quio sit Aristotelicus, cujus conjecturam aliquam
in libro Περὶ 'AAxatou allatam Aristophanes gram-
maticus impugnavit ( v. fr. 36 ). Alium locum ubi de
Homeri loco Diczarchus laudatur mox citabimus.
Suidas sane novit grammaticum Diczarchum Lace-

31.

», 3 Diceearchus vere et. accuratiores scriptores atfuisse Cro -
- fone narrant Pythagoram, quo tempore insidiae istae strue-
- rentur. Namque Pherecydem , antequam e Samo profectus
Pythagoras esset, diem jam obiisse. E sociis vero quadra-
E : inta simul in dons à quodam obsessos et correptos essé ,
|. rel quos per urbem dispersos alium alio modo erai eK ως
agoram vero, amicis devictis, primum in Cauloniam,
tbi statio navalis est, evasisse, hinc ad Locros profectum
. Quod quum comperissent Locri, seniores quosdam ab
S ad fines regionis emissos esse, qui obviam Pythagorze
icti hunc in modum allocuti essent : « Nos, o Pythagora,
| "ientem- quidem et admirabilem. te virum esse audivi-
^g is, verumtamen quum in legibus nostris nihil adeo repre-

hendamus, iisque, uti sunt, immanere tentaturi simus , tu
alio te confer; accipies tamen a nobis, si qua re indigeas. »
Sic a Locrorum urbe exclusum navigasse Tarentum, et
quoniam hic quoque simili fortuna uteretur, Crotonem se
contulisse, Ubique enim magnue exarserunt seditiones,
quas etiamnum incolae harum regionum commemorant ex -
ponuntque, seditiones qua» Pythagoreorum temporibus,
fuerunt nuncupantes.

! 32.

Narrat Diceearchus Pythagoram Metaponti in Musarum
fanum confugisse, ibique post quadraginta dierurh inediam.
diem obiisse.

33.

Diceearchus : « In Elea urbe Italic antiquissimum. »

- 246

affecit.

,

daemonium, discipulum Aristarchi , verum dubita-
tionem movet, quod prater Baidibir nemo ullus
hujus Aristarchi mentionem facit;
absum quin probem suspicionem F uhrii (p. 60) :
« Ejusmodi grammaticum, ait , exstitisse si quis ne-
garetetSuidam quod protulit Λαχεδαιμόνιος et ἀκροα-
τὴς Ἀριστάρχου ommino finxisse statueret, prima
quidem specie temeritatis crimen subiret, At de-
monstrari fortasse potest, qui factum fuerit ut
Suidas de grammatico Diczarcho, eoque Lacedz-
monio et Aristarchi discipulo cogitaret. Diczarchus
Messenius aliquantum temporis in Peloponneso
( Cic. Ad Att. VI, 2) et, id quod quum per se tum
ideo quod civitatem Spartanam descripserat colli-
gere licet, etiam Sparte vixerat ibique, quemad-
modum etiam ejus de Sparta liber publica recita-
tione eaque quotannis instituenda dignus judicatus
est, civitate Spartana donatus fortasse fuerat
unde Λαχεδαιμόνιος appellari potuit. Quam egregie
autem γραμματικοῦ cognomen ad Peripateticum
quadret, ex literis ejus et studiis satis perspicuum
est. Accedit quod Suidas nostrum Dicearchum,
quo loco de eo verba facit, illo cognomine non
Aristarchi autem auditorem eam potissi-
mum ob causam statuisse videtur, quod Dicsear-
chus — utrum autem ὡς ἐν παρόδῳ an ex professo
id fécerit non discerno —- criticee contextus Ho-
merici recensioni studuerit. Id enim solum quod
Dic«archus lectionem proposuit vel commendavit,
quam Aristarchus deinde comprobavit, ad creden-
dum commovere vix potuit, Aristarchi auditorem
illum fuisse. In aliis denique nominibus Suidas
similiter ex uno duos effecit scriptores. » Simili
modo judicat Osannus 1. 1. 117 sq.

Jam vero etiamsi pro certo ponamus Aristote-
licum Diczarchum ab Apollonio spectari, hoc
!amen incertum manet, utrum peculiari opere
Homerica sua protulerit, an per reliqua opera
dispersa. Nihil profeceris e Plutarcho Non posse
suav. vivi p. 1095, A : Οὐ γὰρ ἂν ἐπῆλθεν αὐτοῖς εἰς
γοῦν βαλέσθαι τὰς τυφλὰς ἐχείνας καὶ νωδὰς ψηλα-
φήσεις χαὶ ἐπιπηδήσεις τοῦ ἀχολάστου μεμαθηχόσιν,
εἰ μηδὲν ἄλλο, γράφειν περὶ Ὁμήρου xal περὶ Εὐριπί-

DIC/EARCHI MESSENII

nec multum .

'χαλὴν, oüx ἀνεπιτήδευτον δείχνυσι. Φαμὲν οὖν ὅτι τὸ

1 Alczi dissertatio :

δου. ὡς Ἀριστότέλης xai Ἡραχλείδης xat Δικαίαρχος. —
Ex ΜῈ enim non liquet num uterque titulus, περὶ
Ὁμήρου xat περὶ Εὐριπίδου, an alter tantum ad.

Nostrum pertineat,

33 a.

Schol. Hom. Od. «, 333 e cod. Harl. 5674 in.
Crameri Anecd. Paris. III, p. 49a : : Αἰτιᾶται Éx 0
τῶν ἐπῶν τούτων Διχαίαρχος τὴν παρ᾽ Ὁμήρῳ Πη-
νελόπην᾽" *

Ἡ δ᾽ ὅτε δὴ μνηστῆρας ἀφίκετο ὃῖα γυχαιχῶν, —

στῇ ῥα παρὰ σταθμὸν τέγεος πύχα ποιητοῖο

ἄντα παρειάων
χαὶ τὰ ἑξῆς. Οὐδαμῶς γὰρ εὔταχτον εἶναί φησι τὴν Ϊ
Πηνελόπην πρῶτα μὲν ὅτι πρὸς τὴν θύραν τῆς αὐλῆς.
παραγίνεται νεανίσχοις, ἔπειτα τῷ χρηδέμνῳ τὰ καλ-
λιστα μέρη τοῦ προσώπου χαλύψασα, τοὺς ὀφθαλμοὺς
μόνους ἀπολε[ίπει] θεωρεῖσθαι" περίεργος γὰρ ἣ τοιαύτη
σχηματοποιία καὶ προσποίητος, ἥ τε παράστασις τῶν
θεραπαινίδων ἑχάτερθεν εἰς τὸ κατ᾽ ἐξοχὴν φαίνεσθαι

χαθόλου ἔθος ἀγνοεῖν ἔοικεν ὁ Δικαίαρχος. Argumentum
hujus fragmenti est ejusmodi, ut in Vite Greecize
parte ea, qua heroic zetatis mores describebantur,
apte locum habere potuerit.

His subjicio quae Osannus l. 1. p. 118 e codice
Italico tractatum De signis Aristarchi continente
excerpsit : Τὴν δὲ ποίησιν ἀναγινώσκεσθαι ἀξιοῖ Ζώ-
πυρος 6 Μάγνης Αἰολίδι διαλέκτῳ " τὸ δ᾽ αὐτὸ xal Δι-
καίαρχος.

ΠΕΡῚ AAKAIOY.

Opus De Αἰοδο, quantum e fragmentis colligi- —
tur, commentarius erat in Alczi carmina exegeti- —
cus criticusque. Przmissa fuerit de vita et poesi

34.

Athenzus XV, p. 668, E : Ὅτι δὲ ἐσπούδαστο
παρὰ τοῖς Σιχελιώταις ὃ ἐὐχιδο δῆλον ἐχ τοῦ χαὶ
οἰκήματα ἐπιτήδεια τῇ παιδιᾷ χατασχευάζεσθαι, ὡς

ἱστορεῖ Δικαίαρχος ἐν τῷ Περὶ ᾿Αλχαίου.

33 a.

Reprehendit Dicaearchus Penelopen , qualis apud Home-

rum est, propter versus hosce :

Hiec vero quando jam ad procos venerat divina mulier,

stetit juxta postem domus affabre struct ,

genis ( preetendens tenuia redimicula )
et quie sequuntur. Minime enim decentem et modestam
dicit se Penelopen praebere, quippe quie primum quidem
ad aulae portam juvenes conveniat, deinde autem velo ve:
nustissimam faciei partem obtegat , oculosque solos sinat

spectari. Ineptam enim talem habitus compositionem esse.
affectatamque. Porro quod ancilla ab utroque latere adstet,
haud minimum eo facere ostendit , ut tanto magis Penelope
venustas emineat. Nobis ignarus utique morum rationis ess
Diccarchus videtur. b
DE ALCAEO. ^ 4
34. D
Insigne studium in cottabi ludum contulisse Siculos ex
eo apparet, quod etiam conclavia huic ludo adaptata e
struxerint , ut Diccearchus tradit in libro De Alco»o.

BE. Idem XI, p. 479, D : Ὁ καλούμενος χότταθος
παρῆλθεν εἰς τὰ συμπόσια, τῶν περὶ Σικελίαν, ὥς
φησι Δικαίαρχος, πρῶτον εἰσαγαγόντων. Verba sunt
Hegesandri Delphi ab Athenzo laudati, Etiam
reliqua Hegesandri que sequuntur apud Athe-
nzum , e Dicearcho fluxerint.

Id. XV, p. 666, B, C: Δικαίαρχος 8 ὃ Μεσσήνιος,
᾿ς ἈΔριστοτέλους μαθητὴς, ἐν τῷ Περὶ ᾿Αλκαίου καὶ τὴν
᾿ λατάγην φησὶν εἶναι Σικελικὸν ὄνομα. Λατάγη δ᾽ ἐστὶ
τὸ ὑπολειπόμενον ἀπὸ τοῦ ἐχποθέντος ποτηρίου ὑγρὸν,
ὃ συνεστραμμένῃ τὴ χειρὶ ἄνωθεν ἐρρίπτουν οἱ παί-
MÁS εἰς τὸ xovva6eioy, Cf. schol. Arist. Pac. 1242.

Idem XV, p. 667, B: ᾿Αγκυλοῦντα γὰρ δεῖ σφόδρα

᾿ τὴν χεῖρα εὐρύθμως πέμπειν τὸν χότταύον, ὡς Διχαί-
ἀρχός φησιν.

f ETE

33.

Idem XI, p. 460, Ε΄: Ἄξιον δέ ἐστι ζητῆσαι, εἰ

οἱ ἀρχαῖοι μεγάλοις ἔπινον ποτηρίοις. Δικαίαρχος μὲν
γὰρ 6 Μεσσήνιος, ὃ Ἀριστοτέλους μᾶθητὴς, ἐν τῷ
Περὶ ᾿Αλχαίου μικροῖς φησὶν αὐτοὺς ἐκπώμασι χεχρῆ-
σθαι xai ὑδαρέστερον πεπωχέναι,

36.
Idem III, p. 85, F : Καλλίας δ᾽ ὅ Μυτιληναῖος
ἂν τῷ Περὶ τῆς παρ᾽ "AV λεπάδος 7 παρὰ τῷ Ἀλχαίῳ
$ φησὶν εἶναι δὴν, ἧς 4 ἀρχή"
εν Πέτρας καὶ πολιᾶς θαλάσσας τέχνον *

ἧς ἐπὶ τέλει γεγράφθαι" « Ἔχ λεπάδων χαύνοις φρένας
E & θαλασσία λεπάς. » Ὁ δ᾽ ᾿Αριστοφάνης γράφει ἀντὶ
E τοῦ λεπάς χέλυς, xot φησὶν οὐχ εὖ Δικαίαρχον ἐχδεξά-
μένον λέγειν τὰς λεπάδας" τὰ παιδάρια δὲ, ἡνίχ᾽ ἂν εἰς
τὸ στόμα λάθωσιν, αὐλεῖν ἐν ταύταις xol ναϊχενν χα-
LL θάπερ χαὶ παρ᾽ ἡμῖν τὰ σπερμολόγα τῶν παιδαρίων
— ταῖς χαλουμέναις τελλίναις.
: Apud Alcaeum Casaubonus Scribendum suspica-
» * tur : ex λυπάων δ᾽ ἱ latvot σε φρένας ἃ θαλασσία λεπάς

D
4
δ:
ν

FRAGMENTA.

247 .

rus : ἐχ λεπάδων χαυνοῖ φρένας ἁ θχλασσία λεπάς vel
χαυνοῖς φρένας ὦ θαλασσία λεπάς. Blomfield, : 2x Jo»
πάδων σαίνεις.

DE POETIS DRAMATICIS.

YHIOGEXZEIZ TON ΣΟΦΟΚΛΕΟΥ͂Σ ΚΑΙ
EYPIIIIAOY MYOON.

Sextus Empiricus Adv, math. III, p. 84, de si-
gnificationibus vocis ὑπόθεσις agens : Τανῦν δὲ ἀπαρ-
χέσειτριχῶςλέγεσθαι" xaO ἕνα τὸν τρόπον, ἣ δραματιχὴ
περιπέτεια" καθὸ χαὶ τραγικὴν χαὶ χωμιχὴν ὑπόθεσιν
εἶναι λέγομεν καὶ Διχαιάρ; χου τινὰς ὑποθέσεις τῶν
Εὐριπίδου καὶ Σοφοχλέους αὔθων, οὐκ ἄλλο τι χαλοῦντες
ὑπόθεδιν ἢ τὴν τοῦ δράματος περιπέτειαν. Verba τινὰς
ὑποθέσεις ita intelligenda ut significent : certus qui-
dam liber, qui ὑποθέσεις inscribitur, non vero :
nonnulle ὑποθέσεις sive nonnullarum tantum fabu-
larum ὑποθέσεις. Cogita de Didascaliis , quales Ari-
stoteles et alii scripserunt, singularum fabularum
argumenta eorumque tractationem , atque tempora
quibus docte et commisse fabule sint, aliaque
qua ad historiam artis dramatice poetarumque
pertinent exponentes.

DE SOPHOCLE.
3». Ὁ
Vita ZEschyli Robort. p. 1r: Τὸν τρίτον ὅποχρι-
τὴν αὐτὸς (sc. Αἰσχύλος) ἐ ἐξεῦρεν: ὡς δὲ Διχαίαρχος,
Σοφοχλῆς.
38,

Argument. Sophocl. Aj. : Δικαίαρχος δὲ Αἴαντος
θάνατον ἐπιγράφει, ἐν δὲ ταῖς Διδασχαλίαις ( Aristo-
telis, opinor ) ψιλῶς Αἴας ἀναγέγραπται.

39.
Argument, Sophocl. OEd. Tyr : Διὰ τί Τύραν-

νος ἐπιγέγραπται ; Ὃ τύραννος Οἰδίπους ἐπὶ διαχρίσει.

* - vel ἰαίνοις φρένας ὦ θαλασσία λεπάς. Schweighzuse-
T .— €ottabus qui vocatur in convivia transiit, a Siculis pri-
. mum, ut ait Diczearchus , introductus.

m ut lbbarchus Messenius, Aristotelis discipulus, in libro
E De Alcaeo ait , latagam quoque Siculum esse vocabulum. Est
| m lataga residuus in poculo epoto liquor, quem con-
2 - tracía manu in altum jaciebant ludentes , quo in cottabeum

^ decideret.

— Ineurvata valde manu concinno quodam modo emittere
esas oportet , ut opua ait.

Qusrendum est an majoribus e poculis biberint prisci.
Diccarchus quidem Messenius , Aristotelis discipulus , par-
- vis ait poculis eos usos esse dilutiusque bibisse.

36.
| ^Cahlias Mytilenzeus in scriptione De lepade apud Alceeum,
᾿ς esseait apud Alcaeum oden , cujus initium :

——^

cujus in fine sic scribi : « E patellis (e tristitia ? ) laxet tibi

"g « Petre et cani maris progenies : x

animum marina patella , » sed proJezá&c ( patella ) Aristo-
phanes χέλυς (testudo ) scribit; aitque non recte inter-
pretantem Diezearchum de patellis dicere; puerulos e: im
has in os sumentes canere eisdem et ludere, quemadmodum
apud nos petulantes puerulos £ellinis quae vocantur.

DE POETIS DRAMATICIS.

37.
Tertium histrionem JEschylus, ex. Diceearchi vero sen-
tentia Sophocles introduxit.
38.
Dicxarchus fabula titulum ponit Mor/em-Ajacis, qnam-
quam in Didascaliis fabula simpliciter Ajax inscribitur.
39.
Cur Tyrannus QCEdipus inscribitur? Ut. ab altero Q:di-
pode. ( in Colono ) distingueretur. Lepide vero Zyrannum.

248
θατέρου ἐπιγέγραπται. Χαριέντως δὲ Τύραν νον
ἅπαντες αὐτὸν ἐπέγραφον ὡς ἐξέχοντα πάσης τῆς
Σοφοχλέους ποιήσεως, χαίπερ ἡττηθέντα ὑπὸ Φιλο-
χλέους, ὥς φησι Δικαίαρχος. Vide Wagner. Fragm.
'Tragic. p. 61 et 64 ed. Didot. Ὁ

DE EURIPIDE.

A40.

Plutarch. De EI Delph. init. p. 384, D : Στιχι-
δίοις τισὶν οὐ φαύλως ἔχουσιν, ὦ φίλε Σαραπίων, ἐνέ-
TU/0Y πρῴην, ἃ Διχαίαρχος Εὐριπίδην οἴεται πρὸς
᾿λρχέλαον εἰπεῖν -

Οὐ βούλομαι πλουτοῦντι δωρεῖσθαι πένης,
μή μ᾽ ἄφρονα χρίνης, ἢ διδοὺς αἰτεῖν δοχῶ.

Versus ex Archelao fabula petiti esse videntur.
V. Wagner in Fragm. Eurip. fr. 256 et pag. 671.

De Medea Neophronis, qua usus Euripides sit,
Diczarchus in Bío «Ἑλλάδος (fr. 16) quadam
monuerat. Accuratius de hac fabula in Didascaliis
egerit. — Plutarchi locum, quo Dicearchi De
Euripide scriptum indicatur, supra ( fr. 35 ) jam
apposuimus.

"ME DE ARISTOPHANE.
AI.

Schol. Platon.. p. 331 ed. Bekk., de Aristo-

phane : Τρεῖς δ᾽ ἔσχεν υἱοὺς, Φίλιππον τὸν τοῖς

Εὐθούλου ὁράμασιν ἀγωνισάμενον, καὶ ᾿Αραρότα ἰδίοις

^ m
τε καὶ τοῦ πατρὸς δράμασι διηγωνισμένον, xal τρίτον
^ 3 e
ὃν Ἀπολλόδωρος μὲν Νικόστρατον χαλεὶ, oi δὲ περὶ
Διχαίαρχον Φιλέταιρον.
A2.

Argum. in Aristoph. Ranas : To δὲ δρᾶμα τῶν

DIC/EARCHI MESSENII

εὖ xai φιλ οπόνως πεποιημένων. ᾿Εδιδάχθη δὲ ἐπὶ Καλ. €
λίου τοῦ “μετὰ ᾿Αντιγένη, διὰ Φιλωνίδου εἰς Λήναια.
Πρῶτος ἦν" δεύτερος Φρύνιχος Μούσαις, Πλάτων τρί- b
τος Κλεοφῶντι. Οὕτω δὲ ἐθαυμάσθη διὰ τὴν ἐν αὐτῷ

παράθασιν, χαθ᾽ ἣν διαλλάττει τοὺς ἐντίμους τοῖς ἀτί-

μοις χαὶ τοὺς πολίτας τοῖς φυγάσιν, ὥστε xal ἀνεδιδά-- ᾿
χθη, ὥς φησι Δικαίαρχος. *

ΠΕΡῚ MOYXIKON AFQNON.
43.

Photius Lex. : dh ἣ παροίνιος ὙΠ Ὡς μὲν d |
Δικαίαρχος ἐ ἐν τῷ Περὶ μουσικῶν ἀγώνων, ὅτι τρία ὦ

γένη ἣν ᾧδῶν, τὸ μὲν ὑπὸ πάντων ἀδόμενον, [τὸ δὲ] ἢ

xaO ἕνα ἑξῆς, τὸ δὲ ὑπὸ τῶν συνετωτάτων, ὡς ἔτυχεν. E
τῇ τάξει, ὃ δὴ καλεῖσθαι διὰ τὴν met σχολιόν ὡς δὲ
Ἀριστόξενος, χτλ.
Verba τὸ δὲ supplevit Nakius. Eadem Suidas
s. v. (unde Musurus intulit in schol. Aldin. ad
Aristoph. Ran. 1329 ) et schol, ad Lucian. p. 116
ed. Jacobitz, ubi pro: τρία γένη legitur δύο γένη;
nimirum omissis verbis τὸ δὲ, nonnisi duo genera
commemorari videbantur. Deinde apud schol.
Lucian. titulus libri est Περὶ μουσικῆς, uti pas-
sim tituli in brevius contrahuntur. Eodem modo in
seq. fragm, schol. Aldin. habent Περὶ μουσιχῆς.

Ah.

Schol. Aristoph. Nub. 1364 : Δικαίαρχος ἐν τῷ E
Περὶ μουσικῶν ἀγώνων" « Ἔτι δὲ χοινόν τι πάθος φαί-
νεται συναχολουθεῖν τοῖς διερχομένοις εἴτε μετὰ μέλους —
εἴτε ἄνευ μέλους, ἔχοντάς τι ἐν τῇ χειρὶ ποιεῖσθαι τὴν —
ἀφήγησιν * οἵ τε γὰρ ἄδοντες ἐν τοῖς συμποσίοις ἐκ πα-
λαιδς τινος παραδόσεως χλῶνα δάφνης 2 μυρρίνης
λαθόντες ἄδουσιν. » Titulus libri in codd. Raven. et

omnes inscripserunt, utpote inter omnes Sophocleas fabu-
las principem locum obtinentem , etsi Philocles victoriam
de Sophocle tum reportaverit, teste Diccearcho.

40.

Incidi nuper, mi Sarapio, in versiculos quosdam nequa-
quam inelegantes : quibus Diccarchus existimat Arche-
laum fuisse ab Euripide compellatum :

Nolo tibi dare dona pauper diviti :
desipere ne putes me, vel dando petere.
41.

Aristophanes comicus tres habuit filios, Philippum qui
Eubuli fabulis certavit, Ararotem qui et suis et patris
fabulis certavit , et tertium Nicostratum , uti Apollodorus ,
vel Philetoerus , uti Diceearchus tradit.

42.

Ran:e fabula est ex bene et diligenter elaboratis ; docta sub
Callia post Antigenem archonte, per Philonidem in Lenzeo-
rum festum. Aristophanes primug erat, secundas tulit
Phirynichus Musis fabula, tertias Platon Cleophonte fabula.
Ac tantopere Ranas admirati sunt propter parabasin , in qua

cives iis qui jure civili e£ honore privati et exules erant re-
conciliat , ut etiam denuo fabula docta sit , teste Diceearcho.

43.
DE MUSICIS CERTAMINIBUS.

Scolium, cantilena inter pocula cantari solita. Secundum
Diezearchum in libro De musicis certaminibus, tria erant
cantilenarum genera; unum earum , quà ab omnibus ca-
nebantur simul ; alterum earum, que a singulis caneban-
tur secundum ordinem ; tertium earum, quie nonnisi a peri-
tissimis canebantur ultro citroque, ordine incerto, unde
σχολιόν ( obliquum, tor(uosum ) hoc carminum genus no- |
minatur. "ul

14. τ

Dicaearchuüs in. libro De musicis certaminibus ait : Pre-
terea natura quasi innatum esse videtur uf quicunque exe
ponunt aliquid sive cantu sive absque cantu , manu aliquie $
tenentes narrationem faciant. Nam et. qui in conviviis cà» -
nunt ex vetusta quadam traditione ramum lauri sive myrrhae |
tenentes id faciunt. -:

net, est : Περὶ μουσικῶν, cui Dindorfius addidit
/'ocem ἀγώνων. In. Aldinis est Περὶ μουσιχῇς. Cf.

d Blarte: hujus operis desiameri puta titulis : Περὶ
᾿Διονυσιαχῶν ἀγώνων, Παναθηναϊχὸς (sc. ἀγών),
EU
45.
^N ΠΕΡΙ AIONYXIAKON ἈΓΏΝΩΝ,
] i d

ΤῊ Schol. Aristoph. Avv. 1403: Ἀντίπατρος δὲ χαὶ
Εὐφρόνιος, ἐν τοῖς Ὑπομνήμασί. φασι τοὺς χυχλίους
" -- στῆσαι πρῶτον AXcov τὸν Ἑρμιονέα, οἵ δὲ

; αἰότεροι Ἕλλαάνιχος xo Δικαίαρχος ᾿Δρίονα τὸν
' Ἰθυμιναῖον, Δικαίαρχος μὲν ἐ ἐν τῷ Περὶ Διονυσιαχῶν

ώνων, Ἑλλάνικος ἐμὲ ἐν τοὶς Καρνεονίχαις (Κραναΐ-

κου

᾿ 6.
Li IIANAGHNAIKOX.

E Schol. Arist. Vesp. 544 : Ἔν τοῖς Παναθηναίοις
E-- θαλλοὺς ἔχοντες ἐπόμπευον.. . Ὁ μέντοι
T χαίαρχος ἐν τῷ ᾿Παναθηναϊχῷ 00X οἰὸα ἐξ ὅτου ποτὲ
X0 τὰς γραῦς ἐν τοὶς Παναθηναίοις ὑπείληφε θαλλοφο-
εἶν, πολλῶν ἀλλήλοις ὁμολογούντων περὶ τοῦ μόνους
πρεσθύτας θαλλοφορεῖν, Ξενοφῶντος μὲν ἐν τῷ

E. 2c μποσίῳ (4, 17), Φιλοχόρου δὲ ἐν τὴ δευτέρᾳ
᾿ξ ^ . 26 ).

| XE

É εὐ. 45:

E OAYMIIKOX.

| La "Athenzus XIV, p. 620, D : Τοὺς δ᾽ Ἐμπεδοκλέους
καθαρμοὺς ἐρραψῴδησεν ᾽Ολυμπίασι Κλεομένης ὃ ῥα-
Ψο ῳδὸς, ὥς φησι Διχαίαρχος ἐν τῷ ᾿Ολυμπιχῷ.

Prater. citatos ἀγώνων titulos fuisse alios, quo-
n mentio nunc desideratur, consentaneum est,
3 Me que sequuntur fragmenta ad idem Περὶ
) σιχῶν ἀγώνων opus esse νυ ἀφο, crediderim.
uc mquam fieri facile potuit ut alia complura
ei "ra de rebus musicis, de choris et saltationibus
E ΒΟ νου οι" qua subindicare videri

FRAGMENTA.

illi, quod Τριπολιτικῷ suberat ,

249

possit Plutarchus Non posse suav. vivi sec, Epic,
p. 1096, B, ubi hac : Ποῖος γὰρ ἂν αὐλὸς ἢ χιθάρα
διηρμοσμένη πρὸς ᾧδὴν, ἤ τις χορὸς

Εὐρύοπα χέλαδον ἀχροσόφων ἀγνύμενον διὰ στομάτων

φθεγγόμενος, οὕτως ηὔφρανεν " Emixoupov xoi Μητρό-
δωρον, ὡς ᾿Δριστοτέλη xa Θεόφραστον καὶ Ἱερώνυμον
χαὶ Δικαίαρχον οἵ περὶ χορῶν λόγοι xo διδασχαλίαι,
χαὶ τὰ OV αὐλῶν προύλήματα xoi ῥυθμῶν xal ἅρμο-
νιῶν; οἷον διὰ τί τῶν ἴσων αὐλῶν ὃ στενότερος
βαρύτερον φθέγγεται" xat διὰ τί, τῆς σύριγγος ἄνα--
σπωμένης, πᾶσιν ὀξύνεται τοῖς φθόγγοις, κλινομξνης δὲ,
πάλιν βαρύνει, καὶ συναχθεὶς πρὸς τὸν ἕτερον [βαρύ-
τερον ], διαχθεὶς δ᾽ ὀξύτερον ἠχεῖ" καὶ τί δήποτε τῶν
θεάτρων ἂν ἄχυρα τῆς ὀρχήστρας χατασχεδάσης à
χοῦν, ὃ λαὸς τυφλοῦται " χαὶ χαλκοῦν ᾿Αλέξανδρον ἐ ἐν
Πέλλῃ βουλόμενον ποιῆσαι τὸ προσχήνιον, οὐχ εἴασεν
ὃ τεχνίτης, ὡς διαφθεροῦντα τῶν ὑποχριτῶν τὴν φω-
νήν * xai τί δήποτε τῶν γενῶν διαχεῖ τὸ χρωματιχὸν,
ἣ δ᾽ ἁρμονία συνίστησιν. Denique verba Ciceronis in
Ep. ad Att. XIII, 32 : « Τριπολιτικὸν pon. invenio
et epistolam ejus, quam ad Aristoxenum misit, »
de epistola qu: de rebus musicis fuerit intelligi
possunt, Attamen malim de argumento cogitare
assimili, de quo
fortasse propterea ad Aristoxenum musicum scri-
psit, quod doctrinam de elementis harmonicis
accommodaverit ad rationem qua in πολιτείαις
elementa vite publice temperanda esse statuit.
Certe szepius eum tum in politicis tum in philoso-
phicis ad musicam doctrinam respexisse patet ex
iis que leguntur in Bio “Ἑλλάδος (ap. Varron, R.
R. I, 2 : fr. 5), ubi pastorum vitam izcentivam ,
agricolarum succeztivam esse dicit , atque in libris

Περὶ ψυχῆς ( ap. Nemesium De nat. hom. p. 68),.

ubi anim: compositio cum mixtura symphoniaca
elementorum musicorum comparatur. Cf. etiam
fr. 27.

49.

Athenzeus I, p. 14, D : (Τῆς διὰ τῆς σφαίρας ὀρχή-
σεως) τὴν εὕρεσιν ᾿Αγαλλὶς ἣ Κερχυραία γραμματικὴ

E: 45.
jj E BACCHICIS CERTAMINIBUS.

oater et Euphronius i in Commentariis dicunt cyclicos
8 primum instituisse Lasum Hermionensem, antiquio-
ro, ut Hellanicus et Diczearchus , Arioni Methymn?oeo
licant , Diceearchus scilicet in libro De Bacchicis cer-
bus , Hellanicus autem in Carneonicis.

46.
PAN ATHENAICUS.

alhenzeis senes frondes oleaginas gestantes pompam
ant, Diecearchus tamen in Panathenaico, nescio unde,

——

-statuit etiam vetulas frondes gestasse, quamquam multi

consentientes inter se de senibus tantum thallophoris lo-
quuntur, uti Xenophon in Symposio et Philochorus in At-
thidis libro secundo.
47.
OLYMPICUS.

Empedoclis carmina lustralia decantavit Olympiae Cleo-
menes rhapsodus , ut ait Diciearchus in Olympico.
| 48.
Pilaris saltationis inventionem Agallis, Corcyrea gram-
matica, Nausicase tribuit, populari suae nimirum gratifica.-

^

250

Nauctxáa ἀνατίθησιν, ὡς πολίτιδι χαριζομένη Ac-
καίαρχσς δὲ Σικυωνίοις Ἵππασος δὲ Λαχεδαιμονίοις
ταύτην τε χαὶ τὰ γυμνάσια πρώτοις.

49.

Plutarchus Theseus c. 21 : 'Ex δὲ τῆς Κρήτης
ἀποπλέων εἰς Δῆλον χατέσχε, καὶ τῷ θεῷ θύσας xot
ἀναθεὶς τὸ ᾿Αφροδίσιον, ὃ παρὰ τῆς Ἀριάδνης ἔλαδεν,
ἐχόρευσε μετὰ τῶν ἠϊθέων χορείαν, ἣν ἔτι νῦν ἐπιτε-
λεῖν Δηλίους λέγουσι, μίμημα τῶν ἐν τῷ Λαῤδυρίνθῳ

περιόδων xa διεξόδων, ἔν τινι ῥυθμῷ περιελίξεις καὶ ᾿

ἀνελίξείς ἔχοντι γιγνομένην. Καλεῖται δὲ τὸ γένος
τοῦτο τῆς χορείας ὑπὸ Δηλίων γέρανος, ὡς ἱστορεῖ
Δικαίαρχος. ᾿Εχόρευσε δὲ περὶ τὸν Κερατῶνα, βωμὸν

βχὸς. Mop LT P y pop
ἐχ χεράτων συνηρμοσμένον εὐωνύμων ἁπάντων.

5o.

Zenobius IL, 15 : Ἄειδε τὰ Τέλληνος᾽ οὗτος
6 Τέλλην ἐγένετο αὐλητὴς καὶ μελῶν ἀνυποτάχτων
ποιητής. Μέμνηται αὐτοῦ Δικαίαρχος ὃ Μεσσήνιος.
Cf. Apostol. I, 34; Libanius Ep. 548 : Οὐδὲ εἰ τὰ
T Xavoc ἄδοι τις, οἷός τε ἔσται πρὸς αὗτόν σε MET
στῆσαι. Plutarch. Apophthegm. p. 193, F : Ἦν δὲ
αὐλητὴς ὃ μὲν Τέλλις χάχιστος, 6 δ᾽ ᾿Αντιγενίδης χάλ-
λιστος. Contra Zenob. I, 45 : Ἄειδε τὰ Τέλλη-
voc* ἐπὶ τῶν σχωπτιχῶν τίθεται ἣ παροιμία. Τέλλην
γὰρ αὐλητὴς ἐγένετο χαὶ μελῶν ποιητὴς, παίγνιά τε
χατέλιπεν εὐρυθμότατα xal χάριν ἔχοντα πλείστην καὶ
σχώμματα ᾿χομψότατα. Vid, Leutsch. 1. 1. p. 35. —
Subjungo aliud proverbium, cujus ubinam Di-
cearchus meminerit haud liquet.

51.

Zenobius III, 65 : Ἔν πίθῳ τὴν χεραμείαν
μανθάνω" παροιμία ἐπὶ τῶν τὰς πρώτας μαθήσεις
ὑπερύαινόντων, ἁπτομένων δὲ εὐθέως τῶν μειζόνων,
ὡς εἴ τις μανθάνων χεραμεύειν, πρὶν μαθεῖν πίναχας
ἢ ἄλλο τι τῶν μιχρῶν πλάττειν, πίθῳ ἐγχειροίη. Δι-
χαίαρχος δέ φησιν ἕτερόν τι δηλοῦν τὴν παροιμίαν,
οἱονεὶ τὴν μελέτην ἐν τοῖς ὁμοίοις ( 1. οἰκείοις ex Hesy-

DICJEARCHI MESSENII

chio ) ποιεῖσθαι, ὡς χυδερνήτης ἐπὶ τῆς νηὸς
ἡνίοχος ἐπὶ τῶν ἵππων. Proverbium permultis usur-
patum. V. Schneidewin. ad ἢ, I.

THX HEPIOAOX.

Argumenta eorum , quz ex Periodo orbis terra-.
rum petita sunt, Fuhrius paucis comprehendit hunc
in modum : « Dicsarchus terram globosam esse.
statuit (fr. 53). — Terra habitabilis dimidio.
longior quam latior est (fr. 54). Terram per
lineam cum zquatore ix παραλλήλου currentem
eamque per Herculis columnas, Sardiniam, Sici-
liam, Peloponnesum, Cariam, Lyciam, Pamphy.
liam, Ciliciam , super Taurum ad Imaum du P
tem in duas dimidias partes divisit. Ab hac inde
linea et a locis ibi positis situm reliquorum ud 6
rum definire vel etiam , si Ukerti aliorumque con-
jecturam sequi libet, eos locos, distantiarum viz
rumque directionis in ΠΈΤΡΟΣ, t indicate ratione
habita , in suas tabulas referre conatus esse videtur
(fr. 55). — Distantiam inter Peloponnesum (t
Columnas decies mille stadiorum esse judicavit;
quam ob estimationem a Polybio, qui eam jus
minorem censuit, reprehensus est. Quem tamer
Strabo in contrariam partem peccavisse et distan-
tiam illam nimiam statuisse arbitratus est. De
gionibus Europs occidentem et septentrio
spectantibus, e judicio quidem Strabonis, magnam
pre se tulit ignorantiam, quam tamen geographus
eo excusavit, quod illas ipse non vidisset. Ceterum
qua Pytheas de illis tractibus retulerat , iis fidem
habere dubitavit (fr. 56). — Colummas, sicut
Eratosthenes quoque postea et Polybius, circa fre-
tum posuit ( fr. 57 ). » — Nilus ex Atlantico mar
refluens exundat ( fr. 54 ).

Tabulas geographicas a Dicearcho elaborata
esse per se admodum verisimile est, quamquanr.
diserto veterum testimonio res COUR nequit |
Significari vero tabulas Diczarchi multi putarur
loco Diogenis Laertii V, 51, ubi Theophrastus i:
testamento jussisse narratur in porticu publice co

E nA
. 1

tura; Dica;earchus vero Sicyoniis; Hippasus autem et hujus
et gymnasiorum primos auctores Lacedsemonios perhibet.
49.

Solvens ex Creta Delum appulit, ubi rem divinam
fecit Apollini, dedicatoque Veneris signo , quod ab Ariadna
acceperat , tripudium saltavit cum impuberibus, quod hac
etiam memoria ferunt Delios servare; quod in imitationem
anfractaum Labyrinthi et ambagium ad modos quosdam
musieos peragitur, qui implicationes et evolutiones refe-
runt. Hoc genus saltationis Grws dicitur a Deliis, ut me-
morise prodidit Dicaearchus. Saltavit autem circum aram
Ceratonem , qu&e ex cornibus erat, sinistris omnibus , com-
pacta.

50.

Cane ea qua Tellen. Tellen hic tibicen erat et earn
num inconcinnorum poeta. Meminit ejus Diciwarchus M
senius.

51.

In dolio figulinam disco. Proverbium dicitur de.iis.
prima artis rudimenta preetermittentes, majora statim:
grediuntur : ut si quis figulinam discens, prius quam.
ceos similiaque vascula fingat , dolia aggrediatur. Di
chus vero alium proverbio sensum tribuit, nimirum cut
rebus uniuscujusque accommodatam impendendam ; ^
causa nauclerus navem gubernet , et equos auriga. E

^n
Γ΄ ]ocari πίναχας, ἐν οἷς γῆς περίοδοί εἰσιν. Quse opi-
a nio eo nititur, quod Pseudo-Dicearchi “Ἑλλάδος
᾿ς ἀνάγραφὴν "Theophrasto Eresio dedicatam esse
— censebant, Hoc nihili esse jam satis liquet. Ac Di-
caarchum Messenium adversarium potius quam
familiarem Theophrasti videri fuisse supra monui-
mus, Cicero quidem Ad Attic. VI, 2 (fr. 74) me-
— morat tabulas Diccarchi, sed ita, ut non tam
— detabulis, quas oculis subjectas habuerit, quam
- de Peloponnesi tabula, qualis ex Trophoniana
οὐ Cheronis narratione ( quam laudat Cicero l. 1.)
. animo efformanda foret, cogitandum esse mihi
- videatur. Osannus l. l. p. 72 tabulas, qua orbis
| - terrarum delineatam imaginem exhibuissent et quas
* libro, qui Περίοδος γῆς inscribitur, explicasset Di-
|. ewarchus apud Ciceronem intelligi vult. Quodsi
|. werba Ciceronis ita comparata sint, ut noniiisi
Trophonianam istam narrationem auctor ante ocu-
los habuisse videatur, id brevitate et obscuritate,
: — qua epistole ad Atticum scripte passim laborant,
. commissum esse censet. Fuhrius pro tabulis corri-
᾿ς gendum esse opinatur fabulis. — Ex Agathemeri
ὧν | Cn; verbis (fr. 54) non patere Diczearchum
gptebulas geographicas delineasse nemo non videt.
dr Jo. Lydus De menss. p. 164 ed. Roth. : Ἀλλὰ
xol Δικαίαρχος ἐν Περιόδῳ γῆς ἐχ τῆς I aiti:
3 θαλάττης τὸν Νεῖλον Pte βούλεται. Cf. Cal-
listhenis fr. 6.
. Unicus hic locus est, quo diserta Periodi men-
1 το fit, Ad idem opus. referenda plurima eorum

-

33.

"à Plinius H. N. II, c. 65 deterra : Globum tamen

—rumque. Cui sententie adest Diccearchus, vir

es, ex quibus altissimum prodidit Pelion MCCL
Jpassuum ratione perpendiculari, | nullam | esse
b. portionem universae rotunditatis colligens.
Mihi incerta haec videtur conjectatio ; haud ignaro
i0sdam Alpium vertices, longo tractu nec bre-

FRAGMENTA.

n primis eruditus, regum cura permensus mon-:

251

eiore quinquaginta. millibus passuum assurgere: Ὁ
Martian. Cap. VI, $590 ed. Kopp. 1836 : Tum
illa : formam totius terrae non planam, ut cestimant
positioni qui eam disci diffusioris. assimilant ,
neque concacam, ut alii qui descendere imbrem
dixere telluris in gremium ; sed rotundam , globo-
sam etiam, sicut secundus Diceearchus asseverat.
lamque ortus obitusque siderum non diversus pro
terree. elevatione vel inclinatiohibus haberetur, si
per plana diffusis mundane constitutionis operibus
uno eodemque tempore supra terras et cequora
nituissent, aut item si emersi solis exortus conca-

vis subductionis terree latebris abderetur.

Vox secundus ita explicanda videtur Koppio,
ut primus sententiz hujus auctor fuerit Aristoteles.
Fuhrius conjecit fecundus. Fortasse fuit : secundum
Diccarchum asseverant, De re cf. Forbiger. Geogr.
I, p. 539.

54.

Agathemerus init. : Ot μὲν οὖν παλαιοὶ τὴν οἰχου-
μένην ἔγραφον στρογγύλην... Πρῶτος δὲ Δημόκριτος,
πολύπειρος ἀνὴρ, συνεῖδεν ὅτι προμήχης ἐστὶ γῆ,
ἡμιόλιον τὸ μῆχος τοῦ πλάτους ἔχουσα. Συνήνεσε
τούτῳ xal Δικαίαρχος ὃ περιπατητιχός. Εὔδοξος δὲ τὸ.
μῆχος διπλοῦν τοῦ πλάτους. ὃ δὲ ᾿Ερατοσθένης πλεῖον
τοῦ διπλοῦ. « Ceterum non negligendum est, quod
Democriti sententia ad habitatam tantum terram
referenda est, et quod Diczarchus igitur, qui eam
amplexus est, sibi non repugnat , si cum Aristotele
magistro ( De ccelo II, 14) omnem terram globo-
sam esse statuit. » Fuun.

55.
Idem ibid. : Δικαίαῤχος δὲ δρίζει τὴν γὴν οὐχ

ὕδασιν, ἀλλὰ τομῇ εὐθείᾷ ἀκράτῳ, ἀπὸ στηλῶν διὰ
Σαρδοῦς, Σικελίας, Πελοποννήσου, Καρίας, Λυχίας,
Παμφυλίας, Κιλικίας καὶ Ταύρου ἑξῆς ἕως Ἰμάου
ὄρους" τῶν τοίνυν τόπων τὸν μὲν βόρειον, τὸν δὲ νότιον
ὀνομάζει. Eodem modo Eratosthenes rem instituit.
V. Strabo II , p. 67.

56.

Strabo II, c. 4, p. 104 sq : Πολύόδιος δὲ τὴν Eo-
ρώπην χωρογραφῶν τοὺς μὲν ἀρχαίους ἐᾶν φησι, τοὺς

E ORBIS TERRARUM CIRCUITUS.
x 52.
i - Diezarchus quoque in Orbis Circuitu Nilum üluvium ex
lico mari refluere vult,

En 54.
am Pris terram habitabilem esse rotundam fingebant...
s Democritus , vir peritissimus, cognovit eam oblon-
esse, ita ut dimidia parte longior quam latior esset.
ito assentitur Diczearchus peripateticus.

55.

Diczearchus terrarum situm non secundum maria definit,
sed ducta linea directa, quae ab Herculis columnis currit
per Sardiniam, Siciliam , Peloponnesum, Cariam , Lyciam,
Pamphyliam , Ciliciam et Taurum, usque ad Imaum mon-
tem. Terra igitur hunc in modum in duas divisa partes ,
earum alteram borealem , alteram meridionalem nominat.

56.
Jam Polybius Europa regiones describens, veteres se

252

δ᾽ ἐχείνους ἐλέγχοντας ἐξετάζειν Διχαίαρχόν τε χαὶ
Ἐρατοσθένη, τὸν τελευταῖον πραγματευσάμενον περὶ
ἡἹεωγραφίας, xal Πυθέαν, ὑφ᾽ οὗ παραχρουσθῆναι
πολλοὺς, ὅλην μὲν τὴν Βρεττανικὴν ἐμόαδὸν ἐπελθεῖν
φάσχοντος, τὴν δὲ περίμετρον πλειόνων ἢ τεττάρων
μυριάδων ἀποδόντος τῆς νήσου, προσιστορήσαντος δὲ
xa τὰ περὶ τῆς Θούλης xal τῶν τόπων ἐχείνων, ἐν οἷς
οὔτε γῆ καθ᾽ αὑτὴν ὑπῆρχεν ἔτι οὔτε θάλαττα οὔτ᾽ ἀὴρ,
ἀλλὰ σύγχριμά τι ἐχ τούτων πλεύμονι θαλαττίῳ ἐοι-
χὸς, ἐν ᾧ φησι τὴν γῆν καὶ τὴν θάλατταν αἰωρεῖσθαι
χαὶ τὰ σύμπαντα, καὶ τοῦτον ὡς ἂν δεσμὸν εἶναι τῶν
ὅλων, ἱκήτε πορευτὸν μήτε πλωτὸν ὑπάρχοντα. τὸ μὲν
οὖν τῷ πλεύμονι ἐοιχὸς αὐτὸς ἑωραχέναι, τἄλλα δὲ λέ-
γειν ἐξ ἀχοῆς. Ταῦτα μὲν τὰ τοῦ Πυθέου, καὶ διότι
ἐπανελθὼν ἐνθένδε πᾶσαν ἐπέλθοι τὴν παρωχεανῖτιν
τῆς Εὐρώπης ἀπὸ Γαδείρων ἕως Τανάϊδος.

Φησὶ δ᾽ οὖν ὃ Πολύδιος ἄπιστον xol αὐτὸ τοῦτο,
πῶς ἰδιώτη ἀνθρώπῳ xol πένητι τὰ τοσαῦτα διαστή-
ματα πλωτὰ xal πορευτὰ γένοιτο“ τὸν δ᾽ ᾿Ερατοσθένη
διαπορήσαντα, εἰ χρὴ πιστεύειν τούτοις, ὅμως περί τε
τῆς Βρεττανιχῆς πεπιστευχέναι xol τῶν χατὰ Γάδειρα
χαὶ τὴν Ἰδηρίαν πολὺ δέ φησι βέλτιρν τῷ Μεσσηνίῳ
πιστεύειν 7| τούτῳ. Ὁ μέντο! γε εἰς μίαν χώραν τὴν
Παγχαίαν λέγει πλεῦσαι" ὁ δὲ χαὶ μέχρι τῶν τοῦ χό-
σμου περάτων χατωπτευχέναι τὴν προσάρχτιον τῆς Εὐ-
ρώπης πᾶσαν, ἣν οὐδ᾽ ἂν τῷ “Ἑρμῇ πιστεύσαι τις λέ-
γοντι. ᾿Ερατοσθένη δὲ τὸν υὲν Εὐήμερον Βεργαῖον xa-
λεῖν, Πυθέα δὲ πιστεύειν, καὶ ταῦτα μηδὲ Δικαιάρχου
πιστεύσαντος, Τὸ μὲν οὖν μηδὲ Δικαιάρχου πιστεύσαν--

DICJEARCHI MESSENII

τος, γελοῖον" ὥσπερ ἐχείνῳ χανόνι χρήσασθαι προσῆ- —
xov, χαθ᾽ οὗ τοσούτους ἐλέγχους αὐτὸς προφέρεται"

᾿Ερατοσθένους δὲ εἴρηται ἣ περὶ τὰ ἑσπέρια xol τὰ
ἀρκτικὰ τῆς Εὐρώπης ἄγνοια. Ἀλλ᾽ ἐχείνῳ μὲν xo Δι-

χαιάρχῳ συγγνώμη, τοῖς μὴ χατιδοῦσι τοὺς τόπους
éxeivouc* Πολυδίῳ δὲ xat Ποσειδωνίῳ τίς ἂν συγγνοίη; ὁ
᾿Αλλὰ ut» Πολύόδιός γέ ἐστιν ὃ λαοδογματικὰς χαλῶν
ἀποφάσεις, ἃς ποιοῦνται περὶ τῶν ἐν τούτοις τοῖς τόποις
διαστημάτων χαὶ ἐν ἄλλοις πολλοῖς, ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ἐν οἷς
ἐκείνους ἐλέγχει καθαρεύων. "'oU γοῦν Δικαιάρχου μυ-
ρίους μὲν εἰπόντος τοὺς ἐπὶ Στήλας ἀπὸ τῆς Πελοπον-
νήσου σταδίους, πλείους δὲ τούτων τοὺς ἐπὶ τὸν Ἀδρίαν ὁ
μέχρι τοῦ μυχοῦ, τοῦ δ᾽ ἐπὶ Στήλας τὸ μέχρι τοῦ [
Πορθμοῦ τρισχιλίους ἀποδόντος, ὡς γίνεσθαι τὸ λοιπὸν
ἑπταχισχιλίους τὸ ἀπὸ Πορθμοῦ μέχρι Στηλῶν' τοὺς μὲν

τρισχιλίους ἐὰν φησιν, εἴτ᾽ εὖ λαμόάνονται εἴτε μὴ, τοὺς
δ᾽ ἑπταχισχιλίους οὐδετέρως, οὐδὲ τὴν παραλίαν ἐχμε-
τροῦντι, οὔτε τὴν διὰ μέσου τοῦ πελάγους. 'Γὴν μὲν γὰρ.
παραλίαν ἐοιχέναι μάλιστ᾽ ἀυιλεία γωνίᾳ, βεδηκυία

ἐπί τε τοῦ ΠΠορθμοῦ καὶ τῶν Στηλῶν, κορυφὴν δ᾽ ἐχούσῃ

Νάρέόωνα * ὥστε συνίστασθαι τρίγωνον βάσιν ἔχον τὴν
διὰ τοῦ πελάγους εὐθεῖαν, πλευρὰς δὲ τὰς τὴν γωνίαν
ποιούσας τὴν λεχθεῖσαν, ὧν ἣ μὲν ἀπὸ τοῦ Πορθμοῦ
μέχρι Νάρόωνος μυρίων ἐστὶ xal πλειόνων ἢ διαχο-
σίων ἐπὶ τοῖς χιλίοις, ἣ δὲ λοιπὴ μικρῷ [λοιπὸν] ἐλατ-
τόνων ἢ ὀχταχισχιλίων * xol μὴν πλεῖστον μὲν διάστημα
ἀπὸ τῆς Εὐρώπης ἐπὶ τὴν Λιδύην δμολογεῖσθαι κατὰ τὸ
Τυρρηνιχὸν πέλαγος σταδίων οὐ πλειόνων ἢ τρισχιλίων,

χατὰ τὸ Σαρδώνιον δὲ λαμόάνειν συναγωγήν. Ἀλλ᾽ ἔστω,

eit missos facere , in eos autem inquirere velle, a quibus illi
sunt reprehensi , ut Diczearchum et Eratosthenem , qui ul-
timus geographiam tractarit , et Pytheam, qui multis impo-
suerit : hunc enim perhibere, totam quidem Britanniam
pedibus se peragrasse, ambitum autem insulze majorem esse
quadraginta stadiorum millibus : tum de Thule et istis lo-
cis ifa narrare, neque terram ibi porro esse, neque mare
neque aerem quie proprie vocantur, sed quippiam ex his
concretum; pulmonis marini simile, in quo terra et mare
atque universa sublimia pendeant, hocque esse quasi vin-
culum universi, neque pedibus accessum , neque navibus;
ac pulmonis simile illud se ipsum vidisse; cetera auditu per-
cepta referre. Haec Pytheam dicere, idque addere , inde re-
versum quidquid Europae regionum est ad Oceánum pera-
grasse , a Gadibus ad Tanain usque.

Polybius autem id quoque incredibile ait esse, privatum
hominem, eumque pauperem, tantum spatii mari terra-
que obivisse. Eratostlienem autem dubitantem hisne esset
fides adhibenda , tamen quie de Britannia, Gadibus et Hi-
spania ab eo dicuntur credidisse : multo autem (inquit Po-
lybius) prastabat Messenio credere, quam Pytheze. Ille
enim tantuni unam in regionem Panchaeam se navigasse ait;
hic septentrionalem Eüropam universam usque ad fines
mundi perfustrasse dicit, quod ne Mercurio quidem di-
centi credéres. Thterim Eratosthenem , qui Euhemerum
Bergieum appellet, Pytheae credere, atque hoc ne Diczar-
cho quidem eredente, Id. quidem ridiculum est , quod Di-

cearchum profert, quasi vero conveniat eum veluti nor-
mam sequi, quem ipse Polybius tot reprehensionibus in-
cessit. Dictum est autem quam fuerit, Eratosthenes ignarus
occiduarum et septentrionalium Europ:e partium. Verum
huic quidem et Dicearcho danda est venia, qui loca isfa
non inspexerunt : sed Polybio et Posidonio quis ignoscat?
Atqui is est Polybius, qui quae de horum locorum distantiis
et aliis multis illi proferunt, a vulgo conceptas opiniones
vocat; quum nein his quidem, in quibus illos reprehendit,
vitio careat. Quum enim Diecarchus a Peloponneso ad Co-
lumnas stadia numeret decies mille, his plura usque ad
intimum Adriatici sinus recessum, et tria millia assignet
intervallo quod porrigitur versus Columnas usque ad Fre-
tum, ut fiant de cetero a Freto usque ad Columnas stadio-
rum septem millia : Polybius ait, de tribus millibus se non
disputare, verene an falso ponantur, sed ista septem millia -
neque maritimae ΟΥ̓ mensurz , neque per medium pelagus
duct» lineze respondere. Nam oram maritimam esse ap--
prime similem angulo obtuso, Freto et Columnis insistenti, -
cujus vertex sit Narbo : ita ut constituatur triangulus, cujus -
basis sit recta linea per altum ducta mare, latera autem iis -
lineis efficiantur, quae dictum includunt angulum, quorum -
quod a Freto es& Narbonem usque, stadia habet undecies |
mille ducenta et amplius , alterum paullo minus est. octo.
stadiorum millibus : ac longissimum quidem ab Europa ad.
Africam intervallum secundum mare Tyrrhenum in con--
fesso haberi. non amplius esse ter mille stadiis, minus fi "n

φησὶ, xol ἐκεῖνο τρισχιλίων, προειλήφθω δ᾽ ἐπὶ (ἐν
E Gsk. ) τούτοις δισχιλίων σταδίων τὸ τοῦ χόλπου βάθος
1 τοῦ xaX Νάρόωνα, ὡς ἂν χάθετος ἀπὸ τῆς κορυφῆς
᾿ ἐπὶ τὴν βάσιν τοῦ ἀμόλυγωνίου᾽ δῆλον οὖν, φησὶν, ἐχ
τ τῆς παιδικῆς μετρήσεως. ὅτι ^ σύμπασα παραλία
x ἀπὸ τοῦ Πορθμοῦ ἐπὶ Στήλας ἔ ἔγγιστα ὑπερέχει τῆς
᾿ διὰ τοῦ πελάγους εὐθείας πενταχοσίοις σταδίοις. Προσ--
E τεθέντων δὲ τῶν ἀπὸ τῆς Πελοποννήσου ἐπὶ τὸν Πορθμὸν
x E τρισχιλίων, oi σύμπαντες ἔσονται στάδιοι, αὐτοὶ οἱ
Ur d εὐθείας, πλείους ἢ διπλάσιοι ὧν ᾿ Δικαίαρχος εἶπε"

- πλείους δὲ τούτων τοὺς ἐπὶ τὸν μυχὸν τὸν ᾿Αδριατιχὸν
p φησὶ, τιθέναι xac" ἐχεῖνον.

Ἀλλ᾽, ὦ φίλε Πολύόιε, φαίη τις &v, ὥσπερ τούτου
τοῦ Ψεύσμιατος, ἐναργὴ παρίστησι τὸν ἔλεγχον ἣ πεῖρα
' ἐξ αὐτῶν ὧν εἴρηκας αὐτὸς, εἰς μὲν Λευχάδα £x {ΠΠ{ε-

λοποννήσου ἑπταχοσίους, ἐντεῦθεν δὲ τοὺς ἴσους εἰς
Κόρχυραν, χαὶ πάλιν ἐντεῦθεν εἰς τὰ Κεραύνια τοὺς
ἴσους, καὶ ἐν δεξιᾷ εἰς τὴν Ἰαπυγίαν, ἀπὸ δὲ τῶν Κε-
ραυνίων, τὴν Ἰλλυρικὴν παραλίαν σταδίων ἕξαχισχι-
λίων ἑχατὸν πεντήκοντα * οὕτως χἀχεῖνα ψεύσματά
ἐστιν ἃ ἀμφότερα, xa ὃ Δικαίαρχος εἶπε, τὸ ἀπὸ Πορ-
θμοῦ ἐπὶ Στήλας εἶναι σταδίων bip Mate xai ὃ σὺ
δοχεὶς ἀποδεῖξαι. Sequitur Strabonis argumentatio.

θη.

ip.
OR

d3
τοσθένης xoi Πολύῤιος xoi oi πλεῖστοι τῶν ᾿Ελλήνων
b-- M ^ b ^ / M r

περὶ τὸν Πορθμὸν ἀποφαίνουσι τὰς Στήλας.

[ΚΑΤΑΜΕΤΡΉΣΕΙΣ OPON.]

Suidas inter scripta Diczarchi laudat Κατα με-
τρήσεις τῶν ἐν Πελοποννήσῳ ὀρῶν. Pertinet

| το FRAGMENTA.

Strabo III, p. 170 : Καὶ Δικαίαρχος δὲ xot Epa- ;

- autem in Sardoo mari. Verum esto, inquit, etiam hoc
- trium millium , at comprehendantur in iis duo alia millia ,
— profünditas nempe sinus apud Narbonem, tanquam per-
pendicularis a vertice ad basin obtusi anguli trianguli :
E. constat ergo , inquit , ex dimensione, qualem ipsi pueri in-
- Stituere sciunt, quod totam maritimam oram a Freto nsque
d Columnas proxime excedit rectam per pelagus ductam
stadiis quingentis : quibus si addantur tria millia quae sunt
. à Peloponneso ad Fretum, erunt in universum stadia, illa
. ipsa in recta linea, plura quam duplum eorum que Di-
-ecarchus assignavit : οἵ secundum eundem plura his opor-
p it, inquit, ponere ea ipe sunt ad intimum sinus Adria-
ci;

Verum , mi Polybi, dixerit aliquis , quemadmodum hoc
B lacium evidenter refellit experientia, his ipsis quae tute
tradidisti , a Peloponneso ad Leucadem esse stadia septin-
τῶν inde totidem ad Corcyram, totidemque rursus hinc

253

ad hunc librum locus apud Geminum (fr. 58),
quo Cyllenes Arcadi: montis altitudo sec. Diczear--
chum definitur, Przterea vero quum Plinius '
etiam Pelii montis altitudinem notaverit e Diczear-
cho regum cura permenso montes (w. fr. 53),
itemque quz de Atabyrii, Rhodii montis, men-
sura Geminus 1. 1, habet, ex eodem fonte fluxisse
videantur : dubitari vix potest, quin Suidz verbis
nonnisi pars significetur aut ἧς Περιόδου aut ope-
ris peculiaris in quo dimensiones montium insi-
gniorum tum Grecizx tum insularum aliarumque
fortasse regionum Diczarchus consignaverat. Ce-
terum fragmentum , quod de Pelio monte in co-
dicibus servatum Diczarcho ascribi solet, ex ipso
hoc Καταμετρήσεων opere esse depromptum plurimi
putarunt. Quamquam nihil fragmento inest , quo
haéc sententia confirmetur. V. Introductio.

58.

Geminus Elem. Astron, : ἔστι μὲν τῆς Κυλλήνης
τὸ ὕψος ἔλασσον σταδίων ιε΄, ὡς Δικαίαρχος ἀνα-
μεμετρηχὼς ἀποφαίνεται τοῦ δὲ ᾿Αταδυρίου ἐλάσσων
ἐστὶν ἣ χάθετος σταδίων ιδ΄. De Cyllene cf, Strabo
VIII, p. 595 : Τὴν γοῦν χάθετον οἱ μὲν εἴκοσι στάδιά
φασιν, οἵ δὲ ὅσον πέντε xal δέχα. Steph. Byz. : Κυλ-
λήνη... σταδίων ἐννέα παρὰ πόδας ὀγδοήχοντα. Idem
laudato Apollodoro narrat Eustathius ad Odyss.
p. 1991, 15 ed. Rom,

ἘΝ ewe Cera, et in doxes ad Tiovdlii: et a Ce-
rauniis oram Illyrici esse sexies mille centum et quinqua-
ginta stadiorum : ita utrumque falsum est , et quod Diccar-
chus a Freto ad Columnas ponit spatium septies mille sta-
diorum, et,quod tu videris tibi demonstrasse.

57.

Dicsearchus et Eratosthenes et Polybius reliquorumque
Grecorum plurimi circa Fretum esse Columnas statuunt.

MONTIUM DIMENSIONES.
58.

Cyllenes montis altitudo quindecim stadiis paullo minor
est, ut Diczearchus, qui emensus montem est , ostendit ;
Atabyrii autem ( in Rhodo ins. ) altitudo linea perpendicu-
lari minor est stadiis quattuordecim.

FRAGMENTA TRIA E CODD.

ASCRIBI SOLENT.

PETITA, QUE DIC/EARCHO -

59.

E CODICE PARISIENSE REGIO

[HEPI TON EN EAAAAI fIOAEON. |

Ἐντεῦθεν εἰς τὸ ᾿Αθηναίων ἔπεισιν ἄστυ - 600g δὲ
ἡδεῖα, γεωργουμένη πᾶσα, ἔχουσά [τι] τῇ ὄψει φιλάν-
θρωπον. Ἡ δὲ πόλις ξηρὰ πᾶσα, οὐχ εὔυδρος, χαχῶς
ἐρρυμοτομημένη διὰ τὴν ἀρχαιότητα. Αἱ μὲν πολλαὶ
τῶν οἰχιῶν εὐτελεῖς, ὀλίγαι δὲ χρήσιμαι. Ἀπιστηθείη
δ᾽ ἂν ἐξαίφνης ὑπὸ τῶν ξένων θεωρουμένη 5 εἰ αὐτή
ἔστιν ἣ προσαγορευομένη τῶν ᾿Αθηναίων πόλις" μετ᾽
οὗ πολὺ δὲ πιδτεύσειεν ἄν τις. ᾿(δδεῖον τῶν ἐν τῇ
οἰχουμένη χάλλιστον" θέατρον ἀξιόλογον, μέγα xoi
θαυμαστόν" ᾿Αθηνᾶς ἱερὸν, πολυτελὲς, ἀπόψιον, ἄξιον
θεᾶς, ὃ χαλούμενος Παρθενὼν, ὑπερχείμενον τοῦ
θεάτρου: μεγαλὴν κατάπληξιν ποιεῖ τοῖς θεωροῦσιν "
Ὀλύμπιον, ἡμιτελὲς μὲν, χατάπληξιν δ᾽ ἔχον τὴν
τῆς οἰχοδυμίας ὑπογραφὴν, γενόμενον δ᾽ ἂν βέλτιστον,
εἴπερ συνετελέσθη γυμνάσια τρία, Ἀκαδημία, Λύχειον,
Κυνόσαργες, πάντα χατάδενδρά τε χαὶ τοῖς ἐδάφεσι
ποώδη, χόρτοι παντοθαλεῖς φιλοσόφων παντοδαπῶν,
ψυχῆς ἀπάται xal ἀναπαύσεις“ σχολαὶ πολλαὶ, θέαι
συνεχεῖς.

“. Τὰ γινόμενα éx τῆς γῆς πάντα ἀτίμητα xat
πρῶτα τῇ γεύσει, μικρῷ δὲ σπανιώτερα. Ἀλλ᾽ ἣ τῶν
ξένων ἑχάστοις συνοιχειουμένη ταῖς ἐπιθυμίαις εὐάρ-
μοστος διατριδὴ περισπῶσα τὴν διάνοιαν ἐπὶ τὸ ἀρέ-
σχον λήθην τῆς δουλείας ἐργάζεται. "ἔστι δὲ ταῖς μὲν

N» CCCCXLIII SUPPLEMENTI.

[DE GRJECLE URBIBUS. ]

Hinc Athenas ducit ( Eleusinia) via, amoena, culta
tota, humanitatem pre se ferens. Ipsa urbs tofa sicca ,
neque aquis bene instructa, neque recte item in plateas .
secta ob vestutatem. Domuum plerzque viles, pauca ὦ
commodz. Primo statim aspectu plane dubitarent pere-
grini, an haec esset illa celebrata Atheniensium urbs ; mox.
tamen facile aliquis eredat. Odeum ibi omnium in orbe .
terrarum pulcherrimum ; theatrum memorabile mirandze-
que magnitudinis ; Minervae fanum sumptuosum , e longin-
quo conspicuum deaque dignissimum , quod Parthenon :
vocant , theatro superjacens , intüentes in magnam rapiens — 1
admirationem; Olympium, semiperfectum illud quidem, —
sed structure delineatione stuporem incufiens, futurum ὦ
vero prostantissimum, si perfectum fuisset; gymnasia .
tria, Academia, Lyceum, Cynosarges, omnia arboribus -
et solo gramineo decorata, horti virentes variorum philo-
sophorum , animi delectationes recreationesque ; feriae plu-
rima; spectacula frequentia. 255

2. Fructus terree incestimabiles, magnamque habent sua-
vitatem, paullo tamen rariores sunt. [ Hinc magna in-
commoda nascuntur proletariis; durissima etiam in-
quilinorum conditio et tantum non servilis.] Verum
peregrinorum animis oblivionem servitutis affert
atque opera quam in rebus, qu:xe suis desideriis sunt con-
sentanez, ponunt. Plebecula autem spectaculis et otiosis

59.

1. ἔπεισιν 415} viator? ἐπίασιν conj. Gail., quod non
magis placet; εἰσὶν vel ἐστὶν ἄστυ στάδια y' vel v , Stepha-
nus, ad similitudinem aliorum hujus fragm. locorum ; idem
conj. Osannus, missa tamen voce ἄστυ. Reliqui editt. nil
dijudicant. Auctor noster, puto , proficiscebatur in antecc.
a Peloponnesi finibus, quorum in mentione subsistit Dio-
nysii fragmentum metricum , quod in codice nostrum ex-
cerptum proxime antecedit. A Peloponneso via ducebat
Megara, hinc Kleusin, hinc via sacra et amoena. Athenas.
Scripserim igitur : ἐντεῦθεν εἰς τὸ ᾿Αθηναίων ( vel εἰς τὴν Ἀ.,
vel el; τὰς ᾿Αθήνας) Ἐλευσινία ἐστὶν ὁδὸς, ἡδεῖα χτλ.
— [v] addidi e conj. Stephani. — ἀπιστηθείη] Stephan. ,
ἀποστηθείη codex. — πολὺ δὲ ] δὲ in editt. deest. — δεῖον]
Hemsterhusius (ap. Wesseling. Probabil. p. 335) et Bois-
sonad. (ad Holstenii Epp. ad div. p. 14); codex : ὧδε ἦν.
Ratio, qua monumentorum recensio introducitur, aperte
excerptoris est. — μέγα 1 Stephanus; μετὰ codex. Quam-
quam etiam μέγα sic positum h. 1, claudicat; malim xoi
μέγα θαυμαστόν vel μεγέθει 0. — πολυτελὲς ἀπόθιον | sic
codex ; x. ἀπόδλεπτον Stephan et Holsten. ; ἄποπτον Gro-
nov.; ἀπόψιον Dübnerus meus proponit, quod ad tradita

proxime accedit et comparatis vocibus ἄποψις, ἐπόψιος,
ὑπόψιος optime defenditur. Ceterum malim «7»' ἀπόψιον
vel ἑχὰς ἀπ. In mentem etiam verit in πολυτελὲς ἀπόδιον
fortasse latere πολυτελ. ΕἙχατόμπεδον. -- θεᾶς] θέας codex.
— ὑπερχείμενον } sic. codex; ..oc editt.; mutandi necessi-
tatem desidero. — τὴν τ. o. ὑπογραφὴν] εἰς τὴν conj.
Stephanus; καταπληχτικὴν (χαταπλήξιμον S. te
Salmas. ) δ᾽ ἔχ. τὴν τ. o. ὑ. Casaubonus ; χατάπληξιν δ᾽ Éyov |
ἰδόντι τὴν ete., Jacobs. in Beettigeri Amalth. Careri his omni- |
bus posse, preesertim in excerpto nostro, monet Osannus.
— βέλτιστον ] ἀνυπέρόλητον proposuit Jacobs. — »ópcot παν-᾿
τοθαλεῖς } meo periculo scripsi; codex : ἑορταὶ παντοδαπαὶ;
at inepta h. 1. mentio festorum philophosorum, etiamsi.
fuisse putaveris. Quod unus sentiens Casaubonus verba
transponi voluit hunc in modum : ἑορταὶ παντοδαπαὶ, ψυχῆς.
ἀνάπαυσις, φιλοσόφων παντοδαπῶν σχολαὶ πολλαὶ, θέαι συν-
εχεῖς. Attamen philosophorum mentio vix separanda erat.
ab commemoratione Academic , Lycei , Cynosargis. Verba.
«Ψυχῆς ἀπ. χαὶ ἀν. Holstenius transponi voluit post θέαι «; ,
ubi sáne aptiora forent. — &vxzxócsi;] Marx.; ἀνάπαυσ
Codex , sed mox ἀναπαύσεις. t B
2. ἀλλ᾽ ἡ τῶν ξένων ] editt. , ξεινῶν codex. Quae sequun
usque ad v. διδασχαλεῖον explicatu difficillima, et proeul |

i

o

θέαις [ἡ πόλις ] καὶ σχολαῖς τοῖς δημοτικοῖς ἀνεπαίσθη-
πος λιμὸς, λήθην ἐμποιούσαις τῆς τῶν σίτων προσφο-
E ρας: ἐφόδια δὲ ἔχουσιν οὐδεμία τοιαύτη πρὸς ἡδονήν...
Καὶ ἕτερα δὲ ἡ πόλις ἡδέα ἔ ἔχει καὶ πολλά, Καὶ γὰρ αἵ
σύνεγγυς αὐτῆς πόλεις προάστεια τῶν ᾿Αθηναίων εἰσίν...
- (9 Ἀγαθοὶ δὲ οἵ χατοιχοῦντες αὐτὴν παντὶ τεχνίτῃ πε-
ριποιῆσαι δόξαν μεγάλην ἐπὶ τοῖς ἐντυγχανομένοις ἐχ-

3 [ἀνθρώπων] διδασχαλεῖον.
᾿ς 4, Τῶν δὲ ἐνοιχούντων ol μὲν αὐτῶν ᾿Αττιχοὶ,, οἵ
ES ᾿Αθηναῖοι. Ot μὲν Ἀττιχοὶ περίεργοι ταῖς λαλιαῖς,
᾿ὕπουλοι, συχοφαντώδεις, παρατηρηταὶ τῶν ξενικῶν
p ot δ᾽ ᾿Αθηναῖοι μεγαλόψυχοι, ἁπλοῖ τοῖς τρό-
ποις, φιλίας γνήσιοι φύλαχες. Διατρέ ἔχουσι δέ τινες ἐν
| EU πόλει λογογράφοι, σείοντες τοὺς παρεπιδημοῦντας
| I xa εὐπόρους τῶν ξένων" οὺς ὅταν ὁ δῆμος λάῤη, σχλη-
ραῖς περιθάλλει ζημίαις. Οἱ δὲ εἰλικρινεῖς ᾿Αθηναῖοι
Ev τῶν τεχνῶν ἀχροαταὶ xal θεαταὶ συνεχεῖς.
— (6) Τὸ χαθόλου δ᾽ ὅσον at λοιπαὶ πόλεις πρός τε ἡδονὴν
- xal βίου διόρθωσιν τῶν ἀγρῶν διαφέρουσιν, τοσοῦτον
( 4 τῶν λοιπῶν πόλεων ἣ τῶν Αθηναίων παραλλάττει.
Φυλαχτέον δ᾽ ὡς ἔνι μάλιστα τὰς ἑταίρας, μὴ λάθη τις
. ἡδέως ἀπολόμενος. ὋὉ στίχος Λυσίππου"
Εἰ μὴ τεθέασαι τὰς ᾿Αθήνας, στέλεχος εἶ"

. εἶ δὲ τεθέχσαι,, μιὴ τεθήρευσαι δ᾽, ὄνος "
εἰ δ᾽ εὐαρεστῶν ἀποτρέχεις, χανθήλιος.

βαλόντες τὰς εὐημερίας" θαυμαστὸν πλινθίνων ζώων -

FRAGMENTA.

255

confabulationibus adeo occupatur, ut famem non sentiat
cibique obliviscatur : iis vero qui opibus instructi sunt ,
nulla est urbs quae tot tantasque suppeditet amenitates
. (Sequebantur exempla.) Sed etiam alia quamplurima
urbs habet valde jucunda : etenim oppida vicina tamquam
Suburbia Athenarum sunt... (3) Ceterum Athenienses
aptissimi sunt ad magnam cuique artifici conciliandam
famam, quippe qui si qui artium opera iis probantur,
laudem. artificis prodigo ore proclament efferantque. Quo
artium amore et in artifices benevolentia hoc quoque .
Jit , ut urbs statuis referta quasi personarum lapidearuim
sit gymnasium.
4. Ex incolis alii sunt Attici, alii Athenienses. Attici

quidem curiose loquaces, subdoli, sycophante, explora-
tores vitze peregrinorum : Athenienses vero magnanimi, sim-
plices moribus, amicitie sinceri cultores. Quidam autem
rabule per urbem discurrunt, vexantes peregrinos qui di-
tiores in urbe adsunt. Quos simulac populus prehendit ,
gravi mulcta opprimit. Sed puri puti Athenienses acres
artium sunt auditores et spectatores frequentissimi. (5) Ut
vero summatim loquar, quantum ceterae urbes in iis quae
ad voluptatem et vitzàe emendationem pertinent , agris prze-
stant , tantum discriminis est inter Atheniensium urbem et
reliquas. Verum summa in vitandis meretricibus adhibenda
est diligentia, ne quis per imprudentiam malo suavi per-
eat. lta de Athenis Lysippus :
Tu truncus es si non Athenas videris ;

si vise Athene non inescant, asinus es;
si non grave has relinquere, es cantherius.

- dubio excerptoris culpa. truncata sunt. Ante vocem ἀλλ᾽
- plura desiderantur. Boissonad. (ad Ep. Holsten. p. 14) pro
ἀλλ᾽ scribendum putavit ἅμ᾽ ; quo nihil lucramur. — cvvot-
- xetougévn] Vulcanius et Holstenius; συνοιχειουμένη χαὶ
- Boissonad. ; συνοιχουμένη codex ; συνοιχουμέναις Marx , qui
ἐπιθυμίαι συνοιχούμεναι interpretatur : cupiditates, qui-
- bus aliquis obnoxius est. Obstat verbi forma media et
. dativorum acervatio inopportuna. Ceterum ita locum ex-
ο plieat Marxius : « Fructus eximii sunt vixque pretio
- emehdi. Maxime hoc hospitibus incommodum , quibus ad
- conficienda negotia necessitas est imposita Athenis diu
^ eommorandi. Sed hsc commoratio apta explendis cu-
τ jusque cupiditatibus oblivionem servitutis obducit. » Gai-
lius vertit : « Sed hospitum commoratio cum singulis
Bteieibus) facta, et (eorum) studiis accommodata men-
uim trahens ad jucunda , oblivionem servitutis indu-
cit. » Revocavi versionem Stephani. — [ἡ πόλις] « Cum
io ejicienda hoc judico; marginalis forsan notula
;, quae doceret quo referendum esset mox «à τοιαύτη. »
θέαις καὶ πομπαῖς x. oy. conj. Jacobs. ad Achill. Tat.
»: 756. — ἐμποιούσαις Marx ; ἐμποιοῦσα codex. — ἐφόδια
'] Jacobs 1l. 1. p. 447 proponit : ἐφόδια δὲ ἔχει ὅσα οὐὖδε-
τις ἄλλη πρὸς ἡδονήν. Marxius tentavit : xoi ἑτέρα τις
ἐς ἡδέα ἔχει καὶ πολλά" ἐφόδια δ᾽ ἔχουσιν οὐδεμία τοιαῦτα
ς ἡδονήν. Frustra , puto. Ceterum pro καὶ πολλὰ velim
moa.

. τοῖς ἐντυγχανομένοις x:4.] Locum corruptum dedi
est i in codice, nisi quod pro ἐχθαλῶντες cum editt. ex-
" πλύνω, Quomodo locum intellexerim, latina
cant . Ma vero scribendum censeo : ἐπὶ τοὺς " τέχναις
ουμένους vel τοῖς ἐν τέχναις αἰνουμένοις &x6. τ. εὐημ.. Nam
'χανομένοις nequit significare τοῖς ἐντυγχάνουσι, obviis
busque, sicuti Mee putarunt. Si retinenda vox

ἐντυγχάνειν, proposuerim potius : τοῖς ἐγτυγχάνουσιν εὐμε-
νῶς vel εὐμενεῖς ἐχόάλλοντες τὰς εὐημ. Im. Bekker. ap.
Buttmannum conj. ἐπιτυγχανομένοις,, i. e. τοῖς χατορθουμ-
νοις πράγμασι ; similiter Marxius : εὖ τυγχανομένοις, operi-
bus bene. elaboratis. Dubito an de artis operibus loquens
aliquis hac voce usus fuerit. Ceterum qui putant Nostrum
ironice loqui de Atheniensibus, quippe qui quemcunque
artificem nullo discrimine approbarent, auctori praebent
sententiam veritati parum consentaneam. — ἐχθάλλοντες,
profundentes , prodige decernentes. Cf. ἐκθάλλειν λόγον,
ἀπόχρισιν, δόγμα. — εὐημερίας, laudem et gloriam succes-
sus, victorive. Exempla , quibus vox usurpatur de victoriis
vel oratione , fabulis dramaticis etc. reportatis v. in Steph.
Thes. et ap. Fuhr. ad ἢ. l. — Qu: sequuntur θαυμα-
στὸν... διδασχαλεῖον cum antecedentibus grammatice jam
non cohaerent. διδασχαλεῖον Gailius dedit, in cod. est διδα-
σχάλιον. Solennis hzec. confusio. V. Steph. Thes. — πλιν-
θίνων 1 Figulina ζῶα, etiamsi erant, proe ceteris tamen
h. 1. auctor respicere non potuit; contra λίθινα ζῶα sepius
statu appellantur, idque cum Holstenio reponi jusserim.
Suspicor autem in πλινθίνων latere , πόλιν λιθίνων, olimque
scriptum fuisse : ὥστε τὴν πόλιν λιθίνων ζώων εἶναι διδασχα -
λεῖον. ---- ἀνθρώπων | sic codex ; editt. plurimi dederunt ἀν-
θρώπῳ ; sed probabilius est furem esse glossema ad
v. ζώων. Ceterum vereor ne totus hic locus inde a verbis &ya-
60i δὲ non suo positus loco sit. Multo aptius legeretur post
verba : ᾿Αθηναῖοι δριμεῖς τῶν τεχνῶν ἀχροαταί χτλ.

4. Καὶ θεαταὶ ] e conject. scripsi. Codex : ἀχροαταὶ διὰ τὰς
συνεχεῖς. Casaubonus posf συνεχεῖς excidisse statuit θέας vel
στοάς ; Fuhrius ἑορτὰς, Marxius τέχνας supplent. Jacobsius
ad Achill. Tat. p. 593 proponit : δριμεῖς τῶν τεχνῶν ἐρασταὶ
διὰ τὰς συνεχεῖς ἀχροάσεις.

5. ἑταίρας ] editt. , ἑτέρας cod. — χανθήλιος ] editt. ; σχαν-

256
[ Αὕτη πόλις ἔσθ᾽ ᾿Ελληνὶς ἡ δόδοις ἴσην
εὐωδίαν ἔχουσα χἄμ᾽ ἀηδίαν.
Τὰ γὰρ ἁλίεια τὰ μεγάλ᾽ εἰς σχολὴν ἄγει,
τὸ δ᾽ ἁλιαχὸν ἔτος με μαίνεσθαι ποιεῖ.
Ὅταν δὲ τὴν λεύχην τις αὐτῶν πραέως
ἁλιαχὸν εἶναι στέφανον εἴπῃ, πνίγομα!:
οὕτως ἐπ᾽ αὐτοῖς, ὥστε μᾶχλον ἂν θέλειν
ἀποχαρφτερεῖν, ἢ ταῦτ᾽ ἀκούων χαρτερεῖν.
Τοιοῦτο τῶν ξένων τι χαταχεῖται σχότος.
M "Ὁ - ^ m A m 5
6. Ἐντεῦθεν εἰς Ὠρωπὸν διὰ Ψ᾿ αφιδῶν καὶ τοῦ Ap-
1 t Ὁ 680v ἐλευθέ δίζ σχεδὸν
φιχράου Διὸς ἱεροῦ ὁδὸν ἐλευθέρῳ βαδίζοντι σχε
e ,
ἡμέρας προσάντη [πάντα " ἀλλ᾽ ἣ τῶν χαταλύσεων
kÀ 1
πολυπλήθεια τὰ πρὸς τὸν βίον ἔχουσα ἀφθονα xat
ἀναπαύσεις χωλύει χόπον ἐγγίνεσθαι τοῖς ὁδοιποροῦσιν.
Ll LJ A
() Ἢ δὲ πόλις τῶν ᾿Ωρωπίων oixta Θηύδῶν ἐστὶ,
Ld , ,
μεταδόλων ἐργασία, τελωνῶν ἀνυπέρόλητος πλεονεξία,
ἐχ πολλῶν χρόνων ἀνεπιθέτῳ τῇ πονηρίᾳ συντεθραμ-

DICAZEARCHI MESSENIT

[ Hzec urbs ( Ahodus) est Greca , quie rosis similis
suavitatem habet , simul et molestiam exhibet.
Nam magnum Solis festum gratum praebet otium ,
annus vero (?) solaris ad insaniam me adigit, —
Quum autem populeum ramum delicate

coronam solarem appellitent , offendor

adeo hisce, ut mallem equidem mortem

oppetere quam hac audiendo perpeti.

Tanta caligo peregrinis offunditur. ]

6. Hinc ad Oropum per Psaphidas et Amphiargi Jovis
fanum iter facienti, unius fere viro expedito diei, omnia :
sunt acclivia οἵ ardua : quamquam ob crebra diverso-- ;
ria quae rebus ad vitam necessariis instructa requiem '
probent, nulla viatoribus obrepit lassitudo. (7) Urbs |
vero Oropiorum domus est mercenariorum, propolarum .
quaestus , portitorum publicanorum ihsuperabilis avaritia, |
et extrem: isti improbitati ἃ longo inde tempore assueta : |

γπ-- τοτηναο open στ oos irr LHP tmn το Wa ome mp man min

ἥλιον codex ; χανθήλιον Stephanus in graecis , vertens ta-
men quasi esset xav0f4oc. — Sequentes versus novem ab
antecedentibus prorsus separandos esse ut ab auctore alia
occasione laudatos, aut ab aliena manu h. 1. annotatos,
censent interpretes. Probabiliter. Ceterum omnes duodecim
versus esse possunt Atheniensis hominis , qui Rhodi degens
patriam cum Rhodiorum urbe comparat, illam in ccelum ef-
ferens, hanc dicens jucundis nonnullis mixta habere quae
Atheniensem hóminem ad insaniam adigant. — ἴσην} Ste-
phanus; δίσσην codex; ῥόδων δίχην Nokius. — Χάμ &n-
δίαν 1 Hermannus; xai ἀμαληδίαν codex. — óc τὰ
μεγάλ᾽] Nackius ; ἁλίειτα μεγάλην codex. De Solis apud Rho-
dios cultu satis constat. De Halieis festis v. Athen. 13,
p. 561, E; Aristid, E, p. 808 ed. Ddf. ; Eustath. in Od. 6,
266, p. 1562. — εἰς cyo7.»] Stephan. ; εἰ σχολὴν codex ;
μεγάλην μ᾽ εἰς χολὴν ἄγει Holsten.; τὰ γὰρ ἁλιεῖ᾽ &xei μεγά-
λὴν σχολὴν ἄγει (de solis enim festo ibi nemo cogitat ),
Hermannus ap. Marxium, putans Rhodium. hominem 10-
qui de Atheniensium urbe. Τὰ γὰρ 'AXteix μὲν μεγάλην ἔχει
σχολήν, Nam Haliea quidem sacra magnam afferunt
oblectationem , Meineckius Fr. Com. 11, p. 147. — ἔτος
ἔπος conj. Holstenius; ἕδος Osannus de colosso cogitans ,
ἔθος Stephanus. « "Eco; pro ἐνιαυτὸς dici non credo nisi
exempla afferenti. Mihi non improbabile videbatur, Rho-
dios etiam pultem , qua festis Halieorum diebus vesceban-
tur, solarem pultem ἁλιαχὸν ἔτνος, dixisse. » Meinekius

Com. IH, 147, — λεύχην Schol. Pindar. Ol. 2, 147 : ὁ δὲ -

στέφανος (SC. παρὰ Ῥοδίοις) λεύχη δίδοται. — τοιοῦτο τῶν}
editt. ; τοιούτων codex. — χαταχεῖται ΗΘΔ ΠΗ. ; χαλεῖται
codex.

6, Wagóv 1 scripsi innuente Salmasio ad Solin. p. 146.
Codex δαφνιδὸν habet. Psaphis vel Psaphidee , Oropiorum
oppidum , in via sita quce ex Attica per Parnethem mon-
tem Oropum ducit. Holstenius, Marxius, Gailius scripse-
runt Δελφίνιον, Quamquam apte Stephanus monuerat Δελ-
φίνιον litus non videri huc pertinere. Laudant Strabonem
ΙΧ, p. 403, ubi : Ἀρχὴ (Βοιωτίας) ὁ ὨὮρωπὸς καὶ ὁ λιμὴν, ὃν
καλοῦσι Δελφίνιον... Μετὰ δὲ τὸ Δελφίνιόν ἐστιν ὁ Ὥρωπὸς ἐν
εἴχοσι σταδίοις, Veyum Strabo non progreditur via ex At-
tica ducente , uti Noster facere putandus est , Sed ἀπὸ τῆς
παραλίας ἄρχεται. Wordsworth. ( Transact. of the roy.

society of literat. tom. 111, p. 407. London. 1839) conj. -

᾿Αφιδνῶν, quod verisimile esse videtur Letronnio

d. poémes géogr. p. 161), neque recipere dubiae e
nisi quod sequitur xai δι ᾿Ἀιμφιχράου Δ. ἱεροῦ, indicare vi-
deretur de proximis Oropi locis atque jam in Bacotia sitis
esse cogitandum. Vossius ad Melam p. 151 conj. Δαφνοίδων

vel δαφνοειδῶν ; Fuhrius 8agvóv, vel δαφνιδίον. — Διὸς} Ὁ
ejici hanc vocem voluit Casaubonus, suífragante Fuhrio. .
Cautius in his agendum esse censebunt mythologi. De Am- .
phiareo v. Strabo IX, p. 399; Pausan. I, 34. IX, 19; ὦ
Diog. L. H, 142. Welcker. ad Philostr. p. 366 sqq. 5 Müller. —
Min. p. 486. — ὁδὸν χτλ. Codex ὁδὸν... πρόσαντα. « Cor- —
ruptissima hac sunt. Lego autem : ἐντεῦθεν eic 'Dpemóv
στάδια **, Ὁδὸς διὰ ** xoi τοῦ Ἂμφ, ἱεροῦ καὶ Ἐξλευθερῶν (!)
βαδίζοντι, σχεδὸν ἡμέρας, προσάντης πᾶσα. Heec ita resti- —
tuimus, non quod affirmare velimus sic scriptum a Diccar-
cho fuisse, sed quod haud paullo sit haec quam vulgata .
lectio concinnior et verc lectioni propior atque aliis locis
magis similis, » Casaubonus. Retinui ὁδὸν accusativum, Ὁ
utpote a βαδίζοντι pendentem; deinde conjeci προσάντη,
πᾶντα. Malim tamen scr. ὁδὸς, et majorem interpunctionem .
ponere post v. ἡμέρας. Adverbii forma πρόσαντα nusquam
occurrit. — ἐλευθέρῳ ] i. e. εὐζώνῳ. Jacobs 1. 1. conj. ἔλευ-
θέρως. : i 3
7. Ὦρωπίων ] Ὠρωπῶν codex. — οἰκία 760v] sic codex
corrupte; ἀποιχία O. Marx ; οἰχεία .Θ. Stephanus, Vulca-
nius , Casaubonus, Gail., Buttmannus. Coloniam Thebarum
Oropum esse nemo tradit. Pausanias 1, 44 hoc tantum mo- ὦ
net, Oropum τὰ ἐξ ἀρχῆς Beeotize (non vero Atticae) urbem
fuisse. Fata urbis modo Thebanis , modo Atheniensibus sub-
jectee, modo liberae suique juris, exponunt Dodwellus in -
Diss. de Dic. et Meier. in Encyclop. Hal. s. v., et his du-
cibus Fuhrius ad n. 1. Ut mittam antiquiora, post pugnam |
Chaeronensem (Ol. 110, 3) Philippus Oropum Thebanis.
ereptam tradidit Atheniensibus. Post bellum Lamiense ( Ol. |
114, 3) Oropii libertatem recuperarunt, pace cum Anti--
patro inita, quam ratam esse regum nomine jubet Polysper--
chon (Ol. 115, 3. Diodor. XVIII, 56). Deinde (Ol. 117,
1. 312) Cassander urbem occupat; verum mox i
Macedonicum Polemon Antigoni dux expellit, urbemque.
tradit Boeotis ( Diodor. XIX , 77 ). Num deinde Oropii de-
nuo in Thebanorum potestatem venerint, iisque subject
fuerint quo tempore auctor noster scripsit (scribere vero haec
ante 285 a. C. propter Posidippi mentionem vix potuit)
haud liquet Igitur ex historia nequit confirmari lectio oi-
χεία 6x66 v. — Fuhrius p. 233 ita : « Vulgata leclio ex sen-
tentiarum connexu evulsa aut de domo Thebarum, ita 1
Oropi exiguitas cum Meiero significaretur, aut oixía plu-
raliter intellecto. de domiciliis, sedibus Thebanorum, aut
plane non interpretanda , retineri et , ut in laciniis male di-
vulsis, defendi potest. » Wordsworth. 1l. l. conjecit : σχιὰ
Θηδῶν, « lecon fort ingénieuse, ce qui ne veut pas dire
qu'elle soit la véritable ( Letronne. ll. p. 161 ). » Equidem |

E

μένη" τελωνοῦσι γὰρ καὶ τὰ μέλλοντα πρὸς αὐτοὺς
à | εἰσάγεσθαι. Οἱ πολλοὶ αὐτῶν τραχεῖς ἐν ταῖς διιλίαις
- ποὺς συνετοὺς ἐπανελόμινοι. ᾿Αρνούμενοι τοὺς Βοιωτοὺς
— ᾿Αθηναῖοι εἰσὶ Βοιωτοί. Ot στίχοι Ξένωνος"
4 | | Πάντες τελῶναι, πάντες εἰσὶν ἅρπαγες.
Καχὸν τέλος γένοιτο τοῖς ᾿Ωρωπίοις.
᾿ς 4, Ἐντεῦθεν slc Τάναγραν στάδια λ΄ " ὁδὸς δι᾿ ἐλαιο-
ἫΝ χαὶ συνδένδρου χώρας, παντὸς καθαρεύουσα τοῦ.
᾿ B πὸ χλώπων φόφου. Ἢ δὲ πόλις τράχεῖα μὲν xol με-
x τέωρος, λευκὴ δὲ τῇ ἐπιφανείᾳ xai ἀργιλλώδης τοῖς
8 - δὲ τῶν οἰκιῶν προθύροις x«t ἐγκαύμασιν ἀναθηματιχοῖς
᾿ς χάλλιστα κατεσκευασμένη. Καρποῖς δὲ τοῖς ἐκ τῆς
π. χώρας σιτιχοῖς οὐ λίαν ἄφθονος, οἴνῳ δὲ τῷ γινομένῳ
I κατὰ τὴν Βοιωτίαν πρωτεύουσα. (9 9) Οἱ δ᾽ ἐνοικοῦντες
T ταῖς μὲν οὐσίαις λαμπροὶ, τοῖς δὲ βίοις λιτοί- πάντες
E γεωργοὶ, οὐχ ἐργάται" δικαιοσύνην, πίστιν, ξενίαν
I3 ἀγαθοὶ διαφυλάξαι" τοῖς δεομένοις τῶν πολιτῶν χαὶ
Τ᾿ τοῖς στειχοπλανήταις τῶν ἀποδημητιχῶν ἀφ᾽ ὧν ἔχου.
᾿ σιν ἀπαρχόμενοί τε καὶ ἐλευθέρως μεταδιδόντες, ἀλλό-
vptot πάσης ἀδίκου πλεονεξίας. Καὶ ἐνδιατρῖψαι δὲ
ξένοις ἀσφαλεστἄτη ἣ πόλις τῶν χατὰ τὴν Βοιωτίαν "
i ὕπεστι γὰρ αὐθέχαστός τε xol παραύστηρος μισοπο-
νηρία διὰ τὴν τῶν χατοιχούντων αὐτάρχειάν τε χαὶ
Tum (10) Προσπάθειαν γὰρ πρός τι γένος ἀχρασίας
ἥκιστα ἐ ἐν ταύτῃ τῇ πόλει χαξενόησα, δι᾽ ἣν ὡς ἐπὶ τὸ
πολὺ τὰ μέγιστα γίνεται ἐν τοῖς ἀνθρώποις. ἀδικήματα.
οὗ γὰρ βίος ἐστὶν ἱκανὸς, προσπάθεια πρὸς κέρδος οὐ
B χαλεπὸν d ἄρα τούτοις ἐγγίνεσθαι πονηρίαν.
Ἐντεῦθεν εἰς Πλαταιὰς στάδια σ΄. ᾿Οδὸς ἡσυχῇ
TW Eu xal λιθώδης; ἀνατείνουσα δὲ πρὸς τὸν Κι-
θαιρῶνα, οὗ λίαν δὲ ἐπισφαλής. Ἢ δὲ πόλις χατὰ τὸν
᾿κωρμῳδιῶν ποιητὴν Ποσείδιππον

Ἷ

Y

m

οἰ
As

i; E ναοὶ δύ᾽ εἰσὶ xai στοὰ καὶ τοὔνομα.
b καὶ τὸ βαλανεῖον χαὶ τὸ Σαράδον χλέος,
τὸ πολὺ μὲν ἀχτὴ, τοῖς δ᾽ ᾿Ελευθερίοις πόλις.

FRAGMENTA.

237
nam vectigalia exigunt etiam ob ea qua ad ipsos deferenda
sunt. Eorum plurimi asperi in congressibus, cordatiores
viros de medio tollunt : Bootos respuentes meníe οἱ
studiis Athenienses sunt in Boeotia. De illis Xeno :

Omnes publicani , omnes sunt raptores.
Malus finis sit Oropiis!

8. Hinc ad Tanagram stadia triginta. Iter per regionem
oleis consitam et silvosam atque omni a latronibus metu
liberam, Urbs autem ardua ascensu et in alto posita; su-
perficie alba et argillacea, domorum vestibulis et picturis
encausticis pulcherrime instructa; fructibus frumentaceis ,
quos regio profert, non admodum abundans, sed vino
quod nascitur in Boeotia primas tenens. (9) Incoloe quod
fortunas attinet splendidi , sed in victu cultuque parci sunt.
Omnes agriculture , non opificiis operam dant : justitiam ,
fidem atque hospitii jus religiose observant : popularibus
suis egenis et peregrinis etiam mendicis vagabundis opuni
suarum quasi libamina offerunt, et liberaliter erogant, ab
omni denique turpi lucro abhorrent. Nulla per totam
Boeotiam urbs est, in qua tutius possint commorari pere-
-grini : adest enim rigidum et acerbum in improbos odium,
eo quod incole sorte sua contenti vivant et laboribus
sese exerceant. (10) Neque enim ulli intemperantia
generi vel minimum deditos esse illos animadverti, que
plerumque causa est maximorum inter homines scelerum.
Nam ubi omnia ad vitam necessaria adsunt, nulla ibi homi-
nes sollicitat lucri cupiditas; difficile itaque improbitateu
eos invadere.

11. Hinc ad Platzas stadia ducenta Via aliquantum de-
serta et lapidosa ad Cithxronem attollens se, non tamen
valde periculosa. Urbs vero juxta Posidippum comicum :

»

Nihil aliud quam duo templa, porticus et nomen,

et balneum et Sarabi decus : [ est.
reliquo quidem tempore litus, Eleutheriis festis vero urbs

d . puto latere in vulgata ejusdem generis epitheton ornans,

. €ujus sunt sequentia , μεταδόλων ἐργασία, τελωνῶν πλεον-
: e£. x. Itaque scripserim οἰκία θητῶν (domus. familia mer-

—eenariorum , βαναύσων, πονηρῶν) vel aixix θητῶν (con-
Opt vulgus mercenariorum) , ita ut ab infi-
is procedens auctor íria nequiti:te genera memoref :
ἧτας,, μεταδόλους, τελώνας. ---- μεταθόλων ] vel μεταδολέων
»phanus ; μεταδολῶν codex. — τῇ πον. ] articulus ejicien-
is, nisi fortasse fuit ταύτῃ τῇ πον. — συντεθραμμένη ] 50.
πόλις, — τελωνοῦσι γὰρ χτλ. ] « His verbis Boeckhius De

inodo ab Atheniensibus sumptum an, quum Oropus mari
/ qua que adjacuisset et res ex Euboea. olim per Oropuüm in
— Atticam invectze fuissent , portitorium significatum fuerit. »

ententia flagitatur ejusmodi , ut Oropii dicantur etiam de
: rebus vectigal exigere, quae apud alios eo exemptie esse
jlent. Quod Fuhrius putat eos portitoria exegisse etiam
lercium quae futuro tempore importatum iri viderentur,
quomodo fieri potuerit me non perspicere fateor. —- ἐπα -
ὄμενοι ] ἐπανελλόμενοι codex ; ἐξαν. Fuhr, , nescio cur. Ja-

" FRAGMENTA HIST. CR. — VOL. Il,

cobsius ad Philostr. II, 24 vertit : asperi homines , qui
absurdis sermonibus cordatiores enecant. — ᾿Αθηναῖοι
εἰσὶ B. ] malim "A0. B. εἰσὶ, ut infra ($ 11) est de Platzeen-
sibus. Marxius conj. ᾿Αθηναίοις εἰσὶ βοηθοί. — Eévwovoz]
Comicus aliunde non notus. V. Meinek. Fragm. Com. 1,
p. 500; IV , p. 596.

8. d codex ; 9*' editt. aperto errore. — χλώπων ] Hem-
sterhusius ad Lucian. D. M. 11, p. 535 ed. Bip. ; χλωπῶν
codex, χλοπῶν edilt, — ἐγχαύμασιν ] editt. ; éxx. codex,
— ἀναθημ..} codex , Marx ; ἀναθεμ.... vulgo. — οἴνῳ mor. ]
Bacchus in numis Tanagraeoruim., V. Rasch. Lex. numism.
V, 1, p. 501.] ]

9. στειχοπλ]. στιχοπλ. in apographo Hervartiano. — ἀπο-
Onus ] « forte ἐπιδημ.. » Stephan. et Casaub. — ὕπεστι ] co-
dex., Marx ; ἄπεστι vulgo. — 10. ἄρα] παρὰ codex et editt. ;
xai χαλεπὸν παρὰ τ. Marx ; xai προσπάθεια... φύεται, χαλε-
πὸν παρὰ κτλ. Stephanus , Fuhr.

11. οὐχ ἐπισφαλής ] sc. proecipitiis. Particulam οὐχ deleri
voluit Marx. , quum latrociniis Cithaeron infestus dicatur
ap. Diog. L. Hl, 136, Lucian. D. M, 27, ubi Hemsterhu-
sius nostri loci memor vulgatam lectionem tuetur. — χατὰ
τὸν ] x. τῶν x. v. Ποσίδιππον codex. — ναοὶ [ « Fortasse

ι7

258
Οἱ δὲ πολῖται οὐδὲν ἕτερον ἔχουσι λέγειν, ἢ ὅτι ᾿Αθη-

γαίων εἰσὶν ἄποιχοι xal ὅτι τῶν “Ἑλλήνων xai ΠΕερ-
σῶν παρ᾽ αὐτοῖς 4j μάχη ἐγένετο. Εἰσὶ δὲ ᾿Αθηναῖοι
——

Ἐντεῦθεν εἰς Θήδας στάδια π΄. “Οδὸς λεία πᾶσα
χαὶ pisos Ἡ δὲ πόλις ἐν μέσῳ μὲν τῆς τῶν Βοιωτῶν
χεῖται χώρας, τὴν περίμετρον ἔχουσα σταδίων ο΄ "
πᾶσα δ᾽ ὁμαλή" στρογγύλη μὲν τῷ σχήματι, τῇ χρόᾳ
δὲ μελάγγειος" ἀρχαία μὲν οὖσα, καινῶς δ᾽ ἐρρυμοτο-
μημένη διὰ τὸ τρὶς ἤδη, ὥς φασιν αἵ ἱστορίαι, χατε-
σχάφθαι διὰ τὸ βάρος καὶ τὴν ὑπερηφανίαν τῶν χα-
τοιχούντων. (13) Καὶ ἱπποτρόφος δὲ ἀγαθή: χάθυδρος
πᾶσα, χλωρά τε xal γεώλοφος" χηπεύματα ἔχουσα
πλεῖστα τῶν ἐν τῇ Ἑλλάδι πόλεων. Καὶ γὰρ ποταμοὶ
δέουσι δι᾿ αὐτῆς δύο τὸ ὑποχείμενον τῇ πόλει πεδίον
πᾶν ἀρδεύοντες. Φέρεται δὲ χαὶ ἀπὸ τῆς Καδμείας
ὕδωρ ἀφανὲς διὰ σωλήνων ἀγόμενον ὑπὸ Κάδμου τὸ
παλαιὸν, ὡς λέγουσι, χκατεσχευασμένον. (ι) Ἢ μὲν
οὖν πόλις τοιαύτη. OL δ᾽ ἐνοικοῦντες μεγαλόψυχοι χαὶ
θαυμαστοὶ ταῖς χατὰ τὸν βίον εὐελπιστίαις" θρασεῖς δὲ
xal ὑδρ gioca xat ὑπερήφανοι, πλῆχταί τε χαὶ ἀδιάφο-
ροι πρὸς πάντα ξένον xol δημότην xa χκατανωτισταὶ
παντὸς διχαίου" (15) πρὸς τὰ ἀμφισθητούμενα τῶν συν-
αλλαγμάτων οὐ λόγῳ συνιστάμενοι, τὴν δ᾽ Ex τοῦ
θράσους χαὶ τῶν χειρῶν προσάγοντες βίαν, τά τε ἐν
τοῖς γυμνιχοῖς ἀγῶσι γινόμενα πρὸς αὑτοὺς τοῖς ἀθληταῖς
βίαια εἰς τὴν δικαιολογίαν μεταφέροντες. (16) Διὸ καὶ
aí δίκαι παρ᾽ αὐτοῖς δι᾿ ἐτῶν τοὐλάχιστον εἰσάγονται
τριάχοντα. Ὃ γὰρ μνησθεὶς ἐν τῷ πλήθει περί τινος
τοιούτου xa μὴ εὐθέως ἀπάρας ex τῆς Βοιωτίας, ἀλλὰ
τὸν ἐλάχιστον μείνας ἐν τῇ πόλει χρόνον, μετ᾽ o0 πολὺ
παρατηρηβεὶς νυχτὸς ὑπὸ τῶν οὗ βουλομένων τὰς δίκας

συντελεῖσθαι θανάτῳ βιαίῳ ζημιοῦται, “Φόνοι δὲ παρ᾽
αὐτοῖς διὰ τὰς τυ χούσας γίνονται αἰτίας. (17) Τοὺς μὲν
οὖν ἄνδρας συμβαίνει τοιούτους εἶναι. Διατρέχουσι δέ
τινες ἐν αὐτοῖς ἀξιόλογοι, μεγαλόψυχοι, πάσης ἄξιοι

DICJEARCHI MESSENII

Cives non aliud habent quod de se praedicent, quam se
Atheniensium colonos esse, proedliumque inter Graecos et |
Persas ibi commissum fuisse. Sunt vero Athenienses-Boeoti,. - E

12. Hinc Thebas usque stadia octoginta. Via omnis plana
est et campestris. Urbs autem in medio regionis Doeoticoe —
sita est, circuitum habens stadiorum septuaginta : tota.
plena est , figura rotunda, colore nigro. Vetus quidem urbs
est, noviter autem in vias rectas divisa; jam enim ter (ut
dicunt historiae) eversa est ob-gravem incolarum insolen- ὦ
tiam et superbiam. (13) Equorum quoque altrix est egre- —
gia; aquis undique abundat, viridis et colliculis distincta; |
pluribus hortis cultis quam ulla alia urbs Greecice preesfans. -
Duo enim fluvii per eam labuntur, planitiem omnem urbi
adjacentem irrigantes. Quin etiam a Cadmea aqua ducitur
occultà per canales , idque antiquo Cadmi , ut aiunt, arti- 1
ficio. (14) Urbs equidem talis est. Quod incolas spectat, | |
illi magnanimi sunt, et in bona spe de quibusvis vitae ne-
gotiis leviter concipienda mirifici; sed audaces , contume-
liosi, superbi, ad verbera prompti, peregrinum et popu-
larem nullo discrimine habentes, omnis juris contemptores :
(15) controversias circa commercia ortas non verbis et ra-
tione componere solent, sed audaciam et manuum violen-
tiam hanc ad rem adhibent; ideoque quae in gymnicis ὦ
certaminibus athletae in semet invicem committunt vio-
lenta, ea illi in judiciorum disceptationem transferunt. Ὁ
(16) Hinc etiam fit ut lites apud eos per triginta minimum .—
annos instruantur (non vero peragantur). Quisquis enim
apud populum hujusmodi rei mentionem fecerit, ac non
statim e Boeotia migraverit, sed vel brevissimo temporis
spatio in urbe manserit, paullo post, structis noctu insi-
diis, ab iis qui causas peragi nolunt, morte violenta mul- -
ctatur. Ac omnino levissimas ob causas ceedes apud eos |
perpetrari solent. (17) Viriigitur tales esse solent : quam- P
quam inter eos passim occurrunt etiam eximii quidam et
magnanimi atque omni amicitia digni. Uxores autem eo- —

νεῴ. Ceterum non duo , sed tria Platoeensium templa cele-
brat Páusanias IX , 3 et 4, Junonis, Minerve, Cereris. »
Meinek, Fragm. Com. IV, p. 525. Anno tertio ànte Leu-
ctricam pugnam 7, πόλις ὑπὸ τῶν Θηδαίων χαθηρέθη πλὴν tà
ἱερὰ, Pausan. ΙΧ, 1, 8. Quod infortunium etiam Posidippi
ietate aspectus urbis revocaverit, — Σαράδου | « Legebatur
Σηράμδου | Συράμδου in edit. Hosch.]. Unice vera hujus
nominis scriptura est Σάραδος, docente versu dactylico
Acha apud Athenzeum IV , p. 173, E. Eaque forma omni-
bus locis restituenda est ubicunque cauponis istius Pla-
tzeensis nomen Z&ozpoc scribitur. » Meinek. Cf. de cau-
pone Platon, Gorg. p. 518, B ; Athen. ΠῚ, p. 112, D ; Aristid.
Hl, p. 251. 317; Themistius Orat. IV, p. 129 ed. Petav. —
ἀχτή ] « Cum litore comparat Plateensium urbem propter
solitudinem. Similiter Accius ap. Cic. Ad Att. I, 18 : non
homo , sed littus , aer et solitudo mera , quamquam is de
Lemno ins. loquitur. Tum ᾿Ελευθερίοις pro vulg. ἐλευθέροις
restituit Vossius ad Scyl. p. 9. De Eleutheriorum festo
summa cam solemnitate apud Platoenses celebrato nota
sunt omnia. » Meineh. — ᾿Αθηναῖοι Βοιωτοί 7 « Plateenses
non solum Atheniensium socii exstiterunt, sed etiam inde

ab Ol. 88, 1 (v. Beeckh. S/aatsh. Y, p. 282. n. 486, Ὁ
Hermann. Síaats-Alterth. p. 221) magnam partem civi- |
tate Atheniensium donati sunt, et omnino inter Athenie
ses et Plato;eenses ἰσοπολιτείας ratio intercessisse videtur. τὸ
Cf. Demosth. Adv. Ner. p. 1377 sqq. ; Isocrat. Plataicus, :
Lysias In Pancleont. ; Pausan. JX , 1; schol. Aristoph. Ran. :
706. » Fuhr. p. 275. Plura dabunt G. O. Friedrich. Spe: —
cimen rerum Plataic. ( Berolin. 1841) et M. F. Münscher. -—
Diss. de reb. Platcens. ( Hanau. 1841). - ;
12. π΄] o' sec. Thucyd. IH, 5. — ἐν μέσῳ ] editt., ἐν "m
cod. — oa. o'] 43 stadia exhibet Dionysius in "va. "EA-
λάδ. — τρὶς ] ab Epigonis, deinde a Pelasgis, ut videtur,
tempore belli Trojani, tertio ab Alexandro. Cf. Diodor.
XIX , 53.
13. ómoxs(y.] codex et Marx., ante quem legebatur
ἐπιχείμ.. — Καδμείας ] Καδμίας cod. — 14. xoi χατανωτ. Hi
sic cod.; idem conjecerat Hoeschel.; editt. omittunt xat, —
15. γινόμενα] Vulcan., γένομ.. codex. — τά τε ἐν τοῖς γυμὸ- ἘΣ
addidi particulam τε. — πρὸς αὑτοὺς τοῖς ἀθληταῖς ] v πρὶ s
αὐτοὺς τοῖς δὲ ἄθλ. codex. Fuhrius verba transponit , nese

᾿ς φιλίας. Αἱ δὲ γυναῖχες αὐτῶν τοῖς μεγέθεσι, πορείαις,
E ῥυθμοῖς εὐσχημονέσταταί τε καὶ εὐπρεπέσταται τῶν
ἐν τῇ “Ἑλλάδι γυναικῶν. Μαρτυρεῖ Σοφοχλῆς"
Θήθδας λέγεις μοι τὰς πύλας ἑπταστόμους,
οὗ δὴ μόνον τίχτουσιν αἱ θνηταὶ θεούς.
(18) Τὸ τῶν ἱματίων ἐπὶ τῆς κεφαλῆς χάλυμμα τοιοῦ-
τόν ἐστιν, [ὥστε] ὥσπερ προσωπιδίῳ δοκεῖν πᾶν τὸ
L m A '

πρόσωπον χατειλῆφθαι. Οἱ γὰρ ὀφθαλμοὶ διαφαίνονται
μόνον, τὰ δὲ λοιπὰ μέρη τοῦ προσώπου πάντα χατέ-

᾿ς χεται τοῖς ἱματίοις. Φοροῦσι δ᾽ αὐτὰ πᾶσαι λευχά.
— (19) Τὸ δὲ τρίχωμα ξανϑὸν, ἀναδεδεμιένον μέχρι τῆς κο-
-— gugijs ὃ δὴ καλεῖται ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων λαμπάδιον.
Ὑπόδημα λιτὸν, 60 βαθὺ,, φοινικοῦν δὲ τῇ χροιᾷ καὶ
ταπεινὸν, ὑσχλωϊὸν δ᾽ ὥστε γυμνοὺς σχεδὸν ἐχφαίνε--
σθαι τοὺς πόδας. (20) Εἰσὶ δὲ χαὶ ταῖς ὁμιλίαις οὐ λίαν
Boubzuxt, μᾶλλον δὲ Σιχυώνιαι, Καὶ ἣ φωνὴ δ᾽ αὐτῶν
ἐστὶν ἐπίχαρις" τῶν δ᾽ ἀνθρώπων ἀτερπὴς ἠδὲ βαρεῖα.
(21) ᾿ἘΕνθερίσαι μὲν ἢ πόλις οἵα βελτίστη" τό τε γὰρ
ὕδωρ πολὺ ἔχει καὶ ψυχρὸν καὶ κήπους" ἔστι δ᾽ εὐήνε-
μος ἔτι χαὶ χλωρὰν ἔχουσα τὴν πρόσοψιν, ἐχόπωρός
τε χαὶ τοῖς θερινοῖς ὠνίοις ἄφθονος" ἄξυλος δὲ καὶ ἐγ-
᾿ς χειμάσαι οἵα χειρίστη διά τε τοὺς ποταμοὺς καὶ τὰ
᾿ πνεύματα: xai γὰῤ νίφεται xal πηλὸν ἔχει πολύν.
E - (22) Οἱ στίχοι Λάωνος (γράφει δ᾽ ἐπαινῶν αὐτοὺς xai οὐ
᾿ς λέγων τὴν ἀλήθειαν" μοιχὸς γὰρ ἁλοὺς ἀφείθη μικροῦ
rid διαφόρου τὸν ἀδιχηθέντα ἐξαγοράσας))"
r3 Βοιωτὸν ἄνδρα στέργε, τὴν Βοιωτίαν

μὴ φεῦγ᾽ * ὁ μὲν γὰρ χρηστὸς, ἣ δ᾽ ἐφίμερος.
E. $3. ᾿ἰντεῦθεν εἰς Ἀνθηδόνα στάδια oi - ὁδὸς mÀa-
» (qi , ἁμαξήλατος δι᾽ ἀγρῶν πορεία. Ἧ δὲ πόλις οὐ ue-
᾿ς γάλη τῷ μεγέθει, ἐπ᾽ αὐτῆς τῆς Εὐῤοϊχῆς κειμένη θα-
D λάττης: τὴν μὲν ἀγορὰν ἔχουσα κατάδενδρον πᾶσαν.
᾿ς στοαῖς ἀνεϊληυμμένην διτταῖς. Αὕτη δὲ εὔοινος, εὔοψος,
C σίτων σπανίζουσα διὰ τὸ τὴν χώραν εἶναι λυπράν.
L. Γ (24) Οἱ δ᾽ ἐνοικοῦντες σχεδὸν πάντες ἁλιεῖς, ἀπ᾽ ἀγχίοσ-
TP 2j pov xat ἰχθύων, ἔτι δὲ χαὶ πορφύρας xol σπόγγων τὸν
᾿ βίον ἔχοντες, ἐν αἰγιαλοῖς τε καὶ φύχει καὶ χαλύδαις χα-
᾿ς παγέγηραχότες" πυῤῥοὶ ταῖς ὄψεσι πάντες τε λεπτοὶ, τὰ
᾿ δ᾽ ἄχρα τῶν ὀνύχων χαταδεύρωμένοι ταῖς χατὰ θά-
d — λατταν ἐργασίαις : προσπεπονθότες πορθμοὶς οἱ πλεῖστοι
wal ναυπηγοὶ, τὴν δὲ χώραν οὐχ οἷον ἐργαζόμενοι,
148) οὐδὲ ἔχοντες, αὑτοὺς φάσχοντες ἀπογόνους ἐἶναι
'λαύχου τοῦ θαλασσίου, ὃς ἁλιεὺς ἦν ὁμόλογουμένως.
25) ^H μὲν οὖν Βοιωτία τοιαύτη αἵ γὰρ Θεσπιαὶ φι-

FRAGMENTA.

259

rum proceritate, incessu, corporis concinnitate omnium
Graeciae feminarum elegantissimae et speciosissimze sunt.
Testatur Sophocles :

Thebas mihi narras portas habentes septenas ,

ubi solum mortales mulieres pariunt deos.
(18) Capitis tegmen apud ipsas tale est, ut eo veluti larva
tota facies velari videatur : oculi tantum apparent , reliqua
autem faciei pars veste occulitur quam omnes albam
gestant. (19) Crines illis flavi, in nodum colligati usque
ad verticem; atque id ab indigenis appellatur lampa-
dium. Calceamentum tenue, non profundum, purpureum
colore et humile, corrigiis vero ita astrictum, ut nudi
propemodum pedes conspiciantur. (20) Quotidiana vitae
consuetudine non admodum Bceoticae sunt, sed Sicyonias
potius referunt. Vox illarum est grata, virorum autem
injucunda et gravis. (21) Ad transigendam quidem «xstatem
urbsinaxime opportuna : aquam enim habet plurimam eam-
que frigidam, hortosque consitos. Est práeterea commodo
quoad ventos situ et vernante aspectu : fructibus insuper
omnibusque rebus aestivis ad victum venalibus abundat.
Ad hiemem vero agendam ob lignorum inopiam pessima
est, nec non ob fluvios et ventos; nivosa enim est et lutum
plurimum habet. (22) De Boeotis Laonis versus (quamquam
is scribit laudibus illorum magis studens quam veritati , eo
quod prehensus in adulterio impune dimissus erat, eviguo
pretio placans injuria affectum ) :

Beotum ama virum, nec a Boeotia

alienus esto : ille est bonus, ista amabilis.

23. Hinc ad Anthedonem stadia 160 : via obliqua, plau-
Strisque per agros patet transitus. Urbs non magna est,
mari Euboico adjacens; forum habet totum arboribus
consitum , binis porticibus circumdatum. Vino et obsoni»
abundat , sed non magna frumenti copia , quod solum gra- .
cile sit et aridum. (24) [πόθ] propemodum omnes pisca-
tores sunt, ex hamis et piscibus, ex purpura et spongiis
victum sibi comparantes : in litoribus atque alga et tuguriis

consenescunt : rufi omnes et graciles, partes unguium

extremas operibus marinis arrosas habentes. Plurimi
transfretando addicti naviumque fabricatores. Territorium
tantum abest ut colant, ut ne habeant quidem, dicentes se
a Glauco marino oriundos esse, quem fuisse piscatorem
constat. (25) Talis igitur ést Bceotia : nam Thespize virorum

— anrecle, hunc in modum scripsit : τὰ δὲ τοῖς ἀθληταῖς ἐν
᾿ τοῖς γυμνικοῖς ἀ. Y. πρὸς αὐτοὺς (apud eos!) βίαια. De re
οἵ. Müller. Min. p. 409. — τ. πύλας] ταῖς πύλαις Salmas.
— θεούς] sc. Herculem, Bacchum. Stephanus conj. oi

in. p. 28. — |
18. ὦ στε addidi ; Stepha. ὥσπερ mutat in ὥστε..--- 21. ἐχό-
ρος] Casaubonus; ἐχέπωρος codex; εὐόπωρος Grovius.
— 25. Λάωνος 7 Laudantur Λάωνος Διαθῆχα: ap. Stob.
᾿ς Floril. 123, 5. Ceterum ignotns homo. V. Meinek. Com. I,
(OR 499. 1V, p. 574. — ἐφίμιερος ] Stephan. ; ἐφήμ, codex.
z 3: 3d

ΑΙ

23. Ἐντεῦθεν δὲ ] Circa heec verba desinit apographum
Hervartianum. — αὕτη ] αὐτὴ mallet Fiülhrius. — σίτων ]
Jacobs. ad Philostr. p. 533; σίτου Stephànus; σίτῳ codex,
— πορφύρα ςἿ πορφυρῶν mavult Vulcanius. — πυρροὶ]
non coma, ut Müllerus putat Min. p. 29, nec fuco, ut
Fuhrius; sed solis aestu adusti cuteque rutili, uti solent in
mari vitam degentes. — πορθμοῖς ] πορθμίοις conj. Ste-
phanus; χαταδεδρωμένοι " ταῖς x. 0. &. πρ.» πορθμεῖς οἱ πλ.
conj. Marx. haud 1η8]6.ὄ ---- ὁμολογουμένως | SiC cod.; ὁμο-
λογούμενος editt. — 25. Occ. ] Θεσπεσιχί codex. — piv,
φιλοτ. μόνον xz).] « Suspectum est illud μόνον, praesertim

11.

260
λοτιμίαν [μὲν } ἔχουσι μόνον ἀνδρῶν xal ἀνδριάντας
οὗ πεποιημένους, ἄλλο οὐδέν. ἱστοροῦσι δ᾽ οἱ Bouocot
τὰ χατ᾽ αὐτοὺς ὑπάρχοντα ἴδια ἀκληρήματα λέγοντες
ταῦτα' τὴν μὲν αἰσχροκερδίαν χατοιχεῖν ἐν ᾿Ωρωπῷ,
τὸν δὲ φθόνον ἐν Τανάγρᾳ, τὴν φιλονεικίαν ἐν Θε-
σπιαῖς, τὴν ὕδριν ἐν Θήδαις, τὴν πλεονεξίαν ἐν Ἀνθη-
δόνι, τὴν περιεργίαν ἐν Κορωνείᾳ, ἐν Πλαταιαῖς τὴν
ἀλαζονείαν; τὸν πυρετὸν ἐν Ὀγχήστῳ, τὴν ἀναισθη-
δίαν ἐν Ἁλιάρτῳ. Ἡάδ᾽ ex πάσης τῆς “Ελλάδος ἀκληρή-
ματα εἷς τὰς τῆς Βοιωτίας πόλεις χατερρύη. Ὃ στίχος
Φερεχράτους *

"Avxep φρονῇς εὖ, φεῦγε τὴν Βοιωτίαν.

Ἡ μὲν οὖν τῶν Βοιωτῶν χώρα τοιαύτη.

o6. ἘΣ Ἀνθηδόνος εἰς Χαλχίδα στάδια o'* μέχρι
τοῦ Σαλγανέως ὁδὸς παρὰ τὸν αἰγιαλὸν λεία τε πᾶσα
χαὶ μαλαχή" τῇ μὲν χαθήχουσα εἰς θάλατταν, τῇ δὲ
ὄρος οὐχ ὑψηλὸν μὲν ἔχουσα,, λάσιον δὲ καὶ ὕδασι πη-
γαίοις χατάρρυτον, (27) Ἧ δὲ τῶν Χαλχιδέων πόλις
ἐστὶ μὲν σταδίων ο΄, μείζων τῆς ἐξ Ἀνθηδόνος εἰς αὐ-
τὴν φερούσης ὁδοῦ" γεώλοφος δὲ πᾶσα xoi σύσχιος.
ὕδατα ἔχουσα τὰ μὲν πολλὰ ἁλυχὰ,, ἕν δ᾽ ἡσυχῇ μὲν
ὑπόπλατυ, τῇ δὲ χρεία ὑγιεινὸν καὶ ψυχρὸν, τὸ dio
τῆς χρήνης τῆς χαλουμένης Ἀρεθούσης ῥέον, ixavov
[ὡς] δυναμένης παρέχειν τὸ ἀπὸ τῆς πηγῆς νᾶμα πᾶσι
τοῖς τὴν πόλιν χατοιχοῦσιν. (28) Καὶ τοῖς χοινοῖς δὲ 4
πόλις διαφόρως χατεσχεύασται γυμνασίοις, στοαῖς,
ἱεροῖς, θεάτροις, γραφαῖς, ἀνδριάσι, τῇ τ᾽ ἀγορᾷ χει-
μένη πρὸς τὰς τῶν ἐργασιῶν χρείας ἀνυπερύλήτως.
(29) Ὁ γὰρ ἀπὸ τοῦ τῆς Βοιωτίας Σαλγανέως xat τῆς
τῶν Εὐῤοέων θαλάττης ῥοῦς εἰς τὸ αὐτὸ συμόάλλων

DIC/EARCHI MESSENII

solum ambitione et statuis affabre factis memorabiles sunt ;
nihil przeterea memoratu dignum habentes. Narrant vero
Booti singularum apud ipsos urbium infortuhia hujusmodi
verbis : turpe lucrum sedem habere apud Oropum, invi-
diam Tanagrz , contentionis studium apud 'Thespias , pro-
terviam Thebis, rapacitatem apud Anthedonem, curiosi-
tatem apud Coroneam , jactantiam apud Platoeas , febrim
apud Onchestum , stupiditatem apud Haliartum. ΠΙᾺ infor-
tunia e tota Graecia in Beeotie urbes confluxerunt. Phe- ἧ-
recratis versus : t

Boeotiam caveto , si recte sapis.

Talis quidem Boeotorum regio. ex Σ

26. Ab Anthedone ad Chalcidem stadia septuagirita ;
usque ad Salganeum tumulum via juxta litus laeva omnis
et mollis, ab altera parte ad mare vergens , ab altera mon-
tem habens non altum illum, arboribus vero tectum οἱ
aquarum fontibus irrigatum. (27) Urbs Chalcidensium
circuitu est stadiorum septuaginta qua excedunt (quce exce-
quant?) longitudinem viw€ qux ab Anthedone ad ipsani
ducit. Clivosa tota est et arboribus obumbrata; aquas
habet plurimas quidem salsas, unam autem qua etsi ipsa
quoque subsalsi quiddam habet , tamen usu salubris est et
frigida , οἱ copiose adeo manat a fonte Arethusa , ut sufficiat
omnibus urbis incolis. (28) Publicis quoque ornaments
abunde urbs instructa est , ut gymnasiis, porticibus , tem -
plis, theatris, picturis, statuis, foro denique cujus siius
mercatorum ad usus commodior esse omnino non possit.
(29) Nam qui a Salganeo Boeotiv€ et a mari Euboensi
veniunt fluxus marini in unum coeuntes per Euripum ferun-

quum przcedat μέν. Magis etiam suspectam habeo part.
οὗ, nec dubito quin mutari in εὖ debeat. » Stephanus.
Holstenius legit : O. φιλ. μὲν ἔχουσι, μνήμην ἀνδρῶν, ἄλλο δὲ
οὐδέν, Ceterum part. δὲ, quam editiones exhibent , in cod.
deest ; quod ipsum indicio est particulam μὲν olim defuisse ,
orlam vero esse ex dittographia vocule μόνον, Quare uncis
inclusi. Osannus restitui vult : φιλ. ἔχουσι μόνον ἀνδριάντων,
ἄλλο Ob οὐδέν ; quibus in nota marginali ascriptum fuisset
ἤγουν ἀνδριάντας εὖ πεποιημένους ; deinde vero ἀνδριάντων
in ἀνδρῶν, ἤγουν autem in χαὶ mutatum esse, atque tum
glossam in textum irrepsisse. Quod paullo longius petitum.
Quamquam verba φιλοτιμίαν μόνον ἀνδρῶν male se habent.
Neque enim virtutem permagni faciendam commemorari
exspectas , sed rem momenti minimi , adeo ut auctor non-
nisi ἐν παρόδῳ vel in appendice mentionem Thespiensium
faciendam esse existimaverit. Jam quum infra (S 25) The-
spiensibus φιλονειχία tribuatur, φιλοτιμία vero vox nude
posita in hunc sensum nemo traxerit, ipso nostro loco
φιλονειχία reponenda videri possit ; sin genuina vox φιλοτι-
μία est, ἀνδρῶν fuerit corrupta ; possis ἀλεχτρυόνων, vel αἱ
γὰρ Θ, quU. μόνον ἔχουσι ἀγώνων ἀλεχτρνόνων. ---- « Verbis
ἀνδριάντας οὐ men. "Thespienses ipsos significari conjecerim
eosque statuas non factas sed genitas , natas nuncupari. »
Fuhr. Haud minus mire Celidonio vertit : s2atue non
perfette. Acquiesco in Stephani conjectura , ne audacior
videar. Quanmiquam sententiam: multe meliorem eruerim
scribendo : xai ἀνδριάντα τοῦ Πραξιτέλονς, Hanc unam sta-

fuam indicari veri simillimum est. Strabo IX , p. 416 : αἵ
Θεσπιαὶ πρότερον μὲν ἐγνωρίζοντο διὰ τὸν "ἔρωτα τοῦ Πρα-
ξιτέλους .. Πρότερον μὲν οὖν ἀνέθαινον ἐπὶ τὴν θέαν, ἄλλως 7
οὖχ οὖσαν ἀξιοθέατον. Cf. Plin. XXVI, 5; Plutarch. Erot.
init.; Pausan. IX, 26 ; Phot. Bibl. p. 134. — αἰσχροχερδίαν,
Cod., αἰσχροχέρδειαν editt. — «bepexpárouc] v. Meinek.
Com. tom. 11, p. 343, fr. 7. — Βοιωτῶν χώρα τοιαύτη ]
« Miram autem quam Osannus rectissime dicit viam, quam
topographus in Boeotia describenda sequitur, soli compila-
tori gravissima sine certo ordine excerpenti, non geographo
Dicearcho vindico. » Fur. ,
26. λάσιον ] Holstenius ; ἄλστον codex ; ἄλσεσι cet, editt. -
— 27. σταδίων ο΄, μείζων ] fuerit στ. o6 vel οη΄. Fuhrius
inter alia proponitg: στ. ο΄, οὐ μείζων ; aptius tum vero foret
μείων. — ὑπόπλατυ ] ὑπὸ πλάτυ codex; ὑπόγλυχυ conj. -
Gronov., Hudson., Gail. absque causa. — δυνα μένης]
οὗ δυνάμενον conj. Vulcanius. Vocem ejiciendam censuit
Holstenius; tum vero simul etiam ejecerim voculam ὡς,
quam etiam solam ejecisse sufficit. Ego uncis eam inclusi
Ceterum olim fuisse puto : ἱκανῶς δυναμένης. --- 28. χειμέν ἢ,
Vulcanius χειμένων codex ; χειμένη, Fuhr. — 29. χατὰ τὸν.
Εὐρ. ] Marx.; xoi τ. E. codex. Verba τῆς τῶν Εὐδοέων t t
λάττης ῥοῦς ita intellige ut significent maris fluxum qui.
juxta oram Euboicam fertur, dum alter est prope litus
Boeoticum. Sensum totius nostri loci Buttmannus hune
esse statuit : « fluxum Euboici maris a septemtrione meri-
diem versus ferri secundum Bceotize et Euboeze oras ; δᾶ

vod

᾿ς χατὰ τὸν “Εὔριπον φέρεται map" αὐτὰ τὰ τοῦ λιμένος ]
τείχη, καθ’ ὃ συμδαίνει τὴν χατὰ τὸ ἐμπόριον εἶναι
᾿ πύλην, ταύτης δ᾽ ἔχεσθαι τὴν ἀγορὰν πλατεῖάν τε οὖ-
| σαν καὶ στοαῖς τρισὶ doa μένην: (0) Σύνεγγυς οὖν
b κειμένου τῆς ἀγορᾶς τοῦ λιμένος χαὶ ταχείας τῆς Ex
τῶν πλοίων γινομένης τῶν φορτίων ἐχχομιδῆς, πολὺς
ὃ χαταπλέων ἐστὶν εἰς τὸ ἐμπόριον. Καὶ γὰρ ὃ "εὔριπος
δισσὸν ἔχων τὸν εἴσπλουν ἐφέλχεται τὸν ἔμπορον εἰς
τὴν πόλιν. (20) Ἢ δὲ χώρα πᾶσα αὐτῶν ἐλα!όφυτος"
ἀγαθὴ δὲ xal ἡ θάλαττα. Οἱ δ᾽ ἐνοικοῦντες “Ἑλληνες
οὗ τῷ γένει μόνον, ἀλλὰ xa τῇ φωνῇ " τῶν μαθημάτων
ἐντὸς, φιλαπόδημοι, γραμματικοί" τὰ προσπίπτοντα
&x τῆς πατρίδος δυσχερῆ γενναίως φέροντες" δουλεύον--
τες γὰρ πολὺν ἤδη χρόνον, τοῖς δὲ τρόποίς ὄντες ἐλεύ-
ϑέροι μεγάλην εἰλήφασιν ἕξ ἕξιν φέρειν ῥᾳθύμως τὰ προσ-
πίπτοντα. Ὁ στίχος Φιλίσχου "

LUE cw ipte EET IE dei E
ἀνὰ" (sine c P" pes e ΩΣ

πο TO
"X

j

Mt
/

FRAGMENTA.

Χρηστῶν σφόδρ᾽ ἐστὶ Xadxic Ελλήνων πόλις.

ASETERPE QUIA *

TT.
DP EE

YA

LI

RSS

Ὅτι τὸ καλούμενον Πήλιον ὄρος μέγα τ᾽ ἐστὶ xot
ὁλῶδες, δένδρα ἔχον τοσαῦτα χαρποφόρα, ὅσα καὶ τὰς
τῶν γεωργουμένων συμόαίνει χώρας. Τοῦ δ᾽ ὄρους

᾿ ἣ μεγίστη xoi λασιωτάτη ῥίζα τῆς πόλεως χατὰ μὲν
᾿ς πλοῦν ζ' ἀπέχει στάδια, πεζῇ δὲ χ΄. (a ) Πᾶν δ᾽ ἐστὶ
᾿ς τὸ ὄρος μαλαχὸν, γεώλοφόν τε xal πάμφορον" ὕλης
᾿ δ᾽ ἐν αὐτῷ πᾶν φύεται γένος" πλείστην δ᾽ ὀξύην ἔχει
- xal ἐλάτην, σφένδαμνόν τε xol ζυγίαν, ἔτι δὲ χυπά-
- piocov xol χέδρον " ἔστι δ᾽ ἐν αὐτῷ xai ἄνθη, τά τε
B5 ἄγρια καλούμενα λείρια καὶ λυχνῖδες. (8) Γίνεται
τ΄ δ᾽ ἐν αὐτῷ χαὶ βοτάνη ἐν τοῖς χερσώδεσι μάλιστα
E χωρίοις xal δίζα δένδρου ἥτις τῶν ὄφεων δήγματα
᾿ δοχεῖ ἀπέχειν ἐπικίνδυνα " τοὺς μὲν Ex τῆς χώρας ἐν
Ld) πέφυχε τῇ ὀσμῇ μακρὰν ἀπελαύνει, τοὺς δ᾽ ἐγγίσαν-
E τὰς ἀχρειοῖ, χάρον χαταχέουσα,, τοὺς δ᾽ ἁψαμένους

2061
tur juxta ipsa portus munimenta , ubi contigit esse portam
emporii, quam ipsam excipit forum, latum illud tribusque
porticibus cireumdatum. Quum itaque proximus sit foro
portus, et facilis onerum e navibus vectura, plurimi ad
emporium veniunt : quin etiam Euripus , duplicem habens
introitum, facit ut mercatores urbem frequentent. (30) Tota
eorum regio oleis consita : mare etiam largum ( piscatura )
probet proventum. Incolae Greeci sunt , non genere solum,
sed et sermone, scientiis dediti, peregrinorum amantes,
literarum curiosi, incommoda quae ob patriam patiuntur
fortiter ferentes. A longo enim tempore in servitutem re-
dacti ( quze alioqui ab eorum ingenio liberali valde abhor-
rere), magnam ad tolerantiam habitum contraxerunt.
Hine illud Philisci :

Valde proborum Chalcis Grecorum urbs est.

60.
E CODICE GUDIANO ET E CODICE PARISINO N? DLXXI, FOL. 430.

Mons Pelius, vastus et nemorosus , tot frugiferas produ.
cit arbores , quot vel in terris hominum assiduo labore ex-
cultis provenire solent. Amplissima et densissima radix
montis ab urbe ( Demetriade) distat stadiis septem, si
maritimum iter computes; at si pedestre, stadiis viginti.
(2) Universus mons gaudet terra molliore, collibus distin-
ctus es£, magnamque habet fertilitatem. Omne arborum
arbustorumque genus in eo nascitur. Precipue abundat ar-
bore , quam a foliis spinosis oxyam (aculeatam) graece ap-
pellant : frequens in illo abies , acer, singillatim genus aceris
qua zygia vocatur, cupressus quoque et cedrus. Neque flori-
bus destituitur ; habet enim lilium silvestre et rosam lychni-
dem. (3) Plantam quoque alit in locis maxime silvestribus
ejusque fruticis radicem, quae serpentum morsus pericu-
losos arcere videtur ; eos enim a loco inquo nascitur pro-
cul repellit, appropinquantes vero omni facultate nocendi
exuit, veterno inducto ; qui attigerint denique , odore suo

lus menia. » uhr. Miror Ungerum (in Paradox. The-
—— ban. p. 175), qui verbis τὸν ἀπὸ τοῦ Σαλγανέως ῥοῦν effici
ο΄ putat Ismeno (?) rivulo ad Salganeum in mare excurrente.
- * Quod inde a Salganeo Bootie urbe, aquarum quasi
rm f quoddam agmen recto meatu procurrere Dicatacehus sic

E mare Euboicum , videtur ea re satis hoc pest esse et
L4 cognitu facile , a Dicearcho fluvii alicujus et Boeotici men-
Ea tionem; haberi, cujus non retorqueatur excursus obvio
4 ponet. » — 30. τὸν ἔμπορον] Stephanus ; τὸν ἐμπόριον codex.
ELS κα]: δὸὀυλεύοντες χτλ. « Eam conditionem Dodwel-
b. s de jugo Cassandri durioris domini quam Demetrius

. Phalereus fuit intelligendam esse et Dicearchum talia

τ proferre potuissse adnotavit, quod Demetrii aetate Di-
3. €warchea dominantis mansuetudinem ne irritari quidem
EF cognovisset. Marxius autem hzec verba ad Athenien-
D

A
e
teh

dies Mor

sium dominationem, quibus Chalcis paruisset ( coll. Thuc.
VIIL, 95), vel, id quod probabilius esset, ad Phoxi et
Antileontis tyrannidem, cujus Aristotelis Polit. V, 3 , 12
mentionem faceret, referenda esse existimavit. » Fur.
p. 363. — ὄντες ] μένοντες conj. Marx. — ἐστὶ χαλχὶς]
Meinekius ; ἐστὶν ἡ X. codex. Sequitur in eod. Paris. N^ 443
Suppl. fragmentum 61.

60.

Titulus in cod. Paris. nullus est. In apographo Gudiano
inscriptio ex argumento fragminis petita est haec : Ἀναγραφὴ
τοῦ Πηλίου ὄρους. --- δένδρο, ἔχον, ] €. ἔχων cod. — πόλεω «]
sc. a Demetriade urbe, de qua in antecedentibus sermonem
fuisse patet e fine fragmenti, — 2 ὕλης ] ὑλὴ Gudian. —
σφένδαμινον])] σφέδαμον cod. Paris. — 3. βοτάνη ] χειρώ-
νιον appellatur ap. Theophrast. H. Pl. et Dioscor. III, 57
et Nicandrum Ther. 505. — ῥίζα δένδρου ] 6. δ᾽ ἤδρον Gu-
dian.; δένδρου jam Salmasius restituerat. Vim plante vel
fruticis , quam nunc δένδρον excerptor dicit , in radice fuisse
colligitur ex Nicandro |. l. Ceterum hiulcat oratio. —
δήγματα δοχεῖ ἀπέχειν (vel εἴργειν) exix. ] sic scripsi

202

αὐτῆς ἀναιρεῖ τῇ ὀσμῇ “ (4) τοιαύτην τὴν δύναμιν ἔχει;
τοῖς δ᾽ ἀνθρώποις ἡδεῖα χαταφαίνεται᾽ τῇ τοῦ θύμου
γάρ ἐστιν ἀνθοῦντος ὀσμῇ παραπλησία, τοὺς δὲ δη-
χθέντας ὑφ᾽ οὑποτοῦν ὄφεως ἐν οἴνῳ δοθεῖσα ὑγιάζει.
(») Φύεται δ᾽ ἐν τῷ ὄρει xal χαρπὸς ἀκάνθης, ταῖς
λευχαῖς παραπλήσιος μύρτοις" ὃν ὅταν τις τρίψας
ἐλαίῳ χαταχρίσαι τὸ σῶμα, τοῦ μεγίστου χειμῶνος
οὐ λαμβάνει τὴν ἐπαίσθησιν ἢ πάνυ βραχεῖαν " οὐδὲ ἐν
τῷ θέρει τοῦ χαύματος ( χωλύοντος τοῦ φαρμάχου τῇ
αὐτοῦ πυχνώσει) τὸν ἔξωθεν ἀέρα χαταμάθοις διϊχνεῖ-
σῦχι τοῦ σώματος. (o) Σπάνιος δ᾽ ἐστὶν ὃ καρπὸς
οὗτος χαὶ ἐν φάραγξι χαὶ ἐν τόποις φυόμενος ἀποχρή-
νοις, ὥστε μόλις μὲν εὑρεῖν, ἂν δ᾽ εὕρῃ τις, μὴ εὐχε-
ρῶς δύνασθαι λαῤεῖν, ἂν δ᾽ ἐπιχειρῇ λαμβάνειν, χινδύ-
νεύειν ἀπὸ τῶν πετρῶν χαταχυλισθέντα διαφθαρῆναι,
Μένει δ᾽ ἣ δύναμις ἕως ἐνιαυτοῦ, χρονισθεῖσα δ᾽ ἀπόλ-
λυσι τὴν ἑαυτῆς ἐνέργειαν.

3. Ποταμοὶ δὲ διὰ τοῦ ὄρους ῥέουσι δύο, Κραυσίνδων
τε χαλούμενος χαὶ Βρύχων" ὃ μὲν τοὺς ὑπὸ ταῖς τοῦ
Πηλίου * γεωργουμένους ἀρδεύων ἀγρούς" ὃ δὲ παραρ-
ρέων μὲν τὸ τῆς Πηλαίας ἄλσος, ἐχόάλλων δὲ εἰς
θάλασσαν. (8) 'Ex' ἄχρας δὲ τῆς τοῦ ὄρους χορυφῆς
σπήλαιόν ἐστι τὸ χαλούμενον Χειρώνιον, xai Διὸς
ἀχταίου ἱερὸν, ἐφ᾽ ὃ χατὰ χυνὸς ἀνατολὴν χατὰ τὸ
ἀχμαιότατον χαῦμα ἀναδαίνουσι τῶν πολιτῶν οἱ ἐπι-
φανέστατοι xo ταῖς ἡλιχίαις ἀκμάζοντες, ἐπιλεχθέντες
ἐπὶ τοῦ ἱερέως, ἐνεζωσμένοι χώδια τρίποχα χαινά"
τοιοῦτον συμόαίνει ἐπὶ τοῦ ὄρους τὸ ψῦχος εἶναι.
(9) Τοῦ δὲ ὄρους ἣ μὲν [μία] πλευρὰ παρά τε τὴν Μα-
γνησίαν καὶ Θεσσαλίαν παρήκει, πρός τε ζέφυρον
xai ἡλίου δύσιν ἐστραμμένη ἣ δ᾽ ἐπὶ τὸν Ἄθω καὶ τὸν
Μαχεδονιχὸν ἐπιχεχλημένον χόλπον, πλαγίαν ἔχουσα
πᾶσαν xal τραχεῖαν τὴν εἰς τὴν Θεσσαλίαν ἐστραμμέ-
γὴν χώραν. (10) Τὸ δὲ ὄρος πολυφάρμαχόν τέ ἐστι καὶ
πολλὰς ἔχον xal παντοδαπὰς δυνάμεις τάς τε ὄψεις
αὐτῶν γινώσχουσι χαὶ χρῆσθαι δυναμένοις" μίαν δέ
τινα [ἥτις] ἔχει [ἄλλας] καὶ ἄλλας δυνάμεις (ἀνομοίους),
Φύεται δὲ τὸ δένδρον τῷ μεγέθει μὲν οὐ πλέον ἢ πήχεος

DIC/EARCHI MESSENII : | ὃ

occidit. ( 4) Ejusmodi pollens viribus suavissima est homini;
odor quippe illus accedit ad thymi florentis fragrantiam, - s
morsos vero a quibusvis serpentibus in vino sumpta resti-- P
tuit sanitati. Nascitur etiam in hoc monte fructus Pere τὸ 2
propemodttm ad albe myrti similitudinem. Quem si quis
cum oleo tritum illeverit corpori, intensissimi frigoris non.
nisi brevissimam vim sentiet : neque :esfatis tempore vi- dm
deas corpus ab cstu infestari , hac ipsa herba per spissitu-- :
dinem suam exteriorem aerem prohibente. (6) At raro |
obvium est hoc fructus genus, 'neque occurrit nisi in
praecipitiis locisque praeruptis. Difficulter itaque invenitur, -
inventumque non facile potest carpi, quia periculum est ,
ne qui petit, rupe prolapsus pereat. Vires servat per anni
Spatium , at tempore ultro procedente éfficaceiam amittit.

7. Fluvii duo Pelion permeant, quorum alteri nomen
Crausindon, alteri Brychen : ille agros, qui ad pedem
montis coluntur, rigat; hic praeterfluit Pelzeze nemus , ae
deinde exonerat se in mare. (8) In altissimo montis ca-
cumine est specus Chironium et fanum Jovis Actoi, im
quod sub ortum canicule , quum estus est vehementissi-
mus, nobilissimi quique e civitatis incolis et juvenes a sa- -
cerdote ad. hoe delecti ascendunt, induti pellibus novis.
optimo vellere propter frigoris in monte magnitudinen'.
(9) Atque alterum quidem montis latus secundum Magne-
siam Thessaliamque protenditur, zephyrum versus solis-
que occasum spectans ; alterum vero versus Atho montem
et sinum Macedonicum, obliquam totam habens et asperam
sui partem, Thessaliam versus conversam. (10) Plurimarum
praeterea herbarum ferax est mons iste, quie varia virtute
medica gaudent , si quis eas probe dignoscere et recte illis.
uti noverit. Ex hisce una pluribus etiam iisque diversis
prostat viribus. Est enim arbustum nigro colore , quod
altitudine sua , quantum ejus supra terram conspici potest,

pro 2. δοχεῖν ἔχειν ἐπιχ. quod est in cod. Parisino ; in cod.
Gudiano legitur : δῆγμα ἰᾶται, δοχεῖν ἔχειν ἐπικ., ubi ἰᾶται
ortum puto ex ἰᾶσθαι, quod scioli glossema erat ad vocem
ἀπέχειν vel εἴργειν. Nunc enim nonnisi de vi arcendi morsus
sermo est; vis medendi hominibus morsus jam expertis
memoratur in seqq. Mox scriptum velis : τοὺς μὲν γὰρ.
Osannus Parisini libri lectionem ignorans, censuit ante
verba τοὺς μὲν ix τῆς χώρας χτλ. desiderari sententiam ,
qua planta ista serpentibus esse periculosa diceretur ; ideo-
que scribendum proposuit : δοχεῖ δ᾽ ἔχεσιν ἐπικίνδυνος, aut
δοχεῖ δ᾽ ἔχειν ἔχεσιν ἐπικίνδυνα, « Qua in emendatione, Fuh-
rius p. 415 adjicit, etiamsi de palcographica facilitate
non dubito, magnopere tamen displicet , quod scriptor
quam vixdum ὄφεων protulisset , deinde ita variaverit. .—
6793, παραπλ. ] ὀσμὴ m. cod. Paris. — 5. χαρπὸς àx áv-
67,6 χτλ, ] Aliunde de his non constat nisi ex. Heraclidis
opere Περὶ τῶν ἐν τῇ ᾿Ελλάδι πόλεων ap. Apollon. Mir.
€. 19, ubi hrec : Ἡραχλείδης δὲ ὁ χριτιχὸς (χρητιχός libri )
ἐν τῷ Περὶ τῶν ἐν τῇ ᾿Ελλάδι πόλεων χατὰ τὸ Πήλιον ὄρος
φύεσθαί φησιν ἄχανθαν χαρποφόρον, ἧς τὸν χαρπὸν ἐάν τις

τρίψας μετ᾽ ἐλαίου καὶ ὕδατος χρίσῃ τὸ αὑτοῦ ἢ ἄλλου σῶμα
χειμῶνος ὄντος οὐχ ἐπαισθήσεται τοῦ ψύχους. « Osannus
eju:dem fruticis utroque loco mentionem fieri et vel de-
scriptionem utrobique similem esse animadvertens conje- |
cturam in medio proferri posse existimavit, qua Heracli-
des (in incerto tamen reliquit utrum de Pontico an alio
quodam cogitandum esset) Pelii descriptionem confecis-
set. » Fuhr. p. 401. — παραπλήσιος] cod. Paris. et.
Führ. ; vulgo παραπλήσιον. — τρίψας 1 τρίψαι cod. Par. —
ἐλαίῳ ] Osannus ; λεῖον libri. — xao oto at] Fuhr.; xoa
χρίσοι vgo. — καταμάθοις] χαταμάθους cod. Par.; Fulir.-
scripsit : οὐδ᾽ àv ἐν τῷ θέρει τοῦ x. καταμάθοι, κωλύοντος...
ἀέρα διικνεῖσθαι v. σ. — ἀποκρήμνοις} cod. Paris.5 ἐπιχρι,
Gudian. "v
7. V 2X (ov 7 ῥίζαις. Buttmannus , τοῖς ποσὶ Millerus sup- !
plendum monent. Dativus aliquis extrusus esse vide
irrumpente glossemate : etenim in cod. Paris. legitur γεὼρ
γουμένους χειμένους ἀρδεύων. Possis tamen ex his eruere :-
τοὺς ὑποχειμένους τῷ Πηλίῳ y. à. &. Fuhrius proponit :-

τοῖς ὑπὸ Πηλ., aut τοὺς ἐν ὑπωρείᾳ τοῦ Πηλίου, — à σος

᾿ς τοῦ ὑπὲρ γῆς φαινομένου, , τῇ δὲ χρόᾳ μέλαν * ἡ -δὲ ῥίζα
᾿ ἕτερον τοσοῦτόν ἐστι χατὰ γῆς πεφυκυῖα " (11) τούτου
᾿ δὲ ἢ μὲν ῥίζα τριφϑεῖσα λεῖα χαὶ χαταπλασθεῖσα τῶν
La ποδαγρώντων τοὺς πόνους ἀφίστησι xal χωλύει τὰ
νεῦρα φλεγμαίνειν" ὃ δὲ φλοιὸς λειανθεὶς καὶ μετ᾽ οἴνου
'ποθεὶς τοὺς χοιλιαχοὺς t ὑγιαίνει" τὰ δὲ φύλλα pipe ven
᾿ς xal ἐγχρισθέντα εἰς ὀθόνιον, τῶν ὀφθαλμιώντων χαὶ
᾿ς ὑπὸ τοῦ ῥεύματος χατατειγομένων καὶ χινδυνευόντων.
j ῥαγῆναι. τὴν ὄψιν τὴν ἐπιφορὰν τοῦ ῥεύματος ἀναστέλ--
m λει πραέως καὶ ὡσανεὶ παραιτούμενα υ᾿ηκέτι ἐπὶ τοὺς
rs ὀφθαλμοὺς φέρεσθαι. (12) 'Γαύτην δὲ τὴν δύναμιν ἕν
Ἢ τῶν πολιτῶν οἰδὲ γένος" ὃ δὴ λέγεται Χείρωνος à ἀπόγο-
τς. "yov εἶναι * παραδίδωσι δὲ xal δείκνυσι πατὴρ υἱῷ, καὶ
ὅ ' οὕτως 4 f δύναμις φυλάσσεται, ὡς οὐδεὶς ἄλλος εἶδε τῶν
ο΄ πολιτῶν᾽ oy, ὅσιον δὲ τοὺς ἐπισταμένους τὰ φάρμαχα
μισθοῦ τοῖς χάμνουσι βοηθεῖν, ἀλλὰ προῖχα. Τὸ μὲν οὖν
ΠΠᾺήλιον xot τὴν Δημητριάδα συμθέθηχε τοιαύτην εἶναι.

Ὅτι ἣ μὲν Ἑλλὰς ἀπὸ Πελοποννήσου τὴν ἀρχὴν
λαμβάνει, μέχρι τοῦ Μαγνήτων ἀφορίζων στάυμπου ***,

2 Γὴν üb οὖν Ἑλλάδα ἀπὸ Πελοποννήσου τὴν ἀρχὴν
a ᾿ λαδὼν μέχρι τοῦ “Μαγνήτων ἀφορίζω [Ὁμολίου καὶ
Y τῶν Θετταλῶν) στάμπου. * Τάχα δὲ φήσουσί τινες ἡμᾶς
1 H ἀγνοεῖν τὴν Θετταλίαν τῆς Ἑλλάδος χαταριθμοῦντας,
E ἄπειροι τῆς τῶν πραγμάτων ὄντες ἀληθείας. (2) Ἡ γὰρ
— Ἑλλὰς τὸ παλαιὸν οὖσά ποτε πόλις ἀφ᾽ “Ἕλληνος τ τοῦ
Αἰόλου ἐχλήθη τε χαὶ ἐχτίσθη, τῆς Θετταλῶν οὖσα
* χώρας, ἀνάμεσον Φαρσάλου τε χειμένη καὶ τῆς τῶν
— Μελιταιέων πόλεως. “Ελληνες μὲν γάρ εἶσι τῷ γένει,
ο΄ xai ταῖς φωναὶς ἑλληνίζουσιν ol ἀφ᾽ “Ελληνος" ᾿Αθηναῖοι
T OR οἱ τὴν Ἀττικὴν χατοιχοῦντες ᾿Αττιχοὶ μέν εἰσι τῷ
T Ἢ γένει, ταῖς δὲ διαλέχτοις ἀττικίζουσιν, ὥ ὥσπερ Δωριεῖς
: 3 μὲν οἱ ἀπὸ Δώρου τῇ φωνῇ δωρίζουσιν᾽ αἰολίζουσι δὲ
Bj οἱ ἀ ἀπὸ Αἰόλου, ἰάζουσι δὲ οἱ ἀπὸ "Ievoc τοῦ ΞΞούθου

FRAGMENTA,

265

cubitum haud excedit , sed zeque altam radicem agit infra
terram. (11) Hujus radix trita minute et illita podagrico-

rum dolores abigit , neque nervos zstuare permittit. Cortex

comminutus et in vino sumptus curat eos, qui cceliaco

morbo vexantur. Folia trita, si linteum illis inungatur,

oculorum dolore et suffusione laborantibus, etiam quum

periculum est perdendi visus, impetum f[luxionis sistunt

suaviter ac veluti deprecantia ne ad oculos usque perve-

niat. (12) Hec herbarum virtus uni cuidam incolarum

genti perspecta est, qui Chironis esse posteri dicuntur : ex

his.pater subinde notitiam tradit exponitque filio , atque
ita diligenter custoditur, ut nemo preeterea civium vel in-
colarum possit illam sibi scientiam vindicare. Nefas autem
gnaros virium, quibus herba prostant, mercede sumpta
segrotis opem ferre : gratis enim hoc facere oportet. Igitur
Pelius mons et Demetrias urbs hujusmodi sunt.

Hellas a Peloponneso incipit , producta usque ad Magne-
iu "s

OI.

E CODICE PARISIENSE REGIO N? CDXLIII SUPPLEMENTI.

- Finesigitur Helladis, a Peloponneso ejus initium sumens,
usque ad Homolen Magnetum et ad ( Peneum fluvium ? )
Thessalorum produco. Fortassse autem aliqui dicent errare
nos Thessaliam Hellade comprehendentes : sed illi potius
rerum veritatis ignari sunt. (2) Etenim Hellas olim urbs.
fuit, quae ab Hellene ZEoli patre condita et nominata est
in Thessalorum regione inter Pharsaliam et urbem Meli-
ioensium. Jam vero Hellenes ( primitivo. vocabuli sensu )
genere sunt et lingua hellenissant ii qui ( proximi) ab Hel-
lene originem ducunt; eundem in modum Athenienses qui
Atticam incolunt, Attici genere sunt et dialecto atticissant ,
sicuti Dorienses a Doro oriundi dorica dialecto, ab /Eolo.
oriundi colica , ab Ione Xuthi filio oriundi ionica dialecto

* Bbsunmos; δάσος vgo. De Pelxa, cui sacer lucus erat, aliunde
— gmon constat; neque flumina ista alibi memorantur. —
᾿ ἀχταίου] ἀχραίου Osannus et Fuhrius, preter necessita-
ο΄ tem, puto. Cf. Müller. Prolegg. p. 271, Min. p. 248,
T" Es p. 141 ; Prellerad Polem. Περὶ Διοσχωδίου p. 140;
NES mann. Antiqq. sacr. 23, 23. — ἐπὶ τοῦ (eg. ] ὑπὸ τ. f.
. . Buttmann. — ἡ μὲν μία] μία deest in Gudian. ---τὸν Μα-
X 'ks3. ] τὸν deest in Gudian.; dein : Max. καλούμενον ἐπιχε-
— χλημένον cod. Paris. et Gudian. — πλα γί αν ] Gail. Fuhr.;
(oso cod. —c6 δὲ ὄρος x13. ] « Valde mirum quod hic
— quasi primo de plantis Pelii montis dici videtur, quum jam
- antea de earum proprietatibus disseruerit Dicaearchus. Unde
E ligere nos posse credo , hoc fragmentum non unum 1o-

€um integrum esse , sed complures locos consutos. Hoc
ο΄ est etiam Marxii de hoc minore fragrhento sententia. »
- — JButtmann. — πολλὰ ςἔχον ] x. ἔχων cod. Gud. — xoi
|. χρῆσθαι] editt., χεχρῆσθαι codd. — ἥτις ] addidit Fabricius;

ο΄ in codd. deest. 'Mox de meo addidi [ἄλλας ]; ; ἀνομοίους in-
i clusi, uípote glossema vocum ἄλλας xxi ἄλλας. Similia
us gloss. jam saepius vidimus. Vox δυνάμεις post δύναμιν (quam

vocem ad «tva supplere debemus) non adeo offendit in excer-
ptore, proesertim quum sensu diverso usürpetur. — τ οῦ..
φαινομένου] xà.. φαινόμενον Fuhr., quo non opus est. —
λεῖα 1 suspicor ἐλαίῳ, utsupra $ 5. — Asta v0 εὶς 7 Fabri-
cius ; λιανθεὶς codd. ---- ὀθόνιον ] cod. Par., ὀθονίαν Gudian.
— ὀφθαλμιώντων ] ὀθθαλμιώντων. cod. Par., ὀφθαλμώντων
Gudian. — παραιτούμενα ] Fabricius ; παραιτουμένη cod.;
παραιτουμένην (sensu passivo !) sc. ἐπιφορὰν,. Fuhr.; quae
mutatio exemplis firmanda erat. Ceterum παραιτεῖσθαι ἀμ.-
θλυωπίας, hebetudinem oculorum amoliri, legitur ap. Dios:
cor. lib. I, cap. ult. :

61.

μέχρι... στάμ που ] μέχριτοῦ Μαγνητῶν ἀφορίζων στάμ.-
που codex, qui ad finem hujus fragm. plenius priebet :
ἕως τῶν Θετταλῶν στομίου xo τοῦ τῶν Μαγνητῶν Ὁμολίου.
Hinc supplevi. Quid lateat in στάμπου vel στομίου ( nam
utrumque corruptum est), haud decerno. Gailius, Butt-
mannus , alii reponi voluerunt : Τεμπῶν ; quod eur nolim ,
dixi p. 231. Holstenius offert χόλπου, quod ferri nequit.

204

ύντες. “(2) Ἧ οὖν ᾿Ελλὰς ἐν Θετταλίᾳ ἦν, ὅτε ποτὲ
ἦν, οὐκ ἐν τῇ ᾿Αττιχῇ. Ὁ γοῦν ποιητής φησι"
Μυρμιδόνες δὲ χαλεῦντο xai “Ἕλληνες xoi Ἀχαιοί,
Μυρμιδόνας μὲν λέγων εἶναι τοὺς περὶ τὴν Θετταλίας
Φθίαν χατοιχοῦντας, “Ἕλληνας δὲ τοὺς μικρῷ πρότε-
ρον ῥηθέντας, ᾿Αχαιοὺς δὲ τοὺς χαὶ νῦν ἔτι χατοιχοῦν-
τας Μελίταιάν τε χαὶ Λάρισσαν τὴν Κρεμαστὴν χα-
λουμένην xai Θήῤδας τὰς ᾿Αχαΐδας πρότερον Φυλάχην
χαλουμένην, ὅθεν ἦν xxi Πρωτεσίλαος ὃ στρατεύσας
εἰς Ἴλιον. Ἔστιν οὖν ἡ “Ελλὰς ὑφ᾽ “Ἕλληνος οἰχισθεῖσα
πόλις τε xa χώρα. (3) Μαρτυρεῖ δὲ xoi Εὐριπίδης"
Ἕλλην γὰρ,, ὡς λέγουσι, γίγνεται Διὸς,
τοῦ δ᾽ Αἴολος παῖς “ Αἰόλου δὲ Σίσυφος,
᾿Αθάμας τε Κρηθεύς θ᾽ ὅς τ᾽ ἐπ᾽ ᾿Αλφειοῦ ῥοαῖς
θεοῦ μανεὶς ἔρριψε Σαλμωνεὺς φλόγα.
(4) Ἑλλὰς μὲν οὖν ἐστὶ, ὥσπερ μιχρῷ πρότερον εἰρή-
χαμεν, ἣν 6 Διὸς Ἕλλην ἔχτισεν, ἀφ᾽ 00 xoi τὸ ἕλλη-
νίζειν τὴν προσηγορίαν εἴληφεν " “Ἕλληνες δ᾽ oi ἀφ᾽
“Ἕλληνος. Οὗτοι δὲ εἰσὶν Αἴολος καὶ Σίσυφος, ἔτι δὲ
᾿Αθάμας χαὶ Σαλμωνεὺς xal οἱ τούτων φύντες ἔχγονοι.
(6) Ἧ δὲ καλουμένη νῦν EX λέγεται μὲν, οὐ μέντοι
ἐστί" τὸ γὰρ ἑλληνίζειν ἐγὼ εἶναί φημι οὐχ ἐν τῷ δια-
λέγεσθαι ὀρθῶς, ἀλλ᾽ ἐν τῷ γένει τῆς φωνῆς" αὕτη
ἐστὶν ἀφ᾽ “Ἕλληνος. ἢ δὲ “Ελλὰς ἐν Θετταλίᾳ χεῖται.
᾿Εχείνους οὖν ἐροῦμεν τὴν “Ελλάδα κατοικεῖν xo ταῖς
φωναῖς ἑλληνίζειν. (6) Εἰ δὲ xot κατὰ τὸ ἴδιον τοῦ γένους
τῆς Θετταλίας ἡ Ἑλλάς ἐστι, δίχαιον καὶ xat τὸ χοι-
νὸν, ὡς νῦν ὀνομάζονται “Ἕλληνες, τῆς “Ελλάδος a0-
τὴν εἶναι. (7) Ὅτι δὲ πᾶσα ἣν χατηριθμήμεθα Ἑλλάς
ἐστι, μαρτυρεῖ ἡμῖν 6 τῶν χωμῳδιῶν ποιητὴς Ποσεί-
διππος, μεμφόμενος ᾿Αθηναίοις, ὅτι τὴν αὑτῶν φωνὴν
καὶ τὴν πόλιν φασὶ τῆς “Ελλάδος εἶναι, λέγων οὕτως"
Ἑλλὰς μέν ἐστι μία, πόλεις δὲ πλείονες.
Σὺ μὲν ἀττιχίζεις, ἡνίχ᾽ ἂν φωνὴν λέγης
αὑτοῦ τιν᾽" οἱ δ᾽ Ἕλληνες ἑλληνίζομεν.
Τί προσδιατρίδων συλλαδαῖς xo γράμμασιν
τὴν εὐτραπελίαν εἰς ἀηδίαν ἄγεις ;
(8) Πρὸς μὲν τοὺς ob ὑπολαμάνοντας εἶναι τὴν Θετ-
ταλίαν τῆς Ἑλλάδος οὐδὲ τοὺς Θετταλοὺς “Ελληνος
ἀπογόνους ὄντας ἑλληνίζειν ἐπὶ τοσοῦτον εἰρήσθω. Τὴν
δὲ Ελλάδα ἀφορίσαντες ἕως τῶν Θετταλῶν στομίου *
χαὶ τοῦ Μαγνήτων Ὁμολίου, τὴν διήγησιν πεποιημέ-
νοι, χαταπαύομεν τὸν λόγον.

ΠΙΟΚΆΑΒΟΗΙ MESSENIT

utuntur. (2) Hellas igitur suo tempore in Thessalía, non vero
in Attica, erat Atque hac mente Homerus (/7. 2 , 684) ait :

Myrmidones autem vocabantur et Hellenes et Achiei.

Scilicet Myrmidones appellat qui Phthiam 'Thessalicam |
tenebant, Hellenes vero eos quos modo diximus, Achaeos 7
denique eos, qui etiam nunc habitant Melitzeam et Laris- ὦ
sam Cremasten quam vocant, et Thebas Achaidas, quae -
urbs prius Phylace neminabatur, unde Protesilaus ad
lium copias duxit. (3) Hellas igitur est ab Hellene condita - :
urbs ejusque regio. Jdem Euripides quoque testatur : -

Nam Hellen, uti aiunt, Jove satus esf,

hujus filius ZEolus, ZEoli vero Sisyphus.

ac Athamas et Cretheus et qui ad Alphei fluenta
Jovis fulgur insaniens jaculatus est, Salmoneus.

(4) Hellas igitur est, ut paullo ante retulimus, quam Jove
natus Hellen condidit , a quo τὸ ἑλληνίζειν denominationem Ὁ |
accepit. Hellenes autem sunt qui ab Hellene oriundi : ii |
vero sunt /Eolus et Sisyphus et praeterea Athamas et Sal-
moneus eorumque progenies. (5) Quze autem nunc appellari
solet Hellas ( Grecia), sic dicitur potius quam est : nam τὸ
ἑλληνίζειν non in recte loquendo positum esse dixerim,
sed in genere loquel : hzec vero ab Hellene nomen habet :
Hellas autem in Thessalia sita est. Eos igitur ( TAessatice
incolas) Hellada incolere dicimus et Hellenico sermone -
uti. (6) Si ergo vel secundum generis proprietatem , Thes--
salice Hellas sit, etiam juxta communitatem , ut hodie mos -
est Hellenes appellari, Helladi eam ascribi justum est. i
(7) Quod autem regio tota, quam memoravimus, Hellas -
(sive Graecia ) sit, testis nobis est Posidippus, poeta comi- -
cus, Athenienses increpans, quod linguam suam et urbem
praecipue Hellada esse contendant, sic dicens :

Hellas quidem una est, urbes vero plures.

Tu quidem atticissas, dum tua lingua utaris :.

nos vero grecissamus, qui Greci sumus.

Quid immorans syllabis et verbis

urbanitatem vertis in morositatem ?
(8) Hzec dicta sufficiant ad illos refutandos , qui Thessaliam
ad Hellada non pertinere arbitrati sunt, neque Thessalos ab
Hellene ortos hellenissare. Hic igitur orationem finimus,
narratione confecta, qua Greciam terminando perduxi- |
mus usque ad Thessalorum ** et Magnetum Homolium. :

Fuhrius inter alia ponit : ποταμοῦ, quod a traditis literis
remotius, a mente auctoris fortasse proxime abest. Cf.
Scylax $ 33 : ἐντεῦθεν ἄρχεται ἡ ᾿Ελλὰς συνεχὴς εἶναι μέχρι
ἸΤηνειοῦ ποταμοῦ xoi Ὁμολίον πόλεως. -- πόλις V. Strabo
JX , p. 421 ; Schol. ad Il. B, 683 : Ἑλλάδα (λέγει) μίαν πόλιν
Θεσσαλίας, Hesych. : ᾿Ελλὰς, πόλις ἐν Θεσσαλίᾳ. — Αἱ ό-
λον. ] sc. πατήρ, Quae quum durior ellipsis sit, Hemster-
husius ad Lucian. Halcyon. scribi voluit Διὸς, uti infra
Διὸς "Ἐλλην. — Μελιταιέων ] codex , Fuhr. Μελιταίων vlgo.
“τοί ἀφ᾽ 'EA3.]oi addidi sententice causa. Vulgo legitur
εἶσιν οἱ τῷ γένει, ubi vocem oi non agnoscit codex. —
2. Θετταλίας φθ, ] Θετταλίαν φῇ, cod. — πρότερον du. ]
*

Strabo IX , p. 435, Phylacen et Thebas distinguit ( Φυλάχη,
ἐγγὺς Θηθῶν ἐστι. Cf. p. 433). Phylacen Homerus memorat, -
non item Thebas ; id quod Nostri sententice patrocinatur. -
— 3. Εὐριπίδης ] in ZEolo , ut videtur. V. Wagner. Fragm. -
Eurip. p. 15. — 4. ἀφ᾽ οὗ καὶ] cod.; xoi om. editt. — 5. ei vat
φημι ] cod.; εἶναι om. editt. — 7. αὑ τοῦ τιν᾽ ] Salmasius;
αὐτοῦ τινες codex. « Thessalus aliquis , ut apparet, in terra.
Attica natum in his vss. alloquitur, aitque ut Attici ἀττυτ
χίζειν dici debent, quum sua lingua utantur, sic ceteros
Griecos ἑλληνίζειν. » Salmas. ad Solin. p. 100, F. Cf. Mei:
nek. Com. 1V, p. 5324. — 8 τῶν -. στομίου 1 Of. supra. —

DIC/EARCHI SCRIPTA PHILOSOPHICA.
ΠΕΡῚ WYXHX.

— - Hunc operis titulum duobus locis memoratum
— habes. Alter legitur ap. Plutarch. Adv. Colot. c.
- 14, p- 1115, A , ubi Δικαιάρχου τὰ Περὶ ψυχῆς inter

LL πρὸς τὰ χυριώτατα xal μέγιστα τῶν φυσικῶν Ümsvav-
τιούμενοι τῷ Πλάτωνι καὶ μαχόμενοι διατελοῦσι.

Alter est in Ciceronis Epist. ad Att. XIII, 32 :
id «Περὶ Ψυχῆς, ait, utrosque velim mittas. » Patet
p bine duas fuisse partes; {πιὸ quomodo adornatze
| fuerint ipsis docemur fragmentis. Scilicet utraque
. operis pars ternis constabat libris ; altera Κορινθια-
᾿ χός, altera Λεσιαχός (sc. λόγος) de loco, in quo
- colloquia instituta auctor fingit, inscriptae erant
— (v. fr. 62 et 65. ) Ceterum fuse docteque de Di-
y c:earchi placitis exponit Osannus l. 1. p. 35-64.

KOPINOIA KOX.
62.

Cicero Tusc. I, c. 10 : Dicearchus autem in eo
rmone, quem Corinthi habitum tribus libris ex-
ponit, doctorum hominum | disputantium , primo
dibro multos loquentes facit; duobus Pherecraten
quendam Phthiotam senem , quem ait a Deuca-
ione ortum, disserentem inducit, nihil esse omnino
| prism et hoc esse nomen totum inane, frustraque
nimalia et animantes appellari ; neque in homine
dnesse animum vel animam nec in bestia; vimque
omnem eam, qua vel agamus quid vel sentiamus,

— dn omnibus corporibus vieis cequabiliter esse yit
mec separabilem a corpore esse, quippe quee nulla
sit, nec sit quidquam nisi corpus unum et simplex,
a figuratum , ut temperatione naturce vigeat et
entiat. Eandem Dic. sententiam paucis tangit in
l'usc, * 11. 18, 22. Academ. IV, 4o.

* 63.

E Jamblichus ap. Stobzum Ecl. tom. I, p. 870 ed.
leeren : Animam nonnulli esse dicunt τὸ τοῦ σώ-
ET ιατος ὃν, ὥ ὥσπερ τὸ ἐμψυχοῦσθαι, αὐτῷ δὲ μὴ παρὸν
2s zd AA ὥσπερ ὑπάρχον, οἷα δὴ λέγεται περὶ ψυχῆς

Διχαιάρχῳ τῷ Μεσσηνίῳ. Cf. Osann. p. 51.

— ea veterum philosophorum opera recenset, ἐν oic.

FRAGMENTA. ; 265

ἡ,

Nemesius De natur. hom. p. 68 ed. Matthaei :
Δικαίαρχος, δὲ (animam dixit ἁρμονίαν τῶν τεσσά--
pov στοιχείων, ἀντὶ τοῦ, κρᾶσιν xa συμφωνίαν τῶν
στοιχείων. Οὐ γὰρ τὴν ἐχ τῶν φθόγγων συνισταμένην,
ἀλλὰ τὴν ἐν τῷ σώματι θερμῶν καὶ ψυχρῶν xal ὑγρῶν
χαὶ ξηρῶν ἐναρμόνιον χρᾶσιν καὶ συμφωνίαν βούλεται
λέγειν. Δῆλον δὲ ὅτι xal τούτων οἵ μὲν ἄλλοι τὴν
ψυχὴν οὐσίαν εἶναι λέγουσι - Ἀριστοτέλης δὲ xol Δι-
χκαίαρχος ἀνούσιον. Pro Διχαίαρχος libri prebent
Δείναρχος. Eandem nominis corruptionem habes
ap. Hermiam Irris, philosoph. p. 402 ed. Marani
( ad calcem Justini Martyr. ), ubi de animz natura
sententias variorum afferens ait : oi δὲ ἁρμονίαν,
Δείναρχος.

Cf. Plutarch. Plac. Ph. Iv, PIN p. 898 : Δι-
χαίαρχος (sc. ἀπεφήνατο τὴν ψυχὴν) ἁρμονίαν τῶν
τεσσάρων στοιχείων, Eadem Stobsus Ecl. tom. I,
p. 796.

Sextus Empir. Adv. math. VII, p. 438 : Οἱ μὲν
μηδέν φασι εἶναι αὐτὴν ( τὴν duy) παρὰ τὸ πῶς
ἔχον σῶμα, χαθάπερ ὃ Δικαίαρχος.

Id. Pyrrhon. Hypoth. II, c. 5 : Ot μὲν μὴ εἶναι
τὴν Ψυχὴν ἔφασαν, ὡς oi περὶ τὸν Μεσσήνιον Δι-
xatapyov.

Atticus Platonicus ap. Euseb. Pr. Ev. XV, 9,
p. 810, A : Τούτῳ (sc. τῷ Ἀριστοτέλει) τοιγαροῦν
ἑπόμενος Διχαίαρχος xal xav' ἀχόλουθον ixavog ὧν
θεωρεῖν ἀνήρηχε τὴν ὅλην ὑπόστασιν τῆς Ψυχῆς.

Tertullian. De anim, c. 15 : Denique qui negant
principale, ipsam prius animam nihil censuerunt :
Messenius aliquis Dicearchus, ex medicis autem

Andreas et Asclepiades ita abstulerunt principale ,

dum in animo ipso volunt esse sensus, quorum vin-
dicatur principale.

AEXBIAKOZ.
65.

Cero Tusc. I, 31 : Acerrime autem delicice
mec, Diccearchus, contra hanc immortalitatem
disseruit, Is enim tres libros scripsit, qui Lesbiaci
vocantur, quod Mytilenis sermo habetur ; in quibus
vult efficere animos esse mortales.

DE ANIMA.
CORINTHIACUS.
63.

Animam nonnulli esse dicunt corporis principium sive
" vitalem, -non tamen ita ut per se in anima consistat ;
| lis est Diccarchi Messenii sententia.

64.

Diczarchus animam esse harmoniam quattuor elemen-
torum dicit, id est, mixturam et concentum elementorum ;
neque enim sonorum harmoniam , sed eam quae in corpore
nostro est calidi et frigidi, humidi et sicci mixturam et
concentum significare vult : nimirum ex his anima con-
flatur secundum nonnullos quidem ita , ut per se substantia
sit, secundum Aristotelem vero et Diczearchum ita, ul non
sit substantia, ( sed nihil nisi effectus corporis elemen-
torum harmonica ratione mixtorum ).

266
66.

Lactant, Inst, VIL, 13: Falsa estergo Democriti
et Epicuri et Diccearchi de animee dissolutione sen-
tentia : qui profecto non auderent de animarum
interitu mago aliquo preesente disserere, qui sciret,
certis carminibus cieri ab inferis animas et adesse
et prebere se humanis oculis videndas et loqui
et futura praedicere ; et si auderent, re ipsa et do-
cumentis presentibus eincerentur. Sed quia non
pervidebant animee rationem, que tam subtilis,
ut oculos humance mentis effugiat, interire dixe—
runt, Cf. Osannus 1. l. p. 52.

7*
[DE INTEBITU HOMINUM. ]

Cicero De offic. ILI, 5 : Est Diccarchi liber de
interitu hominum , Peripatetici magni et copiosi ,
qui, collectis ceteris causis, eluvionis, pestilentice,
vastitatis, belluarum etiam repentinee multitudinis
( quarum impetu docet queedam hominum genera
esse consumpta ), deinde comparat, quanto plures
deleti sunt homines hominum impetu, id est bellis
aut seditionibus, quam omni reliqua calamitate. »

68.
Idem Consol ad Tull. ed. Bip. t. IX, p. 351:

Meritoque Diccearchus in eo libro, quem de ho-
minis interitu luculentum et eruditum conscripsit,
nihil habere dubitationis putavit, quin multo plu-
res exstincti sint homines ipsa hominum scevitia
et acerbitate, quam omni reliquo genere calami-
tatis. Cf. etiam fragm. 3 ex Censorino. Ceterum li-
ber De interitu hominum non diversus fuisse videtur
vela Lesbiaco, vel a Corinthiaco. Osannus p. 41
librum nostrum cum Corinthiaco componendum
csse censet, Scilicet quum Cicero dicat Diczearchum
in libro De interitu inter ea, que magnum homi-
num numerum delere soleant, etiam e/uviones re-
censuisse , idem vero Cicero (fr. 6» ) moneat Di-
czarchum in duobus Corinthiaci libris disserentem
introducere PAherecratem Phthiotam a Deucalione
ortum : suspicatur Osannus Pherecratem hunc Deu- '

L

DICJEARCHI MESSENIL - j E

calionidam de diluvio Deucalionis sui exposuisse,
eo scilicet consilio ut ab hac narratione progres-
sus comprobaret , genus humanum, , etsi ab interitu.
proxime interdum abesset , nunquam tamen pror-
sus deleri ; singulos interet homines, genus huma--
num esse immortale; eodem modo etiam de anima.
statuendum esse.
( DE DIVINATIONE. )
69. ii

Cicero De divin, I, 3 : Diccearchus Peripateti- ὦ
cus cetera divinationis genera sustulit , somniorum
et furoris reliquit.

Ibid. c. 50: Jec vero unquam animus ΓΈΒΕΙΝ.
naturaliter divinat , nisi quum ita solutus est et γα ὦ
cuus, ut ei plane nihil sit cum corpore; quod aut
vatibus contingit aut dormientibus. Itaque ea duo .-
genera a Dicearcho iind et, ut dixi, a Cra-
tippo nostro.

Ibid, c. II, 5x : 42 nostra interest scire , quee |

ventura sint. Magnus Diccarchi liber est | nescire |
ea melius esse quam scire. |

70. i

Plutarchus Plac. phil. V, 1, 4, Ρ.9094,Ε: Apt-

στοτέλης χαὶ Δικαίαρχος τὸ xaT ἐνθουσιασμὸν μόνον

παρεισάγουσι χαὶ τοὺς ὀνείρους, ἀθάνατον μὲν εἶναι 00
νομίζοντες τὴν ψυχὴν, θείου δέ τινος μετέχειν αὐτήν.

ΕΙΣ ΤΡΟΦΩΝΙΟΥ͂ KATABAZIX.

71.
; E LIBRO PRIMO.

Athenzus XIV, p. 641, E, F : Δικαίαρχος δ᾽ £y πρώ-
τῳ τῆς εἷς Τροφωνίου χαταῤάσεώς φησιν οὕτως: « Ἥ,
γε τὴν πολλὴν δαπάνην ἐν τοῖς δείπνοις παρέχουσα,
δευτέρα τράπεζα προσεγένετο, καὶ στέφανοι. χαὶ μύρα —
xol θυμιάματα xol τὰ τούτοις ἀχόλουθα πάντα. »

72.

Idem XIII, p. 594, E, F : Δικαίαρχος δ᾽ ἐν τοῖς Heo
τῆς εἰς "'oogev(ou χαταδάσεώς φησι" « 'Γαὐτὸ δὲ πάθο
τις ἂν ἐπὶ τὴν ᾿Αθηναίων πόλιν ἀφιχνούμενος χατὰ τὴν
ἀπ᾽ Ἐλευσῖνος τὴν ἱερὰν ὁδὸν χαλουμένην. Καὶ yàp

70.

Aristoteles et Dicaearchus eas solum divinationes admit-
tunt quie furore divinitus immisso , et quce insomniis fiunt :
animam non immortalem esse, sed divina quadam re im-
pertiri tamen sentientes.

IN TROPHONiI ANTRUM DESCENSUS.

71.
E LIBRO PRIMO.

Dicearchus libro primo De descensu in Trophonii an- '

trum ita scribit : « Aderat etiam quae magnarum impens à-
rum in cenis causa est, secunda mensa et corono et un-
guenta et suffitus et quae his jungi solent omnia. » -

72.

Diccarchus in libro De descensu in Trophonii antrum
ait : « Simile quid acciderit ei, qui ad Atheniensium ur
bem accesserit Eleusinia via, quae Sacra vocatur.
ibi stans ubi primum versus Athenas respicienti in o
occurrit templum et arx, juxta ipsam viam spiciel
exstructum monumentum, cujus cum magnitudine mu

νταῦθα καταστὰς, οὗ ἂν 7, τὸ πρῶτον εἰς ᾿Αθήνας
Y ἐφορώμενος νεὼς καὶ τὸ πόλισμα, ὄψεται παρὰ τὴν
δὸν αὐτὴν φχοδομημένον μνῆμα, ilos οὗ Ν ἕτερον οὐδὲ
σύνεγγυς οὐδέν ἐστι τῷ μεγέθει. Τοῦτο δὲ τὸ μὲν πρῶ-
, ὅπερ εἰχὸς, ἢ Μυλτιάδου φήσειε σαφῶς, ἢ Περι-
E ους ἢ Κίμωνος ἤ τινος ἑτέρου τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν
εἶναι" μάλιστα μὲν ὑπὸ τῆς πόλεως δημοσίᾳ κατε-
σχευασμένον * εἰ δὲ μὴ, δεδογμένον κατασκευάσασθαι.
M Πάλιν δ᾽ ὅταν ἐξετάση Πυθιονίκης τῆς ἑταίρας, ἥντινα
" χρὴ κροσδοκίαν Xa6siv αὐτόν; » Cf. Plutarch. Phoc.
-—22; Pausan. I, 37.

Eo
T
1

73.

— . Cicero Ad Attic, VI, 2 : « Peloponnesias civitates
| omnes maritimas esse hominis non. nequam, sed
T etiam tuo judicio probati Dicearchi tabulis (fabulis
. conj. Fuhr. ) credidi. Is enim multis nominibus in
᾿ Trophoniana Cheeronis ( Charonis var.l.) narratione
- Grecos i in eo reprehendit, quod mare tam secuti sunt
— nec ullum in Peloponneso locum excipit. Quum mihi
Ὁ aL ctor placeret (etenim erat ἱστορικώτατος et vixerat
in Peloponneso) , admirabar tamen ; et vix accre-
— dens communicavi. cum Dionysio. Atque is primo
- est commotus, deinde quod tum de isto Dicearcho
non minus bene existimabat quam tu de C. F'esto-
| rio, ego de M. Cluverio , non dubitabat quin ei cre-
deremus. "rcadice censebat esse Lepreon quoddam
" iaritimum; Tenea autem et Aliphera et Tritia vsó-
τιστα ei videbantur; idque τῷ τῶν νεῶν χαταλόγῳ
E τ ubi mentio non ft istorum. Atque
istum Kd locum | totidem verbis a Diccarcho
"anstuli.

P Respicit Cicero ea quas scripsit in libro De
Rep. IL, 4 : Multa etiam ad luxuriam invitamenta
perniciosa civitatibus suppeditantur mari, que vel
capiuntur vel importantur, atque habet etiam ipsa
i , sumptuosas vel desidiosas illecebras multas cu-
ditatum. Et quod de Corintho dixi, id haud scio
n liceat de cuneta Grecia verissime dicere : nam
p Peloponnesus fere tota in mari est; nec
preter Phliasios ulli sunt, quorum agri non contin-
gant mare ; et extra Peloponnesum JEnianes et Do-
^n *s et Dolopes soli absunt a mari.

p E. fragmenta indicant in opere nostro inter
là certe sermonem de Graecorum luxuria ejusque
- causis fuisse; narrasse autem haec Chaeronem quen-
dam nescio cuinam; sed affuisse alteram perso-

uentem consentaneum atque ex more Diccarchi

FRAGMENTA.

im Cheroni aures przbentem vel cum eo collo- |

267

est. Quz vero ratio fragmentorum argumento in-
tercedat cum titulo operis, dici jam nequit. Hoc
tamen jure sumas, non id egisse Diczarchum, ut
oraculum Trophonium ejusque ritus et instituta
per plures deinceps libros ad modum periegetarum
describeret, Verum sicuti dialogos De anima in-

. Scripsit Λεσδιαχὸς et Κορινθιαχὸς, quoniam Mytilenis

el Corinthi instituti fingebantur, similiter etiam
nostri operis inscriptio ex ratione, qua disputa-
tionem de loco ad philosophiam moralem spectante
auctor introduxerit, explicanda esse videtur. Nuin
igitur finxit Cheronem Trophonii antrum ingres-
sum mox rediisse inde, sicuti Parmeniscus Pytha-
goreus ( ap. Athen. XIV, p. 614 ) rediisse dicitur,
tristem , severum , vulgi studia malasque cupidita-
tes exosum, atque sic adductum esse ut in causas
pravorum istorum apud Grecos studiorum inquire-
ret? An. Chxronem putemus, sicuti Timarchum
Socraticum , reconditiorem sapientiam e Tropho-
nii specu abstulisse (V. Plutarch. De Gen. Socrat.
P. 591 sqq. multis de hoc Timarchi in Trophonii
antrum descensu exponens)? (ἢ An denique cum
Müllero ( Min. p. 130) censebimus ansam dispu-
tationis fraudes dedisse et przstigia , quorum opera
sacerdotes Trophonii vulgus emungere soliti sint?
Ita enim Müllerus : » Die attischen Komiker erwah-
nen ihn (sc. Trophonium ) (**) überall, wo von
Schmausereien, Parasiteu und Boeotischem Bauch-
dienste die Rede ist : und hort man. Diczarch ,
den aufgeklerten Aristoteliker und Hasser alles
Priesterwesens, in seinem Buche Ueber das Hinab-
steigen zum Trophonius : « Eben so mochte sich
einer gestimmt fühlen, der von Eleusisher auf der
heiligen Strasse nach Athen wandert, und nun, wo
sich Burg und Athenentempel zuerst den Blicken
zeigen, am Wege pletzlich, statt Miltiades oder
Cimons Monument, das ungeheure Cenotaph der
Lustdirne Pythonike erblickt » : wer glaubte da
(*) Sie fere Buttmannum statuisse suspicor. Etenim de
Ciceronis loco ( fr. 73 ) verba faciens ait p. 58 : « Hic vero
non de tabulis geographicis, sed de libro quodam quem se
ex oraculi cavernis protulisse pérhibeat auctor cogitandum
esse , in disputatione de hoc libro facienda ostendere cona-
bor. » Ad commendandam hanc opinionem afferre auctor
posset locum Julii Obsequentis De prodig. c. 110, ubi Euty-
chides e Trophonii specu librum: quendam extulisse narratur.
(7) Contra Fuhrius p. 132 : « Ex omnibus qui exhibiti
sunt locis de Trophonii persona vel omnino de momento
ejus vocabuli in comediarum inscriptionem adhibiti dei-
nite nihil pronuntiari potest. » Idem suspicatur Tpozo-

vtoc comoediarum inscriptionem appellativi potius sensum,
bene alti , habuisse.

m abest ut aliud ullum possit conferri. Hoc igitur sta-
ἢ dixerit ille esse aut Miltiadis haud dubie, aut Periclis
ut Cimonis aut alius cujusdam optimorum virorum ; il-
iudque publico maxime civitatis sumptu fuisse exstructum :

sin minus, publico certe decteto positum. Rursus vero
quum sciscitando cognoverit esse hoc Pythionicee mere-
iricis, qualem (de Atheniensibus) opinionem debebit conci-
pere? »

268

nicht, dass auch bei Trophonius , wer in Erwar-
tung heiliger Lehre in die Heehlengzenge hinabge-
stiegen, am Ende schale Nichtswürdigkeiten und
priesterliche Schmarotzerei gefunden hatte. » Idem
Müllerus librum quem Plutarchum de oraculo Tro-
phonii composuisse accepimus, contra Dicearchum
scriptum esse suspicatur. Mülleri sententiam ap-
probat Osannus, suspicans CAcronem sive CAa-
ronem, cujus Cicero meminit, fortasse esse CAc-
rephontem, parasitum ex Athenzo ( VI, p. 242 et
passim ) notissimum, quem Diccarchus finxisset
in antrum istud descendisse, specie ut oracula acci-
peret, revera ut comessationum particeps fieret,
Haud multum tamen suz ipse Osannus conjecture
tribuit,

EX LIBRIS INCERTIS.

74.
Plutarch. Qu. Conv. IV init. p. 599, F : "Deco

m, , Ἢ “ 1 e m /
χρῆναι Δικαίαρχος εὔνους μέν αν παρασχευάζειν
ἅπαντας φίλους δὲ ποιεῖσθαι τοὺς ἀγαθούς.

75.

Idem An seni g. resp. 26, p. 796, D : Παρὰ

, δὲ eS A , € 5 »
πάντα ὃὲ ταῦτα χρὴ μνημονεύειν, ὡς οὖχ ἔστι πολι-

DIC/EARCHUS MESSENIT.

VOTE

τεύεσθαι μόνον τὸ ἄρχειν, καὶ πρεσδεύειν, xal "a.
βοᾶν ἐν ἐχχλησίᾳ, καὶ περὶ τὸ βῆμα βαχχεύειν λέγον-.
τας ἢ γράφοντας, ἃ οἱ πολλοὶ τοῦ. πολιτεύεσθαι voui-.
ζουσιν, ὥσπερ ἀμέλει χαὶ φιλοσοφεῖν τοὺς ἀπὸ S
δίφρου διαλεγομένους, xai σχολὰς ἐπὶ βιδλίοις περαί--
νοντας " ἣ δὲ συνεχὴς ἐν ἔργοις xol πράξεσιν ὁρωμένη,
χαθ᾽ ἡμέραν ὁμαλῶς πολιτεία χαὶ φιλοσοφία. λέληθεν,
αὐτούς. Καὶ γὰρ τοὺς ἐν ταῖς στοαῖς Bec
περιπατεῖν φασὶν, ὡς ἔλεγε Δικαίαρχος; οὐχέτι δὲ τι
εἰς ἀγρὸν ἢ πρὸς φίλον βαδίζοντας. “Ὅμοιον δ᾽ ind d
φιλοσοφεῖν τὸ πολιτεύεσθαι. Σωκράτης γοῦν οὔτε βάθρα.
θεὶς οὔτ᾽ εἰς θρόνον καθίσας, οὔτε. ὥραν διατριδῆι
ἢ περιπάτου τοῖς γνωρίμοις ceca μένην Mags
ἀλλὰ xal [cv παίζων, ὅτε τύχοι, xal συμπίνων,
συστρατευόμενος. ἐνίοις, χαὶ συναγοράζων, τέλος δὲ χο
συνδεδεμένος χαὶ πίνων τὸ φάρμαχον, odediue
πρῶτος ἀποδείξας τὸν βίον ἅπαντι χρόνῳ χαὶ μέρει
xai πάθεσι xal πράγμασιν ἁπλῶς ἅπασι φιλοσοφίς
δεχόμενον. Οὕτω δὴ διανοητέον καὶ περὶ πολιτείας, χτὰ

Longiorem locum exscribere poteram, utpote
qui, si comparaveris ea qua de Dicearcho τοῦ
πραχτιχοῦ βίου collaudatore et in his rebus Theo-
phrasti et. Aristotelis adversario in introdugtga
monuimus, totus ex Dicearchi sententia script
esse appareat.

—- *

j i

INCERTJE SEDIS.
74.

Dicearchus unumquemque censebat dare operam de-
bere, ut omnium benevolentiam sibi conciliaret, amici-
tiam autem cum bonis iniret.

79.

Praeter hoec quce. diximus omnia, illud memoria tenen-
dum est , reipublice administrationem non in hoc solo con-
sistere, ut imperes, legationes obeas, in concione vehe-
menter vocifereris , et ad suggestum baccheris , dicendoque
et scribendo grasseris : quibus rebus nonnulli reipublicae
administrationem definiunt ; sicut et philosophari hos dun-
taxat putant , qui in exhedra disserunt, aut libris conscriptis
scholas suas complectuntur : interim eos fallit, quae quoti-

die in factis actionibusque continuatur, cequabili modo,
philosophia atque civilis ratio. Nam sicut ehe
refert, eos aiebant ambulare, qui in porticibus spatia s
sum deoróttrique conficerent, non qui in agrum aut ac
amicos irent. At enim eadem est philosophandi ratio, quoe
rempublicam tractandi. Nam Socrates , quum neque
poneret subsellia, neque cathedram conscenderet , neque
discipulis scholze aut deambulationis ullam certam consti
tueret horam : sed cum aliis ludens, cum aliis, ut res da-
bat , bibens , militans, in foro versans, ad extremum etiam
in carcere vinctus et. venenum bibens, philosophabatur
primusque ostendit vitae omne tempus, partem omnem
casus omnes , negotium omne aptum esse studio sapientie
Quod onditéadmd mehercle est etiam de bntism
civitatis , ctc. E "

--

ARISTOXENUS 'TARENTINUS.

— — Suidas : ᾿Αριστόξενος, υἱὸς Μίνησίου τοῦ καὶ (xal

£z om. Eudoc. p. 72) Σπινθάρου, μουσιχοῦ, ἀπὸ T&-

γαντος τῆς Ἰπαλίας. Διατρίψας δ᾽ ἐν Μαντινεία φιλό-

σοφὸς γέγονε, χαὶ βουσικῇ ἐπιθέμενος οὐχ ἠστόχησεν,
ἀχουστὴς τοῦ τε πατρὸς χαὶ Λάμπρου τοῦ ᾿Ερυθραίου,
εἶτα Ξενοφίλου τοῦ Πυθαγορείου χαὶ τέλος ᾿Αριστόξέ-
᾿λους᾽ εἰς ὃν ἀποθανόντα ὕδρισε, διότι. χατέλιπε τῆς
᾿ σχολῆς διάδοχον Θεόφραστον; αὐτοῦ δόξαν μεγάλην

m τοῖς ἀχροαταῖς τοῖς Ἀριστοτέλους ἔ ἔχοντος. Γέ ἔγονε

Τ᾿ δὲ ἐπὶ τῶν ᾿Αλεξάνδρου xal τῶν μετέπειτα χρόνων,

᾿ς ὡς εἶναι ἀπὸ ( ἐπὶ Bernh.) τῆς ρια΄ ᾿Ολυμπιάδος,

᾿ σύγχρονος Δικαιάρχῳ τῷ Μεσσηνίῳ.

— Spintharus (*), quem una cum Aristoxeno et

» Xenophilo, aliis inter clarissimos musicos recenset

- JElianus N. An. 11, 1r, pater Aristoxeni nostri
- Tarentini (cf. Steph. B. v. Τάρας) dicitur apud Dio-

3 genem L. II, 20 (v. fr. 26) et Sextum Empiri-

. eum Adv. wide. VI, p. 357 (Καθὸ καὶ Ἀριστό-

ἀξ γον τὸν Σπινθάρου λέγομεν εἶναι μουσιχόν). De

- (M nesia aliunde non constat, Vereorque ne ista :

| Μινησίου τοῦ χαὶ Σπινθάρου male se habeant, Szpius
[5 nim fit ut eo modo diversa conjungentr, Di-

—eendum haud dubie erat : Μνησίου ἢ Σπινθάρου.

t H Hoc. vero nescio an ita sit explicandum , ut Mvz-

| σίας perperam ad Tarentinum trahatur, quum

pertineat ad Aristóxenum Cyrenzum (**) philoso-

)hum , hominem delicatulum , de quo v. Athenzeus

-I, p. 7, et qui Athenzum exscripserunt Suidas

—$ v. et Eustathius ad 1]. λ, p. 868 ed, Rom. Certe
familiam fuisse Cyrenensem, in qua Mnasez no-

^m n occurrebat, patet e Pausania VI, 12, 4. Mvz-

| σέας vero et Mvzsíac et Νησίας ejusdem nominis

2 va ietates vel corruptela sunt. V. Steph. Thes. v.

Ἢ Μνασέας.

. Ceterum Spintharus Socratis consuetudine usus

; Spintharique auctoritate nituntur, quz de in-
lole Socratis narrat Áristoxenus fr. 58. Idem

4$ 5p pintharus Thebis cum Epaminonda versatus est ,

ste Plutarcho De Gen, Socr. c. 23, p. 095, F «
| Brita o: ὃ Ταρανεῖνος οὐχ ὀλίγον αὐτῷ ( Epami-

E ac die ) συνδιατρίψας ἐνταῦθα χρόνον ἀεὶ δήπου λέγει
μηδενί πη τῶν xa0' ἑαυτὸν ἀνθρώπων ἐντετυχηχέναι
«x:

i ὃ V. Diatribe de Aristoxeno, philosopho peripate-

ΕΣ , Quctore G. L. ManwE. Amstelod. 1793. 8.

1 ES Ee Memorantur przeterea Aristoxenus Selinuntius poeta
ἂρ. Hephiestion. Enchirid. p. 45 ed. Gsford; Aristoph.
- : "hol. . Nub. 487. Cf. fragm. 55. — Aristoxenus medicus,
MC e xm lri Philalethi disc., sepius ille laudatus ap. Gale-

. mum et Celium Aurelianum. — Alius quidam Aristoxenus
| ap. schol. Aristoph. Plut. 175.

Vemm, tmp"

, , , E99 f ,
μήτε πλείονα γινώσχοντι, μήτ᾽ ἐλάττονα φθεγγομένῳ,
Cf. Jonsius Scr. hist. ph. I, 14.

« Qua de causa aut quo tempore Mantineam se

' contülerit. Aristoxenus, quod reliqui auctores de

eo silent, certo dici nequit, Veruntamen non valde
a vero abesse videntur que dicit Suidas : nam si
quid. conjicere liceat, Mantineam petierit ad. edi-
scendam Arcadum musicam, quippe hi, ut ex histo-
ricis novimus, hujus artis peritissimi habebantur;
quare de iis Virgilius Ecl. X, 33 dicit : So/i can-
tare periti Arcades. » Mauwx, p. 11. Fortasse co-
gnatos in Peloponneso habuit, id quod etiam de
Dicaarcho statuimus (v. pag. 225 ), cum quo fa-
miliaritatem Nostro intercessisse inde colligitur,
quod Dicearchi ad. Aristoxenum epistolam com-
memorat Cicero Ep. ad Att, XII, 3» (*). In Pelo-
ponneso degens Aristoxenus convenit Dionysium
juniorem , qui anno 343 a. C. Corinthum abierat
(v. fr. 9 etr. ).

« Preterea ( Mahnius pergit) discimus ex verbis
Suide Aristoxenum quattuor habuisse magistros,
primum patrem suum , tum Lamprum Erythrzum ,
deinde Xenophilum, et denique Aristotelem, Re-
licta igitur paterna disciplina primum habuit ma—-
gistrum Lamprum Erythreum. Mic Lamprus vi-
detur junior illo celebrato inter ,lyricos. poetas ab
Aristoxeno apud Plutarch. De mus. p. 1142, B
(fr. 73). Ille enim idem videtur atque is, de quo
se musicam didicisse professus est Socrates ap.
Platon, in Menexeno (c. 3; p. 236, A5 cf. Athen.
XI , p. 506, F), quique Sophoclis magister musi-
ces et saltandi artis fuisse videtur. Vid. Athenzus
I, p. 2o, F, schol. Sophocl. in ejus Vita, Fabri-
cius B. Gr. I, p. 584 ,nec non interpretes ad verba
Nep. in Vit, Epam. c. 1 : Citharizare et cantare
ad chordarum sonum doctus est a. Dionysio, qui
non minori fuit in musica gloria, quam Damon
aut Lamprus , quorum pervulgata sunt nomina E
— Xenophilus qui deinde memoratur, est nobilis
ille Chalcidensis philosophus, cujus vitam descri-
psise videtur ipse Aristoxenus (v. fr. 16). —
Aristotelem magistrum. Aristoxeni fuisse, quum ex

(*j Idem Cicero sepius Aristoxenum eum Diceearcho
componit , ut in Tusc. I, 18 (fr. 82) et Epist. ad Att. VIII,
4: Dicearchum meher cule aut. Aristoxenum diceres
arcessi , non unum omnium loquacissimum et minime
aptum ad dicendum.

(**) Lamprum grammaticum commemorat Aristot. Magn.
Moral. fl, 7.

270 ARISTOXENI

hoc Suidz loco, tum ex Cicerone constat, qui
Aristoxenum 2iccarchi condiscipulum vocat. Di-
sertius etiam hoc docet A, Gellius N. A. IV, c. 11:
Sed Aristoxenus Musicus Aristotelis philosophi au-
ditor. Opere: tamen pretium est hoc aliquanto
uberius explicare. Quum Alexander, occiso patre
Philippo, circa Olymp. 111 rerum potitus esset

atque Aristoteles, qui ipsum aliquot annos docue-
rat, vitam tranquilliorem quzreret , deserere re-
gem sibi proposuit, relicto apud eum Callisthene,
cognato suo, Athenasque abiit, quum, Speusippo
ipsiusque decessore Platone jam mortuis, in Aca-
demia doceret Xenocrates : ad cujus exemplum
Aristoteles scholam aperuit in Lyceo gymnasio,

quam per XII aut XIII deinceps annos tenuit,

id est, ab Olymp. 111,3. 334 ad Olymp. 114, 3.

322. Aristoxenus igitur intra hoc temporis spatium
audivit Aristotelem, et quidem , ut videtur, quam-
diu is Athenis fuit, quippe schole successor fieri
sperabat, Preterea non unum aut duo annos Ari-
stotelis discipulus fuisse videtur, sed diu apud
ipsum degisse, quia habuit μεγάλην δόξαν ἐν τοῖς
ἀχροαταῖς τοῦ Ἀριστοτέλους. Si igitur Aristoxe-
num XXV annos natum in Aristotelis disciplinam
venisse, in eaque VI aut VIII annos contrivisse
faciamus : tum incidet ejus nativitas in Olymp.
105 aut 105. Utrum vero quis hanc conjecturam
probet , necne, nihil magnopere refert.

« Mortuo Aristotele, pergit Suidas, quum Theo-
phrastum schole successorem videret relictum,
convitiis insectatus est magistrum. Videtur qui-
dem Aristoxenus maledicentis indulsisse, quippe
ejus alia suo loco habebimus indicia : propterea
tamen tanta non debet esse Suidze auctoritas, ut
ipsius dicta oraculi instar habeamus. Obstat ei hoc
loco Aristocles (*), cujushac in re majoriszestimanda
est auctoritas, quique diserte prodit , Jristoxenum
nunquam nisi perhonorifice Aristotelis mentionem
fecisse (fr. 35). Ceterum mihi Aristoxenus non
videtur ex instituto maledicentiz studuisse, sed
hoc potius ex ipsius moribus et ingenio esse repe-
tendum : ut recte de ipso judicaverit Adrastus ap.
Procl. in Plat, Tim. III, p. 192 : Ὅτι οὐ πάνυ τὸ
εἶδος ἀνὴρ ἐχεῖνος μουσιχὸς, ἀλλ᾽ ὅπως ἂν δόξῃ τι
χαινὸν λέγειν πεφροντιχώς " non admodum moribus
illum virum esse musicum , sed talem , qui quocun-
que modo novi aliquid dicere querat (**). Quz au-
tem de Aristoxeni ingenio refert JElian, V. H. VIII,

(*) « Apud Euseb. Pr. Ev. XV, 2,quae verba invenies infra
inter fragmenta Aristoxenici operis de Vita Platonis. »

(**) « Mà hunc locum interpretatus est Meibomius ad Ari-
stoxeni Harm. Elem. 1. 1, et videtur EIAOX corrigere vo-
luisse in HGOZ, quippe vertit moribus : quod omnino pro-
bandum est. »

TARENTINI
13 : Λέγουσι δὲ xo Ἀριστόξενον τῷ γέλωτι ἀνὰ χρά-

τος πολέμιον γενέσθαι: dicunt etiam. Aristozxenum
risui valde fuisse adversarium, ex eadem fabella-
rum officina, qua risus Democriti atque ploratus
Heracliti, profecta videntur. — Vixit igitur Ari- 7.
stoxenus temporibus Alexandri Magni et sequen- οὖ
tibus, fuitque zqualis Dicearchi Messenii, ul ex
ultimis Suide verbis apparet. Ex Cic. Tusc. I, 13,
etiam discimus, Aristoxenum fuisse «qualem Di- τ
cearchi, ubi ait Cicero : Dicearchum vero cum ὦ
Aristoreno, «quali et condiscipulo suo, doctos
sane homines, omittamus, Quare recte refutavit
Vossius De Hist. Gr. I, c. 9, errorem Cyrilli , qui.
Eusebii verbis deceptus Aristoxenum circa Olymp.
XXIX vixisse perhibet, quippe is, quem eo loce
citat Eusebius, non est Aristoxenus usicus , sed,
nt recte observat Vossius, Aristoxenus poeta , ES
gnomine .elinuntius (v. fr. 55). Ceterum ad
omnem de state Aristoxeni dubitationem tollen-
dam sufficiant ipsius verba apud Porph. n. 59
de vadimonio Damonis et Phintize, de quo se ex
Dionysio Syracusarum tyranno audivisse refert »

SCRIPTA ARISTOXENI.

Suidas v. Ἀριστόξενος : Συνετάξατο δὲ μουσιχά τε
xai φιλόσοφα χαὶ ἱστορίας xal παντὸς εἴδους παιδείας,
xoi ἀριθμοῦ ( ἀριθμοῦνται) αὐτοῦ τὰ βιόλία εἰς υνγ΄.

Ad classes a Suida indicatas revocemus iio. -
superstites.

I. Musica. - s Ἢ
Περὶ μουσικῆς x 68 sqq.). Laudatur l. ii
Περὶ μουσιχῆς ἀχροάσεως (77). N
Περὶ ἁρμονικῶν στοιχείων. l. ΠῚ superstites
. Περὶ ῥυθμιχῶν στοιχείων.

Περὶ τόνων.

. Περὶ ἀρχῶν.

Περὶ μεταδολῶν.

8. Περὶ αὐλῶν xat ὀργάνων (71 sqq.).
Περὶ αὐλῶν τρήσεως (67).

Περὶ τραγικῆς ὀρχήσεως (44 sqq).

ii. Περὶ μελοποιίας, IV minimum libri CR

II. Purrosornica.,
. Νόμοι παιδευτιχοί ( 76 sq. ^
2. Νόμοι πολιτιχοί (80). :
3. Περὶ ἀριθμητιχῆς (81). .
A. ἸΠυθαγορικαὶ ἀποφάσεις (7 sqq. ).
III. :Hisronica.
1, Bíot ἀνδρῶν (τ sqq. ). Hl
2. Περὶ τραγῳδοποιῶν (4o Sqq.). “π᾿

(*) Hujus operis , cujus librum quáriun laudat Porp
rius ad Ptolem. mus. p. 298, mentionem apud Mg
non reperio.

3. Περὶ ἀὐχητῶν (60).
ἡ. Ἱστοριχὰ τῆς ἁρμονιχῆς (v. fr. 42 ).
MisckLrANEA.
1. Ὑπομνήματα.

d. Ὑπομνήματα ἱστορικά (83 sqq.).

b. Κατὰ βραχὺ ὑπομνήματα (85).

c. Σύμμικτα ὑπομνήματα (86 sqq.).

d. Τὰ σποράδην (89). |
9. Συγχρίσεις (60).
3. Σύμμιχτα συμποτιχά (90).

In
— V. ARGUMENTI INCERTI.

E Πραξιδαμάντια (fr. 51.).
Epimethea (fr. 92).

Fragmenta, quot supersunt, partim e libris
— modo recensitis, partim vero haud dubie ex aliis
- operibus quorum titulos ignoramus repetita,
" exhibuimus omnia preter ea que: ad doctrinam
- rythmicam et ad ceteras musice partes technicas
᾿ | pertinentia aptius subjungentur operi superstiti De
Bcc harmonicis.
Inter historica Aristoxeni opera , qua omnia ad
ἷ | philosophie, musices et poeseos historiam perti-
a Es nt, primum locum obtinent libri βίοι ἀνδρῶν
inscripti , quos cum aliis similibus componit Hie-
— ronymus Hist. Eccl. Pref. : Hortaris ut Tranquil-
3^ um sequens ecclesiasticos scriptores in ordinem di-
— geram , et quod ille in enumerandis gentilium lite-
rarum viris fecit illustribus, id ego in nostris
faciam... Fecerunt quidem hoc apud Gr«cos Her-
mippus peripateticus, Antigonus Carystius, Satyrus
doctus vir, et omnium longe doctissimus Aristoxenus
musicus, etc. His adde Plutarchum in Moral.
E y B : Ὅταν δὲ μηδὲν ἔχουσα λυπηρὸν
ἢ βλαδερὸν 1 ἱστορία xal διήγησις ἐπὶ πράξεσι χαλαῖς
xad μεγάλαις προσλάδῃ "λόγον ἔ ἔχοντα δύναμιν χαὶ χά.
t ; ὡς τὸν Ἡροδότου τὰ “λληνιχὰ, καὶ Περσίχὰ τὸν
Ξενοφῶντος * ὅσσα δὲ “Ὅμηρος ἐθέσπισε θέσχελα εἰδὼς,
ἢ γῆς Περιόδους Εὔδοξος, ἢ Κτίσεις xoi πολιτείας
poros: 2 Βίους ἀνδρῶν Ἀριστόξενος ἔγραψεν,
Ü μόνον μέγα καὶ πολὺ τὸ εὐφραῖνον, ἀλλὰ xol καθα-
E xal ἀμεταμέλητόν ἐστιν.
pam Vite Pythagore ejusque discipulo-
yet Archytx, Socratis, Platonis, et ex poetis
. Àc omnino in wiétésophüreni; poetarum
fortase musicorum quorundam vitis describen-

im ex Aristoxeno (fr. 37) traditur, vix
ficit, ut huic quoque suum in Vitarum opere
»vum fuisse affirmemus, Relegandi etiam vi-
r poete tragici, quibus peculiare Noster
consecravit, in duas , ut videtur, distributum

FRAGMENTA.

211

ribus egit altera. Citatur semel tantum apud Am-
monium (fr. 4o) de significatione vocum ῥύεσθαι
et ἐρύεσθαι. Unde colligis, id quod aliorum etiam
exemplis probabile fit, non tantum de vita tragi-
corum, de fabularum ratione, numero, serie, tem-
poribus, successu, recensionibus auctorem dixisse,
sed etiam indolem orationis, ne minutis quidem

grammatice capitibus pretermissis, in commen-

tariis exegeticis et criticis illustrasse. Num simile
quid Homero fecerit de industria, an pro re nata
de uno alterove Homeri loco disseruerit , incertuin
est ( V. not. ad fr. 40). Peculiarem vero operam
navasse iis poeseos et artis dramatice partibus,
qua cum musica conjuncte erant, quum per se in-
telligitur, tum documento est liber De saltatione
tragica. Τὰ ὑπομνήματα magnam partem vel
promptuaria vel supplementa fuerint eorum, quz in
majoribus operibus tractaverat. Sic quz ex Ὑπο-
μνήμασι toropixot; (fr. 83) afferuntur ad vitam
Platonis pertinent; quz in τοῖς χατὰ βραχὺ ὑπομνή-
μασι de Harpalyce cantilena exhibentur (fr. 85),
jungenda sunt iis quze de eadem re in libro quarto
De musica exstant; denique qua ex τοῖς σποράδην
(fr. 89) de Mysone sapiente petita sunt, proba-
biliter etiam in. Βίοις, ubi septem sapientes non
omiserit auctor, vel legebantur vel legi poterant.
Ceterum quzeritur an diversis istis Commentario-
rum titulis diversa etiam opera contineantur, an
non hzc inscriptionum ejusdem libri varietas in
causa fuerit, ut ingenti illo librorum numero a
Suida vel ejus auctore memoria Aristoxeni one-
rata sit.

Maximam fuisse Aristoxeni de rebus musicis
auctoritatem non est cur pluribus hoc loco pro-
bernus. Quantum 4tristoxeni ingenium in musicis
consumptum videmus! Cicero ait De fin. V, 19. Idem
De orat. IIT, 34 : Zn tu existimas, quum esset Hip-
pocrates ille Cous, fuisse tum alios medicos qui
morbis, alios qui vulneribus, alios qui oculis me-
derentur? Num geometriam Euclide et Archimede,
num musicam Damone et Aristoxeno, num ipsas
literas Aristophane et Callimacho tractante, tam
discerptas fuisse, ut nemo genus universum com-
plecteretur, atque ut alius aliam etiam sibi partem
in qua elaboraret, seponeret ? Quo autem. animo
musicam tractaverit Aristoxenus et quid potissimum
iis annixus sit, docet Themistius Orat. XXXIII,
p. 364 ed. Hard. : Ἀριστόξενος ὃ μουσικὸς θηλυ-
νρμένην ἤδη τὴν μουσικὴν ἐπειρᾶτο ἀναρρωννύναι,
αὐτός τε ἀγαπῶν τὰ ἀνδρικώτερα τῶν χρουμάτων, xai
τοῖς μαθηταῖς ἐπιχελεύων τοῦ - μαλθαχοῦ ἀφεμένους
φιλεργεῖν τὸ ἀρρενωπὸν ἐν τοῖς μέλεσιν. ᾿Ῥπειδὴ οὖν τις
ἤρετο αὐτὸν τῶν συνήθων᾽ Τί δ᾽ ἄν μοι γένοιτο πλέον
ὑπεριδόντι μὲν τῆς νέας xal ἐπιτερποῦς ἀοιδῆς, τὴν

272

δὲ παλαιὰν ὃ διαπονήσαντι; Aet; φησὶ, σπανιώτερον ἐν
τοῖς θεάτροις᾽ ὡς οὐχ, οἷόν τε ὃν πλήϑει τε ἅμα d ἀρεστὸν
εἶναι χαὶ ἀρχαῖον τὴν ἐπιστήμην. Ἀριστόξενος μὲν
οὖν xal ταῦτα ἐπιτήδευσιν μετιὼν δημοτικὴν παρ᾽ οὐ-
δὲν ἐποιεῖτο δήμου χαὶ ὄχλου. ὑπεροψίαν. Καὶ εἰ μὴ
ὑπάρχοι ἅμα τοῖς τε νόμοις τῆς τέχνης ἐμμένειν, xat
τοῖς πολλοῖς ἄδειν χεχαρισμένα, τὴν τέχνην εἵλετο
ἀντὶ τῆς φιλανθρωπίας. I. e. Adristoxenus musicus
molliorem jam cffectam | musicam | corroborare
nitebatur, tum magis viriles modos ipse amans,
tum discipulis suis preecipiens , ut, abjecta mollitie
numerorum, severioribus delectarentur in cantu.
Eum igitur quum interrogaret familiarium aliquis ,
Quid porro utilitatis consequar, si negligam recen-
tem suaeioremque cantum exerceamque me in
vetusto? Hoc, inquit, ut rarius in theatris canas;
quasi fieri non possit, ut quis acceptus sit multitudini,
et idem antiquiore simul doctrina excultus. Itaque
Aristorenus quantumlibet popularem -proftteretur
artem, pro nihilotamen ducebat populi multitudi-
nisque fastidium : atque , ubi fas non erat, simul
et artis servare leges, et adhibere in canendo mo-
dos qui placerent multitudini : sectari artem male-
bat, quam gratiam hominum aucupari.

Optime cum his concinit morum quzdam auste-
ritas ne dicam morositas, quam /Elianus verbis
supra jam laudatis innuit, Aristoxenum dicens τῷ
γέλωτι ἀνὰ χράτος πολέμιον γενέσθαι. Ceterum stu-
diorum hsec severitas in gliscente svi sui corru-
ptione, atque contemptus ille aur: popularis haud
paucos Nostro excitaverint adversarios; quibus
deberi videntur Procli illa : Ὅτι οὐ πάνυ τὸ ἦθος
ἀνὴρ ἐχεῖνος μουσιχὸς, ἀλλ᾽ ὅπως àv δόξη τι χαινὸν
λέγειν πεφροντιχώς. Talis quum Aristoxeni mu-
sici- indoles fuerit, optima quzque sperare licet
de Aristoxeno historico, narrationis scilicet sin-
ceritatem et judicium juste severum. Neque aliud
suadent reliquie. Quamquam sunt nonnulla, de
quorum fide haud immerito dubitatum sit ; uti illa
qua de Indo cum Socrate colloquente ( fr. 31 ) et
de Platonis expeditionibus (fr. 31) narrantur;
deinde vero quod cum aliis multis tradidit de bi-
gamia Socratis; quam ob rem Luzacius Aristoxeno

ARISTOXENI

uti reliquo omni peripateticorum vulgo exsecrando |

implacabile juravit odium, ]
BIOI ANAPON. e
ΒΙΟΣ IIYOATOPOY (ΚΑΙ TON TNOPIMON
AYTOY).
ke

Clemens Alex. Strom. I, p. 129 ed. PME 3
Πυθαγόρας μὲν οὖν Μνησάρχου, Σάμιος, ὥς φησιν, j
Ἱππόθοτος, ó ὡς δὲ Ἀριστόξενος ἐ ἐν τῷ. Πυθαγόρου βίῳ |
xat Ἀρίσταρχος xat Θεόπομπος, Τυρρηνὸς 3 7».Eadem .
Theodoret, Θεραπ. I, p. 468. Kal ᾿Αριστοτέλης xol :
Θεόφραστος apud Clementem pro χαὶ Ἀρίσταρχος
xai Θεόπομπος scribi voluit Preller. ad Polemon.
p. 59.

Diogen. L. vint, d Πυθαγόρας ο. ὃς ᾿Αριστόξε--
νος Τυρρηνὸς, ἀπὸ μιᾶς τῶν νήσων, ἃς χατέσχον
᾿Αθηναῖοι Τυρρηνοὺς ἐχόαλόντες. Lemnum ins. intel-
lige, quam expresse nominat Cleanthes (Neanthes)
ap. Porphyr. Vit. Pyth. init. Cf. Menagius ad. M
l. et Müller. Mz. p. 438 n. 2.

2.. ᾿

Diogen. L. VIII, 8 : Φησὶ δὲ xoi Ἀριστόξενος τὰ
πλεῖστα τῶν ἠθικῶν ᾿δογμάτων λαδεῖν τὸν TT eT
παρὰ τῆς Θεμιστοχλείας τῆς Δελφιχῆς.

8:

Diogen. L. Ι, 118 : Ἀριστόξενος δ᾽ ἐν τῷ περὶ *
Πυθαγόρου καὶ τῶν γνωρίμων αὐτοῦ φησὶ νοσήσαντα,
αὐτὸν ( τὸν Φερεχύδη) ὑπὸ ipio is ev
Δήλῳ. ᾿

Ἂ |

| Porphyr. Vit. Pyth. $9: Γεγονότα δ᾽ ἐτῶν τεσ-.
σαράχοντα, φησὶν ὃ ᾿Αριστόξενος, xai ὁρῶντα τὴν τοῦ
᾿ολυχράτους τυραννίδα᾽ συντονωτέραν oue, ὥστε
καλῶς ἔχειν ἐλευθέρῳ ἀνδρὶ, τὴν ἐ ἐπιστασίαν τε χαὶ
δεσποτείαν μὴ δπομένειν, οὕτως δὴ τὴν εἰς ᾿Ιταλίαν

ἅπαρσιν ποιήσασθαι. Vide Clinton. F. H. ad ann.
5239; Cf. fr-:33.

VITA PYTHAGOR/E EJUSQUE DISCIPU-
LORUM.
1.

Pythagoras , Mnesarchi filius, Samius, ut ait Hippobo-
tus ; secundum Aristoxenum in libro de Vita Pythagorae,
et. Aristarchum et 'Theopompum Tyrrhenus fuit.

Pythagoras, ut. Aristoxenus ait, Tyrrhenus fuit ex una
insularum , quas ejectis Tyrrhenis Athenienses tenebant.

2.

Aristoxenus ait Pythagoram plurima préeceptorum mo-

ralium sumpsisse a 'hemistoelea sacerdote Delphica.

3.

Aristoxenus in libro de Pythagora ejusque discipulis
Pherecydem, quum ex morbo mortuus esset, in Delo insula
a Pythagora ait esse sepultum. :

4.

Aristoxenus refert Pythagoram, annos natum qua
draginta, quum Polycratis tyrannidem vehementioren
cerneret , quam ut ingenuo homini imperium dominatur 1
que istius ferre liceret, hac occasione in Italiam disces
sisse. ^. ΝΕ

5.
- Porphyr. ibid. $ 2» : Προσῆλθον δ᾽ αὐτῷ, ὅς
| Φησιν Ἀριστόξενος, χαὶ Λευχανοὶ χαὶ Μεσσάπιοι χαὶ
—— ΠΠευχέτιοι xai Ρωμαῖοι. Cf. Diog. L. VIIT, 14, Iam-
ὶ - blich. V. P. $ 241, et de Romanis Cicero Tusc.
DV, 1.

6.

E τροφὴ ἦν ἄρτος μετὰ μέλιτος, ὥς φήσιν Δριστόξενος,
E “τοὺς προσφερομένους αὐτὰ ἀεὶ ἐπ᾽ ἀρίστῳ λέγων ἀνό-
σους διατελεῖν.

ἢ;

Diogenes L. VIII, 20 : Ὅ γε μὴν ᾿Αριστόξενος
πάντα μὲν τἄλλα συγχωρεῖν αὐτὸν ἔμψυχα ; μόνων
LO [αὐτὸν] ἀπέ ἔχεσθαι ἀροτῆρος βοὸς καὶ χριοῦ.

- sAthen. X, p. 48o, F : Καὶ Πυθαγόρας δ᾽ ὃ Σάμιος
[ μετρία τροφῇ ἐχρῆτο, ὡς ἱστορεῖ Αύχων ὃ Ἰασεὺς ἐν
τῷ Περὶ Πυθαγόρου. Οὐχ ἀπείχετο δὲ ἐμψύχων, ὡς
A ptaósevoc εἴρηχεν.

—— Gellius N. A. IV, 11 : Opinio vetus falsa occu-
- pavit et convaluit , Pythagoram philosophum non
[ esitavisse ex vida a , item abstinuisse fabulo,
- quem χύα μον Greci appellant... Sed Aristoxe-
Ἶ nus musicus, eir literarum diligentissimus , ari-

: Eu, nullo sepius legumento Pythagoram dicit
— usum quam fabis : quoniam is cibus et subduceret

subscripsi : Yivir dons δὲ τῶν i b μάλιστα τὸν
κύαμον ἐδοχίμασε * λίαν χινητιχόν τε γὰρ. εἶναι καὶ δια-
φορητιχόν * διὸ χαὶ μάλιστα χέχρηται αὐτῷ. Porculis
quoque minusculis et hoedis tenuioribus victitasse ,
dide m vafristomenus refert - quam rem: videtur CO-

Athen:eus II, p. 47 7, A: Καὶ τῶν Πυθαγοριχῶν δὲ

VITARUM FRAGMENTA.

213
ex quibusdam aliis natu majoribus, qui ab eetate
Pythagorce haud multum aberant.

8.

- Porphyrius Vit. Pyth, $ 22 ex Aristoxeno nar-
fat : ᾿Ανεῖλε δ᾽ ἄρδην στάσιν οὐ μόνον ἀπὸ τῶν γνω-
ρίμων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀπογόνων αὐτῶν ἄχρι πολλῶν

τ m , AA e IM. ^U ἢ x
γενεῶν, καὶ χαθόλου ἀπὸ τῶν ἐν Ἰταλία τε xoa Σικε-
λίᾳ πόλεων πασῶν πρός τε ἑαυτὰς χαὶ πρὸς ἀλλήλ ας"
πυχνὸν γὰρ ἦν πρὸς ἅπαντας αὐτῷ πολλοὺς xal ὀλί-
Yyouc τόδε τὸ ἀπόφθεγμα * Φυγαδευτέον πάσῃ υτηχανῆ,,

M -
καὶ περιχοπτέον πυρὶ xal σιδήρῳ xal μηχαναῖς παν-
τοίαις ἀπὸ μὲν σώματος νόσον, ἀπὸ δὲ ψυχῆς ἀμαθίαν,
χοιλίας δὲ πολυτέλειαν, πόλεως δὲ στάσιν. οἴχου δὲ
διχοφροσύνην, δμοῦ δὲ πάντων ἀμετρίαν.

9: :

Iamblich. Vit. Pyth. $ 233 TEXUT,-
patro ἄν τις xal περὶ τοῦ μὴ παρέργως αὐτὸν ( αὐτοὺς
em, Kiesling.; sc. Pythagoreos ) τὰς ἀλλοτρίας ἐχ-
χλίνειν φιλίας, ἀλλὰ καὶ πάνυ σπουδαίως περικάμπ ττειν
αὐτὰς χαὶ φυλάττεσθαι, χαὶ περὶ τοῦδε μέχρι πολλῶν
γενεῶν τὸ φιλικὸν πρὸς ἀλλήλους ἀνένδοτον διατετηρη-
χέναι, ἔχ τε ὧν ᾿Αριστόξενος ἐ ἐν τῷ περὶ Πυθαγοριχοῦ
βίου αὐτὸς διαχηκοέναι φησὶ Διονυσίου τοῦ Σιχελίας
τυράννου, ὅτέ ἐχπεσὼν τῆς μοναρχίας γράμματα. ἐν
Κορίνθῳ ἐδίδασχεν " φησὶ γὰρ οὕτως ὃ Ἄριστόξενος
Οἴχτων δὲ xai δαχρύων xal πάντων τῶν τοιούτων
εἴργεσθαι τοὺς ἄνδρας ἐχείνους . ὥς ἐνδέχεται μάλιστα.

»A S33 4
: ᾿Αλλὰ μὴν

Ὃ αὐτὸς δὲ λόγος χαὶ περὶ θωπείας χαὶ δεήσεως χαὶ

λιτανείας xol πάντων τῶν τοιούτων. Διονύσιος οὖν ἐχ-
πεσὼν τῆς τυραννίδος, ἀφιχόμενος εἰς Κόρινθον, πολ-
λάχις ἣμῖν διηγεῖτο τὰ περὶ τῶν χατὰ (Φϑιντίαν τε xai
Δάμωνα τοὺς Πυθαγορείους᾽ ἦν δὲ ταῦτα. τὰ περὶ τὴν
τοῦ θανάτου γενομένην ἐγγύην. ὋὉ δὲ τρόπος τῆς E
γυήσεως τοιόσδε τις. ἦν᾽ τινὰς, ἔφη, τῶν περὶ αὐτὸν
διατριθόντων, ol πολλάχις ἐποιοῦντο μνείαν τῶν Πυθα-

5.
. Venerunt ad Pythagoram, ut Aristoxenus ait , et Lucani
"t Messapii et Picentini et Komani.
| 6.
Pythagoricorum nutrimentum panem cum melle fuisse
ristoxenns scribit additque morbum nunquam sensuros,
pransuri eo cibo quotidie vescantur.

re
— — Aristoxenus affirmat Pythagoram omnium animalium -
᾿ς carnes permisisse edendas , excepto bove aratore et ariete.
Pythagoras ab animatis non abstinuit, uti refert Ari- '
)xenus.

r

8.

. Sustulit penitus omnes discordiasnon solum a familiaribus,
:ed etiam ab eorum posteris ad aliquot secula, et ab omni
omnino Mali atque Siciliae civitatibus , tam intestinas
am externas. Crebro enim ei in ore erat apud quosvis,
sive plures ii simul essent sive pauci, hoc apophthegma :

.. Fugandum omni conatu, et igne et ferro et quibuseunque-

FRAGMENTA HIST. GR. — VOL. li.

denique machinis presscindendum ἃ corpore quidem inor-
bum, ab anima ignorantiam , a ventre luxuriam, a civi-
tate seditionem, a familia discordiam, a cunctis denique
rebus excessum. |
9.
Quod vero non obiter sed summo cum studio declinave-
rint caverintque peregrinas amicitias , et quod propterea
mutuum inter se amorem per plura secula illibatum con- -
servaverint, ex iis quoque colligi poterit , quae Aristoxenus
in libro De vita Pythagorica se ex Dionysio Sicilie tyranno,

| quum literas Corinthi doceret, refert audiisse. Sic autem

loquitur Aristoxenus : Abstinebant autem a luctu et à
lacrimis omnibusque id genus, quantum humanitus fieri
poterat, viri isti : itemque ab adulando, precando, sup-
plicando cunctisque hujusmodi. Dionysius itaque tyrannide
exutus et Corinthum profectus sepe nobis de Phintia atque
Damone Pythagoreis referebat , alterum alterius vadem in
capifali causa hunc in modum factum esse, Quidam, in-
quiebat , ex: aulicis, injecfa sepius Pythagoreorum mer.

)5

ARISTOXENI

γορείων, διασύροντές. τε Xa διαμωχώμενοι, xat ἀλαζό-
νας ἀποχαλοῦντες αὐτοὺς, χαὶ λέγοντες, ὅτι ἐχχοπείη
ἂν αὐτῶν ἥ τε σεμνότης αὕτη χαὶ ἣ προσποίητος
πίστις xxi ἡ ἀπάγεια, εἴ τις περιστήσειεν αὐτοὺς εἰς
συμφορὰν (Küster., φορὰν libri) ἀξιόχρεων" ἀντιλεγόν-
τῶν δὲ τινῶν χαὶ γινομένης φιλονεικίας, συνταχθῆναι
ἐπὶ τοὺς περὶ Φιντίαν, ἐναντίον τε τινὰ τῶν χατηγόρων
αὐτοῦ εἰπεῖν, ὅτι 9 φανερὸς γέγονε : uttX τινῶν ἐπιόου-
λεύων αὐτῷ - καὶ τοῦτο μαρτυρεῖσθαί τε ὑπὸ τῶν πα-
ρόντων ἐχείνων, χαὶ τὴν ἀγανάχτησιν πιθανῶς πάνυ
γενέσθαι" τὸν δὲ Φιντίαν θαυμάζειν τὸν λόγον" óx δὲ
αὐτὸς διαρρήδην εἶπεν, ὅτι ἐξήτασται ταῦτα ἀχριδῶς,
χαὶ δεῖ αὐτὸν ἀποθνήσχειν, εἰπεῖν τὸν Φιντίαν, ὅτι εἰ
, ἀξιώσα! γε αὐτῷ

214

οὕτως αὐτῷ δέδοχται ταῦτα γενέσθα!
δοθῆναι τὸ λοιπὸν τῆς ἡμέρας, ὅπως οἰχονομήσηται
, , ^ A A i N , 7
τὰ τε χαθ᾽ ἑαυτὸν χαὶ τὰ χατὰ τὸν Δάμωνα " συνέζων
ἮΝ / ,

γὰρ oi ἄνδρες οὗτοι χαὶ ἐχοινώνουν ἁπάντων" πρεσθύ-
CP δὲ ὧν 6 Φιντίας, τὰ πολλὰ τὸν περὶ οἰχονομίαν
ἣν εἰς αὑτὸν ἀνειληφώς " ἠξίωσεν οὖν ἐπὶ ταῦτα ἀφεθῇ.

vat, ἐγγυητὴν χαταστήσας τὸν Δάμωνα, Ἔφη οὖν
ὃ Διονύσιος θαυμάσαι τε χαὶ ἐρωτῆσαι , εἰ ἔστιν
6 ἄνθρωπος οὗτος, ὅστις ὑπομενεῖ θανάτου γενέσθαι
ἐγγυητής. Φήσαντος δὲ τοῦ Φιδίου y Μμετάπευπτον

, , ,
γενέσθαιτὸν Δάμωνα, xal διαχούσαντα τὰ συμξεξηχκότα
φάσχειν ἐγγυήδασθαί τε xol μενεῖν αὐτοῦ, ἕως ἂν ἐπαν-
ἔλθη 6 Φιντίας" αὐτὸς μὲν οὖν ἐπὶ τούτοις εὐθὺς ἐχπλα-
γῆναι ἔφη " ἐχείνους δὲ τοὺς ἐξ doy Tc εἰσαγαγόντας τὴν
, Ἁ , /w [4 2 A J
διάπειραν, τὸν Δάμωνα χλευάζειν, ὡς ἐγκαταλειφθησό-
M ͵ὕ , ,

μενον, M. σχώπτοντας ἔλαφον ἀντιδίδοσθαι λέγεῦν"
ὄντος δὲ οὖν ἤδη τοῦ ἡλίου περὶ δυσμὰς, ἥχειν τὸν

Φιντίαν ἀποθανούμενον * ἐφ᾽ ᾧ πάντας ἐχπλαγῆναί τε
xat δουλωθῆναι" αὐτὸς δὲ οὖν ἔφη, περιδαλών τε xal

TARENTINI | .

φιλήσας τοὺς ἄνδρας, ἀξιῶσαι Cs αὐτὸν εἰς τὴν
φιλίαν παραδέξασθαι, τοὺς δὲ μηδενὶ τρόπῳ, καίτοι
λιπαροῦντος αὐτοῦ, cupri pone εἷς τὸ τοιοῦτον. Καὶ
ταῦτα μὲν ὃ Ἀριστόξενος ὁ ὡς παρ᾽ αὐτοῦ τοῦ Διονυσίου"
πυθόμενος φησί. :
Eadem ex Aristoxeno ( v potius ex Nicoma- |
cho, qui Aristoxenum commemoraverit) Porphyr. -
V. P. $60. « Historiam hanc lamblichus aliique
scriptores de Damone et Phintia, Polyznus (Stra--
tag. V, 52) de Ecphanto et Eucrito, Hyginus vero
( fab. 557) de Moro et Selinuntio reta Pre-
terea notandum Valer. Max. IV, 7 Pythiam vocare, |
qui Iamblicho aliisque Phintias dicitur. » KvsreR. -
« Adde Cic. de Off. TIT, 10, Diodor. (X, 4) Exc.
De virt. p. 554. Lactant. V, 17. Neque preter--
eundus est A. G. Lange in 'N. teutsch, Mercur.
1908, p. 183. » KrzssrtwG. |
10.
Diog. L . VIII, 14 : Πρῶτον εἰς τοὺς. “Ἐλληνας |
μέτρα xat scat εἰσηγήσασθαι ( prisco LA χαθά
φησιν ᾿Αριστόξενος ὁ μουσιχός.
τὶ
$248 : Κύλων; "- iiie
τωνιάτης, γένει μὲν xol δόξη xai πλούτῳ πρωτεύων
τῶν πολιτῶν, ἄλλως δὲ χαλεπός τις xal βίαιος xol
θορνδώδης χαὶ τυραννιχὸς τὸ ἦθος, πᾶσαν προθυμίαν.
παρασχόμενος πρὸς τὸ χοινωνῆσαι τοῦ Πυθα
βίου, καὶ προσελθὼν πρὸς αὐτὸν τὸν Πυθαγόραν ἤδη
πρεσθύτην à ὄντα, ἀπεδοχιμάσθη διὰ τὰς προειρημένας,
αἰτίας. Γενομένου δὲ τούτου. πόλεμον ἰσχυρὸν ἤρατο,
χαὶ αὐτὸς χαὶ οἵ φίλοι αὐτοῦ τε τοῦ Κύλωνος πρὸς
αὐτόν τε Πυθαγόραν καὶ τοὺς ἑταίρους" καὶ οὕτω,

δ.

Iamblich. Vit. ΕΥ͂ῸΣ

tione, cavillis eos sannisque traducebant; jactabundos
quippe appellitabant, et gravitatem illam simulatamque
fidem et affectuum vacuitatem facile elisum iri affirmabant,
δἰ quis illos in gravius periculum induceret. Aliis autem
contradicentibus , in partes itum est, ac fervente conten-
tione , techna in Phintiz caput structa, accusatorque est
subornatus, qui coram ei objiceret, quod deprehensus
esset cum quibusdam in Dionysii vitam conspirasse; pro-
ducebanturque testes, atque maxima probabilitatis specie
querela induebatur. Raptus est hac oratione in stuporem
Phintias : sed quum illi Dionysius disertis verbis indicasset,
' omnia hac jam penitus explorata esse, eumque mori
oportere; peliit ut, quoniam ejus judicio res huc deducta
esset, reliquum sibi diei concederetur, ut tam sua quam
Damonis negotia componere posset. Victitabant enim in
bonorum omnium communione viri isti : et quia Phintias
etate provectior erat, potiorem rei familiaris curam in se
susceperat. Hujus itaque ordinando caussa dimitti rogabat ,

Damone vade dato. Quum itaque Dionysius admirabundus
interrogaret , num quisquam hominum esset, qui in canssa
capitali vas fieri sustineret , idque Phintias ita fore affirma-
ret, arcessitus est Damon : qui cognito quod acciderat ,

vadem se futurum dixit , ibique perstiturum , donec Phin-
tias reverterelur, Hoc facto Dionysius aiebat se quidem

obstupuisse; illos vero , qui periculi faciendi primi aucto-
res fuerant, irrisisse Damonem, eum veluti cervam vica-
riam victimam substitutum esse cavillati. Quum igitur
jam ad occasum sol inclinaret , Phintias moriturus super-
venit. Qua re omnium animi perculsi et quasi subacti
sunt. Ipse vero Dionysius , vifos amplexus , ut aiebat, et
deosculatnus rogavit , ut se tertium in amicitiam suam reci-
perent : illi autem nullo modo adduci potuerunt , ut quam-
vis multum flagitanti annuerent, Haec Aristoxenus ut ex
ore Dionysii percepta narrat.
10.

Pythagoram primum in Greciam introduxisse

et pondera testatur Aristoxenus musicus.
41.

Erat Cylo genere et splendore et divitiis Crotonia
rum facile princeps ; cetera vero homo durus, violelitp
seditiosus et tyrannico ingenio : isque nullum non lapid d
moverat, ut in Pythagoreorum consortium admitteretu
ac postquam Pythagoram ipsum ea de re compellarat , €
preedictas caussas repulsam passus fuerat. Quo facto, i
cum amicis suis adversus Pythagoram bellum susce[ ji
fuitque Cylonis et eorum qui in partibus illius staban
tam atrox tamque impotens defendendi honoris sui stud iu n
ut ad ultimos usque Pythagoreos perduraverit. Pythag:

᾿ σφοδρά τις ἐγένετο χαὶ ἄκρατος ἣ φιλοτιμία αὐτοῦ τε
— ἐκεῖ διέτριδον μετ᾽ ἀλλήλων. Προϊόντος δὲ τοῦ χρόνου,
᾿ τοῦ Κύλωνος καὶ τῶν μετ᾽ ἐχείνου τεταγμένων, ὥστε
— διατεῖναι μέχρι τῶν τελευταίων Πυθαγορείων. Ὁ μὲν
ΑἹ οὖν Πυθαγόρας διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν ἀπῆλθεν εἰς τὸ
zs Μεταπόντιον, κἀχεῖ λέγεται καταστρέψαι τὸν βίον. Οἱ
2 δὲ Κυλώνειοι. λεγόμενοι διετέλουν πρὸς τοὺς ΠΠυθαγο-
᾿ ρείους στασ'ἄζοντες xal πᾶσαν ἐνδειχνύμενοι δυσικέ-
᾿ γειαν" ἀλλ᾽ ἕμως ἐπεχράτει μέχρι τινὸς ἣ τῶν Πυθα-
᾿ γορείων καλοχαγαθία, καὶ ἣ τῶν πλεόνων αὐτῶν βούλη-
σις, ὥστε ὑπ᾽ ἐχείνων οἰχονομεῖσθαι βούλεσθαι περὶ
M τὰς πολιτείας, τέλος δὲ εἰς τοσοῦτον ἐπεδούλευσε τοῖς
ἀνδράσιν, ὥστε ἐν τῇ Μίλωνος οἰκίᾳ ἐν Κρότωνι
συνεδρευόντων τῶν Πυθαγορείων, καὶ βουλευομένων
περὶ πολεμιχῶν (πολιτικῶν conj. Mahn.) πραγμάτων,
ὑφάψαντες τὴν οἰχίαν χατέχαυσαν τοὺς ἄνδρας πλὴν
δυοῖν, Ἀρχίππου τε χαὶ Λύσιδος" οὗτοι γὰρ τελεώτατοι
(νεώτατοι Bentl. ) ὄντες xot εὐρωστότατοι, διεξεπαί-
σαντο ἔξω πως. Γενομένου δὲ τούτου, χαὶ λόγον οὐδένα
ποιησαμένων 1 τῶν te) περὶ τοῦ συμθάντος πάθους.
᾿ ἐπαύσαντο τῆς ἐπιμελείας οἱ Πυθαγόρειοι" συνέφη δὲ
| τοῦτο δι’ ἀμφοτέρας τὰς αἰτίας, διά τε τὴν ὀλιγωρίαν
ἢ τῶν πόλεων (τοῦ τοιούτου γὰρ χαὶ τηλιχούτου γενο-
λένου πάθους. οὐδεμίαν ἐπιστροφὴν ἐποιήσαντο) διά τε
m ἀπώλειαν τῶν ἡγεμονικωτάτων ἀνδρῶν " τῶν δὲ δύο

ἢ ᾿ τῶν περισωθέντων, ἀμφοτέρων Ταραντίνων ὄντων,
ὃ piv Ἄρχιππος ἀνεχώρησεν εἰς Τάραντα, 6 δὲ Λύσις
É ἰσήσας τὴν ὀλιγωρίαν ἀ ἀπῆρεν εἷς τὴν “Ἑλλάδα, καὶ
ἐν "Ayata διέτριδε τῇ Πελοποννησιαχῇ - ἔπειτα εἰς
[ γήδας μετῳχίσατο, σπουδῆς τινὸς γενομένης" οὗπερ
Ti vero ᾿Επαμινώνδας ἀχροατὴς, χαὶ πατέρα τὸν Λύσιν
ἐχάλεσεν" ὧδε xol τὸν βίον κατέστρεψεν. Θὲ δὲ λοιποὶ
ὧν J TIofejooelo» ἀπέστησαν τῆς ᾿Ιταλίας, πλὴν Ἂρ-

|

Musee

VITARUM FRAGMENTA.

215
joo τοῦ Ταραντίνου. ᾿Αθροισθέντες δὲ εἰς τὸ ἹΡήγιον,
καὶ τῶν πολιτευμάτων ἐπὶ τὸ “χεῖρον προθαινόντων᾽
ἦσαν δὲ οἱ μπῤυκυεανοξ ζε ( τότε) Φάντων xal Ἔχε-
χράτης χαὶ Πολύμναστος χαὶ Διοχλῇς Φλιάσιοι, Ξενό-
φιλος δὲ Χαλκιδεὺς τῶν ἀπὸ Θράχης Χαλχιδέων" ἐφύ-
λαξαν μὲν οὖν τὰ ἐξ ἀργῆς ἤθη χαὶ τὰ μαθήματα,
καίτοι ἐχλειπούσης τῆς αἱρέσεως, ἕως εὐγενῶς ἠφανί-
σθησαν. Ταῦτα μὲν οὖν Ἀριστόξενος ὃ διηγεῖται.

« Verba προϊόντος τοῦ χρόνου x. τ. λ. seriem oratio-
nis omnino interrumpunt, nec locum hic habere
possunt; quz proinde Obrechtus rectius collocat
post illa quz paullo post sequuntur, τῶν ἀπὸ Θρά-
χης Χαλχιδέων. » KusrER. Eo non opus est.

EL

Diogen. L. VIII, 45, postquam dixerat floruisse
scholam Pythagora usque ad generationem nonam
vel decimam, subjicit : : Τελευταῖοι γὰρ ἐγένοντο τῶν
Πυθα γορείων, abc. xat Ἄριστόξ ενος εἶδε, Ξενόφιλός
θ᾽ ὃ Χαλχιδεὺς ἀπὸ Θράχης xai Φάντων 6 Φλιάσιος χαὶ
Διοχλῇς xai Πολύμναστος, Φλιάσιοι χαὶ αὐτοί"
δ᾽ ἀχροαταὶ Φιλολάου xxi Εὐρύτου c0* 'Γαραντίνων.
V. Clinton. F. H. ad annum 472.

BIOX APXYTOY.
i3

$
ἤσαν

Diogen. L. VIII, 79 : Ἀρχύτας Μνησαγόρου Τα-
ραντῖνος, ὥς δ᾽ ᾿Αριστόξενος, "Eoctaíou, Πυθαγορι-
χὸς x«i αὐτός, Cf. Suidas : ᾿Αρχύτας, "Tapxvzivoc
Ἑστιαίου υἱὸς ἢ Μνησάρχου ἢ Μνασαγόρου, φιλόσο--
qoc Πυθαγοριχός.᾽

14.

Diogen. L. VIII, 82 : Tov δὲ Πυθαγοριχὸν ( "A ρχύ-

te jue hac de caussa Metapontum se contulit , ibique vitam
— finivisse dicitur. Interim Cylonii contra Pythagoreos insur-
— gere, et infesti animi documenta edere non intermiserunt :
1 - sed nihilo minus tamen aliquamdiu Pythagoreorum virtus
- inconcussa stetit, civitatumque iis benevolentia conservata
E: : ita ut nec ab aliis res suas administrari publicas sus-
-tinuerint. Sed tandem eo Cyloneorum insidive prorupe-
—runt, ut domum Milonis, in qua Pythagorei, de rebus
d bonum publicum pertinentibus deliberaturi, conse-
pra nt, igne subjecto cum ipsis viris combusserint , duo-
tantum elapsis, Archippo et Lyside-: hi enim justee
E (tz s vigore viribusque pollentes, per ignem se foras
roripuerant. Quum vero vulgus civium ad tantam cladem
nniveret, Pythagorei omnem reipublicze gerende cu»
im abjecerunt; idque ob duplicem potissimum caus-
| : tum quod cives tant: calamitatis nullam rationem
buissent ; tum quod ii interiissent, qui ad publicas res ad-
üinistrandas maxime fuerant idonei. Illi autem qui e pe-
culc P salvi evaserunt, ambo Tarentini erant : et Archippus
idem in patriam rediit : Lysis vero neglectum sui pero-
s in Groeciam solvit, et in Achaia Peloponnesi conimo-
iius est : unde fcd quo adspirante favore Thebas
nmigravit, ibique Epaminondam auditorem habuit , a

wm us

quo et parens salutatus est; ac tandem ibidem mortem
obiit. Reliqui Pythagorei preter Archytam Tarentinum . '
Italia excesserunt, et Rhegium confluentes ibi una com-
morati sunt. Temporis autem progressu quum in deterius
civitatüm administratio vergeret, praecipui eorum tunc erant
Phanto, Echecrates, Polymnastus, Diocles, Phliasii, et
Xenophilus Cbalcidensis e Thracia — hi igitur in pristinis
nihilominus institutis studiisque perstiterunt , donec defi-
ciente secía, cum laude interciderert. Hoc modo res ab
Aristoxeno narratur.
12.

Postremi Pythagoreorum , quos vidit etiam Aristoxenus,
fuerunt Xenophilus Chalcidensis ex Thracia, Phanton
Phliasius , atque Diocles et Polymnastus, etiam ipsi Phlia-
sii, auditores vero Philolai et Euryti Tarentinorum.

VITA ARCHYTJE.

13. «
Archytas Mnesagorze filius Tarentinus, uti vero Aristoxe-
nus, Hesticei filius, ipse quoque Pythagoricus.
. 14.

Archytam Pythagoreum Aristoxenus refert quum exer-
18.

τὸ

ταν ) Ἀριστόξενώς γησι υηδέποτε στρατηγοῦντα ἥττη-
θῆναι" φθονούμενον δ᾽ ἅπαξ ἐκχωρῆσαι τῆς στρατη-
γίας καὶ τοὺς ( τοὺς ἀστοὺς 3 ") αὐτίχα ληφθῆναι.

Historiunculam de Archyta, qui quum villico
factus esset iratior, tamen impetum irz compres-
serit, preter Ciceronem Tusc. IV, 57 et Diodor.
Exc. Vat. (lib. X, 7, 4 ed. Didot. ) narrat Iamblich.
V, P. $ 197, his incipiens verbis : Σπίνθαρος διη-
γεῖτο πολλάχις περὶ ᾿Αρχύτου x. τ. A. Quee ex Ari-
stoxeno , Spinthari £., fluxisse probabiliter statuit
W yttenbachius ( Bibl. Crit, part. VIII, p. 113),
suffragante Mahnio p. 47.

15.

Athenzus XI, p. 5415, ἃ : Ἀριστόξενος δ᾽ ὃ μου-
διχὸς ἐν τῷ ;VREOUD. βίῳ ἀφίησι παρὰ Διονυσίου τοῦ
νεωτέρου πρεσδευτὰς πρὸς τὴν Ἱαραντίνων πόλιν, ἐν
οἷς εἶναι χαὶ Πολύαρχον τὸν ἡδυπαθῆ ἐπικαλούμενον,
ἄνδρα περὶ τὰς σωματιχὰς ἡδονὰς ἐσποὐδαχότα, χαὶ οὐ
“μόνον τῷ ἔργῳ, ἀλλὰ καὶ τῷ λόγῳ. Ὄντα δὲ γνώρι-
μον τῷ Ἂρ χύτᾳ, χαὶ φιλοσοφίας 00 παντελῶς ἀλλότριον,
ἀπαντᾶν εἰς τὰ τεμένη χαὶ συμπεριπατεῖν τοῖς περὶ
τὸν Ἀρχύταν, ἀχροώμενον τῶν λόγων. ᾿Εμπεσούσης δέ
ποτε ἀπορίας χαὶ | σχέψεως περί τε τῶν ἐπιθυμιῶν χαὶ
τὸ σύνολον περὶ τῶν σωματιχῶν ἡδονῶν, ἔφη ὃ Πολύαρ-
Kos"
vwakiticdi χομιδῇ τὸ τῶν ἀρετῶν τούτων χατασχεύα-
σμα χαὶ πολὺ τῆς φύσεως ἀφεστηκὸς εἶναι. Ἡ γὰρ
φύσις, ὅταν gU ἡγῆται τὴν ἑαυτῆς φωνὴν, ἀχολουθεῖν
χελεύει ταῖς ἡδοναῖς, x«i τοῦτό φησιν εἶναι νοῦν ἔχον-
τος, τὸ δὲ ἀντιτείνειν καὶ χαταδουλοῦσθαι τὰς ἐπιθυμίας,

"Euot μὲν, ὦ ἄνδρες, πολλάκις ἤδη πέφηνεν

ARISTOXENI TARENTINI

i

οὔτε ἔμφρονος, οὔτε ε εὐτυχοῦς; οὔτε ξυνιέντος εἶναι. , tle -
ποτε ἐστὶν ἣ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως σύστασις. Τεχμή-
piov δ᾽ ἰσχυρὸν εἰναι, τὸ πάντάς ἀνθρώπους, ὅταν
ἐξουσίας ἐπιλάδωνται μέγεθος ἀξιόχρεων € ἐχούσης: ἐπὶ E
τὰς σωματικὰς ἡδονὰς καταφέρεσθαι, xal τοῦτο νομί- 1
ζειν τέλος εἶναι τῆς ἐξουσίας" τὰ δὲ ἄλλα πάντα σχε--
δὸν ἁπλῶς εἰπεῖν ἐν παρέργου τίθεσθαι χώρα. Προφέ-, |
ρειν δὲ ἔξεστι νῦν μὲν τοὺς Περσῶν βασιλεῖς, χαὶ εἴ τίς
που τυραννίδος ἀξιολόγου χύριος ὧν τυγχάνει": πρότε- ὦ
pov δὲ τούς τε Λυδῶν xoi τῶν Μήδων, καὶ ἔτι d ἀνώτερον
χαὶ τοὺς Σύρων᾽ οἷς οὐδὲν γένος ἥδονῆς ἀζήτητον qeé- |
σθαι, ἀλλὰ xat δῶρα παρὰ τοῖς Πέρσαις προχεῖσθαι,
diesen τοῖς δυναιένδιό ἐξευρίσχειν λαινὴν ἡδονήν" χαὶ
μάλα ὀρθῶς. 'Γαχὺ γὰρ 5$ ἀνθρωπί (n φύσις ἐμπίπλαται
τῶν χρονιζουσῶν ἡδονῶν, x&v ὦσι σφόδρα διηχριθω-
μέναι: ὥστε, ἐπεὶ Μεγάλην ἔχει δύναμιν ἣ καινότης.
πρὸς τὸ μείζω φανῆνα! τὴν ἡδονὴν, οὐχ ὀλιγωρητέον.
οὖν, ἀλλὰ πολλὴν ἐπιμέλειαν αὐτῆς ποιητέον. Διὰ
ταύτην δὲ τὴν αἰτίαν πολλὰ μὲν ἐξευρεθῆναι βρωμάτων
εἴδη , πολλὰ δὲ πεμμάτων, πολλὰ δὲ θυμιαμάτων. xai
μύρων, πολλὰ δὲ ἱαατίων καὶ στρωμάτων, xal ποτη-
ρίων δὴ, καὶ τῶν Ded σχευῶν * πάντα γὰρ δὴ ταῦτα
cup. 6 ξάλλεσϑαί τινας ἡδονὰς, ὅταν ἢ ἡ ἢ ὃ ὑποχειμένη ὕλη.
τὰν θαυμαζομένων ὑπὸ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως * ὃ δὴ.
πεπονθέναι. δοχεῖ ὅ τε χρυσὸς xol ἄργυρος, a egit
πολλὰ τῶν εὐοφθάλμων τε καὶ σπανίων, ὅσα χαὶ κατὰ
τὰς ἀπεργαζομένας τέχνας διηκριδωμένά φαίνεται. » E

ἱπὼν δὲ τούτοις ἑξῆς τὰ περὶ τῆς θεραπείας. τῆς,
τοῦ Περσῶν βασιλέως, οἵους χαὶ ὅσους ἔχει. θεραπε
τῆρας, xol περὶ τῆς τῶν ἀφροδισίων αὐτοῦ χρήσ
xal τῆς περὶ τὸν χρῶτα αὐταῦ ὀδμῇς, καὶ τῆς εὖμο

citul przeesset, nunquam fuisse superatum ; semel autem τ

dum invidi cederet, sese imperio abdicasse, moxque
cives clade affectos.
15.

Aristoxenus musicus in Archytz vita narrat Dionysium
juniorem legatos misisse Tarentum, et inter illos fuisse
Polyarchum cognomine Delicatum (V: 4Elian. V. H. VIT,
^) , non solum dictis, verum etiam factis corporis volupta-
tibus addictum , Archytc familiarem nec omnino alienum
a philosophia, qui Archyte ad lucum obvius, cum eo
spatiatus est, interim dum disputantem audiret. Quum autem
incidisset quaestio ac consideratio de cupiditatibus, et in
universum de voluptatibus corporeis , tum inquit Polyar-
chus : « Mihi quidem, o boni viri » Sepius hiec contemplanti,
compertum est , illud quod virtuti zedificium ac monumen-
tum exstruitis, a natura plurimum dissitum esse : quan-
' doquidem voce sua Natura si nos alloquatur, voluptatem

ut sectemur ea przecipiet, id quod facit , qui sane mentis
est: at voluptati repugnare, vel in servitutem redigere
cupiditates, nec temperantis hominis est , nec felicis, sed
ejus qui naturze humano statum ignoret ac nesciat. Cujus
rei validum est documentum, quod omnes homines ,quum
potentiam nacti sunt satis magnam , ad corporeas volupta-
tes ferantur, et hunc finem esse existiment potentia , reli-
qua vero propemodum omnia, ut verbo dicam , insuper

T

habeant. Proferri autem posupt ex iis qui nunc viv »
reges Persarum et si quis est alius ampli imperii dominus ,
e superioribus vero reges Lydorum atque Medorum ; vel
etiam vetustiores Syrorum , quibus omne voluptatis genus
tentatum est, adeo ut apud Persas illis praemium consti-
tueretur, qui voluptatem aliquam novam excogitarent ;
et jure quidem optimo : statim enim diuturna voluptas
naturam hominum satiat, tametsi curiose ac sedulo cc
quisita fuerit. Quapropter quum maxima vis vovilii
sit, jueundiorem ut esse voluptatem "nos arbitremur.
ea non est aspornanda , sed summa diligentia investiganda
praesertim quum ejus desiderio multa nobis cibaria rep ert:
fuerint , multa bellaria , suffitus varii , unguenta non paut
vestimenta, stragula ,. pocula, et alive id genüs res :
ad voluptatem ommia conducunt, quum illius Be
est ejusmodi, ut eam natura hominis admiratione p is
quatur, quod videtur in auro et argento contigisse ,
etiam in multis, quze rara sunt , et oculis placent , et 4
artificum opera solerter eliiborald conspiciuntur. »
Post hzc fatus multa de regis Persarum cultu, qual
quot ei ministrent , in Vehere quo pacto se gerat,
odorem quo modo sibi conciliet , quam tuendae forme cui
adhibeat, qu&e sit ejus cum aliii consuetudo , quibus s
ctaculis et sermonibus exhilaretur, omnium .hominu
quos ferra sustinet, illum esse heatissimum dixit ,

| iac xal τῆς ὁμιλίας, καὶ περὶ τῶν θεωρημάτων xot
᾿ τῶν ἀχροαμάτων, “εὐδαιμονέστατον ἔφη χρῖναι τῶν νῦν
τὸν τῶν Περσῶν βασιλέα " « πλεῖσται γάρ εἶσιν αὐτῷ
(xol peces παρεσχευασμέναι ἡδοναί. Δεύτερον δὲ. ᾿

Y λειπόμενον. ἐδ ἐδ μὲν γὰρ ἥ γε Ἀσία ὅλη χορηγεῖ,
τὸ δὲ Διονυσίου" χορηγεῖον παντελῶς ἂν εὐτελές τι φα-
γείη πρὸς ἐχεῖνο συγχρινόμενον. Ὅτι piv. οὖν περι-
μάχητός ἐστιν ὃ τοιοῦτος βίος, φανερὸν ἐκ τῶν συμόε-
᾿ηχότων. Σύρους μὲν γὰρ Μῆδοι μετὰ τῶν μεγίστων
χινδύνων ἀφείλαντο τὴν βασιλείαν οὖχ ἄλλου τινὸς ἕνεκα,
ἢ τοῦ χυριεῦσαι τῆς Σύρων ἐξουσίας - Μήδους δὲ Πέρσαι
διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν αὕτη. δ᾽ ἐστὶν fj τῶν σωματιχῶν
ἡδονῶν ἀπόλαυσις. Οἱ δὲ νομοθέται, ὁμαλίζειν βου-
ληθέντες τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος, χαὶ μηδένα τῶν πολι-
τῶν τρυφᾶν, ἀνακύψαι πεποιήχασι τὸ τῶν ἀρετῶν εἰ-
δος * xal ἔγραψαν γόμους περὶ συναλλαγμάτων χαὶ τῶν
ἄλλων ὅσα ἐδόχει πρὸς τὴν πολιτικὴν χοινωνίαν ἀναγ-
χαῖα εἶναι, xal δὴ xai περὶ ἐσθῆτος xoi τῆς λοιπῆς
διαίτης, ὅπως ἢ ὁμαλής. Πολεμούντων οὖν τῶν νο-
μοθετῶν τῷ τῆς πλεονεξίας γένει, πρῶτον μὲν ὃ περὶ
τὴν δικαιοσύνην ἔπαινος ηὐξήθη, χαὶ πού τις χαὶ
& B ἐφθέγξατο"

Διχαιοσύνος τὸ χρύσεον πρόσ πον"

᾿ χχὶ πάλιν"
Τὸ χρύσεον ὄμμα τὸ τᾶς Atxac.

Ἀπεθεώθη δὲ xal αὐτὸ τὸ τῆς Δίκης ὄνομα ὥστε
Ere on xai βωμοὺς χαὶ θυσίας γίνεσθαι Δίχῃ. Μετὰ
| ταύτην δὲ xal σωφροσύνην xal ἐγκράτειαν ἐπεισεχώμα-
, σαν; xal πλεονε ebay ἐχάλεσαν τὴν ἐν S Misty
περοχήν᾽ ὥστε χαὶ τὸν πειῦχρ χοῦντα τοῖς νόμοις χαὶ
τῇ τῶν πολλῶν φήμη μετριάζειν περὶ τὰς σωματικὰς
δονάς. »

* VITARUM FRAGMENTA.

"

chum V. P. $ ror, ubiait :

277
16.
[ΒΟῸΣ ZENO«QIAOY |.

Lucian, Longev. c. 18, p. 64» ed, Did. : Ee-
sion ὃ μουσικὸς, ὥς φησιν ᾿Αριστόξενος, προσσχὼν
75 Πυθαγόρου φιλοσοφία ὑπὲο τὰ. πέντε xoi ἑχατὸν
ἔτη ᾿Αθήνησι ἐῤξίωσε.
Valerius Max. VIII, 13, 2 : Biennio minom
( Gorgia Leontino ) Üfkraiilus Chalcidensis
Pythagoricus, sed felicitate non inferior. Siquidem,
ut Aristoxenus musicus ait, omnis humani incom-
modi expers in summo perfectissimee splendore
doctrince exstinctus est. Cf. Plinius H. N. VII, 5o:
Xenophilum musicum. centum et quinque annis
vixisse sine ullo corporis incommodo. .— Xenophili
vitam conscripsisse Aristoxkenum probabiliter sta-
tuit Jonsius.

His subjicio qua ap. Stobzeum et Damascium
afferuntur 2x τῶν ᾿Αριστοξένου Πυθαγορικῶν ἀποφά-
ccv, Que num peculiare opus constituerint, an
Vitis Pythagoreorum juncte et intexte fuerint,
non satis liquet, Illud esse verius videtur Mahnio
conjicienti ad Aristoxeni opus respicere Iambli-
IInpa3t2ozot δὲ καὶ ἀλ-
λος τρόπος παιδεύσεως διὰ τῶν Πυθαγοριχῶν ἀποφά-
cs, Quo ex loco nego colligi quidquam posse.

37;
HYOAFOPIKAI AHO«OAXEILX.
Stobeus. Florileg. X, 67 : "Ex τῶν ᾿Αριστοξένου
Πυθαγοριχῶν ἀποφάσεων. --- ΠΕερὶ δὲ ἐπιθυμίας τάδ᾽ ἔλε-
γεν - Εἶναι τὸ πάθος τοῦτο ποιχίλον xx πολύπονον xat

» c c ' 1
πολυειδέστατον * εἶναι δὲ τῶν ἐπιθυμιῶν τὰς μὲν ἐπι-
M ΓΝ 1 ,
χτήτους τε xal παρασχευαστὰς; τὰς δὲ GUIAQUTOUG-

idicaverit , quisinquam longe inferiorem. Illi namque ab
sia tota Suppeditantur quie opus sunt : quod autem Diony:

'ipuerunt eodem plane consilio; nempe ut corporis volu-
; tibus fruerentur. At γεν σι quum mortalium sortem
quare vellent , et luxui nullum e civibus indulgere, effe-
unt ut virtutis species emergeret, legesque promulga-

adversus impotentiam hominum qui per vim et frau-
plura quam alii praeter jus possidere obnituntur, legis -
ores bellum gererent , primum quidem justitize laus est
aplificata , et celebravit poeta quispiam auream Justitice
(tCiem : ac rursus, aureum Justitice oculum : deorumque

numero ascriptum est Justitiae nomen : et Justiti:e quidam,
: deinde Temperan-
tiam et Continentiam invexerunt, et eos qui essent fruendis .

aris exstructis divinam rem fecerunt

voluptatibus nimii, sibi justo plura vindicare et usurpare
dixerunt. Ita factum est ut qui legibus vulgique opinioni
obsequeretur, modum teneret in corporearum fruitione.
voluptatum.

[VITA XENOPHILI. j
16.

Xenophilus musicus, ut ait Aristoxenus, Pythagorica
philosophic deditus, supra quinque et centum annos Athe-

: nis, vixit.

PYTHAGOREORUM SENTENTLIE.

17.

De concupiscentia autem hiec dicebat : Affectionem hanc
variam esse, laboriosam et multiformem maxime. Cupidi-
tatum autem alias esse accessorias atque ascititias, alias
vero connatas. At. ipsam cupiditatem. definiebat esse impe-

e

*

2:8
αὐτὴν μέντοι τὴν ἐπιθυμίαν, ἐπιφοράν τινα τῆς ψυχῆς
χαὶ ὁρμὴν, καὶ ὄρεξιν εἶναι πληρώσεως 2 παρουσίας
αἰσθήσεως, ἢ κενώσεως xai ἀπουσίας, χαὶ τοῦ μὴ
αἰσθάνεσθαι. ᾿Επιθυυίας δὲ ἡμαρτημένης τε χαὶ φαύ-
λης τρία εἶναι εἴδη τὰ ἡνωριλώτατα (ἤδη τὰ γνωρί-
σματα cod. Par. A., ad marg.), ἀσχημοσύνην,
ἀσυμμετρίαν, ἀχαιρίαν "ἢ γὰρ αὐτόθεν εἶναι τὴν ἐπιθυ-
αἷαν ἀσχήμονά τε χαὶ φορτιχὴν xal ἀνελεύθερον᾽
à τοῦτο μὲν οὔ, σφοδρότερον δὲ χαὶ χρονιώτερον τοῦ
προσήκοντος " ἢ τρίτον πρὸς ταῦτα, ὅτε οὐ δεῖ, καὶ
πρὸς ἃ οὐ δεῖ.
Locum in sua transtulit lamblich. V. P. $ 205,

suppresso nomine auctoris.

-— a.
Stobzeus Florileg. V, 70 : "Ex τῶν Ἀριστοξένου
Πυθαγοριχῶν ἀποφάσεων. τον - ἣν ἀληθῆ φιλοχαλίαν ἐ ἐν

τοῖς ἐπιτηδεύμασι χαὶ ἐν ταῖς ἐπιστήμαις ἔλεγεν εἶναι"
τὸ γὰρ ἀγαπᾶν χαὶ στέργειν τῶν χαλῶν ἐθῶν τε xal
ἐπιτηδευμάτων ὑπάρ χει, ὡσαύτως δὲ xal τῶν ἐπιστη-
μῶν τε χαὶ ἐμπειριῶν τὰς χαλὰς χαὶ εὐσχήμονας ἀλης-

Gc εἶναι c QU οχάλους" τὴν δὲ λεγουέ ἕνην ὑπὸ τῶν πολ--
λῶν φιλοχαλίαν, οἷον τοῖς ἀναγχαίοις χαὶ χρησίμοις
πρὸς τὸν βίον γινομένην, λάφυρά που τῆς ἀληθινῆς
χεῖσθαι aget L

18.

Idem ibid. XLHI, 49, ex eodem libro : Καθό-
Aou δὲ ᾧοντο δεῖν ὑπολαμθάνειν μηδὲν εἶναι μεῖζον
χαχὸν ἀναρχίας" o) γὰρ πεφυχέναι τὸν ἄνθρωπον
διασώζεσθαι μηδενὸς ἐπιστατοῦντος. Περὶ δὲ ἀρ χόντων
χαὶ ἀρχομένων οὕτως ἐφρόνουν" τοὺς μὲν γὰρ ἄρχοντας
ἔφασχον οὐ μόνον ἐπιστήμονας, ἀλλὰ χαὶ φιλανθρώ--
πους δεῖν εἶναι, χαὶ τοὺς ἀρ χομένους 0) μόνον πειθη-
νίους, ἀλλὰ xaX φιλάργοντας.. ᾿Επιμελητέον δὲ πάσης
ἡλικίας ἡγοῦντο, χαὶ τοὺς μὲν παῖδας ἐν γράμμασι
xa τοῖς ἄλλοις μαθήμασιν ἀσχεῖσθαι τοὺς δὲ νεανί-

ARISTOXENI TARENTINI

σχους τοῖς τῆς πόλεως ἔθεσί τε xat νόμοις γυμνάζεσθαι *
τοὺς δὲ ἄνδρας ταῖς πράξεσί τε χαὶ δημοσίαις λεμερορτο,
γίαις προσέχειν᾽ τοὺς δὲ πρεσδύτας ἐνθυμήσεσι xal.
χριτηρίοις xot συμξουλίαις δεῖν ἐναναστρέφεσθαι μετὰ
πάσης ἐπιστήμης ὑπελάμόανον, ὅπως μήτε οἵ παῖδες
νηπιάζοιεν, μήτε οἵ νεανίσχοι παιδαριεύοιντο, μήτε
ot γέροντες παραφρονοῖεν. Δεῖν δὲ ἔφασχον εὐθὺς ἐχ
παίδων χαὶ τὴν τροφὴν τεταγμένως προσφέρεσθαι, δι- —
δάσχοντες (sic Gesn. ; libri διδάσχουσαν) ὡς ἣ μὲν.
τάξις xol συμμετρία καλὴ χαὶ σύμφορος, $9 ἀταξία | ἃ |
xal ἀσυμμετρία αἰσχρά τε καὶ ἀσύβφορος. Cf. Iam-- y
blich. 1.1. $ 175, 201, 203. |
19. | , E

Idem ibid. LXXIX, 45 : Μετὰ τὸ θεῖον xat Bae |
μόνιον πλεῖστον ποιεῖσθαι λόγον γονέων τε xat νόμων,
μὴ πλαστῶς, ἀλλὰ πεπιστευμένως ἑαυτὸν πρὸς ταῦτα
παρασχευάζοντα. Τὸ μένειν τοῖς πατρίοις ἔθεσί τε χαὶ
νόμοις ἐδοχέμαζον, st xal μιχρῷ χείρω τῶν ἑτέρων
εἴη. pd ἘΣ
« Huic Aristoxeni loco in collat. Grot. subjecti
sunt tres alii cum inscriptione τοῦ αὐτοῦ, id est
Aristoxeni... Monendum est hzc omnia non esse
Aristoxeni, sed librarii ertore ipsi ascripta,
quippe Stobzus ea sumpsit ex Platonis libro IX
Legg. p. 930, E, et 931, E ed. Steph. » MauwE. -
20. :

, idem ibid. CI, 4 : Περὶ δὲ γενέσεως ὑμένι: τάδε,

λεγε" Καθόλου μὲν φυλάττεσθαι τὸ καλούμενον. mpo-.
φερές. οὔτε γὰρ τῶν φυτῶν, οὔτε τῶν ζῴων. εὔκαρπι :
τὰ προφερῆ γίγνεσθαι, ἀλλὰ, t χράνον τινὰ προπαρασχευ cud
ζεσθαι τῆς χαρποφορίας, ἐν ᾧ ᾧ ἐξισχύσαντα.. χαὶ τετε-
λειωμένα τὰ σώματα παρέχειν τά τε σπέρματα : 1
τοὺς χαρποὺς δεδύνηχαϊς Πυλλὰ δὲ εἶναι ἐν τῷ [βίῳ] ἐν
οἷς ἡ ὀψιμαθία ἐστὶ βελτίων, οἷον xal τὸ τοῦ ἀφροδι-

tum quendam animae et motum et appetitionem repletionis
εἴ inanitionis , vel sensilis alicujus praesenti:e absentizve,
vel ipsius sensus privationis. Porro depravatae et mali cu-
piditatis tria genera praecipua faciebat, Indecorum , Immo-
deratum , lntempestivum. Aut enim per se statim indecen-
tem esse cupiditatem , odiosam et illiberalem: aut non.qui-
dem simpliciter culpandam , sed vehementiorem diuturnio-
remque justo esse ; aut quo tempore et ad quae non convenit,
18.

Omnino autem existimandum putabant, nihil tam esse
malum , quam est inobedientia. Homines enim incolumes
servari non posse, ubi nemo praeest. De magistratu. vero et
subjectis ita senticbant : magistratus quidem dicebant non
oportere tantum prudentes esse, verum etiam benignos :
subditos vero non morigeros tantum , sed amantes quoque
magistratuum. Praeterea sinzularum zetatum curam haben-
dam e:se censebant , ita ut. pueri quidem in literis aliisque

disciplinis exercerentur ; juvenes vero civitatis morum et le-.

gum diligenter essent studiosi; viri actionibus publicisque
muneribus se darent; senes autem in meditationibus , ju-

Y Mei ^L afl

diciis et. consiliis prudentissime versarentur. Sic enim fu-
iurum ut pueri non haberent mores infantium, neque
puerile juvenes, neque juvenile viri retinerent ingeniur
nec denique senes desiperent. Ad hac, assuescendum 1
bant, ut statim a pueris alimenta certo ordine modoque
suriereütur, docentes ordinem atque modum: ubique deco:
rum et utilitatem afferre : contraria autem , ut. turpia, si
noxia quoque esse. : Vac
19. p

Post deorum numina plurimi facere | porentes ὡ
leges, non. simulate sed fideliter se ipsis accommod; t
in patriis consuetudinibus et legibus. erstes ι
paullo deteriores aliis fuerint. —M

20. . :

De generatione liberorum hecce dicebat. :
cavendum esse quod dicitur praecox. Nam éd
tis, neque in animalibus, quae praecocia sunt, fieri fue
sed certo tempore , antequam fructus ferant , albe d
parari , ut corpora ipsorum roborata atque perfecta fiar i,
semina fructusque proferre possint. Multa, etiam occu

y le
mn
Ves

.

᾿ σιάζειν πρᾶγμα. Δεῖν οὖν ἔτι παΐδας οὕτως ἄγεσθαι
διὰ τῶν ἀσχήματων ἀσχόλους, ὥστε μὴ μόνον μὴ ζη-
5 (Ely ,:&XX el δυνατὸν μηδὲ εἰδέναι τὴν τοιαύτην συνου-
σίαν ἐντὸς τῶν εἴχοσιν ἐτῶν. “Ὅταν δὲ χαὶ εἰς τοῦτο
| ἀφίκηται, σπανίοις εἶναι ᾿᾿ρηστέον τοῖς ἀφροδισίοις *
τοῦτο γὰρ πρός τε τὴν τῶν γεννώντων χαὶ Yevengo-
μένων εὐεξίαν πολὺ συμθάλλεσθαι. Ἔλεγε δὲ xol μήτε

δμιλεῖν᾽ οὐ γὰρ οἴεσθαι ex φαύλης xai ἀσυμφώνου xal
ταραχώδους χράσεως εὔρυθμα xai χαλὰ,, ἀλλ᾽ οὐδὲ
ἀγαθὰ τὴν ἀρχὴν γίγνεσθαι.

v 9I.

— — Stobzus Ecl. Phys. I, 7, 18 ed. Heeren. : Περὶ
* δὲ τύχης τάδ᾽ ἔφασχον, εἶναι μέντοι (μέν τι mavult

i | Wyttenb. ) xai δαιμόνιον μέρος αὐτῆς" ᾿Ὑενέσθαι γὰρ
ἐπίπνοιάν τινα παρὰ τοῦ δαιμονίου τῶν ἀνθρώπων
ἐνίοις ἐπὶ τὸ βέλτιον ^ ἐπὶ τὸ εῖρον, χαὶ εἶναι φάνε-
᾿ ρῶς κατ᾽ αὐτὸ τοῦτο τοὺς μὲν εὖτυ γεῖς, τοὺς δ᾽ ἀτυχεῖς.
2 : Καταφανέστατον δὲ εἶναι τοῦτο, τοὺς μὲν ἀπροδουλεύ-
—— τὼς χαὶ εἰχῇ τι πράττοντας πολλάκις xata tuy eiv* τοὺς
D ᾿ δὲ προθουλενομένους χαὶ i προνοουμ, ἐένους ὀρθῶς τι πράτ-
et, ἀποτυγχάνειν. Εἶναι δ᾽ ἕτερον τύχης εἶδος :
χαθ᾽ ὃ οἵ μὲν εὐφυεῖς χαὶ εὔστογοι, ol δὲ ἀφυεῖς τε χαὶ

, ἐφ᾽ ὅ τι ἂν ἐπι ἄλλωνται, οἵ δὲ ἀποπίπτοιεν
τοῦ σκοποῦ, μηδέποτε τῆς διανοίας αὐτῶν εὐστόχως
Ἄς ῥερομένης, ἀλλὰ χαὶ ταρασσομένης. Γαύτην δὲ τὴν
prado σύμφυτον εἶναι, xal οὐχ ἐπείσαχτον.

VITARUM FRAGMENTA.

τρυφῆς μήτε μέθης πλήρη ταῖς γυναιξὶν εἰς τὸ γᾶν :

ἐναντίαν ἔχοντες φύσιν Em: ὧν οἵ μὲν εὐθύῤολοι ᾿

219
22.

Joann, Damascius in Append. ad Stob. Floril.
ed. Gsfd, p. 46 : Egaaxov ὃ δὲ xat τὰς μαθήσεις πάσας
τῶν τε ἐπιστημῶν καὶ τῶν τεχνῶν, τὰς μὲν ἑχουσίους
ὀρθάς τε εἶναι χαὶ εἰς τέλος ἀφικνεῖσθαι, τὰς δὲ ἀχου-

σίους φαύλους τε χαὶ ἀτελεῖς γίνεσθαι. Cf. Iambl.
$ 183.

23. 4

Theolog. arithm. p. 40 Ast. : ᾿Ανδροχύδης τε 6 Πυ-
θαγοριχὸς ὃ περὶ τῶν συμθόλων γράψας, xxt EübouA-
δῆς ὃ Πυθαγοριχὸς, καὶ ᾿Αριστόξενος xo "Immo6ococ
xoi Νεάνθης, οἵ τὰ κατὰ τὸν ἄνδρα ἀναγράψαντες,
σις΄ ἔτεσι τὰς μετεμψυχώσεις τὰς συμθεθηκυίας ἔφασαν
γεγονέναι. Μετὰ τοσαῦτα γοῦν ἔτη εἰς παλιγγενεσίαν
ἐλθεῖν Πυθαγόραν, xal ἀναζῆσαι, ὡσανεὶ μετὰ τὴν
πρώτην ἀναχύχλωσιν xat ἐπάνθδον τοῦ ἀπὸ ἕξ ψυχογο-
νιχοῦ χύῤου, τοῦ δὲ αὐτοῦ καὶ ἀποχαταστατιχοῦ διὰ
τὸ ᾿σφαιριχόν᾽ ὡς δὲ χαὶ ἄλλο (ὥστε χαλῶς Wyttenb. )
διὰ τούτων ἀνάζησιν ἔσχε᾽ ᾧ χαὶ “συμφωνεῖ τὸ Εὐ-
φόρθου τὴν Ψυχὴν ἐσχηχέναι. κατά γε τοὺς χρόνους "
Q γὰρ χαὶ ιδ΄ ἔτη ἔγγιστα ἀπὸ τῶν 'Γρωϊκῶν ἱστορεῖται
μέχρι Ξενοφάνους τοῦ φυεικοῦ καὶ τῶν ᾿Αναχρέοντός
τε χαὶ Πολυχράτους χρόνων καὶ τῆς ὑπὸ «“Δρπάγου τοῦ"
M ἥδου ᾿Ἰώνων πολιορχίας χαὶ ἀναστάσεως í ἣν Φωχαεῖς
φυγόντες Μασσαλίαν ᾧκησαν " πᾶσι γὰρ τούτοις Óuó-
χρονος ὃ [{[υθχγόρας. “Ὑπὸ Kap6ucou γοῦν ἱστορεῖται
Αἴγυπτον ἑλόντος συνηχμαλωτίσθαι ἐχεῖ συνδιατρίδων
τοῖς ἱερεῦσι, xai εἰς Βαδυλῶνα μετελθὼν τὰς βαρόα--

Tere, quie serius discere przestet , inter qua sit etiam rei
»venerez usus. Oportere itaque pueros educari sic, ut
- variis exercitiis occupati sint, atque venerem non inodo
non. quaerant, sed, si fieri possit, intra vicesimum annum
- prorsus ignorent ; postquam vero ad id zetatis pervenerint ,
raro ei rei tamen operam dent. Nam id quum ad parentum,
ium ad generand:e prolis bonum habitum plurimum conferre.
Praeterea jubebat ,.ne quis plenus deliciis aut ebrietate ope-
ram procreationi liberorum daret; quippe quod ex prava,
-inconcinna et turbulenta mixtione , non modo non egregia et
LUE oncinna soboles, sed ne a principio quidem ullo pacto bona
8S

| pe fortuna statuerunt Pythagorei, partem quidem ejus
liquam esse divinam : afflari autem a deo quosdam vel boni
ve Sm caussa; eamque ob caussam alios felices, alios
Ἷ S esse. Manifestissimum enim hoc esse, alios nimi-
Wieinere aliquid et sine consilio agentes optatum .sovpe
^m consequi ; alios rursum consilio et prudentia utentes,
recte quid fiat frustra laborare. Esse praeterea aliud ge-
d 1 S fortunae, quo alii apti et alacres ad omnia, alii contra
— jnepti nascantur; quorum illis bene procederet quidquid
ent, hos aberrare a scopo, intellectu eorum per-
0, ne recto unquam cursu feratur. Hanc vero infelici-
monum esse , non extrinsecus allatam.

22.

“

Nilfibdhant vero etiam omnes disciplinas cujuseumque -

scientive et artis, spontaneas quidem rectas suisque nu-.
meris fieri absolutas; invitas autem, viles atque imper-
fectas. :
23.

Androeydes Pythagoricus, qui de horum symbolis s.
sententiarum formulis scripsit, item Eubulides Pythagori-
cus , Aristoxenus, Hippobotus, Neanthes , qui res Pytha-
gorc literis mandarunt : hi izitur prodiderunt, migrationes
in alia deinceps corpora animo Pythagorw obtigisse per
ducentos et sedecim annos : post tot annorum intervallum
eum in generationem rediisse ac revixisse, tamquam post
primam conversionem ac reditum cubi e senario numero
facti, et in animorum generatione celebrati , ejusdemque
ad instanrationem efíicacis propter naturam sphzricam :
quare recte id ei obtigisse ut per tot annorum intervalla
revivisceret. Ostendit hoc etiam cum temporum rationibus
congruentia, quod Euphorbi animam habuit. Nam quingenti:
et quattuordecim circiter anni numerantur a Trojano bello
ad Xenophanis physici, Anacreontis et Polycratis zetatem :
quo tempore lones Persis subjecti sunt ab Harpago et
Phocenses profugi Massiliam condidere. His enim omnibus
rebus equalis fuit Pythagoras. Fertur enim degens in
JEgypto cum sacerdotibus simul in captivitatem redactus
a Cambyse, et Baby!onem abductus barbarorum sacris
initiatus esse. At Cambyses fuit zetate Polycratis, cujus
tyrannidem fugiens Pythagoras, relicta Samo, Egyptum
petiit..Dempto igitur bis illo cireuitu animi migrar tis , id est ,

280

ρικὰς τελετὰς μυηθῆναι" ὅτε {. ὃ δὲ) Καμέδύσης τῇ
Πολυκράτους [μέχρι] τυραννίδι συνεχρόνει, ἣν φεύγων
εἰς Αἴγυπτον μετ τῆλθεν. Δὶς οὖν ἀφαιρεθείσης τῆς πε-
ριόδου, τουτέστι δὶς τῶν σις΄ ἐτῶν, λοιπὰ γίνεται τὰ
τοῦ βίου αὐτοῦ m6.

JEra Trojana , quz subest his calculis, ex vett.
systemate chronologico incidise debet in am.
1028. — 4X63 a. Olymp. 1) — 1018. Itaque
natus ioci 5 595 vel 586 ante Christ. Poste-
rior annus quadrat cum computo Eratosthenis ,
cujus vid. fr. 8, cum nota Bernhardyi.

3A.

Marcian. Capella 1X, p. 177 ed. Meib. : Pytha-
gorei etiam docuerunt ferociam animi tibiis aut
fidibus mollientes, cum corporibus adherere nexum
Jfiedus animarum, Membris quoque latentes inter-
serere numeros,non contempsi. Hoc etiam 4dristoxe-
nus Pythagorasque testantur. Rem tetigisse saltem
im Pythag. placitis Aristoxenum consentaneum ;
eadem aliis locis iterum et szepius exposuerit.

Crameri Anecd. Parisin. I, p. 172 : Ὅτι ei
[1Πυθαγοριχοὶ, ὡς £r, ᾿Αριστόξενος, καθάρσει ἐχρῶντο
τοῦ uiv σώματος διὰ τῆς ἰατρικῆς, τῆς δὲ ψυχῆς διὰ
τῆς μουσιχῇς. (In iisdem Anecdotis, I, p. 56
fragmentum est de septemdecim modis musicis,
quos Aristoxenus distinxerit,) — De Hippone,
quem Pythagoreis annumerare licet , vid. fr. 38.

BIOX ΣΩΚΡΑΤΟΥ͂Σ.

: 25.

Diogen. Laert. II, 19 : ᾿χούσας δὲ (Σωχράτης)
᾿Αναξαγόρου, χατὰ τινὰς, μετὰ τὴν Exelvou χαταδίχην
διήχουσεν Ἀρχελάου τοῦ φυσικοῦ" οὗ καὶ παιδικὰ y
γέσθαι, φησὶν Ἀριστόξενος.

Suidas v. Σωχράτης : Ἀριστόξενος δ᾽ Ἀρχελάου

πρῶτον. αὐτὸν διαχοῦσαι λέγει" γεγονέναι δ᾽ αὐτοῦ xad.
παιδικά ".σφοδρότατόν τε περὶ τὰ ἀφροδίσια, ἀλλ᾽ ἀδι-

ARISTOXENI TAREN TINI

χράτην αὐτὰ ταῦτά φησιν Ἀριστόξενος. ὅ ὡς φύσει Y :

χήματος χωρὶς, ὡς Πορφύριος ἐν τῇ Φιλοσόφῳ dens ?
tx φησίν. 2]
"ry AC fox
Diog. L. Il, 20 : Φησὶ à αὐτὸν Ἀριστόξενος ᾿
ὃ Σπινθάρου χαὶ ᾿ἀρηματίσασθαι- τιθέντα γοῦν τὸ βαλ-
λόμενον κέρμα ἀθροίζειν, εἶτ᾽ ἀναλώσαντα πάλιν τιθέναι. "
27. x j
Plutarch. De malign. Her. p. 8565€ :-
Σωχράτους Ἀριστόξενος, ἀπαίδευτον χαὶ ἀμαθῆ p
ἀχόλαστον εἰπὼν, ἐπήνεγχεν, ἀδικία δ᾽ οὐ προσῆν. —
Theodor. Bipax: XII, p. 6723, A : Καὶ ὃ Doi
βίος δὲ τὴν Φιλόσοφον Ἡστορίαν συγγράψας, πρῶτον
μὲν αὐτὸν ἀχρό ὕχολον καὶ εὐόργητον εἴρηκε γεγενῆσθαι, —
Ἄριστ οξένῳ μάρτυρι κεχρημένος, τὸν Σωκχράτοῦξ, βίων
ξυγγεγραφότι. |
d aestus Encom. Calvit. p. 81 : ^ Est τοι xad EXo- "

Mo -

ΤῊΣ ρα χὺς εἰς ὀργὴν, καὶ ὁπότε χρατηθείη τῷ ifte
διὰ πάσης ἀσχημοσύνης ἐδάδιζεν.
28. AT Sog
Cyrillus C. Jul. lib. VI, p. 208, ex Porphyrio :
Φέρε γὰρ ἴδωμεν xai πρό. γε τῶν ἄλλων ὅποῖος ἦν
ὃ διαδόητος παρ᾽ αὐτοῖς Σωχράτης᾽ χαὶ ἀπιστήσειε | uiv *
ἴσως ἁπαστισοῦν τοῖς περὶ τούτου λόγοις " o0 μὴν ἔτι
xai τοῖς Πορφυρίου γράμμασιν ἀντερεῖ, ὃς τὸν ἑκάστου,
τῶν ἀργαιοτέρων ἀπεσημήνατο βίον - σχοπὸς γὰρ οὗτος
γέγονεν αὐτῷ, xot πολλῆς ἠξίωσε τὸ χρῆμα σπουδῆς.
Ἔφη τοίνυν ὡδὶ περὶ αὐτοῦ. Λέγει δὲ ὃ Ἀριστόξενος,
ἀφηγούμενος τὸν βίον τοῦ Σωχράτους, ἀκηκοέναι
Σπινθάρου τὰ περὶ αὐτοῦ, ὃς ἦν εἷς τῶν τούτῳ ἐντυ-
χόντων᾽ τοῦτον λέγειν ᾿ ὅτι οὐ πολλοῖς αὐτός γε πιθα-,
νωτέροις ἐντετυ χηκὼς εἴη τοιαύτην εἶναι τήν τε φωνὴν (a
xal τὸ στόμα xal τὸ ἐπιφαινόμενον ἦθος, xol πρὸς
πᾶσι δὲ τοῖς εἰρημένοις τὴν τοῦ εἴδους ἰδιότητα" γίνε-
σθαι δέ που τοῦτο, ὅτε μὴ ὀργίζοιτο, ὅτε δὲ φλεχθείη
ὑπὸ τοῦ πάθους. τούτου, δεινὴν εἶναι τὴν ἀσχημοσύνην .
οὐδενὸς γὰρ οὔτε ὀνόματος ἀποσχέσθαι, οὔτε vis iu
γματος,

bis numero ducentorum et sedecim annorum , reliqua est
summa annorum vitz illius viri: duorum supra octogenos.

VITA SOCRATIS. '
25.
Aristoxenus dicit Socratem primum audiisse Achelaum
ipsique in deliciis fuisse : et libidine venerea maxime fla-

grasse, sed sine injuria, ut ait Porphyrius in Historia
philosophica.

26.

Aristoxeniis Spinthari filius Socratem. dicit etiam rem
peeuniariam fecisse : posita enim fcenori pecunia nummulos
collegisse : mox his consumtis (?) iterum sortem posuisse.

21.

Ut Aristoxenus, qui quum Socratem iner uditum, inscium

Iibidinosum dixíssset , addit , Injustitia tamen aberat.

E ἢ

Praesertim quum eadem de Socrate dixerit Aristoxenus,,
natura illum ad iracundiam fujsse incitatiori , quae simul-
atque eum invasisset, indecore prorsus sese gessisse. —
a EDU

Videamus ergo qualis proe ceteris celeber ille Socrates,
fuerit. Nec forte temere quis fidem omnibus adhibebit,
qua de illo narrantur. Porphyrii tamen scriptis οὐθέν! ον
non poterunt , qui deantiquorum vitis singillatim exposuit,
atque eum in finem studii quamplurimum impendit. 15
igitur haec de eo refert. Aristoxenus, dum. Socratis vitam.
narrat , ait sese Spintharum Socratis familiarem. audivisx
affirmsintem. quod in nullum unquam incidisset , cui majo
fuerit vis persüádendi , et ad hoc vocem et vultus mores--
que ejus fuisse compositos , et gestus singulis dictis accom--
modatos. Atque talem eum fuisse ait quum non irasceretu ἐν

ES
E.

: Idem ibid. paullo post : Ἔν δὲ τοῖς περὶ τὸν βίον
τὰ μὲν. ἄλλα εὔκολον, xa μικρᾶς δεόμενον παρασχευῆς
᾿ εἰς τὰ καθ᾽ ἡμέραν γεγενῆσθαι " πρὸς δὲ τὴν τῶν ἀφρο-
᾿ δισίων χρῆσιν σφοδρότερον μὲν εἶναι, ἀδικίαν δὲ μὴ
προσεῖναι .ἢ γὰρ ταῖς γαμεταῖς ἢ ταῖς χοιναῖς χρῆσθαι

μόναις.

Ἢ 20.

—. Plutarch. Aristid. c. 27 : Δημήτριος ὃ Φαληρεὺς
xe “Ἱερώνυμος 6 Ῥόδιος xai Ἀριστόξενος ó μουσι-
᾿ χὺς xx Ἀριστοτέλης (εἰ δὴ τὸ Περὶ εὐγενείας βιόλίον
ἐν τοῖς γνησίοις ᾿Αριστοτέλους θετέον ) ἱστοροῦσι Μυρτὼ
θυγατριδῆν A ριστείδου Σωχράτει τῷ σοφῷ συνοιχῆσαι,
γυναῖχα μὲν ἑτέραν ἔχοντι, ταύτην δ᾽ ἀναλαῤόντι χη-
ρεύουσαν διὰ πενίαν xal τῶν ἀναγχαίων ἐνδεομένην.
Πρὸς μὲν οὖν τούτους ἱχανῶς ὃ Παναίτιος ἐν τοῖς περὶ

| Σωχράτους ἀντείρηχεν.

30.
- Athenzus XIII, P. 555, D : "Ex τούτων οὖν τις
ὁρμώμενος μέμψαιτ᾽ à ἂν τοὺς περιτιθέντας Σωχράτει δύο
1 αμετὰς γυναῖκας, Ξανθίππην χαὶ τὴν ᾿Δριστείδου
Μυρτὼ, οὐ τοῦ Διχαίου καλουμένου (οἱ γὰρ χρόνοι οὗ
συγχωροῦσιν), ἀλλὰ τοῦ τρίτου ἀπ᾽ ἐχείνου" εἰσὶ δὲ
ji αλλισθένης, Δημήτριος ὃ “Φαληρεὺς, Σάτυρος ὃ Πε-
ριπατητιχὸς, Ἀριστόξενος" οἷς τὸ ἐνδόσιμον Ἀριστοτέλης
joxev, ἱστορῶν τοῦτο ἐν τῷ liegt εὐγενείας" εἰ μὴ
ἄρα συγχεχωρημένον κατὰ ψήφισμα τοῦτο ἐγένετο τότε
διὰ σπάνιν ἀνθρώπων, ὥστ᾽ ἐξεῖναι xol δύο ἔχειν γυ-
γαῖκας τὸν βουλόμενον ὅθεν xal τοὺς τῆς χωμῳδίας,
1 τοιητὰς d ἀποσιωπῆσαι τοῦτο, πολλάχις τοῦ Σωχράτους
νημονεύοντας: παρέθετο δὲ περὶ τῶν γυναικῶν ψή-
ι (M Ἱερώνυμος ὃ "Poótog* ἀντεῖπε δὲ τοῖς λέγουσι
E d τῶν Σωχράτους γυναιχῶν Παναίτιος 6 “Ῥόδιος.

ΨΊΤΑΆΌΜ FRAGMENTA.

281

« Monendum est Athen:zeum sua e Plutarcho hau-
sisse, quem nonnunquam suppresso nomine descri- .
bit, cujus rei hoc quoque loco habemus indicium,
quod de re aliena Plutarchus 1. c. Callisthenem
( fr. 16) laudat; cujus nomen Athenzus e propin-
quo arripuit, et cum Demetrio Phalereo ceterisque
conjunxit. » Mauxr. — Cf. Diog. L. II, 26 et Por-

phyr. 1.1, Diogenes Myrto filiam Aristidis Justi

dicit, nisi forte menda est librariorum. Omnem
hunc locum uberrime tractat Lucazius in libro

De bigamia Socratis p. 54 sqq.
31.

Euseb. Pr. Ev. XI, 2, ex Aristoclis opere de
philos. Platonica : Nisi divina, ait, prius perspecta
et cognita habeamus, previderi a nobis humana
non possunt. Φησὶ δ᾽ ᾿ριστόξενος ὃ μουσιχὸς Ἰνδῶν
εἶναι τὸν λόγον τοῦτον " ᾿Αθήνησι γὰρ ἐντυ τὴν Σωχρά-
tet τῶν ἀνδρῶν ἐχείνων ἕνα τινὰ, χἄπειτα αὐτοῦ πυν-
θάνεσθαι, τί ποιῶν φιλοσοφοίη " τοῦ δ᾽ εἰπόντος, ὅτι

; e A ^ 95 , , , ^ ?
ζητῶν περὶ τοῦ ἀνθρωπίνου βίου, καταγελάσαι τὸν "Iv-

δὸν, λέγοντα μὴ δύνασθαί τινα τὰ ἀνθρώπινα χατιδεῖν
ἀγνοοῦντά γε τὰ θεῖα.
31 ἃ.

Schol. in Platon, Apolog. p. 230 ed, ΒΕΚΚ.:
Οὕτος ὃ Ἄνυτος ᾿Ανθεμίωνος ἦν υἱὸς, ᾿Αθηναῖος γένος,
᾿Αλχιόδιάδου ἐραστὴς, πλούσιος ἐξ βυρσοδεψιχῆς " ὅθεν
καὶ σχωπτόμενος ὑπὸ Σωχράτους διὰ τοῦτο...... ἔπεισε
μισθῷ Μέλητον ἀσεδείας γραφὴν δοῦναι χατὰ Σωχρά-

7 , 2 hy , E] , ^
τους. Μέμνηται Λυσίας ἐν Σωχράτους ἀπολογία xai
- ^ : , A 9 /* , - "
Ξενοφῶν ὁμοίως xai Ἀριστόξενος ἐν τῷ Σωχρά-
τους βίῳ.

ed hoc affectu succensum nullum omnino servasse deco-
rem , nec ab ulla tum.voce vel facto abstinuisse.

— In reliqua omni vita eum frugi fuisse nec magno appa-
ἢ a 1 in diem vixisse; in rebus autem venereis vehemen.
tiorem quidem fuisse , abstinuisse tamen ah omni injuria ,
uod vel uxoribus vel prostitutis tantum uteretur.

E "Ta

"Demetrius Phalereus, Hieronymus Rhodius, Aristoxe-
us musicus et Aristoteles (si modo liber De nobilitate inter
anos est Aristotelis libros recensendus) Myrto tradunt
idis ex filia neptim a Socrate illo sapiente domum ac-
plam ; habuisse quidem illum aliam uxorem, verum eum
K cobi inopiam viduam et omnium rerum egenam rece-
se. Ceterum refellit haec abunde Paneetius in libris quos

di Socrate scripsit.

Ub m

30.

.— His positis: non injuria quispiam arguat eos qui uxores duas
-Soeratem habuisse prodiderunt, Xanthippen nimirum et
E y rto , Aristidis, non cognomento Justi filiara ( repugnant
im tempora ), sed ejus qui ab ipso tertius est. Auctores
5. rei sunt Callisthenes , Demetrius Phalereus , Satyrus

b. 'ipateticus, Aristoxenus : quibus ad id Mribendum ansam .

dedit Aristoteles, qui libro De nobilitate literis id manda:
vit : nisi fortasse plebiscito fuerit tum concessum ob civium
raritatem , volentibus uxores habere duas ut liceret ; ideo-
que protermissum id a comicis fuisse, quamvis Socratis
crebro meminerint. De uxoribus Hieronymus Rhodius ple-
biscitum ascripsit. Ilis qui de duabus Socratis uxoribus
scripserunt , contradIxit Panctius Rhodius.
31.

Hane Indorum esse rationem Aristoxenus musicus testa-
tur. Quippe unum ex ea nàtione aliquem Athenis congres-
sum esse cum Socrate, ex eoque sciscitatum , quanam in
actione philosophia ejus versaretur. Quo respondente, in
human: vite rationibus exquirendis eam occupari : tum
vero risisse Indum, quum negaret humana quemquam
providere posse, qui divinorum ignoratione laboraret.

31 ἃ.

Ahytus hic Anthemionis erat filius, genere Atheniensis,
Alcibiadis amasius, ex coriorum fabricatione dives. Quam
ob rem quum Socrates cavillans ei irrisisset, mercede Me-
letum adduxit, ut impietatis actionem contra Socratem
institueret. Meminit hujus Lysias in Socratis Apologia,
sicuti etiam Xenophon, et in Vita Socratis Aristoxenus.

282

BIOX HAATONOX.
32.

Diog. L. ΠῚ, 8 : Καὶ αὐτὸν (τὸν Πλάτωνά) φησι
Ἀριστόξενος τρὶς ἐστρατεῦσθαι. ἅπαξ μὲν εἰς Τ᾿ άνα-
Y02v, δεύτερον δ᾽ εἰς Κόρινθον, τρίτον ἐπὶ Δηλίῳ"
ἔνθα xai ἀριστεῦσαι. Cf, JElian. V. H. VIL, 14 ibi-
que Perizon.

33.

Diog. L. III, 37 : Ἣν Πολιτείαν Ἀριστόξενός φήσι

πᾶσαν σχεδὸν ἐν τοῖς Πρωταγόρου γεγράφθαι ἀν-
τιλογιχοῖς. Idem $ 57 narrat ex Favorino, qui
Aristoxenum laudaverit ab ipso Diogene vix in-
spectum.

ERA

Diog. L. V, 35, varios Aristotelis nomine re—
censens ; "E63ouoc aadéspibot , οὗ μέμνηται Ἀριστό-
ξενος ἐν τῷ Πλάτωνος βίῳ.

8δι

Euseb. Pr. Ev. XV, c. 2, ex Aristoclis libr. VII

de Philos. Platonica :
στόξένου ἐν τῷ βίῳ τοῦ [Πλάτωνος : ἐν γὰρ τῇ πλάνγ,
"h^ dio , ^ 7 M ^
xai τῇ ἀποδημία, φησὶν, ἐπανίστασθαι xoi ἀντοιχοδο-
μεῖν αὐτῷ τινὰς Περίπατον ξένους ὄντας. Οἴονται οὖν

Ὑίς δ᾽ ἂν πεισθείη T ὕπ᾽ 'Apt-

LÀ m A25 / , 5 LX 3
ἔνιοι ταῦτα περὶ ᾿Αριστοτέλους λέγειν αὗτὸν, Ἄριστο-.

“ξένου διὰ παντὸς εὐφημοῦντος ᾿Αριστοτέλην.

Ad Vitam Platonis ab Aristoxeno descriptam
ludens respicit Lucian. De parasito c. 35 (p. 542 ed.
Didot. ) : Ὁ δὲ Πλάτων, ait, ὀλίγας παρασιτήσας ἡμέ:
ρας τῷ τυράννῳ (Διονυσίῳ ) τοῦ παρασιτεῖν ὑπὸ ἀφυίας

ἐξέπεσε, χαὶ πάλιν Ἀθήναζε ἀφικόμενος χαὶ φιλοπονή-
σας χαὶ παρασχευάσας ἑαυτὸν αὖθις δευτέρῳ στόλῳ
ἐπέπλευσε τῇ Σιχελία χαὶ δειπνήσας πάλιν ὀλίγας ἣμέ-
Qus ὑπὸ ἀμαθίας ἐξέπεσε" xul αὔτη ἡ συμφορὰ {1λά-
των! περὶ Σιχελίαν ὁμοία δοχεῖ γενέσθαι τῇ Νιχίου,

ARISTOXENI TARENTINI -

| medullis profluere semen videtur.

TYX. Καὶ τίς, ὦ Σίμων, περὶ τούτου MTS
ΠΑΡΑΣ. Πολλοὶ υὲν xai ἄλλοι, —— δὲς
ὃ μουσιχὸς, πολλοῦ λόγου ἄξιος. ;

BIOX TEAEXTOY.
36.

Apollonius Hist. Mirab. c. lio ; -——
ὃ μουσιχὸς ἐ ἐν τῷ Ἱτελέστου βίῳ φησὶν; ᾧπερ ἐν drag
συνεχύρησεν, ὑπὸ τὸν αὐτὸν καιρὸν γίγνεσθαι πάθη,
ὧν ἕν εἶναι xal τὸ περὶ τὰς γυναῖκας γενόμενον ἄτο-
πον" ἐχστάσεις γὰρ τένεσθαι τοιαύτας, ὥστε ἐνίοτε |
χαθημένας καὶ δειπνούσας ὡς καλοῦντος τινὸς ὗπα-
χούειν, εἶτα ἐχπηδᾶν ἀχατασλ ἕτοὺς γιγνομένας, χε
τρέχειν Luo τῆς πόλεως. Νιαντευομένοις δὲ τοῖς Ao-
χροῖς χαὶ “Ῥηγίνοις περὶ τῆς ἀπαλλαγῆς τοῦ stas] M
εἰπεῖν τὸν θεὸν, Παιᾶνας ἄδειν ἐαρινοὺς [δωδεχατης}
ἡμέρας ξ΄. σρθεν πολλοὺς γενέσθαι Παιανογράφους ἐν ἢ.
Ἰταλίᾳ. Vox δωδεχατὴς (sic absque accentu codex)
corrupta ; mendum etiam signo ad mr cod.
notatur.

Subjungo locos tres, de Lycurgo, ΓΤ et.
Heraclide Pontico, quorum vitas Aristoxenus scri--
psisse videri potest, quamvis idoneis rei indiciis.
prorsus destituamur. ὁ $3 n

: 37.

Plutarch. Lycurg. c. 31, 6 : Τελευτῆσαι τὸν. A9
χοῦργον... "l'usaog xot Αριστόξ £v0G (φασὶν) ἐν Kefea.
χαταδιώσαντα " xat τάφον Ἀριστόξενος αὐτοῦ δείκνυ-.
σθαί φησιν ὑπὸ Κρητῶν τῆς Περγαμίας περὶ v ξενι τς
χὴν 600v. P.

38. : ua 4
Censorinus De die nat. c. 5 : Hipponi vero Me-
tapontino seu, ut Zdristoxenus auctor est, Samio; Ἐπ

Samium dicit etiam Iamblich. V. P. p. 216. De
Aristoxeno medico cogitari voluit Meursius ad

VITA PLATONIS.
32.

Ter Platonem militasse Aristoxenus auctor est , primo in
Tanagram , secundo in Corinthum, tertio ad Delium , ubi
et eximia fortitudinis exempla ediderit.

33.

Platonis Rempublicam fere totam in Protagorce Contra-

dictionibus scriptam esse Aristoxenus tradit.
34.

Aristotelis pzedotribee meminit Aristoxenus in Vita Pla-
tonis.

35.

Quis fidem habuerit ei, quod Aristoxenus musicus in
Platonis vita refert? scilic et dum peregrinaretur abessetque
longius Plato , quem vocant Peripatum adversus eum pere-
grinos homines excitasse. Putant enim nonnulli hzec eum

de Aristotele dicere, cujus nunquam ἃ ristoxenus nisi perho-
noriíice meminit.

VITA TELESTJE.

36. ^

Aristoxenus musicus in Vita Telestie, quicum in Ializ
vixit, uno eodemque tempore complures contigisse casus
refert, Unus mulieribus accidit inusitatus. Tante enir
apud eas exstiterunt mentis abalienationes, ut aliquand
sedentes ac coenantes, vocantem aliquem se exaudire op
natz, proripuerint se , neque teneri potuerint, atque ex
urbem procurreriut. Locriensibus porro et Rheginis, c
lun: hac de re consulentibus , respondisse deum : finem me
futurum, si pieanas deo canerent vernos per dies sex
ginta. Itaque inde in Italia multos scNMPE peeanum Scr
ptores. "E 7

/
; 37. i:
Lycurgum in Creta diem obiisse dicunt Timaeus et Ar
stoxenus, atque sepulcrum ejus Aristoxenus ait monstr
a Cretensibus Pergami ad viam quae Peregrjna vocati 1

. Aristoxen. Harm. Elem : p. 134. Ad musicum verba
- referunt Jonsius p. 74, Reinesius Var. Lect.
ΟΡ. 485, Mahne p. 115.

39.

— — Diog. L. V, 92 : Φησὶ δὲ ᾿ἈΑριστόξενος ὁ μουσικὸς
᾿ xot τραγῳδίας αὐτὸν (Heraclidem Ponticum ) ποιεῖν,

᾿ς possunt ad opus περὶ τραγῳδοποιῶν.
ΠΕΡῚ TPATQAOIIOION.
40.

. Ammonius : Ῥύεσθαι xoi ἐρύεσθαι διαφέρει.
᾿ς Ἀριστόξενος ἐν τῷ πρώτῳ Τραγῳδοποιῶν περὶ νεωτέ-
- gov (?) οὕτω φησὶ χατὰ λέξιν * 'Ρύεσθαι xot ἐρύεσθαι
διαφορὰν ἔχει πρὸς ἄλληλα " τὸ μὲν γὰρ ῥύεσθαι ἐχ θα-
γάτου ἕλχειν " τὸ δὲ ἐρύεσθαι, φυλάττειν.

— . Aliam observationem grammaticam ex Aristo-
L^ xeno affert Eustath. ad Il. XIII, 359 : πεῖραρ ἐπαλ-
E λάξαντες ] "ἔστι δὲ τὸ ἐπαλλάξαντες, ἀντὶ τοῦ συνάξαν-
τες, συνδήσαντες, συνάψαντες, ὅθεν, φησὶν ὃ μουσιχὸς
Ἀριστόξενος, πλεονάζει τῇ τοιαύτη λέξει. — Unde
- collegeris Aristoxenum etiam de Homero scripsisse
— atque carmina ejus commentariis illustrasse. —
- Tertium hujus generis fragm. affert Etym. M. :
» 5 ᾿Λιπερνήτας φησὶν ᾿Αριστόξενος τοὺς ἁλιεῖς xat θαλασ-
᾿ σίους ἀπὸ τοῦ τὰ τῆς ἁλὸς διαπιπράσχειν καὶ ζῆν. V.

— Steph. Thes. s. v.

: AI.

— A Vita Sophocl. init. p. 126 in Βιογρ. Westerm. :

» Σοφοχλῆς. τὸ μὲν γένος àv ᾿Αθηναῖος, υἱὸς δὲ Σοφίλλου,

| ὃς οὔτε, ὡς ᾿Αριστόξενός φησι, τέκτων ἢ χαλχεὺς ἦν,
οὔτε, ὡς Ἴστρος (fr. 51), μαχαιροποιός,

— lbid. fin : Φησὶ δὲ Δριστόξενος ὡς πρῶτος τῶν
Ἀθήνηθεν ποιητῶν τὴν Ῥρυγίαν μελοπο!ίαν εἰς τὰ ἴδια

ἄσματα παρέλαδε, xal τῷ διθυραμόικῷ τρόπῳ xa-

᾿ς πέμιξε.

VITARUM, DE TRAGOEDIA FRAGMENTA.

- xai Θέσπιδος αὐτὰς ἐπιγράφειν. Οὐδ: referri etiam

288
42.

Plutarch. De music. p. 1136, D : Ἀριστόξενος δὲ
φησὶ Σαπφὼ πρώτην εὕρασθαι τὴν μιξολυδιστὶ, map
ἧς τοὺς Veo rco μαθεῖν" λαθόντας γοῦν αὐτοὺς

-συζεῦξαι τῇ δωριστὶ, ἐπεὶ ἣ μὲν τὸ μεγαλοπρεπὲς χαὶ

ἀξιωμιατιχὸν ἀποδίδωσιν., ἣ δὲ τὸ παθητιχόν * μέμιχται
δὲ διὰ τούτων τραγῳδία. "Ev δὲ τοῖς Ἱστορικοῖς τῆς ἀρ-
μονιχῆς, Πυθοχλείδην φασὶ (1, φησὶ Mahne) τὸν αὐ-
λητὴν εὑρετὴν αὐτῆς γεγονέναι.

43.
Zenob. II, 85 : Βέδληκ᾽ ᾿Αχιλλεὺς δύω χύῤω

xai τέτταρα. Τοῦτο Εὐριπίδου ἐστί" xal ᾿Αριστόξε--
νος δέ φησιν, ὅτί Εὐριπίδης διορθῶν τὸν Τ ἥλεφον
ἐξεῖλε τὴν πεττείαν. — Fortasse h. 1, Aristoxenus
cum Aristarcho confunditur. Schol, Aristoph.
Ran. 1400 : Ἀρίσταρχός φησ ἀδεσπότως τοῦτο ( ver-
sum laudatum) προφέρεσθαι, ὡς Εὐριπίδου πεποιη--
χότος χυδεύοντας ἐν τῇ Τηλέφῳ, οὺς xol περιεῖλε.
Cf. Eustath. p. 1397. 24 : "Exetco δὲ 6 στίχος ἐν τῷ
Εὐριπίδου Τ᾿ ηλέφῳ σὺν ἄλλοις ἰχμόικοῖς, ἔνθχ xu-
δεύοντας τοὺς ἥρωας εἰσήγαγε" περιηρέθη δὲ ὅλον ἐχεῖνο
τὸ ἐπεισόδιον, χλευασθέντος ἐπ᾽ αὐτῷ τοῦ ποιήματος.

Subjungo fragmentum ex opere De saltatione
tragica.

ΠΕΡῚ TPATIKHX OPXHXEQX.
E LIBRO PRIMO.

44.

Etym. M. p.. 712, 54 : Σίχιννις σατυρικὴ ὄρχη-
σις, ἐμμέλεια δὲ τραγική, χόρδαξ δὲ χωμική, ὥς φη-
σιν ᾿Αριστόξενος ἐν πρώτῳ Περὶ τραγικῆς ὀρχήσεως.
Eadem Photius v. Σίχιννις et σήχιννις.

Bekker. Anecd. p. 191, 17 1701 6j, qévos ὀρχη-
σμοῦ ὃ χόρδαξ Αριστόξενος ἐν τῷ Περὶ τῆς τραγικῆς
ὀρχήσεως δηλοῖ οὕτως" « ?Hv δὲ τὸ μὲν εἶδος τῆς

; τραγικῆς Óp7 ἥσεως ἣ καλουμένη ἐμμέλεια, χαθάπερ

: 39.
— Heraclidem Ponticum etiam íragodias fecisse easque
— Thespidis nomine inscripsisse auclor est Aristoxenus mu-

DE POETIS TRAGICIS.

; 40.
Aristoxenus libro primo De tragicis junioribus ad verbum
— dicit ita : « ῥύεσθαι et ἐρύεσθαι differunt ; nam ῥύεσθαι signi-

- ficat morte liberare , ἐρύεσθαι servare. »

41.

Sophocles genere Atheniensis, filius Sophili, qui neque,
ut Aristoxenus ait, faber lignarius vel zrarius, neque,
uti Ister ait, cultrorum fabricator erat.
ea 42.
. Mixolydiam harmoniam Aristoxenus scribit primum a
Sapphone inventam; ab ea didicisse trageedos, qui cum

Dorica conjunxerint, quum haec magnificentiam et ma-
jestatem conciliet, illa mentem perturbet; quibus rebus.
commixta est tragceedia. In Hi-toricis vero commentariis de
Harmonica dicit eam a Pythoclide excogitatam esse ti-
bicine. ;

43.

Jecit Achilles duo puncta: et quattuor. Hoc Euripidis
est Atque Aristoxenus ( Aristarchus?) ait Euripidem quum
trageediam Telephum corrigeret et emendaret , hunc calcu-
lorum lusum sustulisse.

DE SALTATIONE TRAGICA.

44.
Sicinnis satyrica est sallatio, emmelia tragica, cordax
comica, ut ait Aristoxenus libro primo De saltatiore tragica.
Cordacem genus esse saltationis refert Armtoxenus in
libro De tragica saltatione, his verbis : Erat genus tragici

, 3284

τῆς σατυριχΐς 7j χαλουμένη σίχιννις, τῆς δὲ χομιχῆς
ὃ χαλούμενος χόρδαξ. »

Harpocrat. N. Κορδαχισμός : : ὃ χόρδαξ χωμιχῆς
ὀρχήσεώς ἐστιν εἶδος, χαθάπερ φησὶν ᾿Αριότόξενος ἐν
τῷ Περὶ τραγιχῇς ὀρχήσεως. ---- Valckenaer. ad Am-
mon. p. 83 et Fabric. in B. Gr. ex Etym. supplen-
dum putaverunt ἐν τῷ α΄ m. τρ. 0. Fortasse non
solum de tragica saltatione , sed etiam de reliquis
ejus generibus Aristoxenus egit eodem in opere,
cujus liber primus erat de saltatione tragica. Frag-
menta eo pertinentia hzc sunt :

45.

Athenzeus XIV, p. 630, B : Τινὲς δέ φασι, Σίκιννόν
τινα βάρδαρον εὑρετὴν αὐτῆς γενέσθαι, ἄλλοι δὲ Κρῆτα
λέγουσι τὸ γένος εἶναι Σίχιννον. ἸΟρχησταὶ δ᾽ οἱ Κρῆ-
τες, ὥς φησιν ᾿Αριστόξενος.

46.

Idem XIV, p.63o, E: Ἀριστόξενος δέφησι τὴν πυρ-
ρίχην ἀπὸ Πυρρίχου, Λάκωνος τὸ γένος, τὴν προση-
γορίαν λαθεῖν- Λαχωνιχὸν δ᾽ εἶναι μέχρι καὶ νῦν ὄνομα

τὸν Πύρριχον. ᾿Εμφανίζει δ᾽ ἣ ὄρχησις πολεμιχὴ οὖσα

ὡς Λαχεδαιμονίου τὸ εὕρημα. 4
47.
Idem XIV, p. 631, C : ᾿Δριστόξενος δέ qot , ὡς

οἵ παλαιοὶ γυμναζόμενοι πρῶτον ἐν τῇ γυμνοπαιδιχῇ εἰς
τὴν πυρρίχην ἐχώρουν πρὸ τοῦ εἰσιέναι εἰς τὸ θέατρον.
Cf. p. ὅ3ο, E; 63:, B.

* 48.

Idem I, p. 19, F : Εὔδικος δ᾽ ὃ γελωτοποιὸς ηὐδο-
χίμει Ace aps παλαιστὰς χαὶ πύχτας, ὥς φησιν
Ἀριστόξενος, Στράτων δ᾽ ὃ Tagavsi ἵνος ἐθαυμάζετο
τοὺς διθυράμθους μιμούμενος" τὰς δὲ χιθαρῳδίας ot
περὶ τὸν ἐξ ᾿Ιταλίας Οἰνωνᾶν - ὃς xoà Κύχλωπα εἰσή-

ARISTOXENI TARENTINE

sius et Jonsius. Ille ( Var. Lect. I, p. 39) existi--

Tum τερετίζοντα χαὶ ναυαγὸν πρΑτῤρο: Silent 1

ὡς 6 αὐτὸς Quot.
Idem I, p. 22, B : Ὀρχήσεις δὲ ἐθνικαὶ αἵδε - ΔΛαχω- 3
vixa , Τροιζηνικαὶ, ^E Ἐπιζεφύριοι, Κρητικαὶ, Ἰωνικαὶ, -—
Μαντινιακαὶ, ἃς προχρίνει Ἀριστόξενος διὰ τὴν it 1
χειρῶν κίνησιν. e
XYTKPIXEIX. - s dada *
LIBER I.

50. .

Idem XIV, p. 631, E: Ὁ μὲν χόρδαξ παρ “Ἔχεις
φορτιχὸς, ἣ δ᾽ ἐμμέλεια σπουδαία, καθάπερ xa ἣ πα
Ἀρχάσι χίδαρις, παρὰ Σιχυωνίοις τε ὃ ἀλητήρ. Qcux ἢ
δὲ χαὶ ἐν Ἰ se χαλεῖται ἀλητὴρ, ὡς Ἀριστόξενος,
ἱστορεῖ ἐν πρώτῳ Συγχρίσεων.

Ut de tragicis scripsit Aristoxenus, sic etiam de.
reliquorum poetarum et musicorum vitis operum-
que ratione peculiaribusscriptis exposuisse videtur.
Huc referre licet sequentia. Quamquam neminem.
fugit de iisdem rebus disputandi occasionem prae. :
bere potuisse libros De musica.

δι.

IIPAZIAAMANTIA. ὁ a EM

Harpocratio v. Μουσαῖος : Περὶ δὲ Mowcatou.

᾿Αριστόξενος ἐν τοῖς Πραξιδαμαντίοις φησὶν, ὅτι οἵ

μὲν ex. Θράχης εἰρήκασι τὸν ἄνδρα εἶναι , oi δὲ αὐτό-
χθονα ἐξ ᾿Ελευσῖνος. THE δὲ περὶ αὐτοῦ eec τε,

χαὶ Γλαῦχος. oec umm E.

« De argumento hujus operis dicens Reine- |

ew

mat Praxidamantem fuisse Pythagore sectatorem,
ubi ait: « Praazidamantia Aristoxeni interpretor hi-
storiam vite rerumque Praxidamantis, particulam

saltationis quae vocabatur emmelia, sicuti etiam satyrica

quae sicinnis , comica vero qua cordax appellabatur.
45.

Sicinnis inventa est a Sicinno barbaro , vel , uti aliis pla-
cet, Cretense; saltatores enim sunt Cretenses, ut ait
Aristoxenus. 4

40.

Aristoxenus dicit pyrrhichen nominatam esse ἃ Pyrrhi-
cho, natione Lacedcemonio , atque etiam nunc nomen La-
conicum esse Pyrrhichum. Sane quum militaris sit ea salta-
lio, jam hinc esse apparet Lacedzemonii hominis inventum.

47.

Aristoxenus scribit antiquos exercitatos in gymnopaedice
ad pyrrbichen transire solitos priusquam iun theatrum pro-
dirent.

48.

Eudicus scurra. clarus fuit, eo quod, Aristoxeno teste ,
pugiles luctatoresque, Strato vero Tarentinus, eo quod.
dithivrambos saltatione imitaretur, sicuti citharae. modos

Π

|] ses, quas ob afbosnm gestus Aristoxenus omnibus praefert.

CEnonas Italus , qui etiam , ut idem scribit , Cyclopem canti-
tantem et naufragum Ulyssem solcece loquentem introduxit.
49. La

Gentium peculiares saltationes how sunt. : Laconicm,
Troezeniacse , Epizephyricae, Cretenses, lonicee,. , Mantineen-

COMPARATIONES.

50.

Apud Graecos cordax parum decorus fuit , NNUS |
honesta et decora : veluti apud Arcades cidaris ,apud Sicye
nios aleter, quem sic appellant etiam Ithacenses, ut scribi: [
Aristoxenus libro primo Comparationum,

PRAXIDAMANTIA.
: δ]. ΓΕ
De Musieo ait. Aristoxenus in Praxidamantiis esse quos

dam qui dicerent eum Thracem, quosdam vero eum
digenam Eleusinium esse,

i ἢ magni operis Ico βίων.» Jonsius (Scr. H. Ph. p. 76)
τ testatur in vett. seriptis Praxidamantis Pythagorei
- nullam exstare mentionem : ideoque conjicit e loco
- Suide v. Χιάζειν Praxidamantem musicum fuisse
ibrumque de poetis, arte poetica s. de musicis
- scripsisse. « Manus. Cur librum a Pr. scriptum
— fingamus, nihil video.
— $fuidas v. Χιαζειν :
EX xai Θεοξενίδην τὸν Σίφνιον πρώτους ἐπὶ χρώμα-
τὸς τάξαι τὴν ἰδίαν ποίησιν, ὡς Σωκράτης ἐ ἐν τοῖς πρὸς
* - Εἰδόθεον παρ᾽ Ἀριστοφάνει τεταγμένον ὑποφαίνει" « εἰ
—— δέτις αὐτῶν βωμολοχεύσαι, Αὐτὸς δείξας ἔν θ᾽ ἁρμο-
NOT Χιάζων ἢ Σιφνιάζων. » Vide Interpret. ad
pos. Nub. 970. Pollux 1V,.65-66. Porson.
- Miscell, p. 22. Toup. ad Suid. tom. 11, p. 278;
tom, IV, p. 482. Forkel. Gesch. d. MAE im
p. 30oo sqq. Bode Gesch. d. dor. Lyrik. p. 306.

"A

E 32;

E ' Diog. L. I, 42 : A&co; Χαρμαντίδου ἢ 1 Σισυμ-

plos , ἢ ὡς Ἂ CHEN φησι, Xa6ptvou.

E. Lt

—— Schol. Cruq. ad Horat. Sativ. II, 1, 3o : A/ceo
T. Sapphoque , grecis lyricis |leg. ex Acrone : 4na-

— «reonte Graco et Alcco lyricis ], quos ait Aristoxe-

- nus libris propriis, amicorum loco (vice Acr.) usos
A
| esse,

54.
Mogen, L. IV, 55 : Xenocrates varios recen-
"sens : "Excog ἄσματα γεγραφὼς, ὥς φησιν Ἀριστό-
- Éevoc.

3 (55.)
Cyrillus C. Jul. P. 12, C: Εἰκοστῇ € ἐννάτη Ὄλυμ-
πιάδι Ἱππώναχτα χαὶ Σιμωνίδην φασὶ γενέσθαι xal τὸν
ded ᾿Αριστόξενον. — Scribi posset χατὰ τὸν
- gouc. 'Ap. ; sed probabilius est, quod dudum viri
Bu conjecerunt, Aristoxenum hujus loci esse
E^ Selinuntium. Erroris originem habebis
. verba Eusebii ap. Syncell. p. 213 : Ἄρχίλοχος χαὶ
E. Σιμωνίδης καὶ ᾿Αριστόξενος oi μουσιχοὶ ἐγνωρίζοντο.
EP Refragatur quidem , quod Selinum Ol. 57, 4 de-

DE MUSICIS FRAGMENTA.

Πραξιδάμας Δη μόκρετον τὸν.

285

muni conditam vulgo statuunt; sed tenendum est

computum istum niti prava numerorum ab Euse-

bio et Thucydide traditorum conjunctione, Cf.

Clinton. F. H. I p. 193, 209. Bode Hist. Poes. Gr.

II, 2, p. 368. Westermann ad Voss. Hist. p. 9.
96. uv

Athenzus XIV, p. 638, B: Ἄριστοξ ενος δέ φησιν"
ὥσπερ τῶν ἑξαμέτρων τινὲς ἐπὶ τὸ γελοῖον παρῳδὰς
εὗρον, οὕτω x&l τῆς κιθαρῳδίας πρῶτος Οἰνώπας
(Οἰνώτας Epit.), ὃν ἐζήλωσαν Πολύευχτός τε 6 ᾿Αχαιὸς
καὶ. Διοχλῆὴς ὃ Κυναιθεύς.

57.

Idem XIV, p. 620, E : ᾿Αριστόξενος δέ φησι τὸν μὲν
ἀνδρεῖα xal γυναιχεῖα πρόσωπα ( ἀνδρεῖα γυναιχείοις
προσώποις corrig. vv. dd.) ὑποχρινόμενον μαγῳδὸν
καλεῖσθαι, τὸν δὲ γυναιχεῖα ἀνδρείοις λυσιῳδόν. Τὰ
αὐτὰ δὲ μέλη ἄδουσι καὶ τἄλλα πάντα δ᾽ ἐστὶν ὅμοια.
Exscripsit Eustath. ad Odyss. p. 1941.

58.
Idem XIV, p. 621, C : Φησὶ u2v Δριστόξενος τὴν

«μὲν ἱλαρωδί ἣν οὐ ὰ τῇ δίαν εἶ
d ᾿αρῳδίαν σεμνὴν οὖσαν xa và τὴν τραγῳδίαν εἶναι,

«^v δὲ μαγῳδίαν παρὰ τὴν χωμῳδίαν, Lege quz in
antecedd. Athenzus (ex eodem probabiliter Ari-
stoxeno) de hilarcedo et magodo affert.

59.

Suidas : Σχολιόν, ἣ παροίνιος $27... nomen ha-
bet, ὡς Ἀριστόξενος xai Φίλλις ὃ μουσιχὸς, ὅτι ἐν τοῖς
γάμοις περὶ μίαν τράπεζαν πολλὰς χλίνας τιθέντες
παρὰ μέρος ἑξῆς μυρρίνας ἔχοντες ἦδον ἡνώμας xol
ἐρωτιχὰ σύντονα-" ἣ δὲ περίοδος σχολιὰ ἐγίνετο διὰ τὴν
θέσιν τῶν χλινῶν. !

Φίλλις ] Suidas Φύλλις. Eadem Photius, ubi Φί-
λης, et schol. Lucian. p. 116 ed. Jacobitz. ubi
Φίλων. Phillis Delius scripsit περὶ μοιισιχῆς et. περὶ
αὐλητῶν, teste Athenzo.

ΠΕΡῚ AYAHTON.

Libri mentionem injicit Athenzus XIV, p. 634,
D, ubi dicit Áristarchum putare γένος αὐλοῦ εἶναι
τὴν μάγαδιν, οὔτ᾽ ᾿Αριστοξένου τοῦτ᾽ εἴποντος £v τοῖς

52.
ἘΠΗ͂Ν filius est Charmantidv aut Sisymbrini,

Aristoxenus ait, Chabrini.

aut, ut

54.
(Sextus Xenocrates, teste Aristoxeno, cantilenas com-

56.

um parodias invenerunt ; sic etiam carminum ad citiisrsmm
ntatorum parodias primus invenit CEnopas, quem post
i sunt Polyeuctus Achaeus et Diocles Cyneethensis. -
s 57.

personis agat , agodum vocari; qui vero mulierum pártes
sub personis virilibus, /ysiodum : eadem vero carmina hi
canunt, et reliqua omnia similia sunt.

58. ᾿

Dicit Aristoxenus, hilarodiam , quum sit gravior, esse
imitationem quandam tragceediae ; magodiam vero comedia.

59.

Secundum Aristoxenum et Phillidem scolium inde ap-
pellatum est, quod in nuptiis circa unam mensam plu-
ribus lectis collocatis, myrtos tenentes alter post alterum
sententias et carmina amatoria ordine canebant. Circuitus
autem erat obliquus ( gracce σχολιὰ ), quod lecti sic collocati
erant.

256

Περὶ αὐλητῶν ἢ ἐν τοῖς Περὶ αὐλῶν xot ὀργάνων, ἀλλὰ
μὲν οὐδ᾽ ᾿λρχεστράτου. Referre huc licet :
60.

AthenzusIV, p. 184, D: 'A ριστόξενος δὲ xat Ἐπα-
μινώνδαν τὸν Θηδαῖον αὐλεῖν μα)εῖν παρὰ ᾿Ολυμπιο-
δώρῳ καὶ Ὀρθαγόρα.

Idem opus respexit Tatian. Adv. Gent. p. 86 :
TÉ δέ μοι xa ᾿Ἀριστόξενον τὸν Θυδαῖον ᾿Αντιγενίδην
πολυπραγμονεῖν; De Antigenide Thebano tibicine
v. Suidas et Harpocratio s. v.; Jacobs. ad Anthol.
tom. VII, p. 57; Meinecke Qu. Scen. III, p. 26;
W yttenbach. in Plutarch. tom. VI, p. 11 13.

ΠΕΡῚ AYAQN ΚΑΙ OPTANON.

61.

Athenzus IV, p. 174, E : Ὁ μέντοι ᾿Αριστόξενος
mpoxpivet τὰ ἐντατὰ xal καθαπτὰ τῶν ὀργάνων τῶν
ἐμπνευστῶν, ῥάδια εἶναι φάσχων τὰ ἐμπνευστά." πολ-
λοὺς γὰρ μὴ διδαχθέντας αὐλεῖν τε χαὶ συρίζειν, ὥσπερ
τοὺς ποιμένας.

62.

Idem IV , p. 174, B: Ζητεῖται πότερα τῶν ἐμπνευ-
στῶν ἐστὶν ὀργάνων ἣ ὕδραυλις ἢ τῶν ἐντατῶν. Ἄριστδ-
ξενος μὲν οὖν τοῦτο οὐχ οἶδε.

63.

Ammonius : Κίθαρις xoi κιθάρα διαφέρει, φησὶν
Ἀριστόξενος ἐν τῷ Περὶ ὀργάνων. Κίθαρις γὰρ ἐστὶν
ἡ λύρα, xal οἵ χρώμενοι αὐτῇ κιθαρισταὶ, οὺς ἡμεῖς
λυρῳδοὺς φαμέν χιθάρα δὲ, ἢ χρῆται ὃ κιθαρῳδός.

64.
Athenzus IV, p. 182, F : ᾿Αριστόξενος δ᾽ ἔχφυλα

ARISTOXENI TARENTINI - ;

x ]
ὄργανα χαλεῖ φοίνιχας χαὶ πηχτίδας xal μαγάδιδας,
σαυθύκχας τε xa τρίγωνα xal χλεψιάμόους καὶ σχιν-
δαψοὺς χαὶ τὸ ἐννεάχορδον καλούμενον. ἶ
65. i
Idem XIV, p. 635, E: Πηχτὶς δὲ xai μάγαδις΄
τὸν, χαθά φησιν ὃ ᾿Αριστόξενος xxi Mévaty uoc ὃ Σι-
χυώνιος ἐν τοῖς Περὶ τεχνιτῶν,
66. s δ
Idem XIV , p. 635, B : ᾿Δριστόξενος δὲ τὴν μάγαδιν 1
xal τὴν πηχτίδα χωρὶς πλήχτρου διὰ ψαλμοῦ παρέχε- ὦ
σθαι τὴν χρείαν. Διόπερ xal Πίνδαρον εἰρηχέναι ἐν τῷ ἡ
πρὸς ἹἹέρωνα σχολίῳ τὴν μάγαδιν ὀνομάσαντα ψαλμὸν. Ἐ
ἀντίφθογγον, διὰ τὸ δύο γενῶν ἅμα καὶ διὰ πασῶν Ὁ
ἔχειν τὴν συνῳδίαν, ἀνδρῶν τε xal παίδω. ὁὃδι}ὲἐέ
ΠΕΡῚ AYAON ΤΡΗΣΕΩΣ.
LIBER I.
67.
. Athenzus XIV, p. 634, E : Οὗ (sc. τοῦ αὐλοῦ τοῦ
χιθαριστηρίου) μνημονεύειν (sc. Δίδυμός φησινῚὴ
᾿Αριστόξενον ἐν πρώτῳ Περὶ αὐλῶν τρήσεως, ντα |
πέντε γένη εἶναι αὐλῶν, παρθενίους, παιδικοὺς, χιθα-
ριστηρίους , τελείους, ὑπερτελείους.
ΠΕΡΙ MOYZIKHX.
| LIBER 1.
68.

Plutarch. De mus. c. 16, p..1136, C : Ὄλυμπον
γὰρ πρῶτον Ἀριστόξενος ἐν τῷ πρώτῳ Περὶ μουσιχῆς.,

*

DE TIBICINIBUS.
60.
Aristoxenus etiam Epaminondam Thebanum tibiis ca-
nere didicisse ait ab Olympiodoro et Orthagora.

Quid mea refert Aristoxeni instar curiosius inquirere de
Antigenide Thebano?

DE TIBIIS ET INSTRUMENTIS MUSICIS.
61.

Aristoxenus instrumenta quze tenduntur et tactionalia
prafert iis quce inflantur, hiec dicens tractari facilius;
multos enim nullo doctos magistro tibia et fistula canere,
veluti pastores.

62.

Hydraulis queritur num sit ex instrumentis quae inflan-
tur, an ex iis, quibus adaptantur fides. Aristoxenus qui-
dem hoc non dicit.

63.

Κίθαρις et χιθάρα differunt, teste Aristoxeno in opere De
instrumentis musicis, Etenim κίθαρις est lyra, qua utuntur
citharistze quos λυρῳδοὺς dicimus; cithara vero ulitur ci-
thareedus.

i 64.
Aristoxenus peregrina instrumenta appellat phcenices,

pectides,, magadides, sambycas, trigona, clepsiambos ,
scindapsos ct quod enneachordon vocant.
65.

Pectis et magadis idem est instrumentum, uti dicunt
Aristoxenus et Menzechmus Sicyonius in libro De artificibus.
. 68. ; pes

Aristoxenus scribit magadin et pectidem absque plectro
nuda digitorum pulsatione usum prestare , ideoque Pinda-
rum in suo ad Hieronem scolio magadin appellasse fidium
pulsationem sono respondentem , quod duplicis generis et
diapasón concentum haberet, nempe virorum et puerorum. -

DE TIBIARUM PERFORATIONE. -

67.

Tibi:e citharisteria? meminit Aristoxenus in libro primo
De tibiarum perforatione , dicens quinque esse genera tibia-
rum , virgineas , pueriles , citharisterias, perfectas, hyper-
perfectas. EEG or "M

DE MUSICA. ] !
68. "

Aristoxenus libro primo De niusica scribit primum Olym-

Tm τῷ Πύθωνὶ φησιν ἐπικήδειον αὐλῆσαι ᾿ἀὐδωτί.
Εἰσὶ δ᾽ οἵ Μελανιππίδην τούτου τοῦ μέλους ἄρξαι
| φασί.
E | 69.

- Idem ib. c, 11, p. 1134, E : Ὄλυμπος δὲ, ὡς
uk ριστόξενός φησιν, ὑπολαμβάνεται ὑπὸ τῶν μουσιχῶν
τοῦ ἐναρμονίου γένους εὑρετὴς γεγενῆσθαι" τὰ γὰρ πρὸ
᾿ἐχείνου πάντα διάτονα καὶ χρωματιχὰ ἦν. Vide sequen-
ctia ex eodem haud dubie Aristoxeno petita,

70. |
Athenzus XIV, P. 624, B : Ὁ ài ᾿Αριστόξενος
τὴν εὕρεσιν αὐτῆς ( τῆς Φρυγιστὶ ἁρμονίας ) γάγνιδι
E 56 Φρυγὶ ἀνατίθεται.
e 71.
LIBER II.

* Plutarch. De mus. c. 17, p. 1137, E : Τούτων δὴ
᾿ τῶν ἁρμονιῶν, τῆς μὲν θρηνῳδιχῆς τινὸς οὔσης, τῆς
ua e ἐχλελυμένης, εἰχότως ὃ Πλάτων παραιτησάμενος
᾿ αὐτὰς, τὴν Δωριστὶ ὡς πολεμικοῖς ἀνδράσι xat σώφρο-
σιν ἁρμόζουσαν εἵλετο’ οὐ μὰ Δία ἀγνοήσας ( ὡς Ἄρι-
᾿ στόξενός φησιν ἐν τῷ δευτέρῳ. τῶν Μουσιχῶν ), ὅτι χαὶ
; ᾿ ἐν ἐχείναις τι χρήσιμον ἦν πρὸς πολιτειῶν φυλαχήν.

72.
LIBER IV.

Atheneeus XIV, p. 619,D: Ἀριστόξενος δὲ ἐν τετάρτῳ
τ Πρρὶ μουσιχῆς, « δον, φησὶν, at ἀρχαῖαι γυναῖκες

ζαλύχην τινὰ iiv. Στησιχόρου δ᾽ ἦν ποίημα, ἐν
L Καλύχη τις ὄνομα, ἐρῶσα Εὐάθλου veavíoxou, σω-

C

í,*4 DB MUSICA FRAGMENTA.

281

φρόνως εὔχεται τῇ ᾿Αφροδίτῳν γαμηθῆναι αὐτῷ ἐπεὶ
δὲ ὑπερεῖδεν 6 γεανίσχος, χατεχρήμνισεν ἑαυτήν. Ἐγέ-
γετο δὲ τὸ πάθος περὶ Λευχάδα. Σωφρονιχὸν δὲ πάνυ
κατεσχεύασεν ὃ ποιητὴς τὸ τῆς παρθένου ἦθος , οὐχ ἐχ
παντὸς τρόπου θελούσης συγγενέσθαι τῷ νεανίσχῳ "
ἀλλ᾽ εὐχομένης, εἰ δύναιτο, γυνὴ τοῦ Εὐάδλου γενέ-
σθαι χουριδία, ἢ,, εἰ τοῦτο μὴ δυνατὸν, ἀπαλλαγῆναι

τω 381. -
τοῦ βίου. » 'Ev δὲ τοῖς Κατὰ βραχὺ ὑπομνήμασιν

/ » c
ὃ Aptozósevoc, « Ἴφιχλος, φησὶν, Ἁρπαλύχην ἐρα-
σθεῖσαν ὑπερεῖδεν. u δὲ ἀπέθανε, xa γίνεται ἐπ᾿ αὐτῇ
παρθένοις δῆς ἀγὼν, ἥτις Ἁρπαλύχη ( φησὶ) χα-
λεῖται, »
73.
Plutarch, De mus. c. 31, p. 1142, B : Ὅτι δὲ
M ' 2 M ' , ,
παρὰ τὰς ἀγωγὰς xat τὰς μαθήσεις διόρθωσις ἢ δια-
, 7 3 T 2 , L4 LE
στροφὴ γίνεται, δῆλον ᾿Δριστόξενος ἐποίησε. Τῶν
M i] M 3 "— € , M rp , Ld
γὰρ xax& τὴν αὐτοῦ ἡλικίαν, φησὶ, Τελεσία τῷ O-
“ A Lu m ^
Gal συμιῆναι νέῳ μὲν ὄντι, τραφῆναι ἐν τῇ χαλλίστη
ΩΣ ^ - ^ “Ὁ
μουσικῇ, xal μαθεῖν ἄλλα τε τῶν εὐδοχιμούντων, xal
δὴ xat τὰ Πινδάρου, τά τε Διονυσίου τοῦ Θηδαίου, xal
τὰ Λάμπρου, xal τὰ II ρατίνου, xat τῶν λοιπῶν, ὅσοι
τῶν λυριχῶν ἄνδρες ἐγένοντο ποιηταὶ χρουμάτων
ἀγαθοί - xai αὐλῆσαι δὲ χαλῶς xol περὶ τὰ λοιπὰ
μέρη τῆς συμπάσης παιδείας ἱχανῶς διαπονηθῶναι-
/!» 1 A m" E] - € , er ,

παραλλάξαντα δὲ τὴν τῆς ἀχμῆς ἡλικίαν, οὕτω σφό-
8px ἐξαπατηθῆναι ὑπὸ τῆς σχηνιχῇς τε xol ποικίλης
μουσιχῆς, ὡς καταφρονῆσαι τῶν χαλῶν ἐχείνων, ἐν οἷς
ἀνετράφη, τὰ Φιλοξένου δὲ καὶ Τιμοθέου ἐχμανθάνειν,
χαὶ τούτων αὐτῶν τὰ ποιχιλώτατα χαὶ πλείστην ἐν
αὑτοῖς ἔχοντα χαινοτομίαν »δρμήσαντά τε ἐπὶ τὸ ποιεῖν
μέλη, καὶ διαπειρώμενον ἀμφοτέρων τῶν τρόπων, τοῦ

- pum de morte Pythonis lugubre carmen tibiis cecinisse
— Lydio modo. Alii Melanippidem auctorem ejus cantilenze
— faciunt.
E: 69.
pre ut ait Aristoxenus, a musicis putatur enhar-
ii generis fuisse repertor ; nam ante ipsum omnia dia-
fuerunt et chromatica.

: 70.

. Aristoxenus inventionem harmonie Phrysie Hyagnidi

rgio assignat. :

E 71.

— Quum igitur istarum harmoniarum (Lydix et Ionico )

lla quidem lamentabilis, h:ec vero dissoluta sit; recte

0 eam reptudians, Doricam assumpsit , ut decoram viris

stis et bellicis : non sane ignorans ( ut ait Aristoxenus
lo Musicorum ), etiam in illis ( harmoniis ) aliquid

? utile ad conservationem reipublicae.

E p» |

Aristoxenus libro quarto De musica scribit, priscas fe-

nas cecinisse cantionem quandam nomine Calycen. Ste-

c sni vero versus exstant, in quibus quiedam nomine

| pe ? Euathli juvenis amore capta a Venere precatur ejus

E E $3; contempta vero a fastidioso et renuente juvene,

ecir itio se interemit : id quod circa Leucadem factum

est. Ejus virginis mores apprime fuisse pudicos poeta finxit,
ut qua juvenis consuetudinem non prorsus et quovis modo
cuperet, sed optare, si liceret, Euathlo virgo nubere, aut
si quod in votis erat obtinere non posset, abire vita. In
Compendiariis vero commentariis Aristoxenus eit ab Iphi-
clo, quem impotenter amabat, Harpalycen contemptam
moerore contabuisse , institutumque ab eventu illo virgini-
bus cantionis certamen, quam Harpalycen nominant.

73.

Quod autem educatio et disciplina vel rectam vel pra-
vam artium tractationem habeat, Aristoxenus ostendit.
Nam Telesiam Thebanum, qui ipsius eetate vixit, narrat
adolescentem in pulcherrifha educatum musica, quum
aliorum nobilium poetarum carmina didicisse, tum Pin-
dari, Dionysii Thebani, Lampri, Pratinze, tum reliquorum
qui lyrico carmine et modis prestiterunt : eundemque
eliam tibia bene cecinisse, et. in reliquis totius disciplinae
partibus satis felici cum industria versatum fuisse. /Etate
autem jam matura adeo fuisse a scenica et varia illa mu-
sica deceptum, ut, contemptis pulchris iis ἢ quibus enutri-
tus fuerat , Timothei ac Philoxeni edisceret carmina, ac de
his ipsis ea potissimum, quae maxime essent varia, pluri-
mumque haberent novitatis : quumque se ad lyricum pan-
gendum carmen contulisset , ac tam Philoxeni quam Pin.

288

τε Πινδαρείου xal Φιλοξεφείου, μὴ δύνασθαι κατορθοῦν
ἐν τῷ Φιλοξενείῳ γένει." γεγενῆσθαι δ᾽ αἰτίαν τὴν ἐχ
seillid χαλλίστην ἀγωγήν. Cf. Bóde Dor. 7.)7.
p. 322.

74.

Plutarch. Qu, Conv. VII,8, p. 711, C : Ταῦθ᾽ οἵ
μὲν αὐστηροὶ xat χαρίεντες ἠγάπησαν ὑπερφυῶς" οἵ
δ᾽ ἄνανδροι χαὶ διατεθρυμμένοι τὰ ὦτα δι᾽ ἀμουσίαν
χαὶ ἀπειροκαλίαν, οὺς φησὶν Ἀριστόξενος χολὸν ἐμεῖν,
ὅταν ἐναρμόνιον ἀχούσωσιν, ἐξέδαλλον.

Id. ibid. VII, 5, p. 704, F : ᾿Αχρασίας μὲν χαὶ
αὐτὸς ἀπολύω τὸ φιλήχοον χαὶ φίλοθέαμον᾽" οὗ μὴν
Ἀριστοξένῳ γε συμφέρομαι παντάπασι, ταύταις μόναις
φάσχοντι ταῖς ἡδοναῖς τὸ χαλῶς ἐπιλέγεσθαι.

75.

Strabo I, p. 16 : Διὰ τοῦτο xol τοὺς παῖδας ai τῶν
“Ἑλλήνων πόλεις πρώτιστα διὰ τῆς ποιητικῆς παιδεύου-
σιν, οὗ ψυχαγωγίας χάριν δήποῦθεν ψιλῆς, ἀλλὰ σω-
φρονισμοῦ" ὅπου γε καὶ οἵ μουσιχοὶ ψάλλειν καὶ αὐλί--
ζειν xa λυρίζειν διδάσκοντες μεταποιοῦνται τῆς ἀρετῆς
ταύτης" παιδευτιχοὶ γὰρ (dus φασὶ xat ἐπανορθωτι-
xol τῶν ἠθῶν. ᾿Γαῦτα δ᾽ οὐ μόνον παρὰ τῶν Πυθαγο-
ρείων ἀχούειν ἐστὶ λεγόντων, ἀλλὰ xai ᾿Αριστόξενος
οὕτως ἀποφαίνεται,

(76.)

Apollon. Hist, Mirab. c. 49 : Ἰᾶται γὰρ, φησὶν
, , M 5 /N
(sc. Θέοφραστος ), ἣ κχαταύλησις xal ἰσχιάδα xat
ἐπιληψίαν, χαθάπερ πρὸς ᾿Αριστόξενον τὸν μουσικὸν
ἐλθόντα χρήσασθαι αὐτὸν τοῦ μαντείου τοῦ τῆς Iaot-
φίλης δαμωτι ἀδελφῆς λέγεται τὸν μουσικὸν καταστῆ-
M "ja , , 6 E S A τ ?1
σαι τὸν ἐξιστάμενον ἐν Θήδαις ὑπὸ τὴν τῆς σάλπιγ-

06 φωνήν. 4

ARISTOXENI TARENTINI

Historiam sine dubio ipse narravit Avistoxenus.-

in opere Περὶ μουσιχῆς ; vel alio loco, ubi de v;

musice sermonem instituit, Ceterum verba tam.
mutila sunt, ut sine codicum ope sanari nequeant.
Pro Πασιφίλης x. 7. . Meursius corrigi voluit Πα-
σιφάης Αἰήτου ἀδελφῆς. Teucherus scribit ita : ἐλθόντα
χρήσασθαι αὐτὸν τῷ μαντείῳ τῆς Πασιφάης ἅμα τῷ
ἐν Δελφοῖς (?) λέγεται τὸν μ.. Quod oraculum attinet,
latere puto : τῆς Πασιφάης ἣ Λάχωσι xol Δάφνη M-
γεται ( v. Plutarch. Agis. 6. 9): τὸν δὲ μουσιχὸν χτλ.

ΠΕΡῚ THX ΜΟΥΣΙΚΗΣ ἈΚΡΟΆΣΕΩΣ.

37.
Schol. Platon. p. 38r. ed. pads - TAa χου
τέχνη] Ἢ ἐπὶ τῶν μὴ ῥαδίως κατεργαζομένων, ἢ ἐπὶ,
τῶν πάνυ ἐμμελῶς (ἐπιμελῶς B. et Sieb. ) xoi ἐν-
τέχνως εἰργασμένων. Ἵππασος γάρ τις χατεσχεύασε
χαλκοῦς τέτταρας δίσχους οὕτως, ὥστε τὰς μὲν διαμέ- 3
τρους αὐτῶν ἴσας ὑπάρ yet τὸ δὲ τοῦ πρώτου δίόχου πά-
χοὸς ἐπίτριτον μὲν εἶναι τοῦ δευτέρου, ἡμιόλιον δὲ τοῦ
τρίτου, διπλάσιον δὲ τοῦ τετάρτου, κρουομένους δὲ τού-
τους ἐπιτελεῖν συμφωνίαν τινά. Καὶ λέγεται Γλαῦχον.
ἰδόντα τοὺς ἐπὶ τῶν δίσχων φθόγγους, πρῶ)τον ἐγχειρῆσαι
δι’ αὐτῶν χειρουργεῖν * καὶ ἀπὸ ταύτης τῆς πραγματείας,
ἔτι xol νῦν λέγεσθαι τὴν χαλουμένην ΤΓλαύχου τέχνην.
Μέμνηται δὲ τούτου Ἀριστόξενος ἐν τῷ Περὶ τῆς μουσιχῆῇς
ἀκροάσεως, xat Νικοχλῆς { ἱμοχλῆς A. ) ἐν τῷ Περὶ
θεωρίας. Εστι δὲ xoi ἑτέρα Eni γραμμάτων, ἣν
ἀνατιθέασι T λαύχῳ Σαμίῳ, ἀφ᾽ ἧς ἴσως xol ἣ πάροις
μία διεδόθη - οὗτος δὲ xa σιδήρου χόλλησιν [st ἧς
φησιν Ἡρόδοτος. :
Eadem usque ad φθόγγους πρῶτον Zenob. IL, 91, T
alii, quos vide ap. Pareemiograph. ed. Leutsch.
et Schneidewin. p. 55 et XXII. Conferri jubent

dari modum tentasset, in Philoxeneo ei rem non succes-
sisse ; cujus causam fuisse pulcherrimam illam prime aetatis
institutionem.

74.

Haec austeri quidem et eruditi maximo opere probave-
runt ; effeminati vero et quorum aures inscitia atque bona-
rum imperitia rerum corrupta essent, quos Aristoxenus
bilem aiebat yomere, si enharmonium cantum audirent ,
repudiarunt.

Intemperantize crimine ego quoque solvo studiosos au-
diendi et spectandi : non tamen prorsus assentior Ari-
stoxeno, qui bisce solis voluptatibus ait accini, Pulchre.

15. |

Atque ea de caussa in Grecis urbibus pueri primo
omnium poesi institauntur, non sane nüdw oblectationis
caussa, sed ut modestiam discant. Quando musici etiam,
qui psallere , tibia canere vel lyra docent, hoc ipsum prae
stare profitentur, morum se magistros ac formatores et
correctores esse affirmantes. Neque hoc solum Pythago-
reos audimus dicentes, sed Aristoxenus quoque idem
enuntiat..

76. 1

Vertunt, Sanat, inquit Theophrastus, fistulae cantus

etiam ischiadem et morbum comitialem : quemadmodum

ei, qui ad Aristoxenum musicum venit, oraculo jussus

Pasiphilte, Damoti sororis. Fertur enim etiam musicu

Thebis, qui mente exciderat voce tubae opi, ad s
rediisse.

DE MUSICA AUSCULTATIONE.
ki

Glauci ars : vel de PAAR facili negotio von conddilnds
vel de eo quod summa cura et artificiose elaboratum. Hip
pasus enim quidam quattuor discos cereos sic est fabricatus
ut diametri ipsorum pares essent : primi vero disci spissi
tudo epitriti rationem ad secundum haberet, hemiolii ai
iem ad tertium, dupli denique ad quartum : et pulsa
symphoniam quandam ederent. Feruntque primum omni

Glaucum discorum sonos eorumque rationem observasse,

et secundum hoc opus istud elaborare instituisse. Ut
etiamnum dici Glauci, quam vocant, artem. Meminit ej
Aristoxenus in.libro De musicae Aijosiialidut, et Niec Je
libro De theoria. ^i

E. Interpr. Platon. Phaedon. p. 108, D; Petav. ad
— Julian. p. 76; Sillig. Catalog. Artif. p. 219; Müller.
Archeolog. p. 40 sq.

NOMOI IHAIAEYTIKOI.
4 ^ZIBER I.
78.

Ammonius : Αἰδὼς χαὶ αἰσχύνη διαφέρει... Aux-
στέλλει δ᾽ ᾿Αριστόζξενος ὃ μουσιχὸς τὴν διαφορὰν ἐν τῷ
πρώτῳ Νόμων παιδευτιχῶν. Φησὶ γὰρ, διαφορὰν τήνδε
—. νομιστέον αἰδοῦς τε καὶ αἰσχύνης, ὅτι ἣ μὲν αἰδὼς πρὸς
D ἡλιχίαν, πρὸς ἀρετὴν, πρὸς ἐμπειρίαν, πρὸς εὐδοξίαν *
| Mo ἐπιστάμενος αἰδεῖσθαι πρὸς ἑχάστην τῶν εἰρη-
μένων ὑπεροχῶν προσέρχεται οὕτω διαχείμενος, οὐ
διὰ τὸ ἡμαρτηχέναι τι, ἀλλὰ διὰ τὸ σέθεσθαι xol τιμᾶν
τὰς εἰρημένας ὑπεροχάς- ἣ δ᾽ αἰσχύνη πρῶτον μὲν
LJ πρὸς πάντα ἄνθρωπον, ἔπειτα ἐπὶ τοῖς νομιζομένοις
3 αἰσχροῖς.
— . Eadem plane Her. Philo p. 160 ed. Valcken.
(e cod. Sorbon. Etymol. Tzetz. in schol. ad Hesiod.
|. Op. 190 : Αἰδὼς xol αἰσχύνη χατὰ ᾿Δριστόξενον τὸν
: ᾿ μουσιχὸν διαφέ ἔρουσι" καὶ ἵνα τὰ πολλὰ τούτου παρεάσω,
αἰδὼς μὲν $ μιχρὰ καὶ ἐπὶ τοῖς τυχοῦσι γενομένη
| ὑποστολὴ εὐλαύεϊ λογισμῷ, αἰσχύνη δὲ ἣ ἐν χαχοῖς
᾿ ἀτιμία. Id. ad vs. 316 : Καὶ ὃ μὲν μουσιχὸς Ἄριστό-
b: ἕενος αἰσχύνης οἶδε χαὶ αἰδοῦς διαφοράν; αἰσχύνην
μὲν καλῶν τὴν γενομένην ἀτιμίαν ἐπ᾽ αἰσχροῖς, οἷον τὸ
μετὰ τὴν χλοπὴν ἁλῶναι τινὰ xol χαρῆναι xol δημο-
σίως τυφθῆναι" αἰδὼ δὲ τὴν εὐλάδειαν xo σεμνὴν
στολήν.

E j-351 LIBER! X.
3 79.
- Diog. L. VIII, 15 : "EXeyóv τε xat ot ἄλλοι Πυ-

2 ιν. μὴ εἶναι iii πάντας πάντα Dur, ὅς

DE MUSICA, LEGUM FRAGMENTA.

289

φησιν ᾿Αριστόξενος ἐν τῇ “δεκάτη Παιδευτιχῶν νόμων.
Εν omm , 2 / m ^ /

ἔνθα xoi Ξενόφιλον ἐρωτηθέντα, πῶς ἂν μάλιστα
τὸν υἱὸν παιδεύσειεν, εἰπεῖν, εἰ πόλεως εὐνομουμένης
γενηθείη.

NOMOI IIOAITIKOI.
LIBER VIII.
8o.

Athenzus XIV, p. 648, D, postquam laudavit ver-
sum ex poemate quod Χείρων inscribitur et Epi-
charmo tribui solet, pergit : Τὰ δὲ ψευδεπιγχάρμεια
ταῦτα πεποιήχασιν ἄνδρες ἔνδοξοι" Χρυσόγονός τε
ὃ αὐλητὴς, ὥς φησιν ᾿Δριστόξενος ἐν ὀγδόῳ Πολιτικῶν
νόμων, τὴν Πολιτείαν ἐπιγραφομένην.

(ΠΕΡῚ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗΣ.)
81.
Stobai Eclog. Phys. I, p. 16 ed. Heer. : T7 δὲ

περὶ τοὺς ἀριθμοὺς πραγματείαν μάλιστα πάντων

- ^ “Ὁ ,
τιμῆσαι δοχεῖ Πυθαγόρας, xai προάγειν εἰς τὸ πρό--
GÜcv, ἀπαγαγὼν ἀπὸ τῆς τῶν ἐμπόρων χρείας, πάντα

b , x) , - 3 bed rp "7 jj Ἂ
τὰ πράγματα ἀπεικάζων τοῖς ἀριθμοῖς. Τά τε γὰρ
5 * e

ἄλλα ἀριθμὸς ἔχει, xal λόγος ἐστὶ πάντων τῶν ἄρι-
θμῶν πρὸς ἀλλήλους. Αἰγύπτιοι δ᾽ “Ἑρμοῦ φασὶν εὕ-
ρημα, ὃν χαλοῦσι Θώθ’ οἵ δὲ £x τῶν θείων περι-

- s - ὰ H Xa t CMS EE.
φορῶν ἐπινοηθῆναι. ονὰς μὲν οὖν ἐστὶν ἀρχὴ ἀρι-
θμοῦ, ἀριθμὸς δὲ τὸ ἐκ τῶν μονάδων πλῆθος συγχείμε-
νον. Τῶν δὲ ἀριθμῶν ἄρτιοι μὲν εἰσὶν οἱ εἰς ἴσα διαι-
ρούμενοι, περισσοὶ δὲ οἱ εἰς ἄνισα, χαὶ μέσον ἔχοντες.
Οὕτως ἐν περισσαῖς ἡμέραις o κρίσεις τῶν νοσημάτων
γίνεσθαι δοχοῦσι͵ xa αἵ ecu Goal, ὅτι ὃ περιττὸς καὶ
ἀρχὴν xai τελευτὴν καὶ μέσον ἔχει, ἀρχῆς καὶ ἀκμῆς
xai παραχμῆς ἐχόμενα.

Alia quaedam ex philosophicis Aristoxeni scri-
ptis afferunt Cicero et ex eo, ut videtur, Lactan-
tius. Que subjicere liceat,

LEGES AD INSTITUTIONEM SPECTANTES.
E 78.

- Aristoxenus musicus libro primo Legum ad institutio-
em spectantium differentiam vocum αἰδώς et αἰσχύνη ita
definit , ut αἰδώς pertineat ad zetatem , virtutem , peritiam ,
gloriam. Nam qui αἰδεῖσθαι: scit, ad omnes has excellen-
as accedit cum pudore , non quod' quidquam deliquerit ,
um quod vereatur istas et honoret; αἰσχύνη vero per-
et primum ad quemvis hominem , deinde de rebus tur-
us dicitur.

79.

. Se à et reliqui Pythagorei dicebant non esse omnia omni-
Is pandenda , ut ait Aristoxenus libro decimo De legibus
institutionem accommodatis. Ubi et Xenophilum Py-
)reum interrogatum, quo pacto optime filium eru-
, dixisse refert, si bonis legibus recto civitatis civis

FRAGMENTA 51. GH. — VOL. Il.

LEGES AD REMPUBL. SPECTANTES.
80.

Carmina haec, qua Epicharmo falso tribuunt, a claris
viris facta sunt ; Chrysogonus tibicen, ut tradit Aristoxenus
libro octavo Legum civilium, auctor est. carminis illius,
quod inscribitur Respublica.

8t.

At numerorum disciplinam maximi videtur fecisse Py-
thagoras, et a mercatorum usu abductam provexisse, rebus
omnibus cum numeris comparatis. Nam quum alia nume-
rus habet, tum est quaedam numerorum inter se ratio.
AEgyptii vero Mercurii, quem Thoth vocant, hoc inven-
ium esse statuunt; alii de motibus coelestibus collectum
volunt. Unitas est numeri principium , numerus unitatum
multitudo. Sunt autem numeri alii pares, qui in aequalia,
alii impares, qui in inzequalia dividuntur et medium habent.
Hoc pacto crises morborum et transitus in diebus imparibus
collocantur, quod is numerus principium habet οἵ (inem
οἱ medium ; initium, vigorem et languorem complexus.

19

290 τ ARISTOXENI TARENTINI

nervi bene intenti consprrantem sonum. Et sicuti in.

82.

Cicero "Tuscul. I, 10 : ristorenus musicus
idemque philosophus ipsius corporis intentionem
quandam. animam esse dixit ; velut in cantu et
fidibus, quee harmonia dicitur, sic ex corporis to-
tius natura οἵ figura varios motus cieri, tamquam
in cantu $0nos, .

Id. ibid. : Hic Aristorenus ab artificio suo non
recessit, et tamen dixit aliquid, quod ipsum quale
esset, erat multo ante dictum et explanatum a
Platone ( in Phzd. p. 390-392 ).

Id. ib. c. 18: Dicearchum vero cum 4ristoxeno,
eequali et condiscipulo suo, doctos sane homines ,
omittamus : quorum alter ne condoluisse quidem
unquam videtur, qui animam se habere non sen-
tiat; alter ita delectatur suis cantibus , ut eos etiam
ad hec transferre conetur. Harmoniam autem ex
intervallis sonorum nosse possumus , quorum varia
tompositio etiam harmonias efficit plures : mem-
brorum vero situs et figura corporis, vacans animo,
quam possit harmoniam efficere, non video : sed
hic quidem quamvis eruditus sit, sicut est, hec
magistro concedat Aristoteli : canere ipse doceat.

Lactantius Instit, Div. VII, 12 : Quid Aristoxe-
nus ? qui negavit omnino ullam esse animam, etiam
dum vivit in corpore, sed sicut in fidibus ex inten-
tione nervorum effici concordem sonum atque can-
tum, quem musici harmoniam vocant; ita in cor-
poribus ex compage viscerum ac vigore membrorum
vim sentiendi exsistere. Quo ME dici delirius pes
test,

Idem De Opif. Dei c. XF1 : lllud autem
cave ne unquam simile. veri putaveris, quod
ZAristorenus dixit, mentem omnino nullam esse,
sed quasi harmoniam in fidibus ex constructione
corporis et compagibus viscerum vim sentiendi
exsistere. Musici enim intentionem. concentumque
nereorum in integros modos sine ulla offensione
consonantium. harmoniam vocant. Folunt igitur
animum simili ratione constare in homine, qua
corporis partium firma conjunctio, membrorumque
omnium consentiens in unum vigor motum illum
sensibilem faciat, animumque concinnet, sicut

| puxois t ὑπομνήμασι φησὶ, Πλάτωνα θελῆσαι συμφλέξαι,

.qudiehtes, in parvo autem sentientes e I

fidibus , quum aliquid aut. interruptum aut rela-.
catum est, omnis canendi ratio turbatur et sol-
oitur , ita in corpore, quum pars aliqua membrorum Ὁ
duxerit vitium , destrui universa, corruptisque
omnibus atque turbatis, occidere iic COME *
mortem vocari. » ἊΣ

83.
IXTOPIKA YHOMNHMATA. M
Diog. Laert. IX, 40 : Ἀριστόξενος ἐν τοῖς Ἴστο- a

τὰ Δημοχρίτου συγγράμματα, ὁπόσα ἠδυνήθη συνα- .
γαγεῖν. Ἀμύχλαν δὲ χαὶ Κλεινίαν τοὺς Πυθαγοριχοὺς ;
χωλῦσαι αὐτὸν, ὡς οὐδὲν pi: παρὰ use T4
εἶναι τὰ βιδλία din.

84.

Plutarch. Alexandr. M. c. 4 : Ὅτι δὲ τοῦ χρωτὸς
ἥδιστον ἀπέπνει, xol τὸ στόμα χατεῖχεν εὐωδία χαὶ
τὴν σάρχα πᾶσαν, ὥστε πληροῦσθαι τοὺς χιτωνίσκους,
ἀνέγνωμεν ἐν Ὑπομνήμασιν ᾿Αριστοξενείοις.

Eadem in Moral. p. 623, Ε΄, suppresso nomine.
Aristoxeni.

ΤΑ ΚΑΤᾺ BPAXY ὙΠΟΜΝΉΜΑΤΑ.
85.

Athenzus XIV, 619, D, de Harpalyee, Vide. |
fragm, 72.
j 86. ! |
* ZYMMIKTA YHOMNHMATA. | —
Porphyrius Comm.- in Ptol. Harmon. p. 257 : |
ὋὉ μέν τοι ᾿Δριστόξενος ἀληπτότερον οὖχ ἐπὶ τῶν ψό-
quy πεποίηται τὸν λόγον, ἀλλ᾽ ἐπὶ τῆς φωνῆς ἣν ἡμεῖς
προϊέμεθα, τῷ λέγεσθαι, τινὰς ψόφους ὕπερδάλλειν
τὴν ἡμετέραν ἀχοὴν χαὶ διὰ τοῦτο μὴ ἀχούεσθαι,.
ὡς ἐπιδείξομεν" οὐ μὴν ἀλλὰ χαὶ περὶ τῆς ἡμετέρας
φωνῆς xai ἀχοῆς ποιούμενος τὸν λόγον ἐ ἐν μὲν τινὶ τῶν
Συμμίχτων ὑπομνημάτων φησὶ τὸ μέγιστον καὶ ἐλά -
χιστον διάστημα ὑπεναντίως ἔχειν τῇ δυνάμει πρὸς
τὴν αἴσθησιν ἡμῶν. Causam hujus rei subjicit, quod
in magno intervallo loquentes citius deficimus quam

modulantes. 6

COMMENTARII.

83.

Aristoxenus in Historicis commentariis ait, Democriti
Commentaria , quze colligere potuerit, Platonem voluisse
comburere : verum ab Amycla et Clinia Pythagoreis fuisse
prohibitum , nihil id afferre utilitatis dicentibus; jam enim
hos libros apud plerosque servari.

84.

Odorem ex cute gratissimum efflasse Alexandrum M. , 05

ejus totumque corpus reddidisse fragrantiam , quam interio
res tunicze retinebant, in Commentariis πύου ον
86.
Aristoxenus rationem imperceptam non in sonitib i
ponit, sed in voce quam nos emittimus ; dicens quosdan
sonitus superare auditum nostrum et propterea non audiri.
Et vero de nostra voce et auditu disputans in quodai
Miscellaneorum Commentariorum ait , maximum et mini:
mum intervallum se subcontrario modo habere potenti.
ad sensum nostrum. "os — 8

: -. Photius Bibl. cod. CLXI tradit Sopatrum so-
E e libro sexto decimo τῶν Συμμίχτων ὕπο.--
μνημάτων varia paradoxa et improbabilia colle-
, . gisse. Quare huc refero locum sequentem, qui fugit
. Mahnium.

E 87.

E JElianus N. A. ND, 7 : Ἀριστόξενος δέ πού φησιν,
; ἄνδρα ταῖς χερσὶν à ὄφιν τινὰ ἀποχτεῖναι. xol μὴ δη-
ETT ὅμως θιγόντα ἀποθανεῖν" χαὶ τὴν ἐσθῆτα δὲ αὐὖ-
᾿ τοῦ, ἣν ἔ ἔτυχε φορῶν ὅτε τὸν ὄφιν ἀνήρει, χαὶ ἐχείνην
A coin οὗ μετὰ μαχρόν.

88.

Apollonius Hist. Mirab. c. 3o : Ἀριστόξενος δὲ
᾿ ὃ μουσιχὸς τεταρταΐζοντας τὴν ἑλξίνην φησὶν βοτάνην
μετὰ ἐλαίου τριδομένην χαὶ συγχριομένην πρὸ τῆς
λήψεως ἀπολύειν τοῦ πάθους.

ὃ μουσιχός ] οὐχ ὃ μουσ. Meursius ad medicum
1 . Herophileum rem referens; sine caussa.

EU

E 89.
E TA XHOPAAHN.
᾿ς Diog. L.1, 107, de Mysone : Ἀριστόξενος δέ φη-
σιν ἐν τοῖς Σποράδην, οὐ πόρρω Τίμωνος αὐτὸν χαὶ
| X Ἀπημάντου γεγονέναι" βισανδρωπεῖν γάρ. ᾿Οφθῆναι
! γοῦν ἐν Λακεδαίμονι μόνον ἐπ᾽ ἐρημίας γελῶντα" ἄφνω
Pu δέ τινος ἐπιστάντος χαὶ πυθομένου , διὰ τί μηδενὸς
Eins γελᾷ, φάναι, « δι᾿ αὐτὸ τοῦτο. » Φησὶ δ᾽ Ἄρι-
ύξενος, ὅτι ἔνθεν χαὶ ἄδοξος ἦν, ὅτι μηδὲ πόλεως,
dn χώμης, χαὶ ταῦτα ἀφανοῦς" ὅθεν διὰ τὴν ἀδοξίαν
αὐτοῦ xal τὰ αὐτοῦ τινὰς Πεισιότράτῳ περιθεῖναι τῷ
τυράννῳ, χωρὶς Πλάτωνος τοῦ φιλοσόφου.

COMMENTARIORUM FRAGMENTA.

291

ZYMMIKTA XYMIHOTIKA.
90.

Atheneus XIV, p. 632, A : Διόπερ Ἀριστόξενος
ἐν τοῖς Συμμίχτοις συμιποτιχοῖς, « «Ὅμοιον, φησὶ, ποιοῦ-
μεν Ποσειδωνιάταις τοῖς ἐν τῷ Τυρσηνικῷ χόλπῳ
κατοικοῦσιν. Οἷς συνέβη τὰ μὲν ἐξ ἀρχῆς Ἕλλησιν
οὖσιν ᾿ἐχθεδαρδαρῶσθαι, Τυρρηνοῖς ἢ Ῥωμαίοις γεγο-
γόσι, καὶ τήν τε φωνὴν μεταῤεδληχέναι τά τε λοιπὰ
τῶν ἐπιτηδευμάτων, ἄγειν τε μίαν τινὰ αὐτοὺς τῶν
ἑορτῶν τῶν Ἑλληνιχῶν ἔτι καὶ νῦν, ἐν 3j συνιόντες
ἀναμιμνήσχονται τῶν ἀρχαίων ἐχείνων ὀνομάτων τε xot
νομίμων, xat ἀπολοφυράμενοι πρὸς ἀλλήλους xoi ἀπο-
δαχρύσαντες d ἀπέρχονται, Οὕτω δὴ οὖν, φησὶ, χαὶ
ἡμεῖς, ἐπειδὴ καὶ τὰ θέατρα ἐχδεδαρθάρωται, χαὶ εἷς
μεγάλην διαφθορὰν προελήλυθεν ἣ πάνδημος αὕτη
μουσικὴ, χαθ᾽ αὑτοὺς γενόμενοι ὀλίγοι ἀναμιμνησχό-
μεθα, οἵα ἦν ἣ μουσική. » Ταῦτα μὲν 6 Ἀριστόξενος,

9I.

Plutarchus De mus. c. 43, p. 1146, F : Συνέθαινε΄
γὰρ εἰσάγεσθαι μουσικὴν, ὡς ἱχανὴν ἀντισπᾶν xol
πραὔνειν τὴν τοῦ οἴνου ὑπόθερμον δύναμιν: χαθάπερ
που φησὶ xal ὃ ὑμέτερος ᾿Αριστόξενος - ἐχεῖνος γὰρ
ἔλεγεν, εἰσάγεσθαι μουσικὴν παρ᾽ ὅσον ὃ μὲν οἶνος
σφάλλειν πέφυχε τῶν ἄδην αὐτῷ χρησαμένων τά τε
σώματα χαὶ τὰς διανοίας “ ἣ δὲ μουσικὴ τῇ περὶ αὐτὴν
τάξει τε χαὶ συμμετρίᾳ εἰς τὴν ἐναντίαν χατάστασιν
ἄγει τε χαὶ πραΐνει. Παρὰ τοῦτον οὖν τὸν χαιρὸν ὡς
βοηθήματι τῇ μουσιχῇ τοὺς ἀρχαίους φησὶ χεχρῆσθαι
Ὅμηρος.

gu

- Aristoxenus quodam loco dicit virum qui serpentem
quandam manibus interfecisset, nullo morsu ab ea affe-
— etum, ex solo tactu vitam amisisse : illiusque vestem, quam
— eo tempore quum serpentem interimebat , gestaret , non ita
multo post putruisse.
E ᾿ 88.

. Aristoxenus musicus eos qui laborant quartana , liberari
morbo affirmat, si helxinen herbam ante accessum febris
nungant corpori tritum cum oleo.

E. 89.

- Aristoxenus aütem in Varia Historia, hunc ( Mysonem )
monis et Apemanti moribus non multum abfuisse per-
*, quippe qui hominum osor fuerit. Sic conspectum
one solum in solitudine ridentem, et interroga.
ab aliquo, qui derepente supervenerat, cur nemine
resente rideret : At ob hoc ipsum, dixisse, rideo. Auctor
: b Aristoxenus, eum et propterea ignotum latuisse. quod

on ex urbe, sed ex vico eoque obscuro, natus esset : ob
- igaobilitatem, qua ipsius sunt, nonnullos Pisistrato
no tribuere, proeter Platonem philosophum.

DOSE
LCGOC

MISCELLANEA CONVIVALIA.

90.

Aristoxenus in Miscellaneis Convivalibus, « Nos id, inquit,
facimus, quod Posidoniate ad Tyrrhenicum sinum. siti ,
qui antea Graeci in Tyrrhenoruni aut. Romanorum barba-
riem lapsi mutatis voce et institutis, unum tamen festum
Grocanicum agunt ad hune usque diem , quo una congressi
in memoriam sibi revocant prisca illa nomina et consue-
tudines : lacrimati vero atque sortem suam mutuo con-
questi discedunt. Sic et nos, inquit, postquam theatra no-
stra barbara facta sunt, et misere corrupta ars hzec musica
et prostituta est, privatim qui restamus pauci, memoria
repetimus qualis olim fuerit musica. » Haec Aristoxenus.

91.

1deo quippe musicam conviviis adhiberi receptum fuit ,
quod animum revocare et vim calidam vini mitigare va-
lere. In quam sententiam etiam Aristoxenus vester ali-
cubi dixit, musicam introductam in cenas esse; quod
βίου! vinum nimio ipso utentium et animos et corpora
labefactat ; ita musica suo ordine et concinnitate in contra-
rium statum abducit atque sedat. Ea igitur opportunitate ,
Homerus ait, priscos musica tanquam remedio quodam usos.

19.

292 ARISTOXENUS TARENTINUS.. -

EHIMHOEIA?

92.

Fulgentius Mythol. II, 9, ex Nicagora refert
Prometheum vulturi jecur prebentem livoris quasi
pingere imaginem. Deinde addit : Unde et Petronius
Arbiter ait : Qui vultur jecur ultimum pererrat, Et
pectus trahit intimasque fibras , Non est quem tepidi
vocant poete, Sed cordis mala livor atque luxus.
Nam et Aristoxenus in Epimetheiorum libro, quem
scripsit, similia profert. Enimvero Prometheum,
quasi προμήθειαν, quod nos latine providentiam
dicimus, ex dei providentia et Minerea , quasi cae-
lesti. sapientia hominem factum. Dieinum vero

ignem , quem iudi , animam monstrant divini-
tus inspiratam , quce apud paganos dicitur de caelis
tracta, Jecur vero Prometheum vulturi prebentem , ὦ
quod nos cor dicimus, quia in corde aliquanti phi-
losophorum dixerunt esse sapientiam.

« Inlibris quibusdam pro Épimetheiorum δὲ |
Lindosecemiarum , quod librarii deinceps mutasse |
videntur in Zineoseremiarum. Alia huc etiam acce-
dit a Munckero in Ms. Leidensi reperta lectio : -
Aristoxenus in livido sententiarum libro ; cui haud. |
majoris momenti glossa addita est : im quo dispu- ἢ
tat de livore i. e. invidia. » Manw1vs, Qui verus ἴπ6-
rit libri titulus et quod argumentum acutioribus j
divinandum relinquo,

Strabo XIII, p. 618 : Ἐξ Ἐρέσου ἦσαν Θεό-
φραστός τε xal Φανίας, ol ἐκ τῶν περιπάτων φιλόσο-
0t, ᾿Δριστοτέλους γνώριμοι.
- Suidas : Φανίας ἢ ἢ Φαινίας Ἔρέσιος 1 B φιλόσοφος
περιπατητιχὸς, Ἀριστοτέλους μαθητής. ἫΝ δ᾽ ἐπὶ τῆς
ΤΟ ρια΄ Ὀλυμπιάδος xal μετέπειτα ἐπ᾽ Ἀλεξάνδρου τοῦ
Τ᾿ Ναχεδόνος. Sincera nominis forma est Φανίας,
-. eujus solemnis in codd, varietas Φαινίας ; preterea
— nomen scriptoris abiit in Φάνης et ΤΣ de LE

É. ἼΩΝ πρυτάνεων Ἐρεσίων, br.-2.
2. Περὶ τῶν ἐν Σικελίᾳ τυράννων, fr. 12—13.
3. Τυράννων ἀναίρεσις ἐ ἐχ πιμωρίας, fr. 14—16.
ἡ. Περὶ ποιητῶν, fr. 17—218.
5, Πρὸς τοὺς σοφιστάς, fr. 19.
6. Περὶ τῶν Σωχρατιχῶν, fr. 20—21.
7. ligo; Διόδωρον (Philosophica), fr. 24.
-... 8. (Ot μαθηταὶ αὐτοῦ. sc. Ἀριστοτέλους, Εὔδημος
᾿ xai Φανίας xot Θεόφραστος, xoà ζῆλον τοῦ διδασχά-
᾿ς λου γεγραφήχασι Κατηγορίας καὶ Περὶ ἑρμηνείας χαὶ
Ἀναλυτιχήν, Ammonius in Arist. Categ. p. 5.)

9. Περὶ φυτῶν, fr. 27 — 40.
— — Opus De Eresiorum Prytanibus fuisse chronicum
| - similiter ac. Charonis Πρυτάνεις ἢ ἄρχοντες Λαχε-
δαιμονίων censent Ebertus (Diss. Sic. p. 86) et

— — (*) Phani: reliquias collegit Voisin., Diatribe de Phania
-—. Eresio. Gandav. 1824. Cf. Ebert. Sic. p. 76; Plehn. Lesb. p.
-. 215; Boeckh. C. /. 1H, p. 304. Distinguendi ab Eresio : PAa-

nias , Atheniensis ut videtur, navarchus ap. Xenophon. Hell.

V,1,26 (ubi in3 codd. Φαινίας). Hunc intellexerit Harpocrat. :

Φανίας, ὄνομα κύριον, τῶν ἐστρατηγηχότων τις. Ad eundem-

que referenda videtur oratio Lysioe ὑπὲρ Φανίου παρανόμων,

€ujus meminit Athenceus XII , p. 551, D, Cf. Helscher. De
vit. et script. Lysice ( Berolin. 1837 ) p. 176 sq. — Phanias

- quidam sub Antiocho illo, qui philosophos regno suo expulit,

- ap. Athen. XII, p. 547, A (cf. Schweigh. in Indice s.

d. v.). — Phanias , Appii Pulcri libertus, ap. Cic. Ep.

. ad Div. I1, 13; lII, 1. — PAhanias, medicus haud dubie,

. &p. Galen. vol. II, p.
— — versus sit Phanias Physicus, de quo Plinius H. N. XXII,

—— — €. 13 : Condidit laudes ejus ( urticae) Phanias Physicus ;

ο΄ ulilissimam cibis coctam conditamve professus , arterice,

- fussi , ventris destillationi , stomacho, panis , parotidi-

— bus,etc. Que nisi medici sunt, legi in Eresii Περὶ φυτῶν opere

a morant Diogenes L. V , 37 et schol. Apoll. Rhod. 1, 972.

795, C, Quiritur num ab Eresio di- '

. potuerunt. — Theophrasti ad Phaniam epistolas comme- -

Boeckhius (ad Marm. Par. in C. Inscr. 11, p. 305).
Quod quamvis ex uno. quod superest fragmento
demonstrari non possit, nihil tamen, quin recte
ita statuatur, impedire videtur; presertim quum
ex aliis locis (fr. 2. 3. 5) intelligatur multum Pha-
niam ad tempora rerum accurate constituenda at-
tendisse, Neque vero ea quz de Solonis temporibus
ex archontum Atticorum serie constitutis (fr. 3. 5.)
afferuntur, ex isto Περὶ πρυτάνεων opere fluxisse
putaverim, Fieri sane potuit, ut Phanias Lesbios
patrie magistratus cum archontibus Atticis com-
poneret, attamen minime probabile est quemquam
Theophrasti ztate Atheniensium historiam secun-
dum seriem prytanum Eresiorum adornasse inde-

que libri petiisse inscriptionem. Quare quz legun-

tur fragm. 3— rir, ex opere historico, cujus
titulum nunc ignoramus, deprompta esse censeo.

De opere Τυράννων ἀναίρεσις ἐχ τιμωρίας in-
scripto Ebert, : « Verte, ait, Tyrannorum occisio su-
mend de iis vindicte gratia sive ad ulciscendam,
qu: accepta erat, injuriam facta. Consulto Phaniz
ita conceptum. fuisse titulum arbitror, ne quacun-
que de causa obtruncati híc tyranni quzritaren-
tur, sed qui ὕῤρεως poenas dedissent, quorumque
czedibus minus mutanda civitatis forma , quam ultio
iraque explenda spectatz fuissent, quamquam vel
hujuscemodi czdis pedissequa sepe fuerit rerum
mutatio, Fuit sane, ut docet exemplorum multi-
tudo, at non caput et una materia scripturo fuit,
Id judicium nititur hoc Aristotelis loco (Polit, V,
8, 9) : Τῶν ἐπιθέσεων αἵ μὲν ἐπὶ τὸ σῶμα γίνονται
τῶν ἀρχόντων, at δ᾽ ἐπὶ τὴν ἀρχήν. Αἱ μὲν οὖν δι
ὕόριν ἐπὶ τὸ σῶμα " τῆς δὲ ὕῤρεως οὔσης πολυμεροῦς,
ἕκαστον αὐτῶν αἴτιον γίνεται τῆς ὀργῆς" τῶν δ᾽ ὀργιζο-
μένων σχεδὸν οἱ πλεῖστοι τιμωρίας χάριν ἐπιτίθενται,
ἀλλ᾽ οὐχ᾽ ὑπεροχῆς. Jam ibi sequuntur propositze
exempla sententiz , Harmodius et Aristogito , ama-
sius ille idemque interfector Periandri etc. cf. Plu-
tarch. Mor. p. 760, B; 768, F. »

De reliquis Phaniz scriptis pluribus h. l. expo-
nere opere vix pretium. Non praetermittenda
vero sententia Boeckhii 1, 1., qui auctorem Chronici
Marmorei pre ceteris libros historicos Phanize
nostri adhibuisse suspicatur. Verba Baeckhii exscri-
psi in Introd, ad M. Par. p. 537.

."

ΠΕΡῚ ΠΡΥΤΆΝΕΩΝ ἘΡΕΣΙΩΝ.
E LIBRO SECUNDO.
E

Athenzus VIII, p. 333, A : Φανίας (Φαινίας vgo)
γοῦν ἐν δευτέρῳ Πρυτάνεων E ρεσίων ἐν Χερρονήσῳ
φησὶν ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας ὗ ὅσαι τὸν θεὸν ἰχθύας. Eadem
libri notitia omissa Eustath. ad Il, p. 35 Bas. Cf.
Phylarch. ap. Athen. 1. 1. (fr. 4).

Ι a.

Idem I, p. 16, E : Καὶ οἱ μνηστῆρες δὲ map αὐτῷ
πεσσοῖσι προπάροιθε θυράων ἐτέρποντο, οὗ παρὰ τοῦ
Μεγαλοπολίτου Διοδώρου ἢ Θεοδώρου μαθόντες τὴν
πεττείαν, οὐδὲ τοῦ Νυτιληναίου Λέοντος τοῦ ἀνέχαθεν
Ἀθηναίου, ὃς ἀήττητος ἦν κατὰ τὴν πεττευτιχὴν, ὥς
φησι Φανίας.

2.

"ATO τούτου

Clemens Alex. I, p. 145, 35 Sylb. :

(sc. ab reditu Heraclidarum) ἐπὶ Εὐαίνετον Spo Pb

ἐφ᾽ οὗ φασιν Ἀλέξανδρον εἷς τὴν ᾿Ασίαν διαδῆναι, ὡς
μὲν Φανίας (libri Φανείας) ἔτη ἑπταχόσια δέχα πέντε.
De hoc computo vide Fragm. chronol. p. 128.

3.

Plutarch. Solon. c. 14 : Ἐνταῦθα δὴ τῶν Ἀθη-
γαίων οἵ φρονιμώτατοι συνορῶντες τὸν Σόλωνα μόνον
μάλιστα τῶν ἁμαρτημάτων ἐχτὸς ὄντα χαὶ μήτε τοῖς
πλουσίοις χοινωνοῦντα τῆς ἀδιχίας μήτε ταῖς τῶν πε-
γήτων ἀνάγχαις ἐνεχόμενον, ἐδέοντο τοῖς χοινοῖς προῦ-
ελθεῖν καὶ χαταπαῦσαι τὰς διαφοράς. Καίτοι Φανίας

PHANLE ERESH

μὲν γὰρ ἤρξατο. τυραννεῖν Πεισίστρατος" ἐφ’ "Hye-

ὁ Λέσέιος αὐτὸν ἱστορεῖ τὸν Σόλωνα χρησάμενον ἀπάτῃ

"πρὸς ἀμφοτέρους ἐπὶ σωτηρίᾳ τῆς πόλεως ὑποσχέσθαι
χρύφα τοῖς μὲν ἀπόροις τὴν νέμησιν, τοῖς δὲ χρηματι-᾿ :
χοῖς βεδαίωσιν τῶν συμἝολαίων. Ἀλλ᾽ αὐτὸς 6 Σόλῶὼν -—
ὀχνῶν φησὶ τὸ πρῶτον ἅψασθαι τῆς πολ ἱτείας χαὶ δ. 7
δοιχὼς τῶν μὲν τὴν φιλοχρηματίαν, τῶν δὲ τὴν ὕπερης T
φανίαν. Ἡρεθη δὲ ἄρχων μετὰ Φιλόμόροτον ὁμοῦ xai
διαλλαχτὴς χαὶ νομοθέτης, δεξαμέ γῶν προθύμως αὐτὸν

ὡς μὲν εὔπορον τῶν πλουσίων, ὡς δὲ χρηστὸν τῶν me- —
γήτων. De auno Philombroti vide Clinton, ἘΣ Η.
tom. II, pref. p. XI.

Á.

Lex. Gudian. p. 335 v. Κύρόεις. .. Ἀσχληπιάδης ὦ
ἐν τοῖς τῶν ἀξόνων ᾿Εξηγητιχοῖς ἀπὸ Κύρδεως. τοῦ τὰς
θυσίας (sic Salmas. ; vgo οὐσίας) ὁρίσαντος" ὥς φησι
Φανίας ὃ ᾿Ερέσιος (vgo ᾿Εφέσιος), ἀπὸ τοῦ ταῦτα χυ-
ρωθῆναι τοῖς γράμμασιν. Scilicet litera Bi in Κύρ-
6zg olim fuit digamma, V. Welcker. Trilog. p.
191. Etym. M. et Suidas s. v. Gramm. ap. Cramer.
Anecd..1, p. 251; II, p. 455. Cf. Aristotelis fr. 11,
Apollodori fr. 24 sqq.; Preller. ad npo p. 89.
Steph. Thes. Gr. s. v. p. 2138 δ.

5.

Plutarch. Solon. c. 32 : "Ems6iwoz δ' οὖν ὁ Σόλων
ἀρξαμένου τοῦ Πεισιστράτου τυραννεῖν, ὡς μὲν Ἥρα-

χλείδης ὃ Ποντικὸς ἱστορεῖ, συχνὸν χρόνον, ὡς δὲ
Φανίας ὃ ᾿Ερέσιος ἐλάττονα δυοῖν ἐτῶν. "Ert Κωμίου

στράτου δὲ Σόλωνά φησιν ὃ Φανίας ἀποθανεῖν, τοῦ
μετὰ Κωμίαν ἄρξαντος. Cf. Clinton. ad am, 560.
Marm. Par. ep. 4o. qe

DE PRYTANIBUS ERESIORUM.
1.

Phanias secundo libro Prytanum Eresiorum , ait in Cher-

soneso per tres continuos dies piscibus coelum pluisse.
1 à.

Apud eundem Homerum proci ante fores calculorum
lus animum recreant : non a Megalopolitano Diodoro
sive Theodoro ludi illius artem edocti, nec a Mytileuso
Leonte , cujus majores Athenienses fuerant , quem scribit
Phanias invictum fuisse in arte calculis ludendi.

2.

Ab reditu Heraclidarum usque ad Eucenetum archontem ,
sub quo Alexandrum in Asiam transiisse dicunt , secundum
Phaniam numerantur anni septingenti quindecim,

9.

Eo rerum statu prudentissimi Atheniensium cernentes
Solonem unum ab utroque vitio esse intactum, ac neque
injuriarum divitibus neque miseriarum pauperibus socium,
oravere hominem , ut communis utilitatis curam susciperet
controversiamque dissolveret, Phanias quidem Lesbius

| runt, quod quae iis continentur literis κύρια sive rata dirt. »

narrat, utrisque eum imposuisse, quod saluti publice
consuleret, clanculum pauperibus agrorum divisionem,
divitibus. confirmationem pactionum pollicendo. At ipse
ait se zegre initio rempublicam attigisse, quod et horum
cupiditatem et illorum superbiam metueret. Electus est
archon post Philombrotum , simulque et arbiter et legum
conditor, accipientibus eum utrisque libenter -— Local Ὶ
tibus fanquam locupletem , egenis ut mitem. : j
4. 3. ' 92 Β

Cyrbes (quibus jus sacrum inscriptum erat) Ascle- |
piades Commentariis in axes Soloneas , nomen habere dieit |
a Cyrbe, qui qua ad sacrificia pertinent, legibus defini-
verit, secundum Phaniam vero inde nomen hoc accepe- | f

5.

Solon post occupatam ἃ Pisistrato thun deb d vixit |
adbuc sat multum temporis, ut quidem Heraclides. Ponti- - |
cus estauctor; ut Phanias Eresius, non totum biennium D
siquidem Pisistratum invasisse bocinililétk Comiaarchonte, |
Solonem autem sub Hegestrato , qui Comia successit, vifa
defunctum esse dicit. :

; 6.

— Plutarch. Themist, c. 1 : Θεμιστοχλεῖ δὲ τὰ μὲν
Cx γένους ἀμαυρότερα πρὸς δόξαν ὑπῆρχε" πατρὸς γὰρ
ἦν Νεοχλέους οὐ τῶν ἄγαν ἐπιφανῶν ᾿Αθήνησι, Φρεαῤ-

m τῶν δήμων ἐχ τῆς Λεοντίδος φυλῆς: νόθος δὲ πρὸς

᾿Αθρότονον Θρήισσα γυνὴ γένος * ἀλλὰ τοχέσθαι

τὸν μέγαν " “Ἕλλησιν φημὶ Θεμιστοχλέα.

᾿ Φυνίας μέντοι τὴν μητέρα Θεμιστοχλέους οὗ Θρᾷτταν,
ow Καρίνην, οὐδ᾽ ᾿Αὐρότονον ὄνομα, ἀλλ᾽ Εὐτέρπην
- ἀναγράφει: Νεάνθης δὲ xol πόλιν αὐτὴ τῆς Καρίας
- Ἁλιχαρνασδὸν προστίθησι.
p Ss
Idem ib. c. 7 : "Eze δὲ τοῖς ᾿Αφέταις τοῦ βαρόα-
χατὰ στόμα νεῶν τὸ πλῆθος, ἄλλας δὲ πυνθανόμενος
διαχοσίας ὑπὲρ Σχιάθου χύχλῳ περιπλεῖν, ἐδούλετο
τὴν ταχίστην εἴσω τῆς *E λλάδος χομισθεὶς ἅψασθαι
- TisAoxovvácou καὶ τὸν πεζὸν στρατὸν ταῖς ναυσὶ προσ-
- περιδαλέσθαι, παντάπασιν ἀπρόσμαχον ἡγούμενος τὴν
«xav θάλατταν ἀλχὴν βασιλέως, δείσαντες oi Eo6ocic,
- μὴ σφᾶς οἱ “Ἕλληνες πρόωνται, χρύφα τῷ Θεμιστοχλεῖ
᾿ διελέγοντο Πελάγοντα μετὰ χρημάτων πολλῶν πέμ-
E ψαντες" ἃ )a6Ov ἐχεῖνος, ὡς Ἡρόδοτος t ἱστόρηχε, τοῖς
P p τὸν ὐρυδιάδην ἔδωχεν. ᾿Εναντιουμένου δ᾽ αὐτῷ
τῶν πολιτῶν ᾿Αρχυτέλους : ὃς ἡ ἦν μὲν ἐπὶ τῆς ἱερᾶς νεὼς
E - πριήραρχος, οὐκ ἔχων δὲ χρήματα τοῖς ναύταις χορηγεῖν
. ἔσπευδεν ἀποπλεῦσαι, παρώξυνεν € ἔτι μᾶλλον ὃ Θεμι-
1 quum τοὺς πολίτας ἐπ᾽ αὐτὸν, ὥστε τὸ δεῖπνον ἁρπάσαι

- gixoU στόλου προσμίξαντος ἐχπλαγεὶς Εὐρυδιάδης τῶν

FRAGMENTA. 295

συνδραμόντας. ToU δ᾽ Αρχιτέλους ἀθυμοῦντος ἐπὶ τούτῳ
χαὶ βαρέως φέροντος εἰσέπεμψε Θεμιστοχλῇς πρὸς αὐτὸν᾿
ἐν χίστῃ δεῖπνον à ἄρτων χαὶ χρεῶν, ὑποθεὶς χάτω τά-
λαντον ἃ ἀργυρίου χαὶ χελεύσας αὖτόν τε δειπνεῖν ἐν τῷ
παρόντι xol μεθ᾽ ἡμέραν ἐπιμεληθῆναι τῶν τριηρτανι
εἰ δὲ μὴ ; καταθοήσειν αὐτοῦ πρὸς τοὺς πολίτας, é ὡς
ἔχοντος ἀργύριον παρὰ τῶν πολεμίων. Ταῦτα μὲν οὖν
Φανίας 6 Aéa6toc εἴρηχεν.
8.

Idem ib. c. 13 : Proelium ad Salaminem inituro
Θεμιστοχλεῖ παρὰ τὴν ναυαρχίδα τριήρη σφαγιαζομένῳ
τρεῖς προσήχθησαν αἰχμάλωτοι , κάλλιστοι μὲν ἰδέσθαι
τὴν ὄψιν, ἐσθῆσι δὲ καὶ χρυσῷ κεκοσμημένοι διαπρε-
πῶς. ᾿Ελέγοντο δὲ Σανδάχης παῖδες εἶναι τῆς βασιλέως
ἀδελφῆς xal ᾿Ἀρταύὔχτου. Τούτους ἰδὼν Εὐφραντίδης
ὃ μάντις, ὡς ἅμα μὲν ἀνέλαμψεν ἐχ τῶν ἱερῶν μέγα xod
περιφανὲς πῦρ, ἅμα δὲ πταρμὸς ἐχ τῶν δεξιῶν ἐσήμηνε,
τὸν Θεμιστοχλέα δεξιωσάμενος ἐχέλευσε τῶν νεαγίσχων
χατάρξασθαι xol χαθιερεῦσαι πάντας ὠμηστῇ Διονύσῳ
προσευξάμενον" οὕτω γὰρ ἅμα σωτηρίαν τε xal νίχην
ἔσεσθαι τοῖς “λλησιν. ᾿Εχπλαγέντος δὲ τοῦ Θεμιστο-
χλέους ὡς μέγα τὸ μάντευμα χαὶ δεινὸν, οἷον εἴωθεν
ἐν μεγάλοις ἀγῶσι καὶ πράγμασι χαλεποῖς, μᾶλλον Ex
τῶν παραλόγων ἢ τῶν εὐλόγων τὴν σωτηρίαν ἐλπίζοντες
οἵ πολλοὶ τὸν θεὸν à ἅμα χοινῇ χατεχαλοῦντο φωνῇ χαὶ
τοὺς αἰχμαλώτους τῷ βωμῷ προσαγαγόντες ἠνάγκασαν,
ὡς ὃ μάντις ἐχέλευσε, τὴν θυσίαν συντελεσθῆναι. Ταῦτα
μὲν οὖν ἀνὴρ φιλόσοφος xol γραμμάτων οὐχ ἄπειρος
ἱστορικῶν Φανίας 6 Λέσιος εἴρηχε,

L 6.

- Themistocli genus obscurius fuit, quam quod ad gloriam
ἅ conferre aliquid posset; patrem enim habuit inter Athe-
- nienses non admodum illustrem , nomine Neoclem , de curia
- Phrearrhiorum, et. tribu Leontide. Matre autem non legi-
- lima natum tradunt; estque in eam sententiam id carmen :
- .. Abrotonum Threissa fui genus : at peperisse
E me magnum Grzcis dico Themistoclea.

" - Phanias quidem matri Themistoclis non Thraciam , sed Ca-
- riam patriam, neque Abrotono, sed Euterpae nomen fuisse as-
- serit : Neanthes etiam urbem Carie ubi nata fuerit, Hali-
- earnassum nominat.

P T.

. Postquam autem , barbarorum elasse ad eum locum, cui
P iohete nomen est, delata, Eurybiades, niultitudite na-
vium quae in fronte apparebant perterritus, insuper audito
ducentas alias super Sciathum cursum flectere , id consilium
cepit, ut quam celerrime intra Graeciam reversus, Pelo-
" ponnesum adiret ac terrestres copias navibus circumjiceret,

- posse copiis regiis mari resisti nullo modo putans. Hic

FE veriti ne a Graecis destituerentur, clandestinum
. eum Themistocle colloquium habuerunt, misso cum ma-
Ee ad eum Pelagonte : quam Themistocles acce-
. plam Eurybiadi tradidit, ut Herodotus auctor est. Repu-

at autem 7Themistocli Architeles unus ex civibus ejus,
lus sacre triremi : qui quum non haberet pecuniam

unde nautas sustentaret , discessum agitabat. Contra hunc
irritatos jam ante animos civium Themistocles magis adhuc
concitavit, ita ut ei concursu facto cenam diriperent.
Architeli indigne id animoque agro ferenti Themistocles
in cista misit panem et carnes ad comam, subjecto illis
argenti talento mandatoque , ut ipse coenaret , et postridie
sociorum navalium curam haberet : ni faceret , delaturum
se eum apud cives, quasi pecuniam eam ab hostibus acce-
pisset. Haec narratio Phanize est Lesbii.
8.

Ad Themistoclem autem juxta praetoriam triremem sacris
operantem , tres adducti sunt captivi , forma venustissima ,.
vestium et auri ornatu splendidissimo : ferebanturque nati
Sandaca regis sorore et Artaycto. Quos ut vidit Euphran-
tides aruspex, simulque magnus et clarus ignis e sacris.
eluxit , et sternutamentum a dextra signum dedit : dextra
Themistocli injecta , jussit eum factis Baccho 697617 (i. e.
qui crudis carnibus vescitur) votis juvenes istos imino-
lare : ita enim et victoriam Graecis et salutem constituram.
Attonito Themistocle ac grave id vaticinium et immane
existimante, Greci, ut fere in summis certaminibus ac
rebus adversis salutem magis ab inopinato aliquo casu.
quam certo consilio homines exspectare solent, uno omnes.
ore deum invocaverunt, adductisque ad aram captivis,
coegerunt sacra ita, uti vates jusserat, perpetrari. Hoc
Phanias Lesbius, vir in philosophia et historiis minime ru-.
dis , memorio prodidit.

296
9:

Idem ibid. c. 27 : Θουχυδίδης μὲν οὖν χαὶ Χάρων
ὃ Λαμψακηνὸς ἱστοροῦσι τεθνηχότος Ξ Ξέρξου πρὸς τὸν
υἱὸν αὐτοῦ τῷ Θεμιστοχλεῖ γενέσθαι τὴν ἔντευξιν,
ἼἜφορος ὃ δὲ χαὶ Δείνων χαὶ Κλείταρχος χαὶ Ἡραχλεί-
δης, ἔτι δ᾽ ἄλλοι πλείονες, πρὸς αὐτὸν ἀφικέσθαι τὸν
Ξέρξην. 'Toic δὲ ρονιχοῖς δοχεῖ μᾶλλον ὃ Θουχυδίδης
συμφέρεσθαι, χαίπερ οὐδ᾽ αὐτοῖς ἀτρέμα συνταττομέ-
νοις. Ὃ δ᾽ οὖν Θεμιστοχλῆς γενόμενος παρ᾽ αὐτὸ τὸ
δεινὸν ἐντυγχάνει πρῶτον Ἀρταύθάνῳ τῷ χιλιάρχῳ
λέγων Ἕλλην! μὲν εἶναι, βούλεσθαι. δ᾽ ἐντυχεῖν βασι-
λεῖ περὶ μεγίστων πραγμάτων χαὶ πρὸς ἃ τυγχάνει
μάλιστα σπουδάζων ἐχεῖνος. Ὁ δέ φησιν, « Ὦ ξένε,
νόμοι διαφέρουσιν ἀνθρώπων, ἄλλα δ᾽ ἄλλοις χαλὰ,
χαλὸν δὲ πᾶσι τὰ οἰχεῖα χοσμεῖν xai σώζειν. Ὑμᾶς
μὲν οὖν ἐλευθερίαν μάλιστα θαυμάζειν xoi ἰσότητα
λόγος, ἡμῖν δὲ πολλῶν νόμων xol χαλῶν ὄντων χάλ-

λιστος᾽ οὗτός ἐστι, τιμᾶν βασιλέα καὶ προσκυνεῖν si-
χόνα θεοῦ τοῦ τὰ πάντα σώζοντος. Εἰ μὲν οὖν ἐπαινῶν
τὰ ἡμέτερα προσχυνήσεις, ἔστι σοὶ καὶ βασιλέα θεάσα-
1 - 5 ,» - 5 ,
cÜxt xal προσειπεῖν, εἰ δ᾽ ἄλλο τι φρονεῖς, ἀγγέλοις
ἑτέροις χρήση πρὸς αὐτόν" βασιλεῖ γὰρ οὐ πάτριον ἀἂν-
δρὸς ἀχροᾶσθαι μὴ προσχυνήσαντος. » Ταῦτα 6 Θεμι-
- " , , * $ y 5 ^» M
στοχλῇς ἀχούσας λέγει πρὸς αὐτόν᾽ « ᾿Αλλ᾽ ἔγωγε τὴν
Q M ἊΝ A t6 7 ^ δύ EE 4
βασιλέως, ὦ Ἀρτάδανε, φήμην xat δύναμιν αὐξήσων
ἀφῖγμαι xai αὐτός τε πείσομαι τοῖς ὑμετέροις νόμοις,
ἐπεὶ θεῷ τῷ μεγαλύναντι Πέρσας οὕτω δοχεῖ, xal
QV ἐμὲ πλείονες τῶν νῦν βασιλέα προσχυνήσουσιν'
τοῦτο μηδὲν ἐμποδὼν ἔστω τοῖς λόγοις, obc

PHANIA ERESI

βούλομαι πρὸς ἐκχεῖνον εἰπεῖν. » c Τίνα δ᾽, εἶπεν
ὃ ᾿Αρταύανος, Ἑλλήνων ἀφῖχθαί σε φῶμεν; οὐ γὰρ
ἰδιώτη τὴν γνώμην ἔοικας. » Καὶ ὃ Θεμιστοχλῆς,

« Τοῦτ᾽ οὐχέτ᾽ ἂν, ἔφη, πύθοιτό τις, ἢ Ἀρτάδανε, np
ρος βασιλέως. » Οὐτὼ μὲν ὃ Φανίας φησίν᾽ 60^
τοσθένης ἐ ἐν τοῖς Περὶ πλούτου προσιστόρησε, διὰ γυ-
γαιχὸς ᾿Ερετρικῆς, ἣν ó χιλίαρχος εἶχε, πῷ Θεμι-
στοκλεῖ τὴν πρὸς αὐτὸν ἔντευξιν γενέσθαι καὶ σύστασιν,

10. |

Idem ibid, c. 29, 10 : Πόλεις δ᾽ αὐτῷ (Themi-
stocli ab Artaxerxe] τ τρεῖς μὲν ol πλεῖστοι δοθῆναι
λέγουσιν εἰς ἄ ἄρτον xai οἶνον xol ὄψον, Μαγνησίαν καὶ
Λάμψαχον καὶ Μυοῦντα" δύο δ᾽ ἄλλας προστίθησιν
6 Κυζικηνὸς Νεάνθης χαὶ Φανίας, Περκώτην xoi Πα-
λαίσκηψιν, εἰς στρώμνην xai ἀμπεχόνην. Eadem non
injecta Phanize mentione Athenzus p. 29, F, schol,
ad Aristoph. Eq. 84.

E META,

Athepieus I, p. 48, D : Τὸν οὖν Κρῆτα Τιμαγό-
ρᾶν, ἢ τὸν ἐχ ΤΠ όρτυνος ( scr. vid. Voisino τὸν οὖν T.
ἢ τὸν ex Γόρτυνος Κρῆτα), ὥς φησι Φανίας ὃ Περι-
πατητιχὸς, ἼἜντιμον, ὃς ζήλῳ Θεμιστοχλέους ἀνέδη
ὡς βασιλέα, τιμῶν Ἀρταξέρξης, σχηνήν τε ἔδωχεν
αὐτῷ διαφέρουσαν τὸ κάλλος xol τὸ μέγεθος, xat
κλίνην ἀργυρόποδα, ἔπεμψε δὲ χαὶ στρώματα πολυ-
τελῇ, xol τὸν ὑποστρώσοντα, φάσκων oüx ἐπίοστα-
σθαι τοὺς “Ἕλληνας ὑποστρωννύειν. Καὶ ἐπὶ τὸ συγ--
γενιχὸν ἄριστον ἐχαλεῖτο ὃ Κρὴς οὗτος, τὸν βασιλέα
ψυχαγωγήσας- ὅπερ οὐδενὶ πρότερον τῶν Ἑλλήνων.

9.

Thucydides et Charon Lampascenus narrant , Xerxe jam
ante defuncto, ad filium ejus venisse Themistoclem :
Ephorus, Diao , Clitarchus , Heraclides , aliique complures
ad ipsum Xerxem delatum scribunt. Videtur autem 'Thu-
cydides annales magis secutus , quanquam et hi ipsi non
salis accurate inter se congruunt. Themistocles quum jam
in presens discrimen venisset, primo omnium convenit
Artabanuim militum preefectum, eique exponit, Groecum
se esse, cupere autem cum rege de maximis rebus, et in
quibus ille plurimum studii poneret , colloqui. Cui Artaba-
nus, « Leges , inquit , o hospes, alice sunt apud alios homi-
* nes, diversaqueapud diversos honesta judicantur, omnibus
« tamen ex aequo pulchrum videtur, suas ornare et con-
* seryare leges. Vos audio prae ceteris libertatem et aequa-
« litatem admirari; apud nos autem quum multe sint ac
« pulchrae leges, ea omnium przestantissima est, quae ho-
Ὁ morare regem, adorareque eum, tanquam dei omnia
* conservantis effigiem, jubet. Quare si nostros mores
* probas et genua flectere coram rege vis, videndi tibi
« compellandique ejus facultas erit : sin aliter sentis, in-
^ ternunciis ad eum utenáum tibi est. Regi enim leges pa-
« triv non permittunt , ut homini qui ipsi non supplicave-
* rit, aures accommodet. » Ad hiec Themistocles : « Ego
vero, Arfabane , regis vestri gloriam atque potentiam au-
gendi cauáa veni : itaque et. ipse parebo vestris legibus ,

quando ita visum deo qui Persas extollit, et propter me
plures , quam nunc sunt, erunt qui regem adorent; quare
nihil hoc impedit quominus cum rege colloquar. » « Quod
autem, inquit Artabanus, nomen tibi esse regi indicabo?
neque enim vulgaris hominis animum prz te fers. » Tum
"Themistocles : « Nomen , Artabane , meum nemo quisquam
rege prior audiet. » Hzec narratio est Phanic. Eratosthenes
in opere de Divitiis narrationi id adjecit , fuisse Themisto-
cli aditum ad. Artabanum atque congressum paratum ab
hujus muliere, qu: natione fuerit Eretrica. í
10, 5.

Plerique auctores tradunt Themistocli ab Artaxerxe datas
esse tres civitates, quarum e reditibus panem, vinum et obso-
nia pararet , Magnesiam, Lampsacum et Myuutem : duas ad-
dunt ad vestem stragulam et amictum ei concessas Neanthes
Cyzicenus et Phanias, nimirum Percoten et Palescepsin..

: pow ὁ ἐ ;

Timagoram , vel , ut ait Phanias Peripateticus , Finds |

e Gortyne Crelensem , qui a&emulatione Themistoclis ad

regem profectus erat, Artaxerxes honoris caussa tentorio

donavit insigni puibritudiae amplitudineque, etlecto argen-
teis pedibus suffulto; stragulaque ei misit pretiosa, et ho-. ἣν
minem qui ea sterneret, nescire dictitans Groecos lectum
sternere. Et ad cognatorum convivium vocatus hie Ore- -
tensis est; (ita regis demulserat animum :) quod nulli —
Groecorum, nec ante, nec post hunc, contigit ; nam solis.

p ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ὕστερον. Αὕτη γὰρ f, τιμὴ τοῖς
γενέσι διεφυλάττετο, Τιμαγόρᾳ μὲν γὰρ τῷ Ἀ-
"ναίῳ , τῷ προσχυνήσαντι βασιλέα , xal μάλιστα τι-
ηθέντι, τοῦτο οὐχ ὑπῆρξε᾽ τῶν δὲ παρατιθεμένων
χσιλεῖ τούτῳ τινὰ ἀπὸ τῆς τραπέζης ἀπέστελλε.
νταλχίδᾳ δὲ τῷ Λάχωνι τὸν αὑτοῦ. στέφανον εἰς μύρον
ας ἔπεμψε. Τῷ δ᾽ ἜἘντίμῳ τοιαῦτα πολλὰ ἐποίει,
ἡ ἐπὶ τὸ συγγενικὸν ἄριστον ἐχάλει. Ἐφ᾽ ᾧ οἱ
ἔρσαι χαλεπῶς ἔ ἔφερον, ὡς τῆς τε τιμῆς δημευομένης,
ll στρατείας ἐπὶ τὴν “Ἑλλάδα πάλιν ἐσομένης... Ἔ-
T δὲ xol χλίνην αὐτῷ ἀργυρόποδα, χαὶ στρωμνὴν,
l σχηνὴν οὐρανόροφον ἀνθινὴν, xal θρόνον ἀργυροῦν,
α αἱ ἐπίχρυσον σχιάδιον, καὶ φιάλας λιθοκολλήτους
ρυσᾶς, καὶ ἀργυρᾶς δὲ μεγάλας ἑχατὸν, χαὶ χρατῆρας
Ῥγυροῦς, xal παιδίσχας ἑκατὸν, καὶ παῖδας ἑκατὸν,
pucoUc τε ἑξαχισχιλίους, χωρὶς τῶν εἰς τὰ ἐπιτήδεια
καθ᾽ ἡμέραν διδομένων.

- Qus ex his Phaniz debeantur, quse Heraclidz
u nano , qui in antecedentibus memoratur, haud
iquet. De Timagora Atheniensi v. Xenoph. Hell.
II, 1, 33, 38, ibiq. interpr.

ΠΕΡῚ ἸῺΝ EN XIKEAIA TYPANNON.

|
l

I2.

Biens: VI, p. 231, E : Καὶ τὰ ἐν Δελφοῖς δὲ
[ Tim τὰ ἀργυρᾶ xal d χρυσᾶ ὑπὸ πρώτου Γύγου
Ὁ Λυδῶν βασιλέως ἀνετέθη" χαὶ πρὸ τῆς τούτου βα-
ng ἀνάργυρος, ἔτι δὲ ἄχρυσος, ἦν ὃ Πύθιος, ὁ ὡς
Esto: TÉ φῆσιν ὃ ᾿Ερέσιος xai Θεόπομπος ἐν τὴ τεσ-

FRAGMENTA.

297

σαραχοστῇ τῶν Φιλιππιχῶν. 'Loropoüct γὰρ οὗτοι
χοσμηθῆναι τὸ Πυθιχὸν ἱερὸν ὑπό τε τοῦ 1 ὕγου xoi
τ ^s / 5 ^ € , "f
τοῦ μετὰ τοῦτον Κροίσου, μεθ᾿ οὃς ὑπό τε Γέλωνος.
t Ἱέρωνος τῶν Σικελιωτῶν, τοῦ μὲν τρίπ τοῦχ xa
Nia χρυσοῦ πεποιημένα ἀναθέντος, καθ᾽ οὖς χρόνους
Ξέρξης ἐπεστράτευε τῇ λλάδι, τοῦ δ᾽ Ἱέρωνος τὰ
διμοια. Λέγει δὲ οὕτως ὃ Θεόπομπος. «Ἤν γὰρ χτλ. (ν.
fr. 219. ) ἹἸστορεῖ τὰ αὐτὰ xot Φανίας ἐν τῷ Περὶ τῶν
ἐν Σικελίᾳ τυράννων, ὡς χαλχῶν ὄντων τῶν παλαιῶν
ἀναθημάτων καὶ τριπόδων xal λεύήτων χαὶ ἐγχειρι-
" ,
δίων, ὧν ἐφ᾽ ἑνὸς xal ἐπιγεγράφθαι φησίν"
Θάησαί y^" ἐτεὸν γὰρ ἐν Ἰλίου εὐρέϊ πύργῳ
ἦν, ὅτε καλλιχόμῳ μαρνάμεθ᾽ ἀμφ᾽ Ἑλένη *

xat μ᾽ Ἀντηνορίδης ἐφόρει χρείων ᾿Ἑλιχάων.
Νὺν δέ με Λητοΐδον θεῖον ἔχει δάπεδον.

"Ent δὲ τρίποδος, ὃς 7 ἦν εἷς τῶν ἐπὶ ΠΠατρόχλῳ ἄθλων
τεθέντων"

Χάλχεός εἰμι τρίπους * Πυθοῖ δ᾽ ἀνάχειμαι ἄγαλμα,
xat y^ ἐπὶ ΠΠατρόχλῳ θῆχεν πόδας ὠχὺς ᾿Αχιλλεύς"
Τυδείδης δ᾽ ἀνέθηχε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης,
γιχήσας ἵπποισι παρὰ πλατὺν ᾿λλήσποντον.

13.

Idem 1, p. 6,€ : Φανίας δέ φησιν, ὅτι Φιλόξενος
ὃ Κυθήριος ποιητὴς, περιπαθὴς ὦ ὧν τοῖς ὄψοις, δειπνῶν
ποτε παρὰ Διονυσίῳ, ὡς εἶδεν ἐχείνῳ μὲν μεγάλην
τρίγλαν παραζεθεισαν, ἑαυτῷ δὲ μικρὰν, ἀναλαῤξὼν
αὐτὴν εἰς τὰς χεῖρας πρὸς τὸ οὕς προσήνεγχε.. Τ1υθο-
μένου δὲ τοῦ Διονυσίου, τίνος ἕνεχεν τοῦτο ποιεῖ, εἶπεν

guatis ille honos concessus est. Neque enim Timagoras
heniensis, quum adorasset regem, magnoque honore esset
ceptus, id consecutus est :sed illi solum ex appositis
3 pros quaedam mittebatur portio. Antaleidae vero
icedzemonio rex suam ipse coronam , unguento delibu-
n, misit. Entimum vero multis talibus honorabat , et ad
vivium vocabat cognatorum : :gre ferentibus Persis ,
iod et vulgaretur ille honos, et nova expeditio in Grze-
1 instare videretur. Misit vero ei rex et lectum argen-
| pedibus, οἵ quidquid ad eum sternendum pertinebat ,
tabernaculum orbiculato tecto, floribus variegatum, et
| argenteam , et umbellam inauratam , et aureas
s gemmis distinctas, et centum alias argenteas ma-
y et crateres argenteos, puellas centum, totidemque
'08, et aureorum numorum millia sex, preter ea quie
i0tidianam impensam dabantur.

DE SICILUE TYRANNIS.

Mh 12.

erant autem argentea et aurea donaria in Delphico
lo primum omnium a Gyge, Lydorum rege, dedicata ;
» cujus regnum argento et auro caruit Pythius : ut
scribit Eresius, et Theopompus Philippicorum libro
rant enim hi , exornatum fuisse Pythicum templum
Gyge, tum post hunc a Croeso, et postea a Gelone et
? Siculis , quorum ille tripodem aureum et Victo-

s
riam exauro factam dedicaverit, quo tempore Xerxes Groecioe
bellum intulit; Hiero vero rursus paria dona miserit. Theo-
pompi verba hoe sunt.... Paria Phanias narrat in libro
De Sicili tyrannis , dicens eenea fuisse prisca donaria, et
quidem tripodas , lebetes et pugiones. In pugionum uno hos
inscriptos fuisse versus ait :
Aspice me : revera enim in Ilii ampla turri
eram , quum ob pulchricomam pugnaremus Helenam
et me Antenorides gestabat princeps Helicaon :
nunc me Latonz filii fanum tenet.

Super tripode vero, qui unus ex eis erat, quixe in Patrocli
funebribus ludis praemia victoribus fuerant proposita , in-
scripta hzc erant :
JEneus sum tripus, Pythio consecratum donarium :
in Patrocli funere premium me proposuerat Achilles ;
dedicavit autem Tydei filius, be.lo strenuus Diomedes ,
postquam equis vicit juxta latum Hellespontum.

13.

Phanias narrat Philoxenum Cytherium poetam , obso-
niorum cupediis deditissimum , quum ccnaret apud Diony-
sium , ut mullum ingentem vidit ei appositum, sibi vero
parvum, manu sua prehensum hunc admovisse auri, et
interrogante Dionysio cur id faceret , respondisse : Galateam
se scribere, cupivisseque nonnihil eorum, quae apud Ne-
reum geruntur, ex illo pisciculo rescire; hunc vero inter-
rogatum respondisse : juniorem se esse captum, ideoque

298

ὃ Φιλόξενος, ὅτι γράφων τὴν ΓἊαλάτειαν βούλοιτό
τινα παρ᾽ ἐχείνης τῶν κατὰ Νηρέα πυθέσθαι" τὴν δὲ
ἠρωτημένην ἀποχεχρίσθαι, διότι νεωτέρα ἁλοίη" διὸ μὴ
παραχολουθεῖν' τὴν δὲ τῷ Διονυσίῳ παρατεθεῖσαν,
, εὐ ^^ , e ,
πρεσϑυτέραν οὖσαν, εἰδέναι πάντα σαφῶς ἃ βούλεται
μαθεῖν. Τὸν οὖν Διονύσιον γελάσαντα ἀποστεῖλαι αὐτῷ
τὴν τρίγλαν τὴν παρακειμένην αὐτῷ. Συνεμέθυε δὲ τῷ
Φιλοξένῳ ἡδέως ὃ Διονύσιος. Ἐπεὶ δὲ τὴν ἐρωμένην
Γαλάτειαν ἐφωράθη διαφθείρων, εἰς τὰς λατομίας ἐνε-
6λήθη: ἐν αἷς ποιῶν τὸν Κύκλωπα συνέθηχε τὸν μῦθον
εἰς τὸ περὶ αὑτὸν γενόμενον πάθος, τὸν μὲν Διονύσιον
Κύχλωπα ὑποστησάμενος, τὴν δ᾽ αὐλητρίδα Γαλάτειαν,
ἑαυτὸν δ᾽ Ὀδυσσέα. Hzc etiam ad libros Περὶ ποιη-
τῶν referre licet.

TYPANNON ANAIPEXIX EK TIMOPIAX.
| τή.

Idem III, p. 9o, E : Σωληνισταὶ δ᾽ ἐχαλοῦντο oi
συνάγοντες τὰ ὄστρεα ταῦτα (sc. τοὺς σωλῆνας), ὡς
ἱστορεῖ Φανίας ὃ ᾿Ερέσιος ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Τυ-
ράννων ἀναίρεσις ἐχ τιμωρίας, γράφων οὕτως" « Φι-
λόξενος, 6 καλούμενος σωληνιστὴς, £x δημαγωγοῦ τύ-
ρᾶννος ἀνεφάνη, ζῶν τὸ μὲν ἐξ ἀρχῆς ἁλιευόμενος xot
σωληνοθήρας ὦν, ἀφορμῆς δὲ λαδόμενος καὶ ἐμιπορευ-
σάμενος βίον ἐχτήσατο. »

lys
Idem X, p. 438, C : Φανίας δὲ 6 "Eoéctoc ἐν τῷ ἐπι-

γραφομένῳ Τυράννων ἀναίρεσις 2x τιμωρίας Σχόπαν |

PHANLE ERESII

Ἢ

1 ^ , i3 4 M [4j by J ΕΥῚ m pe
φησὶ, τὸν Κρέοντος μὲν υἱὸν, Σκόπα δὲ τοῦ παλαιοῦ,
€nN om Lud "^ λέ , ,
ὑϊδοῦν, φιλοποτοῦντα διατελέσαι, xol τὴν ἐπάνοδο
τὴν ἀπὸ τῶν συμποσίων ποιεῖσθαι ἐπὶ θρόνου xa - T

: ]
μενον, καὶ ὑπὸ τεσσάρων βασταζόμενον, οὕτως οἴχαδ
ἀπιέναι. PS

^ 16.

Parthenius Erot, c. 7 : Περὶ Ἱππαρίνου. ἽἼστο-
pei Φανίας ὃ ᾿Ερέσιος. — Ἐν δὲ τῇ ᾿Ιταλῇ Ἡραχλεία
παιδὸς διαφόρου τὴν ὄψιν, "Inmagivos ἦν αὐτῷ ὄνομα,
τῶν πάνυ δοχίμων, ᾿Αντιλέων ἠράσθη" ὃς πολλὰ μηχα-

n : di rs
νώμενος οὐδαμῇ δυνατὸς ἦν αὐτὸν ἁρμόσασθαι, περὶ
δὲ γυμνάσια διατρίδοντι πολλὰ τῷ παιδὶ προσρυεὶς
ἔφη, τοσοῦτον αὐτοῦ πόθον ἔχειν, ὥστε πάντα πόνον.
2 7 Ne 3d EY / e voee E
ἀνατλῆναι, xal ὅ τι ἂν χελεύοι μηδενὸς αὐτὸν ἅμαρ-

Leu € ^os ; ARE
τήσεσθαι; 'O δὲ ἄρα χατειρωνευόμενος προσέταξε
αὐτῷ, ἀπό τινος ἐρυμνοῦ χωρίου, ὃ μάλιστα ἐφρουρεῖτο

Ὁ e b!

ὑπό του τῶν “Πραχλεωτῶν τυράννου, τὸν. κώδωνα χὰ
ταχομίσαι, πειθόμενος μὴ ἄν ποτε τελέσειν αὐτὸν
τόνδε τὸν ἀθλον. ᾿Αντιλέων δὲ χρύφα τὸ φρούριον Ure
θὼν χαὶ λοχήσας τὸν φύλαχα τοῦ κώδωνος χαταχαίνει
xoi ἐπειδὴ ἀφίκετο πρὸς τὸ μειράχιον, ἐπιτελέσας τὴν
e. 7 2 JT. LEN E] Ἵ ΚΎΤΟΣ καὶ ὲ
ὑπόσχεσιν, ἐν πολλὴ αὐτῷ εὐνοία ἐγένετο, xo ἐλ
τοῦδε μάλιστα ἀλλήλους ἐφίλουν, ᾿Επεὶ δὲ ὃ τύραννοϊ
τῆς ὥρας ἐγλίχετο τοῦ παιδὸς xat οἷός τε ἦν αὐτὸν βίο
ἄγεσθαι, δυσανασχετήσας 6 ᾿Αντιλέων ἐχείνῳ μὲν πα
ρεχελεύσατο μὴ ἀντιλέγειν κινδυνεύειν. αὐτὸς δὲ ο
χοθεν ἐξιόντα τὸν τύραννον προσδραμὼν ἀνεῖλεν" χὰ

- / ὃ / dg 1 ὃ / ài i -
τοῦτο δράσας δρόμῳ ἵετο καὶ διέφυγεν ἂν, el μὴ mp'
βῥάτοις συνδεδεμένοις ἀμφιπεσὼν ἐχειρώθη. Διὸ τῇ
πόλεως εἰς τἀρχαῖον ἀποχαταστάσης, ἀμφοτέροις παρὸ

minus intelligere : illum autem qui Dionysio appositus esset ,
ut grandiorem , accurate omnia scire, quae ipse cognoscere
vellet. Risisse ad ea tum Dionysium, eique mullum , qui
penes ipsum erat positus, misisse. Libenter autem cum
Philoxeno potui indulgebat Dionysius. Verum ut ab eo vi-
tiatam comperit Galateam amasiam suam, in lapicidinas
eum conjecit : ubi Cyclopem fabulam scribens Philoxenus,
ad süum casum accommodavit argumentum , Dionysio Cy-
clopis tribuens partes, tibicinis partes Galatec, sibique
Ulyssis sumens personam.

TYRANNORUM CJEDES EX VINDICTA.

14.

Qui hiec ostrea ( solenes sc. ) colligebant, Solenista» vo-
cabantur, ut Phanias Eresius in libro qui inscribitur Ty-
rannorum caedes ex vindicta , ubi sic scribit : « Philoxenus -
cognomine Solenisa, ex demagogo tyrannus factus est.
Is initio victitans piscatu et solenum praecipue captura ,
postquam pecunie nonnihil corraserat, mercaturz dans
operam luculentas fortunas comparavit. »

15.

Phanias Eresius in libro cui titulus Tyrannorum czedes
ex vindicta, Scopam ait, Creontis filium, vetusti illius
Scope nepotem, totam vitam potando traduxisse, et e
compotationibus haud fere aliter domum redire consuevisse

excellentem forma puerum, Hipparinum nomine, celeb

nisi in solio sedentem, quod a quattuor hominibus gest
retur.
16.
De Hipparino narratio Phaniz Eresii. In Heraclea Italic;

familià ortum, Antileon amabat, qui multa machinat
nullo modo poterat eum sibi conciliare. Circa gymnasia 2
tem versanti utplurimum puero se accommodans, tant
ejus desiderio se teneri affirmavit, ut ejus gratia omnet
laborem subire velit, οἱ quidquid jubeat, in nulla re à
linquere. Puer ergo per ludibrium mandavit ei , ut ex mi
nito quodam loco , qui magna custodia ab Archelao Hen
cleotarum tyranno servabatur, tintinnabula deturbaré
confisus nunquam ipsum hoe certamen. perfecturum. Ar
leon autem occulte presidium aggressus, ex insidiis cust
dem tintinnabuli occidit, atque inde ad adolescentulu
confecto opere reversus in magna apud eum benevoleni
fuit, et ab hoc tempore amor inter eos vehementer excrey
Accidit autem ut aliquando tyrannus puerum de stupro $
licitaret : qui quum potens esset vel vi cogere , molestissit
rem tulit Antileon, atque illum quidem propter pericuh
vitandum admonuit, ut nihil contradiceret; ipse vero e dor
exeuntem tyrannum invadens occidit. Quo a
cursu abiit ; et aufugisset sane , nisi inoves colligatas oby.
sibi factas incidens captus fuisset Quare civitate in pris

Derpet

τοῖς Ἡρακλεώταις ἐτέθησαν εἰχόνες χαλχαῖ, xo νόμος
à γράφη , μηδένα ἐλαύνειν τοῦ λοιποῦ πρόδατα συνδε-
δεμένα.

—— Προσρυεὶς] προσφυεὶς Legrand. ; vulgatam tuetur
Bast. post Abresch. Lectt. Aristen. p. 151. — ὑπό
'0U τῶν *Ho. «up. ] « cod. et Cornar. ; ὑπὸ τοῦ Gale
et Legrand. Margo codicis ascriptum habet τοῦ
Boios, quod Cornarii interpretatio lat. expres-
sit. » Passov, — Ad narrationem de ovibus ap. He-
a ea colligatis Schneiderus : « An huc perti-
"net locus Varronis De re rust. II, 9, 6? De Heracleze
emporio et ovibus deductis τοῖς τὴν Ἡ ραχλειαν
οἰχοῦσι Τυρρηνοῖς, Theophrast. Hist. plant. IX, 16. »

ΠΕΡῚ IIOIHTON.
17.
E LIBRO SECUNDO.

Ὁ Athenzus VHI, p. 355, € : Φανίας δ᾽ ὃ Περιπα-
ικὸς ἐν δευτέρῳ Περὶ ποιητῶν « Στρατόνιχος (φησὶν)
6 ᾿Αθηναῖος δοχεῖ τὴν πολυχορδίαν eig τὴν ψιλὴν χιθά-
P t6ty πρῶτος εἰσενεγχεῖν. xal πρῶτος μαθητὰς τῶν
ἁρμονιχῶν ἔλαόε, χαὶ διάγραμμα συνεστήσατο. Ἦν
M χαὶ ἐν τῷ γελοίῳ οὐχ ἀπίθανος. » Φησὶ δὲ xoi τε-
λευτῆσαι αὐτὸν διὰ τὴν ἐν τῷ γελοίῳ “παρρησίαν ὑπὸ
Νι; κοχλέους τοῦ Κυπρίων. βασιλέως φάρμαχον πιόντα,
c διὰ τὸ σχώπτεν αὐτοῦ τοὺς υἱούς. Cf. Clearchus ap.
Athen. p. 350, A.

L 18.

B δίδω. Alex. I, 21, p. 144, 8 : Ῥλλάνιχος * γοῦν
᾿ τοῦτον (τὸν Τέρπανδρον) ἱστορεῖ χατὰ Μίδαν γεγονέναι,
€ Ῥανίας δὲ πρὸ Ἱερπάνδρου τιθεὶς Λέσχην τὸν Λέσέιον,
"A py you νεώτερον φέρει τὸν 'Γέρπανδρον, διημιλλῇ-

FRAGMENTA.

299

σθαι δὲ τὸν Λέσχην ᾿Αρχτίνῳ καὶ νενιχηχέναι. Cf. Wel-
cker. Cyc, p. 212.

ΠΡΟΣ ΤΟΥ͂Σ ΣΟΦΙΣΤΑΣ.
Cf. Westermann. Hist, Eloq. Gr. S 78, 3.

19.

Athenzus XIV, p. 638, B : Καὶ μοχθηρῶν δὲ ἀσμά-
'τῶν γεγόνασι ποιηταὶ, περὶ ὦ ὧν φησὶ Φανίας ὃ ᾿Ερέσιος
ἐν τοῖς Πρὸς τοὺς σοφιστὰς, γράφων οὕτως" « Τελένιχος
ὃ Βυζάντιος, ἔτι δὲ ᾿Αργᾶς ποιηταὶ μοχθηρῶν ὄντες
γόμων. πρὸς μὲν τὸν ἴδιον χαραχτῆρα τῆς ποιήσεως
εὐπόρουν, τῶν δὲ 'Τερπάνδρου χαὶ Φρύνιδος νόμων
οὐδὲ χατὰ μικρὸν ἠδύναντο ἐπιψαῦσαι. »

« Dicat aliquis Phaniam fortassis loquentem de
sophistarum plausu adductum videri esse ut vel
malorum cantorum in suo genere successum oppo-
neret. » Ebert. p. 83.

[ΠΕΡῚ PpIAOZOOON. ]
ΠΕΡῚ TON XOKPATIKQN.

20.

Diogenes L. VI, 8, de Antisthene : 'Egwzvf)elc
[4 , z J 5 - c
ὑπό του (χαθά φησι Φανίας £v τῷ περὶ Σωχρατιχῶν),
τί ποιῶν χαλὸς χἀγαθὸς ἔσοιτο, ἔφη « Ei τὰ χαχὰ
ἃ ἔχεις, ὅτι φευχτά ἐστι, μάθοις παρὰ τῶν εἰδότων.
21.

Id. ibid. IT, 65, de Aristippo : Οὗτος σοφιστεύσας
e ,ὔ MS. PRAET I e p
(ὥς φησι Φανίας ὃ Περιπατητιχὸς ! Eoéctoc) πρῶτος τῶν
Σωχρατικῶν μισθοὺς εἰσεπράξατο, καὶ ἀπέστειλε χρή-
eo / /, , » ὧὦ - »*
ματα τῷ διδασχάλῳ. Kat move πέμψας αὐτῷ μνᾶς εἴ-
^ , ? , "^l , ^
χοσι, παλινδρόμους ἔλαύεν, εἰπόντος Σωχράτους, τὸ δαι-

| μόνιον αὐτῷ μὴ ἐπιτρέπειν - ἐδυσχέραινε γὰρ ἐπὶ τούτῳ.

| num statum et libertatem restituta, utrique apud Hera-
cleofas eenece statucze sunt erecto, ac lex scripta est, ne
quis colligatas oves in posterum ageret.

DE POETIS.
E LIBRO SECUNDO.

17.

s Peripaticus secundo libro De poetis de Stratonico
uribit « Stratonicus Atheniensis primum perhibetur
à nuda citharae pulsatione instituisse ut plures simul chordze
sarentur, primumque concentus musicos docuisse et
r ulam musicam descripsisse. Erat vero etiam in ridicule
liclis non absurdus. » Scribitque idem auctor, interfectum
je ob suam in dicendo libertatem a Nicocle Cypriorum
ege, venenum bibere coactum , quod in filios ejus scom-
atc jactitasset.

E ; 18.

᾿ Hellanicus Tétpitarün Mid: temporibus vixisse ait, Pha-
vero ante Terpandrum Leschen Lesbium ponens
| Ar líchilocho j juniorem facit Terpandrum , Leschen vero cum
, i ctino certasse victoriamque de eo reportasse narrat.

CONTRA SOPHISTAS.

19.
Fuere porro vilium canticorum poete illi, de quibus
Phanias Eresius in libris Contra Sophistas loquitur ita scri-
bens : « Telenicus Byzantinus, item Argas, vilium mo-

| dorum poeta, qui in suo quidem poeseos genere succes-

sum habuere, sed Terpandri aut Phrynidis modos ne
attingere quidem ausi sunt. »

DE SOCRATICIS.
20.

Antisthenes (uti Phanias libro De Socraticis ait) a quo-
dam interrogatus quid faciens vir bonus ac probus futurus
esset , respondit : « Si mala qua habes fugienda esse didi-
ceris ab iis qui noverunt. »

- 21.

Aristippus, teste Phania Peripatetico Eresio, sophistarum
more primus inter Socraticos mercedem a discipulis exegit,
idemque magistro suo pecunias misit. Aliquando vero quum
viginti minas ei misisset, remisit has Socrates, dicens daemo-
nium ipsi, ut acceptaret, haud permittere. Nimirum agre

rem Socrates tulit.

300

22.

Plutarchus De defect. orac. c. 23, p. 422, E
Ἵππυς 6 'Ῥηγῖνος, οὗ μέμνηται Φανίας ὃ Ἔρέσιος,

ἱστορεῖ δόξαν εἶναι ταύτην Πέτρωνος xal λόγον, ὡς
ἑχατὸν xo ὀγδοήχοντα xal τρεῖς χόσμους ὄντας, ἅπτο-
μένους δ᾽ ἀλλήλων χατὰ στοιχεῖον χτλ. ( vide Hippyis
Rhegini fr. 6 ).

Hinc et e sequenti fragm. colligo Phaniam non
modo de Socraticis, sed de reliquis etiam philo-
sophis egisse; nec improbabile est librum Περὶ
Σωχρατιχῶν nonnisi partem majoris De philosophis
operis fuisse.

(23.)

Suidas : Ἀρχύτας. Τᾳραντῖνος.. σ᾽ φιλοσοφίαν € ἐχπαι-
δεύων μαθητάς τ᾽ ἐνδόξους ἔσχε xal βιόλία συνέγραψε
πολλά. Τοῦτον φανερῶς γενέσθαι διδάσχαλον ᾿Ιμπε-
δοχλέους.

« Latet auctoris cujuspiam nomen, nec multum
ópinor ab φανερῶς conjecturam recedere φησὶ Φα-
νίας 6" Egéatoc. » Bernhardy. Ceterum de re tradita
aliunde non constat, ac omnino caret veri simi-
litudine, V. Sturz. Empedocl. p. 19.

Reliquorum fragmentorum , que ad historiam
minus pertinent, verba greca apposuisse habemus
satis,

ΠΡΟΣ AIOAQPON.

25.

Alexander Aphrodis. in Exc. Gr. ap. Brandis.
De perditis libr. Aristot. Deideis et de bono p. 18:
Λέγει δὲ Φανίας ἐν τῷ πρὸς Διόδωρον, Πολύξενον τὸν
σοφιστὴν τὸν τρίτον ἄνθρωπον εἰσάγειν λέγοντα ei xax
μετοχήν τε καὶ μετουσίαν τῆς ἰδέας χαὶ τοῦ αὐτοανθρώ-
που ὃ | ἄνθρωπός ἐ ἐστι, δεῖ τινα εἶναι ἄνθρωπον, ὃς πρὸς
τὴν ἰδέαν ἕξει τὸ yai: οὔτε δὲ ὃ αὐτοάνθρωπος, ὅ ὃ ἐστιν
ἰδέα, χατὰ μετοχὴν ἰδέας, οὔτε ὃ τὶς ἄνθρωπος" λεί-
πεταῖ ἄλλον τινὰ εἶναι τρίτον ἄνθρωπον τὸν πρὸς τὴν
ἰδέαν τὸ εἶναι ἔ ἔχοντα. Fortasse ex libro Πρὸς τοὺς
σοφιστάς, ut conjicit Ebert, 1, 1,

ΠΕΡῚ oYTON.

E LIBRO PRIMO.
25.:

Athenzus II, p. 61, F : Φανίας δὲ ἐν πρώτῳ Περὶ
φυτῶν « Τὰ δὲ οὐδὲ φύει τὴν ἀνθίνην, οὐδὲ τῆς σπερ-
ματιχῆς ἴχνος χορυνήσεως, οὐδὲ σπερματώσεως, οἷον

PHANLE ERESII

A , J y /
χαλὶς, χώνειον, χόριον, σχιὰς, ἣν ἔνιοι μυηφόνον. »

μύχκης , ὕδνον, πτέρις » ἕλιξ, » Ὃ αὐτὸς φησὶ, « Πτέ- —
pic, ἣν ἔνιοι βλάχνον καλοῦσι. » Alium locum ex B8
libro I vide fr. 27.

E LIBRO QUINTO.
26. |
Idem II, p. 70, D : Φανίας δ᾽ ἐν πέμπτῳ Περὶ |

QVI χάχτον Σιχελιχήν τινα χαλεῖ, ἀχανθῶδες TE.
ὡς xa Θεόφραστος ἐν ἕχτῳ Περὶ φυτῶν.
our

Idem IX, p. 371, D: Μνημονεύει τοῦ € |
xal Θεόφραστος. Φανίας δ᾽ ἐν πέμπτῳ Περὶ φυτῶν. γρά-, a
φει οὕτως" « Κατὰ δὲ τὴν αὐτοῦ τοῦ σπέρματος φύσιν —.
6 χαλούμενος σὴψ καὶ τὸ τοῦ σταφυλίνου σπέρμα. » Κάν ᾿
τῷ πρώτῳ δέ φησι" « Πετασώδη τὴν τῶν σπερμάτων. ,
ἀπείληφε φύσιν ἄννησον, μάραθον, σταφυλῖνος, χαυ-

᾿Επεὶ δὲ ἄρου ἐμνημόνευσεν ὃ Νίκανδρος, προσαποδο-
pou ἐμνημ. ρος, Tp

/ ^ ,ὔ E - , ; / ἢ

τέον, ὅτι xot Φανίας ἐν τῷ προειρημένῳ βιδλίῳ γράφει,

οὕτως * « Δραχόντιον, ὃ ἔνιοι ἄρον ἀρωνία. »

28. x
E LIBRO SEPTIMO. «

IdemII, p. 64, D : Θεόφραστος δ᾽ ἐν ἑδδόμῳ Guci-.
xiv « Ἐνιαχοῦ (φησὶν ) οὕτω γλυχεῖς εἶσιν ot. BoA6ol,
ὥστε xoi ὠμοὺς ἐσθίεσθαι, ὥσπερ ἐν τῇ Ταυριχῇ Χεῤ-
δονήσῳ. » Τὰ αὐτὰ ἱστορεῖ καὶ Φανίας. « "ἔστι δὲ xoi
γένος (φησὴ βολόῶν (Θεόφραστος) ἐριοφόρων, ὃ φύεται
ἐν αἰγιαλοῖς. "E xt δὲ τὸ ) ἔριον πὸ τοὺς πρώτους χι-
τῶνας, ὥστε ἀνὰ μέσον εἶναι τοῦ ἐδωδίμου, τοῦ ἐντὸς
χαὶ τοῦ ἔξω. Ὑφαίνεται δ᾽ ἐξ αὐτοῦ χαὶ πόδεια χαὶ
ἄλλα ἱμάτια" » (ὡς καὶ Φανίας φησὶ) « τὸ δὲ ἐν Ἰνδοῖς
τριχῶδες ἐστί. »

E LIBRIS INCERTIS.

29.

Idem p. T E: Φανίας ἐ ἐν τοῖς Περὶ φυτῶν φησί
« Τραγήματος ἔχει χώραν, ἁπαλὰ μὲν, ovy poc , χύα
μος, ἐρέδινθος: ξηρὰ δὲ, ἑφθὰ καὶ φρυχτὰ σχεδὸν τὸ
πλεῖστα. '
Idem II, p. 58, D : Φανίας δὲ ἐν τοῖς Φυτιχοῖςφησι
« Τῆς ἡμέρου μαλάχης ὃ σπερματιχὸς τύπος χαλεῖτα!
πλαχοῦς, ἐμφερὴς ὧν αὐτῷ - τὸ μὲν γὰρ χτενῶδες ἀνά
λογον καθάπερ ἣ τοῦ πλακοῦντος χρηπὶς, κατὰ liked
δὲ τοῦ πλαχουντιχοῦ ὄγκου τὸ χέντρον ὀμφαλικόν. Ka
περιληφθείσης τῆς χρηπῖδος ὅμοιον γίνεται τοῖς θαλ τ
τίοις περιγεγραμμένοις ἐχίνοις. » ;

22.

Hippys Rheginus, cujus meminit Phanias Eresius, Pe-
tronis sententiam affert, ex qua centum et octoginta et
tres sint mundi, qui invicem se tangant etc. ( v. Hippyis
fr. 6).

23.

Archytas Tarentinus philosophiam docens celebres disei.
pulos habuit, multosque libros conscripsit. Hunc Phani

Eresius magistrum (?) Empedoclis fuisse ait, i

3o.
Idem I, Ρ. 29, F : Φησὶ δὲ Φανίας ὃ "Epéatos ,

ἡ Μενδαίους τοὺς βότρυς ἐπὶ τῇ ἀμπέλῳ δαίνειν τῷ ἐλα-
᾿τηρίῳ᾽ διὸ γίνεσθαι τὸν οἶνον μαλαχόν.

at.
. IdemIX , p. 406, € : Μετὰ ταῦτα περιενεχθεισῶν

ὀρνίθων. τε ὀπτῶν φαχῆς τε χαὶ πισῶν αὐταῖς χύ--
j τραις, ἔτι δὲ τῶν τοιούτων, περὶ ὁ ὧν Φανίας ὃ ᾿Ἐρέσιος
ἐν τοῖς Περὶ φυτῶν τάδε γράφει * « Πᾶσα γὰρ χεδρο-
1 πώδης ἥ ἥμερος φύσις ἐνσπέρματος ἣ μὲν ἑψήσεως ἕνεχα
σπείρεται, οἷον ὃ χύαμος» πισός" ἐτνηρὸν γὰρ ἐχ τού-
τῶν ἕψημα γίνεται" τὰ δὲ πάλιν αὖθις λεχιθώδη, xa-
᾿θάπερ ἄραχος" τὸ δὲ φαχῆς, οἷον ἀ ἀφάχη, φαχός᾽ τὸ δὲ

Ι. ἀροτήρων βοῶν, dod δὲ προβάτων. »
| 32.

Idem I, p. 32, A : Περὶ δὲ τῆς τοῦ ἀνθοσμίου οἴνου
σχευασίας Meu ó "Eptatóc φησι τάδε" « Γλεύχει
| παραχεῖται ἐπὶ χοῦς πεντήκοντα εἷς θαλάσσης, xal Y
νεται ἀνθοσμίας. » Καὶ πάλιν" « ᾿Ανθοσμίας γίνεται ex
γέων ἀμπέλων ἰσχυρότερος ἢ Ex παλαιῶν.» Ἕξῆς τέ
φησι" « Τὰς ὀμφαχώδεις συμπατήσαντες ἀπέθεντο,
xal ἀνθοσμίας ἐγένετο. »

d 33.

— IdemIl,p.5zE: Φανίας δ᾽ δ᾽ Βρέσιος, ὃ Ἀριστοτέ-
᾿ς λους μαθητὴς, τὸν τῆς ἀγρίας συχαμίνου χαρπὸν μόρον
d καλεῖ, ὄντα xol. αὐτὸν γλυχύτατον χαὶ ἥδιστον, ὅτε
- πεπανθείη. Γράφει δὲ οὕτως" « Τὸ μόρον τὸ βατῶδες,
᾿ ξηρανθείσης τῆς σφαίρας τῆς συχαμινώδους, σπερμα-
τιχὰς ἔχει τὰς συχαμινώδεις διαγονὰς, καθάπερ ὗπο-
φαινούσας, χαὶ διαφυὰς ἔχει ψαθυρὰς χαὶ εὐχύμους. »

34.
Idem TI, p.66, D: Φανίας᾽ « Βρωτὰ, μὲν ἁπαλὰ τῷ

1 1 πικαρπίῳ σικυὸς idi πέπων ἄνευ τοῦ σπέρματος, πετ--
τόμενον δὲ τὸ περικάρπιον μόνον. Κολοχύντη δὲ ὠμὴ
A p^ ἄδρωτος, ἑφθὴ δὲ xol ὀπτὴ βρωτή. »

3

| , HenitL y 84, C, D: Τούτοις el τις ἀντιλέγειν ἔ eh

ὅτι μὴ τὸ νῦν κιτρίον λεγόμενον σημαίνεται, σαφέστερχ

FRAGMENTA.

| χόρτου Évexa τῶν τετραπόδων ζῴων, οἷον ὄροδος μὲν

801

μαρτύρια παρατιθέσθω, χαίτοι x«t Φανίου τοῦ Ἔρε-
σίου ἔννοιαν ἣν διδόντος, μήποτε ἀπὸ τῆς κέδρου τὸ
κεδρίον ὁ ὠνόμασται. Καὶ γὰρ τὴν κέδρον φησὶν ἐν πέμ.--
πτῳ Περὶ φυτῶν ἀκάνθας ἔχειν περὶ τὰ φύλλα. Ὅτι
δὲ τὸ αὐτὸ τοῦτο xol περὶ τὸ κιτρίον ἐστὶ, παντὶ δῆλον.

36.
Etym. M. p. 515, 48 : Κίτριον. Φάνης ( sic )

6 ᾿Ερέσιος ἔννοιαν ἡμῖν δίδωσι, μήποτε ἀπὸ τῆς χέ-
pou τὸ χίτριον ὠνόμασται" χαὶ γὰρ τὴν χέδρον φασὶν
ἀκάνθας ἔ ἔχειν περὶ τὰ φύλλα, d ὡς τὸ χίτριον. Mist
δὲ ἀπὸ τοῦ τόπου αὐτὸ ἐτυμολογοῦσιν.

37.
Schol. Theocrit. VIL, 134 : -Φανίας δὲ φησὶν oi-

ναρίζειν, τὸ περιαιρεῖν τῶν οἰναρέων xat τρυγᾶν.
38.

Antigonus Mirab. c. 171 (155 Westerm. ) : ᾧα-
νίαν δὲ (sc. ἱστορεῖν φασι) τὴν τῶν Πυράχων λίμνην
ὅταν ἀναξηρανθῇ χάεσθαι.

IIopéxov] Συράχων Bentleius ; Πυρραίων (in
Thessalia Meursius.) Cf. Theophrast. De plant. II,
8. Noster locus item ex opere De plantis peti
potuit,

39.

Id. ibid. c. 186 (171 Westerm.) : Φανίαν δὲ
χατά τινας τόπους τῆς Λέσόου xal περὶ τῶν Νεανδρί--
δων τὰς βώλους τὰς τῶν ὄψεων καθηγήσεις γίνεσθαι
xo χρησίμας, xat εἰς ὕδώρ ἐμδληθείσας οὔτε καταδύ-
νειν οὔτε χατατήχεσθαι.

A40.

Hesych. v. ΚΚήρυχες : ᾿Εκαλεῖτο δὲ xai γένος ἰθαγε-
vOv, ἀπὸ ΚΚήρυχος τοῦ “Ἑρμοῦ. Φανίας. Καὶ τοὺς ἐρι-
γάζοντας τοὺς ἐρινοὺς κήρυκας λέγουσιν.

Fortasse Phaniz Eresii mentio latet apud Eustath.
ad Odyss. 1, 522, p. 1697, 60, ubi hzc : ᾿Ερέσιος
δὲ ἱστορεῖ xai Πρωτεσιλάῳ δοθῆναι μνήμονα Δάρδανον
Θετταλὸν, δοθέντος χρησμοῦ Φυλάχῳ τῷ πατρὶ, ἀναι-
ρεθῆναι εἰ προπηδήσει" ὃ xod γέγονε.

E»rrcnawmMATA Phanie, nescio cujus, leguntur
in Brunckii Anal. Vet. Poet, Gr. tom. II, p. 52
sqq. Jacobs. Anthol. tom, II, p. 53 sqq.

CLEARCHUS SOLENSIS. |

Clearchus (*) patriam habuit Solos , non Cilicice
illam sed Cypri urbem, uti ipse auctor declarat
fr. 35, ubi de Cypriregulis loquens iterum ac 588 -
pius utitur verbis παρ᾽ ἡμῖν. Cujus vim testimonii
non erat cur addubitaret J. B. Verraert. in Diatribe
inaugurali de Clearcho Solensi (Gandavi 1828),
p. 4, propterea quod Clearchus ubique Σολεὺς
appellatur , Diogenes Laertius (1, 51 ) vero dicit :
Καὶ εἰσὶν οἱ μὲν ἔνθεν (sc. ex urbe Ciliciz ) Σολεῖς,
οἱ δ᾽ ἀπὸ Κύπρου Σόλιοι. Ejusmodi enim distinctio-
nes scpenumero sunt inania grammaticorum
commenta, et quod ad modo memoratam attinet,
aperte Diogeni refragatur Stephanus Byzantius,
qui de Solis Ciliciz sermonem faciens ait : ὃ πολί-
της Σολεὺς χαὶ Σόλιος. — Magistro Clearchus usus
est Aristotele, quod tum aliis locis declaratur, tum
vero fr. 46 ex Athenzo p. 7or, C,ubi : Κλέαρχος
ὃ Σολεὺς οὐδενὸς δεύτερος τῶν τοῦ σοφοῦ ᾿Αριστοτέλους
μαθητῶν, et fragm. 69, ubi Josephus dicit : Κλέαρ-
χος ὃ ᾿Αριστοτέλους ὧν μαθητὴς xoi τῶν ἐκ περιπάτου
φιλοσόφων οὐδενὸς δεύτερος. Preterea de vita Clear-
chi nihil constat. — Scripta Clearchi laudantur
hzc :

1. Βίοι, libris minimum VIII, fr. 1—24;

2. Γεργίθιος (De adulatoribus ) , fr. 25. 26.

3. Περὶ φιλίας, lib. min, II, fr. 3o. 31.

ἡ. "Egozix&, lib. min. II, fr. 32—42.

5. Πλάτωνος ἐγχώμιον, fr. 43.

6. Περὶ τῶν ἐν τῇ Πλάτωνος πολιτείᾳ μαθηματι-

χῶς εἰρημένων, fr. 44.

7- ᾿Αρχεσιλᾶς, fr. 44 a.

8. Περὶ παροιμιῶν lib. IL, fr. 45—60.

9. Περὶ γρίφων lib. 11, fr. 61—68.

10. Περὶ ὕπνου, lib. min. HI, fr. 69.

11. Περὶ νάρχης, fr. 70.

12, Περὶ πανιχοῦ, fr. 71.

13. Περὶ σχελετῶν, lib. min. II, fr. 72.

14. Περὶ τῶν ἐνύδρων, fr. 73.

15. ἸΠερὶ θινῶν, fr. 74.

(*) Distinguendus a nostro Clearcho est Clearchus comi-
cus, quem novimus ex Athenao VI, p. 218, B ; IIT, p.109,
D; VI, p. 258, B ; X, p. 420, D ; VIII, p. 364, F ; III, p. 107,
E; IX , p. 381, E; 1, p. 5, F; Bekkeri Anecd. p. 1208. V.
Meinek, Fragm. Com. 1, p. 490 et IV, p. 562. — Clear-
chus rhetor, qui olim citabatur ex Rutilio Lupo init., est
Cleochares, monente Ruhnkenio. — Clearchus , quem
Clemens Alex. Strom. 1 , p. 13 in Milesiorum Didymzeo se-
pultum dicit, neque statuarius neque scriptor est , uti puta-
runt, sed corrupta vox ; legi debet KX£oyo; , uti monebo ad
Mieandrii fragm. 5. Reliquos homines, quibus Clearchi
nomen, recensere ad nos nihil attinet. V. Verraert. 1. ].
P. 111 8qq.

pulorum revocare frustra tentaveris. Nimirum

[16. Περὶ Qov? fr. 74a]
[ 17. Ταχεική fr. 275.] |
Scripta quorum titulos ignoramus, vide im
fr. 76 sqq. Cf. not. ad fe, Δ αν 1 5 LN
Inter opera, que modo recensuimus, ne unum
quidem est quod historicum jure dicere licet, 9
Quodsi nihilominus Clearcho locum in hoc volu-
mine concessimus, ita tamen ut paucissimis rem.
absolveremus, movit nos quod auctor in libris.
quae ad philosophiam moralem pertinent doctri-:
nam suam largissima exemplorum ex historia pe-- |
titorum copia illustravit atque major pars fragmen-
torum istius modi exemplis absumitur. ——
Historicum quidem opus esse videri possit plu-
rimisque esse visum est illud, quod Bío: vel Περὶ
βίων inscribitur. Qua in sententia etiam Verraertius |
perstitit p. 115 : « Ubi dico, inquit, Clearchum |
Περὶ βίων scripsisse, hoc non ita accipiendum est,
ac si scripsisset de diversis vite generibus , θεωρη-
τιχοῦ, πραχτιχοῦ, fi2ovtxoU , sed eum scripsisse opus
historicum, βίους ἀνδρῶν. » Quod quam temere
dictum sit, docent fragmenta, 488 ad ordinem
quendam historicum sive virorum sive etiam po-

A

e libro primo inter alia sermo erat de parasitis
(fr. 1), ex secundo affertur Euxithei Pythagorei sen.
tentia de anima poene causa corpori ἐν τῷ δεῦρο βίᾳ,
illigata deque. vita usque ad naturalem ejus exi-.
tum toleranda (fr. 3). Alterum ejus libri fragmen-
tum est de Lacedsmoniis prisca vitze xócuov cum
enervi permutantibus mollitie ac luxuria. In eodem
argumento versantur quz e sequentibus libris su-
persunt. Nam e libro ertio laudatur fragmentum de
Parrhasio aliisque luxui deditis (fr. 4), libro quarto
agitur περὶ τρυφῆς Medorum, Lydorum, Milesio-
rum , Colophoniorum, Scytharum, Tarentinorum,
Dionysii junioris (fr. 5— 10); libro quinto de men
sis Siculis sumptuosis (fr. 11), de Cantabari Persa
de Sagari Mariandyno, viris ob turpem vitari
contemnendis (fr. 12, 13), et de Clearchi Eudzem
nici ineptiis ( fr. 14). Quibus e libro octavó accedi
locus de Gorgia ob sobrietatem longzvissimo ( fr;
15). Reliqua, quibus libri numerus non additur;
longe plurima in iisdem versantur argumentis,
Manu igitur in eam ducimur sententiam , ut Clear:
chum putemus in Bíov opere diversa genera vita:
rum, quibus indulgere homines student, eo mas
xime consilio descripsisse, ut vim salutarem qua
sobrietatis studium, et perniciosam quam luxuri:
alieque prave cupiditates in fortunam virorum

jopulorumque exerceant, ostenderet atque sic
|vite optime instituendz viam monstraret. Certius
amen quiddam statui vix potest, quum fragmenta
lan tum non omnia fluxerint ex Athenzo Dipno-
ophista, qui quum ea tantum attulerit, quz ad
em suam facerent, minime inde sequitur reliqua
Jlearchi omnia ejusdem fuisse generis.
—Ceterorum operum argumenta ipsis reliquiis
is declarantur. Quz utique vitum magna do-
Irinz varietate instructum produnt. Eum multa
I γι eripatetica: doctrine decreta pervertisse (πολλὰ
τοῦ περιπάτου παρέτρεψεν ) testatur Plutarchus
( fr. 76 ). Oratio non caret jucunditate quadam,
at non nativa illa, sed aliunde allata et affectata.
Denique Schweigheuserus, severius ille quidem at
non prorsus inique, ita judicat (ad Athen. XIII,
p. 701 , €) : » Clearchum... &epius fatuum scripto-
rem et partim in exaggerandis partim in contor-
Juendis rebus , quas attingit , ineptum depre-
iendimus, » Cf. Idem in Indice v. Clearchus et
passim in Commentariis.

b1OI.

E LIBRO PRIMO.

I. 3

- Athenzus VI, p. 334, F : Κλέαρχος δ᾽ 6 Σολεὺς, εἷς
| ν᾽ οὗτος τῶν Δριστοτέλους ἐστὶ μαθητῶν, ἐν τῷ πρώτῳ
ὧν Βίων τάδε γράφει " « Ἔτι δὲ παράσιτον νῦν μὲν
ὸ ἄτιμον, τότε δὲ τὸν εἰς τὸ συμδιοῦν κατειλεγμένον.
Ev γοῦν τοῖς παλαιοῖς νόμοις αἱ πλεῖσται τῶν πόλεων
τι xal τήμερον ταῖς ἐντιμοτάταις ἀρχαῖς συγχαταλέ--
jouct παρασίτους. »

Ε΄“... sic pro vulgata ἕτοιμον scribendum esse
iderunt Piersonus ad Meer. p. 332 et Coray.
p. Sehweigh. ad h. 1. et Prellerus ad Polemo-
iem p. 120 , ubi hec : « Ceterum Clearchus non

CLEARCHUS SOLENSIS.

303

de sacerdotalibus illis epulonibus, de quibus sunt
cetera Athenzi testimonia ( e Polemone petita )
loqui videtur, verum de iis qui vulgo dicebantur
ἀείσιτοι. Cf. Aristotelis Resp. Athen. fr. 47 b.; Thom.
Mag. p. 280 ed. Ritsch., Moris p. 322 Piers. :
Παρασίτους, τοὺς δημοσίᾳ σιτουμένους ἐν τῷ πρυτα-
νείῳ ᾿Αττιχοί, quales erant preter prytanes lega-
tosque peregrinos sacerdotes Eleusinii, alii. Cf.
Corp. Inscrr. n. 190 sqq., Westermann. De publ.
Athen, honor. ( Lips. 1830) p. 45 sqq. »

E LIBRO SECUNDO.
2.

Idem IV, p. 157, C: Εὐξίθεος 6 Πυθαγοριχὸς, ὥς
φησι Κλέαρχος ὃ περιπατητιχὸς ἐν δευτέρῳ Βίων, ἔλε-
γεν ἐνδεδέσθαι τῷ σώματι xal τῷ τῇδε βίῳ τὰς ἅπάν--
τῶν ψυχὰς τιμωρίας χάριν, καὶ διείπασθαι τὸν θεὸν,
ὡς, εἰ μὴ μενοῦσιν ἐπὶ τούτοις, ἕως ἂν ἑκὼν αὐτοὺς
λύση, πλέοσι xat μείζοσιν ἐμπεσοῦνται τότε λύμαις. Διὸ
πάντας, εὐλαδουμένους τὴν τῶν χυρίων ἀνάτασιν, φο-
θεῖσθαι τοῦ ζὴν ἑκόντας ἐχόῆναι, μόνον τε τὸν ἐν τῷ
γήρᾳ θάνατον ἀσπασίως προΐστασθαι (προσίεσθαι Ca-
saub. ), πεπεισμένους τὴν ἀπόλυσιν τῆς ψυχῆς μετὰ τῆς
τῶν χυρίων γίγνεσθαι γνώμης.

Euxitheus Pythagoreus aliunde non notus, Pro-
babile est eundem esse atque Dexitheum, quem
inter celebres Pythagoreos memorat Iamblich. V.
Pyth. $ 265 sqq.

Y
Idem XV, p. 681, C : Κλέαρχος δ᾽ ἐν δευτέρῳ Βίων,
« Ὅρα, φησὶ, τοὺς τὸ χοσμοσάνδαλον ἀνευρόντας
(ἀνείροντας 9) Λακεδαιμονίους, οἱ τὸν παλαιότατον τῆς
πολιτικῆς χόσμον συμπατήσαντες ἐξετραχηλίσθησαν.
Διόπερ χαλῶς περὶ αὐτῶν εἴρηχεν 6 χωμῳδιοποιὸς
᾿Αντιφάνης ἐν Κιθαριστῇ "

Οὐχ ἐφύσων οἱ Λάχωνες ὡς ἀπόρθητοί ποτε,
νῦν δ᾽ ὁμιηρεύουσ᾽ ἔχοντες πορφυροῦς κεχρυφάλους ; »

Cf. /Eschines Contra Ctesiphontem p. 72, 33 Steph.

-E LIBRO PRIMO.

1.
-Clearchus Solensis, unus ille ex Aristotelis. discipulis,
larum libro primo scribit hoec : « Preeterea parasitum
quidem hominem vocant vilem et ignobilem, olim
ero eum qui esset ad convictum cooptatus. Certe vetustis
ec gibus pleraeque civitates , atque etiam ad hunc diem [non-
ullde ] honoratissimis ibaeitratibos accensent Parasitos. »

E LIBRO SECUNDO.

2.
eus Pythagoricus, ut ait Clearchus Peripateticus
ido libro Vitarum, illigatas dixit esse corpori et ter-
vite animas, poena caussa : et edixisse deum, ni

maneant in his donec ipse ultro eos liberasset, fore ut
in plura dein gravioraque mala incidant. Quare omnes,
veritas dominorum minas illas, cavere ne sponte vita exce-
dant et solam in senectute mortem libenter admittere ,
persuasos illam anim: liberationem ex dominorum (íieri
voluntate.

3.

Clearehus secundo libro Vitarum : « Vide, inquit,
Lacedaemonios, qui, postquam cosmosandalum invene-
runt, conculeato antiquissimo administrande reipublicae
ornatu, prwcipites ruerunt. Quare commode in eos dixit
comicus Antiphanes in Citharista :

Nonne superbiebant olim Lacedcemonii quasi inexpugnabiles
Nunc vero serviunt utentes purpureis reticulis? »

804
E LIBRO TERTIO.
^.

Idem XV, p. 687, A : Νῦν δὲ τῶν ἀνθρώπων οὐχ αἱ
ὀσμαὶ μόνον, ὥς φησι Κλέαρχος ἐν τρίτῳ Περὶ βίων,
ἀλλὰ χαὶ αἵ χροιαὶ τρυφερὸν ἔχουσαί τι συνεχθηλύ-
νουσι τοὺς μεταχειριζομένους. Ὑμεῖς δ᾽ οἴεσθε, τὴν
ἁδρότητα χωρὶς ἀρετῆς ἔχειν τι τρυφερόν ; χαίτοι
Σαπφὼ, γυνὴ μὲν πρὸς ἀλήθειαν οὖσα χαὶ ποιήτρια,,
ὅμως ἠδέσθη τὸ καλὸν τῆς ἁδρότητος ἀφελεῖν, λέγουσα
ὧδε" « Ἐγὼ δὲ φίλημ᾽ ἁδροσύναν, καί μοι τὸ λαμπρὸν
ἔρως ἀελίω xal τὸ χαλὸν λέλογχε, » φανερὸν ποιοῦσα
πᾶσιν, ὡς f τοῦ ζῆν ἐπιθυμία τὸ λαμπρὸν καὶ τὸ καλὸν
εἶχεν αὐτῇ. Ταῦτα δ᾽ ἐστὶν οἰχεῖα τῆς ἀρετῆς. Παρ-
ράσιος δ᾽, ὃ ζωγράφος, καίπερ παρὰ μέλος ὑπὲρ τὴν
ξαυτοῦ τέχνην τρυφήσας, καὶ τὸ λεγόμενον ἐλευθέριον
ἐχ ῥαθδίων τινῶν καὶ ποτηρίων ἑλχύσας, λόγῳ γοῦν
ἀντελάῤφετο τῆς ἀρετῆς, ἐπιγραψάμενος τοῖς ἐν Λίνδῳ
πᾶσιν αὑτοῦ ἔργοις"

ἉΘροδίαιτος ἀνὴρ ἀρετήν τε σέδων τάδ᾽ ἔγραψε,
Παρράσιος.
Ὧ χομψός τις, ὡς ἐμοὶ δοχεῖ, ὑπεραλγήσας δυπαί-
γοντι τὸ τῆς ἀρετῆς ἁδρὸν xal καλὸν, ἅτε φορτιχῶς
μεταχαλεσαμένῳ εἰς τρυφὴν τὴν δοθεῖσαν ὑπὸ τῆς τύ-
χης χορηγίαν, παρέγραψε τὸ ἹΡαδδοδίαιτος ἀνήρ. Ἀλλ᾽
ὅμως διὰ τὸ τὴν ἀρετὴν φῆσαι τιμᾶν ἀνεχτέον. Ταῦτα

μὲν ὃ Κλέαρχος.

Idem XII, p. 543, C : Οὕτω δὲ παρὰ τοῖς ἀρχαίοις τὰ 1}

CLEARCIHI SOLENSIS -

τῆς τρυφῆς καὶ τῆς πολυτελείας ἠσχεῖτο, ὡς καὶ Παρ
ράσιον τὸν ζωγράφον πορφύραν ἀμπέχεσθαι, χρυσοῦ ἢ
στέφανον ἐπὶ τῆς χεφαλῆς ἔχοντα, ὡς ἱστορεῖ ΚΚλέαρ
γος ἐν τοῖς Βίοις. Οὗτος γὰρ παρὰ μέλος ὑπὲρ τὴ
γραφικὴν τρυφήσας λόγῳ τῆς ἀρετῆς ἀντελαμδάνετο
xai ἐπέγραφε τοῖς ὑφ᾽ αὑτοῦ ἐπιτελουμένοις ἔργοις
᾿Αδροδίαιτος ἀνὴρ ἀρετήν τε σέδων τόδ᾽ ἔγραψε. 1
Kat τις, ὑπεραλγήσας ἐπὶ τούτῳ, παρέγραψε, “Ῥαόδο
δίαιτος ἀνήρ. ᾿Επέγραψε δὲ ἐπὶ πολλῶν ἔργων αὗ τοῦ
xa τάδε: AS
Ἁροδίαιτος ἀνὴρ ἀρετήν τε ασέδων τάδ᾽ ἔγραψε,
Παρράσιος, χλεινῆς πατρίδος ἐξ ᾿Εφέσου.
Οὐδὲ πατρὸς λαθόμην Εὐήνορος, ὅς νιν ἔφυσε
γνήσιον, Ελλήνων πρῶτα φέροντα τέχνης.

E LIBRO QUARTO. .
5. |
Athenzus XII, p. 514, D : Κλέαρχος δὲ ὃ Σολεὺ

ἐν τετάρτῳ Βίων προειπὼν περὶ τῆς Μήδων «pu
φῆς, xxi ὅτι διὰ ταύτην πολλοὺς εὐνουχίσαιεν τῷ
περιχτιόνων, ἐπιφέρει χαὶ τὴν παρὰ Μήδων γενέσθα
Πέρσαις μηλοφορίαν μὴ μόνον ὧν ἔπαθον τιμωρίαν
ἀλλὰ xo τῆς τῶν δορυφορούντων τρυφῆς elc ὅσον ἦλθο
ἀνανδρίας ὑπόμνημα. Δύναται γὰρ, ὡς Éotxev, ἣ παρά
χαιρος ἅμα xo μάταιος αὐτῶν περὶ τὸν βίον τρυφὴ xa
τοὺς ταῖς λόγχαις χαθωπλισμένους ἀγύρτας ἄποφα
νειν. Καὶ προελθὼν δὲ γράφει" « Τοῖς γοῦν πορίσασ
τι αὐτῷ ἡδὺ βρῶμα διδοὺς ἄθλα τοῦ πορισθέντος

E LIBRO TERTIO.
4.

Nunc vero hominum non odores solum , ut ait Clearchus
tertio libro De vitis, sed et colores , luxuriosum quidpiam
habentes, effeminant hos qui illos tractant. Vos vero pu-
tatisne elegantiam absque virtute delicati quidquam
habere? Atqui Sappho, quum vere quidem mulier esset ,
eademque poetria , tamen verita est honestatem ab elegan-
tia separare, ita dicens : « Ego amo elegantiam et mihi
amor lucis et splendorem et honestatem sortitus est, » te-
statum faciens omnibus, vitde amorem apud ipsam et

splendorem et honestatem habere : sunt autem hzc cum |

virtute conjuncta. « Parrhasius vero pictor, quamquam prae-
ter modum supra artem suam magnificus et arrogans, et libe-
ralem quze dicitur sortem vitamque ex bacillis quibusdam et
poculis ducens, verbo tamen virtutem sibi vindicavit, quum
omnibus suis quce Lindi sunt operibus hzc inscriberet :

Elegantis vir vitie virtutemque colens hzc pinxit
Parrhasius,

Cui facetus aliquis, indignatus, puto, quod virtutis splendo-
rem pulchritudinemque pollueret,, ut qui, quas fortuna ei
dederat opes, illas arroganter ad luxuriam revocasset :
mutato verbe, pro ἁθροδίαιτος ascripsit ῥαθδοδίαιτος ἀνήρ.
Verum , quoniam tamen virtutem se colere ait , ferendus. »
WHzec quidem Clearchus.

Adeo vero in usu apud veteres fuit luxuria et magnifi:
centja, ut etiam Parrhasius pictor purpura amictus ince-
deret, aureamque corónam in capite gestans, ut narra|
Clearehus in Vitis. Hic enim praeter modum et supra pi
ctoris sortem luxurians, verbis virtutem professus est, e
in operibus a se confectis inscribere consueverat : —

Elegantis vir vite, virtutemque colens, hocce pinxit.
Qua inscriptione indignatus aliquis pro eo quod ille &6oo
δίαιτος ait, ῥαδδοδίαιτος ascripsit ( quasi diceret bacul
vivens). Multis vero suorum operum etiam hos vers
inscripsit :

Elegantis vir vitae virtutemque colens hzc pinxit — —

Parrhasius, cui patria est inclyta Ephesus. Ὁ

Nec patris oblitus sum Euenoris qui me genuit

legitimum, Grzcorum primas in arte ferentem.

E LIBRO QUARTO.

"

9. i É

Clearchus Solensis, quarto libro Vitarum, postqua
de Medorum luxuria verba fecit, a quibus ea caussa ni
tos, ait, e cireumvicinis castratos esse, subjicit deindi
« a Medis acceptam melophoriam Persis fuisse non mo
ultionem eorum que passi essent , verum etiam admoniti
nem, qu:e ( Medos ) commonefaceret pristine, satellitu
mollitiei, quousque effeminati animi fuissent delapsi. P.

$
Hi

οὐχ ἑτέραις ἡδύνων ταῦτα τιμαῖς παρετίθει, πολὺ δὲ
μᾶλλον αὐτὸς ἀπολαύειν αὐτῶν, νοῦν ἔχων" τοῦτο μὲν
γάρ ἐστιν ὃ λεγόμενος, οἶμαι, kel Διὸς ἅμα xo βασι-
λέως ἐγχέφαλος. »

—. Idem XII, p. 529, D : Κλέαρχος δὲ » περὶ τοῦ Περ-
σῶν τρῶς διηγούμενος, ὅτι « τοῖς αὐτῷ πορίσασιν
ἡδύ τι βρῶμα ἄθλα ἐτίθει, νοῦν [οὐχ] ἔχων- τοῦτο γάρ
ἐστιν ὃ λεγόμενος οἶμαι Διὸς ἅμα καὶ βασιλέως ἐ ἐγχέ--
peus ὅθεν 6 πάντων εὐδαιμονέστατος Σαρδανάπαλλος,
παρ᾽ ὅλον τὸν βίον τιμήσας τὰς ἀπολαύσεις, xat τελευ-
τήσας δείκνυσιν ἐν τῷ τοῦ μνήματος τύπῳ τοῖς δαχτύ-

᾿ λοις, οἵου χκαταγέλωτός ἐστιν ἄξια τὰ τῶν ἀνθρώπων

3 Eemenm οὐχ ἄξια ὄντα ψόφου δαχτύλων, ὃν πεποίη-

| τ΄ ποιούμενος, δὶς ἐν χορῷ (καὶ ὁ ὡς οὐδενὶ ἐν χώρῳ),

à en τὰ λοιπὰ σπουδή. Φαίνεται οὖν (9. μέντοι οὐχ)

ἄπραχτος γενόμενος Σαρδανάπαλλος * χαὶ γὰρ ἐπιγέγρα-

πταιαὐτοῦ τῷ βνήματις Σαρδανάπαλλος ᾿Αναχυνδαρά-

Ee ' Αγχιάλην ἔδειμε καὶ Ταρσὸν μιῇ ἡμέρη, ἀλλὰ νῦν

τέθνηκεν. »

Zenobius III, 41 : Διὸς ἐγκέφαλος; ἐπὶ τῶν
ἡδυπαθούντων f, παροιμία τέταχται. Κλέαρχος δὲ ἐν
τῷ πέμπτῳ ( τετάρτῳ ) Περὶ βίων φησὶ τὰ πολυτελῇὴ
βρώματα παρὰ τοῖς Πέρσαις Διὸς χαὶ βασιλέως ἐγχέ-
|. φαλον χαλεῖσθαι. Inter reliquos qui proverbii me-
minerunt , Cléarchi mentionem facit Besreune
᾿ Διὸς ἐγκέφαλος , ἣν Κλέαρχος φησιν εἰρῆσθαι, οἷον ἐπ
᾿ τῶν ἄγαν θείων. Cf. fr. τ8 —

d 6.

— Athen, XII, p. 515, E: Κλέαρχος δ᾽ ἐν τῇ τετάρτη

Ν
t

VITARUM FRAGMENTA. 305

29

Περὶ βίων « Λυδοὶ ( φησὶ) διὰ τρυφὴν παραδείσους χα-᾿
τασχευασάμενοι, χαὶ χηπαίους αὐτοὺς ποιήσαντες
ἐσχιατροφοῦντο, τρυφερώτερον ἡγησάμενοι τὸ μηδ᾽ αὐὖ-
τοῖς ὅλως ἐπιπίπτειν τὰς τοῦ ἡλίου αὐγάς. Καὶ τέλος
πόρρω προάγοντες ὕῤρεως, τὰς τῶν ἄλλων γυναῖχας
xo παρθένους elc τὸν τόπον τὸν διὰ τὴν πρᾶξιν Αγνεῶνα
χληθέντα συνάγοντες ὕῤριζον. Καὶ τέλος τὰς ψυχὰς
ἀποθηλυνθέντες ἠλλάξαντο τὸν τῶν γυναικῶν βίον, διό-
περ xai γυναῖκα τύραννον ὃ βίος εὕρετο αὐτοῖς, μίαν
τῶν ὑδρισθεισῶν, ᾿ομφάλην " ἥτις πρώτη κατῆρξε μὲν
τῆς εἷς Λυδοὺς πρεπούσης τιμωρίας. Τὸ γὰρ ὑπὸ Je
γαιχκὸς ἄρχεσθαι ὑδριζομένους σημεῖόν ἐότι βίας. Οὖσα
οὖν χαὶ αὐτὴ ἀχόλαστος, xai ἀμυνομένη τὰς γενομένας
αὐτῇ πρότερον ὕόρεις, τοῖς ἐν vij. πόλει δούλοις τὰς
τῶν δεσποτῶν παρθένους ἐξέδωκεν, ἐν ᾧ τόπῳ πρὸς
ἐχείνων ὑόρίσθη" εἰς τοῦτον οὖν συναθροίσασα μετ᾽
ἀνάγχης, συγχατέχλεισε τοῖς δούλοις τὰς δεσποίνας.
“Ὅθεν οἱ Λυδοὶ, τὸ πικρὸν τῆς πράξεως ὑποκοριζόμε-
vot, τὸν τόπον χαλοῦσι { γυναιχῶν ἀγῶνα ] γλυχὺν
d yiii. Οὐ μόνον δὲ Λυδῶν γυναῖχες ἄφετοι οὖσαι
τοῖς ἐντυχοῦσιν, ἀλλὰ xo Λοχρῶν τῶν ᾿Επιζεφυρίων,
ἔτι δὲ τῶν περὶ Κύπρον, χαὶ πάντων ἁπλῶς τῶν ἕται-
ρισμῷ τὰς ἑαυτῶν κόρας ἀφοσιούντων, παλαιᾶς τινος
ὕδρεως ἔ ἔοικεν εἶναι πρὸς ἀλήθειαν ὑπόμνημα χαὶ τι-
μωρία. Πρὸς ἣ ἣν εἷς τῶν Λυδῶν εὐγενὴς ἀνὴρ δρμήσας,
καὶ τῇ παρ᾽ αὐτοῖς Μίδου βασιλεία βαρυνθεὶς, τοῦ μὲν
IN , 1 ^ ων ,
Μίδου ὑπ᾽ ἀνανδρίας xat τρυφῆς καὶ dv πορφύρᾳ χει-
μένου xat ταῖς γυναιξὶν ἐν τοῖς ἱστοῖς συνταλασιουρ-
γοῦντος, ᾿Ουφάλης δὲ πάντας τοὺς συγχαταχλιθέντας

.— meros facere agyrtas. » Tum in progressu libri ait : « lis
— igitur qui delicatiorem aliquem cibum ei excogitaverunt ,
E praemia dans inventi, nom aliis honoribus condiens cibos
— tales apponebat, sed ipse solus his fruebatur; quae ejus
— sapientia erat. Hoc enim est , opinor, quod dicitar et Jovis
— simul et regis cerebrum. »
* Clearchus, ubi de Persarum rege verba facit, aitque
ve « his qui suaviorem aliquem cibum ei invenissent prz-
". - mia ab eo proposita esse, (non) prudenter faciente; est enim
3 - hoc, puto, quod dicitur Jovis simul et regis cerebrum :
| - haec deinde subjicit : « Quare omnium felicissimus s
ΠΟ danapallos, postquam tota vita voluptates coluit, etiam post
. mortem forma in sepulcrali monumento expressa digitls
4 ᾿ osiosdi , quam sint deridendee omnes res humana, non
nd scilicet digitorum crepitum , quem faciens repriesen-
tatur, et quam nihili sit studium circa reliqua. Apparet tamen
B aon prorsus nihil rerum gessisse Sardanapallum. Etenim
|— monumento ejus inscripta hzec verba sunt : « Sardanapallus,
1 1 - Anacyndaraxe filius, Anchialen condidit et Tarsum uno die :
. at nune mortuus est. »
| !4 E Jovis cerebrum : in eos qui laute vivunt jactatur pro-
rbium. Clearchus vero, libro quinto Vitarum scribit
B iparas ac lautas epulas apüd Persas Jovis et Regis cere-
3 brum appellatas.

δ.
NM Glearchus quarto lihro De vitis ita scribit : « Lydi,
vite mollitie soluti , viridaria instruxere, quibus pro hor-

p
VES FRAGMENTA HIST. CR. — YOL. H.

*
b^

un
E

tis utentes umbram sectabantur ; delicatius existimantes, si
omnino solis radiis nullis ferirentur. Ad extremum vero eo
progressi sunt contumelia , ut aliorum uxoribus et virgini-
bus certum in locum coactis , qui ex ea re Hagneon nomi-
natus est, vim inferrent. Denique animis quum essent
prorsus effeminatis, virilem, vitam muliebri mutarunt.
Itaque reginam etiam tyrannicam progenuit illorum :etas ,
unam ex his qu:e vim passe erant, Omphalen : qux prima
exorsa est meritas a Lydis poenas exigere. Nam feminae
imperio parere , quae contumelia afficit subditos, satis argu-
menti est imperii per vim parati. Hec igitur quum et ipsa
per se feroci esset ingenio, et ulcisci vellet contumelias
sibi olim illatas, servis qui in.civitate erant filias domino-
rum matrimonio junxit eodem in loco, ubi ipsa ab illis con-
tumeliam passa erat. In hunc locum per vim congregatas
dominas conclusit una cum servis. Quare Lydi acerbita-
tem rei indignitatemque verbo lenientes, locum illum vo-
cant, dulcem cubitum. Nec vero soke Lydorum mulie-
res libidini cujusvis prostitute, sed et Locrorum Epi-
zephyriorum itemque Cypriorum, et omnino omnium
qui meretriciae consuetudini filias suas consecrant, verum
si quaeris, videntur esse admonitio et ultio pristinae cu-
jusdam quae illos populos afflixisset contumelize. Adver-
sus illam igitur eoortus unus e Lydis vir nobilis, Midi
etjam apud ipsos imperio offensus; quum Midas ignavus
et deliciis torpens in purpura jaceret , et cum mulieribus
Janificio operam daret, Omphale autem omnes qui cum ipsa
20

306 CLEARCHI

“Ὁ É , i] i] ᾿
αὑτῇ ξενοχτονούδης, ἀμφοτέρους ἐκόλασε, τὸν μὲν

ὑπ᾽ ἀπαιδευσίας χεχωφημένον τῶν ὥὦτων ἐξελχύσας,, ὃς
διὰ τὴν τοῦ φρονεῖν ἔνδειαν τοῦ πάντων ἀναισθητοτά-
του ζῴου τὴν ἐπωνυμίαν ἔσχε" τὴν δ τὸ

Γλυχὺν dyxOva] Cf. Hesych. s. h. v : Κλέαρχος
δέ φησι, τοὺς Αἰγυπτίους ἐξυδρίζειν εἰς τὰς τῶν χατα-
δεεστέρων γυναῖχας καὶ παρθένους, καὶ τὸν τόπον, ἐν
ᾧ ταῦτα ἔδρων, ὀνομάσαι Γλυχὺν ἀγκῶνα. Ubi Αἰγυ-
πτίους Hesychius pro Λυδοὺς ponit miscens diversa.
Vide Zenobium II, 92 ibique interpretes p. 55,
coll. p. 470, 7 et 496,6. Cf. fr. 22.

7.

Idem XII, p. 524, B : Κλέαρχος δ᾽ ἐν τετάρτῳ, ζη-
λώσαντάς φησι τοὺς Μιλησίους τὴν Κολοφωνίων τρυ-
φὴν, διαδοῦναι καὶ τοῖς πλησιοχώροις, ἔπειτ᾽ ὀνειδιζο--
μένους λέγειν ἑαυτοῖς" « Οἴχοι τὰ Μιλήσια κἀπιχώρια,
χαὶ μὴ ᾽ν τῷ μέσῳ. »

8.

Idem XII, p. 524, € : Καὶ περὶ Σχυθῶν δ᾽ ἑξῆς
6 Κλέαρχος τάδε ἱστορεῖ" « Μόνον δὲ νόμοις χοινοῖς
πρῶτον ἔθνος ἐχρήσατο τὸ Σχυθῶν' εἶτα πάλιν ἐγένοντο
πάντων ἀθλιώτατοι βροτῶν διὰ τὴν ὕδριν. ᾿Ετρύφησαν
μὲν γὰρ ὡς οὐδένες ἕτεροι, τῶν πάντων εὐροίας χαὶ
πλούτου χαὶ τῆς λοιπῆς αὐτοὺς χορηγίας κατασχούσης.
Τοῦτο δὲ δῆλον ἐχ τῆς ἔτι χαὶνῦν ὑπολειπούσης περὶ τοὺς
ἡγεμόνας αὐτῶν ἐσθῆτός τε xai διαίτης. ᾿Γρυφήσαντες
δὲ, χαὶ μάλιστα δὴ xa πρῶτοι πάντων τῶν ἀνθρώπων
ἐπὶ τὸ τρυφᾶν ὁρμήσαντες, εἰς τοῦτο προῆλθον ὕόρεως,

SOLENSIS

ὥστε πάντων τῶν ἀνθρώπων, εἰς οὗς ἀφίχοιντο, ἠχρωτῆ-
ρίαζον τὰς ῥῖνας - ἀφ᾽ ὧν οἱ ἀπόγονοι μεταστάντες, ἔτι
xai νῦν ἀπὸ τοῦ πάθους ἔχουσι τὴν ἐπωνυμίαν. Αἱ δὲ
γυναῖκες αὐτῶν τὰς Θραχῶν τῶν πρὸς ἑσπέραν καὶ
ἄρχτον τῶν περιοίχων γυναῖκας ἐποίχιλλον τὰ σώματα,
περόναις γραφὴν ἐνεῖσαι. “Ὅθεν πολλοῖς ἔτεσιν ὕστερον
αἱ δόρισθεῖσαι τῶν Θρακῶν γυναῖχες ἰδίως ἐξηλείψαντο
τὴν συμφορὰν, προσαναγραψάμεναι τὰ λοιπὰ τοῦ
χρωτὸς, ἵν᾽ 6 τῆς ὕόδρεως καὶ τῆς αἰσχύνης ἐπ᾽ αὐταῖς,
χαραχτὴρ εἰς ποικιλίαν καταριθμηθεὶς χόσμον προσηγο-
ρίᾳ τοὔνειδος ἐξαλείψη. Πάντων δὲ οὕτως ὑπερηφάνως
προέστησαν, ὥστε οὐδένων ἄδαχρυς f| τῆς δουλείας
ὑπουργία γιγνομένη, διήγγειλεν εἰς τοὺς ἐπιγιγνομένους
τὴν ἀπὸ Σχυθῶν ῥῆσιν, οἵα τις ἦν. Διὰ τὸ πλῆθος οὖν
τῶν χατασχουσῶν αὐτοὺς συμφορῶν, ἐπεὶ διὰ τὸ πένθος
ἅμα τόν τε τῶν βίων ὄλδον καὶ τὰς χόμας περιεσπά-
σθησαν παντὸς ἔθνους, οἱ ἔξω τὴν ἐφ᾽ ὕδρει χουρὰν
ἀπεσχυθίσθαι προσηγόρευσαν, »

| 9.

Idem XII, p. 522, D : Ταραντίνους δέ φησι Κλέαρ-
χος ἐν τετάρτῳ Βίων, ἀλκὴν xol δύναμιν χτησαμένους. —
εἰς τοσοῦτον τρυφῆς προελθεῖν, ὥστε τὸν ὅλον χρῶτα
παραλεαίνεσθαι, καὶ τῆς Ψιλώσεως ταύτης τοὶς λοιποῖς
χατάρξαι. « "Egópouv δὲ, φησὶ, xoi παρυφὴν διαφανῆ
πάντες, οἷς νῦν ὃ τῶν γυναιχῶν ἁῤρύνεται βίος. Δεύ--
τερον δ᾽ ὑπὸ τῆς τρυφῆς εἰς ὕδριν ποδηγηθέντες ἀνά-
στατον μίαν πόλιν ᾿Ιαπύγων ἐποίησαν, Kap6tvav, ἐξ
ἧς παῖδας χαὶ παρθένους xxi τὰς ἐν ἀχμῇ γυναῖχας
ἀθροίσαντες εἰς τὰ τῶν Καρόινατῶν ἱερὰ σχηνοποιησά-

concubuerant hospites interficeret, de ambobus poenas
sumpsit : illi quidem, rudi homini et stolido, aures in
longum extrahens; cui, quoniam sensu communi carebat ,
stupidissimi omnium animalium cognomen impositum est :
hanc vero * * » »

7.

Clearehus quarto libro ait, Milesios Colophoniorum
luxuriam. ?emulatos, eandem finitimis etiam tradidisse ;
deinde quum id illis exprobraretur, dixisse ipsos sibi : « Domi
Milesia et patria, non in medio. »

8.

Ibidem deinde Clearchus de Scythis hoec tradit : « Una
legibus communibus primum usa erat gens Scytharum;
deinde rursus omnium fuerunt miserrimi rhortalium ob
contumeliam injuriamque. Luxurix enim dediti erant , ut
nemo alius populus magis, quum omnium rerum successu
uterentur et divitiis omnibusque copiis abundarent. Appa-
ret id autem etiam nunc ex vestitu et vitze genere , quo
hodieque duces eorum utuntur. Voluptati igitur axime
dediti, et primi omnium hominum in luxuriam effusi , eo
progressi sunt. contumelize, ut , quocumque venirent , nares
hominum decurtarent. Quorum nepotes , postquam alio
migrarunt, etiam nunc ab ea contumelia nomen háberit.
Uxores vero Scytharuin corpora mulierum Thracicarum ,
corum Thracum , qui ab occidente et a septentrione Scythis

fit contumelice causa , ἀπεσχυθίσθαι vocarunt.

finitimi sunt , variegarunt , subulis picturas quasdam cuti
illarum inserentes. Quare multis post annis Thracicze mu-
lieres, quae eam contumeliam passae erant, proprio quodam
modo calamitatis notam deleverunt , reliquam etiam insu-
per cutem totam picturis variegantes : ut injuri: et contu-
melio nota qu: illis inerat, varie multiplicata, ornatus
nomine deleret probrum. Cunctisautem ita superbe Scythae
imperarunt, ut servitutis ministeria, qu:e nemini non la-
crimosa erant, etiam posteris declararent, quid illud fuerit
quod a Scythis dictum vulgo aiunt. Propter multitudi-
nem igitur malorum que illos premebant , quoniam ob lu
ctum simul vitz: commoditates et comaé cujusque circum-
eirca populi abstrahebantur, externi populi tonsuram quae

9.

Tarentinos vero, ait Clearchus quarto libro Vitarum,
robur et potentiarh nàctos, eo luxurioe mollitieique progres-
sos esse, nt totius corporis cutem laevigarent, et hujus de-
glabrationis exemplum aliis omnibus preeirent. « Gestabant |
vero etiam omnes (inquit) splendidos vestibus praetextos -
limbos, quibus nunc luxuriat mollis feminarum vita. -
Deinde a luxuria ad contumeliam injuriamque progressi , -
eversa Carbina, uno ex lapygiee ( sivé Apulize ) oppidis ,
pueros et virgines et in flore :etatis matronas in Carbinatarum -
delubra congregarunt, in quibus ipsi sedem figentes nuda -
illorum corpora totum diem spectanda exposuerunt, ut, -

͵

3

μενοι, γυμνὰ πᾶσι τῆς ἡμέρας τὰ σώματα παρεῖχον
θεωρεῖν" xal 6 βουλόμενος, χαθάπερ εἰς ἀτυχῇ παρα-
πηδῶν ἀγέλην, ἐθοινᾶτο ταῖς ἐπιθυμίαις τὴν τῶν
ἀθροισθέντων ὥραν, πάντων μὲν δρώντων, μάλιστα δὲ
ὧν ἥχιστα ἐχεῖνοι προσεδόχων θεῶν. Οὕτω δὲ τὸ δαι-
μόνιον ἠγανάκτησεν, ὥστε 'Γαραντίνων τοὺς ἐν Καρ-
δίνη παρανομήσαντας ἐχεραύνωσε πάντας. Καὶ μέχρι
καὶ νῦν ἐν Τάραντι ἑκάστη τῶν οἰκιῶν, οὃς ὑπεδέξαντο
τῶν εἰς Ἰαπυγίαν ἐκπεμφθέντων, τοσαύτας ἔχει στήλας
πρὸ τῶν θυρῶν" ἐφ᾽ αἷς χαθ᾽ ὃν ἀπώλοντο χρόνον οὔτ᾽
οἰχτίζονται τοὺς ἀποιχομένους, οὔτε τὰς νομίμους χέον-
ται χοὰς, ἀλλὰ θύουσι Διὶ Καταιδάτη.»

10.

Idem XH, p. 541, C : Καὶ Κλέαρχος δὲ ἐν τῷ τετάρ-
τῷ τῶν Βίων γράφει οὕτως * « Διονύσιος δ᾽ ὃ Διονυσίου,
ς P , v H 5*N / 3 Y “
ἁπάσης γενόμενος Σιχελίας ἀλάστωρ, εἰς τὴν Λοχρῶν
πόλιν παρελθὼν, οὖσαν αὐτῷ μητρόπολιν ( Δωρὶς γὰρ

, 2 ὦ ᾿ / ky ; / , 3
3$ μήτηρ αὐτοῦ τὸ γένος ἦν Aoxgíc), στρώσας οἶκον
τῶν ἐν τῇ πόλει τὸν μέγιστον ἑρπύλλοις χαὶ ῥόδοις,
μετεπέμπετο μὲν ἐν μέρει τὰς Λοχρῶν παρθένους" xol
γυμνὸς μετὰ γυμνῶν οὐδὲν αἰσχύνης παρέλιπεν, ἐπὶ
τοῦ στρώματος χυλινδούμενος. ᾿'Γοιγαροῦν μετ᾽ οὐ πολὺν
χρόνον οἱ ὑδοισθέντες, γυναῖχα xal τέχνα ἐχείνου λα-
θόντες, ὑποχείρια ἐπὶ τῆς ὁδοῦ στήσαντες μεθ᾽ ὕόδρεως
ἐνηχολάσταινον αὐτοῖς" xal ἐπεὶ τῆς ὕδρεως πλήρεις
᾿ ἐγένοντο, χεντοῦντες ὑπὸ τοὺς τῶν χειρῶν ὄνυχας βε-
λόναις ἀνεῖλον αὐτούς. Kot τελευτησάντων τὰ μὲν ὀστὰ
- χατέχοψαν ἐν ὅλμοις, τὰ δὲ λοιπὰ χρέα νεμησάμενοι,

VITARUM FRAGMENTA.

307
ἐπηράσαντο πάντες τοῖς μὴ γευσαμένοις αὐτῶν" ὅθεν
πρὸς τὴν ἀνόσιον ἀρὰν χατήλεσαν αὐτῶν τὰς σάρχας,
ἵν᾽ ἣ τροφὴ σιτοποιουμένων κατεδεσθῇ " τὰ δὲ λείψανα
“ ^
κατεπόντωσαν. Αὐτὸς δὲ Διονύσιος τέλος μιητραγυρτῶν
καὶ τυμπανοφορούμενος οἰκτρῶς τὸν βίον κατέστρεψεν.
Εὐλαῤητέον οὖν τὴν χαλουμένην τρυφὴν, οὖσαν τῶν
βίων ἀνατροιτὴν, ἁπάντων τε ὀλέθριον ἡγεῖσθαι τὴν

ὕῤριν.» Cf. Strabo VI, p. 259; JElian. V. H. IX , 8.
E LIBRO QUINTO.

II.

Idem XII, p. 5x8, C: Διαῤόητοι δέ εἶσιν ἐπὶ τρυφῇ
καὶ ai τῶν Σιχελῶν τράπεζαι, οἵτινες xai τὴν παρ’
αὑτοῖς θάλατταν λέγουσιν εἶναι γλυχεῖαν, χαίροντες
τοῖς ἐξ αὐτῆς γινομένοις ἐδέσμασιν, ὥς φησι Κλέαρχος
ἐν πέμπτῳ Βίων.

12.

Idem X, p. 416, B: Κλέαρχος δ᾽ ἐν πέμπτῳ Βίων
Καντιύάρι φησὶ τῷ Ἰ]έρση, ὁπότε χοπιάσειε τὰς σια-
γόνας ἐσθίων, χεχηνότι καθάπερ sig ἄψυχον ἀγγεῖον
εἰσαντλεῖν τὴν τροφὴν τοὺς οἰχείους. Cantibarim Per-
sam memorat etiam /Elian. V.H. I, 27.

13.
Idem XII, p. 530, C : Κλέαρχος δ᾽ ἐν πέμπτῳ Βίων

Σαάγαρίν φησι τὸν Μαριανδυνὸν ὑπὸ τρυφῆς σιτεῖσθαι
μὲν μέχρι γήρως Ex τοῦ τῆς τιτθῆς στόματος, ἵνα μὴ

cuicumque libitum esset, is tanquam in. miserum gregem
- insiliens , congregatarum flore suas cupiditates expleret,
||. spectantibus omnibus, maxime vero, quos illi minime
— eogitabant, diis. Quo flagitio ita indignatum est dei nu-
— men, ut, quotquot ex Tarentinis illud scelus admiserant ,
-eos omnes fulmine percussos déleret. Et ad hunc usque
— 4iem Tarenti unaquaeque domus, quot illa olim ceperat
— ex his qui in Iapygiam missi erant, tot cippos habet pro
foribus, ad quos cippos , redeunte eo die quo illi perierunt,
— meque lamentantur mortuos, neque consuetis inferiis hono-
— rant, sed Jovi Fulminafori sacra faciunt. »

ον
p^

b 10.

BM ;
E Clearchus quarto libro Vitarum ita scribit : « Dionysius,
— Dionysii filius , universe Sicilie exsecranda pestis, Locro-
id rum in urbem quum "venisset, quie ei metropolis erat
.—. (Doris enim , mater ipsius, genere fuerat Locrensis) , do-
— mum in urbe amplissimam serpillo et rosis sterni jussit , in
Ἢ quam per vices arcessivit Locrensium virgines : et nudus
E €um nudis super strato illo sese volvens , nihil ad turpitu-
- dinem flagitiumque reliqui fecit. Itaque haud multo post ,
᾿ς qui illa contumelia affecti erant , postquam uxorem ejus et
- liberos in potestatem acceperunt, in via publica prostitue-
. runt, omni contumelie lasciviceque genere in eos utentes :
tum, expleta libidine, subulis sub manuum unguibus com-
punctos interemerunt. Mortuorum ossa in mortariis con-
. fuderunt ; reliquam vero carnem distribuentes, diras impre-

A
" ΟἽ
DE
Ed d
X)
durer
rw

cati sunt his qui non gustarent ; quare, pro scelesta impre-
catione, carnes illorum in pistrinis comminuerunt , ut in
cibo comederentur ab his qui panem conficerent : reli-
quias vero in mare projecerant. Ipse vero Dionysius ad
extremum stipem Matri Deüm emendicans tympanumque
pulsans, misere vitam finivit. Fugienda igitur luxuria, quae
recte τρυφὴ a frangendo nominata est, ut qua vitam
omnem evertat, persuasumque habeamus , quovis modo
exitiosam esse contumeliam atque injuriam. »

E LIBRO QUINTO.
If.

Deliciarum et luxuria nomine celebrate quoque sunt
mens: Siculorum; qui etiam mare, quod illorum insulam
alluit, dulce esse dictitant , gaudentes scilicet cibis quos il-
lud suppeditat, ut ait Clearchus , quinto libro Vitarum.

12.

Clearchus, quinto libro Vitarum, scribit, Cantibaridi
Perse, quoties mandendo defatigatze essent maxillae; hianti
domesticos cibum in os ingerere solitos, tanquam in vas
quoddam inane.

13.
Clearchus , quinto libro Vitarum , Sagarin ait Mariandy-

num pre mollitie: usque ad senectutem cibum e nutricis
z0.

308 CLEARCHI SOLENSIS ica

μασώμενος πονήσειεν, οὐ πώποτς δὲ τὴν χήρα: κατω-
τέρω τοῦ Mito προενέγχκασθαι,

14.

Idem XII, p. 548, B : Περὶ δὲ Ἀναξάρχου Κλέαρχος
ὃ Σολεὺς ἐν πέμπτῳ Βίων οὕτω γράφει" « Τῶν Εὐδαι-
μονιχῶν χαλουμένων Ἀναξάρχῳ, διὰ τὴν τῶν χορηγη-
σάντων ἄγνοιαν περιπεσούσης. ἐξουσίας. γυμνὴ μὲν
ὠνοχόει παιδίσχη πρόσηδος, $ προχριθεῖσα διαφέρειν
ὥρα τῶν ἄλλων, ἀνασύρουσα πρὸς ἀλήθειαν τὴν τῶν
οὕτως αὐτῇ χρωμένων ἀκρασίαν. Ὃ δὲ σιτοποιὸς, χει-
ρῖδας ἔχων xal περὶ τῷ στόματι χημὸν, ἔτριδε τὸ FG
ἵνα μήτε ἱδρὼς ἐπιρρέοι, μήτε τοῖς φυράμασιν ὃ τρίδων
ἐμξπνέοι. » à

Locum Zenobii (III, 41) ubi Clearchus ἐν
πέμπτῳ laudatur de re, quam ex libro quarto
Athenzus narrat, vide supra fr. 5.

E LIBRO OCTAVO.
15.

Idem XII, p. 548, D: Πόσῳ γὰρ τούτων βελτίων
Γοργίας 6 Λεοντῖνος, περὶ οὗ φησιν ὃ αὐτὸς Κλέαρχος
ἐν τῷ ὀγδόῳ τῶν Βίων, ὅτι διὰ τὸ σωφρόνως ζῆν σχεδὸν
ὀγδοήκοντα ἔτη τῷ φρονεῖν συνεδίωσε. Καὶ ἐπεί τις
αὐτὸν ἤρετο, τίνι διαίτῃ χρώμενος οὕτως ἐμμελῶς χαὶ
μετὰ αἰσθήσεως τοσοῦτον χρόνον ζήσειεν, Οὐδὲν πώποτε,
εἶπεν, ἡδονῆς ἕνεχεν πράξας.

E LIBRIS INCERTIS.
16.

Athenzus VIII, p. 344 E C: Κλέαρχος δὲ PE Im
Περὶ βίων φίλιχθύν τινα ἀναγράφων, φησὶν dun :
« Ἡέχνων 6 παλαιὸς αὐλητὴς, Χάρμου τοῦ Bi
τελευτήσαντος, (ἦν δὲ φίλιχθυς,) ἀποπυρίδας ἐπὶ τ
υνήματος ἐνήγιζεν αὐτῷ.» ;

IdemI, p. 4,Α : Κλέαρχός gne Χάρμον τὸν M
χόσιον εὐτρεπίσθαι στιχίδια χαὶ παροιμίας εἰς ἕκαστον

τῶν ἐν τοῖς δείπνοις παρατιθεμέγωγ, Εἰς μὲν τὸν.
ἰχθὺν. m

"Hx λιπὼν Αἰγαῖον ἁλυυρὸν βάθος "
εἰς δὲ τοὺς χήρυχας,
Χαίρετε, wrpuxec, Διὸς ἄγγελοι *
εἰς δὲ τὴν χορδὴν,
᾿Ελιχτὰ, κοὐδὲν ὑγιές *
εἰς δὲ τὴν ὠνθυλευμένην τευθίδα,
Σοφὴ, σοφὴ σύ᾽
εἰς δὲ τὸ ἐν τοῖς ἑψητοῖς ὡραῖον,
Οὐχ ἀπ᾽ ἐμοῦ σχεδάσεις ὄχλον ;
εἰς δὲ τὴν ἀποδεδαρμένην ἔγχελυν,
Οὐ προκαλυπτομένα βοστρυχώδεα.

Τοιούτους πολλούς φησι τῷ Λαρηνσίου παρεῖναι δείπ'
ὥσπερ συμιολὰς χομίζοντας τὰ ἀπὸ τῶν στρωματοδ

ore cepisse, ne mandendo fatigaretur : eundemque nun-
quam infra umbilicum protulisse manum.

14.

De Anaxarcho vero Clearchus Solensis, Vitarum quinto
libro, ita scribit : « Anaxarcho, ex eorum numero philoso-
phórum, qui Eudomonici sunt appellati, postquam per
eorum stultitiam, qui eum sua magnificentia sustentarunt,
opes est consecutus, vinum fundebat nuda puella pubescens,

. qu&e forma ceteris praestare videbatur, nudans illa, verum

si quaeris , eorum incontinentiam qui ea ad hoc ministerium
usi sunt. Ejusdem pistor manicatus et ore capistrato farince
massam subigebat, ne sudor stillans influeret , neve pinsens
halitu suo afflaret farinam. »

E LIBRO OCTAVO.

15.

Quanto his melior Gorgias Leontinus! de quo idem
Clearchus, octavo libro Vitarum , ait : « Quia moderate
vixit, fere octoginta annos in prudentiz convictu transe-
git; ac $i quando ex eo quaereret quispiam, qua vivendi
ratione usus, ita commode et integris omnibus sensibus in
tam provecta setate vitam transigeret? respondere solebat :
Nihil unquam voluptatis causa faciens. »

E LIBRIS INCERTIS. ;

16. VA E

Clearchus in Vitarum libris , piscium lurconem quendam.
memorans, ita scribit : « Technon olim tibicen, quum e vita
excessisset Charmon tibicen, qui strenuus fuerat obsonii
vorator, apopyride, (i. e. piscium sartagine fervida ) tumulo
ingesta parentavit mortuo.
Clearchus refert, Charmum Syracusium quibusvis fereu--

lis in ccena appositis versiculos quosdam et adagia lepide
accommodasse. Veluti piscibus:

Adsum relicto ZEgao salso pelago.
Buccinis conchis quas κήρυκας (1. e. proecones ) Graci. vo
cant : ;

Salvete , precones , Jovis nuntii !
Flexuosis agnorum aut haedorum lactibus : .

Tortuosa sanique nihil !

τὰ Ἢ

Loligini exquisita arte parato :

Sapiens tu quidem , sapiens es!
Salsamento ex minutis pisciculis :

Nonne a me turbam dispelles?.
] ἤγοοὶ excoriatae :

Non velata teneras cincinnis-ornatas genas. κι
Tales multos , ait, interfuisse Larensii cona , qui e co ἐξ

B γράμματα. Φησὶ δὲ xx ὅτι 6 Χάρμος εἰς ἕκαστον
τῶν παρατιθεμένων ἔχων τι πρόχειρον, ὡς προείρηται,
ἀδόχει τοῖς Μεσσηνίοις πεπαιδευμένος εἶναι, ὡς χαὶ
E ολλιφάνης, ὃ τοῦ Παραύρύχοντος χληθεὶς, ἀρχὰς
ποιημάτων πολλῶν ἐχγραψάμενος, ἀνειλήφει μέχρι
| E τριῶν xat τεσσάρων στίχων, πολυμαθείας δόξαν προσ--
Ἵ ποιούμενος. Locum hunc exscripsit Suidas v, 'A0-
- ναῖος et Χάρμος.
| gno B πάντα παρὰ τοὺς πότους ἔμμετρα ἔλεγε,
ε xat Πάμφιλος δὲ ὃ Σιχελὸς, ὡς ταῦτα"

ἔγχει πιεῖν μοι, καὶ τὸ πέρδιχος σχέλος.
Ἀμίδα δότω τις" ἢ πλαχοῦντά τις δότω.

/

Idem I, P. 4, E:"0« Ἀρχέστρατος ὃ Συραχόσιος
- 34 ΓΓελῶος ἐν τῇ, ὡς Χρύσιππος ἐ ἐπιγράφει, Γαστρονομίᾳ,
ὡς δὲ Λυγχεὺς χαὶ Καλλίμαχος, Ἡδυπαθείᾳ, ὡς δὲ
Κλέαρχος, Δειπνολογίᾳ, ὡς δ᾽ ἄλλοι, ᾿Οψοποιία ---
: ἐπιχὸν δὲ τὸ ποίημα, οὗ ἣ ἀρχή"

E ες Ἱστορίης ἐπίδειγμα ποιούμενος Ἑλλάδι πάσῃ...
Idem I, p. 5, Ε: Κλέαρ χος δέ φησι Φιλόξενον προ-

᾿ λουόμενον περιέρ; ldefid τὰς οἰκίας, ἀχολουθούντων αὐτῷ

αἰκίας, τὰ ἐψόμενα τοῖς ἄλλοις ἀρτύειν ἐμδάλλοντα,
ὧν ἐστι χρεία, εἶθ᾽ οὕτως ἄνρχάψαντα εὐωχεῖσθαι.
ΤᾺ εἰς " Egecov καταπλεύσας, εὑρὼν. τὴν ὀψοπωλίαν
pe ἐπύθετο τὴν αἰτίαν" xol μαθὼν ὅτι πᾶν εἰς γά-

*

VITARUM FRAGMENTA. ;

Idem I, p. 4, D: Κλεάνθης δὲ ὃ Ταραντῖνος, ὥς

i παίδων xal φερόντων ἔλαιον, οἶνον, γάρον, ὄξος 'χαὶ
. ἄλλα ἡδύσματα" ἔπειτα εἰσιόντα εἰς τὰς. ἀλλοτρίας

309

| μους συνηγόρασται ; λουσάμενος παρῆν ἄκλητος ὁ ὡς τὸν
νυμφίον. Καὶ μετὰ τὸ δεῖπνον ἄσας ὑμέναιον, οὗ f$ ρχὴ |
«Γάμε θεῶν λαμπρότατε » πάντας ἐψυχαγώγησεν. ἣν
δὲ διθυραμθοποιός. Καὶ 6 νυμφίος, « Φιλόξενε, εἶπε,
xat αὔριον ὧδε δειπνεῖς ; ; » Καὶ 6 Φιλόξενος « Ἂν ὄψον,
ἔφη, μὴ πωλῇ τις.»
I7.

Idem IX, p. 396, E : Κλέαρχος δ᾽ ἐν τοῖς Περὶ βίων,
εἷς τοῦτό φησιν ὠμότητος Φάλαριν τὸν τύραννον ἐλάσαι,
ὡς γαλαθηνὰ θοινᾶσϑαι βρέφη.

18.
Idem XII, p. 539, B : Κλέαρχος ὃ δ᾽ ἐν τοῖς Περὶ

βίων, περὶ Δαρείου λέγων τοῦ χαθαιρεθέντος ὑπὸ τοῦ
᾿Αλεξάνδρου , φησίν « *O Περσῶν βασιλεὺς, ἀθλοθετῶν
τοῖς τὰς ἡδονὰς αὐτῷ γνωρίζουσιν, ὑπὸ πάντων τῶν
ἡδέων ἡττωμένην ἀπέδειξε τὴν βασιλείαν, χαὶ καταγω-
νιζόμενος ἑαυτὸν οὖχκ ἤσθετο πρότερον, ἢ τὸ σχἥπτρον
ἕτεροι λαδόντες ἀνεχηρύχθησαν. » Cf. fv. 5.

19.
Zenob. IV, 87: Λευχηπατίας" Κλέαρχος ἐν τῷ
Περὶ βίων φησὶ συμόαίνειν τι περὶ τὸ ἧπαρ 8 ἐπί τίνων,

ὃ δειλοὺς ποιεῖ " εἰρῆσθαι οὖν ἐπὶ τῶν τοιούτων τὴν πα-
ροιμίαν.

20,

ἐπὶ τῶν πο-

Zenob. IV, 18 : Τιθωνοῦ γῆρας"

- etaneorum suorum fasciculis libellos, veluti symbolas ,
- eonferebant. Ait etiam , Charmum, quum ad apposita singula
— fercula , ut paullo aute dictum est, aliquid in promptu
E B τοι eraditum virum apud Messanenses esse habitum :

- quod et Calliphani contigit , eui Parabrysontis cognomen ,
— qui, quum multorum carminum et orationum principia in

ἐϑ suos commentariolos retulisset , tres aut quattuor versus
| δ cujusque memoria tenebat, quibus recitatis multiplicis eru-

. ditionis laudem affectabat.

x - . Cleanthes Tarentinus, ut Clearchus refert, in conviviis
— mnia versibus eloquebatur ; pariterque Pamphilus Siculus.
Velut ista :

Da quod bibam, et perdicis crus.
— . Matulam mihi aliquis, aut placentam porrigat.

τ, Archestratus, Syracusius sive Gelous, in opere, cui,
- €hrysippum si audias, titulus est Gastronomia , quasi dicas
Ventri leges; si Lynceum et Callimachum , Hedypathía , id
est, Voluptatis institutio ; si Clearcbum, Deipnologia , i. e. de
Cone ratione; si alios , Opsopeia , i. e. de Obsoniorum ap-
paratu : est vero carmen hexametris versibus compositum,
eujus hoc initium :

Helladi doctrinz specimen nunc przbeo toti...

" Clearchus tradit, Philoxenum, quum in patria, tum in aliis
eivitatibus, postquam làvasset, domos circumire solitum,
servulis comitantibus , qui oleum , vinum, garum , acetum
Ben condimenta Een: tum alienas domos i diien

rent , condivisse , eoque labore defunctum epulis accuhuisse.
Idem quum Ephesum aliquando navigasset, reperissetque
vacuum obsonio forum, causam percunctatus , ubi ad nu-
ptias omnia coempta fuisse cognovit , lotus ad sponsi domum
perrexit, non invitatus. Tum post cenam carmen nuptiale
canens, cujus erat initium : Nuptie , dearum splendidis-
sima! mirifice omnes oblecfavit : erat enim dithyrambicus
poeta. Rogante vero sponso, num postridie rursus apud
eum vellet coenare : Sic sane, inquit, obsonium si nemo
vendat.
17.

Clearchus in Vitis scribit, eo sevitioe progressum esse

Phalaridem, ut lactentibus vesceretur infantibus.
18.

Clearchus in libris De vitis, de Dario loquens qui ab
Alexandro sublatus est, scribit : « Persarum rex, praemia
statuens his qui novas sibi voluptates indicarent, ab omni-
bus iis deliciis frangi evertique suum imperium passus est :
nec prius intellexit ipsum se debellare , quam alii renuntiati
sunt sceptrum manu tenentes. »

19.

Albi jecinoris homo] Clearchus libro De vitis auctor est,
quorum hepati certum quoddam vitium acciderit, meticu-
losos reddi. De quibus usurpatum proverbium.

20.
Tithoni senectus] De longeevis et decrepitis usurpatum.

CLEARCHI

λυχρονίων xat ὑπεργήρων τάττεται. ἹἹστορεῖται δὲ, ὅτι
Ῥιθωνὸς κατ᾽ εὐχὴν τὸ γῆρας ἀποθέμενος τέττιξ ἐγέ-
νετο, ὥς φησι Κλέαρχος ἐν τῷ Περὶ βίων.

Subjicio reliqua que probabiliter ad Βίους refe-
renda sunt.

310

21.

Athenzus I, p. 6, B : Κλέαρχος δὲ Μελάνθιόν φησι
τοῦτ᾽ εὔξασθαι, λέγων" « Τιθωνοῦ Μελάνθος ἔοιχε βου-
λεύσασθαι βέλτιον. Ὁ μὲν γὰῤ ἀθανασίας ἐπιθυμήσας
ἐν θαλάμῳ χρέμαται, πάντων ὑπὸ γήρως ἐστερημένος
τῶν ἡδέων" Μελάνθιος δὲ τῶν ἀπολαύσεων ἐρῶν ηὔξατο
τῆς μαχραύχενος ὄρνιθος τὸν τράχηλον ἔχειν, ἵν᾿ ὅτι
πλεῖστον τοῖς ἡδέσιν ἐνδιατρίδη. » Ὃ αὐτός φησι Πί-
θυλλον τὸν τέ ἔνθην χαλούμενον οὗ περιγλωττίδα μόνον
ὑμενίνην φορεῖν, ἀλλὰ xol προσελυτροῦν τὴν γλῶτταν
πρὸς τὰς ἀπολαύσεις " xol τέλος ἰχθὺν τρίδων ἀπεχά-
ἴθαιρεν αὐτήν. Μόνος δ᾽ οὗτος τῶν ἀπολαυστιχῶν καὶ
δαχτυλήθρας ἔχων ἐσθίειν λέγεται τὸ ὄψον, ἵν᾽ ὡς θερ-
udea ov ὃ τρισάθλιος ἀναδιδῷ τῇ γλώττη.

22.

Idem XII, p. 540, E : Κλέαρχος δέ φηδιν, ὡς Πολυ-
χράτης, ὃ τῆς ἁδρᾶς Σάμου τύραννος, διὰ τὴν περὶ
τὸν βίον ἀκολασίαν ἀπώλετο, ζηλώσας τὰ Λυδῶν μα-
λαχά. Ὅθεν τῷ μὲν Σάρδεων ἀγκῶνι γλυχεῖ προσ--
αγορευομένῳ τὴν παρὰ τοῖς Σαμίοις λαύραν ἀντιχα-
τεσχεύασεν ἐν τῇ πόλει, χαὶ τῶν Λυδῶν ἄνθεσι πάντα
ἔπλησε ( ἄνθεσιν ἀντεποίησε Dal. ) τὰ διαγγελθέντα
Σαμίων ἄνθεα. Τούτων δὲ ἣ μὲν Σαμίων λαύρα στενή
τις ἦν γυναικῶν δημιουργῶν, πλήθουσα xal τῶν πρὸς

SOLENSIS

ἀπόλαυσιν xoi ἀχρασίαν πάντων βρωμάτων ὥν ὄντως —

ἐνέπλησε τὴν Ελλάδα" τὰ δὲ Σαμίων ἄνθη γυναικῶν

καὶ ἀνδρῶν xin διάφορα, ἔτι δὲ τῆς συμπάσης πόλεως d

ἐν ἑορταῖς τε καὶ μέθαις. Καὶ ταῦτα μὲν ὃ em E

Cf. fr. 6. a
23.

Athenaeus xim, P. 590, € : Κλέαρχος γὰρ n
᾿Επαμινώνδου φησὶν οὕτως" « ᾿Επαμινώνδας 66i —
σεμνότερον μὲν τούτων, οὐχ εὐσχημόνως δὲ περὶ τὰς 1
δμιλίας ἐσφάλλετο τὴν γνώμην, εἴ τις Depot τὰ
πραχθέντα αὐτῷ περὶ τὴν Λάχωνος γυναῖχα. »

"P Wet dis *
. Idem XIII, p. 611, B : Συνελόντι δὲ εἰπεῖν, κατὰ τὸν
Σολέα Κλέαρχον, οὐ χαρτεριχὸν βίον ἀσχεῖτε, χυνιχὸν T"
δὲ τῷ ὄντι ζῆτε " καίτοι τοῦ ζῴου τούτου ἐν. “τέτταρσι 3
τὴν φύσιν περιττὴν ἔχοντος, ὧνπερ ὑμεῖς τὰ χείρα
μερισάμενοι τηρεῖτε. E

ΓΕΡΓΙΘΙΟΣ.
a5..." ἜΝ

Athen. VI p. 255, €: Κλέαρχος δ᾽ ὁ Σολεὺς ἐν τῷ ἢ
ἐπιγραφομένῳ Ῥεργιθίῳ , καὶ πόθεν ἣ ἀρχὴ τοῦ ὀνό-
ματος τῶν χολάχων καθ δὴν διηγεῖται, χαὶ αὐτὸν τὸν —
Γεργίθιον ὑποτιθέμενος, ἀφ᾽ οὗ τὸ βιθλίον ἔχει τὴν
ἐπιγραφὴν, ἕνα γεγονότα τῶν ᾿Αλεξάνδρου χολάχων. b
Διηγεῖται δὲ οὕτως " « Τὴν χολαχείαν ταπεινὰ ποιεῖν τὰ
ἤθη τῶν χολάχων, καταφρογητιχῶν ὄντων τῶν περὶ δ᾿
αὐτούς. Σημεῖον δὲ τὸ πᾶν ὑπομένειν εἰδότας οἷα το - |
υῶσι. Τὰ δὲ τῶν χολαχευομένων ἐμφυσωμένων τῇ xo-

Ferunt enim Tithonum ex voto , senio deposito , in cicadam
mutatum , auctore Clearcho, libro de Vitis.
21.

Clearchus Melanthium ita precatum esse scribit : « Ti-
thono, inquit, Melanthius consultior fuit. Ille enim , quo-
niam immortalem se fieri concupiverat, in cunis suspensus
haeret , omnibus vitae voluptatibus ob senectutem privatus ;
Melanthius vero , voluptatis desiderio captus , precatus est,
ut volucris longo collo praediti guttur sibi daretur, quo
diutius ipsi duraret voluptatis sensus. » Idem Clearchus
narrat, Pithyllum, qui Catillo cognominatus est, non solum
membraneo tegmine involvisse linguam , verum etiam cru-
stam illi ceu loricam induxisse , luxurize causa , et denique
piscis affrictu illam repurgasse. « Solusque ille e catillonum
numero digitalibus utens cibos comedebat, ut eos quam
ferventissimos linguae tradere hominum miserrimus posset. »

22.

Clearchus scribit : « Polycrates, delicatze Sami tyrannus,
ob vitae lasciviam periit, quum omne genus mollitiei Lydo-
rum aemularetur. Quare dulci Anconi , qui Sardibus voca-
batur, apud Samios Lauram opposuit in urbe , et Lydorum
floribus opposuit, famoses illos Samiorum flores. Erat au-
tem Samiorum Laura vicus quidam in urbe, mulieribus
publicis repletus, et omnibus ad voluptatem et intempe-
rantiam facientibus cibis , quibus revera ille implevit Grae-

ciam. Sunt autem Samiorum flores, mulierum ct virorum

excellentes formzv, atque etiam totius civitatis in temu--
lentia et festis diebus et hilaritas et letitia. » Et hoec qui-
dem Clearchus.
23. NETT
Clearchus de Epaminonda ita scribit : « Epaminondas -
Thebanus his quidem gravior : sed tamen parum decora
ratione in colloquiis cum mulieribus de animi sui sententia
dimotus est , si quis illud quidem cogitet quod cum Laco- -
nis uxore gestum est. » ij
94. E
Ut paucis eoncludam , quod ait Solensis Clearchus, vo
non tolerantiam constantiamque vitae exercetis, sed cani-
nam revera vitam agitis : quamquam, quum in quattuor .
rebus excellat canum natura, vos ex his pejora ΒΕ ΜΌΝ
imitamini. Fiol
GERGITHIUS. - US
25. j JEN
Clearchus Solensis in libro quem Gergithium inscri
exponit etiam unde initio nomen assentatorum prog
sit. In eo libello ipsum illum Gergithium , cujus nomen ti-
tulus praefert, statuit unum ex. Alexandri fuisse assentato
ribus. Exponit vero ita : « Assentationem, ait, huiles re
dere animos moresque assentatorum ; quandoquidem illos
fere contemnunt hi quibuscum versantur. Argumento esse,
quod omnia patiantur, bene gnari quid sit quod illi audeant:

λαχείαᾳ, χαύνους χαὶ χενοὺς ποιοῦντα, πάντων ἐν ὑπερ-
ey παρ᾽ αὐτοῖς ὑπολαμθάνεσθαι κατασχευάζεσθαι. »
Ἑξῆς τε διηγούμενος περί τινος μειραχίου, Παφίου μὲν
τὸ γένος, βασιλέως δὲ τὴν τύχην, « Τοῦτο (φησὶ) τὸ

δάλλουσαν τρυφὴν ἐπὶ ἀργυρόποδος χλίνης , ὑπεστρω»
μένης Σαρδιανῇ ψιλοτάπιδι τῶν πάνυ πολυτελῶν.

καλύμματι περιειλημμένον. Προσχεφάλαια δ᾽ εἶχε τρία
μὲν ὑπὸ τῇ χεφαλῇ βύσσινα παραλουργῆ , δι᾽ ὧν ἠμύ-
γνετὸ τὸ χαῦμα, δύο δ᾽ ὑπὸ τοῖς ποσὶν, ὑσγινοδαφῆ
τῶν Δωριχῶν χαλουμένων' ἐφ᾽ ὧν χατέχειτο λευχῇ
χλαμύδι. » ,

« Παραδεδεγμένοι δ᾽ εἰσὶ πάντες οἱ χατὰ τὴν Κύπρον
μόναρ χοι τὸ τῶν | εὐγενῶν χολάχων γένος, ὡς χρήσιμον.
Πάνυ γὰρ τὸ χτῆμα τυραννικόν ἐστι. Καὶ τούτων οἷον
Ἀλρεοπαγιτῶν τινων οὔτε τὸ πλῆθος οὔτε τὰς ὄψεις ἔξω
τῶν ἐπιφανεστάτων οἶδεν οὐδείς. Διηρημένων δὲ διχῆ
χατὰ συγγένειαν τῶν ἐν τῇ Σαλαμῖνι χολάχων, ἀφ᾽ ὧν
εἶσιν οἱ χατὰ τὴν ἄλλην Κύπρον χόλαχες, τοὺς μὲν
Γ εργίνους, τοὺς δὲ Προμάλαγγας προσαγορεύουσιν.
*Qv οἱ μὲν l'epyivot συναναμιγνύμενοι τοῖς χατὰ τὴν

πόλιν ἔν τε τοῖς ἐργαστηρίοις xal ταῖς ἀγοραῖς ὠταχου-
61006 , χατασχόπων ἔχοντες τάξιν, ὅ τι δ᾽ ἂν ἀχούσωσιν
ἀναφέρουσιν ἑκάστης ἡμέρας πρὸς τοὺς καλουμένους
᾿ἄναχτας. Οἱ δὲ Προμάλαγγες ζητοῦσιν ἀντὶ τῶν ὑπὸ
"τῶν Γεργίνων προσαγγελθέντων, ὅ τι ἂν ἄξιον εἶναι
ζητήσεως δόξη, ὄντες τινὲς ἐρευνηταί. Καὶ τούτων

GERGITHII FRAGMENTA.

μειράχιον (οὐ λέγων αὐτοῦ τοὔνομα) χατέχειτο δι’ ὕπερ-.

᾿Επεῤέῤλητο δ᾽ αὐτῷ πορφυροῦν ἀμφίταπον ἀμοργίνῳ.

311

οὕτως ἔντεχνος xoi πιθανὴ πρὸς ἅπαντας 5, ἔντευξις, |
ὥστ᾽ ἔμοιγε δοχεῖ, καθάπερ χαὶ αὐτοί φασι, παρ᾽
ἐχείνων εἰς τοὺς ἕω τόπους διαδεδόσθαι τὸ σπέρμα τῶν
ἐλλογίμων χολάχων. Kal γὰρ οὐχ οἷον μετρίως ἐπὶ τῷ
πράγματι σεμνύνονται διὰ τὸ τετιμῆσθαι παρὰ τοῖς
βασιλεῦσιν, ἀλλὰ χαὶ λέγουσιν ὅτι τῶν Γεργίνων τις,
ἀπόγονος ὧν τῶν Τρώων ἐκείνων, οὃς Τεῦκρος ἀπὸ τῶν
αἰχμαλώτων καταχτησάμενος εἰς Κύπρον ἔ ἔχων ἀπῴ-
χισεν, οὗτος διὰ τῆς παραλίας μετ᾽ ὀλίγων στείλας ἐ ἐπὶ
τῆς Αἰολίδος κατὰ πύστιν ἅμα χαὶ οἰκισμὸν τῆς τῶν
προγόνων χώρας, πόλιν οἰχίσειε περὶ τὴν looudhy
Ἴδην, συμπαραλαθών τινας τῶν Μυσῶν" ἣ πάλαι μὲν
ἀπὸ τοῦ γένους Γέργινα, νῦν δὲ Γέργιθα xóm.
Τούτου γὰρ,, ὡς £otxe , τοῦ στόλου τινὲς ἀποσπασθέντες
ἐν τῇ Κυμαία, κατέσχον, ἐκ Κύπρου τὸ γένος ὄντες , ἀλλ᾽
οὐχ ἐχ τῆς Θετταλικῆς T ρίχχης, καθάπερ τινὲς εἰρή-
χασιν, ὧν ἰατρεῦσαι τὴν ἄγνοιαν, οὐδ᾽ Ασχληπιάδαις
τοῦτό γε νομίζω δεδόσθαι. »

« Γεγόνασι δὲ παρ᾽ ἡμῖν χαὶ ἐπὶ Γλοῦ τοῦ Καρὸς
χαὶ γυναῖχες ὑπὸ τὰς ἀνάσσας, oi προσαγορευθεῖσαι
χολαχίδες. Ag ὧν ὑπολιπεῖς τίνες εἰς τὸ πέραν ἀφιχό-
μεναι μετάπεμπτοι πρός τε τὰς ᾿Αρταύάαζου xal τὰς
Μέντορος γυναῖκας, χλιμαχίδες μετωνομάσθησαν, ἀπὸ
τοιαύτης πράξεως" ταῖς μεταπεμψαμέναις ἀρεσχευόμεναι
χλίμαχα χατεσχεύαζον ἐξ ἑαυτῶν οὕτως, ὥστ᾽ ἐπὶ τοῖς
νώτοις αὐτῶν τὴν ἀνάδασιν γίγνεσθαι καὶ τὴν χατάθα-
σιν ταῖς ἐπὶ τῶν ἁμαξῶν ὀχουμέναις. Eig τοῦτο τρυφῆς,
ἵνα μὴ ἀθλιότητος εἴπω, προηγάγοντο τεχνώμεναι τὰς

Tum vero, quum jam per se inflati sint ii quibus assentan-
tur, prorsus etiam vanos futilesque eos sua adulatione red-
dunt, faciuntque ut supra omnes alios elatos se illi existi-
ment. ». Tum de adolescentulo quodam verba faciens,
Paphio genere, conditione rege : « Hic adolescentulus , ait
(nomen ejus non edidit), ob immodicum luxum cubabat in le-
ctulo pedibus fulto argenteis , constrato tapete nudo Sardiano
ex eo genere qui sunt pretiosissimi. Superne corpori injectus
. eraf purpureus fapes utrimque villosus, cui Amorginum
. tegmen circumdatum erat. Tres autem habebat pulvinos
— byssinos purpureis fimbriis praetextos , quibus se defendebat
ne calor ipsi incommodaret ; duos vero a pedibus hysgino
- tinctos ex eo genere qui Dorici vocantur : super his recum-
bebat candida lona indutus. »
- i « Est autem vetusto usu apud omnes Cypri reges receptum
S —— nobilium assentatorum genus, tanquam rebus ipsorum utile.
gptprimis enim commodum est tyranno, tales homines in
- parato habere. Horum autem, quasi quidam Areopagitoe
— essent, neque numerum , neque faciem, exceptis illustris-
— Simis, novit nemo. Jam qui in urbe Salamine sunt assen-
- fatores, a quibus omnes in reliqua Cypro originem traxe-
& runt, in duas distribuuntur familias, unam eorum qui
. Gergini appellantur, alteram eorum qui Promalanges.
— Ex his Gergini, immiscentes se oppidanis, quum in ar-

"ü ἄς, gae Asc TE ic e E EH TC TEE δ᾽,

pat

"n
Ma

EE. uds

M
t
a
sd

T

|
ἫΝ
!

* culatorum vice fungentes, et quidquid audiverunt, id
— quotidie regiis principibus , quos ἄναχτας vocant, renun-
— tiant. Tum Promalanges eorum cansa, quie ab his renun-

. tificum officinis, tum in foris, auscultant sermones , spe- -

tiata sunt, uberius inquirunt, si quid inquisitione dignum
visum est; suntque veluti investigatores. Et sunt horum
congressus et colloquia cum omnibus ita artificiosa atque
blanda, uf verum mihi videatur id quod ipsi profitentur,
ab his in extera loca sparsum esse semen illustrium assen-
tatorum. Nec enim mediocriter sua arte gloriantur, quod
in honore sunt apud reges, verum etiam narrant , Ger-
ginorum aliqueim , ex illo Trojanorum genere oriundum ,
quos ex captivis sibi Teucer adjunxit, cum eisque in Cy-
prum habitatum concessit , illum igitur Gerginum, aiunt ,
paucis comitantibus secundum oram maritimam versus
JEolidem navigasse, priscas majorum sedes exquisiturum
instauraturumque ; assumptisque Mysorum nonnullis , op-
pidum circa Idam montem Troadis condidisse. Oppidumque
illud olim quidem a familie nomine, unde ortum duxit,
Gergina nominata est, nunc vero Gergitha vocatur. Videntur
enim nonnulli ex ista navigatione abstracti in Cumaeorum
regione appulisse, Cyprii genere, non ex Thessalica Tricca,
ut affirmarunt nonnulli; quorum mederi errori ne Ascle-
piadis quidem datum esse arbitror. »

« Fuerunt vero apud nos etiam sub Glue Care femine
quoque principibus matronis addictze , quze Colacides appel-
labantur. Quarum reliquae nonnulle , quze cis mare adve-
nerunt, ad Artabazi et Mentoris uxores accile , mutato
nomine Climacides appellatzie sunt, nomine ἃ re ipsa de-
sumpto, quz erat hujusmodi. Quo placerent mulieribus , a
quibus erant arcessitze, scalam efficiebant ex se ipsis, ita
ut per ipsarum terga illae, quoties carpentis veherentur,

312

ἀφρονεστάτας. Τοιγαροῦν αὗται μὲν, Ex τῶν λίαν μαλα-
χῶν ὑπὸ τῆς τύχης μεταδιδασθεῖσαι, σχληρῶς ἐδίωσαν
ἐπὶ γήρως, αἱ δὲ τῶν παρ᾽ ἡμῖν ταῦτα διαδεξάμεναι ,
ἐχπεσοῦσαι τῆς ἐξουσίας, χκατῆραν εἰς Μαχεδονίαν, xot
τὰς τῶν ἐχεῖ χυρίας τε χαὶ βασιλίδας ὃν τρόπον ταῖς
ὁμιλίαις διέθεσαν, οὐδὲ λέγειν καλὸν, πλὴν ὅτι μαγευόμε.
ναιχαὶ μαγεύουσαι, ταυροπόλοι xat τρίοδοί τινες αὗται
πρὸς ἀλήθειαν ἐγένοντο, πλήρεις πάντων ἀποχαθαρ-
μάτων. Τοσούτων ἔοιχε xal τοιούτων ἣ χολαχεία χαχῶν
αἰτία γενέσθαι τοῖς διὰ τοῦ χολαχεύεσθαι προσδεξαμέ-
νοις αὐτήν. »

Προελθὼν δὲ πάλιν Ó Κλέαρχος xai τἄδε φησίν'
« Ἀλλ᾽ ἤδη xol τῇ τούτων χρείᾳ μέ έμψαιτ᾽ ἄν τις τὸ
μειράχιον, ὥσπερ εἶπον. Οἱ μὲν γὰρ παῖδες᾿ μικρὸν
ἄπωθεν τῆς χλίνης ἐν χιτωνίσχοις ἕστασαν " τριῶν
δ᾽ ὄντων ἀνδρῶν, δι οὺς ὃ δὴ νῦν ὃ πᾶς λόγος ἐ ἐνέστηκε,
χαὶ τούτων ὄντων ἐπωνύμων παρ᾽ ἡμῖν, ὃ μὲν εἷς ἐπὶ
τῆς χλίνης πρὸς ποδῶν χαθῆστο, τοὺς τοῦ μειραχίου
πόδας ἐπὶ τοῖς αὑτοῦ γόνασι λεπτῷ ληδίῳ συνημφιαχώς.
Ὃ δὲ ἐποίει, δήπου χαὶ μὴ λέγοντος οὐχ ἄδηλον.
Καλεῖται δ᾽ οὗτος ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων Παράδυστος, διὰ
τὸ χαὶ τῶν μὴ παραδεχομένων 6 ὅμως τε χνικώτατά xo-
λαχεύων παρεμπίπτειν ἐς τὰς ὁμιλίας. Ἅτερος δ᾽ ἦν
ἐπί τινος δίφρου χειμένου παρ᾽ αὐτὴν τὴν χλίνην, χαὶ
τοῦ νὲανίσχου τὴν χεῖρα παρειχότος ἐχχρεμάμενος ;
ταύτη χαὶ προσπεπτωχὼς χατέψηχέ τε καὶ τῶν δα-
χτύλων ἕχαστον ἐν μέρει διαλαμθάνων, clàxé τε καὶ
ἐξέτεινεν * ὥστε τὸν πρῶτον αὐτὸν ἐπονομάσαντα Σιχύαν

CLEARCHI SOLENSIS i

εὐστόχως εἰρηκέναι δοχεῖν. Ὃ τρίτος, 6 p 5 γενναιό-
τατος, ὅσπερ ἡ ἦν τῆς ὑπηρεσίας πρωταγωνιστὴς, προσ--
εστηχὼς αὐτῷ χατὰ χεφαλὴν, μετεῖχε τῶν βυσσίνων |
προσκεφαλαίων, ἀποχεχλιμένος εἰς αὐτὰ πάνυ φιλικῶς.
Καὶ τῇ μὲν ἀριστερᾷ τὸ τοῦ μειραχίου τριχωμάτιον.
ἐπικοσμῶν, τῇ δεξιὰ δὲ Φωκαϊχὸν ψῦγμά τι διαχινῶν,
ὡς αἰωρῶν ἡδὺς ἦν, ἀλλ᾽ οὖκ ἀποσοθῶν. Διό μοι δοχεῖ ὦ
ἂν αὐτῷ δαίμων τις ἐλευθέριος νεμεσήσας ἐφεῖναι τῷ —
μειραχίῳ μυῖαν, οὐχ ἄλλην ἢ χείνην, ἧς χαὶ τὴν Ἀθη- —
νᾶν iid Ὅμηρος ἐνεῖναι τῷ Μενελάῳ τὸ θάρσος, B
οὕτως ἦν ἐρρωμένη χαὶ ἄφοθος τὴν ψυχήν. Δηχθέντος
δὲ τοῦ μειραχίου τηλικοῦτον ἀνέχραγεν ἅνθρωπος ὑπὲρ
ἐχείνου, καὶ οὕτως ἠγανάχτηδεν, ὥστε διὰ τὴν πρὸς —
μίαν ἔχθραν ἁπάσας ἐχ τῆς οἰκίας ἤλαυνεν. “Ὅθεν xol —
φανερὸς ἐγένετο πρὸς τούτῳ τεταχὼς ἑαυτόν. »
26.

Athenzus VI, p. 258, A : Εἴη οὖν àv 6 τοῦ προειρη-
μένου μειραχίου χόλαξ μαλακοχόλαξ, ὅ ὥς φησιν ὃ Κλέαρ-
γος. Πρὸς γὰρ τῷ τοιούτῳ χολαχεύειν καὶ τὸ σχῆμα
τῶν κολαχευομένων ἐπα ϑχουδιον. ἀποπλάττεται, πα--
pa Ἱκωνίζων xal σπαργανῶν ἑαυτὸν τοῖς coibuviplaid?
ὅθεν αὐτὸν ol μὲν παραγχωνιστὴν, ot δὲ σχηματοθήχην, |
χαλοῦσι. Κατ᾽ ἀλήθειαν γὰρ ὃ κόλαξ ἔοικεν sivo τῷ
Πρωτεῖ ὃ αὐτός. Γίγνεται γοῦν παντοδαπός οὐ μόνον
χατὰ τὴν μορφὴν, ἀλλὰ χαὶ χατὰ τοὺς λόγους" οὕτω —
ποιχιλόφωνός τις ἐστίν. oS

οἱ ascenderent et descenderent. Eo luxurice, ne miseris
dicam , sua arte stultissimas illas adduxere. Itaque haze, ex
mollissima vita per fortunam dejectze, duram in senectute
vitam vixerunt : ille vero , que ab his nostris ista accepe-
rant, postquam potestate exciderunt, in Macedoniam de-
latae sunt, ubi rerum dominas reginasque quales sua con-
suetudine reddiderint, ne eloqui quidem honestum est.
Verbo dicam , magicas artes et in se et in aliis exercentes,
tauropole ac vere dixerim triviv quaedam factae sunt omni
genere immunditiarum plenae. Talium tantorumque malo-
rum causa adulatio his est, qui ejus lenocinio demulsi eam
admittunt. »

In progressu vero sermonis rursus hec dicit Clearchus :
« Jam vero ob istarum rerum usum merito aliquis repre-
henderit illum , quem dixi, adolescentulum. Pueri enim ex.
modico intervallo ab lectulo stabant tunicis vestiti. Quum
vero tres sint viri, quorum causa nunc instituta est tota
haec disputatio, quorum etiam cuique apud nos proprium
à re ipsa cognomen est : eorum unus lectulo a pedibus as-
sidebat, qui pedes adolescentuli suis genibus impositos
tenui veste contegebat; qui quid porro fecerit, etiam me
non dicente haud obscurum est. Vocatur autem hic ab in-
digenis Parabystus (i. e. intrusus), quia in eorum etiam
consuetudinem , qui non sponte eum recipiunt , artificiosa
sua adulatione sese ingerit. Alter in sella quadam sedebat
juxta ipsum lectulum posita , et ab adolescente totus pen-
dens, quum manum ille languide demittere cupide eam
préhendens demulcebat, et digitos singulos vicissim pre-
hensos trahebat et extendebat , ut apte appositeque dixisse

cubito propellit alios dimovetque, modo involvit se panni--

videatur is qui primus Sicyam (i. e. cucurbitulam) hune
appellavit. Tertius vero, nobilissimus, Ther cognominatus |
(i. e. fera, sive leo), qui totius ministerii antesignanus erat, -
ad caput ejus astans byssinorum cervicalium ejusdem
particeps erat, familiariter admodum in iis reclinatus. Et
leva quidem manu molliusculum adolescentuli capillum
adornabat , dextra vero Phocaieum flabellum ultro citroque
movens, veluti oscillans ( vel veluti oscillam ) jucundus
erat; sed ita leniter id faciebat , ut non idcirco musce pror-
sus arcerentur. Quare iratus eialiquis deus ingenuus mu-
scam adolescentulo immisit, non aliam atque illam cujus
audaciam a Minerva immissam Menelao esse Homerus ait :
ita valida erat et animo interrito. Quum igitur morderetur
adolescens, tam immaniter exc'amavit hic homo pro illo,
atque ita iratus est, ut unius illius muscae odio omnes
iedibus expelleret. Ex quo etiam apparuit, ad hoc ministe-
rium illum se constituisse. »
26.

« Fuerit igitur praedicti adolescentuli adulator malaco-
colax , ut ait Clearchus, id est mollitie adulator. Nam
phetatqiniii quod tali homini adulatur, habitum ejus for- -
mamque consentientém his quibus adulatur fingit : et modo

culis. Quareetiam alii eum paranconisten appellant, id est,
cubito depulsorem , alii schematothecam, id est varias.
rum formarum promplüuarium. Vere enim assentator
idem atque Profeus esse videtur. Fit enim multiplex et-
omnifarius, non modo quod ad formam attinet , sed el
quod ad sermonem : ita variare vocem novit: »

HEPI ΠΑΙΔΕΊΑΣ.
27.
E LIBRO SECUNDO.

' Athenzus XV, p. 697, E: “Κλέαρχος , ὦ λῷστε,
ἐν δευτέρῳ Περὶ παιδείας οὗτωσί φησι" « Λείπεταί τις
ὃ ᾿Συρδηναίων χορὸς, ὧν ἕχαστον τὸ δοχοῦν ἑαυτῷ κατᾷ-
E t δεῖ, προσέχων οὐδὲν τῷ προκαθημένῳ καὶ διδά-
οντι τὸν χορὸν, ἀλλ᾽ αὐτὸς E τούτων ἀταχτότερός

| doct θεατής. Καὶ κατὰ τὸν παρῳδὸν Μάτρωνα

Οἱ μὲν γὰρ δὴ πάντες ὅσοι πάρος ἧσαν ἄριστοι,
Εύθοιός τε καὶ ἙἝἭἍἭρμογένης δῖοί τε Φίλιπποι,

οἱ μὲν δὴ τεθνᾶσι καὶ εἰν ᾿Αἴδαο δόμοισιν.

Ἔστι δέ τις KAeóvtxoc , ὃν ἀθάνατον λάχε γῆρας,
| οὔτε ποιητάων ἀδαήμιων οὔτε θεάτρων"
ο΄ ᾧ xai τεθνειῶτι λαλεῖν πόρε Περσεφόνεια. »

| 28.
D. Biogenes L.H dh Κλέαρχος δὲ ὃ Σολεὺς ἐν τῷ

] [cot παιδείας χαὶ τοὺς γυμνοσοφιστὰς ἀπογόνους εἶναι
τῶν μάγων φησίν.

20.

— Hesychius v. Μανέρως, : Τοῦτον φασὶν Αἰγύπτιοι
ὁμολογῆσαι πρῶτον παρὰ μάγων διδαχθέντα, χαὶ διὰ
τοῦτοιπᾶσιν ἀνὰ στόμα γενέσθαι, ὡς Κλέαρχος ἐν τοῖς
᾿ ΠΕρὶ παιδείας ἱστορεῖ. Pro μάγων ex Polluce VII,
Ὁ, 7 Vossius restitui jubet μουσῶν.

DE INSTITUTIONE, DE AMICITIA FRAGMENTA. 513

ΠΕΡῚ ΦΙΛΙΑΣ.
3o.
E LIBRO PRIMO.

Athenzus XII, p. 533, E : Κλέαρχος δ᾽ ἐν πρώτῳ -
Περὶ φιλίας τὸν Θεμιστοκλέα φησὶ τρίκλινον οἰχοδομη--
σάμενον περιχαλλέστατον, ἀγαπᾶν ἔφησεν, εἰ τοῦτον

φίλων πληρώσειεν.

, LUPA
E LIBRO SECUNDO.

Athenzeus VIII, p. 349, F : Κλέαρχος δ᾽ ἐν δευτέρῳ
Περὶ φιλίας, « Στρατόνιχος (φησὶν) ὃ κιθαριστὴς, ἀνα-
παύεσθαι μέλλων, ἐκέλευεν ἀεὶ τὸν παῖδα προσφέρειν
αὑτῷ πιεῖν, Οὐχ ὅτι διψῶ, φησὶν, ἵνα δὲ μὴ διψήσω.
Ἔν δὲ Βυζαντίῳ κιθαρῳδοῦ τὸ μὲν προοίμιον ἄσαντος
εὖ, ἐν δὲ τοῖς λοιποῖς ἀποτυγχάνοντος, ἀναστὰς ἐκήρυ-
ξεν, Ὃς ἂν χαταμηνύσῃ τὸν τὸ προοΐμιον ἄσαντα χι-
θαρῳδὸν, λήψεται χιλίας δραχμάς. ἽΕρωτηθεὶς δ᾽ ὅπό
τινος, τίνες εἰσὶν oi μοχθηρότατοι, τῶν ἐν Παμφυλίᾳ
Φασηλίτας “μὲν ἔφησε μοχθηροτάτους εἶναι, Σιδήτας
δὲ τῶν ἐν τῇ οἰχουμένη. »

EPOTIKA.
32.
E LIBRO PRIMO.

Idem VI, p. 255, B : Κλέαρχος δ᾽ 6 Σολεὺς ἐν τῷ
πρώτῳ τῶν ᾿Ερωτιχῶν: « Κόλαξ μὲν οὐδεὶς (φησὶ)

DE INSTITUTIONE.
27.

E LIBRO SECUNDO.

endentes ad presidentem chori magistrum, qui ipse
— multo etiam his tumultuosior spectator est. Et, quod pa-
-— rodus Matron ait ,

; Mi enim omnes, qui olim fuerant, prastantissimi viri ,
|. EKubeus et Hermogenes, nobilesque Philippi ,

— — illi igitur mortui sunt, et Ditis subierunt domos.
.— Est vero quidam Cleonicus , cui immortalis obtigit senectus,
—— meque poetarum ignarus, nec scenicarum fabularum :
€ui , ut mortuus etiam loquatur, dedit Proserpina. »

28.

3 ν᾿ learchus Solensis De institutione etiam gymnosophistas
— magorum posteros esse dicit.
29.

* à Maneron 4gyptii dicunt communi consensu statui a
magis (Musis) edoetum fuisse, ac propterea omnium ore
orari, uii Clearchus refert in libris De institutione.

DE AMICITIA.
30.
E LIBRO PRIMO.

Clearchus, primo libro De amicitia, Themistoclem ait,
postquam triclinium singulari elegantia construendum
curasset , dixisse, contentum se fore , si amicis illud implere
possit.

31.

E LIBRO SECUNDO.

Clearchus , secundo libro De amicitia , scribit : « Strato-
nicus citharista, quando quietem volebat capere, puerum
semper jussit sibi potum afferre : « Non quod sitiam , dicere
solebat, sed, ne sitiam. » Byzantii vero quum citharce dus
aliquis proeemium quidem belle cecinisset, reliqua vero
prorsus perperam, surgens Stratonicus alta voce procla-
mavit : « Mille drachmas accepturum , si quis cithareedum
indicaverit, qui prooemium istud cecinisset. » Interrogatus
ab aliquo, quinam essent homines miserrimi? respondit :
« In Pamphylia miserrimos esse Phaselitas; Sidetas vero
omnium totius orbis gentium. » »

EROTICA.
32.
E LIBRO PRIMO.

Clearchus Solensis primo Eroticorum : « Nullus assen-
tator, inquit, constans amicus est. Consumit enim tempus

314 CLEARCHI

διαρκεῖ πρὸς φιλίαν. Καταναλίσχει γὰρ ὃ χρόνος τὸ
τοῦ προσποιήματος αὐτῶν ψεῦδος. Ὁ δ᾽ ἐραστὴς χύλαξ
ἐστὶ φιλίας δι᾽ ὥραν ἢ χάλλος. »
33.

Idem XIII, p. 564, A : Πρὸς ἀλήθειαν γὰρ, xa-
θάπερ φησὶ Κλέαρχος ἐν τῷ πρώτῳ τῶν ᾿Ερωτιχῶν,
Λυχοφρονίδην εἰρηχέναι φησίν"

Οὔτε παιδὸς ἄρρενος, οὔτε παρθένων
τῶν χρυσοφόρων, οὔτε γυναιχῶν βαθυχόλπων
χαλὸν τὸ πρόσωπον, ἀλλὰ κόσμιον πεφύχει.
*H γὰρ αἰδὼς ἄνθος ἐπισπείρει.

34.

Idem XIII, p. 573, A : Κλέαρχος δ᾽ ἐν πρώτῳ "Ego:
τιχῶν « Γύγης (φησὶν), 6 Λυδῶν βασιλεὺς, οὗ μόνον
περὶ ζῶσαν τὴν ἐρωμένην περιθόητος γέγονεν, ἐγχειρίσας
αὗτόν τε χαὶ τὴν ἀρ χὴν ἐχείνῃ πᾶσαν, ἀλλὰ xol, τελευ-
τησάσης, συναγαγὼν τοὺς Ex τῆς χώρας Λυδοὺς πάντας,
ἔχωσε μὲν Λυδίας (Μεναλίας conj. Schweigh.) τὸ
νῦν ἔτι χαλούμενον τῆς ἑταίρας μνῆμα, εἰς ὕψος ἄρας,
ὥστε, περιοδεύοντος αὐτοῦ τὴν ἐντὸς Τμώλου χώραν,
οὗ ἂν ἐπιστραφεὶς τύχοι, χαθορᾶν τὸ μνῆμα, καὶ πᾶσι
τοῖς τὴν Λυδίαν οἰχοῦσιν ἄποπτον εἶναι. »

35,
Idem XIII, p. 589, D : Περιχλῆς δὲ ὃ Ὀλύμπιος,

cr J , , 5 Lad 5 e

ὥς φησι Κλέαρχος ἐν πρώτῳ ᾿Ερωτιχῶν, οὐχ ἕνεχεν
Ασπασίας τῆς νεωτέρας, ἀλλὰ τῆς Σωχράτει τῷ σοφῷ
συγγενομένης, καίπερ τηλιχοῦτον ἀξίωμα συνέσεως

SOLENSIS

x«l πολιτιχῆς δυνάμεως χτησάμενος, οὐ συνετάραξε,

πᾶσαν τὴν Ἑλλάδα;

36.

Idem XIII, p. 605, D : Ὁρᾶτε οὖν xal ὑμεῖς of QuU« ó-
σοφοι, ol παρὰ φύσιν. τῇ ᾿Αφροδίτῃ χρώμενοι xol ἀσε- 7
Govt εἷς τὴν θεὸν, μὴ τὸν αὐτὸν διαφθαρῆτε τρόπον(5ο..
ὃν Φαρσαλία διὰ τὴν τοῦ θεοῦ μῆνιν διασπασθεῖσα), Tox
γὰρ αὶ οἱ παῖδές εἰσικαλοὶ, ὡς Γλυχέρα ἔφασκεν ΠΈΔΟΝ 4
ὅσον ἐοίκασι γυναιχὶ χρόνον, χαθάπερ ἱστορεῖ Κλέαρχος.

Idem XIII 2 6o05,E: Ὑμεῖς δὲ, ὦ φιλόσοφοι , χἂν͵
ἐρασθέντες ποτὲ γυναιχῶν ἐν ἐ ἐννοίᾳ λάθητε ὡς ἀδύνατ ἣΝ ἰ
ἐστι τὸ τυχεῖν μάθετε " * ἢ παύονται oi ἔρωτες, ὥ
φησι Κλέαρχος. 'T7, τε γὰρ περὶ τὴν Πειρήνην χα
βοὶ βοῦς ἐπανέδη χαὶ γεγραμμένῃ χυνὶ χαὶ περιστερᾷ,
χαὶ χηνὶ τῇ μὲν χύων, τῇ δὲ περιστερὰ, τὴ δὲ LE
προσῆλθον xal ἐπεπήδησαν" φανέντων δὲ πᾶσι τούτο ὦ
ἀδυνάτων, ἀπέστησαν, καθάπερ Κλείσοφος 6 Σηλυμ-
ὄριανός. Οὗνας γὰρ, τοῦ ἐν Σάμῳ Παρίου ἀγάλματος
ἐῤασθεὶς , χατέχλεισεν αὑτὸν ἐν τῷ ναῷ, ὡς πλησιάσαι
δυνησόμενος" xal ὡς ἠδυνάτει διά τε e ψυχρότητα
χαὶ τὸ ἀντίτυπον τοῦ λίθου, τηνικαῦτα τῆς ἐπιθυμίας.
ἀπέστη, καὶ προδαλλόμενος τὸ σαρχίον ἐπλησίασε. ^

Idem p. 606, C : Ἔν Αἰγίῳ. δὲ παιδὸς ἠράσί

χὴν. ὡς Κλέαρχος ἱστορεῖ ἐν πρώτῳ ᾿Ερωτικῶν. T» 8
aida τοῦτον Θεόφραστος ἐν τῷ ᾿Ερωτικῷ wie
χαλεῖσθαί φησι καὶ τὸ γένος Ὠλένιον εἶναι. — Ibid. Ὁ
"Ev δὲ Λευκαδία φησὶ Κλέαρχος οὕτως ἐρασθῆναι ἢ
παρθένου, ὡς χαὶ τὸν βίον ἐχλιπούσῃ͵ συναποθανεῖν.

mendacium illorum , qui amicitiam simulant. Amator vero
assentator est et amicitiae simulator ob setatis florem sive
formo pulchritudinem. »

93.
Vere, quemadmodum Clearchus ait primo libro Eroti-
corum , dixisse inquit Lycophroniden :

Nec adolescentulum , nec virgines

aurum gestant.s , nec mulieres amplos sinus habentes
tam pulchra facies, quam modesta decet.

Pudor enim florem inspergit.

34.

Clearchus primo libro Eroticorum haec scribit : « Gyges
Lydorum rex, non modo dum viveret amasia , miro illius

amore tenebatur, cui et sese et universum regnum tra-

diderat; sed et quüm e vivis illa discessisset , congregatis
omnibus Lydiz incolis tumulum ei exstruxit, qui ad hune
diem Hetoerae Lydioe monumentum appellatur, ea altitudine,
ut, quemcumque tractüm terrae intra Tmolum peragraret ,

quocumque se verteret, monumentum illud in oculis ha-
beret , essetque illud in conspectu omnium Lydiam inco-
lentium. »

35.

Pericles Olympius, ut ait Clearchus primo libro Erotico- '

rum, propter Aspasiam, non hanc juniorem (Cyri amicam),
sed illam qua cum sapiente Socrate versata est , tantam

licet prudentize laudem , tantamque in republica ie
paniain i, nonne totam conturbavit Greciam? '

36.

Videte igitur vos, philosophi, qui przeter naturam Ve-
nere ( mascula) utimini et impii estis adversus deam, ne
eodem modo pereatis. Nam etiam pueri tum tantum pul.
chri sunt, ut aiebat Glycera meretrix, quo usque mulieri-
bus similes sunt, quemadmodum Clearchus refert.

Vos vero, o philosophi, etiamsi amore aliquando capti
mulierum in animum induxeritis fieri non posse ut illis po-
tiamini , discite *** cessant amores , ut ait Cléarchus. Nam
et 2eneam vaccam, qua ad Pirenen est, bos conscendit ,
et cum picta cane'et columba et ansere congredi canis,
columba et anser, easque inscendere voluerunt ; quod quum
fieri non posse cognoscerent omnes, destiterunt : quoc
ipsum etiam Clisopho usu venit Selymbriano. Hic e "un
Sami captus amore statuc ex Pario marmore, inclusit s
in templo, quasi quum illa congredi posset, et quum m 1
posset ob saxi frigiditatem renixumque, tum quidem cup
ditate abstitit, et praetendens carunculam explevit li ibi
dinem,

JEgii puerum amavit anser, ut Cleatchus narrat pi
libro Eroticorum , pueroque illi Theophrastus in Amator
ait nomen fuisse Amphilocho, fuisse autem genere Ok
nium. J
In Leucadia pavonem ait PEHTUN tam veheme |
amasse virginem , ut illa mortua ipse cum ea exspiraret. - |

37. ^

| Mem XIV, p. 619, €: Κλέαρχος δ᾽ ἐν πρώτῳ Ἔρω-
ἰχῶν νόμιον χαλεῖσθαι τινά φησιν ᾧδὴν ἀπ᾽ Ἠριφα-
| νίδος, γράφων οὕτως" « Ἤριφανὶς f μελοποιὸς, Μενάλχου
E »νηγετοῦντος ἐρασθεῖσα, ἐθήρευε μεταθέουσα ταῖς ἐπι-
γμιίαις. Φοιτῶσα γὰρ xal πλανωμένη. πάντας τοὺς
ρείους ἐπεξήει δρυμοὺς, ὁ ὡς μῦθον εἶναι τοὺς λεγομένους
j Ἰῶς δρόμους" ὥστε μὴ μόνον τῶν ἀνθρώπων τοὺς
ἀστοργία διαφέροντας, ἀλλὰ καὶ τῶν θηρῶν τοὺς ἀνη-
nm ἐροτάτους συνδαχρῦσαι τῷ πάθει, λαδόντας αἴσθησιν
( TTG ἐλπίδος. “Ὅθεν ἐ ἐποίησέ τε χαὶ ποιήσασα πε-
tiet χατὰ τὴν ἐρημίαν, d ὡς ἰφᾶσιν, ἀναθοῶσα xat ἄδουσα
τὸ ᾿᾿χαλούμενον νγόμιον, ἐν ᾧ ἐστι- Μαχραὶ δρύες,

ὦ Μέναλχα. »
38.

Idem XV, p. 669, F : Φὴς οὖν, διὰ τί, τῶν ἐστεφα-
μένων ἐὰν λύηται ὁ στέφανος, ἐρᾶν λέγονται; πό-
ρον, ὅτι ὃ ἔρως τοῦ τῶν ἐρώντων ἤθους περιαιρεῖται
50v χόσμον, διὰ τοῦτο τὴν τοῦ ἐπιφανοῦς χόσμου περιαί-
ρεσιν φρυχτόν τινα; φησὶ Κλέαρχος ἐν πρώτῳ Ἔρω-
3 i ἰχῶν, χαὶ σημεῖον νομίζουσι τοῦ χαὶ τὸν τοῦ ἤθους
χόσμον περιηρῆσθαι τοὺς τοιούτους :
ὃ οβῖνμι longior disputatio, quam. totam ex
earcho fluxisse vix dubium est. Exscribere ine-
iia$ has nolui, Adi Athenzum, Ceterum eodem
o legebatur, puto, quod sequitur fragmentum.

EROTICI FRAGMENTA. ;

315

B9...

Idem XII, p.553, E: Κλέαρχος δὲ 6 Σολεὺς ἐν τοῖς
᾿Ερωτικοῖς « Διὰ τί (φησὶ μετὰ χεῖρας ἄνθη, καὶ μῆλά,
καὶ τὰ τοιαῦτα φέρομεν ; Πότερον, ὅτι χαὶ διὰ τῆς
τούτων ἀγαπήσεως ἣ φύσις μηνύει τοὺς τῆς ὥρας
ἔχοντας τὴν ἐπιθυμίαν; Διὰ τοῦτο οὖν, οἱονεὶ δεῖγμα
τῆς ὄψεως, τὰ ὡραῖα μετὰ χεῖρας ἔχουσι, καὶ χαίρου-

^ ^ b -Ὁ ,
σιν αὐτοῖς ; ἢ δυοῖν χάριν ταῦτα περιφέρουσιν; ἀρχή

τε γὰρ εὐτυχίας χαὶ παράδειγμα τῆς βουλήσεως αὐτοῖς
γίνεται διὰ τούτων, αἰτηθεῖσι μὲν τῷ προσαγορευθῆναι,
δοῦσι δὲ προὐπογράφειν, ὅτι δεῖ xal αὐτοὺς μεταδιδόναι
τῆς ὥρας. Ἢ γὰρ τῶν ὡραίων ἀνθέων καὶ χαρπῶν αἴ-
τησις εἰς ἀντίδοσιν τῆς τοῦ σώματος ὥρας προχαλεῖται
τοὺς λαύόντας. Ἢ τὴν τούτων ὥραν παραψυχὴν xoci
παραμυθίαν τῆς ἐπὶ τῶν ἐρωμένων ὥρας ταῖς ἐπιθυμίαις
χαίροντες ἔχουσιν αὑτοῖς. ᾿Εχκχρούεται γὰρ ὑπὸ τῆς
τούτων παρουσίας ὃ τῶν ἐρωμέγων πόθος. Εἰ μὴ ἄρα
τοῦ περὶ αὑτοὺς χόσμου χάριν, καθάπερ ἄλλο τι τῶν
πρὸς καλλωπισμὸν συντεινόντων, ἔχουσί τε ταῦτα χαὶ
χαίρουσιν αὐτοῖς, Οὐ γὰρ μόνον στεφανουμένων τοῖς
ὡραίοις ἄνθεσιν. ἀλλὰ xol μετὰ χεῖρας ἐχόντων τὸ πᾶν
εἶδος ἐπικοσμεῖται, Τάχα δ᾽ ἴσως διὰ τὸ φιλοκάλους
εἶναι: δηλοῖ δὲ τὸ τῶν χαλῶν € qe xal πρὸς τὰ ὡραῖα
φιλιχῶς ἔ ἔχειν. Καλὸν γὰρ ὅτι τὰς ὀπώρας χαὶ τὸ τῆς
ὥρας ὄντως πρόσωπον ἔν τε χαρποῖσι χαὶ ἄνθεσι θεω-
ρούμενον. ^H πάντες οἵ ἐρῶντες οἷον "ἐχτρυφῶντες ὑπὸ
τοῦ πάθους χαὶ ὡραινόμενοι τοῖς ὡραίοις ἁδρύνονται.
Φυσικὸν γὰρ δή τι τὸ τοὺς οἰομένους εἶναι χαλοὺς xat

97.

—— Clearchus , libro primo Eroticorum , nomium (i. e. pasto-
— rale) vocari ait canticum quoddam ab Eriphanide ductum.
| Scribit autem in hunc modum : « Eriphanis poetria melica ,
"amore capta Menalc venatoris, venabatur et ipsa, sua
"persequens desideria. Discurrens igitur et errans omnia
—montana nemora emetiebatur, ita ut fabule sint Iüs qui
di untur cursus, utque non modo hominum ii etiam qui
"matüralis omnis amoris maxime expertes erant, verum
eliam belluarum ferissim;e malis illius illacrimarentur,

iensu quodam amatorice spei tact. Itaque etiam carmina
t, cum illisque deserta oberravit, ut aiunt, alta voce
: :lam: 1$, cantansque nomium, quod vocatur, carmen,
án quo est istud : Ingentes quercus , o Menalca. »

à 38.

ris cur, si coronatorum dissolvuntur corone, ii,
sid accidit, dicantur amore capi? « Utrum, quo-
amor aufert morum ornamentum his qui amant,
ddeirco jactura conspicui ornamenti ( verba sunt Clear-
᾿ chi, primo libro Eroticorum ) pro signo qiiodam habetur,
declaretur morum ornatum amisisse eos quibus id
cidit? » etc.

39.

earchus Solensis in Amatoriis : « Quid caus est, ait,
! flores et poma et id genus alia manibus gestamus? An,
quod natura in his qui talibus delectantur, ostendit, esse
- os pulchritudinis appetentes? Igitur veluti documentum

naturae suae pulchros flores fructusque in manibus habent
eisque delectantur ? An duarum rerum causa circumferunt
ista? Exsistit enim per haec illis et initium congressus (ἐντεύ-
ξεως conj. ), et documentum ejus quod cupiunt : nam (ob-
viam venientes) qui ab illis petunt ut sibi impertiant , allo-
quuntur eos; et ipsi, quum illis dant, significant oportere
et illos suze pulchritudinis copiam facere. Nam qui petit
ut sibi de venustis floribus fructibusque impertias , is quum
accipit, eo ipso invitatur ut vicissim sui corporis venusta-
tis participem se faciat. Fortasse etiam delectantur horum
pulchritudine et penes se ista gestant, quo consolentur
leniantque vehemens desiderium pulchritudinis eorum quos
amant : nam harum rerum pr«esentia retunditur eorum
quos amamus desiderium. Nisi potius proprii ornatus
causa, quemadmodum alia quae ad ornamentum corporis
pertinent, gestant ista eisque delectantur : non modo
enim qui coronantur venustis floribus , sed et qui manibus
gestant, eorum universa form:e venustas aliqua et orna-
ius inde accedit. Fortasse vero etiam qüod quacumque
pulchra sunt amant : declàárat enim rerum pulchrarum
amorem delectatio quam ex Vernorum florum fructuumque
horzeorum aspectu percipimus : pulchra quippe revera est
autumni et veris facies, in fructibus floribusque conspecta.
Aut omnes amantes, ob hunc ipsum animi affectum ad
luxuriam et elegantioe studium propensi , florum venustate
cultum sibi conciliare gestiunt. Natura enim ingenitum est
bis, qui pulchri et venusti esse sibi videntur, ut flores col-
ligant. Quare et Proserpina cum suis comitibus flores col-

316

ὡραίους ἀνθολογεῖν. Ὅθεν αἵ τε περὶ τὴν Περσεφόνην
ἀνθολογεῖν λέγονται, xol Σαπφώ φησιν’ « ἰδεῖν ἄνθε᾽
ἀμέργουσαν παῖδ᾽ ἄγαν ἅἁπαλάν. »

Quz deinde narrantur de ἱερῷ Ἀφροδίτης χκαλ-
λιπύγου ejusdem fuerint Clearchi.

E LIBRO SECUNDO.
40.

Athenzeus XIV, p. 639, Α: Κλέαρχος δ᾽ ἐν δευτέρῳ
᾿Ερωτιχῶν τὰ ἐ nens φησιν ἄσματα xo τὰ Λοχριχὰ
χαλούμενα οὐδὲν τῶν Σαπφοῦς χαὶ ᾿Αναχρέοντος διαφέ-
ρειν.

E LIBRIS INCERTIS.

At.

Idem II, p. 57, E : Ἄλεξις δὲ ἡμίτομαά που oy
λέγει. Ὧὰ δὲ οὐ μόνον ἀνεμιαῖα ἐχάλουν, ἀλλὰ xoi
ὑπηνέμια. « "Exd)ouv δὲ χαὶ τὰ νῦν τῶν οἰκιῶν παρ᾽

- , € Ὁ 2. 7 ^ λέ " 5 ^E
ἡμῖν χαλούμενα ὑπερῷα ᾧά » φησὶ Κλέαρχος ἐν Epo-

- ^ ,
τιχοῖς, τὴν Ἑλένην φάσχων, ἐν τοιούτοις οἰκήμασι
M -
τρεφομένην, δόξαν ἀπενέγχασθαι παρὰ πολλοῖς, ὡς ἐξ
δα ὦ Lj 2 , T
«990 εἴη γεγεννημένη.
42.

Idem XIII, p. 597, A : 'Ezi τούτοις 6 Μυρτίλος
μέλλων σιωπᾶν, ᾿Αλλὰ μικροῦ, ἔφη, ἄνδρες φίλοι,
Ξξξελαθόμην δυῖν ἐϊπεῖν τήν τε ᾿Αντιμάγου Λυδὴν, προσ-
ἐξελαθόμην ὑμῖν εἰπεῖν τήν τ μάχ ἣν, πρ

, 7
ἔτι δὲ xal τὴν ὁμώνυμον ταύτης ἑταίραν Δυδὴν, ἣν
ἠγάπα Λαμύνθιος 6 Μιλήσιος. ᾿Εχάτερος γὰρ τούτων
τῶν ποιητῶν, ὥς φησι Κλέαρχος ἐν τοῖς ᾿Ερωτιχοῖς, τῆς
βαρθάρου Λυδῆς tig ἐπιθυμίαν χαταστὰς ἐποίησεν
ὃ μὲν ἐν ἐλεγείοις, ὃ δ᾽ ἐν μέλει τὸ χαλούμενον ποίημα
Λυδήν.

- CLEARCHI SOLENSIS

E
scil
NW

IIAATONOX ETKOQMION. jl
43. Be :
Diogenes L. III, 2 : Σπεύσιππος δ᾽ ἐν τῷ impe
φομένῳ Πλάτωνος supcr xo Κλέαρχος ἐν 1
Πλάτωνος ἐγκωμίῳ xol Ἀναξιλαΐδης ἐν τῷ ded
Περὶ φιλοσόφων φασὶν ὡς ᾿Αθήνησιν ἢ ἣν λόγος, ὡραίς : τ
οὖσαν τὴν Περιχτιόνην βιάζεσθαι ΄ τὸν Ἀρίστωνα d
μὴ ἐπιτυγχάνειν: παυόμινόν τε τῆς βίας ἰδεῖν τὴν τι
Ἀπόλλωνος ὄψιν, ὅθεν καθαρὰν γάμου φυλάξαι ως ἢ
ἀποχυήσεως. P.
Hieronymus Adv. Jovian. I ( Opp. tom. d
p. 35 ) : Speusippus quoque , sororis Platonis filius,
et Clearchus in Laude Platonis et Anaxilides i
secundo libro philosophice, Perictionen, ma 4
Platonis, phantasmate Apollinis oppressam feruz Ἢ
et sapientice principem non aliter arbitrantur, nisi
de partu virginis, editum.

ΠΕΡῚ TON EN ΤῊ ΠΛΆΤΩΝΟΣ τ τ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΣ ΕἸΡΗΜΕΝΩΝ. — —

Ir

Athenzeus TX, p. 393, A : Περὶ δὲ τῆς τῶν ὀρτύγων
θήρας ἰδίως ἱστορεῖ Κλέαρ; γος ὃ Σολεὺς, £y τῷ ip
φομένῳ IT e gl τῶν ἐν τῇ Πλάτωνος Πολιτεία μα
θηματιχῶς εἰρημένων, γράφων οὕτως " UL
τυγες, περὶ τὸν τῆς ὀχείας καιρὸν, ἐὰν ic 1
ἐναντίας τις αὐτῶν, xai πρὸ τούτου βρόχον θῇ, τρέ-
χοντες πρὸς τὸν ἐμφαινόμενον ἐν τῷ χατόπτρῳ, ἐμπί:
πτουσιν εἷς τὸν βρόχον. » Καὶ περὶ τῶν χολοιῶὸν δὲ» T
λουμένων τὰ ὅμοια ἱστορεῖ, ἐν τούτοις" « Καὶ

legisse fertur, et Sappho ait, puellam se vidisse teneriuscu-
lam flores decerpentem. »

EX LIBRO SECUNDO.
40.

Clearchus secundo libro Eroticorum ait, amatoria can-
tica et Locrica qua vocantur, nihil a Sapphás et Anacreon-
tis carminibus differre.

E LIBRIS INCERTIS.
41.

Alexis alicubi dimidiatas dixit ovorum partes. Subven-
tanea vero ova οἱ ἀνεμιαῖα dicebant et ὑπηνέμια. Ova vero
vocabant olim, quie nunc ὑπερῷα ( superiora sedium ta-
bulata ) dicimus , ut Clearchus docet in Eroticis, ubi ait

Helenam , quoniam in ejusmodi conclavi educata est, vulgo

creditam esse ex ovo fuisse natam.
42.

His dictis Myrtilus quum taciturus videretur : At prope-
modum , inquit , viri amici, oblitus eram Antimachi vobis
Lydam nominare, itemque cognominem hujus aliam Lydam,
quam amavit Lamynthius Milesius. Uterque enim horum
poetarum , ut ait. Clearchus in Amatoriis, barbare Lydae

desiderio flagrans, carmen Lydam inscriptum, dé FS
cum , lyricum alter, composuit.

PLATONIS LAUDATIO.

43. 1

Enimvero Speusippus in libro qui De ccena Platonis fune-
bri inscribitur, et Clearchus in Laudatione Platonis et
Anaxilaides secundo De philosophis libro asserunt A
famam esse Aristonem Perictione, quum esset speciosis
sima, vim inferre conatum esse : verum fuisse illius ΘΟ ἃ
tus irritos, vidisseque in somnis Apollinem, atque e
auctore mundam a conjugali copula, quoad parere
uxorem servasse. |

DE Π5 QUJE IN PLATONIS REP.
EX RATIONE MATHEMATICA DICTA SUNI

44. :

De venatione coturnicum singulare quiddam tradit Ch
archus Solensis in libro qui inscribitur De his qua in P
tonis Republ. ex ratione mathematica dicta sunt , vbi)
scribit : « Coturnices quo tempore veneris pruritu concita
tur, si quis ex adverso earum speculum posuerit , et
diculam ante speculum , currentes ad imaginem in spec

conspectam , incidunt in tendiculam. » Idem de graculi;
i

aas δὲ, διὰ lo φυσικὴν φιλοστοργίαν. Kot γὰρ
σοῦτόν πανουργίᾳ διαφέρουσιν, ὅμως ὅταν ἐλαίου,
Doe τεθῇ πλήρης, οἵ στάντες αὐτῶν ἐπὶ τὸ χεῖλος,,
xol χαταθλέψαντες ἐπὶ τὸν ἐμφαινόμενον,, χαταράτ-
mon. Διόπερ ἐλαιοθρόχων γενομένων, ἣ τῶν πτερῶν
αὐτοῖς συγχόλλησις αἰτία γίνεται τῆς ἁλώσεως. »

ΑΡΚΕΣΙΛΑΣ.

AA ἃ.
.. Schol. Platon. P. 451 Bekk. : Παρὰ παροιμίας

νησὶ τῆς « Κινήσω τὸν ἀφ ᾿ἱερᾶς, » à τέταχται ἐπὶ τῶν
ἕ ἐσχάτην βοήθειαν χινούντων. Μετείληπται δὲ ἀπὸ
τῶν πεττευόντων. Παρὰ τούτοις γὰρ χεῖταί τις ψῆφος
οἷον ἱερὰ καὶ ἀχίνητος, θεῶν νομιζομένη, ὥς φησι
᾿ 'λέαρχος ἐν Ἀρχεσίλᾳ. — De proverbio cf. Dioge-
T ian. III, 36, Apostol. V, 14 et quz multa Leut-
Sab peut ad Diogenian. V, 41. Eustathius
. ad Odyss. p. 1397, 33 de Grecorum πεττείαᾳ agens
inter alia affert : Κλέαρχος τοῖς πέντε φησὶ πλάνησιν
ἀναλογεῖν (sc. τοὺς πέντε πεσσοὺς τῶν πεττευόντων ).
— — De argumento libri ᾿Ἀρχεσιλᾶς parum liquet.
- Verisimillimum tamen est fuisse de Arcesilao Aca-
"demico, Clearchi squali, qui vitam duxit usque
| » an. 241 a. Chr. (v. Clinton, ad an. 299). —
E^ "ortasse etiam de aliis philosophis Clearchus scri-
1 psit. Quod si est, pertinuerint huc qux de Pytha-
LI gora et de Septem sapientibus afferuntur.

r 44 b.
A. Gellius IV, 1r, de Pythagorz transformatio-
— nibus, Vide. Diczarchi fr. 30. Eadem habet Phle-
. gon De mirab. c. 4, ubi pro Κλείταρχος reponen-
. dum Κλέαρχος esse monuimus ad Clitarchi fr. 25,
| 1 A4 C.
E DiogenesL. I, 3o, de phiala quam Croesus sapien-
|. tissimo Grecorum ἡ νι νοϊδις: Δαίδαλος δ᾽ ὃ Πλα-

DE PHILOSOPHIS FRAGMENTA.

' 817

τωνιχὸς χαὶ Κλέαρ χος φιάλην ἀποσταλῆναι ὑπὸ Κροίσου
Πιτταχῷ καὶ οὕτω περιενεχθῆναι (φασίν).

Idem I, 81, de Pittaco : 'l'oózo γυμνασία ἦν σῖτον
ἀλεῖν, ὥς φησι ἀλέγω ὃ φιλόσοφος.

Stobaeus Floril XXI, τὸ, de dicterio [Γνῶθι
σεαυτόν : Εἴτε Κλεάρχῳ προσεχτέον μᾶλλον τοῦ μὲν
Πυθίου φράζοντι εἶναι παράγγελμα, χρησθῆναι δὲ Χεί-

λωνι τὸ ἄριστον ἀνθρώποις μαθεῖν πυνθανομένῳ.

Apostolius VI, 42 : Οἱ πολλοὶ δὲ Χίλωνος stai τὸ
ἀπόφθεγμα (φασίν) Κλέαρχος δὲ ὑπὸ τοῦ θεοῦ λε θῆναι
Χίλωνι Δαμαγήτου Λακεδαιμονίῳ. Chilonem senten-
tiam sibi vindicasse, ἐξιδιοποιεῖσθαι, narrat Dioge-
nes L. I, 4o. De auctorum variis opinionibus
v. Schneidewin, Paroem., I, p. 391. Ceterum locus
noster etiam ad Proverbiorum opus potest referi,

ΠΕΡῚ HAPOIMION.

45.
E LIBRO PRIMO.

Athenzus X, p. 457, C : Τίνα δὲ χόλασιν ὑπέμενον
᾿Αθήνησιν οἵ μὴ λύσαντες τὸν πρὸτ τεθέντα γρῖφον, εἴ γε
ἔπινον φιάλην χεχερασμένην, ὡς xxi 6 Κλέαρχος
προεῖπεν ἐν τῷ Ορῳ; K&v τῷ πρώτῳ δὲ Περὶ παροιμιῶν

, I4 Lad , / ,
γράφει οὕτως" « Τῶν γρίφων ἣ ζήτησις οὖχ ἀλλοτρία
φιλοσοφίας ἐστί. Καὶ ol παλαιοὶ τὴν τῆς παιδείας ἀπό--
δειξιν ἐν τούτοις ἐποιοῦντο. Προέδαλλον γὰρ παρὰ τοὺς
πότους, οὐχ ὥσπερ ol νῦν ἐρωτῶντες ἀλλήλους, τίς τῶν
ἀφροδισιαστιχῶν συνδυασμῶν, 7| τίς ἢ ποῖος ἰχθὺς
[:4 “Ὁ ; 3 ,ὔ » / 42 M"
ἥδιστος, ἢ τίς ἀχμαιότατος, ἔτι δὲ τίς μετ᾽ Ἀρχτοῦρον
2 μετὰ Πλειάδα, ἢ τίς μετὰ Κύνα μάλιστα βρωτός,
Καὶ ἐπὶ τούτοις 30a μὲν τοῖς νιχῶσι φιλήματα, μί--
σους ἄξια τοῖς ἐλευθέραν αἴσθησιν ἔχουσι . ζημίαν δὲ
τοῖς ἥττηθεῖσι τάττουσιν ἄχρατον πιεῖν, ὃν ἥδιον τῆς
ὑγιείας πίνουσιν. Κομιδῇ γάρ ἐστι ταῦτά γε τινὸς τοῖς

, “Ὁ 3 , , 5
Φιλαινίδος καὶ τοῖς Ἀρχεστράτου συγγράμμασιν ἐνῷ-
χηχότος, ἔτι δὲ περὶ τὰς χαλουμένας Γαστρολογίας

NETS us
is vocantur, simile quiddam narrat, dicens : « Atque etiam
graculis tale quid accidit propter innatum sui similium
amorem. His enim , quamvis adeo versutia preestantibus ,
; Oda nen si patera apponatur oleo repleta, in labio patere
"residentes, et introrsum spectantes, cum impetu ruunt
Versus avem quam intus conspexerunt. Itaque oleo maden-
DUS gpeouytipentar alc , et facile ipse capiantur. »

ARCESILAUS.
44 ce.

— peedalus Platonicus et Clearchus phialam a Creso ad
᾿ς 3Pittaeum missam atque sic per orbem ( sapientium ) cir-
ο΄ eumlatam esse dicunt.

- Piltaco exercitium erat triticum molere, ut Clearchus
hilosophus testatur.

DE PROVERBIIS.
; 45.

Quasnam vero poenas dabant Athenis hi qui propositum
griphum solvere non possent, si quidem phialam mixtam
biberunt , ut ait Clearchus in Definitione? Idem vero etiam
libro primo De adagiis sic scribit : « Griphorum propositio
solutioque non est aliena a philosophia, et in his veteres
specimen edebant eruditionis. Quas enim in conviviis qua-
stiones proponebant , non erant illae similes his quae nostris
temporibus agitari solent, quum quaerunt invicem, quodnam
genus venerei concubitus sit jucundissimum aut quis qua-
lisve piscis sit suavissimus, aut quis maxime in praesens
vigeat? tum quis post Arcturi aut Pleiadum ortum , aut
post Caniculam maxime edendo sit? Et super his premia
vincentibus statuunt oscula, odiosa hominibus ingenuum
sensum habentibus; poenam vero victis, bibere merum,
quod libentius bibunt quam sanitatis poculum. Sunt sane

815

ἐσπουδαχότος: ἀλλὰ μᾶλλον τὰς τοιχύτας, τῷ πρώτῳ
ἔπος ἰαμῥεῖον εἰπόντι τὸ ἐχόμενον ἕχαστον λέγειν, καὶ
τῷ χεφάλαιον εἰπόντι ἀντειπεῖν τὸ ἑτέρου ποιητοῦ τι-
νος, εἰ τὴν αὐτὴν εἶπε Tony ἔτι δὲ λέγειν ἕχαστον
ἰαμθεῖον. Πρός τε τούτοις ἕχαστον εἰπεῖν ὅσων ἂν
προσταχθῇ συλλαβῶν ἔμμετρον" καὶ ὅσ᾽ ἀπὸ τῆς τῶν
γραμμάτων xal συλλαῤῶν ἔχεται θεωρίας. Ὁμοίως δὲ
τοῖς εἰρημένοις ἡγεμόνος Éx&ctoU λέγειν ὄ ὄνομα τῶν ἐπὶ
Τροίαν ἢ τῶν Τρώων: xoi πόλεως ὄνομα τῶν ἐν τῇ
Ἀσίᾳ ) λέγειν ἀπὸ τοῦ δοθέντος γράμματος , τὸν δ᾽ ἐχό-
μένον τῶν ἐν τῇ Εὐ ᾿ὐρώπῃ, χαὶ τοὺς λοιποὺς ἐναλλάξαι,
ἄν τε Ἑλληνίδος d ἄν τε βαρθάρου τάξη τις, Ὥστε τὴν
παιδιὰν μὴ ἄσχεπτον οὖσαν μηνύματα γίνεσθαι τῆς
ἔχάστου πρὸς παιδείαν οἰκειότητος. "Eo" οἷς ἄθλον ἐτί-
θεσαν στέφανον χαὶ εὐφημίαν, οἷς μάλιστα γλυκαίνεται
τὸ φιλεῖν ἀλλήλους. » Ταῦτα μὲν οὖν Κλέαρχος εἴρηχε.
46.

Idem XV, p. 701, C : Κλέαρχος ὃ Σολεὺς, οὐδενὸς
ὧν δεύτερος τῶν τοῦ σοφοῦ ᾿Αριστοτέλους μαθητῶν, ἐν
τῷ προτέρῳ Περὶ παροιμιῶν τὴν Λητώ φησιν ἐχ Χαλχί-
δος τῆς Εὐῤοίας ἀναχκομίζουσαν εἰς Δελφοὺς Ἀπόλλωνα
καὶ Ἄρτεμιν, γενέσθαι παρὰ τὸ τοῦ χληθέντος Πύθω-
νος σπήλαιον. Καὶ φερομένου τοῦ Πύθωνος ἐπ᾽ αὐτοὺς,
$ Λητὼ, τῶν παίδων τὸν ἕτερον ἐν ταῖς ἀγχάλαις
ἔχουσα, προσύᾶσα τῷ λίθῳ τῷ νῦν ἔτι χειμένῳ ὑπὸ
τῷ ποδὶ τῆς χαλχῆς εἰργασμένης Λητοῦς, (ὃ τῆς τότε
πράξεως μίμημα γενόμενον ἀνάχειται παρὰ τὴν πλά-

CLEARCHI SOLENSIS

τανον ἐν Δελφοῖς,) εἶπεν * e παῖ. Τυχεῖν δὲ τόξα μετὰ
χεῖρας ἔχοντα τὸν Ἀπόλλωνα. Τοῦτο δ᾽ ἐστὶν ὡς wn F
εἴποι τις" dte παῖ, καί" Bo ma. Διόπερ ἀπὸ τούτ oU
λεχθῆναί φασι τὸ "Ie vot, καὶ "Is παιών.

E LIBRO SECUNDO.

Age tv
Athenzus VII, p. 317, A : Ἱστορεῖται δὲ χαὶ, ὅτι,
φεύγων͵ (6 odis διὰ τὸν φόθον μεταθάλλει τὰς
χρόας, καὶ ἐξομοιοῦται τοῖς τόποις, ἐν οἷς χρύπτεται,
ὡς xxt ὃ Μεγαρεὺς Θέογνίς φησιν ἐν ταῖς "EXeyelatg ὦ
Πουλύπου ὀργὴν ἴσχε πολυπλόχου, ὃς ποτὶ πέτρῃ

τῇ προσομιλήσῃ , τοῖος ἰδεῖν ἐφάνη. -

Ὁμοίως ἱστορεῖ xat Κλέαρχος ἐν δευτέρῳ Περὶ παροι-
τῶν παρατιθέμενος τάδε τὰ ἔπη, οὐ δηλῶν ὅτου ἐστὶ,
Πουλύποδός μοι, τέχνον, ἔχων νόον, ᾿᾿Ἀμφίλοχ᾽ ἥρως, E.
τοῖσιν ἐφαρμόζου, τῶν xev κατὰ δῆμον ἵχηαι. E
Περὶ δὲ Τ Ῥοιζῆνα τὸ παλαιὸν, φησὶν ὃ αὐτὸς Κλές o.
χος, οὔτε τὸν ἱερὸν καλούμενον͵ πουλύπουν, οὔτε τὸν

χωπηλάτην πουλύπουν, νόμιμον ἦν estis *
ἀπεῖπον, τούτων τε καὶ τῆς θαλαττίας Spe
ἅπτεσθαι. 'O δὲ πουλύπους ἐστὶ συντηχτιχὸς, xod λίαν,

ἀνόητος. Πρὸς γὰρ τὴν χεῖρα τῶν διωχόντων βαδίζει,
xai διωχόμενος ἔστιν ὅτε οὐχ ὑποχωρεῖ. Συν
δ᾽ αὐτῶν ai θήλειαι μετὰ τὸν τόχον, xod παρίενται" ὃ δ
x«i ῥᾳδίως ἁλίσχονται. "Eupdbtit δέ ποτε xal é

hac prorsus talia, ut iis conveniant hominibus qui Phi-
lenidis et Archestrati scriptis innutriti sunt, et omnino
gastrologiis (i. e. iis doctrinis quce ventrem curare docent )
dant operam. Sed tales potius quzestiones olim proponebant.
Postquam primus versum aliquem dixisset, tenebatur
quisque dicere versum sequentem; aut si quis primus ali-
quem locum communem (e poeta quodam ) protulisset ,
singuli dicebant alterius cujusdam poetz locum, si quis
eandem sententiam enuntiasset. Ac deinde singuli iambum
eliam recitare tenebantur. Ad hzec recitare jubebantur ver-
sum quemcumque tot syllabarum quot esset prescriptum:
item quicumque pertinent ad litterarum aut syllabarum
notitiam. Similiter jubebantur nomina dicere unius cujus-
que e ducibus Griecorum ad Trojam , vel e ducibus Troja-
norum; aut edere nomen civitatis Asi» a data quadam
littera incipiens, tum proximus nominare debebat Europae
urbem, et reliqui per vices pergere, sive Grzecze civitatis
sive barbariez nomen fuisset quzesitum. Itaque lusus ille ,
quum non inconsultus esset, occasionem preebebat unicuique
eruditionis suae specimen edendi. Et praemium propositum
erat corona et plausus : quibus rebus maxime dulcescit
mutua amicitia. » Hzec igitur Clearchus scripsit.
46.

Clearchus Solensis, discipulorum sapientis Aristotelis
nulli secundus , primo "libro De parcmiis , « Latonam , ait ,
quum ex Chalcide Euboeze Apollinem et Dianam Delphos
duceret, ad Pythonis qui vocatur specum fuisse. Ibi
quum in eos Python impetum faceret, Latona liberorum

alterum ulnis complexa saxum illud conscendit, quod -
etiamnum pedi Latonz ex sere fabricate subjectum est, |
imaginem rei tunc gestze continens, prope Delphieam p
tanum dedicatum , dixitque : te , παῖ, quum forte tela mai
bus teneret Apollo. Id est autem quasi dicas : « Mitte -
telum, fili » et : « feri, fili. » Itaque ab illo herd
aiunt didi solitum illud : te παῖ et te παιών.

41.

Traditur porro , ubi per metum fugiat, mutare polypum
colorem , et similem (ieri locis in quibus occultetur : quem--
adiédám etiam Megarensis Theognis in elegiis ait : :

Polypi mentem tene versipellis , qui petra e
cuicumque adhzserit, talis visu apparet.

Similiter et Clearchus tradit secundo libro De provittil,
ubi hos etiam versus apposuit , cujusnam sint auctoris non
declarans : ᾿
Polypodis mihi , fili, mentem tenens, Arkdaed nobilis;
eis te accommoda , quorumcunque ad gentem veneris.
Idem Clearchus scribit, circa Treezenem olim nefas habi.
tum esse venari vel eum qui sanctus dicitur polypum, v
polypum remigantem. Vetitum erat quum his vesci, tum e
marina testudine. Est autem polypus tabi obnoxius, €
alioqui valde brutus. Etenim ad eorum manum qui captar
accedit, et a persequentibus interdum se non ons T |
bescunt autem eorum feminc post partum, et €
scunt; quare et facile capiuntur. Conspecti sunt tial
nonnunquam in siccum exeuntes, maxime vero in loéi

"tc dae ἐξιόντες, βάλιστα δὲ πρὸς τὰ τραχέα τῶν χω-
piov φεύγουσι γὰρ τὰ λεῖα. Καὶ χαίρουσι δὲ τῶν φυτῶν
χὶ ταῖς ἐλαίαις, καὶ πολλάχις εὑρίσκονται ταῖς πλεχτά-
ναις περιειληφότες τὸ στέλεχος. ᾿Εφωράθησαν δὲ χαὶ
τυχέαις προσπεφυχυίαις τῇ θαλάττῃ προσπλεχόμενοι,
χαὶ τῶν σύχων ἐσθίοντες, d ὥς φησι Κλέαρχος ἐν τῷ
Isot τῶν ἐν τῷ ὑγρῷ. " Eext δὲ δεῖγμα τοῦ ἥδεσθαι
αὐτοὺς τῇ ἐλαίᾳ xa τοῦτο " ἐάν τις χλάδον τοῦ φυτοῦ
πούτου χαθῇ εἰς τὴν θάλασσαν. καθ᾽ ἥν εἰσι πουλύπο-
δες, xal μιχρὸν ἐπίσχη, ἀπονητὶ ἀνέλχει τῷ χλάδῳ
Tt ριπλεχομένους, ὅσους ἐθέλει. " Ey ouct δὲ τὰ μὲν ἄλλα
χέρη ἰσχυρότατα, τὸν δὲ ἐράχηλον ἀσθενῆ.
E 7 48.
— Zenobius V. 47 : Οὐδὲν ἱερὸν ὑπάρχεις"
Κλέαργός φησιν ὅτι "Hoo ἰδὼν τὸν Ἴλδωνιν ἱδρυ-
μένον, ἔφη, Οὐδὲν ἱερόν. Εἴρηται οὖν ἡ παροιμία
ἐπὶ τῶν παντελῶς εὐτελῶν χαὶ ἀχρήστων.

Schol. Theocrit. V, 21 : Παροιμία ἐστὶν ἐπὶ τῶν
E Ἰδενὸς ἀξίων - φησὶ δὲ 6 Κλέανδρος ( Κλέαρχος
᾿Βομιοιι5) ἐν δευτέρῳ τῶν Παροιμιῶν, ὅτι Ἢ Ηραχλῆς
D: ἱδρυμένον τὸν Ἄδωνιν, ἔ ἔφη, οὐδὲν ἱερόν’ οὐ
γὰρ αὐτὸν ἄξιον τιμῆς καὶ ἱδρύσεως ἔχρινεν. Laudan-
᾿ ur deinceps Asclepiadis et Dionysodori (Troeeze-
) explicationes. Ceterum cf. Diog. VII, 13,
postol. XV, 8, Arsen. p. 395, Hesych., Photius
das s, v. ; Müller. Dor. II, p. 474.

E LIBRIS INCERTIS.
A9-

δον... XIII, P. 555, C: Νέων δ᾽ 6 Σολεὺς
à τοῖς Περὶ παροιμιῶν, « "Ev Λαχεδαίμονι (φησὶ)

DE PROVERBIIS FRAGMENTA.

319

τοὺς ἀγάμους a γυναῖχες ἐν ἑορτῇ τινι περὶ τὸν βωμὸν
ἕλχκουσαι ῥαπίζουσιν, ἵνα τὴν ἐκ τοῦ πράγματος 06 opt
φεύγοντες φιλοστοργῶσί τε xal ἐν ὥρα προσίωσι τοῖς
γάμοις. ᾿Εν δὲ ᾿Αθήναις πρῶτος Κέχροψ μίαν ἑνὶ ἔζευ-
ξεν, ἀνέδην τὸ πρότερον οὐσῶν τῶν συνόδων, xal χοι-
/ »y M ^!» "? ^ ^
νογαμίων ὄντων. Διὸ χαὶ ἔδοξέ τισι διφυὴς νομισθῆναι,
οὐχ εἰδότων τῶν πρότερον διὰ τὸ πλῆθος τὸν πατέρα. »

5o.

Idem VII,p. 347, F : Πόθεν δὲ xa εἰδέναι δύναται,
ἅπερ εἶπε Στρατόνιχος ὃ κιθαριστὴς εἰς Πρόπιν, τὸν
“Ῥόδιον χιθαρῳδόν 5 Κλέαρχος γὰρ 8 ἐν τοῖς Περὶ παροι-
μιῶν φησιν, ὡς ὃ Στρατόνιχος, θεασάμενος τὸν Πρό-
πιν, ὄντα τῷ μὲν μεγέθει μέγαν, τῇ δὲ τέχνη χαχὸν,
χαὶ dui τοῦ σώματος, ἐπερωτώντων αὐτὸν ποῖός
τίς ἐστιν, εἶπεν" « Οὐδεὶς καχὸς μέγας ἰχθύς, » αἶνισ-
σόμενος , ὅτι , πρῶτον μὲν οὐδείς ἐστιν, εἶθ᾽ ὅτι χαχὸς,
χαὶ πρὸς τούτοις μέγας μὲν, ἰχθὺς δὲ διὰ τὴν ἀφω-
νίαν.

ὅτ.
Idem VIII, p. 337, B : Κλέαρχος δὲ ἐν τοῖς Περὶ

παροιμιῶν xal διδάσκαλον τὸν Ἀρχεστράτου γενέσθαι

A 7 ἃ Lud , ,
φησὶ Τερψίωνα. Ὃν xat πρῶτον l'aevgoVoyiav γρά--
ψαντα διαχελεύεσθαι τοῖς μαθηταῖς, τίνων ἀφεχτέον.
5 , M ͵ ^ Ὁ ,
Ἀπεσχεδιαχέναι τε τὸν Τερψίωνα xat περὶ τῆς χελώνης
τάδε" !

Ἢ δεῖ χελώνης χρέα φαγεῖν, ἢ μὴ φαγεῖν.

: Bu.

Idem VII, p. »85, C. D: Κλέαρχος δ᾽ ὃ περιπα-
τητιχὸς ἐν τοῖς Περὶ παροιμιῶν περὶ τῆς ἀφύης φησί"

asperiora ; fugiunt enim lzevia. Delectantur etiam arbusculis
nonnullis, presertim oleis, et deprehenduntur nonnunquam
-Raudicem cirris suis circumplexi. Deprehensi sunt etiam
d icubus ad mare natis adherentes , ficosque comedentes, ut
'àit Clearchus in libro De his quze in aqua degunt. Delectari
item illos olea , hoc etiam documento est , quod , si quis
hujus arboris in mare demiserit in quo degant
bi, et paullum temporis manserit , sine labore extrahat
adherentes ramo quotquot voluerit. Habet autem polypus
dias quidem partes robustissimas, cervicem vero parum

J Vàiidam.

y
amuri

48.

- Nihil sacri es] Refert Clearchus Herculem conspecta
Adonidis statua hoc extulisse, Nihil sacri. Usurpatur
verbium de usquequaque ineptis atque inutilibus.

49.

— Olearchus Solensis, in libris De adagiis, ait : « Lacedzemone
'stis quibusdam diebus viros caelibes nuptae mulieres circa
? trahentes colaphis czedunt; quo illi, indignitatem
| contumelic fugientes, naturali affectui procreandoe
sobolis pareant, et tempestivum ineant matrimonium. Athe-
nis ero primus Cecrops unam uni juuxit , quum promiscui
iim congressus et communes nuptiz fuissent. Quam ὁὉ

causam etiam, ut statuunt nonnulli, διφυὴς habitus est
Cecrops (i. e. duplicis naturee , vel utriusque generis au-
ctor, quum paterni, tum materni ) , quum olim homines,
ob promiscuam multitudinem , patrem nescivissent. »

50.

Unde porro nosse hic poterit quae Stratonicus citharista
dixit in Propin Rhodium cithareedum? Clearchus enim , in
libro De proverbiis, scribit Stratonicum, quum vidisset
Propin, qui corpore quidem magnus erat , sed in arte tenuis
et minor quam corpore, interrogantibus nonnullis, quis-
nam ille esset , respondit : « Nullus malus magnus piscis »
significans primum , hominem nihili esse, deinde malum;
ad haec magnum quidem , sed piscem , ut qui voce careret.

51.

Clearchus, in libro De proverbiis, magistrum Archestrati
fuisse ait Terpsionem , eumque primum Gastrologiam scri-
psisse , in qua preeceperit discipulis , quibus cibis abstinere
deberent. Eundem Terpsionem ait etiam illud de testudine
praeceptum e re nata pronuntiasse : ὃ

Aut edere de testudine oportet, aut non edere.
52.

Clearchus peripateticus, in libris De proverbiis , de apua
dicit : « Quia exiguo igne opus habet in sartaginibus , jubet

320

« Διὰ τὸ μικροῦ δεῖσϑαι πυρὸς ἐν τοῖς τηγάνοις οἱ περὶ
Ἀρχέστρατον ἐπιδάλλοντες χελεύουσιν ἐπὶ θερμὸν τή-
qavov σίζουσαν ἀφαιρεῖν. Ἅμα δ᾽ ἧπται xal σίζει, xa-
θάπερ τοὔλαιον, εὐθύς. Διὸ λέγεται, Ἴδε πῦρ ἀφύη. »

53.

Idem IV, p. 160, C : Κλέαρχος δὲ, 6 ἀπὸ τοῦ περι-
πάτου, ἐν τοῖς Περὶ παροιμιῶν ὡς παροιμίαν ἀναγράφει
τὸ « Ἐπὶ τῇ φαχῇ μύρον. »

δή.

Idem III, p. 116, Ὁ : Ἀλλ᾽ ἐπεὶ περὶ ταρίχων ἐστὶν
ὃ λόγος, περὶ ὧν οἶδα καὶ παροιμίαν μνήμης ἠξιωμένην
ὑπὸ τοῦ Σολέως Κλεάρχου "

Σαπρὸς τάριχος τὴν ὀρίγανον φιλεῖ.
55.
Zenobius V, 44 : Oizatoc δαίμων Κλέαρχός

φησιν, ὅτι δαίμων τις Οἰταῖος ἐπωνομάσθη, ὃς ὕόριν
-xak ὑπερηφανίαν πάνυ ἐμίσησεν. « Eadem Plutarch.
Prov. 96. Diogen. VII , 23. Aut Hercules aut Jup-
piter significatur. Cf. Propert. III, x, 31. Heyn.
ad Apollod. II, p. 197. » Lxvursca.

56.
Idem V, 48 : Οὗτος ἄλλος "Hg ie Κλέαρ-

χος CINE AR τὴν παροιμίαν φησὶ τὸν Βριάρεω χα-
λούμενον ἯἩ αχλέα ἐλθεῖν εἰς Δελφοὺς xai λαύδόντα τι
τῶν ἐχεῖ χειμηλίων χατά τι παλαιὸν ἔθος, ὁρμῆσαι ἐπὶ
τὰς Ἡ ραχλέους στήλας χαλουμένας xot τῶν ἐχεῖ περι-
γενέσθαι. Χρόνῳ δὲ ὕστερον τὸν Τύριον Ἡ ραχλέα
ἐλθεῖν εἰς Δελφοὺς χρησόμενον τῷ μαντείῳ * τὸν δὲ
θεὸν προσειπεῖν αὐτὸν ἄλλον "HoaxAéa* χαὶ οὕτω τὴν
παροιμίαν χρατῆσαι,

Cf. Diogenian. I, 63 ibique laudata a Goettin-
gensibus, Ceterum pertinet huc Tzetzes ad Lyc.
649 : Κλέαρχος τὰς χατὰ Γάδειρα στήλας τοῦ Βριάρεω

CLEARCHI SOLENSIS

Ἡρακλέος. τ ond λέγει, μεθ᾿ ὃν δεύτερος "Honig.

6 'l'óptoc ἦλθεν ἐπὶ τὰ T ἄδειρα χαὶ τρίτος “Ἑλλην. Ni
hil erat cur Reinesius ap. Müllerum Κλέαρχος mu-
tari vellet in Κλείταρχος. Ex libro Περὶ θινῶν sive
De arenosis desertis (Athen. VIII, p. 345, D)-

locum petitum esse opinabatur Müllerus ad h. 1, |
57. "

Schol. Platon. p. 381 Bekk. postqüam de pro
verbio Πρὸς δύο οὐ δ᾽ 6 Ἡρακλῆς apposuit expli
cationem Duridis et Echephyllidis , addit : Hs
αὐτὰ χαὶ Φερεκύδης xai Κώμαρχος xai ἤΓστρος ἐν τ
᾿Ἡλιακοῖς ἱστοροῦσι. In his pro Κώμαρχος reponer
dum esse Κλέαρχος monui ad Herodor. fr, τή 31
Verba scholii v. in Pherecyd. fr, 36. ^u

58.

Zenobius VI, 28, de proverbio : Ὑπὲρ τὰ Καλ
λιχράτους. Vide Aristot, fr. 69. ἐς:

59. P
Schol. Platon. p. 319 ed. Bekk. Κλέαρχε og

δέ φησιν ὑπὸ Χαλχιδέων τῶν ἐν Εὐδοίᾳ πεμφθῆν d
δῶρα εἰς Δελφοὺς ᾿Ἀπόλλωνι xa Ἀρτέμιδι" τῶν δὲ
Δελφῶν μαντευομένων, εἰ ἐξ ἴσης τὴν ἀνάθεσιν ποιή f
σωνται, ἔφησεν ὃ θεός * Π Ὡ: τῶν φίλων. Ali er
de his Timzus apud Zenob. IV , 79. Cf. Leuts

et Schneidewin. Pareem. I, p. rod et 266.
60. |

Hesychius : Διομήδειος ἀνάγχη" παροιμί
Κλέαρχος μέν φησι," Διοιλήδους θυγατέρας qe
πολὺ μο; χθηρὰς ; αἷς ἀναγχάζειν πλησιάζειν τινὰς,
εὐθὺς αὐτοὺς φονεύειν. Clearchi explicationem wi
bent etiam schol. in Aristoph. Eccl. 1074, Suidas
s. v. et Apostolius VII, 15. Aliorum sententiam
v. ap. Zenob. III, 8 ibique professores Geettingenses

Archestratus , calidce injectam sartagini auferri stridentem.
Simul enini atque stridét , continuo etiam cocta est , sicut
oleum. Itaque dici solet : Vidit ignem apua. »
53.
Clearchus Peripateticus, in libris De proverbiis etiam
illud in proverbiis recenset : « In lente unguentum. »
54.

Sed quoniam de salsamerftis agitur, quibus de novi etiam
proverbium , duod memoratu dignum judicavit Clearchus
Solensis :

Vetustum salsamentum origanum amat.
55.
Q;teus genus | Clearchus doemonem quendam CEtzeum

cognominatum esse ait, qui injuriam et arrogantiam ve-
hementer odisset.

56.
Alter hic Hercules.) Interpretans Clearchus hoc prover-

bium , Briareum , qui e£ Hercules est nominatus , Delpl
venisse refert , sublatoque inde ex thesauris aliquo donario.
more quodam prisco , ad columnas quae Hercule vocan
tur navigasse , et ibi victorem exstitisse. Post vero Herc
lem Tyrium Delphos ad oraculum consulendum de|
quem alloquens deus alium Herculem appellasset , i " e
valuisse proverbium. *ü

59. "a

Clearchus dicit a Chalcidensibus Eubceze dona missa e
Delphos Apollini e£ Dianae. Delphis vero interroganti
num ex zequo dedicatio ipsis facienda sit, deum respondis
Res amicorum communes .

60.

Diomedea necessitas. Clearchus dicit Diomedis f
moribus fuisse improbissimis. Diomedem nonnullos coeg
cum iis consuescere, eoque facto statim eos interfie
solitum esse, bh

E
ἢ

* ^o
-4
Y.

— Ceterum confer proverbia, qua in Βίων opere

ΠΕΡῚ FPIOQN.
61.

ὃ Σιμωνίδης ὃ ΩΝ ἐν τοῖς θεάτροις ἐπὶ δίφρου
: χαθήμενὸς ἐρραψῴδει. Vulgatam Περὶ Ὑ γραφῶν tuetur
- Sehweigheeuserus ad ἢ, 1. « In libro qui Περὶ γρα-
Eo. id est De picturis, inscriptus erat, occasionem
-de rhapsodis disputandi inde fortasse ceperat
"Clearchus, quod illi baculum manu.tenentes in
— pictis tabulis ostendere consueverant auditoribus
— formas hominum rerumve, de quibus agebatur in

j^
m , earminibus quae ab illis démotibantur (!). »

| d 62.
— Jdem VII, p. 275, B : Κλέαρ χος Appear μα-
᾿θητὴς, Σολεὺς δὲ τὸ γένος, ἐν τῷ προτέρῳ Περὶ γρίφων
Gee ὧν vgo) (χρατῶ γὰρ χαὶ τῆς λέξεως διὰ τὸ σφόδρα
μοι εἶναι προσφιλὴ) οὑτωσί πῶς εἴρηχε΄ « Φαγήσια, οἱ
Φαγησιπόσια προσαγορεύουσι τὴν ἑορτήν. ᾿Εξέλιπε
E αὕτη, καθάπερ ἡ $ τῶν ῥαψῳδῶν, ἣν ἦγον χατὰ τὴν
τῶν Διονυσίων" ἐν ἣ παριόντες ἕχαστοι τῷ θεῷ, οἷον
μὴν ἀπετέλουν τὴν uos » Toc εἶπεν ὃ Κλέων
L Ei δ᾽ ἀπιστεῖς, ὦ ἑταῖρε, καὶ τὸ βιδλίον χεχτή-

o οὗ φθονήσω σοί" ἀφ᾽ οὗ πολλὰ ἐχμαθὼν εὐπορή-

DE GRIPHIS FRAGMENTA.

321
σεις προήλημάτων. Καὶ γὰρ Καλλίαν ἱστορεῖ, τὸν
Ἀθηναῖον γραμματικὴν συνθεῖναι τραγῳδίαν, ἀφ᾽ ἧς

ποιῆσαι τὰ μέλη καὶ τὴν διάθεσιν Τὐριπίδην ἐν Μη-
δεία, καὶ Σοφοχλέα τὸν Οἰδίπουν.

63.
Idem X , p. 448,6: Ὁ μὲν Σολεὺς Κλέαρχος οὕτως

δρίζεται: « Τρῖφος πρόδλημα ἐ ἐπιπαιστιχὸν, προστα--

χτιχὸν τοῦ διὰ ζητήσεως εὑρεῖν τῇ διανοία τὸ 790623,
θὲν, τιμῆς 2 ἐπιζημίου χάριν εἰρημένον. » Ἔν δὲ τῷ
Περὶ γρίφων ὃ αὐτὸς Κλέαρχός φησιν ἑπτὰ εἴδη ei εἶναι

γρίφων. « "Ev γράμματι μὲν, οἷον ἐροῦμεν ἀπὸ τοῦ
ἄλφα, ὡς ὄνομα τι ἰχθύος ἢ φυτοῦ. “Ὁμοίως δὲ x&v
ἔχειν τι χελεύῃ τῶν γραμμάτων, ἢ μὴ ἔχειν * χαθάπερ
οἵ ἄσιγμοι καλούμενοι τῶν γρίφων * ὅθεν καὶ Πίνδαρος
πρὸς τὸ c ἐποίησεν δὴν, οἷονεὶ γρίφου τινὸς ἐν μελο-
ποιίᾳ προδληθέντος. Ἔν συλλαδῇ δὲ λέγονται γρῖφοι,
οἷον ἐ ἐροῦμεν ἔμμετρον δτιδήποτε , οὗ ἡγεῖται βα, οἷον
βασιλεύς" ἢ ὧν ἔχει τελευτὴν τὸ ναξ, ὡς Καλλιάναξ-
ἢ ὧν τὸν λέοντα χαθηγεῖσθαι, οἷον Λεωνίδης - ἢ ἔμπα-
λιν τελιχὸν εἶναι, οἷον Goss, Ἔν ὀνόματι δὲ,
οἷον ἐροῦμεν ὀνόματα ἁπλᾶ ἢ σύνθετα δισύλλαθα, οὗ
μορφή τις ἐμφαίνεται τραγικὴ, ἢ πάλιν ταπεινή" 2 ἄθεα
ὀνόματα, οἷον Κλεώνυμος, ἢ θεοφόρα, οἷον Διονύσιος.
Καὶ τοῦτο ἤτοι ἐξ ἑνὸς θεοῦ 7, πλεόνων, οἷον Ἕρμα-
φρόδιτος " ἢ ἀπὸ Διὸς ἄρχεσθαι, Διοκλῆς: 2 Ἑρμοῦ,
Ἑρμόδωρος" E λήγειν, εἰ τύχοι, εἰς vixox. Οἱ δὲ μὴ
εἰπόντες οἷς προσετάττετο ἔπινον τὸ ποτήριον. ν Καὶ
ὃ μὲν Κλέαρχος οὕτως ὡρίσατο. V. Casauboni Excurs.
ad h. 1.

DE GRIPHIS.
E LIBRO PRIMO.

61.

— Clearchus, priore libro De griphis, ait : « Archilochi
carmina in theatris decantavit Simonides Zacynthius, super
P sedens. »

EIS ULL
inis. OP

62.
| ra -Olearchus , Aristotelis discipulus, genere Solensis, priore
ro De griphis (nam ipsa verba teneo, quoniam perquam
mi i carus est ) in hunc fere modum scripsit : « Phagesia ;
Ali vero Phagesiposia id festum vocant. Desitum autem
st illud celebrari, quemadmodum rhapsodorum festum ,
quod Bacchanalium tempore agebant , quo prodeuntes sin-
— guli rhapsodiam canebant , veluti deo honorem tribuentes, »
Maec Clearchus scripsit. Quod si tu minus credis, amice,
dpsum | etiam librum , quum possideam , lubens tecum com-
icabo, e quo inulta addiscere poteris, quibus cognitis
suppetet tibi difficilium quaestionum proponendarum copia.
odi enim idem quoque , Calliam Atheniensem gramma-
| tragcediam composuisse, e qua Euripides in Medea,
Sophocles in CEdipo et carminum exemplum ef argu-
p tractationem sumpserint.
oC 63.
. Solensis quidem Clearchus griphum ita definit : « Griphus
est problema ludicrum quo jubemur vem invenire
FRACMENTA HISTOR. CR. — vOL. 1

mentis cogitatione id quod propositum est, quod honoris
aut mulct» causa dicitur. » In tractatu vero De griphis
idem Clearchus ait , septem esse species griphorum. In lit-
tera , quum dicendum est nomen, veluti piscis aut planta ,
a certa littera, verbi causa ab « incipiens. Similiter quum
jubet (is qui griphum proponit) dicere quidpiam cui
insit aut non insit certa quaedam littera. Tales sunt quos
asigmos vocant griphos : unde et Pindarus ( v. fr. 68 ) in
c litteram oden fecit, quasi quodam gripho in lyrico car-
mine proposito. In syllaba vero dicuntur griphi, quum
dicere jubemur versum quempiam, ἃ fa syllaba , velut in
voce βασιλεὺς, incipientem , aut in va£, verbi causa in Καλ-
λιάναξ, desinentem : aut ( versus quosdam ) quorum in
fronte sit leo, verbi causa nomen Leonidas ; aut quorum
in fine, ut Thrasyleon. In nomine vero, quum dicimus
nomina simplicia aut composita disyllaba , quibus signifi-
cetur forma quadam tragica, sive rursus humilis, ut no-
mina deo carentia, verbi causa Cleonymus; aut deum ha-
bentia , ut Dionysius : et quidem sive unum tantummodo ,
sive plures , ut Hermaphroditus ; aut quae incipiant a Jove,
ut Diocles; aut a Mercurio, ut Hermodorus ; aut qua desi-
nant, verbi causa, in vixoc (Victoriam), [ut Epinicus]. Qui-
bus vero tale quid imperabatur, ii si dicere non poterant ,
propositum poculum ebibebant. » Atque ifa quidem de-
finiit Clearchus.

21

*

322 CLEARCHI

Schol.: Aristoph. Vesp. 20 : Ἑπτὰ δὲ ἀναγρά-
φει αὐτῶν (γρίφων) γένη ὃ Κλέαρχος ἐν τῷ Περὶ
γρίφων συντάγματι. Γρῖφοι δὲ λέγεται τὰ dv τοῖς
συμποσίοις προδαλλόμενα αἰνιγματώδη ζητήματα.

θη.

Athenzeus X, p. 457, € : Τίνα δὲ χόλασιν ὗ ὑπέμε-
νον ᾿Αθήνησιν οἵ μὴ λύσαντες τὸν προτεθέντα 10190 ,
εἴ γε ἔπινον φιάλην χεχερασμένην, ὡς χαὶ Κλέαρχος
προεῖπεν ἐν τῷ Ὅρῳ;

ἐν τῷ ὅρῳ « Intefligitu? autem ὅρος τοῦ γρίφου;
ac fortasse prior is liber fuerat eorum, qui περὶ
τρίφων inscripti erant. » ϑολινείσῇ. |

65.

Idem XIV, p. 648, F : Τοῦ δὲ ἡμῖν παραχειμένου
μελιπήχτου μέμνηται Κλέαρχος ὃ Σολεὺς ἐν τῷ Περὶ γρί-
φων (γραφῶν olim edebatur ) , οὑτωσὶ λέγων: « Exsón
χελεύοντα (χελεύοντος Schw. ) λέγειν ὅμοια, εἰπεῖν"

Τρίπους, χύτρα, λυχνεῖον, ἀχταία, βάθρον,
σπόγγος, λέθης, σχαφεῖον, ὅλμος, λήχυθος,
σπυρὶς, μάχαιρα, τρυδλίον, xpat?ip, ῥαφίς.
eu

"Kal πάλιν ὄψων, οὕτως"

Ἔτνος, φαχῆ, τάριχος, ἰχθὺς, γογγυλὶς.,
σχόροδον, χρέας, θύννειον, ἅλμη, χρόμμνον,
σχόλυμος, ἐλαία, κάππαρις, DoX6oc, μύχης.

4" , m , ,
Ent τε τῶν τραγημάτων ὁμοίως *

Ἄμης, πλακοῦς, ἔντιλτος, ἴτριον, ῥόα,
«ὄν, ἐρέδινθος, σησάμη, χοπτὴ, βότρυς,
ἰσχὰς, ἄπιος, πέρσεια, μῆλ᾽, ἀμύγδαλα. »

EN

SOLENSIS
66.
Idem X , p. 452, B: Πολλοὶ δὲ γρίφων xol τοιοῦτοί

τινές εἶσιν. oiov * *

Ἄνδρ᾽ € εἶδον πυρὶ yov ἐπ᾽ ἀνέρι χολλήσαντα

οὕτω vider ὥστε σύναιμα ποιεῖν. 3
Τοῦτο δὲ σημαίνει. σικύας προσθολήν. Καὶ τὸ Πανάρχους 7
δ᾽ ἐὀτὶ τοιοῦτον, ὥς φησι Ἀλέαρχος ἐν τῷ Περὶ γρίφων, δ)
in βάλοι ξύλῳ τε xal οὐ ξύλῳ χαθημένην. ὄρνιθα 3:
oux ὄρνιθα ἀνήρ τε καὶ οὐχ ἀνὴρ λίθῳ τε καὶ οὐ λίθῳ, —

De hoc gripho vide Schol. Platon. p. 167 Ruhr d
et Eustath. (Athenzum exscribens) ad Il. p. 713,
1o Rom. Suidas v. Αἶνος, et Schweigh. ad Athen. b.

67. E

Idem X , p. 452, F : Τῷ δὲ Θεοδέκτει παραπλησίως
ἔπαιζε γρίφους χαὶ Heros ὃ Κῷος, ὥς gne Km
χος-" xot ᾿Αριστώνυμος ὃ ψιλοχιθαριστὴς, ἔ ἔτι δὲ Κλέ
ὃ μίμαυλος ἐπικαλούμενος, ὅσπερ xai τῶν Ἴταλιχ
μίμων ἄριστος γέγονεν αὐτοπρόσωπος ὑποχριτής. oT
deinde sequitur apud Athenzum longa exemplo-
rum series ex eodem Clearcho petita fuerit,

68.

Jade Ka P. 455, A : Τὸ δὲ Καστορίωνος τοῦ Σολέ
ὡς ὃ Κλέαρ) χός φησιν, εἰς τὸν Πᾶνα ποίημα τοῖο
ἐστι" τῶν ποδῶν ἕχαστος ὅλοις ὀνόμασι Miner s 1
πάντας δμοίως ἡγεμονιχοὺς xol ἀχολουθητιχοὺς ἔχει
τοὺς πόδας, οἷον"

Σὲ τὸν βόλοις νιφοχτύποις δυσχείμερον
ναίονθ᾽ ἕδος, θηρονόμε Πὰν, χθόν᾽ Ἀρχάδων,
χλύσω γραφῇ τῇδ᾽ ἐν σοφῇ πάγχλειτ᾽ ἔπη
συνθεὶς, ἄναξ, δύσγνωστα μιὴ σοφοῖς χλύειν,
Μουσοπόλε θὴρ, χηρὄχυτον ὃς βείλιγμ᾽ Unc.

64.

Quasnam vero poenas dabant Athenis hi qui propositum
griphum solvere non possent, si quidem phialam mixtam
biberunt , ut ait Clearchus in Definitione?

| 65.

Appositi nobis dulciarii operis Clearchus meminit Solensis
in libro De griphis, ubi ita scribit : si quis vasa jubeat nomi-
nari similia, dicendum :

Tripus, chytra, candelabrum , mortarium , scamnum,

spongia, lebes, pala, pila , olearia ampulla,

sporta, culter, catinus , calix , acus.

Rursus obsoniorum nomina , hoc modo :

Puls fabacea, lenticula, salsamentum, piscis , rapum,

allium , caro , thynni pulpamentum , muria , cepa ,

carduus edulis, oliva, capparis, bulbus, fopgne.

De bellariis similiter :
Ames , placenta , entiltus, itrium, punicum malum,
ovum , cicer, sesamum, copta, uva,
carica, pyrum , persica, poma ( s. mala Persica ), amygdala.
66.
Sunt vero multi etiam griphi similes illi :

Virum vidi igne «s viro adglutinantcm
ita. tenaciter, ut. fierent consanguinei.

Quo significatur admota cucurbitula. Tale etiam "i
Panarcis est , ut ait Clearchus in libro De griphis , nempe :
« Feruit fimo nec ligno insidentem avem nec avem vir nec
vir lapide nec lapide. »

(A IS 67.
Quemadmodum Theodectes , similiter etiam griphis lu-
dere Dromeas Cous solebat , ut ait Clearchus : item Aristo-
nymus, qui pulsanda nuda cithara nullo adhibito | 'antu
excelluit : itemque Cleo is qui Mimaulus cognominatus es
Italicorum mimorum solertissimus histrio non pores.
68. iA tial

Castorionis Solensis, ut memorat Clearchus , cart
Panem ejusmodi est : singuli versus iis pedibus con
qui integris verbis comprehenduntur, et omnes perinde Y
ante alios poni vel illis postponi possunt. Verbi gratia :

Σὲ τὸν βόλοις νιφοχτύποις δυσχείμερον etc. - Y
ld est :
Te , qui nivibus cura impetu cadentibus infestam
habitas sedem, ferarum altor Pan, terram Arcadiam ,
invocabo scripto hocce sapiente , inclytos versus.
componens , difficiles intellectu parum eruditis :
o Fere muéarum sodalis, qui cerata tibi mollia carr
fundis.

Ὦ

᾿

Ὁ

᾿ .
1 Καὶ τὰ λοιπὰ τὸν αὐτὸν τρόπον, Τούτων δ᾽ ἕκαστον
— «iy ποδῶν, ὡς ἂν τῇ τάξει θῇς, τὸ αὐτὸ μέτρον ἀπο-
Bis, ibit

᾿ς Eb τὸν βόλοις νιφοχτύποις δυσχείμερον.

Νιφοχτύποις σὲ τὸν βόλοις δυσχείμερον.

Καὶ ὅτι τῶν ποδῶν ἕχαστός ἐστι δεκαγράμματος. "ἔστι
χαὶ μὴ τοῦτον τὸν τρόπον, ἀλλ᾽ ἑτέρως ποιῆσαι, ὥστε

| | qovtac*
à Μέτρον φράσον μοι, τῶν ποδῶν μέτρον λαθών.

Λαδὼν μέτρον μοι τῶν ποδῶν μιέέτρον φράσον

Οὐ βούλομαι γὰρ τῶν ποδῶν μέτρον Xa6civ.

— . ἈΛαεῖν μέτρον γὰρ τῶν ποδῶν οὐ βούλομαι.

᾿Ν Πίνδαρος δὲ πρὸς τὴν ἀσιγμοποιηθεῖσαν ᾧδὴν, ὡς
᾿" αὐτός φησι Κλέαρχος, οἱονεὶ γρίφου τινὸς ἐν δε.

Πρὶν μὲν εἷρπε σχοινοτένειά τ᾽ ἀοιδὰ [ διθυράμδων ]
xai τὸ σὰν χίόδαλον ἀνθρώποισιν [ ἀπὸ στομιάτων ].

Ταῦ aUa σημειώσαιτ᾽ ἄν τις πρὸς τοὺς νοθεύοντας Λάσου
δ eo “Ἑρμιονέως τὴν ἄσιγμον δὴν, ἥτις ἐ "di Gode
Κένταυροι.

ΠΕΡῚ *YIINOY.
E LIBRO ΡΕΙΜΌ.
69.

x Josephus C. Apion. I, 22 : Ὅτι δὲ οὐ μόνον
— απίσταντο τοὺς Ἰουδαίους, ἀλλὰ xoi ἐθαύμαζον ὅσοις

DE GRIPHIS, DE SOMNO FRAGMENTA 322

αὐτῶν ἐντύχοιεν οὐχ οἱ φαυλότατοι τῶν Ἑλλήνων,
ἀλλ᾽ οἱ ἐπὶ σοφία μάλιστα τεθαυμασμένοι, ῥάδιον γνῶ-
ναι. Κλέαρχος γὰρ, ὃ ᾿Αριστοτέλους ὧν μαθητὴς χαὶ
τῶν éx τοῦ Περιπάτου φιλοσόφων οὐδενὸς δεύτερος,

ἐν τῷ πρώτῳ Περὶ ὕπνου βιδλίῳ “φησὶν ᾿Αριστοτέλην

τὸν διδάσκαλον φότοῦ περί τινος ἀνδρὸς ᾿Ιουδαίου ταῦτα
ἱστορεῖν, αὐτῷ τε τὸν λόγον ᾿Αριστοτέλει ἀνατίθησι.
Ἔστι δ᾽ οὕτω γεγραμμένον. « Ἀλλὰ τὰ μὲν πολλὰ
« μαχρὸν ἂν εἴη λέγειν * ὅσα δ᾽ ἔχει τῶν ἐχείνου θαυ-
« μασιότητά τινα xal φιλοσοφίαν, ὁμοίως διελθεῖν οὐ
« χεῖρον. Σαφῶς δ᾽ ἴσθι, εἶπεν, Ὑπεροχίδη, ὀνείροις
« ἴσα σοὶ δόξω λέγειν. Καὶ ὃ Ὑπεροχίδης εὐλαῤού--
“μενος, Δι’ αὐτὸ γὰρ, ἔφη, τοῦτο χαὶ ζητοῦμεν
« ἀκοῦσαι πάντες. Οὐχοῦν, εἶπεν ὃ Ἀριστοτέλης, χατὰ
« τὸ τῶν ῥητορικῶν παράγ Mida. τὸ γένος αὐτοῦ πρῶ-
« τὸν διέλθωμεν, ἵνα μὴ ἀπειθῶμεν τοῖς τῶν ἀπαγγε-
« λιῶν διδασχάλοις. ἔγε, sieei ὃ Ὑπεροχίδης, ὅ ὅ τι
« σοι δοχεῖ. Κἀχεῖνος τοίνυν τὸ μὲν γένος ἦν ᾿Ιουδαῖος
«éx τῆς Κοίλης Συρίας, οὗτοι δέ:εἶσιν ἀπόγονοι τῶν
« ἐν ᾿Ινδοῖς φιλοσόφων. Καλοῦνται δὲ, ὥς φασιν, οἵ
« φιλόσοφοι παρὰ μὲν Ἰνδοῖς Καλανοὶ, παρὰ δὲ Σύ-
« pot; Ἰουδαῖοι, τοὔνομα λαδόντες ἀπὸ τοῦ τόπου
« προσαγορεύεται γὰρ ὃν κατοιχοῦσι τόπον, Ἰουδαία.
« Τὸ δὲ τῆς πόλεως αὐτῶν ὄνομα πάνυ σχολιόν ἐστιν,
« Ἱερουσαλὴμ γὰρ αὐτὴν καλοῦσιν. Οὗτος οὖν 6 ἄνθρω-
« πος ἐπιξενούμενός τε πολλοῖς κάκ τῶν ἄνω τόπων εἷς
« τοὺς ἐπιθαλαττίους ὑποχαταδαίνων λληνιχὸς ἦν,
« οὗ τῇ διαλέχτῳ μόνον, ἀλλὰ xot τῇ ψυχῇ. Καὶ τότε
« διατριθόντων ἡμῶν περὶ τὴν Ἀσίαν, παραδαλὼν eic
« τοὺς αὐτοὺς τόπους ἐν οἷς ἦμεν, ἐντυγχάνει ἥμῖν τε

ΕἸ ad hunc modum reliqua. Horum pedum unumquemque
quocumque loco ponas, idem metrum ille reddet. Velufi

Σὲ τὸν βόλοις νιφοχτύποις δυσχείμερον.

Νιφοχτύποις σὲ τὸν βόλοις δυσχείμερον etc.

- Notandumque etiam, singulos pedes decem [imo wndoe-

—€im] litteris constare. Licet vero etiam non eadem, sed

- diversa ratione facere , ut plura ad hunc usum ex uno ha-

"

... Mensuram dicito mihi, pedum mensuram capiens.
—— . Capiens mensuram mihi pedum, mensuram dicito.
.— . Nolo enim pedum mensuram capere.
. Capere meusuram enim pedum nolo.

4 " Pindarusi in oden ΜΕΝ littera sigma compositam, ut idem

- lyrico carmine exsequendus , quum multi hoc essent offensi,
oniam fieri non posset uf litera sigma abstineretur, et
ium eam litteram non probarent , fecit illud : « Olim qui-
em carmen dithyrambicum in funis longitudinem exten-
im et san reprobum fluxit ex ore hominum. » Quod no-
dum contra eos qui pro spuria habent Lasi Hermionensis
igmon oden, que inscribitur Centauri.

DE SOMNO.
69.

pientiam maxime celebres , ostendere facile est. Clearchus
enim Aristotelis discipulus , et Peripateticorum nulli seeun-
dus, libro primo De somno dicit Aristotelem doctorem suum
de quodam viro Judaeo ista referre, Aristotelem in hunc
modum loquentem inducens. Ita autem scriptum est. « Sed
longum esset narrare plurima : quicquid vero hoc in ho-
mine admirationis aliquid habere ac philosophum sapere
videtur, eodem modo persequi utile fuerit. Tibi autem,
Hyperochida, ut aperte quod res est dicam, somniorum
quid persimile narrare videbor. Cui Hyperochides vere-
cunde, Ef hacipsa de causa, inquit, nobis omnibus au-
diendi desiderium cietur. Ergo, subjicit Aristoteles, genus
hominis, ut precipiunt rhetores, in primis aperiamus , ne
harum narrationum magistris fidem denegemus. Tu vero dic
quod libuerit, inquit Hyperochides. Ille ergo gente quidem
Judeus erat ex Ccele Syria: isti vero originem ducunt a
philosophis apud Indos , vocanturque , ut aiunt, philosophi
apud Indos quidem Calani , apud Syros autem Judoi, no-
men a loco accipientes; quoe enim ab iis regio incolitur,
Judiam nominant. Urbis autem ipsorum nomen tortuosum
admodum ; Hierusalem enim vocant. Hic igitur homo quum
a plerisque hospitio exciperetur, et a superioribus partibus
ad maritima loca descenderet, non sermone tantum, sed
etiam animo Grzecus erat. Et tunc nobis, in. Asia forte de-
gentibus, accidit ut eadem appulsus ad loca, nobiscum
aliquamdiu, simulque cum aliis quibusdam philosophiae
studiosis, versaretur, eorum sapientiae experimentum fa-
21.

324
« xai τισιν ἑτέροις τῶν σχολαστιχῶν, πειρώμενος αὐτῶν
« τῆς σοφίας. Ὡς δὲ πολλοῖς τῶν ἐν παιδείᾳ συνῳ-
« χείωτο, παρεδίδου τι μᾶλλον ὧν εἶχεν. » Ταῦτ᾽ εἴρη-
xtv ᾿Αριστοτέλης παρὰ τῷ Κλεάρχῳ, xat προσέτι πολ-
λὴν καὶ θαυμάσιον χαρτερΐαν τοῦ ᾿Ιουδαίου ἀνδρὸς ἐν
τῇ Gui, xa σωφροσύνῃ διεξιών. "Eveoct δὲ τοῖς βου-
λομένοις ἐξ αὐτοῦ τὸ πλέον γνῶναι τοῦ βιδλίου" φυλάτ-
τομαι γὰρ ἐγὼ τὰ πλείω τῶν ἱκανῶν παρατίθεσθαι.

Κλέαρχος μὲν οὖν ἐν παρεχθάσει ταῦτ᾽ εἴρηκεν (τὸ γὰρ.

προχείμενον αὐτῷ ἦν ἕτερον), οὕτως ἡμῶν μνημο-
νγεύσας.

Eadem e Josepho Eusebius P. E. IX , 5, p. 409.
Obiter rei meminit Clemens Alexandr. Strom. I,
p. 130, 20 ed, Sylb. : Κλέαρχος ὃ περιπατητιχὸς
εἰδέναι φησί τινα ᾿Ιουδαῖον, ὃς ᾿Αριστοτέλει συνεγέ-
νετο. Quod attinet. Clearchi librum Περὶ ὕπνου,
forma dialogica scriptum , in quo inter alia Aristo-
telem convenisse Judzum fingit, eum esse sup-
positittum vel ab ipso Josepho fictum censue-
runt Jonsius Scriptt, hist, phil. p. 98 et Meiners.
Histor. doctrin. etc. I, p. 212. Argumenta ta-
men qua pretulerunt justo carent momento , uti
recte exponit Verraert, p. 72 sqq. Commentum
istud de Judzis a Gymnosophistis oriundis tangit
Bohlen. 411. Indien 1, p. 289.

ΠΕΡῚ NAPKHX.

70.

Athen:eus VII, p. 314, C : Θεόφραστος δ᾽ ἐν τῷ Περὶ
τῶν φωλευόντων διὰ τὸ Ψῦχός φησι τὴν νάρχην χατὰ
γῆς δύεσθαι. Ev δὲ τῷ Περὶ τῶν δακέτων xot βλητιχῶν
διαπέμπεσθαί φησι τὴν νάρχην τὴν ἀφ᾽ αὑτῆς δύναμιν
xaX διὰ τῶν ξύλων χαὶ διὰ τῶν τριοδόντων, ποιοῦσαν

CLEARCHI SOLENSIS

ναρχᾶν τοὺς ἐν χεροῖν ἔμοντας. Ἐἴρηχε δὲ τὴν αἰτίαν i
Κλέαρχος ὁ Σολεὺς ἐν τῷ Περὶ νάρχης. "Amep μαχρό-
veg ὄντα ἐπιλέλησμαι, ὑμᾶς δὲ ἐπὶ τὸ σύγγραμμα.

ἀναπέμπω. B
ΠΕΡῚ IIANIKOY. ! ᾿ 1 |
i291. E E.

Athenzus IX, p. 389, E, F : Κλέαρχος δὲ ἐν τῷ Ilegl 2
τοῦ Πανιχοῦ, « Ot στρουθοὶ (φησὶ) qol πέρδιχες, ἔτι,
δὲ οἱ ἀλεχτρυόνες καὶ oi ὄρτυγες, προΐενται τὴν γονὴν Ὁ
οὐ μόνον ἰδόντες τὰς θηλείας, ἀλλὰ x&v ἀχούσωσιν 7.
αὐτῶν τὴν φωνήν. Τούτου δὲ αἴτιον f τῇ ψυχῇ γινο-
μένη φαντασία περὶ τῶν πλησιασμῶν. Φανερώτατον
δὲ γίνεται περὶ τὰς ὀχείας, ὅταν ἐξ ἐναντίας αὐτοῖς θῇς
χάτοπτρον᾽ προστρέχοντες γὰρ διὰ τὴν ἔμφασιν ἁλί- E
σχονταί τε xui προΐενται τὸ σπέρμα, πλὴν τῶν ἄλε- D.
χτρυόνων * τούτοις δὲ ἣ τῆς ἐμφάσεως αἴσθησις εἰς μά-
χὴν προάγεται μόνον. » Ταῦτα μὲν 6 Κλέαρχος.

ΠΕΡῚ XKEAETON.
E LIBRO SECUNDO. δὶ

52

Athenzus IX , p. 399, B : Κλέαρχος δ᾽ £v δευτέρῳ
Περὶ σχελετῶν οὕτως φησί: « Σάρχες μυωταὶ χαθ᾽
ἑκάτερον μέρος (μηρὸν), ἃς ot μὲν ψύας, οἱ δὲ ἀλώ-
πεχας, οἱ δὲ νεφρομήτρας χαλοῦσι. » Ee

Pollux II, 185 : Οἱ δὲ ἔνδοθεν κατὰ τὴν ὀσφὺν μῦες
χαλοῦνται ψόαι χαὶ νευρομῆτραι (1. νεφρομ..) καὶ ἀλώ--
πεχες. Ὁ δὲ Κλέαρχος τοὺς ἔξωθεν χατὰ τῆς Doy: 71
υὺς οὕτως ὀνομάζει. Eadem habet Rufus Ephesius.
in libello De appellatione partium corporis hu-
mani, nisi quod pro Clearcho perperam laudat

ciens. Atque , ut cum plurimis doctrina praestantibus fami-
liariter vixerat, plus aliquanto quam acciperet nobiscum
ille communicabat. » Hzec dixit Aristoteles apud Clear-
chum, et super haec multam ac mirabilem Judi viri in
victu continentiam et castimoniam narrat. Licet autem vo-
lentibus plus ex ipso libro cognoscere : mihi enim cautum
e*t ne plura quam sufficiat adjiciam. Et Clearchus quidem
ex digressione ista dixit (aliud enim ipsi propositum erat),
nostri generis ad hunc modum mentione facta.

DE TORPEDINE.
70.

Theophrastus, in libro De latitantibus, torpedinem ait
hieme ob frigus terram subire. In libro vero De animantibus
quae morsu et ictu laedunt , vim suam emittere ait torpedi-
nem etiam per fustes οἱ furcas , torpere facientem hos qui
in manibus tale quid tenent. Cujus rei causam explicavit
Clearchus Solensis in libro De torpedine; sed verba ejus
quum prolixiora sint , memoria non teneo; quare ad ipsum
librum vos temitto,

. DE PANICO.

11. -

Clearchus in libro de Panico scribit : « Passeres et per
dices , item galli gallinacei et coturnices , semen emittunt ,
non modo quum vident feminas , sed et voce tantum earum
audita. Cujus rei causa est impressa in animo veneris e
coitus imaginatio. Fit hoc manifestissimum, si pru
tempore ex adverso masculi speculum posueris. Accurrur
enim specie decepti , et capi se sinunt , semenque emittun
exceptis tamen gallis, Hi enim imaginis aspectu non ni
ad pugnam excitantur. « Hactenus Clearchus. y

DE SCELETIS.
72.

Clearchus , secundo libro De sceletis, ait : « Carnes n T
sculosae ab utraque parte ; quas nonnulli lumbos, alii vulpe:
alii nervorum matres appellant. » |! 8

Interiores circa lumbum musculi vocantur psos et mi
vorum matres et, vulpes. Clearchus autem exteriores cire
spinam musculos sic nominavit. E

Ἷ ἥν

"
t
P

- €litarchum. Vide disputationem Casauboni ad Athe.
[ neum ], 1.

- Pollux II, 146 : Τῆς μὲν οὖν ὅλης χειρὸς ὀστᾶ ἕξ
— xe εἴχοσιν εἶναί φησιν ὃ Σολεὺς Κλέαρχος, εἷς τῶν
᾿ Ἀριστοτέλους μαθητῶν.

-. [dem II, 164 : Μόνα δὲ ἐν στήθεσιν ἔχει μαστοὺς

| j λεύς. Accuratior Aristoteles H. An. II, r.

- Schol. Platon. p. 334 Bekk. : Λέγουσι δὲ λήχυ-
ἊΝ E... xai τὸ μεταξὺ τοῦ Aeuxaviou xat αὖ χένος ἠχῶ-
᾿ δες, ὦ ὥς φησι Κλέαρχος. Eadem Hesych. , missa men-
|. tione Clearchi.

ΠΕΡῚ TON ENYAPON.
73.
Athenzeus VIII , p. 332, € : Οὐχ ἔλαθε δέ με οὐδὲ

β T Κλέαρχος ὃ ἀπὸ τοῦ περιπάτου; ὃς εἴρηκε καὶ περὶ τοῦ
᾿ ἐξωχοίτου καλουμένου ἰχθύος ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ
di Περὶ τῶν ἐνύδρων, Εἴρηχε γάρ (κρατεῖν δ᾽ οἶμαι
— xat τῆς λέξεως, οὕτως ἐχούσης)" « ᾿Εξώχοιτος ἰχθὺς ,
᾿ ὃν ἔνιοι χαλοῦσιν ἄδωνιν, τοὔνομα. μὲν εἴληφε διὰ τὸ
Ἢ πολλάκις τὰς, ἀναπαύσεις ἔσω τοῦ ὑγροῦ ποιεῖσθαι.
| Ἔστι δὲ ὑ ὑπόπυρρος, xal ἀπὸ τῶν βραγχίων ἑχατέρω-

| E τοῦ σώματος μέχρι τῆς χέρχου μίαν ἔχει διηνεχῆ

P χεστρινίσχοις᾽ οὗτοι δ᾽ εἰσὶν ὀχταδάχτυλοι ud τὸ
& μῆκος. Τὸ δὲ σύνολον ὁμοιότατός ἐστι τῷ χαλουμένῳ
᾿ τράγῳ ἰχθυδίῳ, πλὴν τοῦ ὑπὸ τὸν στόμαχον μέλανος,
$6 | χαλοῦσι τοῦ τράγου πώγωνα, ἔστι δὲ ὁ ἐξώχοιτος

NATURALIUM FRAGMENTA.

᾿ ἄνθρωπος ind γυχτερὶς xat ἐλέφας. Καὶ οὕτω μὲν 6 Σο-

325

τῶν πετραίων, xat βιοτεύει περὶ τοὺς πετρώδεις τόπους.
Καὶ ὅταν ἢ γαλήνη, συνεξορούσας τῷ χύματι χεῖται
ἐπὶ τῶν" dips πολὺν χρόνον ἀναπαυόμενος ἐν τῷ
ξηρῷ, xat μεταστρέφει μὲν ἑαυτὸν πρὸς τὸν ἥλιον * ὅταν
δ᾽ ἱκανῶς αὐτῷ τὰ πρὸς τὴν ἀνάπαυσιν ἔχη, προσχυ.
λινδεῖται τῷ ὑγρῷ, μέχρι οὗ ἂν πάλιν ὑπολαξὸν αὐτὸν
τὸ χῦμα χατενέγχη μετὰ τῆς ἀναρροίας εἰς τὴν θάλασ-
σαν. Ὅταν δ᾽ ἐγρηγορὼς ἐ ἐν τῷ ξηρῷ τύχη, φυλάττεται
τῶν ὀρνίθων τοὺς παρευδιστὰς καλουμένους, ὧν ἐστι
χηρύλος, τροχίλος, χαὶ ὃ τῇ χρεχὶ προσεμφερὴς ἑλώ-
ptos; Οὗτοι γὰρ, ἐν ταῖς εὐδίαις παρὰ τὸ ξηρὸν νεμό-
μενοι, πολλάκις αὐτῷ περιπίπτουσιν. Οὖς ὅταν mota.
ται, φεύγει πηδῶν xo ἀσπαίρων, ἕως ἂν εἰς τὸ ὕδωρ
ἀποχυξφιστήση. » "Ew 6 αὐτὸς Κλέαρχος καὶ ταῦτά
φησι, σαφέστερον τοῦ Κυρηναίου Φιλοστεφάνου, οὗ
πρότερον ἐμνήσθην" « ᾿Κπεί τινες τῶν ἰχθύων οὐχ
ἔχοντες βρόγχον φθέγγονται. "l'owücor δ᾽ εἰσὶν οἱ περὶ
Κλείτορα τῆς Ἀρχαδίας, ἐν τῷ Λάδωνι καλουμένῳ
ποταμῷ. Φθέγγονται γὰρ καὶ πολὺν ἢ ἦχον ἀποτελοῦσι. »

Atheneus VII, p. 317, ubi laudatur Κλ. ἐν τῷ
Περὶ τῶν ἐν τῷ ὑγρῷ, v. supra. fr. 47.

ΠΕΡῚ ΘΙΝΩ͂Ν.

7^-
Athenzeus VIII, p. 345, E : Οὐχ ἀγνοῶ δὲ xat τοὺς
ἰχθυοφάγους παῖδας, ὧν Κλέαρχος μνημονεύει ἐν τῷ
“Περὶ θινῶν, φάσχων ἸΨαμμίτιχον τὸν Αἰγυπτίων βα-
σιλέα παῖδας θρέψαι ἰχθυοφάγους, τὰς πηγὰς τοῦ Νεί-
λου βουλόμενον εὑρεῖν * χαὶ ἄλλους δὲ ἀδίψους ἀσχῆσαι
TA , vc / , $357
τοὺς ἐρευνησομένους τὰς ἐν Λιδύη ψάμμους, ὧν ὀλίγοι
διεσώθησαν.

Totius manus ossa sunt viginti sex, teste Clearcho So-
—— lensi , Aristotelis discipulo.

—— Mammas in pectore solus habet homo, et vespertilio et
ET Sic Solensis ( Clearchus ) tradit.

— Lecythum dicunt etiam quod inter guttur et cervicem
3 est sonumque edit ( gurgulionem), teste Clearcho.

DE AQUATILIBUS.

73.

r ἐὰν Nec vero me latent quc de exocofto, quem vocant,
e Clearchus Peripateticus scripsit in libro qui De aquati-
libus inscribitur. Ait igitur (nam ipsa verba meminisse mihi
- videor, sic habentia) : « Exoecetus niscis, quem adonin
- vocant nonnulli, inde nomen invenit, quod sepius extra
1am quietem capit. Est autem subrufus, et a branchiis
ab utraque corporis parte, usque ad caudam , unam con-
. tinuam virgam habet albam. Est autem rotodidti, sed ,
quum non latus sit, magnitudine par est litoralibus minutis
mugilibus : quorum longitudo octo admodum digitorum
b. sí. Omnino vero simillimus est pisciculo quem tragum
. (i. 6. hireum) vocamus, excepta nigra sub stomacho ma-
Ἢ cul », quam tragi barbam vocant. Est autem exocoetus

E am tranquillum dm est, subsilit una cum i ipli: et

E parvis cautibus diu jacet, requiescens in sicco , δὲ soli

se obvertens. Postquam satis quievit, provolvit se versus.
mare , donec eum alius excipiens fluctus , uhi reciprocatur,
in mare rursus defert. Quum vero vigilat in sicco, cavet.
aves ejus generis, quae pareudistie vocantur (s. pareudiastee,
quae tranquillo mari circa littora pascuntur), quales sunt
cerylus, trochilus et creci similis helorius. Hzxe enim , quuni
serenum colum et mare tranquillum est, in siccis circa
mare locis cibum querentes, sepe eum invadunt. Quas
ubi prospexit, fugit subsultans et palpitans , donec rursus
in aquam pr:ecipitem se dederit. »

Preeterea idem Clearchus etiam haec dicit , apertius quam
Cyrenzus Philostephanus, quem ante nominavi. « Nam
nonnulli ex piscibus (inquit) , quamvis guttur non habeant,
sonum edunt. Tales sunt qui circa Clitorem Arcadio in,
Ladone, qui vocatur, fluvio gignuntur. Nam et sonum
edunt, et eum quidem validum admodum. »

DE ARENOSIS DESERTIS.
T4.

Nec me fugiunt illi piscibus vescentes pueri, quorum
Clearchus meminit in libro De arenosis locis, ubi scribit ,
Psammitichum AEgyptiorum regem pueros aluisse vescentes
piscibus, quum vellet Nili fontes investigare, aluisseque
item alios sitim tolerare edoctos, qui arenosa Libyae de-
serta pervestigarent , horum vero paucos evasisse incolumes.

326
(ΠΕΡῚ "'QON?)
7^ a.

ἜΣ et Suidas : Νεοττός, ἣ τοῦ (oU λέχι-

ds Κλέαρχος ἐν τῷ iw οἴνων ( φῶν córr. Toup.
exa ris SÉ «Ὧ (φῷ correxit Toup. ) àux-
δίδοται ἀρχὴ ὑπὸ τὸν ὑμένα τὸ λευχόν " ἐν τούτῳ γὰρ
τὸ σπέρμα, xat οὐχ ἐν τῷ καλουμένῳ νεοττῷ " διεψεύ-
σθησαν γὰρ οἵ πρῶτοι τοῦτο φήσαντες, καὶ ἔστι τὸ
ὠχρὸν περίττωμα τοῦ σπέρματος.

Pro περὶ οἴνων Menagius ad Diog. L. T, 9 ex
Athenzo reponi jussit Περὶ θινῶν, quod du facil-
limum, sic tamen propter argumentum fragmenti
admodum dubium. Toupius (Em. in Suid, II,
227) correxit περὶ φῶν, idque etiam Athene loco
restitui vult, Illud probo, hoc addubito..

( TAKTIKH.)
79.

Arrian, Tact. init, : Ὁ Πύρρου παῖς xoi Κλέαρ-
χος oUy 6 τῶν μυρίων “Ἑλλήνων ἐπὶ βασιλέα ἡγησά-
μενος, ἀλλὰ ἄλλος, οὗτος Κλέαρχος, se. de arte tactica:
scripserunt, /Elian. Tact. init. : Πύρρος τε ὃ Ἤπει-

ρώτης Ταχτιχὰ συνέγραψε καὶ ᾿Αλέξανδρος xal τούτου;

υἱὸς xai Κλέαρχος. — Quibus num noster aliusne
Clearchus indicetur, non constat. At puto si no-
tissimum nostrum Aristotelicum Arrianus intelle-
xisset , eum verbo id indicaturum fuisse;

Grossas scripsisse Clearchum putari possit pro-
pter Athenzeum XI, p. 486, A : Aot6d otov, χύλιξ, "ἢ
ὥς φησι Κλέαρχος χαὶ Νίχανδρος ὃ Θυατειρηνός. Sed |
reponendum ibi Κλείταρχος, recte monet Verraert.
p. 80, et ipse dixeram in fragm. Clitarchi histor,
p. 74. not, Eodem modo mutandum Κλέαρχος ἐν

CLEARCHI SOLENSIS

᾿ τίς ἦν ἢ δόξα τοῦ Κλεάρχου, διαπυθομένου, Παντὶ

᾿τῆτα xal soni», d οὕτως ἐκεῖνος ἐνορᾷσθαι τῇ ὮΝ "

ταῖς Γλώτταις in. schol, Villois. ad Il. , 81, etsi
alibi id nomen opusque occurrit.

EX OPERIBUS QUORUM TITULUS NON -
TRADITUR.

76.

Plutarchus De facie lunz c. 2, p. 920, E:"Qv- 2
τως γὰρ ὑποδύεται περιιόντα τοῖς λαμπροῖς τὰ σχιερὰ, -
xoi πιέζει πάλιν ὑπ᾽ αὐτῶν καὶ ἀποχοπτόμενα " xak 7
ὅλως πέπλεχται δι᾽ ἀλλήλων" [ὥστε] γραφικὴν τὴν δια- —
τύπωσιν] εἶναι τοῦ σχήματος" [ὅθεν αὐτὸ τοῦτο] xai δ
πρὸς Κλέαρχον, o Αριστότελες, οὐχ ἀπιθάνως ἐδόχει ὶ :
λέγεσθαι τὸν ὑμέτερον" ὑμέτερος γὰρ 9 ἀνὴρ, Aptevo- Ὁ
τέλους τοῦ παλαιοῦ γεγονὼς συνήθης, εἰ xol. πολλὰ τοῦ ;
Ἠεριπάτου παρέτρεψεν.

m

“Ὑπολαδόντος δὲ τοῦ ᾿Απολλωνίδου τὸν λόγον, xoi,

μᾶλλον, ἔφην, ἀγνοεῖν, ἢ ἢ σοὶ, προσῆχόν "e λόγον.

ὥσπερ ἀφ᾽ ἑστίας τῆς γεωμετρίας ὁρμώμενον" λέγει ᾿
γὰρ ἁνὴρ, εἰκόνας ἐσοπτριχὰς εἶναι καὶ εἴδωλα τῆς με-
γάλης θαλάσσης ἐμφαινόμενα τῇ σελήνη τὸ χαλούμενον
πρόσωπον ἥ τε γὰρ ἴτυς ἀναχλωμένη πολλαχόθεν. 2
ἅπξεσθαι τῶν οὐ χατ᾽ εὐθυωρίαν ὁρωμένων πέφυχεν, UL
πανσέληνος αὐτὴ πάντων ἐσόπτρων ὁμαλότητι καὶ στιλ- |
πνότητι χάλλιστόν ἐστι xal xaÜapoyrvacov. Ὥσπερ ET.
τὴν Xov] οἴεσθε € ὑμεῖς ἀναχλωμένης ἐπὶ τὸν ἥλιον τῆς, ;

τὴν ἔξω θάλασσαν, οὐχ ἐφ᾽ ἧς ἐστι χώρας, ! ἀλλὰ ὁ ὅθεν :
5 x Mats ἐποίησε τῇ ὄψει τὴν ἐπαφὴν αὐτῆς καὶ τὴν
ἀνταύγειαν" ὥς που ὃ ᾿Ἀγησιάναξ εἴρηχεν" E

Ἢ πόντου μέγα χῦμα χαταντία χυμαίνοντος
δείχελον. ἰνδάλλοιτο πυριφλεγέθοντος ἐσόπτρου.

DE OVIS..
74 ἃ.

Clearchus in libro:De ovis :
ovi principium : in. hoc enim semen continetur, non autem
in vitello. Decepti fuerunt qui primi hoc dixerunt. Lutum
autem ovi est excrementum seminis. »

|, ABS. TACTICA. ).
75.

Pyrrhus Epirota et Alexander hujus filius , et Clearchus,
non ille decem millium Graecorum. dux, sed. alius, de
Arte tactica scripserunt.

76.

Omnino enim. abduntur umbrosa circumfusis. lucidis ,
vicissimque ea premunt abscissa : prorsusque inter se im-
plicantur ; ut fere conformatio exstet pictoria figurae : quod
vt adversus Clearcehum — mi. Aristoteles, videtur vestrum

« Album sub membrana est:

; conspici , non eo, quo est situm, loco, sed quo visui radii
refracti resplendentiam et tactum illius maris. praebent ; sic-
| uf rursum. Agesianax séripsit : L

non inconvenienter vero dictum fuisse : vester enim est
Clearchus,, Aristotelis antiqui familiaris, quanquam multa.
Peripateticae philosophis decreta pervertit.

Quum Apollonides orationem interrumpens quae
quanam Clearchi fuisset opinio : Nemo, inquam ego,
omnium est, quem minus ignorare deceat , atque te , ejus.
sententiam , quasi e penatibus accitam a geomiteia: Dicit
enim eam quae vocatur facies, siiulacra esse specularia et.
imagines magni maris in luna apparentes. Nam et orbis.
quum reflectitur, ex multis partibus attingere solet. ea quae-
per rectam lineam non videntur : et. plena. luna ipsa est
omnium speculorum zequabilitate et splendore purissimum.
Itaque sicut arcum coelestem vos putatis visu ad solem re-
fracto in nube conspici, cui humida sensim levitas e
colliquatio inest : ita ille existimavit mare exterum in lu

Aut maris immensi opposita sub parte frementis.
in. speculo-ardenti repraesentatur imago.

| Ἡσθεὶς οὖν 6 Ἀπολλωνίδης, "as ἴδιον, εἶπε, καὶ
᾿ χαινὸν ὅλως τὸ σχευώρημα τῆς δόξης, τόλμαν δέ τινα
-. χαὶ μοῦσαν ἔχοντος ἀνδρός * ἀλλὰ πῇ τὸν ἔλεγχον αὐτῷ
᾿ς προσῆγε; Sequitur Plutarchi refutatio.

77.
Plutarch. De anime procreat. in Timzo c. 20,

᾿ πληροῦν τὰ διαστήματα, καὶ παρεντάττειν τὰς μεσό -
τῆτας, εἰ xal μηδεὶς ἐτύγχανε πεποιηκὼς πρότερον,
᾿ ὑμῖν ἂν αὐτοῖς ἕνεκα γυμνασίας παρῆχα " νῦν δὲ πολ-
᾿ λοῖς χἀγαθοῖς ἀνδράσιν ἐξειργασμένου τούτου, μάλιστα

o Κράντορι xot Κλεάρ χῳ xol Θεοδώρῳ τοῖς Σολεῦσι,
; μικρὰ περὶ τῆς τούτων διαφορᾶς εἰπεῖν οὐχ ἄχρηστόν
Lo ἐστιν.

Quas Clearchi sententia fuerit, non leni in
nostris Plutarcheis majóre lacuna truncatis.

79.

Themistius in Aristot. De anim. lib. II, c. 1,
| p. 74, xo ( ed Venet. 1534) : Τῶν δὲ φυσιχῶν τὰ
(0 μὲν ἔχει ζωὴν, τὰ δ᾽ οὐχ ἔχει. Τίνα δὲ € τὴν ζωὴν
᾿ ἔφθημεν εἰπόντες, ὅτι τὴν ὃ OU ἑαυτοῦ τροφήν" τε χαὶ
ἢ αὔξησιν. Ταῦτα δὲ ἦν τὰ ζῶα χαὶ τὰ φυτά" τὰ γὰρ
' λεγόμενα στοιχεῖα, φυσιχὰ μὲν, ὅτι χινήσεως ἀρχὴν
ἣν ἔχει, o0 ζῶντα δὲ, ὅτι μὴ τρέφεται δι’ ἑαυτῶν- ἡ γὰρ
᾿ τῶν λίθων αὔξησις, ὁμώνυμος (διιολογούμενον 3) ὅτι
Ai προσθήκη" ἢ εἴπερ καὶ oi λίθοι διόλου αὔξονται, εἴη

RUM

FRAGMENTA.

ΤΟ p. 1025, D : Ὑποδεδειγμένων δὲ τούτων, τὸ μὲν συμ-᾿

᾿ ἃν ἐν τούτοις εἶδος ζωῆς, ἀλλὰ λίαν γε ἀμυδρᾶς * ἐπεὶ;

321
καὶ γεννᾶν τινὲς λίθοι λέγονται, ὡς KAéapy óc φησιν.
Cf. Plinius H. N. XXXVI, c. 18 : 7 heophrastus

et Mutianus esse aliquos lapides qui pariant cre-
dunt,

79.

AElianus H, A. XII, 34 : Λέγει δὲ Κλέαρχος ὃ dx
τοῦ περιπάτου, μόνους Πολοποννησίων ᾿Αργείους ὄφιν μὴ
ἀποχτείνειν᾽ ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις, ἃς καλοῦσιν Ἀρνηΐδας
οἵ αὐτοὶ, ἐὰν χύων ἐς τὴν ἀγορὰν παραδάλη, ἀναιροῦ-
σιν αὐτόν. Cf. Athenzeus III, p. 99, E. Conon Nar-
rat. 19.

. (80.)

Schol. Apoll, Rh. I, 368 : Κλάρος πόλις πλησίον
Κολοφῶνος... ἀπὸ KA pou τινὸς ἥρωος, ὡς Θεόπομπος.
Νέαρχος (Κλέαρχος cod. Par. ) φησὶν, ὅτι χατὰ χλῇ -
pov Ἀπόλλων ἔλαχε τὴν πόλιν χαὶ ἀπὸ τοῦ χλήρου
οὕτως αὐτὴν ὠνομάσθαι,

81.

Athenzus II, p. 43, F : Κλέαρχός φησι, τὸ μὲν
ea V M N , x / bal
ὕδωρ, ὥσπερ xal τὸ γάλα, λευχὸν λέγεσθαι, οἶνον δὲ,
χαθάπερ χαὶ τὸ νέχταρ, ἐρυθρὸν, μέλι δὲ καὶ ἔλαιον

M M 3 4 Lad , , Lá
χλωρὸν, τὸ δ᾽ £x τῶν μύρων. θλιδόμενον μέλαν.
82.

Idem II, p. 49, F : Κλέαρχος δ᾽ 6 Περιπατητικός
φησι, “Ῥοδίους xoi Σικελιώτας βράῤυλα χαλεῖν τὰ
χοχχύμηλα, ὡς xat Θεόχριτος ὃ Συραχόσιος.

.. His delectatus Apollonides, Peculiare, inquit, profecto
- οἱ novum hoc opinionis commentum est, hominis neque

71.

His ita demonstratis, quomodo expleantur intervalla et
— inferantur medietates, etiamsi nemo jam ante common-
p sÍrasset, famen vobis exercitationem hanc reliquissem :
— mune quum multi iique praeclari viri id absolverint, Crantor
-— amaxime, Clearchus, et Theodorus, Solenses; pauca de
|. eorum dissidio dicere non abs re fuerit.

] 78.
— — Physicorum alia habent vitam, alia non habent. Quam
-— wero dicamus vitam , in antecedentibus monuimus, scilicet
᾿ς quum aliquid habet vim ex se ipso se nutriendi et augendi.
— Hc vero est animalibus et plantis. Nam elementa , quae
— yocant, physica quidem sunt, quoniam motus habent ini-
— fium, non viventia tamen , quoniam non ex se ipsis nu-
Ye qriuntur. Nam lapidum augmenta per agglomerationem
—— fiunt, uti satis constat. Sin vero omnino etiam lapides
We fquidàm ex se nutriuntur, foret sane in his quoque genus
guae vite , sed perobscur:e illius atque exilis. Ceterum
2 p parere lapides nonnullos Clearchus dicit.

LS
“5

79:

Clearchus Peripateticus dicit solos de Peloponnesiis Ar-
givos serpentem non interimere; et si canis in forum in-
grediatur diebus , quos illi sacros agunt et Arneidas vocant
eum interficere.

80.

Clarus, urbs prope Colophonem, nomen habet a Claro
heroe, ut Theopompus. Nearchus ( Clearchus) vero inde
nominatam esse dicit , quod Apollo sorte sive χλήρῳ urbem
obtinuerit.

81.
Clearchus ait : aquam, sicut et lac, candidam dici,

nectar et. vinum , rubrum; mel ac oleum e viridi flave-
scens; quod e myrti baccis exprimitur, nigrum.

82.

Clearchus Peripateticus scribit, Rhodios et Siculos bra-
byla nominare, quae vulgo pruna. Sic et Theocritus Syra-
cusius.

LEO BYZANTIUS.

Suidas : Λέων, Λέοντος, Βυζάντιος, φιλόσο-
φος περιπατητιχὸς χαὶ σοφιστής, μαθητὴς Πλάτωνος,
ἢ, ὥς τινες, ᾿Αριστοτέλους. Γἔγραψε τὰ κατὰ Φίλιππον
χαὶ τὸ Βυζάντιον βιδλίοις ζ΄, “Γευθραντιχὸν, Περὶ Βη-
σαΐου, Τὸν ἱερὸν πόλεμον, Περὶ στάσεων, τὰ xo
᾿Αλέξανδρον. (Eadem Eudocia p. 283.)

Οὗτος ἦν σφόδρα παχύς: xal πρεσδεύσας πρὸς
᾿Αθηναίους γέλωτα ἐχίνησε, xal τῆς πρεσθείας ἐχρά-
τήσεν, ἐπειδὴ πίων ἐφαίνετο xat περιττὸς τὴν γαστέρα.
Ταραχθεὶς δ᾽ οὐδὲν ἀπὸ τοῦ γέλωτος, « Τί, ἔφη,
ὦ ᾿Αθηναῖοι, γελᾶτε; ἢ ὅτι παχὺς ἐγὼ xal τοσοῦτος:
Ἔστι μοι καὶ γυνὴ πολλῷ παχυτέρα, xo δμονοοῦντας
μὲν ἡμᾶς χωρεῖ ἣ χλίνη, διαφερομένους δὲ οὐδ᾽ ἣ οἷ-
χία. » Καὶ εἰς ἕν ἦλθεν 6 τῶν ᾿Αθηναίων δῆμος, ἅρμο--
σθεὶς ὑπὸ τοῦ Λέοντος, σοφῶς ἐπισχεδιάσαντος τῷ
χαιρῷ. Οὗτος ὃ Λέων ἀποχρουόμενος τὸν Φίλιππον
ἀπὸ τοῦ Βυζαντίου διεθλήθη παρὰ Φιλίππου πρὸς τοὺς
Βυζαντίους δι᾿ ἐπιστολὴς ἐχούσης οὕτως " « Εἰ τοσαῦτα
χρήματα παρεῖχον Λέοντι, ὁπόσα με ἢτεῖτο, Ex πρώ-
τῆς ἂν ἔλαῤον τὸ Βυζάντιον. » Ταῦτα ἀχούσαντος τοὺ
δήμου xa ἐπισυστάντος τῇ οἰχίᾳ τοῦ Λέοντος, φοδηθεὶς
μή πως λιθόλευστος map αὐτῶν γένηται, ἑαυτὸν ἦγξε,
μηδὲν ἀπὸ τῆς σοφίας x«l τῶν λόγων “χερδάνας ὃ δεί-
λαιος (ἢ.

Idem : Λέων, Ἀλαδανδεύς, ῥήτωρ. ἔγραψε
Καριχῶν βιόλία δ΄, Λυχιαχὰ ἐν βιόλίοις β΄, Τέχνην,
Περὶ στάσεων, "Tov ἱερὸν πόλεμον Φωχέων καὶ Βοιω-
τῶν ( Θηδαίων cod. E). Eadem Eudocia p. »81.

Tev0oavzixóv 1 cod. Paris. A; τεθρανιχόν V, τυ-
ὑραντιχόν V, τευθρανιχόν reliqq. — Περὶ Βησαίου ]
sic duo codd, Paris. AV; omisit et lacunam indica-
vit E; reliqui : Περὶ BodAov. « Sine dubio corru-
ptum. Meursius Gloss, Gr.- barb. v. Βήσαλον, scr.
Περὶ βησάλων, insigni errore, a quo nec Ducan-
gius cavit in Gloss. med, et inf, Gr., quasi βήσαλον,
ortum aJatino bessalis, ea lateris cocti significatione

(^) Cf. Plutarch. Mor. p. 804, € : Ὁ Βυζάντιος Λέων Tjxc δή
ποτε τοῖς ᾿Αθηναίοις στασιάζουσι διαλεξόμενος - ὀφθεὶς δὲ
μιχρὸς καὶ γελασθεὶς, Τί δὴ, εἶπεν, εἰ τὴν γυναῖχά μον θεά-
σαισθε μόλις ἐξιχνουμένην πρὸς τὸ γόνυ ; Πλείων οὖν ἐγένετο
γέλως * "AA ἡμᾶς, Égv,, μιχροὺς οὕτως ὄντας, ὅταν διαφερώ-
μεθα πρὸς ἀλλήλους ἡ Βυζαντίων πόλις οὐ χωρεῖ. —

Idem p. 633, € : Λέων ὁ Βυζάντιος, εἰπόντος Πασιάδου
πρὸς αὐτὸν, ὀφθαλμισθῆναι δι᾿ αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς, ᾿Ασθέ-
νειαν, ἔφη, σώματος ὀνειδίζεις, νέμεσιν οὐχ ὁρῶν ἐπὶ τῶν
ὥμων βαστάζοντά σον τὸν υἱόν " εἶχε δὲ χυρτὸν ὁ Πασιάδης
υἱόν. [᾿Ανθρώπινον, ἔφη, πάθος ὀνειδίζεις, ἐπὶ τοῦ νώτου φέ-
ρων τὴν νέμεσιν, idem p. 88, F.]

Idem Vit. Nicie c. 22 : Ὁ Βυζάντιος Λέων cre πρὸς τοὺς
ἑαντοῦ πολίτας" «Βούλομαι γὰρ μᾶλλον ὑφ᾽ ὑμῶν ἢ μεθ᾽
ὑμῶν ἀποθανεῖν, »

| mico philosopho, cui Alcyonem dialogum Plato-

Graecis quo tempore vixit Leo Byz. fuisset notum. » Ὁ
HxwsrERuUsrUs. « Suspicor latitare nomen regis
Βηρισάδου. » Benxmanpyvs. Perbene; certe optime
hoc argumentum cadit in auctorem Byzantium
(Vide de Berisade illo Ponti rege Athenzum
VII, p. 349, D; Demosthenem p. 624; Dinar-
chum p. 95, 36. In numis et inscriptionibus -
nomen est Παιρισάδης. V. Boeckh. C. I. II, p. 92.)
Licet tamen tuéri lectionem x. Βησαίου; intelligi
potest scriptum De oraculo Bese, dez /Egyptie |
(de quo vide Vales. ad Ammian, Marcellin. XIX, —
12), qus in Besa urbe ( postea Antinoopoli ap- —
pellata est) colebatur. — Περὶ στάσεων 1 om. E. — — —
οὗτος ἦν... καιρῷ | Fluxerunt hzc e Philostrat. Vit.
Sophist, 1, 2, p. 485. — Καὶ τῆς πρεσδείας ἐχράτη,-
σεν ] « Haec Philostratus ignorat, que sub finem |.
narrationis oportuit collocari. » BenwHaARDY. — |
᾿Αποχρουόμενος χτλ. ] Historiam uberius narrat |
Hesychius Milesius De Constantin. Orig. $ 26,
P. 49 sq. Cf. Stephan. Byz. v. Βόσπορος, Eusta-
thius ad Dionys. Per. 140 extr. EY ^
Jam si sub examen vocaveris Suidiana hac, |
facile intellexeris misceri incongrua. Primum enim
patet Leontem Byzantiorum demagogum et so- -
phistam , qui anno 340 a. C. vitam suspendio fini-
vit, diversum esseab eo qui resPhilippiet Alexan-
dri literis tradidit. Ad demagogum illum pertinet
Plato magister, uti patet e Philostrato Vit, Soph.
I, 2, p. 485 (ex quo hausisse Suidas putandus est),
qui juvenem Leontem audiisse Platonem refert.
Idem ex Plutarchi Phocion, c. 14 patet, ubi : Λέων
(sic scrib. pro vg. Κλέων ) ἀνὴρ Βυζαντίων πρῶτος
ἀρετῇ xol τῷ Φωχίωνι γεγονὼς ἐν ᾿Αχαδημείᾳ συνή-
θης. Idemque haud dubie est cum Leonte Acade-

nicum vindicabant Nicias apud Atheneum XI,
p. 503, C, et Favorinus apud Diogenem L. ΠῚ,
62. Quod deinde Aristotelem attinet, non potuit.
is Leontis demagogi magister esse. Igitur verba
περιπατητιχὸς et μαθητὴς ᾿Αριστοτέλους simplicissime
referuntur ad historicum nostrum , qui item fue-
rit Byzantius. (Frequens enim apud Byzantios no-
men, Leontis. ) De vita ejus nihil traditum accepi-
mus. Fortasse .est Leon Melante. et Pancreontis |
pater, cujus in testamento Theophraste mentio
fit (Diog. L. V, 51). 5
Ex operibus, qu: apud Suidam memorantur,
libri septem. De bello quod PAilippus contra .By-
zantios gessit, libri De bello sacro sive Phocico ,

pet De rebus Alexandri, uti argumentis inter se
E: i sunt, sic eidem omnes auctori deberi non
E lubito. Contra liber Περὶ στάσεων sive De sta-
S n bus ( De rebellionibus verterat Vossius , probante
ΞῈ E^. vindicandus est Leonti Alabandensi , Τέ-
xXwns ῥητορικῆς auctori, inter cujus opera ab ipso
e liam Suida commemoratur. 'T εὖθ ραντιχός sive
- Declamatio de Teuthrante Mysice rege, et liber
; Tie οὶ Βησαίου vel Βησάλου, num recte Aristote-
lico Leonti adscribatur, non ausim dijudicare.
Quodsi cum Bernhardyo scribendum putaveris Περὶ
Βηρισάδου, ea scriptio in Byzantinum hominem
cadit optime; sin Alabandensi, Caricorum auctori ,
| assignanda est, conjeceris titulum fuisse Περὶ Μαυ-
— 600v; si denique lectio Περὶ Βησαίου probanda
| deque Bese J/Egyptie oraculo intelligenda est,

- queritur an non referendus liber sit ad Zonteri
- Pelleum , quem de mythologumenis /Egyptiorum
| Scripsisse novimus. — Preterea Plutarchus De
à fux. c. 2 et 24 meminit Leonis Byzantii ἐν τοῖς
3 Βοιωτιαχοῖς, et ἐν γ΄ Περὶ ποταμῶν. Ac nescio an
᾿αρυὰ eundem Plutarchum 1. 1. c. 11 pro ἱστορεῖ
| P c t v ἐν τοῖς Θρακιχοῖς reponendum sit ü AEQN

i | operis Περὶ ποταμῶν, in quo fluvii secundum terras
1 - distributi , fuisse puto. Ne cum Westermanno ( ad
-Voss. Hist. p. 70 ) putem ea, qua 6 Βοιωτιαχοῖς
— Plutarchus affert, ex belli Phocici historia repe-
ita esse, vel argumento fragmenti prohibeor.
robabile vero est Leontem illum Pseudo-Plutar-
Fa hi pem serioris : 2evi | hominem esse, aut nomen

A ap. schol. Apoll. Rhod. II, "gj Leon
| mescio cujas ἐν Περίπλςε o9. At vereor ne corru-
um scholium sit, Pro οὗ μνημονεύει χαὶ Λέων ἐν
ερίπλῳ χαὶ Δημοσθένης (1. Τιμοσθένης) ἐν τοῖς
ἱμέσιν, reponendum est, ni fallor : οὗ μν. Κλέων
τῷ περὶ λιμένων xol Τιμ. etc Similiter Κλέων
ro Λέων legitur ap. Plutarch. Phocion. c. 14, ut
nodo monui.
- Fragmenta Leontis Aristotelici habemus nulla,
eter unum locum Athenzi; quamquam ne hic
Ἂν idem dubitationi locum non Mox

OR (1)

—. Athenezus Xil, p. 55o, F : Kai Πύθων δ᾽ ὃ Βυ-

LEO BYZANTIUS.

8529
3 Σ᾽ ἐξ;
πάνυ ἦν παχὺς τὸ σῶμα" καὶ Βυζαντίοις ποτὲ στασιά-
, LI c4 1
Couct πρὸς ἀλλήλους τοῖς πολίταις παρακαλῶν εἷς φιλίαν
ἔλεγεν, « Ὁρᾶτέ με, ἄνδρες πολῖται, οἷός εἶμι τὸ σῶμα"
2 4 V ». m 5 m / d
ἀλλὰ xo γυναῖκα ἔχω πολλῷ ἐμοῦ παχυτέραν. “Ὅταν
x - z :
οὖν ὁμονοῶμεν, καὶ τὸ τυχὸν ἡμᾶς σχιμπόδιον δέχεται"
ΓΝ , 551 / 2.1 3
ἐὰν δὲ στασιάσωμεν, οὐδὲ ἣ σύμπασα οἰχία. »
Igitur de Pythone ἢ. 1. narrantur, que Suidas

. et Plutarchus de Leonte tradunt, eo tantum diffe-

rentes , quod nostro loco Byzantii , apud illos vero
Athenis res gesta dicatur. « Sed , opinor, corrigen-
dus Athenzus et scribendum Πύθων δὲ 6 B. ῥήτωρ
ἱστορεῖ ὡς Λέων ὃ πολίτης αὐτοῦ. » Tour. ad Suidam
1. 1. Addit Bernhardyus : « Haud frustra Toupius
contendit Athenaum esse mendosum., Nimirum:
Pythonem Byzantium constat legationem ad Athe-
nienses obiisse (v. Fabric. in Sext. Empir. p. 297;
cf. Westermann. Gesch. d. gr. Bereds. $ 62,12)
clarissimam, eamque perturbandis duorum Byzan-
tiorum facundia potentium negotiis satis opportu-
nam ; Leontis industriam in domesticis rebus suo-
rum civium unice positam fuisse'videmus. Preterea
qua desipientis foret argumentatio, ut publicus
orator risum componeret Atheniensium allata
conjugii mentione vel maxime ridicula, eam ap-
paret vel peridoneam exstitisse, si quidem Leonti
discordie civiles essent componenda. Cujus rei
indicium , ut Athenzum mittam, habet Philostra-
tus, loco illud non suo propositum : xot πρε-
σδεύων δὲ παρ᾽ ᾿Αθηναίοις οὗτος, ἐστασίαζε μὲν
πολὺν ἤδη χρόνον ἣ πόλιςχαὶ παρὰ τὰ ἤθη
ἐπολιτεύετο : tque tum intemperantie crimine
Byzantios flagrasse haud pauci scriptores testan-
tur ( V. Meinek, in Menandr. p. 26 sq.), quorum
unus Athenzeus p. 442, C sive 7Elian. V. H. III,
14, quem nominavit Leonidem imperatorem, eum
nihil suspicor ab Leonte nostro discrepare. Ts:
item decet et dictum a Plutarcho (Nic. c. 22) pro-
ditum et eventus mortis ab ipso sponte susceptus.
De Athenzxo tamen non libet definire, quum et
errorem ille potuerit rerum similitudine commi-
sisse et correctio przsto sit haud violenta, quam
epitomes scriptura commendat : xai Πύθων δ᾽ ὃ B.
δήτωρ, ἢ, ὡς ἱστορεῖται Λέων ὃ πολίτης αὐτοῦ.
Omnibus igitur perpensis saltem obtinebimus Athe-
niensium nomen ab Leontis memoria prorsus esse
removendum., »

Ego propono : Πύθων ὃ Βυζάντιος ῥήτωρ ἢ Λέων,
ὡς Λέων ἵἱστορεϊ ὃ πολίτης αὐτοῦ. Facillime alterum

:- δήτωρ, ὡς Λέων (NM ὃ πολίτης αὐτοῦ,

A

E PHILIPPI CONTRA BYZANTIOS ΒΕΒΗΘ.
1.

[4 uit etiam Python Byzantius orator ( ve/ potius Leon ),
OM Leon civis ejus narrat , obeso admodum corpore , et orto

aliquando inter Byzantios dissidio , ad concordiam hortans
cives, dixit : « Videtis me, o cives , quali sim corpore : at
uxorem habeo multo etiam crassiorem. Et tamen quum
concordes sumus, quilibet nos lectulus capit;'sin discor :
des , ne tota quidem domus. »

390

Λέων omitti potuit. Epitome habet : Λέων δ᾽ 6 Βυ-
ζάντιος παχὺς ὧν τὸ σῶμα τοῖς πολίταις ποτὲ στασιά-
ζουσι πρὸς ἀλλήλους, m. ἐ. Q., ἔλεγεν χτλ. Ceterum
suspicor istam Byzantinorum dissidentiam ad illud
pertinere tempus, quo Atheniensium classis sub
Phocione duce Byzantium venit. Jam antea Athe-
nienses sub Charete classem: miserant auxiliarem ;
at non receperant eam Byzantii diffidentes ( Plu-
tarch, Phocion. 14). Similis diffidentia animos
occupaverit civium, quum deinde Phocion advenit,
quem altera pars, puto, in urbem recipiendum ,
altera vero contra putabat , donec sententia Leo-
nis, qui probitatem Phocionis noverat, pervicit.
(Λέων, ἀνὴρ Βυζαντίων πρῶτος ἀρετῇ καὶ τῷ Φω-
χίωνι γεγονὼς ἐν ᾿Αχαδημίᾳ συνήθης, ἀνεδέξατο τὴν
πίστιν ὑπὲρ αὐτοῦ πρὸς τὴν πόλιν. Plutarch. 1. 1.)
Haec igitur Byzantiorum seditio, cujus causa Athe-
nienses fuerunt, deinde in Atheniensium seditionem
apud alios auctores abiisse videtur. Quo facto,
in promptu erat Leonti substituere Pythonem.
Ceterum admodum probabilis est Bernhardyi
sententia, ex qua Leon ille idem est qui alio
Athenzi loco Leonidas appellatur. Eo vero loco
auctorem Athenzus laudat Damonis opus Περὶ
βυζαντίου; quod quum alias nusquam memo-
ratum videam, nescio an AAMQN corruptum sit ex

AEQN.
BOIOTIAKA.
2.

Plutarch, De fluv. 2, 2 : Παράχειται δ᾽. αὐτῷ
(τῷ Ἰσμηνῷ) Κιθαιρὼν ὄρος, ὀνομαζόμενον δὲ πρότερον
5 , ? 9. , D e ^c
Ἀστέριον, δι᾿ αἰτίαν τοιαύτην. Βοιωτοῦ τοῦ Ποσειδῶ--
νος ἐχ δυοῖν γυναικῶν τῶν ἐπισήμων ϑέλοντος γῆμαι
τὴν ὠφελιμωτέραν, xo ἐν ταῖς ἀχρωρείαις λόφου τινὸς
, ,
ἀνωνύμου νυχτὸς περιμένοντος ἀμφοτέρας, αἰφνίδιος
ἐξ οὐρανοῦ χατενεχθεὶς ἀστὴρ ἔπεσε τοῖς Εὐρυθεμίστης
*
ὥμοις, xal ἀφανὴς ἐγένετο. Βοιωτὸς δὲ τὸ σημαινόμιε-
vov νοήσας, τὴν μὲν χόρην ἔγημε, τὸ δ᾽ ὄρος ὠνόμασεν

LEO BYZANTIUS.

Ἀστέριον ἀπὸ τοῦ συγχυρήματος. Ὕστερον δ᾽ Got —
Κιθαιρὼν δι᾿ αἰτίαν τοιαύτην, Τισιφόνη μία τῶν
᾿Εριννύων, εἰς ἐπιθυμίαν ἐμπεσοῦσα παιδὸς εὐπῤε-
ποῦς, Κιθαιρῶνος τοὔνομα, καὶ μὴ στέγουσα τὴν ἐπί-
τασιν τῶν ἐρώτων, λόγους αὐτῷ περὶ συνόδων ἀπέστει-
λεν᾿ ὃ δὲ τὸ καταπληχτιχὸν τῆς προειρημένης φοθηθεὶς, Ὁ
οὐδ᾽ ἀποχρίσεως αὐτὴν ἠξίωσεν " ἣ δ᾽ ἀποτυχοῦσα τῆς
προαιρέσεως, ἐκ τῶν πλοχάμων ἕνα τῶν δρακόντων ἡ
ἀπέσπασεν, καὶ ἐπὶ τὸν ὑπερήφανον ἔθδαλεν " ὃ δ᾽ ὄφις
τοῖς χόλποις περισφίγξας αὐτὸν ἀνεῖλεν, ᾿Αστερίου 7.
ποιμαίνοντος ἐν ταῖς ἀχρωρείαις. Κατὰ δὲ πρόνο d
θεῶν, τὸ ὄρος ἀπ᾿ αὐτοῦ μετωνομάσθη Κιθαιρὼν, καθὸ
ἱστορεῖ Λέων ὃ Βυζάντιος ἐν τοῖς Βοιωτιαχοῖς. F

Boeotiaca hec Leontis cujusdam Byzantini non .—
peculiare opus sed caput fuerint operis De fluviis ^
quod eodem modo quo Plutarcbeum fuerit adorna-
tum. Idque de aliis similibus titulis sepenumerc
valere mihi persuasum est. — Apud eundem Plu-
tarchum ( De fluv, 11, 2) leguntur hzc : l'ew&-
ται δ᾽ ἐν αὐτῷ (τῷ Στρυμῶνι) λίθος Παυσίλυπος καλού-
μενος" ὃν ἐὰν εὕρῃ τις πενθῶν, παύεται παραχρῆμα. ἧς
χατεχούσης αὐτὸν συμφορᾶς, χαθὼς ἱστορεῖ Ἰάσων
ὃ Βυζάντιος ἐν τοῖς Θραχιχοῖς ( go Τραγικοῖς, emend.
Jonsius H, phil. III, 2, 2). Iason aliunde non
notus. Num scribendum ἱστορεῖ AEQN ἢ i

ΠΕΡῚ HOTAMQN.

E LIBRO TERTIO. E

3. | E

Plutarch. De fluv. 24, 2, de Tigri fl. : P ἐννᾶτα! |

δ᾽ ἐν αὐτῷ λίθος, Μυνδὰν καλούμενος, πάνυ λευχός"

LJ l d
ὃν ἐὰν χατέχη τις, οὐδὲν ὑπὸ θηρίων ἀδιχεῖται" χαθὼς,
ἱστορεῖ Λέων 6 Βυζάντιος ἐν γ' Περὶ ποταμῶν.

AR

4. : τ

(ΠΕΡΙΠΛΟΥ͂Σ.) * |

Schol. Apoll. Rh. II, 297 : "ἔστι γὰρ καὶ Αἶνος
ὄρος τῆς Κεφαλληνίας, ὅπου Αἰνησίου ( scrib. Αἰνηΐου

Ll

BOEOTICA.

2.

Adjacet Ismeno Cith»ron mons , prius Asterius ideo vo-
catus, quod, quum Beeotus Neptuni filius ex duabus nobi-
libus mulieribus eam , qua sibi utilior videbatur, ducere
vellet, et in cacumine collis cujusdam innominati nocte
utramque exspectaret , derepente stella de coelo delata ceci-
dit in humeros Eurythemistes et evanuit statim. Quod si-
gnum reputans secum Bceotus hanc puellam uxorem duxit et
montem Asterium ab illo casu denominavit, quem postremo
Citheeronem vocarunt ob hanc causam. Quum Tisiphone,
Furiarum una , Citheeronis pulcherrimi pueri amore cor-
repta esset, et eum occultare nullo modo posset, illius
congressus ausa est. petere, Αἱ Cithoeron Furic horrorem

€xoSUS , ne dignatus est quidem ei responsum dare : unc
vana spe delusa e crinibus serpentum unum avulsit , et.
superbum juvenem projecit, quem serpens nexibus si
constringens interemit in Asterii montis cacuminibus grege
tunc temporis pascentem. Diis autem ita volentibus, mo
ille ab eo vocatus est Cithaeron , ut auctor est Leo Byzantii

in libris Rerum Beoticarum. | ^ Ü
DE FLUVIIS. x
E LIBRO TERTIO.

, 3. E
Nascitur in Tigride iapis, Myndan nomine , albo prof
colore, quem qui tenet, is a bestiis nihil hkeditur, sic
narrat Leon Byzantius libro tertio De fluminibus. 3

i um cod. Paris.) Διὸς ἱερόν ἐστιν οὗ μνημονεύει
χὶ Λέων ἐν Περίπλῳ καὶ Δημοσθένης ( scr. Τιμοσϑέ-

νης) ἐ ἐν τοῖς Λιμέσιν. Antecedit fragm. Hesiodi 151

l. Didot,

- Auctor Peripli idem esse cum eo , qui Περὶ πο-

ὧν scripsit, videri possit. Mihi tamen pro x«i
Λέων etc., scribendum videtur xai Κλέων ἐν τῷ Περὶ

λιμένων. De quo Cleonis opere aliunde constat.

K s,

3 Schol. Eurip. Med. ek Λέων 6 ῥήτωρ οὐ σφα-

γῆναι (sc. τὴν Μήδειαν) ), ἀλλὰ διαφθαρῆναι αὐτὸν
(sc. fratrem ) φαρμάχοις ( φησίν).

. Hec num ad Leontem, Byzantium an ad Ala-

E andensem referenda sint, nescio.

LEO ALABANDENSIS.

-— Scripsit Leo Alabandensis, rhetor, Suida teste ,
larica libris quattuor, Lyciaca libris duobus, Ar-
om rhetoricam, De statibus. Quibus temere Suidas
ubjungit Historiam belli sacri : hec enim ad
,eontem Byzantium pertinet, JEtas scriptoris
enota, Laudatur semel.
Hesychius : Βαιᾶγις ; ἑορτὴ παρὰ "Accupíotc, 6 ὡς
ἔων 6 ᾿Αλαδανδεὺς ἐν τρίτῳ. De re mihinon constat,
um cogitandum de βαιοφόρῳ ἑορτῇ Syrorum? In
B ciacis, qus duorum solummodo librorum erant,
hxc legi non poterant. Num igitur in Caricis? an
€ Eran Assyriaca Leon scripsit?

LEO PELL/EUS.

(fr. 2) accuratius tradit, Περὶ τῶν χατ᾽ Αἴγυπτον θεῶν.
—JEtate suppar fuisse videtur Alexandro Magno.
/erisimiliter enim Lobeckius , ex comparatis inter
scholio Apollonii Rhodii (fr. 1 ) et Augustini
cis concludit scriptum opus fuisse ad inis
lem matrem Alexandri, cujus divinitatem Leo
iam sua de diis doctrina comprobari voluisse
amihi videtur. Vide,not. ad Pseudocallisth. Pra-
fat. p. XIX.

Τ᾿ Leo Pellus Αἰγυπτιαχὰ scripsit, vel uti Clemens.

LEO ALABANDENSIS ET LEO PELL/EUS. '

"
—

331
ΠΕΡῚ TON ΚΑΤ᾽ ΑἸΓΥΠΤΟΝ ΘΕΩΝ.
I.
E LIBRO PRIMO.

Schol. Apol Rh. IV, 2625 : Κόσμης δὲ ἐν πρώτῳ
Αἰγυπτιαχῶν χαὶ Λέων ἐν πρώτῳ τῶν Πρὸς τὴν μητέρα

. xo Κνωσσὸς (Εὔδοξος) ἐν «΄ Γεωγραφιχῶν τῆς

᾿Ασίας πάντων ἀρχαιοτάτους τοὺς Αἰγυπτίους φασὶ,
χαὶ ἐν Αἰγύπτῳ, πρώτην χτισθῆναι πόλιν Θήῤφας. Καὶ
Νιχάγωρ δὲ τούτοις συμφωνεῖ χαὶ ᾿Ἀρχέμαχος € ἐν τοῖς
Μετονομασίαις.

Πρὸς τὴν μητέρα ] « Hoc est , nisi fallor, πρὸς τὴν
᾿Αλεξάνδρου μητέρα. Nihilo tamen secius Jablons-
kio assentior Panth. Proleg. p. XXX fictam esse
illam Alexandri M. epistolam, in qua ad matrem
scribit sibi a Leone quodam antistite sacrorum
AEeyptiorum metu suc potestatis proditum esse,
qui dii vulgo haberentur, eos homines fuisse (Aug.
C. D. VIII, 5); ipsosque hujus epistole fictores
Leonis Peilei qui librum suum Olympiadi inscri-
psisse videtur, nomine ad fingendum Leonem hie-
rophantam /Egyptium abusos arbitror. » Losxcx.
Aglaoph. p. 1000. — JVicanorem intellige eum
qui , sicuti Archemachus, Μετονομασίας scripsit. Cf.
Fragm. Hist. Rer. Alex. p. 152.

2.
Clem. Alex. Strom, I, 21, p. 139 Sylb. : Λέων

δὲ ὃ τὰ Περὶ τῶν κατ᾽ pose θεῶν πραγματευσά-
μενος τὴν Ἶσιν € ὑπὸ Ἑλλήνων Δήμητρα χαλεῖσθαί
φησιν. Eadem ex Clem, Eusebius P. E. X, 12,
p. 499, B

ἢ

Tertullian. De coron. mil. 7 : Leonis scripta
evoleas, prima Isis repertas spicas capite circum-
tulit.

5.

Augustinus, Civ. D. VIII, 27 : De side uxore
Osiris et de parentióus eorum dui omnes reges fuisse
scribuntur, quibus parentibus suis illa quum sacrifi-
caret , invenit hordei segetem : quee et quanta mala.

PERIPLUS.
4.

üinerunt Leon in Periplo et Timosthenes De pottubus.
5.

τς Leon rhetor Medeam dicit non mactasse fratrem , Sed
neno sustulisse.

LEO ALAD v DENSIS.

LEO PELL/EUS.
DE DIIS JEGYPTIIS.

1. Cosmes libro primo De rebus JEgyptiis et Leon libro
primo ( De diis /Egyptiis ) quem ad matrem ( Alexandri?)
scripsit, et Eudoxus libro primo Geographiarum Asiae
omnium antiquissimos esse /Egyptios dicunt, primamque
in /Egypto urbem Thebas conditam. Quibuscum consen.
tiunt Nicanor et Archemachus in Metonomasiis.

2.

Leon qui De diis /Egyptiis exposuit ,

Demetrem appellari dicit.

Isidem a Grecis

332

non a poetis, sed mysticis eorum literis memorice
mandata sint, sicut Leone sacerdote prodente ad
Olympiadem scribit Alexander, legant qui volunt.
Cf. etiam Idem De cons. Evang. 1, 23.

5.

Arnobius IV, 29 : Possumus quidem hoc in loco
omnes istos, nobis quos inducitis atque. appella-
tis deos, homines fuisse monstrare, vel Agrigen-
tino Euhemero replicato... vel NNicagora Cyprio
vel Pelleo Leone vel Cyrenensi Theodoro vel
Hippone ac Diagora Meliis vel auctoribus aliis
mille,

Pro JVicagora nonnulli exhibent JVicazore , at-
que ita etiam Clem. Al. Pr. 2, p. 7, 12, qui ex
Arnobio sua petiverit, Hunc Nicanorem Lobeck.

Aglaopham. p. 1000 eundem esse censet cum €o, -

qui ap. schol. Apollon. ( fr. x ) memoratur. Quod
mihi non persuasit, Nam lVicogaras veram nomi-
nis formam jam inde colligas, quod nomina in
αγόρας desinentia apud Cyprios sunt frequentis-
sima, Deinde vero JVicagoram de Cypri loco lau-
dat Antigon. Mir. 173 (157 Westerm. ) : Περὶ δὲ
τῆς ἐν Κιτίῳ (λίμνης Καλλίμαχός ) φησιν, Νικαγό-
ραν (εἰπεῖν), ὅτι ἀνιμηθείσης ἐπ’ ὀλίγον τῆς γῆς ἅλες
εὑρίσχονται. Cf, Plin. 31, 7. Ex quo loco apparet
Nicagoram scripsisse ante Callimachum; neque ta-
men multo antiquior Callimacho fuerit, Adde Ful-
gent, Myth. II, 8 de Prometheo : Quamvis Nica-
goras in Disthemithea libro quem scripsit primum
illum (Prometheum) formasse idolum referat etc.,

LEO PELL/EUS.

ubi Voss. Hist. p. 474 scrib. conjicit in δεσμ. IIgo--
μηθέως libro. Fortasse erat in Περὶ τῆς “Ημιθέας ἐΐ-
bro. — Schol. Apon. Rh. II, 269 : Νικαγόρας δὲ
φησὶν ἀπὸ τῶν ἀντοίχων αὐτὸν fr Νεῖλον) ῥεῖν. 15.
num idem N. sit an alius nescio. Alius est Nicagoras.
Atheniensis sophista, qui sub Philippo Romano- —
rum imperatore floruit, V. Suidas v. Nixayóozc; -
Voss. Hist. Gr. p. 287. Nicagoram Zeliten , Alexan- -
dri zequalem, memorat Clemens Al. Protr. c. n
p. 16 Sylb. : Τί δεῖ xol Νικαγόρου μεμνῆσθαι. —
Ζελείτης τὸ γένος ἦν χατὰ τοὺς ᾿Αλεξάνδρου γεγο E
χρόνους. ---- Ἑρμῆς προσηγορεύετο ὃ Νικαγόρας. xa τῇ
στολὴ τοῦ “Ἑρμοῦ ἐχέχρητο, ὡς αὐτὸς μαρτυρεῖ. i
6. ur
Hyginus Poet, astron, II, 20 : De Hammonis
den Leon, qui res JEgyptias conscripsit, Ü
: Quum Liber ZEgyptum et reliquos fines. regno
teneret , et omnia primus hominibus ostendisse di-
ceretur, Hammonem quendam ex Africa weniss
et pecoris multitudinem ad Liberum adduzis
quo facilius et ejus gratia uteretur et aliquid prim
invenisse diceretur. Itaque pro beneficio ejus Li
existimatur agrum dedisse , qui est contra Thet
JEgyptias; et qui simulacra faciunt Hammon
capite cornuto instituunt, ut homines meme Oi
teneant, eum primum pecus ostendisse. Qui aut
Libero factum voluerunt assignare , quod z 0n
petierit ab Hammone , sed ultro sit ad eum adi
ctus, Liberi cornuta simulacra fecerunt et ariet
memorice causa inter sidera fixum dixerunt.

1 CLYTUS MILESIUS.

ΠΕΡῚ MIAHTOY.
E LIBRO PRIMO.

—' Atheneus XIV, p. 655, B : Κλύτος 6 Μιλήσιος,
y Ἀριστοτέλους δὲ μαθητὴς, ἐ ἐν τῷ πρώτῳ Περὶ Μιλή-
᾿ς σου γράφει περὶ αὐτῶν οὕτως" « Περὶ δὲ τὸ ἱερὸν τῆς
[ Παρθένου ἐν Apo εἰσὶν οἵ καλούμενοι ὄρνιθες μελεαγρί-
- δες. Ὁ δὲ τόπος ἐστὶν ἑλώδης, ἐ ἐν ᾧ τρέφονται. Ἔστι
" δὲ ἄστοργον πρὸς τὰ ἔ ἔχγονα τὸ ὄρνεον χαὶ ὀλιγωρεῖ τῶν
h νεωτέρων, ὥστε ἀνάγκη τοῖς ἱερεῦσιν ἐπιμελεῖσθαι
— αὐτῶν. Ἔχει δὲ τὸ μὲν μέγεθος ὄρνιθος γενναίου, τὴν
δὲ χεφαλὴν μιχρὰν πρὸς τὸ σῶμα, xal ταύτην ψιλὴν,
i αὐτῆς δὲ λόφον σάρχινον, σχληρὸν, στρογγύλον,
ἐξέχοντα τῆς χεφαλῆς ὥσπερ πάτταλον, καὶ τὸ χρῶμα
ξυλοειδῆ. Πρὸς δὲ ταῖς γνάθοις ἀπὸ τοῦ στόματος ἀρ-
ξαμένην ἀντὶ πώγωνος μαχρὰν σάρκα. χαὶ ἐρυθροτέραν
πῶν ὀρνίθων. T ἣν δὲ τοῖς ὄρνισιν ἐπὶ τῷ ῥύγχει γινομέ-
* νην, ἣν ἔνιοι πώγωνα καλοῦσιν, οὐχ ἔχει" διὸ χαὶ ταύτῃ
Φ χολούόν ἐστι. "Póyyoc δὲ ὀξύτερον χαὶ μεῖζον ἢ ὄρνις
id ἔχει. Τράχηλος μέλας, παχύτερος χαὶ βραχύτερος
᾿ς τῶν ὀρνίθων. Τὸ δὲ σῶμα ἅπαν ποικίλον, μέλανος
v ὄντος τοῦ χρώματος ὅλου, πτίλοις λευχοῖς xoi πυχγοῖς
Ls διειλημμένου [ 00? ] Mato φαχῶν. Οὗτοι δ᾽ εἰσὶν
V (d δόμοις oi χυχλίσχοι μέλασι τοῦ ὅλου χρώματος"
O80 xal ποιχιλίαν τινὰ οἵ δόμοι παρέ χονται, τοῦ μὲν
j μέλανος ἔχοντος λευχότερον τὸ ᾿χρῶμα, τοὺ δὲ λευχοῦ
᾿ πολὺ μελάντερον. Τὸ δὲ χατὰ τὰς πτέρυγας αὐταῖς
πεποίχιλται λευχῷ πριονώδεσι σχήμασι [πυρώδεσι] χαὶ
E παρ' ἄλληλα χειμένοις. ΣΣχέλη δὲ & ἄχεντρα, ὅμοια τοῖς
i ὀρνιθείοις. Παραπλήσιαι δ᾽ εἰσὶν αἱ θήλειαι τοῖς ἄρρεσι:
᾿ διὸ xoi δυσδιάκριτόν ἐ ἐστι τὸ τῶν μελεαγρίδων γένος. »
|| ἠσοσαῦτα καὶ ὃ περιπατητιχὸς φιλόσοφος περὶ τῶν με-
᾿λεαγρίδων ἱστόρησεν.
Leros insula a Milesiis erat incolis frequentata.

Cf. Strabo XIV, p. 635. De avibus illis Diane sacris
cf. /Elianus H. An. IV, 42, ubi inter alia : Ὅσοι δὲ
ἄρα αἰδοῦνται τὸ θεῖον, χαὶ εἰ μᾶλλον τὴν Ἄρτεμιν,
oüx ἄν ποτε τῶνδε τῶν ὀρνίϑων ἐπὶ τροφὴν προσά-
ψαιντο" xai ἥτις fj αἰτία, ἴσασί τε ol τὴν νῆσον οἷ--
χοῦντες τὴν Λέρον, xal ἔνεστι μαθεῖν ἀλλαχόθεν.
Nicander libro tertio Metamorphoseón ap. Anto-
ninum Lib. c. 3 narrat : Αἱ δὲ ἀδελφαὶ αὐτοῦ (sc.
Meleagri qui ira Dianz perierat) παρὰ τὸ σῆμα
ἐθρήνουν ἀδιαλείπτως, ἄχρις αὐτὰς Ἄρτεμις ἁψαμένη
ῥάθδῳ μετεμόρφωσεν εἰς ὄρνιθας xal ἀπῴχισεν εἰς
Aépov τὴν νῆσον͵ ὀνομάσασα Μελεαγρίδας. Locus ubi
templum Diane Virginis stetit, etiam nunc voca-
tur Παρθένοι, Vide Ross. Reisen auf. d. gr. Inseln
II, p. 121 sq.

E LIBRIS INCERTIS.
4:

Athenzus XII, p. 540, C : Κλύτος ( Κλεῖτος edd.
ante Schweigh.) δ᾽ 6 Ἀριστοτελιχὸς ἐν τοῖς περὶ
Μιλήτου Πολυχράτη φησὶ, τὸν Σαμίων τύραννον, ὑπὸ
τρυφῆς, τὰ πανταχόθεν συνάγειν" χύνας μὲν ἐξ Ἠπεί-
pou , αἶγας δὲ ἐκ Σχύρου, ix δὲ Μιλήτου πρόδατα, Uc
δὲ ix Σιχελίας. Eadem tradit Alexis libro tertio
Samiorum Annalium apud Athen. 1. 1. De ovium
et lanze Milesix prestantia v. Strabo XII, p. 578;
Plinius VIII, 48, 73; XXIX, 2, 9; Virgil. Georg.
IIT, 306; IV, 334; Columella VII, 2, 3.

3.
Diogen. L. I; 25, de Thalete Milesio : Δοχεῖ δὲ

"χαὶ ἐν τοῖς πολιτιχοῖς ἄριστα βεῤφουλεῦσθαι. Κροίσου

γοῦν πέμψαντος πρὸς Μιλησίους ἐπὶ συμμαχίᾳ, ἐχώλυ-
σεν ὅπερ, Κύρου χρατήσαντος, ἔσωσε τὴν πόλιν. KAó-
τος (olim x«l αὐτὸς) δέ φησιν, ὡς Ἡραχλείδης ἱστορεῖ,
μονήρη αὐτὸν γεγονέναι xat ἰδιαστήν.

P DE MILETO.

)- f.
» E LIBRO PRIMO.
ἢ ᾿ς Olytus Milesius, Aristotelis discipulus, primo libro De

. Mileto de meleagridibus ita scribit : « Circa Diane Virginis
, — templum, quod Leri est, aves sunt quae meleagrides vo-
cantur. Palustris locus est in quo aluntur. Pullos suos
— nullo amoris affectu prosequitur hzec avis, et teneros ita
megligit, ut sacerdotes curam eorum gerere oporteat.
. Magnitudo ei est generosi galli gallinacei; caput pro cor-
. poris mole parvum , idemque glabrum; super capite vero
* habet cristam carneam , duram, rotundam, que ex capite
mune veluti clavus , Glre lineo. Ad maxillas, loco bar-
— bie, habet oblongam carunculam , ab ore incipientem, ru-
.— bentiorem quam in gallinaceis. Quam vero galli gallinacei
. rostro adhzrentem habent , quam barbam nonnulli vocant,
[latine palea vel mentum dicitur, ] eam non habet, eaque
E perte mutila est, Rostrum vero acutius et majus habet ,

quam gallinaceus : collum nigrum , crassius et brevius gal-
linaceis : corpus vero totum variegatum , universo quidem
colore rubro, sed eo frequentibus albis maculis distincto ,
[ non ] majoribus quam lentes. Insunt autem hi orbiculi in
rhombis, qui magis nigri sunt quam color universus. Quare
etiam ipsi rhombi varietatem aliquam efficiunt : quum id,
quod in illis nigrum est, intra se contineat colorem candi-
diorem; id vero quod album, colorem multo nigriorem. »
2.

Clytus Aristotelieus in libris De. Mileto Polycratem ait ,
Samiorum tyrannum, luxus studio quidquid esset ubique
nobile et clarum coegisse, canes ex Epiro, capras e Scyro,
Mileto oves, sues e Sicilia.

3.

Constat Tbaletem etiam reipublice, commodis optime
consuluisse. Nam quum Milesios Croesus ad societatem
ineundam sollicitaret , obstitit ille : eaque res postea, Cyro
victoria potito, salus civitatis fuit. Clytus vero asserit, ut tra.
dit Heraclides, solifariam eum ac privatam vitam adamasse,

MABANDRIUS MILESIUS.

(LEANDER MILESIUS ).

Clyto Milesio alium subjungimus Milesium item-
que rerum Milesiearum scriptorem, Maandrium,
ad quem si non omnia, certe longe plurima eorum,
quae in duodecim nostris fragmentis leguntur,
referenda esse censeo. Librorum quidem auctori-
tatem si premamus , duo potius Milesii Μιλησιαχῶν
auctores, alter Mzeandrius , alter Leandrius sive
Leander, distinguendi forent; verum quum duo
ista nomina ob similitudinem confundi facillime
possent , deinde vero forma Λεάνδριος, qua locis
plurimis obtinet, tamquam nomen proprium nus-
quam, quatenus equidem scio, occurrat : verisi-
millimum sane est (*) coge que de rebus
Mifetialiisque Asize minorisregionibus ex Meandrio
vel Leandrio vel Leandro citantur, uni eidemque
auctori esse vindicanda; nominum vero confau-
sionem inde explicandam, quod Leandri nomen
inulto notius esset, et fortasse revera Leander qui-
dam scriptor (cui vindicari possint fr. 10 et 11)
a nostro Milesio dignoscendus sit, — Nomen
Μαιάνδριος nosti ex Herodoto III, 123 , 142 sqq.;
ubi de Mzandrio Polycratis Samii scriba sermo est ;
tum vero occurrit in numo Mileti ap. Mionnet,
Descr. MI, p. 164 n. 737, et in inscriptione
Nysza (C. I. n. 2943), et Teja (n. 2078), deinde
autem in titulo Prienensium (n. 2905), ubi lau-
dantur τὰ ἐν ταῖς συγγραφομέναις Μαιανδρίου τοῦ
Μιλησίου ἱστορίαις χαταχεχωρισμένα (v. fr. 7 ). Que
ibi afferuntur, etsi non proxime ad Miletum
spectant, apte tamen memorari potuerunt in Mi-

lesiorum historia , tot illa nominibus cum Samio- ἡ

rum et Prienensium rebus conjuncta. Praeterea Ma-
crobius ( fr. 6) de Apollinis οὐλίου apud Milesios
enltu laudat. Mceandrum (sic). Strabo denique
Meeandrum (fr. 9) citat de Henetis, Asi: mino-
ris populo, eorumque migrationibus. Que num
e Milesiacorum loco, ubi de coloniis Milesiis ad
Porttum sitis sermo erat , an ex alio opere geogra-
phico vel historico sint petita, dijudicari jam ne-
quit, His addendus est locus Athenzei (fr. 12), ubi

(*) Eandem sententiam esse Keilii in Vindiciis onamo-

tol. p. 9 $q., approbante Westermanno, disco ex Pauly's
ltealeneycl. v. Meandrius.

ex Clearcho, uti videtur, memoratur Μαιανδρίου ἢ
τοῦ συγγραφέως liber Παράγγελμα inscriptus, cujus.
grammaticum argumentum fuerit. Reliquis ur.
omnibus nomen scriptoris est Λεάνδριος, rari
Λέανδρος. Opus de rebus Mileti expresse πές |
semel ( fr. 1 ), aliis locis argumento fragmentorum - |

indicatur ( fr. 2 — 6). Fragmenta 10 et II ex.
alio opere, cujus titulum ignoramus, repeti "t
sunt, si quidem omnino ad Milesium nostru
neque ad Leandrum quendam pertinent. Ad N di |
lesium refero que leguntur apud Clementem 7
Alexandrinum Strom. VI, 2, p. 267, 2 Sylb., ubi
inter eos qui Melesagore scripta expüadbutil etiam.
Leandrius vecensetur : Μελησαγόρου γὰρ ἔχλεψαν
Γοργίας ὃ Λεοντῖνος χαὶ Εὔδημος 6 Νάξιος... ᾿Αμφί-
λοχός τε xoi ᾿Αριστοχλῆς xal Λεάνδριος xol Ἑλλάνι-
χος xal Ἀνδροτίων xtÀ. — Quod statem scriptoris
attinet , ex fragm. 3 patet eum Callimacho, quipp
qui usus eo sit, vel s qualem vel antiquiorem fuise,
Sin recte conjeci Athenzum ( fr. 12 ) sua hausiss
ex Clearcho, Mzandrius ipso Clearcho antiquior
vel suppar etate esse debuit. Ne multo antiquiore
fuisse putemus, argumentum fragmenti 12, quo.
Peripateticorum industria indigitatur, videtur ir
pediré. Ceterum hsc incerta sunt. Nihilo tam
certior est Meinekii conjectura , qui ( uti disco :
Westermanni Btoyog. p. Go) Maandrium histori- |
cum nostrum reponendum putat in Vita Arati 1V
ap. Westerm., ubi hzc : Συνήχμασε δ᾽ (sc. "Apatos)
᾿Αλεξάνδρῳ τὰ ἰτωλῷ xat Καλλιμάχῳκαὶ Μενάνδρῳ
( Meleyygio cod. Matrit. ) καὶ Φιλήτα.

MIAHZIARA.
1.
E LIBRO SECUNDO.

Schol. Axistoph. Pac. 363 ad verba οὐδὲν πονη-
ρὸν, ἀλλ᾽ ὅπερ χἀὶ Κιλλικῶν ] : Οὐχ οἶδ᾽ ὅπως φησὶ
οὐδὲν πονηρὸν ποιεῖν ταῦτα πράττειν εἶναι e ἢ
Κυλλιχῶν" δ᾽ γάρ τοι Κιλλικῶν ἐπὶ πονηρίᾳ διαδόηϊ
ἐστι. Φασὶ γὰρ αὐτὸν οἱ μὲν Σάμον ἢ Μίλητον 1 τρο
δοῦναι Πριωνεῦσι. Θεόπομπος ( codd, Θεόφραστος

δὲ ἐν τῷ Ww τῶν “Ἱστοριῶν τῶν ἑαυτοῦ Σύρον g: φῆΣ

E LIBRO SECUNDO.
1.

Nescio quomodo Aristophanes dicat nihil mali facere hoc
esse facere idem quod. Cillicon fecit. Nam Cillicon ob
pravitatem infamis erat, quippe quem Samum vel Miletum

prodidisse Prienensibus dicunt. Theopompus vero Histor

rum suarum libro decimo tertio tradit eum Syrum insulai
Samiis prodidisse. Quaerentibus autem ex eo szepius quibü
dam , quidnam esset facturus, respondisse omnia bona. lj
fur (apud Aristophanem Trygeus ) omnia bona facere: di
cit eodem sensu quo Cillicon dixit. Ceterum Cillicont

^

αὐτὸν τὴν νῆσον προδεδωχέναι Σαμίοις. Πυνθανομέ-
-wov δὲ πολλάχις αὐτοῦ τινῶν τί μέλλοι ποιεῖν, ἔλεγε
Πάντα ἀγαθά. Πάντα οὖν ἀγαθά φησι ποιεῖν, ὡς ἔφη
χαὶ Κιλλιχῶν. Τῆς δὲ προδοσίας τοιαύτην ὑποσχεῖν
τιμωρίαν. Θεαγένην τινὰ ἄνδρα Σύριον, τῆς νήσου τῆς
ὑπὸ τοῦ Κιλλιχῶντος προδοθείσης πολίτην, πρὸ πολλοῦ
᾿Μμετοιχήσαντα εἰς τὴν Σάμον χρεοπωλεῖν xal οὕτως
L ἀπάγειν τὸν ἑαυτοῦ βίον. ᾿Αγαναχτήσαντα δὴ ἐπὶ τῇ
προδοσίᾳ τῆς πατρίδος, ἐπιστάντος τοῦ Κιλλικῶντος
— ὠνήσασθαι παρ᾽ αὐτοῦ χρέας , δοῦναι χῥατεῖν αὐτῷ (^),

^ ἵνα ἀποχόψῃ τὸ περιττόν. Τοῦ δὲ πεισθέντος χαὶ χρα-
- ποῦντος, τοῦ Κιλλιχῶντος, προφάσει τοῦ πλεονάζον
E ἀποχόψαι τὸ κρέας , ἐπανατεινάμενον τὴν χοπίδα χό-
dm τὴν χεῖρα τοῦ Κυλικῶντος, χαὶ εἰπεῖν ὡς ταύτη
᾿ς τῇ χειρὶ ἑτέραν οὐ προδώσεις πόλιν. Μέμνηται δὲ
E Καλλίμαχος [fr. 227]: « Μὴ σύ γε, Θειόγενες, κόψης
᾿ γέρα Κιλλικόωντος. » Ἵστορεϊ δὲ xoi Λέανδρος ἐν δευ-
᾿ τέρῳ Μιλησιαχῶν προδοῦναι Μίλητον, xoi ὅτε ἀνέῳξε
τὰς πύλας, τῶν πολεμίων (? P) πυνθανομένου τινὸς ὅ τι τοῦτο
᾿ ἐποίησεν, ἀποχρίνασθαι ἀγαθὰ Κιλλιχῶν,

— De eodem homine adduntur hzc : ᾿Λπολλώνιος
᾿ δὲ ὄνομα μὲν αὐτῷ φησὶν εἶναι Ἀχαιὸν παρωνύμως
y Κιλλικῶντα, τὸ γένος Μιλήσϊον. Οὗτός ἐστιν 5 προδοὺς
bs “Μίλητον Πριηνεῦσιν. Ἄλλως. Οὗτος "A χαιὸς ἐχαλεῖτο,
| Μέροπος υἱὸς, Μιλήσιος γένος, προδοὺς τὴν πατρίδα
Ὧν toic Πριηνεῦσι. Κιλλιχῶν δὲ ἐχλήθη ἀπὸ Κιλίσσης τρο-
ἶ φοῦ. Ἄλλως. ὅτι πονηρός" ἄδηλον δὲ πότερον χύριον
ὄνομα ἢ ἐπώνυμον. Ἀμμώνιος δὲ ὄνομα ἀναγράφει,
᾿ xat φησιν ὅτι Λάχων χαὶ Κιλλιχῶν ἐκαλεῖτο, ὃς Sp
᾿ ὅδωχε Σάμον * οἱ δὲ Μίλητον.

- Eadem ex parte narrant Suidas s. v. Κιλλίχων;
E: - paucis attingit Hesych. s. v. Pro Κιλλιχῶν Suidas
| - vitiose exhibet Καλλίκων et Καλλιφῶν s. v. Πονηροῖς
ge Καλλίχων. Cf. Zenobius I, 3, Diogenian. I, 9, ibiq.
ΣΝ

᾿ς (*) Δοῦναι κρατεῖν αὐτῷ χτλ. Suidas ifa : : χἀχεῖνος ὑποδεῖξαι

. ἐχέλευσε, πόθεν χόψαι θέλει - προτείναντος δὲ τὴν χεῖρα ἀπέ:
! - Xole xal εἶπε΄ « ταύτῃ τῇ χειρὶ χτλ.

(yes

M/EANDRIUS MILESIUS.

335

Leutsch., Eustath. p. 1669, 57 formam Καλλιχῶν,
quam cod. Ven. in schol. Arist. exhibet, probans,
nomen significare vult χαλὸν εἰς τὸ χοεῖν. Cf. etiam
Herodian. If. μον. λέξ. p. ro. Pro Theophrasto
reponendum esse 7ZAeopompum perbene monuit
Prellerus ad Polemon. p. 59. Locus inserendus
post Theopompi fragm. 122. — Ex iisdem Mile-
siacis fluxerunt sequentia :

2.

Clemens Alex. Strom. I, p. 129, 44 : Θαλῆς, ὡς
Λέανδρος καὶ Ἡρόδοτος (, 170) ἱστοροῦσι, Φοῖνιξ ἦν,
ὡς δέ τινες ὑπειλήφασι Μιλήσιος. Eadem , missis
auctorum nominibus , Euseb. P. E. X, 4, p. 471, B;
Theodoret. Ther. I, p. 700. Accuratiora de Thale-

tis origine Phoenicica vid, apud Diogenem I, 2»,

qui item Leandro nostro usus est,
3.

Diogenes L. I, 27, de Thalete : Συνεδίω δὲ xai
Θρασυδούλῳ τῷ Μιλησίων τυράννῳ, καθά φησι Μινύης
(nomen corrupt. ). Τὰ δὲ περὶ τὸν τρίποδα φα-

M Y € / $ X. Ὁ € , λον 7
νερὰ, τὸν εὑρεθέντα ὑπὸ τῶν ἁλιέων xat διαπεμφθέντα
τοῖς σοφοῖς ὑπὸ τοῦ δήμου τῶν Μιλησίων. Φασὶ γὰρ
3 ,ὔ / » 7 M
Ιωνιχούς τινας νεανίσχους βόλον ἀγοράσαι παρὰ Μιλη-
σίων ἁλιέων. ᾿Ανασπασθέντος δὲ τοῦ τρίποδος ἀμφισθή-
τῆσις ἦν, ἕως οἵ Μιλήσιοι ἔπευψαν εἰς Δελφούς xat
ὃ θεὸς ἔχρησεν οὕτως "

"Exyove Μιλήτου, τρίποδος πέρι Φοῖθον ἐρωτᾷς ;

ὃς σοφίῃ πάντων πρῶτος, τούτου τρίποδ᾽ αὐδῶ.
Διδόασιν οὖν Θαλῇ 6 δὲ ἄλλῳ καὶ ἄλλος ἄλλῳ ἕως
Σόλωνος ὃ δὲ ἔφη σοφίᾳ πρῶτον εἶναι τὸν θεὸν xci
ἀπέστειλεν εἰς Δελφούς. Ταῦτα δὲ Καλλίμαχος ἐν τοῖς
ἰάμόοις ἄλλως ἱστορεῖ, παρὰ Λεανδρίου λαῤὼν τοῦ
Μιλησίου. Βαθυχλέα γάρ τινα Ἀρχάδα φιάλην χατα-
λιπεῖν xal ἐπισχῆψαι δοῦναι τῶν σοφῶν σῷ Óvriazo.

᾿Εδόθη δὴ Θαλῇ χαὶ μετὰ περίοδον πάλιν Θαλῇ " ὃ δὲ

. proditionis suze talem dedisse penam Theopompus narrat.
zem quendam Syrium, inquit, civem ejus insulaoo, quam
iphon prodiderat , ante multum temporis Samum com-
m ; ibique carnes vendendo vitam egisse. Hunc igitur
. 9b patriam proditam iratum, quum Cillicon carnes emendi
ad ipsum concessisset , jussisse ei, uf manu admota
deret ipsi, ubi id quod nimium esset abscindendum
RT . Quod ubi ille faceret, laniam, quasi nimium illud
. vellet abscindere, cultrum exfenditso atque sic manum
᾿ Cilliconti roecidisse dicentem : « Hac tu manu aliam haud
. prodes civitatem. » Meminit hujus rei Callimachus : « Ne
$ - tu, Theogene, czedas manum Cillicontis. » Praeterea Leander
. (Meandrius) libro secundo Rerum Milesiarum narrat Cil-
- lieontem Miletum prodidisse atque quum portas urbis hosti
. aperiret, ἃ civium quodam interrogatum , quidnam hoc

- o; respondisse : Bona facit Cillicon.

- ar"

2
Thales, uti Leander et Herodotus narrant, genere Phee-
nix erat , secundum alios Milesius.
3
Thales Thrasybulo quoque Milesiorum tyranno, ut ait
Minyas (?) , convixit. Qu: vero de tripode a piscatoribus re-
perto , sapientibusque a plebe Milesiorum dedicato memo-
rantur, nota sunt. Aiunt enim Ionicos adolescentes quosdam
a piscatoribus Milesiis jactum retis emisse; capto deinde et
educto tripode orta contentio non ante est sedata, quam
Delphos a Milesiis missum responsumque a deo est :
De tripode ex Phoebo quzris , Milesia proles?
Huic tripodem addico , cui sit sapientia prima.
Datur ergo Thaleti , Thalesque illum alii dat et rursus alius
alii, donec ad Solonem ventum est : qui deum primum esse
sapientia asserens illum Delphos misit. Ista Callimachus in
Iambis aliter tradit , accepta a Leandrio Milesio. Bathycleni

336

τῷ Διδυμαίῳ Ἀπόλλωνι ἀπέστειλεν, εἰπὼν οὕτω χατὰ
τὸν Καλλίμαχον"

Θαλῆς με τῷ μεδεῦντι Νειλέω δήμου

δίδωσι, τοῦτο δὶς λαδὼν ἀριστεῖον.
ἹῬὸ δὲ πεζὸν οὕτως ἔχει " « Θαλῆς ᾿Εξαμίου Μιλήσιος
"A mo) tovt Διδυμαίῳ Ἑλλήνων ἀριστεῖον δὶς λαθών. »
Ὁ δὲ περιενεγχὼν τὴν φιάλην τοῦ Βαθυχλέους παῖς
Θυρίῳν ἐχαλεῖτο, χαθά φησιν ἜἜλευσις ἐν τῷ Περὶ
Ἂ χιλλέως xal Ἀλέξανδρος ὃ Μύνδιος ἐν ἐνάτῳ Μυδικῶν.

5.

Idem I, 41 : Στασιάζεται δὲ καὶ περὶ τοῦ ἀριθμοῦ
αὐτῶν ( sc. τῶν σοφῶν ). Λεάνδριος μὲν γὰρ ἀντὶ Κλεο-
iin xat Μύσωνος Λεώφαντον Γορσιάδα, Λεδέδιον
ἢ "Egéctov, ἐγχρίνει, xoi ᾿Επιμενίδην τὸν Κρῆτα.

Horum utrumque inter suos sapientes septem-

* * m^ ^ Abs
decim Hermippus quoque recenset ἐν τῷ Περὶ τῶν

σοφῶν, v. Diog. 1.1.
5.

Clemens Al. Protr. 3, p. 13, Sylb. : Λεάνδριος δὲ
Κλέαρχον ἐν Μιλήτῳ τετάφθαι ἐν τῷ Διδυμαίῳ φησίν.

Λεάνδριος] sic libri Clementis; apud Eusebium P.
E. p. 71,D, ubi eadem, Λέανδρος, Λεάνδρειος Cyrill.
Κλέανδρος Joann. — Κλέαρχος] Euseb. , Κλεόμαχος.
Arnobius lib. VI , p. 706 : Jn: Didym«eo Milesio
Cleochum dicit habuisse suprema Leandrius. Cleo-
chus (nam sic scribendum est) filius est Areze, quz
Miletum Apollini peperit. V. Apollodor, III, 1, 2.

6.

Macrob. I, 17 : Meandrius (sic codd. ) scribit
Milesios Ἀπόλλωνι οὐλίῳ pro salute sua immolare.
Sequentia vide in Pherecyd. fr. 106. Cf. Spanhem.
ad Callimach. in Apoll. 41 et 46; Müller. Dor. I,

Ρ- 297-

MJEANDRII MILESIT

7*

Titulus Prienensis apud Boeckh. in Corp. Inscr. "
II, p. 573, n. 2905, quo continetur Rhodic
sententia Litem dirimentium, qua Prienensibus | |
atque Samiis erat de Cario et "iren regione, in d |
confiniis ditionis utriusque uS m

«Σάμον αρεδ..... α΄ τὸν δὲ χαὶ καθ᾽ ὃ[ν] καιρὸν...
bect ὑπὸ ᾿Αγησάρχου, ἐν αἷς ὑπὲρ μὲν [ἰδιωτ t i» T.
ἀμφισθασιῶν ἐλέγετο, ὑπὲρ δὲ τὰς περὶ Δρυοῦσαν ] ]
xal τὰς περὶ τὸ Κάριον χώρας οὐθεὶς ἀμφεσδάτει" {Ὁ
δὲ Σαμίους ἐλθεῖν ἐπὶ. χρίσιν x«i ἀφορισμὸν ] τ
“Ῥοδίων, ἐγχαλοῦντας ὅτι χώρας τε πληθοίς iod
Πριανεῖς Σαμίων ὃν χαὶ ἐν τούτῳ τὸ] Κάριον, ὑπ $c
οὗ νῦν διαχρίνεσθαι. Ot δὲ Σάμιοι τά τε [περὶ τᾶς bm
τούτων χλαρώσιος ἔλεγον 9] καθὰ xal ἐπὶ τᾶς xpta
τᾶς ὑπὲρ τοῦ Βατινήτου ἀπο[φανθῆναι. αὐτοῖς Ms
xvuov, ὅτι] τὸ Κάριον xo ἃ περὶ τοῦτο χώρα αὐτοῖς͵
ἐπιχ[λαρωθείη" xol γὰρ 1 αὐτῶν [Πριαν]έων [διαχλα-.
ρούντων τὰν] χώραν λαχεῖν αὐτοὶ Κάριον xat Δρυοῦ-.
σαν χ[ατὰ τὰ ἐν ταῖς συγ]γραφομένα[ιεἸς Μαιανδρίου,
τοῦ Μ[ι]λησίου ἱστορίαις χκαταχεχωρισμένα, διότι, Mec
jose Κάριον xal Δρυ]οῦσαν " μετά τε τὰν παράτα[ξ]ιν,
τὰν γενομέναν αὐτοῖς ποτὶ ΙΤριανεῖς ἐπὶ Δρυΐ
[πᾶσα]ν ταύταν τὰν χώραν. ἐν ταῖς συνθήκαις αὐτῷ
γενέσθαι ὁρίξασθαι γὰρ ποτ᾽ αὐτούς - ὡς deep
ἱστοριογράφους τοὺς μαρτυροῦντας [Σαμίοι]ς, ὅτι μὲν.
τὸ ΚΚάριον ἔλαχον, Μετα[γέ]ν[εἼα (?) Πάριον, ὅτι ὃ :
ὧ ρί[ξ]αντο ποτὶ [τ]οὺς Ilotave[ic] , .... ὠν[α] Ῥόδιον",
ἀγῶνά τε xol Ὀλυμπιχὸν ... λοχριν ..... ὧλε Κάριον͵
εσ .....ν αὐτῶν κατὰ... ( magna lacuna ). zT

De zetáte hujus tituli, cujus non nonnisi primam
partem exhibuimus , non constat ; scriptus |
esse debet post OI. 133 et ante Ol. 169. V. Boeckh.
Qus de controversiis Samiorum et Prienensium.

r.
m i
τῇ

ΔἸΙΠΟΕΙ Ἢ

enim quempiam Arcadem phialen reliquisse, atque jussisse
dari ei qui inter sapientes excelleret, datamque Thaleti,
ac postquam in orbem transiissetad omnes , rursus Thaleti :
quam ille Apollini Didymoeo misit, sic dicens secundum Cal-
limachum :

Popium regenti Nilei Thales donum

me dat, bis assecutu' Graeci palmam.
Pedestris autem oratio sic se habet
Milesius Apollini Didymoo Grzecorum preemium bis na-
ctus, » Qui autem circumtulerat phialam Bathyclis filius ,
Thyrion vocabatur, ut Eleusis ait in libro De Achille et
Alexander Myndius i$ nono Fabulosorum.

4
Etiam de numero sapientum discordia est. Leander enim
pro Cleobulo et Mysone Leophantum Gorsiad:e , Lebedium
sive Ephesium, inserit Epimenidemque Cretensem.

5

Leander Cleochum Mileti in Didym:eo sepultum esse ait.
6

Samum... Hunc vero et quo tempore.

εὐ literas ab Agesar-

: « 'hales Examii filius |

. namque fines tum cum iis constituisse. Atque bites |

cho, in quibus de privatis quidem controversiis sermo fue-
rit, vcrum de iis qugsunt circa Dryusam et circa Carium
regionibus nemo litem moverit ; nunc vero Samios confugere
ad Rhodiorum de finibus constituendis arbitrium, accusantes
Prienenses, quippe qui multam terram Zenerent, qute Sa-
miorum ditionis esset, in eaque etiam Carium, de quo
nunc dijudicandum. Contra vero Samii de sortitione harum
regionum eadem protulerunt, quie etiam in judicio de Bat
nete regione (de qua Lysimachi temporibus cum Prienen
sibus liligaverant ) demonsírata ab ipsis esse declara
runt , scilicel Càrium et finitimam huic regionem sorte sc
obtinuisse , atque ab ipsis Prienensibus terram sorte dis
buentibus accepisse Carium et Dryusam, secundum ea q
in M:eandrii Milesii historiis consignata Behr ers
lis Samios sorte obtinuisse Carium et Dryusam. Porro pos
proelium quod cum Prienensibus ad Quereum commisissent
omnem hanc regionem in pactis ipsis adjudicatam e

duxerunt testantes Samiis, et quidem quod sorte Carit
obtinuerint , Metagenem (?) Parium, quod vero fines 1j L
Prienensibus constituerint, Zenonem Rhodium.

LI

comperta habemus, paucis Boeckhius comprehen-
i dit ad titulum, n. 2254, p. 214 : « Mature, ait,
τ nata inter Samios et Prienenses controversia de
agris prope Prienen in continente sitis exarsit in
- bellum , de quo dixit Panofka Sam. p. 38. Qui
quum aliquamdiu sese invicem mediocriter infe-
stassent , acri postremo pugna conserta mille Samios
P E esfecevant Prienenses : at septimo anno post
E Prienensescum Milesiis, fortasse eorundem agrorum
- causa, congressi magnam cladem acceperunt apud
-. Δρῦν, quo tempore Βίας a Prienensibus ad Samios le-
T . gatusmissus gloriam sibi insignem comparavit (Plut.
.. Qu. Gr. c. 20, Aristotelis fr. 179). Tum igitur Bias
Bideta cum Samiis de illis agris non sine successu
1 ἌΝ esse; sed Olymp. 84 extr. denuo Samii ob
- terram prope Prienen sitam bellum gesserurtt cum
m Milesiis, quod Atheniensium Pericle et Sophocle
Ἧι aliisque ducibus advenientium opera finitum est,
"ἢ Samiis tum in ditionem Atticam redactis ( Panofka
— p. 65). Repetitam Prienensium et Samiorum
- litem esse , quum Lysimachus Thracie rex Asiam
— minorem teneret , docet hzc inscriptio (n. 2254),
jd et Lysimachum Prienensibus adjudicasse ditionem
- discimus ex actis que in Prienensium titulis
d | ( n. 2901) edemus; ex quibus simul rem postea ad
P4 Ptolemeum Pisfisstobera (Panofka p. 100), mox
— ad Antiochum, Antiochi filium, regem, tum ad
— Rhodios, postremo ad senatum Romanum delatam
—— esse. » — Quod litem , quz Lysimachi temporibus
: - erat , attinet, mutavit Beeckhius sententiam in an-
x ad n. 2901, ubi hec : « Apud Lysimachum
- agebatur de Terra Batinetide, quam utris addixe-
rit Lysimachus non constat ; tamen quod Lysimachi
A judicium publice inscriptum apud Samios est, et
| —90b ea que n. 2254 vs. 4—6 ab Lysimacho ἫΝ
sunt, nunc mihi probabilius est Samiis favisse Lysi-
: Bichum.
t Bir quod ex Meandro Milesio affertur, id
— jn ipsis Milesiacis historiis locum habere potuit.
T: Qui deinceps notatur Rhodius historicus, haud
dr dubie est Zeno Rhodius; de altero Pario non
a E

SUA

FRAGMENTA.

331
8.

Stephan. Byz. : Ὕδη, πόλις Λυδίας, ἐν ἢ dixit
Ὀμφάλη... Λέανδρος δὲ, ὃν Νικάνωρ παρατίθησι ἐν
Μετονομασίαις, τὴν αὐτὴν Ὕδην xal Σάρδεις φησίν.

Λέανδρος δὲ, ὃν ]libri Λέανδρος δ᾽ ὁ N. Nicanor
Μετονομασιῶν auctor Cyrenzus grammaticus est.
V. fragm. Nicanoris in Scriptt. rex. Alex. p. 152.

9.
Strabo XII, p. 553 : Μαιάνδριος γοῦν ix. τῶν,

Λευχοσύρων φησὶ τοὺς ᾿Ενετοὺς ὁρμηθέντας συμμαχῆσαι
τοῖς Toosctv: ἐχεῖθεν δὲ μετὰ τῶν Θρᾳχῶν d ἀπᾶραι, xal
οἰκῆσαι περὶ τὸν τοῦ Abplou μυχόν" τοὺς δὲ μὴ μετα-
σχόντας τῆς στρατείας ᾽᾿Ἐνετοὺς, Καππάδοχας γενέσθαι.

10.

Schol. Apoll, ΒΕ, II, 706 : Ot μὲν 6 Δελφύνης
χλίνουσι ἀρσενικῶς, οἵ δὲ ἧ Δελφύνη θηλυχῶς. Ὅτι
Δελφύνης ἐχαλεῖτο ὃ φυλάσσων τὸ ἐν Δελφοῖς χρηστή-
ριον, Λέανδρος χαὶ Καλλίμαχος εἶπεν: δράχαιναν δὲ
αὐτήν φήσιν εἰναι θηλυχῶς χαλουμένην Δελφύνην αὐτὸς

ὃ Καλλίμαχος (ὁ αὐτὸς K. ἢ). ---- Τὴν δὲ ἀναιρεθεῖσαν
[ἐν τῷ χρηστηρίῳ τῶν. Δελφῶν] δράχαιναν [ὑπὸ Ἀπόλ-
jen: ] Δελφύνην χαλεῖσθαι θηλυχῶς φησὶ Λέανδρος
xoi Καλλίμαχος. Cf. Müller. Eumenid. p. 175.

11.

Etym. M. p. 426, 8 : Ἦλις, 5 πόλις, ἤτοι, ὥς
Λέανδρος, διὰ τὸ τοὺς ἐχ τοῦ χαταχλυσιμμοῦ περισω-
θέντας ἐ ἐν αὐτῇ ἁλισθῆναι, ὅ ἐστιν ἀθροισθῆναι "ἢ διὰ
τὸ κατὰ χώμας οἰχοῦντας ὕστερον εἰς μίαν πόλιν ἅλι-
σθῆνᾳι., etc.

HAPATTEAMA.
12.

Athenzus X, p. 454, A, postquam ex Calliz tra-
geedia grammatica apposuit versus :

Κύω yàp, ὦ γυναῖχες * A22 αἰδοῖ, φίλαι,

ἐν γράμμασι σφῷν τοὔνομ᾽ ἐξερῶ βρέφους.
Ὀρθὴ μαχρὰ γραυιμή ᾽στιν * ἐχ ταύτης μέσης
μιχρὰ παρεστῶσ᾽ ἑχατέρωθεν ὑπτία *

ἔπειτα χύχλος, πόδας ἔχων βραχεῖς δύο᾽

4 ὯΝ Jn 8.
Hyde, Lydi urbs, in qua Omphale habitabat. Leander
. vero, quem Nicanor in Metonomasiis laudat, Hyden urbem
.. eandem quam Sardes esse dicit.
: 9.
— Meeandrius Henetos e Leucosyris profectos Trojanis in
᾿ς bello opem tulisse ait; inde eum Thracibus avectos sedes
. posuisse in Hadriae sinus angulo; eosque Henetos, qui ex-
bt Aeititioni non interfuerint , Cappadoces esse factos.
A ͵ 10.
Ali ὁ Δελφύνης masculino genere, alii ἡ Δελφύνη feminino
genere flectunt. Delphynen fuisse oraculi Delphici custodem
* FRAGMENTA HISTOR. GR. — VOL. IL.

Leander et Callimachus tradunt. lidem dicunt dracaenain,
non vero draconem fuisse.
11.

Elis urbs secundum ELeandrum nomen nacía inde est ,
quod e diluvio servati ibi ἁλισθῆναι, i. e. congregati esse
dicuntur.

PRECEPTUM.

Gravida sum, o imnlieres; sed prz pudore, amici,
singulis literarum elementis nomen fcetus vobis edicam,
Linea recta longa est, cui in medio
parva utrimque reclinata adjacet ;
deinde circulus , pedes habens breves duo,

43

808

addit : Ὅθεν ὕστερον, ὡς ὑπονοήσειέ τις, Μαιάνδριος
μὲν ὁ συγγραφεὺς; μικρὸν διὰ τῆς ἑρμηνείας τῇ
μιμήσει παρεγχλίνας, συνέγραψεν ἐν τῷ Παραγ-
χέλματι φορτικώτερον τοῦ ῥηθέντος. Nomen indica-
tum est Vi», ἀγροικιχὸν προσφώνημα,, teste Hesy-
chio. Significari ψῶαν, putrem graveolentiam,
foetidum ventris crepitum, monet Dalecampius.

Parangelma hoc egisse de literarum elementis:

pntat Welcker. Rein. Mus. 1833, p. 146. Cete-
rum haud improbabile est locum nostrum, sicuti
reliqua plurima, qua in antecedentibus et subse-
quentibus Athenzus affert, fluxisse ex Clearchi
libro De griphis. Quam etiam Sehweighzeuseri sen-
tentiam esse video.

——

ANTIPATER MACEDO.

᾿Αντίπατρος, Ἰολάου (scr. Ἰόλλου), πόλεως δὲ
Παλιούρας (1. Παλαιοτρίου vel Ποτιδαίας) τῆς Ma-

᾿ |
κεδονίας, στρατηγὸς Φιλίππου, εἰτα Ἀλεξάνδρου καὶ |

διάδοχος βασιλείας" μαθητὴς ᾿Αριστοτέλους. Κατέλι-
πεν ᾿Επιστολῶν σύγγραμμα ἐν βιδλίοις δυσί, καὶ "Iovo-
ρίαν, τὰς Περδίχχου. πράξεις Ἰλλυριχάς. ( Eudocia :
ἔγραψεν ἹἹστορίαν xat σύγγραμμα ᾿Επιστολῶν ἐν βι-
δλίοις εἴχοσι). Ex opere historico nihil superstes.
Epistolarum mentionem facit Plutarch. Compar.
Alcib. et Coriol. c. 3 : ᾿Αντίπατρος μὲν οὖν ἐν ἐπι-
στολῇ τινι γράφων περὶ τῆς Ἀριστοτέλους τοῦ φιλοσό-
oho τελευτῆς" « Πρὸς μὲν ἄλλοις, φησὶν, ὃ ἀνὴρ xoi
τὸ πείθειν εἶχε. » — Cicero De offic. IL, 14 : Exstant
epistole Philippi ad Alexandrum, et Antipatri ad
Cassandrum et Antigoni ad . Philippum, trium
prudentissimorum. De his commerciis epistolicis
v. Jonsius Hist. scr. phil. p. 70, Heeren. De fontt,
Plut. p. 60 sq. Ste-Croix Exam. critiq. p. 201
sqq. Singularem de hac re commentationem pro-
mittit Geierus Scriptor. rerum Alexandri p. XXIV.
— De Epistola quadam de India ejusque mirabili-
bus, quam CnarERUs ad Aristopatram matrem
scripsisse dicebatur (Strabo XV, p. 702), monui in
Praefat. ad Pseudocallisthenem p. XIX.

PAL/EPHATUS ABYDENUS.

Subjungere his lieeat quz Suidas tradit de Pa-
lephato quodam Aristotelis, uti ferunt, amasio
eodemque historico, Ita enim Suidas : Παλαίφατος

ANTIPATER MACEDO ET PAL/AEPHATUS ABYDENUS.

Ἀρταξέρξην. ᾿Ἀπίστων βιόλία ε΄. τινὲς δὲ ταῦτα εἰς,

ἴ
CENMI
a

y

᾿Αδυδηνὸς, ἱστοριχός. Κυπριαχά, Δηλιαχά, ᾿Αττιχά, | :
᾿Αραδιχά. 1 ἔγονε δ᾽ ἐπ᾽ ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Μαχεδόνος, —
παιδικὰ δ᾽ ᾿Αριστοτέλους τοῦ φιλοσόφου, ὡς Φίλων ἐν
τῷ εἰ στοιχείῳ (9) τοῦ Περὶ παραδόξου ἱστορίας βιδλίου — —
(βιθλίον codd.) α΄, καὶ Θεόδωρος 6 Ἰλιεὺς ἐν B —
Τρωιχῶν. b
De his quid dicam nihil habeu. Ceterum quum
scriptoris hujus Theodorus in Troicis memine--
rit, credi possit ad eundem Palephatum perti--
nere Troica (fortasse pro 'Apa6ux& apud Sui-
dam repon. 'T'o»tx&), quorum Stephanus et Harpo-
cration. mentionem faciunt. Quamquam $uidas, |
in iis qux de Palephatis corrasit, ab aliis Troica.
Palepbhato Atheniensi, ab aliis Pario tribui dicat, —
Etenim recenset Suidas preter Abydenum nostrum, ὦ
primum Atheniensem , epopeeum, Actzi vel Mer-
curii filium , deinde duos hosce :
Παλαίφατος, Πάριος ἢ Πριηνεύς, γεγονὼς xav.

τὸν ᾿Αθηναῖον ἀναφέρουσι" πλὴν καὶ οὗτος ἔγραψε.

Παλαίφατος, Αἰγύπτιος ἢ ᾿Αθηναῖος, γραμματικός.
Αἰγυπτιαχὴν θεολογίαν. Μυθιχῶν βιθλίον α΄. Λύσεις
τῶν μυθιχῶς εἰρημένων. Ὑ ποθέσεις εἰς (nv.
Τρωιχά, & τινες εἰς τὸν ᾿Αθηναῖον, τινὲς δὲ εἰς τὸν
Πάριον ἀνήνεγχαν. ἔγραψε xot ἱστορίαν ἰδίαν. 1

TPOIKA.
E LIBRO SEPTIMO.

I.

Stephan. Byz. : Χαριμᾶται, ἔθνος πρὸς τῷ Πόντῳ.
Παλαίφατος ἐν ἑδδόμῳ 'Γρωιχῆς (1. Γρωικῶν aut sup-
ple περιηγήσεως)" « Κερχεταίων ἔχονται Μόσχοι καὶ
Χαριμᾶται [οἷ] τοῦ Παρθενίου κρατοῦσιν εἰς τὸν Εὖὔ-
ξεινον πόντον. »

Holstenius scrib. proposuit Κερχεταῖοι, ὧν ; ego
supplevi ot post Χαριμᾶται, Neque tamen sic per--
sanatus locus. Nam quid sibi volunt sequentia? De
Parthenio Bithynie fluvio cogitari nequit; ac si
posset, vel sic tamen grammatica verborum ratio
laboraret. Moschi et Charimatz, quum supra Cer-
cetas septentrionem versus habitent, eo loci de-
gunt, ubi Palus Mzotis in Pontum Euxinum in-
funditur. Quare sententiam loci nostri fuisse hanc
puto : ot ex τῆς παραλίας χρατοῦσιν τῶν εἰς τὸν EU-|
ξεινον πόντον πλεόντων. Ceterum €f. Hellanici
fr. 109. |

i!oc postea, ut suspicetur aliquis, imitatus Moandrius ,
prosaicus scriptor, sed nonnihil diversa in enuntiando ratione
usus, scripsit ea quae apud ipsum in Przecepto leguntur

crassiore quidem slylo expressa quam a przedicto ( Callia )
factum.

TROICA.

LU P.

Charimata, populus ad Pontum. Palephatus libro se-
ptimo Troicorum : « Cercetzis (sive Cercetis) finitimi Mo:
schi et Charimatee.... »

| γιχάδε τὴν CE
— Baw65, Δυσαύλης χαὶ Τριπτόλεμος " ἔτι δὲ xal Εὖὔ-
— μολπός τε xot [ὐδουλεύς... Καὶ δὴ... ξενίσασα ἣ Βαυδὼ
— ty Δηὼ, ὀρέγει χυχεῶνα αὐτῇ x:À. Eadem Arno-
- bius Adv. Gent, V, p. 175. Alia atque plura vide

PAL/EPHATUS ABYDENUS.

2.

Harpocration : : Μαχροκέφαλοι. Ἀντιφῶν ἐν τῷ
Περὶ ὁμονοίας. "E0vog ἐστὶν οὕτω καλούμενον, οὗ xai
Ἡσίοδος μέμνηται ἐν v ' Povaitxov καταλόγῳ. -- Πα-
λαίφατος ἐν ζ΄ Τρωικῶν ἐν τῇ Λιβύη φησὶν ὑπεράνω
Κόλχων οἰκεῖν τοὺς Μιαχροχεφάλους.

Palzphati nomen fortasse excidit apud Stephan.

Byz.,ubi : Μαχροχέφαλοι, πρὸς τοῖς Κόλχοις, ὡς ( ot

cod. Rhedig.) * γὰρ ἫἩμίχυνες, Μακροχέφαλοι xai
Πυγμαῖοι. ---- ἐν τῇ A607] nescio an hoc nomen,
modo recte se habeat , alias occurrat, Intelligenda

regio Libystinorum, quos dicit Stephanus : At6v-

στῖνοι, ἔθνος παραχείμενον Κόλχοις, ὡς Διόφαντος ἐν

ΠΠολιτιχοῖς ( scribe ἐν Ποντιχοῖς ).

E LIBRO NONO.
3.

Harpocration : Δυσαύλης" Δείναρχος ἐν τῇ Περὶ

| τῆς ἱερείας διαδικασίᾳ , εἰ γνήσιος: ᾿Ασχληπιάδης δ᾽ ἐν

eT βαγῳδουμένων τὸν Δυσαύλην αὐτόχθονα εἶναί

|| emot, συνοιχήσαντα δὲ Bau6ot σχεῖν παῖδας Τ]ρωτο--
—. γόην τε xoi Νίσαν. [Ιαλαίφατος δ᾽ ἐν θ΄ (πρώτη cod.

A. Bekkeri) Τρωικῶν σὺν τῇ γυναικί φησιν αὐτὸν

ὑποδέξασθαι τὴν Δήμητραν.

Cf. Clemens Alex. p. 13 ed. Sylb. : "Qxowv δὲ τη-

Ἐλευσῖνα οἵ γηγενεῖς" ὀνόματα αὐτοῖς

ap. Pausaniam I , 14 , 2 et II, 14, 2. Δυσαύλου no-

— men Hermannus reposuit in Orphic. H. 4o. Cete-

X phalos.

$239

rum que ex Asclepiade afferuntur, filie Baubüs
aliunde non note. Pro Νίσαν codd. D E νήσαν,
cod. B. χνίσαν. Nihil horum genuinum esse mihi
videtur. Historia de Cerere ab anu hospitaliter
excepta haud uno modo narratur, uti constat. Ne
de Iambe dicam , apud Antoninum Lib. c. 24 sive
ap. Nicandrum, Antonini auctorem , Cererem ex-
cipit Mieux , Ascalabi mater. Illa Μίσμη vero pro-
cul dubio est idem nomen cum Míe? , cum Cereris
cultu illa apud Orphicos ante conjuncta. V. Orphic.
hymn. 41, &yváív.. Mícnv, ἄρρητον ἄνασσαν. Ean-
dem, puto, significavit Suidas verbis : Μίσις, ido; ,
non addita explicatione. Denique Hesych. Μίσα
τις. Μίσης (1. Μίση), τῶν περὶ τὴν μητέρα τις, ἣν xox
ὀμνύουσιν: — Jam quum nihil frequentius sit quam
ut cognata natura sua sive cultu conjuncta juxta
ponantur genealogorum operà, non dubito quin
apud Harpocrationem pro Νίσαν scribendum sit
Mícav vel Μίσην, itemque fortasse apud Antoni-
num ]. 1.

EX LIBRO INCERTO.
4.
Strabo XII, P. 55o : Ὁ δὲ Παλαίφατός φησιν ἐξ

Ἀμαζόνων τῶν ἐν τῇ Ἀλόπῃ οἰχούντων, νῦν δ᾽ ἐν Ζε-
λείᾳ, τὸν “Οδίον καὶ τὸν ᾿Επίστροφον στρατεῦσαι. Ple-
nius abe locum exhibebimus in Menecratis Elaite
fr. 2, Ceterum vides Troica Palephati peramplum
opus fuisse plenumque eruditionis periegeticae.,
Ex. fragmentis hisce unus locus ad res Trojanas
propius attinet, Totum vero opus tale fere cogitare
debemus, quale fuit ὃ Τρωιχὸς διάχοσμος doctissimi
Demetrii Scepsii,

2.
Palephatus libro septimo Troicorum dicit in Libya ( in
Libystinorum regione) supra Colchos habitare Macroce-

: 3.
Palephatus Troicorum libro nono dicit Dysaulen cum

.. uxore sua Cererem hospitio excepisse.

4.

Palephatus dicit Hodium et Epistrophum Trojam cum
exercitu venisse ex regione Amazonum, Alopen func, punc
Zeliam inhabitantium.

*
t

LIBER QUARTUS.

RRELIQUI SCRIPTORES QUI FLORUERUNT INDE AB ALEXANDRI TEMPORIBUS USQUE
AD MORTEM PTOLEMJEI PHILADELPHI.

MENECRATES ELAITA.
ANDRON HALICARNASSENSIS.
Dioponus PERIEGETA.
[(MExxcnuwus Sicvonius.]
[HEcEsias MacuzstUs.]
DivrLUS ATHENIENSIS.
DEMETRIUS PHALEREUS.
SrRATO LAMPSACENUS.
TnuropECTES PHASELITA.
Lvcus RugGINUS.
NvMPHODORUS SYRACUSANUS.
CALLIAS SYRACUSANUS.
ANTANDER SYRACUSANUS.
HrzcATXEUS ÁÀBDERITA.
MEGASTHENES.

DAIMACRUS.

PATROCLES.

— Fragmenta Menzchmi et Hegesie exhibuimus

336—247 a. C.

DrgMoDpAMAS MiEsiUs.
DrewocmHanres LgUCONOENSIS.
HikgRONYMUS CARDIANUS.
PynnnHus EPinoTA.
PROXENUS.

CiwEAS THEssALUS ET SUIDAS.
Dunis SaAwrUs.

IpoMENEUS LAMPSACENUS.
[Trwxus ΤΑΥΒΟΜΕΝΙΤΑ.
[DrEwo.]

[ANDROTION.]
[PriLocHonRUs.]

Brnosus CHALD/EUS.
MawETHO SEBENNYTA.
DEMETRIUS BvzANTIUS.
CrESIBIUS.

SosiB1Uus Laco.

inter scriptores rerum Alexandri Magni;

fragmenta Timsi, Demonis, Androtionis et Philochori in primo hujus collectionis volumine

exstant.

MENECRATES ELAITA.

Menecrates discipulus (*) fuit Xenocratis (fr. 2),
qui Speusippo successit an, 339, et cui ipsi successit
Polemo an. 315 (v. Clinton. ad h. a.). Itaque
Menecrates florueritsub regno Ptolemzi Lagide.
Scripsit Κτίσεις atque geographicum opus , Περίο-
δος Ἑ λλησποντιαχή inscriptum.

ΚΤΙΣΕΙ͂Σ.

I.

Strabo XIII, p. 621 : Μενεχράτης ὃ ᾽᾿Ελαΐτης ἐν τοῖς
Περὶ χτίσεων φησὶ τὴν παραλίαν τὴν vOv Ἰωνικὴν
πᾶσαν, ἀπὸ Μυκάλης ἀρξαμένην, ὑπὸ Πελασγῶν ot-
χεῖσθαι πρότερον χαὶ τὰς πλησίον νήσους.

Loquitur Strabo de Cyme Phriconide qua con-
dita est non ita longe ab Larissa, quam tum Pelasgi
adhuc tenebant,

2.

Strabo XII, p. 572 : Τοὺς Μυσοὺς οἱ μὲν Gp&xac,
οἵ δὲ Λυδοὺς εἰρήκασι, xaT αἰτίαν παλαιὰν ἱστοροῦν-
τες, ἣν Ξάνθος 6 Λυδὸς (fr. 8) γράφει xol Meve-
χράτης 56 ᾿Ελαΐτης “ ἐτυμολογοῦντες xoi τὸ ὄνομα
τὸ τῶν MucOv, ὅτι τὴν ὀξύην οὕτως ὀνομάζουσιν οἵ
Λυδοί: πολλὴ δ᾽ ἢ ὀξύη χατὰ τὸν Ὄλυμπον, ὅπου

(*) Alius Xenocratis Academici discipulus fuit PRocLEs,
qui Περὶ ἑορτῶν scripsit, Plutarch. Qu. Conviv. IV, 2,4 :
Ἔτι δὲ οἷμαι Προχλέους ἐντετυχηχέναι γραφῇ, περὶ τῶν "Io-
θμίων ἱστοροῦντος, ὅτι τὸν πρῶτον ἀγῶνα ἔθεσαν περὶ στεφά-
γον πιτυΐνου * ὕστερον δὲ τοῦ ἀγῶνος ἱεροῦ γενομένου, ἐκ τῆς
Νεμεαχῆς πανηγύρεως μετήνεγχαν ἐνταῦθα τὸν τοῦ σελίνου
στέφανον. 'O δὲ Προχλῆς οὗτος ἦν εἷς τῶν ἐν ᾿Αχαδημίᾳ Ξ6-
γοχράτει συσχολασάντων.

Eundem laudat Alexander Aphrodisiensis in Aristotel.
Elench. Sophist. p. 4 b, ubi : Προχλῆς ἐν τῇ τῶν ἑορτῶν
ἀναριθμήσει. Fragmentum exscribere non possum, quia
libro eo nunc careo. Junior quidam Procles est Cartbagi-
niensis, cujus meminit Pausanias II, 21, 65 IV, 25, 3.

ratius definire non licet.

ἐχτεθῆναί φασι τοὺς δεχατευθέντας - ἐκείνων «δὲ
ἀπογόνους εἶναι τοὺς ὕστερον Μυσοὺς, ἀπὸ τῆς ὀξύης.
οὕτω προσαγορευθέντας᾽ μαρτυρεῖν δὲ xal τὴν διά-
Aexvoy* μιξολύδιον γάρ πως ras xol μιξοφρύγιον᾽ ὁ
τέως μὲν γὰρ οἰκεῖν αὐτοὺς περὶ τὸν Ὄλυμπον. 'Γῶν B
δὲ Φρυγῶν ἐκ τῆς Θράκης περαιωθέντων, εἵλοντο τόν
τε τῆς Τροίας ἄρχοντα χαὶ τῆς πλησίον γῆς. "Exsivoug |
μὲν ἐνταῦθα οἰχῆσαι" τοὺς δὲ Μυσοὺς ἀῶ τὰς τοῦ
Καΐχου πηγὰς πλησίον Λυδῶν. :

ITEPIOAOX EAAHZIIONTIAKH.
3e

Strabo XII, p. 550, Qusritur ubi habitarint Ha- —
lizones, quos memorat Homer. Il. II, 856 : j
Αὐτὰρ Ἁλιζώνων ᾿Οδίος xai ᾿Επίστροφος ἦρχον,
τηλόθεν ἐξ Ἀλύδης, ὅθεν ἀργύρου ἐστὶ γενεθλή. : Σ
ἜἘπαινεῖ δὲ μάλιστα (sc. Δημήτριος ὃ Σκήψιος) [i
τὴν “ΕἙχαταίου τοῦ Μιλησίου (fr. 202). x«i Μενεχράτους —
τοῦ ᾿Ελαΐτου, τῶν Ξξενοχράτους γνωρίμων ἀνδρὸς (sic
3 codd. ; vulgo ἀνδρῶν), 'δόξαν xal τὴν Παλαιφάτου,;-
Ὁ δὲ Μενεχράτης ἐ ἐν τῇ “Ἑλλησποντιαχῇ περιόδῳ ὕπερ.
χεῖσθαι λέγει τῶν ὑπὲρ τὴν Μύρλειαν τόπων ὀρεινὴν
συνεχῆ, ἣν χατῴχει τὸ τῶν “Ἁλιζώνων ἔθνος" δεῖ δὲ, Ὁ
φησὶ, γράφειν, ἐν τοῖς λλ, τὸν δὲ ποιητὴν ἐν τῷ ἑνὶ γρά- —
φειν διὰ τὸ μέτρον. Ὅ à Παλαίφατός φησιν, ἐξ Apa —
ζόνων τῶν ἐν τῇ ᾿Ἀλόπη οἰχούντων, νῦν δ᾽ ἐν Ζελείᾳ, τὸν Ἢ
"O8ov καὶ τὸν ᾿Επίστροφον στρατεῦσαι. Vide que in
seqq. contra disputat Strabo, Ceterum cf. Callisthe-
nis fr. 29.

Subjüngo fragmenta Menecratis Xanthii, qui |
Ionica dialecto (fr. 4) Λυχιαχὰ ( fr. 1. 2.) scripsit,
aliaque quzdam composuisse videtur, quas aecu—-

URBIUM ORIGINES.
1.

Menecrates Elaita in libris de Urbium originibus dicit
litoralem Ionicam omnem inde a Mycale, nec non vicinas
insulas a Pelasgis olim inhabitatas esse.

2.

Mysos alii Thraces, alii Lydos faciunt. Atque hi quidem
causam exantiquitate repetunt, quam literis mandarunt
Xanthus Lydus et Menecrates Elaita : qui et rationem
nominis Mysorum reddunt , quod Lydorum lingua fraxinus
arbor mysus vocatur, quee juxta Olympum copiosa nasci»
tur, ubi expositos aiunt fuisse decimatos , quorum proge-
nies sint Mysi, sic ab myso arbore dicti. Astipulari etiam
linguam aiunt mixtam e Phrygia et Lydia. Nimirum Mysos

aliquamdiu circa Olympum habitavisse : quum autem Phry-
ges e Thracia trajecissent, ceperunt Trojz et vicinice princi-
pem. Eos quidei híc consedisse ; Mysos autem supra fontes
Caici prope Lydiam.

HELLESPONTI CIRCUITIO.
3.

Maxime laudat Demetrius Scepsius Hecatwi Milesii et
Menecratis Elaite , qui Xenocratis discipulus fuit, opinio-
nem ac Palcphati... Menecrates vero in Hellesponti cireui-
tione imminere ait locis Myrleam circumjacentibus montan
continentia, quae Halizones habitaverint, et duobusL litteris.
scribendam vocem ; poetam omisisse alteram metri causa. -

MENECRATES XANTHIUS.

MENECRATES XANTHIUS.
AYKIAKA,
1.
E LIBRO PRIMO.

Steph. Byz. : Ἀρτύμνησος, πόλις Aux(ac , ἄποιχος
Ξανθίων. τὸ ἐθνικὸν Ἀρτυμνησεύς, Μενεχράτης ἐν
πρώτη τῶν Λυχιαχῶν φησὶν ὅτι πολυανθρωπήσασαν
τὴν Ξάνθον τοὺς πρεσόδύτας εἰς τρία μέρη διελεῖν"
τούτων δὲ τὴν μὲν ἐπὶ τὸν Κράγον ἐλθεῖν καὶ οἰχίσαι

ἐν τῷ ὄρει λόφον στρόγγυλον [ χατοιχίσαι xoi xa-

- Maat τὴν πόλιν Πινάραν, ἣν μεθερμηνεύεσθαι στρογ-

γύλην. Τὰ γὰρ στρογγύλα πάντα Λύχιοι πίναρα χα-
λοῦσιν.

Vox χατοιχίσαι ejicienda, notante Salmasio.
Ceterum ipsum Stephanum Menecratis locum inte-
griorem dedisse patet, De Artymneso urbe aliunde
non constat.

2.

Antoninus Liberal. c. 35 : '[cvopet Μενεχράτης

Edy0toc Auxtaxoig xai NíxavOpoc. Λητὼ, ἐπεὶ ἔτεχεν
e τῷ,

» / NY 21.2 ) 9 / 4.1}

Απόλλωνα xol Ἄρτεμιν ἐν ᾿Αστερία τῇ νήσῳ, ἀφίκετο
εἰς Λυχίαν ἐπιφερομένη τοὺς παῖδας ἐπὶ τὰ λουτρὰ τοῦ
Ξάνθου - xal ἐπεὶ τάχιστα ἐγένετο ἐν τῇ γῇ ταύτη,
ἐνέτυχε πρῶτα Μελίτη χρήνη καὶ προεθυμεῖτο πρὶν
ἐπὶ τὸν Ξιάνθον ἐλθεῖν, ἐνταυθοὶ τοὺς παῖδας ἀπολοῦσαι.
᾿Επεὶ δ᾽ αὐτὴν ἐξήλασαν ἄνδρες βουχόλοι, ὅπως ἂν

αὐτοῖς οἱ βόες ἐχ τῆς χρήνης πίωσιν, ἀπαλλάττεται

χαταλιποῦσα τὴν Μελίτην ἣ Λητώ. Λύχοι δὲ συναντό-
μενοι xat. σήναντες, ὑφηγήσαντο τῆς δδοῦ, xa ἀπήγα-

843

γον ἄχρι πρὸς τὸν ποταμὸν αὐτὴν τὸν Ξάνθον. Ἡ δὲ
πιοῦσα τοῦ ὕδατος χαὶ ἀπολούσασα τοὺς παῖδας, τὸν
μὲν Ξάνθον ἱερὸν ἀπέδειξεν ᾿Απόλλωνος , τὴν δὲ γῆν
Τριμιλίδα λεγομένην Λυχίαν μετωνόμασεν ἀπὸ τῶν
χαθηγησαμένων λύχων. " Emi δὲ τὴν χρήνην αὖτις ἐξί-
χετο, δίκην ἐπιδαλοῦσα τοῖς ἀπελάσασιν αὐτὴν βουχό-
λοις" καὶ οἵ μὲν ἀπελούοντο ἔτι παρὰ τὴν χρήνην τοὺς
βοῦς - Λητὼ δὲ μεταθαλοῦσα πάντας ἐποίησε βατρά-
χους" xai λίθῳ τραχεῖ τύπτουσα τὰ νῶτα xai τοὺς
ὦμους κατέδαλε πάντας εἰς τὴν χρήνην, xoi βίον ἔδω-
xev αὐτοῖς χαθ’ ὕδατος. Ot δ᾽ ἄχρι νῦν παρὰ ποταμοὺς
βοῶσι καὶ λίμνας. Cf. Müller Dor. I, p. 207.

E SCRIPTIS INCERTIS.
3.

Steph. Byz. : Βλαῦδος, πόλις Φρυγίας, ἀπὸ Βλαύ-
δου τοῦ τὸν τόπον εὑρόντος, ὡς Μενεχράτης.

τὰ.

Dionysius Hal. A. R. 1,48, p. 121 R : Μενεχρά-
τῆς δὲ 6 ΞΞάνθιος προδοῦναι τοῖς ᾿Αχαιοῖς αὐτὸν (τὸν Αἷ-
νείαν) ἀποφαίνει τὴν πόλιν ( Τροίαν ) τῆς πρὸς ᾿Αλέ-
ξανδρον ἔχθρας ἕνεκα" xal διὰ τὴν εὐεργεσίαν ταύτην
᾿Αχαιοὺς αὐτῷ συγχωρῆσαι διασώσασθαι τὸν οἶχον.
Σύγχειται δὲ ὃ λόγος αὐτῷ ἀρξαμένῳ ἀπὸ ᾿Αχιλλέως
ταφῆς, τὸν τρόπον τόνδε" « ᾿Αχαιοὺς δ᾽ ἀνίη εἶχε, xat
ἐδόχεον τῆς στρατιῆς τὴν χεφαλὴν ἀπηράχθαι" ὅμως δὲ
τάφον αὐτῷ δαίσαντες ἐπολέμεον γῇ πάσῃ, ἄχρις Ἴλιον
ἑάλω ᾿Αἰνείεω. ἐνδόντος. Αἰνείης γὰρ ἄτιτος ἐὼν ὑπὸ
᾿Αλεξάνδρους xal ἀπὸ γερέων ἱερῶν ἐξειργόμενος,
ἀνέτρεψε Πρίαμον. ᾿Εργασάμενος δὲ ταῦτα εἷς "Ay atv
ἐγεγόνει. »

M

DE REBUS LYCLAE.

E
Artymnesus , urbs Lyciee , Xanthiorum colonia. Gentile
Artymnesensis. Menecrates libro primo De rebus Lyciis dicit
cives Xanthi urbis , nimia hominum multitudine laboran-

; . lis, in tres a praefectis partes esse divisos, eorumque unam

iv
[
*

».
y

&d Cragum montem emigrasse , et in ejus colle quodam ro-
tundo urbem condidisse , quam Pinaram ( Pinara Strabo )

᾿ς wocassent, id est rotundam; etenim quae rotunda sunt,

p LJ * *
— Lycii pinara dicunt.
ES

*

3 2.

Narrant Menecrates Xanthius in libris De rebus Lyciae et

Nicander. — Latona, quum in Asteria insula Apollinem et
Dianam peperisset , in Lyciam venit , infantes ad lavacrum

Xanthi apportans. Quumque primum eam regionem atti-

gisset , in Meliten fontem incidit ; statuitque ibi abluere in-
fantes, antequam ad Xanthunm pervenisset. Sed pulsa inde a

. pastoribus, qui eo potum boves egissent , discessit. Lupi au-
— fem obvium facti et adulantes dee, usque ad amnem

.. Kanthum ductores se vize praebuerunt. Cujus aquam quum
- bibisset Latona, infantesque abluisset, Xanthum Apollini
. . sensecrat; terre autem quo tunc Trimilis appellabatur,

Lyciae nomen fecit, a lupis, qui viam preeiverant. Rursum
deinde ad fontem pervenit, supplicium de pastoribus sum-
ptura, qui adhuc bobus lavandisibi vacabant. Eos dea uni-
versos in ranas convertit ; tergisque et humeris aspero lapide
percussis , in fontem conjecit victumque in aquis attribuit.
lique etiamnum apud amnes et paludes vociferantur.

3.

Bl: ndus ; urbs Phrygioe, a Blando, qui locum eum repe-

rit, nomen nacta , uti Menecrates refert.
4.

Menecrates Xanthius 'Trojanr Griecis ab /Enea proditam
affirmat , propter simultates quas cum Alexandro gerebat :
atque ob istud beneficium Grecos ipsi permisisse , uf suam
domum servaret, Is autem suam historiam ab Achillis fu-
nere auspicatus in hunc modum scribit : « Graecos antem
moestitia tenebat , et exercitus capite se privatos existima-
bant. Ei autem exstructo sepulcro, totum agrum (Trojanum)
bello premere perrexerunt, donec AEneze proditione captum
est Ilium. Eneas enim , quod in nullo pretio apud Alexan-
drum esset , et ab omnibus sacerdotii bonoribus arceretur,
Priami res evertit. His autem perpetratis, civis Graecorum
est factus. »

844

MENECRATES OLYNTHIUS.
9.

Bekker. Anecd. p. 782, 19: Φοινιχήια τὰ γράμ-
ματα ἐλέγοντο, ὥς φησιν... Ἄνδρων xot Μενεχράτης
& Ὀλύνθιος. ἀπὸ Φοινίχης τῆς ᾿Αχταίονος θυγατρός.
De M. Olynthio aliunde non constat. Num fortasse
erat M. 6 Aóxioz? Ceterum Pheenicem. quendam
e Tyro Menecratem memorat Zenobius,

MENECRATES TYRIUS.
6.
Zenob. IV, 38 : Ἰνοῦς ἄχη: Ἰνὼ ἣ Κάδμου

συνελθοῦσα ᾿Αθάμαντι δύο ἐγέννησε παῖδας, Λέαρχον
χαὶ Μελιχέρτην, χαὶ θυγατέρα Εὐρύχλειαν. Οὗτοι ὑπὸ
᾿Αθάμαντος μανέντος κατετοξεύθησαν. Μετὰ δὲ Μελι-
χέρτου $ Ivo ἔρριψεν ἑαυτὴν εἰς τὴν πρὸς τῷ Μολου-
pio θάλασσαν. Καὶ τὴν μὲν εἰς Μέγαρα προσθρασθεῖ-
σαν Μεγαρεῖς ἀνελόμενοι καὶ. πολυτελῶς χηδεύσαντες
ἐχάλεσαν Λευχοθέαν * τὸν δὲ εἰς Κόρινθον Κορίνθιοι θα--
ψαντες Μελιχέρτην ἄγουσιν ἐπ᾿ αὐτῷ ἀγῶνά: τὰ ΓΙσθμια.
Διὰ δὴ ταῦτα εἴρηται Ἰνοῦς ἄχη. '"Ayos γὰρ f, λύπη,
ἀχανεῖς ποιοῦσα τοὺς χαχῶς παθόντας. Ταῦτα δὲ δη-
λώσει xat Μενεχράτης ὃ Τύριος ( ὃ Nóxtoc? ). Πέπονθε
δὲ οὕτως ᾿Ινὼ δι᾽ αἰτίαν τήνδε. ᾿Αθάμας πρότερον γυ-
ναῖχα ἐσχηκὼς Νεφέλην, δύο παῖδας ἐχ ταύτης “Ελλην
χαὶ Φρίξον ἐγέννησεν. ᾿Αποθανούσης δὲ τῆς Νεφέλης,
δευτέραν ἠγάγετο γυναῖχα Ἰνώ: ἥτις ἐπιθουλεύσασα
τοῖς τῆς Νεφέλης παισὶ » παρέπεισε τὰς τῶν ἐγχωρίων
γυναῖχας φρυγεῖν τὰ σπέρματα. 'H Yi δὲ πεφρυγμένον
τὸν σπόρον δεχομένη καρποὺς ἐτησίους οὐχ ἀνεδίδου.
πέμψας οὖν εἷς Δελφοὺς 6 ᾿Αθάμας περὶ τῆς ἀφορίας
ἐπυνθάνετο. Δώροις ὃ δὲ πείσασα "vo τοὺς πεμφθέντας
ὑπέθετο αὐτοῖς εἰπεῖν ὑποστρέψασιν, ὡς ἀνεῖλεν ὃ θεὸς,
“Ἕλλην xai Φρίξον σφαγιασθῆναι, εἰ θέλοιεν ἀπαλλα-
γὴν τῆς ἀφορίας ἔσεσθαι. Πεισθεὶς οὖν ὃ Ἀθάμας "EA-
λὴν χαὶ Φρίξον τῷ βωμῷ παρέστησεν. ᾿Αλλ᾽ ἐχείνους

--

MENECRATES OLYNTHIUS, TYRIUS, NYSAENSIS.

μὲν χατοιχτείραντες οἵ θεοὶ διὰ τοῦ χρυσομάλλου κριοῦ |
ἐναερίους ἀφήρπασαν. Ὅθεν Ἅλλη μὲν ἀντέχειν μὴ E
δυναμένη , εἰς τὸν ἀπ᾽ ἐκείνης χληθέντα Ἑλλήσποντον B
χαταπίπτει" Φρίξος δὲ εἷς τὴν Κολχικὴν διασώζεται

γῆν. [Αθάμαντι δὲ μανίαν utiles τὴν Ἰνὼ P

τοιαῦτα παθεῖν παρεσχεύασαν. | Cf. Apostol. I, 49, T
schol. Aristoph. Nub. 225; Müller. Min. p. 169sq. ἢ

7-

Servius ad Virg. /En. VI, 14 : Menecrates De- E

dalum occiso patr. uele fratre Cretam petiisse dicit; P

Icarum filium ejus ab Atticis pulsum dum fratrem n. |

petit naufragio perisse, unde mari nomen. Hec |
cujusnam Menecratis sint nescio.

ΤΣ,
V SIE Er i

MENECRATES NYSAENSIS.

Strabo XIV, p. 650 : Ἄνδρες δὲ γεγόνασιν ἔνδο- —
&ot Νυσαεῖς ᾿Απολλώνιος... καὶ Μενεχράτης, Ἄριστάρ- —
χου μαθητὴς, καὶ Ἀριστόδημος, ἐχείνου υἱὸς, ᾿
διηχούσαμεν ἡμεῖς ἐσχατόγηρω νέοι παντελῶς ἐν τῇ
Νύση. Suidas : Ἰάσων, Μενεχράτους, Νυσαεὺς -
ἐκ πατρὸς, ἀπὸ δὲ μητρὸς Ῥόδιος, μαθητὴς καὶ ϑυγα- —
τριδοῦς καὶ διάδοχος. τῆς ἐν ἱΡόδῳ διατριδῆς Ποσειδω-- P
víou τοῦ φιλοσόφου. Floruit igitur M. circa 150-100
a. Chr. (Clinton. F. H. III, p. 554 ). Hie fortasse

est Menecrates, cujus meminit scholiasta Pindari — —

ad Ol. Il, 16 : Μενεχράτης δέ φησι ληρεῖν τὸν —
"Agtépuova* μὴ γὰρ καμεῖν τοὺς περὶ Ἀντίφημον περὶ —
τὴν ἀποικίαν, ἀλλὰ μᾶλλον χατὰ εὐπέτειαν πολλὴν ἢ
αὐτοῖς πάντα συμδεδηχέναι κτλ. Unde colligas eum.

commentario illustrasse carmina Pindarica. Idem |
laudatur a schol. ad Nem. HI, 104, de numero

liberorum Megarz; quo loco quz afferuntur de.
eadem re sententie Dionysii cyclographi, Eu-
ripidis, Diniz, Pherecydis, Bati, lHierodori, ex
eodem fluxerint Menecrate. Adde schol, Soph,

5.

Pheenici» literee dicuntur secundum Andronem et Me-
necratem Olynthium ( Lycium ?) a Phoenice Act«onis filia.

6.

Inus crumnc. Ino, Cadmi filia, Athamanti peperit
duos pueros, Learchum et Melicerten, atque filiam Eury-
cleam, Learchus et Euryclea a patre furente sagittis inter-
fecti sunt ; cum Melicerte autem Ino in mare, quod ad Mo-
lurium est, preecipitem se dedit. Ac Inonem quidem , cujus
corpus in Megaricum litus ejectum est, Megarenses sustule-
runt , ac splendido funere honorantes eam Leucotheam no-
mínarunt ; Melicerten vero Corinthum delatum sepelive-
runt Corinthii, in ejusque honorem celebrant Isthmia. Hinc
natum proverbium Ἰνοῦς ἄχη. "Ayoz enim est tristitia , do-
lor, qui mala patientes reddat ἀχανεῖς, mitos. Haec. vero

etiam Menecrates Tyrius docebit. Ino ob hanc causam talia -
perpessa est. Athamanti prius Nephele nupserat, ex qua.
filios duos Hellen et Phrixum sustulit : qua mortua alteram.
duxit uxorem Ino. Ea Nepheles liberis insidiata est, et per- -
suasit indigenis mulieribus, semina ut in sartagine torre-
rent. Quibus aspersum solum annuos non rettulit fructus. -
Athamas igitur Delphos misit, qui de agrorum sterilitate
oraculum consulerent. Ino vero corrupit legatos, iisque per-
suasit, ut reversi dicerent respondisse Apollinem, si steri-
litatem avertere. vellet, Hellen ac Phrixum mactandos -
esse. Itaque persuasus Athamas Phrixum et Hellen im- -
molaturus arae admovit. Sed illorum miserti dii, aurei vel- Ὁ
leris ariete vectos illos per aera sustulerunt. Helle quidem ὦ
quum se in arietis tergo tenere non posset , decidens in Pon-
tum nomen Hellesponto-dedit; Phrixus autem in Colchida :
salvus pervenit. Athamanti autem rabiem injicientes, ut.
Ino ista mala pateretur effecerunt.

Trachin. 354 : Φερεχύδης φησὶν (v. (r. 3o).
1 Μενεχράτης δὲ οὕτω λέγει", Ἡραχλέα εἰς RT
ἸΙόλης ἀφικέσθαι τῆς ; Ἐὐρώτου, τὸν δὲ μὴ θελεῖν διδό-
ναι" ἤρα τε γὰρ αὐτῆς καὶ μίγνυσθαι ἔμελλεν τῇ θυγα-
xpi , εἰ μὴ Ἀργεῖοι ἐξῆλθον εἰς τὴν Εὔδοιαν. Cf. etiam
Eustath. ad Il. II, » et 1r, p. 857 et 859. — Ce-
terum idem Nis cpates quem de Megare liberis

schol, Pindari laudat, de Nicea urbe librum com-:

|... posuisse videtur. Nam ita Tzetzes ad Lyc. 66» :
| Μενεχράτης ὃ Περὶ Νικαίας γεγραφὼς Ἀλκαῖόν φησι
| | πρότερον χαλεῖσθαι Ἣραχλέα, δπότε τοὺς &x Μεγάρας

αὐτῷ γεγεννημένους ὀχτὼ παῖδας, χαὶ οὐ τέσσαρας,

ο ἀνεῖλεν, ὥ ὥς φησι Πίνδαρος (Isthm. III, 104). Verum'

ἘΣ hec aperte Tzetzes hausit ex schol. Pindari, ubi
a nihil legitur de Menecrate Nicaensis Mietorin
E . auctore, quem asciverit ex Plutarcho Thes. c.
46, ubi laudatur Μενεχράτης τις ἱστορίαν περὶ Νι-
καίας... ἐχδεδωχώς. Nam legisse Tzetzen hunc Plu-
- tarchi locum patet ex schol. ejus ad Ántehom.
B. 238 ed. Jacobs. (vide Herodori fr. 17).
Bou num revera Menecrates quem scholiasta
* - Pindari laudat, atque auctor histori:& Nicaensis
3 fuerit unus idemque, in medio relinquo.

ΠΕΡῚ NIKATAX.
- 8.

Plutarch. Thes. c. 26 : Μενεχράτηϑ δέ τις,
ἱστορίαν περὶ Νιχαίας τῆς ἐν Βιθυνία πόλεως
ἐχδεδωχὼς , Θησέα φησὶ τὴν Ἀντιόπην ἔχοντα
- 3 διατρῖψαι περὶ τούτους τοὺς τόπους" τυγχάνειν δὲ συ-
i [8 pevtuoveac αὐτῷ τρεῖς νεανίσχους ἐξ ᾿Αθηνῶν, ἀδελ-
P φοὺς ἀλλήλων, Εὔνεων xai Θόαντα καὶ Σολόεντα.
os 'Ῥοῦτον οὖν ἐρῶντα τῆς Ἀντιόπης, χαὶ λανθάνοντα τοὺς

᾿ ἄλλους, ἐξειπεῖν πρὸς ἕνα τῶν συνήθων * ἐκείνου δὲ περὶ
d τούτων ἐντυχόντος τῇ ᾿Αντιόπη, τὴν μὲν τὴν πεῖραν

MENECRATES NYSAENSIS.

345

? : μων “ 4 A 2i Tz" ,
ἰσχυρῶς ἀποτρίψασθαι, τὸ δὲ πρᾶγμα σωφρόνως ἅμα.
' , , 9v A ^
xal πρῴως ἐνεγκεῖν, καὶ πρὸς τὸν Θησέα μὴ χατηγο-
ρῆσαι. Τοῦ δὲ Σολόεντος, ὡς ἀπέγνω, ῥίψαντος ἑαυτὸν
εἰς ποταμόν τινα χαὶ διαφθαρέντος, ἠσθημένον τότε τὴν
αἰτίαν χαὶ τὸ πάθος τοῦ νεανίσχου τὸν Θησέα βαρέως
ἐνεγχεῖν, xat δυσφοροῦντα λόγιόν τι πυθόχ ρήστον ἄνε-
veyxelv πρὸς ἑαυτόν - εἶναι γὰρ αὐτῷ προστεταγμένον
ἐν Δελφοῖς ὑπὸ τῆς Πυθίας, ὅταν ἐπὶ ξένης ἀνιαθῇ
μάλιστα καὶ περίλυπος γένηται, πόλιν ἐχεῖ χτίσαι, xat
τῶν ἀμφ᾽ αὑτὸν τινὰς ἡγεμόνας καταλιπεῖν. — "Ex δὲ
, Ἁ / » , ^ - e ,

τούτου τὴν μὲν πόλιν, ἣν ἔχτισεν, ἀπὸ τοῦ θεοῦ Πυθό-
πολιν προσαγορεῦσαι Σολόεντα δὲ τὸν πλησίον ποτα-
μὸν ἐπὶ τιμῇ τοῦ νεανίσχου. Καταλιπεῖν δὲ xad τοὺς
ἀδελφοὺς αὐτοῦ οἷον ἐπιστάτας xoi νομοθέτας, καὶ σὺν
αὐτοῖς Ἕ ὅρμον, ἄνδρα τῶν ᾿Αθήνησιν Εὐπατριδῶν"

ἀφ᾽ οὗ χαὶ τόπον Ἑρμοῦ χαλεῖν οἰχίαν τοὺς Πυθοπολί-
τας οὐχ ὀρθῶς τὴν δευτέραν συλλαφὴν περισπῶντας xol

/ “ἐν Ἁ , ^ /
τὴν δόξαν ἐπὶ θεὸν ἀπὸ ἥρωος μετατιθέντας.

Reliquos scriptores, quibus Menecratis nomen,
ut Milesium grammaticum (ap. schol. Hom. Il. 4,
945 11, 677; 24, 804), et Ephesium , Arati prece-
ptorem (Suidas v. "Apzzoc), carminis de Agricultura
auctorem ( Varro R. R. I, 1, 9; III, 16, 18;
Plin. H. N. VIII, et IX, 7); porro 7M. comicum
(Suidas v. Μενεχρ. V. Meinecke Com. fr. I, p. 493),
Smyrneum poetam (cujus duo epigrammata in
Anthol. I, p. 476), Syracusanum medicum ( Athen.
p. 289, B, Suidas v. Μενεχράτης, Plutarch. Agesil.

1, /Elian. V. H. XII, 51 ), alium M. medicum
quem laudat Coelius Aurel. Chron. pass. I, 4, et
tertium item medicum, de quo v. Fabric. B. Gr.
XIII, p. 332 et Sprengel. Gesch. de Arzneik. H,
p. 72 sq., hos omnes, inquam, verbo memorasse
satis est,

k DE NICJEA.

8.

edidit, l'heseum memorat, quum Antiopam teneret, de-
inoratum aliquamdiu illis in oris : habuisse autem eum se-

- "eum commilitones, tres A thenienses juvenes, fratres inter se,
— Euneum, 'Thoantem et Soloenta. Hunc Antiopaz amore in-
δ flammatum, quum ardorem suum celaret alios, uni ex fa-
p miliaribus detexisse ; qui quum Antiopam hac de re appel-
ES

—. Yaret, eam attentationem hujus repulisse acriter, prudenter
3 id tamen tulisse et leniter, neque ad Theseum detulisse. At
- Solos, abscissa spe quum in amnem quendam se abjecisset

et interiisset , explorata tunc causa et adolescentis amore ,
tulisse Theseum rem graviter, discruciatumque oraculum
quoddam Apollinis ad se applicasse. Nam a Pythia sibi Del-
phis praecéptum , quum peregre gravissime angeretur et
esset pertristis, urbem ibi ut conderet, et aliquos de suis re-
linqueret ejus rectores. Hinc urbem, quam condidit, a dei
nomine Pythopolin nuncupasse; atque in honorem adole-
scentis , propinquum flumen , Soloentem : reliquisse etiam
illius fratres velut rectores et legislatores, cum iisque Her-
mum, Atheniensem ex patriciis; a quo locum quendam
Ἑρμοῦ oixíav ( id est edes Herme [Mercurii] , quum debe-
rent Ἕρμον, Hermi ) dicere Pythopolitas : qui parum recte
circumflectunt secundam syllabam honoremque ad deum
Mercurium ab heroe traducunt.

Andrones distinguimus quattuor, Ephesium,
Halicarnassensem , Tejum, Alexandrinum, Quorum
oinnium enotavi fragmenta, etsi Ephesius ille atque
Tejus ex instituti nostri ratione omitti potuissent (*).

Andron Ephesius expresse citatur locis duobus
( fr. 2 et 5), quos comparanti cum iis que fr. 1 et
6 ex Tripode Andronis afferuntur, nulla relinqui-
tur dubitatio, quin auctor hujus operis sit Andron
Ephesius. Argumentum scriptionis de septem erat
sapientibus; titulus a tripode isto repetitus esse
videtur, qui sapientium destinatus erat sapientis-
simo. — Scripsit auctor, antequam Theopompus
Philippica sua absolvisset (vide fr. 6). Quamvis
enim quz de furtis Theopompi Porphyrius prodit,
haud magni equidem faciam, tamen ad temporum
rationes eum in commento isto attendisse consen-
taneum est. Ceterum quanto Theopompum «etate
Andron superaverit, accuratius dici nequit. Jonsius
(Scr. hist. phil, I, 8, 2) Philippi Amynte filii
wqualem fuisse asseverat, nullo tamen satis firmo
usus argumento. Scilicet quem Apollonius ( Hist.
Mir. c. 8 ) laudat Ἄνδρωνα ἐν δ΄ τῶν πρὸς Φίλιππον
θυσιῶν, Ephestum esse statuit, qui opus de sacrifi-
ciis ad Philippum regem scripserit. Equidem etsi
Philippum hunc esse filium Amynte concesserim,
opus tamen de sacrificiis ad alium Andronem
majori cum verisimilitudinis specie referri censeo.

Andron Tejus scripsit Periplum. Nomen ejus
scriptoris in ᾿Αχαρίων corruptum esse statui ap.
schol, Apoll, Rh. II, 168. Quod si verum est,
sequitur Andronem Nymphide Heracliensi fuisse
antiquiorem. Ac, nisi egregie fallor, Peripli auctor
idem est cum Androne Tejo , Cebalei filio, quem
comitem Alexandri M. atque unum ex ducibus
navigationis Indice fuisse novimus ex Arriani Ind.
c, 18, 5.

Andron . Alezandrinus, Chronicorum auctor,
. vel post Ptolemszum VII vixit vel z: qualis hujus
regis fuit. Patet res ex uno quod superest frag-
mento.

Andronis Halicarnassensis disertam mentionem

(*) Alios Andrones invenio hos : A/Aheniensem , unum
ex viris quadringentis , ap. Harpocrat. v. Ἄνδρων ; patrem
Androtionis sophistae, ap. Suidam v. ᾿Ανδροτίων, Plutarch,
X Orat. I, 22; medicum ap. Athenzeum XV, p. 680 D; Cel-
sum V, 20. IV, 14 et 18; Galenum II, p. 118, 135, 189,
202 ; IV, p. 90, 98, 191,210, 218; ap.Aetium med.; Andro-
nem Argivum , de quo Apollonius Mirab. c. 25 et Laertius
IX, 81 ex Aristotele. — Geometram et musicum , M. An-
tonini magistrum , ap. Capitolinum Marc. Cf. Jonsius Hist.
ph.J 8,2.

duo exhibent fragmenta, Quorum alterum est de —
Oceani prosapia ( fr. 1); altero agitur de proedria —
Atheniensium in ludis Isthmiis, quos, uti ἔν tot |
φασιν, Theseus διὰ τὴν συγγένειαν ipsi cum Scirone
intercedentem instituit ( fr. 13). Inter ἐνίους illos
ipse etiam fuerit Andron Halicarnassensis. Rem
narraverit in opere, quod inscriptum erat Zuyyé- —
veta t. Earum liber octavus de Phorbanteo Athe- —
niensium citatur fr. 10. Operis satis ampli ipse An-
dron, sicuti Attbidis su: Philochorus, confecit epi- —
tomen, ex qua de matre Iasonis quzdam afferuntur —
fr. 15. — Ut vero Andronem Halicarnassensem ἃς
Συγγενειῶν auctore non diversum esse putemus, vel
id suadere videtur, quod et fr. 13 et fr. xo Androni
jungitur Hellanicus. Idem quum factum sit fr. 5 et
6, hzecquoque eidem Androni ascribenda esse facile
concedes, Fragm. 15 sociatur Pherecydi et Hero-
doro. Fragm. 12 τοὺς τὴν ᾿Ατθίδα συγγράψαντας τούς
γε λόγου ἀξίους excitans Strabo nominatim adducit
testimonia Andronisnostri et Philochori, Neque ἴδ.
men Atthidem Andronis a Συγγενειῶν opere sejun--
ctam fuisse censeo. Imo quemadmodum Hellanici |
Atthis postremam partem constituit majorisoperis, -
quod simul Phoroneam , Deucalioneam et Atlanti- ;
dem continebat , similiter Andron rem instituerit, -
quem Hellanici vestigia prz ceteris secutum esse |
omniasuadent.Ita vero ut statuamus, facit Harpocra- -
tionis locus (fr. 11), unde que ad antiquissimam -
Atheniensium historiam pertinent , ea in Συγγενείαις᾽
inque octavo demum earum libro exposita fuisse |
discimus. Antecesserint igitur qua spectant ad
historiam Deucalionez prosapiz (fr. 1—2) , atque
reliqua partim genealogica , partim geographica,
qu: genealogiis eodem quo Hellanicus studio im-
miscuerit, Porro in eo Andron similis Hellanici
fuisse videtur, quod reliquorum Graciz populo-
rum mythicam tantum historiam persecutus est,
in Atheniensium vero rebus ad historica tempor:
et ad suam usque zetatem descendit, Certe unicum
fragmentum, quod ad secula historiz luce clar:
pertinet ( fr. 14), de Alcibiade Atheniense agit. -

Apud schol. Hom, (fr. 5) , ubi de Sellis serm
est, quos ἀνιπτόποδας Homerus vocat, laudatu
Ἄνδρων ἐν ταῖς "e vopíatc. Quas quidem Historia
cur diversas a Συγγενειῶν opere, velabalio Andron
profectas esse putemus, causam idoneam desidero

Preterea ad Andronem Halicarnassensem refer
libros Περὶ θυσιῶν, quos auctor dedicavit Phi
lippo (fr. 16). Eosdem Jonsius vindicavit Andron
Ephesio, qui De septem sapientibus scripsit. A

D

d

d

-----

ANDRON EPHESIUS.

-monne melius Συγγενειῶν auctori convenit argumen-
|. tum antiquarium, quod accuratam familiarum gen-

tiumque cognitionem sibi postulat? Num Philippus
ille fnerit rex Macedonum an alius quilibet, non
discerno. Quamquam non ita multo juniorem
fuisse auctorem nostrum suspiceris, quippe qui ubi-
que fere cum historicis antiquissimis, Pherecyde ,
Hellanico, Herodoro , Xenophonte, componatur.
Sed nihil ea re dirimitur. Nec quidquam liquere
videtur, nisi antiquis Homeri interpretibus eum
fuisse vestustiorem, Namque Eustathius ad Homeri
Iliad. (fr. 9) Andronem historicum memoratum
invenit ἐν τοῖς παλαιοῖς, i. e. apud Aristophanem
vel Aristarchum, Ex Aristarcho procul dubio

. fluxit fragm. 14, ubi de tempore quo fugerit Alci-

-biades, Andronis et Aristarchi sententie compo-

nuntur. Unde simul nos colligimus non pertinere

fragmentum ad Andronem Alexandrinum chrono-
logum, id quod in mentem alicui venire facile

ΠΟ posito

ANDRON EPHESIUS.
TPIHOYX.

I.

"Biogen: bL, 3:: "Avbpov δ᾽ ἐν τῷ Τρίποϑι, Ap-

* γείους ἄθλον ἀρετῆς τῷ σοφωτάτῳ τῶν “Ελλήνων τρί-

ποδὰ θεῖναι" χριθῆναι δὲ ᾿Αριστόδημον Σπαρτιάτην, ὃν

παραχωρῆσαι Χείλωνι. De hoc Aristodemo vide qux
En ap. Diogenem,

ἃ,
Schol. Pind. Isthm. II, 17 : Σπαρτιάτην δὲ 'Agt-

στόδημον ἐν τοῖς ἑπτὰ σοφοῖς ἀναγράφεται καὶ "Avüpoy
- $ ᾿Εφέσιος. V. Dissen. ad loc, Pind.

347’
a.

Clemens Alex. Strom. I, p. 143, 39 Sylb. : Xv»-
ἐχρόνισαν οἵ συγχαταλεγέντες σοφοὶ τῷ Θαλεῖ, ὥς
φήσιν Ἄνδρων ἐν τῷ Τρίποδι,

Á.

Aristides tom, III, p. 517 Steph. : Οὐχ Ἡρόδο-
τος Σόλωνα σοφιστὴν χέχληχεν ; οὐ Πυθαγόραν πάλιν;
οὖχ Ἀνδροτίων (Ἄνδρων correx. Siebelis ) τοὺς ἑπτὰ
σοφιστὰς προσείρηχε; λέγω δὴ τοὺς σοφούς.

5.

Diogenes L. I, 119 : Ἄνδρων δ᾽ ὃ "Eoécto; δύο
φησὶ γεγονέναι Φερεχύδας Συρίους" τὸν μὲν ἀστρολό-
γον" τὸν δὲ θεολόγον υἱὸν Báóuos , ᾧ xoi Πυθαγόραν
σχολάσαι, ᾿Ερατοσθένης δ᾽ ἕνα μόνον, xal ἕτερον Ἀθη-
ναῖον γενεαλόγον.

6.

Eusebius P. E. X , p. 464 (εχ Porphyrio ) : 'Av-
ὅρωνος ἐν τῷ Τρίποδι περὶ Πυθαγόρου. τοῦ φιλοσόφου
τὰ περὶ τὰς προρρήσεις ἱστορηκότος εἰπόντος τε, ὡς
διψήσας ποτὲ ἐν Μεταποντίῳ χαὶ ἔχ τινος φρέατος
ἀνιμήσας χαὶ πιὼν προεῖπεν, ὡς εἰς τρίτην ἡμέραν
ἔσοιτο σεισμὸς, xa ἕτερά τινα τούτοις ἐπαγαγὼν ἐπι--
λέγει" ταῦτ᾽ οὖν τοῦ ᾿Ανδρωνος περὶ Πυθαγόρου ἵστο-
ρηχότος, πάντα ὑφείλετο Θεόπομπος. Εἰ μὲν γὰρ περὶ
Πυθαγόρου λέγων, τά) χα [ἃ] ἂν καὶ ἕτεροι ἡ ἠπίσταντο περὶ
αὐτοῦ χαὶ ἔλεγον, ταῦτα χαὶ αὐτὸς ἂν εἶπον (il. εἶπεν] -
νῦν δὲ τὴν χλοπὴν δήλην πεποίηχεν ἣ τοῦ ὀνόματος με--
τάθεσις. Τοῖς μὲν γὰρ πράγμασι χέχρηται τοῖς αὐτοῖς,
ἕτερον δ᾽ ὄνομα μετενήνοχε᾽ Φερεχύδην γὰρ τὸν Σύριον
πεποίηχε ταῦτα προλέγοντα. Οὐ μόνον δὲ τούτῳ τῷ ὀνό-
ματι ἀποχρύπτει τὴν χλοπὴν, ἀλλὰ χαὶ τόπων μετα-
θέσει" τό τε γὰρ περὶ τῆς προρρήσεως τοῦ σεισμοῦ ἐν
Μεταποντίῳ ὑπ᾽ "Ανδρωνος ῥηθὲν, ἐν Συρίᾳ ( Σύρῳ")

Pos TRIPUS.

1.

—— Andron in Tripode Argivos ait virtutis premium sa-

. pientissimo Grocorum tripodem constituisse ; eumque Ari-

stodemum Spartanum fuisse judicatum, qui concesserit

oni.

. Spartanum Aristodemum inter septem sapientes Andron
quoque Ephesius recenset.

, 3.
. Qui una cum Tbalete sapientium collegio ascribeban-

. ur, eodem vixerunt tempore, uti Andron ait in Tripode.

B 4.
. Nonne Herodotus Solonem sophistam vocavit? nonne

item Pythagoram? nonne Androtion ( Andron) septem il-
. los, sapientes dico , appellavit iiphiart ?
LEN 5.

Andron Ephesius duos Pherecydes Syrios fuisse dicit, al-

» terum astrologum, alterum theologum Babyis filium , cujus

Pythagoras studiosus fuerit. Eratosthenes vero unum tan-
tum Syrium, alterum Atheniensem genealogum fuisse as-
serit.

A 6.

Andron qui in Tripode res a Pythagora philosopho prae
dietas collegit, inter cetera commemorat eum aliquando
Metaponti sitientem, quum haustam ex quodam puteo
aquam bibisset, terrae motum ante diem tertium futurum
preedixisse. Aliaque nonnulla adjunxit. Illam igitur Andro-
nis de Pythagora historiam Theopompus integram furatus
est. Quodsi eam de Pythagora commemoraret, ea, que forte
etiam aliis nota et narrata erant, etiam ipse Theopompus
narrasse videretur. Nunc vero furtum ipse suum nominis
mutatione patefecit. Rem enim eandem scribens, nomen
supposuitalienum. Id. videlicet a Pherecyde Syrio predi-
ctum fuisse tradit. Imo non hujus tantum nominis integu-
mento, verum etiam loci mutatione suum ipse plagium oc-
cultare conatur. Quam enim de illo terree motu praedi-
ctionem Metaponti factam esse Andro commemorat, eam

! in Syria contigisse Theopompus habet. Navigium item illud

845

εἰρῆσθαί φησιν ὃ Θεόπομπος τό τε περὶ τὸ πλοῖον οὐχ
ἀπὸ Μεγάρων τῆς Σιχελίας, ἀπὸ δὲ Σάμου φησὶ θεω-
ρηθῆναι" xol τὴν Συδάρεως ἅλωσιν ἐπὶ τὴν Μεσσήνης
μετατέθειχεν" ἵνα δέ τι δοχῇ λέγειν περιττὸν, xal τοῦ ξέ-
νου προτέθειχε τοὔνομα, Περίλαον αὐτὸν καλεῖσθαι
λέγων. V. Theopompi fr. 66. Theopompum secuti
Cicero De divin, I, 2, Plinius H. N. II, 79, Apol-
lon. Hist. Mir. c. 5.

σ--

y
Suidas. Σαμίων ὃ δῆμος ὡς πολυγράμμα-
τος... ὅτι παρὰ Σαμίοις εὑρέθη πρώτοις τὰ κδ΄ γράμ--
quaa ὑπὸ Καλλιστράτου, ὡς Ἄνδρων ἐ ἐν Τρίποδι. Τοὺς
δὲ ᾿Αθηναίους ἔπεισε χρῆσθαι τοῖς τῶν Ἰώνων γράμ.-
μασιν Ἀρχῖνος ὃ ᾿Αθηναῖος ἐπ᾽ ἄρχοντος Εὐχλείδου"
τοὺς δὲ Βαβυλωνίους ἐδίδαξε διὰ Καλλιστράτου Ἄρι-
στοφάνης ἔτεσι πρὸ τοῦ Εὐχλείδου χδ΄ ἐπὶ Ἐὐχλέους.
Περὶ δὲ τοῦ πείσαντος ἱστορεῖ Θεόπομπος (fr. 169 ).
Ἀρχῖνος ὃ ᾿ἈἈθηναῖος 151. Taylor. in Vit. Lys. p. 142.
᾿Αρχῶνος 6 ᾿Αθηναίου Apostol. XVII, 25, ᾿Αρχίνου
6 ᾿Αθηναίου codd. A. B. V. E. ed. Med. Ἄρα
6 ᾿Αθηναίου ed. Bas.; corruptiora etiam Photius
s, ἢ, v. — x9' ἐπὶ xot ἐπὶ codd. et editt. Med. et
Ald.; χα' ed. Bas.; καὶ ᾿Επιχλέους Apostol. ; x2' corr.
Corsin. F. A. III, 255, Clinton. F. Η, ad. a. 426.
Ceterum cf. Ephori fr. 128, Duridis fr. 60.

Ex eodem Andronis loco petita fuerint quz legun-
tur in Bekk. Anecd. p. 782, 19 : Φοινιχήϊα τὰ γράμ-
ματα ἐλέγοντο, ὥς φησιν... Ἄνδρων καὶ Μενεχράτης
ὃ ᾿Ολύνθιος ἀπὸ Φοινίχης τὴς ᾿Ἀἰχταίονος θυγατρός.

ANDRON TEJUS.
ΠΕΡΙΠΛΟΥ͂Σ.

I.

Schol. Apoll. Rhod. II, 354 : "Axga χατὰ τὴν
Ἡράχλειαν, ἣν ᾿Αχερούσιον χαλοῦσιν oi ἐγχώριοι.

ANDRON TEJUS.

Ἡρόδωρος δὲ (fr. 25) καὶ Εὐφορίων ἐν τῷ Ξενίῳ ἐκείνῃ. ἥ
φασὶ τὸν Kép6spov ἀνῆχθαι ὑπὸ τοῦ Ἡρακλέους, χαὶ 3
ἐμέσαι χολήν" ἐξ ἧς φυῆναι τὸ καλούμενον ἀχόνιτον,
φάρμαχον. Ἄνδρων δὲ ὃ Τήϊος ἐ ἐν τῷ Περίπλῳ φησὶν, B
᾿ἈΑχέροντα τινὰ βασιλεῦσαι τῶν τόπων, οὗ θυγατέρα ὁ
γενέσθαι Δαρδανίδα. Ταύτῃ δὲ 'Houxda πλησιάσαντα
ἐσχηκέναι υἱὸν Ποιμένα. λεγόμενον. ᾿Αποθανόντων δὲ —
χατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον τῆς τε Δαρδανίδος χαὶ τοῦ υἱοῦ Ὁ
αὐτῆς Ποιμένος. τοὺς τόπους ἀπ᾽ αὐτῶν χληθῆναι χατὰ 0
τὴν Ἡ ράχλειαν Δαρδανίδα τε καὶ Ποιμένα. A

A

Idem II, 946 : Πόλις τοῦ Πόντου ἣ Σινώπη, ὦνο-

μασμένη ἀπὸ τῆς ᾿Ασωποῦ θυγατρὸς Σινώπης" ἂν Ὁ

ἁρπάσας ὃ Ἀπόλλων, xat Φιλοστέφανον, ἀπὸ Bow-- E |
τίας ἐκόμισεν εἰς τὸν Πόντον, xoi μιγεὶς αὐτῇ ἔσχε, |
Σύρον, ἀφ᾽ οὗ οἱ Σύροι. Τὴν δὲ τῶν Ἀσσυρίων χώραν. :
Λευχοσύρων φησὶ καλεῖσθαι Ανδρων ἐ ἐν τῷ Περὶ Πόντου,
χατὰ ἀντίφρασιν τῶν ἐν τῇ Φοινίχη Σύρων. 8
(Toc Ἄνδρων φησὶ μίαν τῶν Ἀμαζόνων φεύγουσαν
εἰς Πόντον γήμασθαι τῷ τῶν τόπων ἐχείνων βασιλεῖ,
πίνουσάν τε πλεῖστον οἶνον, ὀνομασθῆναι Σανάπην,
ἐπειδὴ μεταφραζόμενον τοῦτο σημαίνει τὴν πολλὰ πί-
νγουσαν.

Cf. ibid. : ᾿Ἐπεὶ δὲ οἱ μέθυσοι Σανάπαι λέγονται
παρὰ Θραξὶν (3; διαλέκτῳ χρῶνται καὶ "Ayatóvec),
χληθῆναι τὴν πόλιν" ἔπειτα χατὰ φθορὰν Σινώπη.
Ἡ δὲ μέθυσος "Apa ἐκ τῆς πόλεως παρεγένετο πρὸς
Λυτίδαν, ὥς φησι "Exacaioc (fr. 351, coll. 352, 353.
Philostephani po eodem modo exhibet : Ee
M. p. 736, 1. Paullo aliter rem narrat idem |
p. 213,94: Pow) πόλις ἐστίν - εἴρηται δὲ ἀπὸ —
Σινώπης τῆς Ἀσωποῦ θυγατρός " ἣν ἐχόμισε Ζεὺς Μὲς, ἐς,
"Accuplac εἰς τὸν Πόντον, βουλόμενος αὐτὴν διαφθεῖ- -
out, ὀμόσας δώσειν αὐτῇ ὃ βούλεται" ἣ δὲ τὴν παρθε- à
νίαν ἠτήσατο. 'O δὲ "Av8pov φησὶν, μίαν τῶν "Apaxto-
νων φυγοῦσαν εἰς Πόντον παρὰ τὸν βασιλέα τοῦ τόπου,

j
ἢ

non ab Megaris, Sicilie urbe, sed ab Samo visum fuisse.
Postremo Sybaris eversionem ad. Messanz cladem transtu-
lit. Ut vero etiam novi aliquid afferri videretur, hospitis
quoque nomen adjunxit, Perilaum ipsum nuncupari scri-
bens.

7.

Samiorum populus (ab Aristophane in Babyloniis ) πο-
λυγράμματος dicitur propterea quod apud Samios viginti
quattuor literae primum inventa snt ἃ Callistrato , ut An-
dron in Tripode narrat. Archinus vero Atheniensis archonte
Euclide Atheniensibus persuasit, ut Ionum literis uterentur.
Aristophanes autem Babylonios docuit per Callistratum
annis viginti quattuor ante Euclidem sub Eucle archonte.

Phoenicioe litere dicte? sunt, uti Andron οἱ Menecrates
Olynthius narrant , ab Phoenice Actionis filia,

PERIPLUS.

1
ἂς

| αἴρσοηδο vocant...

Promontorium ad Heracleam est, quod Acherusium in- 4

Andron Tejus in Periplo dicit Acheron- -
tem quendam hujus tractus regem fuisse, eumque filiam -
habuisse Dardanidem , quacum Hercules congressus filium
ex easuscepisset Poemenem nomine. Deinde quum eodem
fere tempore Dardanis et Poemen filius ejus vita defuncti
essent , locos qui ad Heracleam sunt De et Poeme-
nem ab illis nominatos esse.

2.

Sinope, Ponti urbs, nominata ab Asopi filia Sinope, quam
rapieris Apollo , Philostephano teste , e Beeotia in Pontum
transtulit, ubi cum ea congressus filium suscepit Syrum
a quo Syri nomen habent. Ceterum Assyrie (?) terrae in
colas Leucosyros nominari dicit Andron ( Agathon )
Ponti Periplo, uti sic opponantur Syris Phoenicioe. Tejus
vero Andron ait ex Amazonibus unam in Pontum confus
gisse, atque regi tractus istius nupsisse. Eandem, quuin
plurimum biberet, nominatam esse Sanapen , quod nomen,
si interpreteris , significet mulierem multum bibentem. —

,

2 |
| πίνουσάν τε πλεῖστον οἶνον, προσαγορευθῆναι Σινώπην"
/ μεταφράσει δὲ τοῦτο σημαίνει τὴν πολλὰ πίνουσαν.
- — Apud schol. Apoll. 1.1. Tejus Andron, qui Pe-
— riplum scripsit, opponitur Androni non dicitur
cui. Tam male enuntiata oppositio suspicionem
movet, alterum Andronem h. l. deberi corru-
ptelz. Emendandi rationem ipse suppeditat sche-
- liasta, a quo ad II, 1015 laudatur Ἂ γάθων ἐν τῷ τοῦ
Πόντου περίπλῳ ( v. Agathon. fr. 3). Ejusdem Aga-
thonis vel, quod malim, Andronis (Teji) nomen
in AKAPIQN abiisse puto ap. schol. Apoll. II,
.. 168, ubi hec : Νύμφαιος (scr. Νύμφις, cujus v. fr.)
Es, οὖν φησὶν ἱστορεῖν Ἀχαρίωνα, ὅτι Φρύγες τὸ πα-
EA — λαιὸν βουληθέντες διαπερᾶσαι τὸν πορθμὸν, χατεσχεύα-
EU ναῦν ταύρου τύπον ἐπὶ τῆς πρῴρας ἔχουσαν χαὶ,
ὃς εἰπεῖν, ταυροπρόσωπον, xa ταύτη φησὶν αὐτοὺς
(a διαπερᾶσαι ; xal τὸν πορθμὸν ἀπὸ τῆς νεὼς Βόσπορον
Y χληθῆναι, ὥσπερ καὶ Φρίξον φασὶν ἐπὶ νεὼς χριοπροσ-
που εἷς δὴν Σχυθίαν πλεῦσαι, "ἔφορος δέ φησιν etc.
Br. Ephori fr. 79).

2. ANDRON HALICARNASSENSIS.
i XYTTENEIAI.
E ( 1ETOPIAI.)

J t

- Tzetzes Lyc. 894 Ἄνδρων ὃ δὲ ὃ Ἁλικαρνασσεὺς

μὲν Ἀσίαν xad Λιβύην, θατέρας δὲ Εὐρώπην χαὶ
Θράχην, ἀφ᾽ ὧν λέγει χαὶ χληθῆναι τὰς χώρας.

᾿ς Eadem Tzetz. ad Lyc. 1283, in Exeg. Il. p. 135,
— 13 ed. Herm.; schol. /Eschyl. Pers. 185; Eudocia
. 439.

Ἢ ANDRON HALICARNASSENSIS.

349
2.

Etym. M. p. 655, 5: Παρνασὸς, à ὄρος ἐστὶ Δελ-
φῶν, ἀπὸ Παρνασοῦ iiio ἥρωος. ΓΑνδρων ὃ δέ φη--
σιν ; ἐπειδὴ προσώρμισεν $ λάρναξ τοῦ Δευκαλίωνος᾽
ἐὰν τὸ μὲν πρότερον Λαρνησσὺς ἐχαλεῖτο, ὕστερον δὲ
xat' ἐναλλαγὴν τοῦ λ εἷς m, Παρνασσός.

Schol. Apoll. Rh. IT, 705 : ᾿Ωνομάσθη δὲ Παρ-
νασσὸς ἀπὸ Παρνησσοῦ τοῦ ἐγχωρίου ἥρωος, ὡς EA-
λάνικος. Ἄνδρων δὲ, ἐπεὶ προσωρμίσθη f λάρναξ τοῦ
Διευχαλίωνος: χαὶ τοπρότερον Λαρνασσὸς ἐχαλεῖτο,
ὕστερον δὲ κατὰ φθορὰν τοῦ στοιχείου Παρνασσός.

3.

Steph. Byz. Δώρων : Καὶ οἱ Κρῆτες Δωριεῖς ἐχα-
λοῦντο-

Δωριέες τε τριχάϊχες, δῖοί τε Πελασγοί (Od. XIX, 177).
Περὶ ὧν ἱστορεῖ Ἄνδοων, Κρητὸς ἐν τῇ νήσῳ βασι-
λεύοντος, Τέχταφον τὸν Δώρου τοῦ “Ἕλληνος, δρμή-

5 lod ΡῚ 7 / X , LI Α
σαντα Ex τῆς ἐν Θετταλίᾳ τότε μὲν Δωρίδος, νῦν δὲ
€ , , ? 7 5 , .
Ἱστιαιώτιδος καλουμένης, ἀφιχέσθαι εἰς Κρήτην μετὰ
Δωριέων τε xai Ἀχαιῶν καὶ Πελασγῶν, τῶν οὐχ ἀπα-
ράντων εἰς Τυρρηνίαν. Cf. Characis Hellen. fr. 7.

4.

Strabo X, p. 476 :

Ἄλλη δ᾽ ἄλλων γλῶσσα μεμιγμένη "(φησὶν ὁ ποιητὴς) ἐν μὲν

Ἔν δ᾽ ᾿Ετεόχρητες μεγαλήτορες, ἐν δὲ Κύδωνες, [Ἀχαιοὶ,]

Δωριέες τε τριχάϊχες, δῖοί τε Πελασγοί...
Τοὺς μὲν οὖν ᾿Κτεόχρητας xat τοὺς Κύδωνας αὐτόχθο-
νας ὑπάρξαι, εἰκός" τοὺς δὲ λοιποὺς ἐπήλυδας, οὃς ἐχ
Θετταλίας ἐλθεῖν φησὶν Ἄνδρων τῆς Δωρίδος μὲν πρό-
τερον, νῦν δὲ τῆς ᾿Εστιαιώτιδος λεγομένης " ἐξ ἧς ὡρμή-
θησαν, ὥς φησιν, oi περὶ τὸν Παρνασὸν οἰχήσαντες
Δωριεῖς: καὶ ἔχτισαν τήν τε ᾿Ερινεὸν καὶ Βόϊον x«i
Κυτίνιον, ἀφ᾽ οὗ xoi Τριχάϊκες ὑπὸ τοῦ ποιητοῦ λέ-

— Nymphis dicit narrare Acarionem ( Andronem), Phry-
les fretum trajicere volentes navem construxisse que in
rora habebat tauri imaginem, sive navem ταυροπρόσωπον.
E. i igitur nave quum trajecissent , ab ea fretum nomina-
- fum esse Bosporum. Similiter etiam Phrixum in nave xoto-
θοσώπῳ (arietis imaginem prefixam edd in Scy-
iiam navigasse.

COGNATIONES.

(HISTORLE.)

1 E. | i

— Andron Halicarnassensis [ Oceanum dicit duas duxisse
| wXores, Pompholygen et Parthenopen, ex quibus quattuor
suscepit. filias, ex altera Asiam et Libyam, ex altera Eu-
ropen et Fhrácen, ἃ quibus terrae c EE sint nomi-

EC
- Parnassus, mons Delphorum, a Parnasso heroe indigena
| es habet. Andron vero dicit inde esse nominatum quod
λάρναξ, i i. e. arca , Deucalionis ibi appulerit; nam primum

montem .Larnassum vocatum , quod deinde literarum L et
P permutatione abierit in Parnassum.

3.
Cretenses quoque Dores vocabantur , ut apud Homerum :

Doresque trifariam divisi et divini Pelasgi.

De his Andron narrat , Crete in insula illa regnante , Tecta-
phum , Dori filium. Hellenisque nepotem , ex Thessaliz ea
parte, quae tum Doris appellabatur, nunc Hestizotis est ,
profectum venisse in Cretam insulam cum Doriensibus et
Achaeis et Pelasgis iis, qui non in Tyrrheniam abierunt.
4.
Ait Homerus :
Alia autem aliorum lingua mixta : insunt quidem Ache,
insunt et indigenz Cretenses magnanimi, insunt et Cydones,
Doresque trifariam divisi, divinique Pelasgi...

Probabile est Eteocretas et Cydones fuisse indigenas, reli-
quos advenas, quos Andron scribit e Thessalia venisse ,
qua olim Doris, nunc Hesticotis dicitur; ex qua , ut ait,

350

γονται. Οὐ πάνυ δὲ τὸν τοῦ "AvOptovoc λόγον ἀποδέ- |
χονται, τὴν μὲν τετράπολιν Δωρίδα τρίπολιν ἀποφαί--
νοντος, τὴν δὲ μητρόπολιν τῶν Δωριέων ἄποιχον Θετ-
ταλῶ" τριχάϊκας δὲ en f ἤτοι ἀπὸ τῆς τριλοφίας,
ἢ ἀπὸ τοῦ τριχίνους εἶναι τοὺς λόφους ἐφαμίλλους.
Antecedit Staphyli fr. Cf. Diodor, V , 80; Müller.
Dor. Y, p. 27. 3o. 33. II, p. 76.

5.

Schol. ad Il. Π, 235 : Σελλοὶ ἀν ἱπτόποδες]
Ἄνδρων δὲ ἐν Ἱστορίαις φησὶν οὕτως κληθῆναι, ἐπεὶ
φιλοπόλεμοι ὄντες οὕτως ἑαυτοὺς ἐσχληραγώγουν.

6.

Strabo X, p. 456 : Οὐδ᾽ “Ἑλλάνικος (fr. 103)
Ὁμηριχὸς Δουλίχιον τὴν Κεφαλληνίαν λέγων. 'Tó
μὲν γὰρ ὑπὸ Μέγητι εἴρηται καὶ αἵ λοιπαὶ αἱ "E ὑχινά-
δες, οἵ τε ἐνοικοῦντες "Enctol τε ἐξ "Ἤλιδος ἀφιγμένοι"
διόπερ καὶ τὸν Ὦτον τὸν Κυλλήνιον Φυλέως ἑταῖρον
μεγαθύμων ἀρχὸν ᾿ΕἘπειῶν καλεῖ:

— ᾽Οδυσσεὺς ἦγε Κεφαλλῆνας μεγαθύμους.
Οὔτ᾽ οὖν Δουλίχιον ἣ Κεφαλληνία καθ᾽ “Ὅμηρον ;
οὔτε τῆς Κεφαλληνίας τὸ Δουλίχιον, ὡς Ἄνδρων φησί"
τὸ μὲν γὰρ ᾿Επειοὶ κατεῖχον, τὴν δὲ Κεφαλληνίαν ὅλην
Κεφαλλῆνες᾿ καὶ οἵ μὲν ὑπὸ ᾿θδυσσεῖ,, oi δ᾽ ὑπὸ Mé-
(n2. Ot δὲ Παλεῖς Δουλίχιον ὑφ᾽ Ὁμήρου λέγονται,
ὡς γράφει Φερεχύδης.
à 7.

Schol. Ambros. ad Odyss. A, 797 (p. 170 Buttm.)
ad verba ἰφθίμη xoóor κτλ. , de sorore Penelopes,
ubi nonnulli "I90( nomen proprium esse puta-

ANDRONIS HALICARNASSENSIS

runt : Ἄσιος (fr. 4) δέ φησιν" « Κοῦραί τ᾽ "hagidi
Μέδη καὶ Πηνελόπε!α. » Ἄνδρων δὲ (θηπύλην €

Corrige Ὑψιπύλην ex schol. Pal. sequente, ubi |
Icarii filie nominantur Πηνελόπη καὶ Μήδη (sic) —
ἢ Ὑψιπύλη ( Ὀψιπύλη cod. Q.) ἢ Λαοδάμεια.

8.

Schol. Il. A, 52 : *H δὲ αἰτία" τοῦ καίεσθαι τὰ σώ:
ματὰ παρὰ τοῖς “Ἑλλησιν αὕτη. Πρῶτος * φασὶν γ»οὕτω
ἐτάφη ᾿Αργεῖος ὃ Αιχυμνίου δι᾿ ἀνάγκην. δπὸ ρα.
χλέους. Συναγαγόντος γὰρ) φασὶ, στρατιὰν ἐπὶ
*HoaxAéouc διὰ τὸ Λαομέδοντα παρὰ σύνταξιν ποιῆσαι
Ἡρακλεῖ σώσαντι τοῦ κήτους τὴν θυγατέρα αὐτοῦ
Ἡσιόνην, καὶ μὴ δοῦναι τοὺς ἵππους οὃς ὑποσχόμενος
ἦν αὐτῷ ὑπὲρ. τῆς τοσαύτης εὐεργεσίας, ἐπεζήτει εἰ [
τὸν Ἀργεῖον ὡσανεὶ οἰχεῖον. Λικύμνιον δέ φασι τὸ
πατέρα Ἀργείου, φοδούμενον ὅτι χαὶ τὸν πρότερο
αὐτοῦ υἱὸν ὀνόματι Οἰωνὸν ἀποστείλας εἷς mee
u.s Ἡραχλέους ἀπέδαλεν, o0 βούλεσθαι προΐεσθαι
τοῦτον. ἕως Ἡρακλῆς ὦμοσεν ἀπάξειν πάλιν αὐτόν.
Τότε οὖν συμπεσούσης τῷ ᾿Ἀργείῳ τῆς τοῦ βίου τε--
λευτῆς, διαπορηθεὶς 6 Ἡρακλῆς πῶς ἂν ἐπιτελέσοι.
τὸν ὅρκον, ἔχαυσεν αὐτὸν, xal πρῶτόν φασι τοῦτον͵
τοιαύτης ἐπιμελείας τυχεῖν. Ἢ ἱστορία παρὰ ᾿Ανδρώνην
Cf. Welcker. Cycl. p. 232.

9.

Eustathius ad Homeri Od. A, 317, Ῥ- D.

44 ad verba Ναλειάων ὄρος... bytif ἐπ᾽ ἐσχατιὴν,
ὅθι δώματα ναῖε Θυέστης : Ὁ δὲ ῥηθεὶς ἀγρὸς, ρας

ot παλαιοὶ, ὅτι χατὰ τὸν ἱστοριχὸν Ἄνδρωνα ὑφίσταται.
περὶ Κύθηρα εἶναι, Mm φασὶν ἣ τοῦ Θυέστου o οἴχη-.

AH -

Dores Parnasso vicini profecti sunt, et condiderunt Eri-
neum, Boum ac Cytinium , unde etiam a poeta Τριχάϊχες,
tripartili, dicuntur. Non admodum autem Andronis hic
sermo probatur, Doridem , quae urbibus quattuor constat ,
tribus urbibus cireumscribentis, et metropolim Dorien-
sium 'Thessalorum facientis coloniam ; τριχάϊκας autem in-
telligunt vel a triplice crista, vel quod e crinibus eam
haberent.
5.

Selli illotos pedes habentes | Andron in Historiis eos sic
vocatos ait propterea quod bellicis rebus operam dantes sic
duros se efficere studissent.

6.

Hellanicus quoque Homericusnon est Dulichium Cephal-
leniam appellans. Nam Dulichium et reliquas Echinades
Megeti subjicit Homerus, et incolas earum Epeos ex Elide
profectos, unde etiam Otum Cyllenium, Phylei socium ,
magnanimorum ducem Epeorum nominat ;

Verum Ulysses duxit Cephallenes magnanimos.
Ergo neque Dulichium est. Cephallenia Homeri , neque ad
Cephalleniam pertinet, quod Andron scripsit : quum Duli-
chium Epei obtinuerint , totam Cephalleniam Cephallenes,
hique Ulyssi paruerunt, illi Megeti : Pales autem ab Ho-

mero dici Dulichium , Pherecydes autumat.

7.

Asius dicit : « Filiteque Icarii Meda et Penelope. » An-
dron vero Hypsipylen dicit ( sc. sororem Penelopes ).

8.

Causa cur crementur apud Graecos cadavera hoc est.
Primus, aiunt, sic sepultus est Argius Licymnii filius ab.
Hercule , qui ut ita faceret. necessitate cogebatur. Etenim
Hercules, aiunt, quo tempore expeditionem contra 'T
parabat, quod Laomidon contra pacta Herculi , Hesi
a bellua marina devorandze liberatori , equos promissos. pro
hoc beneficio dare recusaverat, inter alios etiam Argiun
socium sibi adjungere studebat. Verum Licymnius , pater
Argii, metuens filio (jam enim amiserat majorem filium
CEonum qui cum Hercule contra Lacedeemonem profectu:
erat), noluit eum dimittere usquedum Hercules juraret
se eum reducturum esse. Jam igitur, quum inter expedi
tionem Argio diem obire contigisset, Hercules anx
quaerens quomodo jüramento staret, corpus Licymnii e
mavit ( atque cineres ejus in patriam alipórtavit h Huic i zi
tur Licymnio primo hoc funeris genus adhibitum es
narrant. Hisions) haec apud Andronem exstat. |

9.

Ager, in quo Homerus Thyestem habitasse dicit , ado Oy
thera situm fuisse Andron historicus tradit , uti antiquior
Homeri interpretes monent. 7"

E"
"

x σις. Eadem schol. ad hi, 1. : ᾿Ανδρῶν (sic) τοῦ Θυέστου
(cy οἴχησιν περὶ Κύθηρα ὑφίσταται.
- 10.
E LIBRO OCTAVO.
ATOIZX.

Harpocratio : Φορόαντεῖον. “Ὅτι τὸ ᾿Αθήνησιν
Φορθαντεῖον ὠνομάσθη ἀπὸ Φόρθαντος βασιλεύσαντος
Κουρήτων xol ὑπ᾽ ᾿Ερεχθέως ἀναιρεθέντος, δεδήλω-
χεν Ἄνδρων ἐν η΄ Συγγενειῶν. Ἢν δὲ Ποσειδῶνος υἱὸς

᾿ 6 Φύρδας, χαθά φησιν ἱἙλλάνιχος ἐν α΄ ᾿Ατθίδος,

II.

-. Schol. Sophocl. OEd. Col. 1046 : "Avàpew μὲν
οὖν γράφει, οὐ τὸν [ πρῶτον] Εὔμολπον εὑρεῖν τὴν
μύησιν, ἀλλ᾽ ἀπὸ τούτου Εὔμολπον πέμπτον γεγονότα.
Εὐμόλπου γὰρ γενέσθαι Κήρυχα. τοῦ δὲ Εὔμολπον "
τοῦ δὲ ᾿Αντίφημον " τοῦ δὲ Μουσαῖον τὸν ποιητήν" τοῦ
δὲ Εὔμολπον τὸν καταδείξαντα τὴν μύησιν, xoi ἵερο-
᾿ φάντην γεγονότα.

Ἄνδρων ] sic codex οἱ Triclinius. Vulgo ᾿Ανδρο-
πίων; quare nos quoque locum inter Androtionis
- fragmenta (34) exhibueramus. Perperam; neque
. id commissum foret , si notum tum fuisset fragmen-
|^ tum. Androtionis in Lex, Rhetor. ad calc. Photii
Dp. 671,16, ubi : Κήρυχες ᾿Ανδροτίων ἐν πρώτη
Ἀτθίδος, Kéxporcoc γενέσθαι τρεῖς θυγατέρας, Ἄγραυ-
λον, “Ἕρσην xoi Πάνδροσον (Ἄρσην xai Πανδρόσην
—eod.): ἀφ᾽ ἧς ἐγένετο Κῆρυξ, ᾿ρμῇ συγγενομένης.
— Vides igitur Androtioni Cerycem esse Mercurii,
E Andronem Eumolpi filium, — « Ceryci Eu-
| . molpidarum. quidem vanitas Eumolpum patrem
—fingebat, ipsa Preconum gens in patre Cerycis
— Mercurio sibi magis placebat, differebat autem
οἴη matre, quam etsi omnes unam ex Cecropis
| | filiabus jactabant, alii tamen Aglaurum, alii Pan-
—drosum ferebant; illos Pausanias I, 38, 3 secutus

En
| a

L3 FRAGMENTA.

351

est, hos Pollux VIII, 103 et hic grammaticus. »
Meier. ad Lex. Rhetor. 1,1.

12.

Strabo IX , p. 392 : Οἵτε δὴ τὴν ᾿Ατθίδα συγγρά-
ψαντες, πολλὰ διαφωνοῦντες, τοῦτό γε ὁμολογοῦσιν,
οἵ γε λόγου ἄξιοι, ὅτι, τῶν Πανδιονιδῶν τεσσάρων
ὄντων, Αἰγέως τε xal Aóxou καὶ Πάλλαντος xol τοῦ
τετάρτου Νίσου, xol τῆς Actu εἰς τέτταρα μέρη
διαιρεθείσης, ὅ Νίσος τὴν Μεγαρίδα λάχοι, καὶ χτίσαι
τὴν Νίσαιαν. Φιλόχορος (fr. 35) μὲν οὖν ἀπὸ Ἰσθμοῦ
μέχρι Πυθίου διήκειν αὐτοῦ φησὶ τὴν ἀρχήν᾽ Ἄνδρων
δὲ μέχρι ᾿Ελευσῖνος καὶ τοῦ Θριασίου πεδίου.

De re vide Curtium in Delphicis (Berolin, 1843)
p. 5 sq.

13.

Plutarchus Thes. c. 25, xo : "Evtot δέ φασιν ἐπὶ
Σχείρωνι τὰ Ἴσθμια τεθῆναι τοῦ Θησέως ἀφοσιουμένου
τὸν φόνον διὰ τὴν συγγένειαν Σχείρωνα γὰρ υἱὸν εἶναι
Κανήθου χαὶ Ἡνιόχης τῆς Πιτθέως. Οἱ δὲ Σίνιν, οὐ
Σχείρωνα * καὶ τὸν ἀγῶνα τεθῆναι διὰ τοῦτον ὑπὸ Θη-
σέως, οὗ Ot ἐχεῖνον. " ΓΕταξεν οὖν xoi διωρίσατο πρὸς
τοὺς Κορινθίους, ᾿Αθηναίων τοῖς ἀφιχνουμένοις ἐπὶ τὰ
Ἴσθμια παρέχειν προεδρίαν, ὅσον ἂν τόπον ἐπίσχη
καταπετασθὲν τὸ τῆς θεωρίδος νεὼς ἱστίον, ὡς ᾿Ελλά--
νιχος χαὶ Ἄνδρων 6 Ἁλιχαρνασσεὺς ἱστορήχασιν.

I4.

Schol. Arist. Ran. 1422 : Πρῶτον μὲν οὖν περὶ
Ἀλχιδιάδου] Περὶ τῆς δευτέρας αὐτοῦ λέγει ἀποχω-
ρήσεως, ἣν ἑχὼν ἔφυγε, κατελθὼν μὲν ἐπὶ ᾿Αντιγένους
(Olymp. 93, 3. 407) πρὸ ἐνιαυτοῦ τῶν βατράχων,
διὰ δὲ τὸ πιστεῦσαι ᾿Αντιόχῳ τῷ χυδερνήτῃ τὸ ναυτιχὸν
xat ἡττηθῆναι ὑπὸ Λυσάνδρου δυσχερανθεὶς ὕπ᾽ ᾿Αθη-
ναίων. [Ἄνδρων δὲ διαφέρεται πρὸς Ξξενοφῶντα περὶ
τῆς χαθόδου. Καλλίστρατος δέ φησιν ὅτι οὗτος ἦν ὃ χαι-

ρὸς, καθ᾽ ὃν ἔφυγεν ὃ ᾿Αλχιδιάδης. Ὃ δὲ ᾿Αρίσταρχός

E LIBRO OCTAVO.
ATTHIS.

. Phorbanteum Atheniense nomen habet a Phorbante Cu-
"lum rege, quem Erechtheus interfecit, uti narrat An-
ron Cognationum libro octavo. Ceterum Phorbas ille Ne-
tuni filius erat, teste Hellanico libro Atthidis primo.

᾿ 11.

- Andron scripsit non hunc primum Eumolpum invenisse
. initiationem, sed ab eo quintum Eumolpum; Eumolpi enim
filium esse Cerycem, hujus Eumolpum, hujus Museum
| poetam, hujus Eumolpum qui initiationem invenerit caere-
᾿ moniasque docuerit.

*
|

E ἂν ; à 13 .

EA Qui res Atticas scripserunt , quamquam in multis dissen-
. fiunt, in eo tamen omnes, qui quidem alicujus sunt nomi-
. is, consentiunt, quod , quum Pandionide fuissent. quat-

tuor, ZEgeus, Lycus, Pallas et Nisus, Atticaque divisa fuis-
set in quattuor portiones, Nisus Megaridem sorte obtinuerit,
Nisceamque condiderit. Philochorus ab Isthmo ad Pythium
usque regnum ejus pertigisse scribit; Andron usque ad
Eleusinem et campum Thriasium,

13.

Sunt tamen qui dicant Scironi Isthmia dicata, ut ob pro-
pinquitatem expiaret illius cjedem Theseus : Scironem enim
filium Canethi fuisse et Henioches Pitthei fili:e. Alii Sinin
dicunt , non Scironem , atque hujus gratia ludos , non illius,
ἃ Theseo statutos. Constituit certe et convenit ei cum Co-
rinthiis, ut Atheniensibus , qui ad Isthmia venissent , attri-
buerent prima subsellia tanto spatio , quantum navis theo-
ridis expansum humi veluni occupasset : quod Hellanicus
et Andron Halicarnassensis scriptum reliquerunt.

14.

Dealtero Alcibiadis exilio poeta loquitur, quod volens

subiit : reversus enim sub Anfigene archonte anno ante-

352

φησι, χαθ᾽ ὃν ἐχπεσὼν ἐν Λαχεδαίμονι διατρίδων
ἔπεισε Λαχεδαιμονίους ᾿Αθηναίοις Δεχέλειαν ἐπιτει-
χίσαι. ]

Uncis inclusa absunt a codice Ravennate. Clin-
toni (F. H. ad an. 407 et 406, ubi vide) scholiasta
archonte Antigene Alcibiadem reversum esse di-
cens Andronem potius quam Xenopliontem (I, 5
et 6) secutus esse videtur.

EHITOMH TON XYFTrENEION.
15,

Schol. Apollon. Rh. I, 46 (et Eudocia p. 34) :
Pherecydes ( fr. 59 ) matrem Iasonis dicit Alcime-
den, Phylaci f. , Herodorus (fr. 36) Polyphemen,
Autolyci f. : Ἄνδρων δὲ ἐν τῇ ᾿Επιτομῇ τῶν συγγε-
γειῶν Θεογνήτην τὴν θυγατέρα Λαοδίχον, μητέρα ᾿1ά-
σονος γεγονέναι φησίν. Alii aliter. V. Schol. Od. XII,
70; Diodor. IV, 5o; Tzetz. Lyc. 872, Chil. VII,
890. Heyn. ad Apollod. I, 9, 16.

ΠΕΡΙ GYXION ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΝ.
E LIBRO QUARTO.
16.
Apollonius Hist, Mir. c. 8 : Ἄνδρων ἐν τῇ 2' τῶν

πρὸς Φίλιππον θυσιῶν: χορώνη ἐν τῇ Ἀττικῇ εἰς τὴν
ἀχρόπολιν οὐδεμία ἑώραται εἰσερχομένη , καθάπερ οὐδὲ

ANDRON ALEXANDBRINUS.

ἐν Πάφῳ περὶ τὰ θυρώματα τὰ τῆς ᾿Αφροδίτης ii
ἐφιπταμένη. Cf. Antigon, Caryst. Mir. c. 12 ; JEli:
H. An. V, 8; Plinius H. N. X, r1». T

ANDRON ALEXANDRINUS,

XPONIKA.
I. *. bi :

Athenzus IV, p. 184, B : Οὐ γὰρ οἶδας ἱστοροῦντι
Μενεχλέα, τὸν Βαρχαῖον συγγραφέα, ἔτι τε "Avüpeyvat
ἐν τοῖς Χρονιχοῖς, τὸν ᾿λεξανδρέα, ὅτι ᾿Αλεξανδρεῖι
εἰσὶν οἱ παιδεύσαντες πάντας τοὺς “Ελληνας xal col
βαρδάρους, ἐχλειπούσης ἤδη τῆς ἐγκυχλίου παιδεία, |
διὰ τὰς γενομένας συνεχεῖς χινήσεις ἐν τοῖς χατὰ ol I ᾿
᾿Αλεξάνδρου διαδόχους χρόνοις. ᾿Εγένετο οὖν ἀνανέωσι
πάλιν παιδείας ἁπάσης χατὰ τὸν ἕόδομον βασι εύ-
σαντα Αἰγύπτου βασιλέα Πτολεμαῖον, τὸν κυρίως bmi
τῶν Ἀλεξανδρέ ων καλούμενον Κακεργέτην. 0 γὰρ,
πολλοὺς τῶν Ἂλε εξανδρέων d ἀποσφάξας, οὐχ ὀλίγους δὲ
χαὶ φυγαδεύσας τῶν χατὰ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ irn
σάντων,, ἐποίησε πλήρεις τάς τε νήσους χαὶ
ἀνδρῶν γραμματικῶν, φιλοσόφων, γεωμετρῶν, υ
σιχῶν, ζωγράφων, παιδοτριδῶν τε χαὶ ἰατρῶν καὶ
ἄλλων. πολλῶν τεχνιτῶν, ot, διὰ τὸ πένεσθαι διδάσχον-
τες ἃ ἠπίσταντο, πολλοὺς κατεσχεύασαν ἄνδρας ἐλ
γίμους.

quam Ran: ederentur, mox, quum Antiocho gubernatori
classem commisisset et a Lysandro victus esset , iram Athe-
niensium denuo incurrit. Ceterum Andron De reditu Alci-
biadis dissentit ab Xenophonte.

EPITOME COGNATIONUM.
15.

Andron in Epitome Cognationum Theogneten Laodici
filiam , matrem Iasonis fuisse dicit.

DE SACRIFICHS AD PHILIPPUM.
E LIBRO QUARTO.

16.

Andron libro quarto De sacrificiis ad Philippum, narrat
coturnicem nunquam in acropolim Atticam involantem con-

spici, sicuti neque muscam in Papho ad valvas templi Ve-
neris,

oppida replevit viris grammaticis, philosophis , geométtis

CHRONICA. - 0
d. |
Nescis enim docere Meneclem Barcceum , historiarum
scriptorem, et Andronem Alexandrinum in Chronicis, |
Alexandrinis eruditos esse Graecos omnes et barbaros, dui
jam defecisset encycelica eruditio propter continuos mo
qui temporibus successorum Alexandri obtinuerant. Exsti
tit igitur renovatio rursus univers: eruditionis , regnante i
JEgypto Ptolemaeo VII , qui proprio peraptoque nomine Κα
χεργέτης, Maleficus, ab Alexandrinis vocatur. Hic enim ju
gulatis multis Alexandrie civibus, et haud paucis eorum q
cum ipsius fratre adoleverant,in exilium actis, insulas e

musicis , pictoribus, puerorum magistris , medicis e
multis artificibus; qui quum ob inopiam docerent ar
quibus valebant , "multos eruditos clarosque v viros we
runt. RS

PnaxLLER. ad Polem. p. 170 : « Primus qui se
periegetam inter scriptores professus est, videtur

fuisse Diodorus ( Atheniensis ); certe hic antiquis- -

simus est eorum, de quibus satis magno ad judi-
candum numero fragmentorum constat. Hunc ante
duodecim tribus Atticas institutas i. e. ante annum
308 a. C. scripsisse Ahrens. (De Athen. statu poli-

- tico et litter. p. 27) ingeniose conclusit ex eo , quod

- Harpocration aliique, quorum de demis Atticis
. notationes maximam partem ex Diodoro derivatee
1 E sunt, nunquam memorant Antigonidem, Deme-
— triadem , Ptolemaidem , Attalidem, Cf. Grotefend.
j in ZeitscAhft. f. Alterthumsw, 1836 p. 1040. Scri-
* psisse eum post etatem Anaximenis, h. e. post
— Alexandrum M., patet ex Atheneo XIII, p. 591
E (fr. 5) : ut fuerit equalis Theophrasti, Diccarchi,
— Eudemi, Heraclidis Pontici , Philochoro autem an-
- tiquior, ut qui scripsit post duodecim tribus insti-
tutas, De patria Diodori non constat , sed puto eum
'vel natione vel civitate Atheniensem fuisse. Certe
periegesis ejus tota Attica erat, neque ultra terminos
d Attice progressa esse videtur, et constat illa state
ar Bliquitatum Atticarum studium et apud gram-

*arch. Themist. c. 32 (fr. 1)év τοῖς Περὶ μνημά-
(oy, 1, e. De monimentis ut videtur sepulcrorum.
"abulas etiam ritusque sacros in monumentis per-
| τῶν Diodorum persecutum esse cernitur ex
| Plutarch. Thes. c. 36 (fr. 3). Inquirebat etiam in

—stirpes familiarum Atticarum (fr. 4). Plurimum

sendis eorumque géntilibus ad certas gramma-
? leges revocandis navavit; ex quo opere, Περὶ
ον ut videtur inscripto (fr. 16), multa excerpsit
arpocration, Ex singulorum locorum compara-

it eet demorum nomina et phylarum, quibus
à isque ascriptus esset, notaret et nomen gentile
€x demi nomine recte di vnd subjiceret , ad-
dita simul cautione, si plura ejusdem demi no-
* a gentilia vel similia diversorum demorum usu
E essent, ne hec confunderentur. Quz docto

insuper testimoniorum variorum apparatu instructa
fuisse affirmaverim, quae ex seriorum *gramma-
ticorum more omisit Harpocration. » Ceterum
Vossio p. 430 Diodorus periegeta idem esse vi-
detur, qui Περὶ σταθμῶν. scripsit (schol. Il. V
576; Suidas v. ᾿Γάλαντον). Quod haud facile cre-
dideris. Fefellit Vossium periegetae titulus Nostro
tributus, quem de geographo orbis terrarum perie-
geseos auctore accipere solent. Idem accidit Leo-
poldo, qui ad Plutarch. Thes. extr. de Diodoro
Per. scribit : Gente Characenus fuit, geographus
celeberrimus, qui Augusti temporibus fforuerit.
Diodorum confundit cum Dionysio Characeno,
periegeseos geogr. scriptore, cujus Plinius me-
minit,
HEPI MNHMATON.

X.

Plutarch. Themistocl. c. 32, postquam Ando-
cidem et Phylarchum vana tradere de Themisto-
clis reliquiis dixerat, pergit : Διόδωρος δ᾽ 6 περιη-
γητὴς ἐν τοῖς Περὶ τῶν μνημάτων εἴρηχεν, ὡς ὑπονοῶν
μᾶλλον ἢ γινώσχων, ὅτι περὶ τὸν λιμένα τοῦ Πειραιῶς

. » ,
ἀπὸ τοῦ χατὰ τὸν ᾿Αλχιμοῦ ἀχρωτηρίου πρόχειταί τις
οἷον dyxOv , καὶ κάμψαντι τοῦτον ἐντὸς 7, τὸ ὑπεύδιον
c ͵ , 2 ᾿ , M1 τῷ 1 ,
τῆς θαλάττης χρηπίς ἐστιν εὐμεγέθης xal τὸ περὶ αὐτὴν
βωυοειδὲς τάφος τοῦ Θεμιστοχλέους. Οἴεται δὲ xal
Ἁ Ὁ - r

Πλάτωνα τὸν χωμιχὸν αὑτῷ μαρτυρεῖν ἐν τούτοις"

Ὃ σὸς δὲ τύμδος ἐν χαλῷ χεχωσμιένος

τοῖς ἐμπόροις πρόσρησις ἔσται Πανταχοῦ,

τούς τ᾽ ἐχπλέοντας εἰσπλέοντάς τ᾽ ὄψεται

χὠπόταν ἅμιλλα τῶν νεῶν θεάσεται.
« Accuratissima loci descriptio, ut oculis stilum
auctoris sequi possis, eaque Comici insuper, quo-

rum testimoniis omnis hzc antiquitatum doctrina

apud antiquiores illustrari solebat, loco stabilita.
Neque asseverantius suam opinionem posuit ; scri-
bebat enim ὡς ὑπονοῶν μᾶλλον ἢ γιγνώσχων, quod
noli ad descriptionem loci referre, quz satis lucu-
lenta est, verum nolebat confidenter de ossibus
Themistoclis in Atticam deportatis commemorare,
de quibus dubitanter narrat etiam Thucyd. I, 158.
Cf. Pausan. I, 1, 2. » ῬΈΕΙ Ἐκ. ad Polem., p. 171.

DE MONUMENTIS.
Me E

3 : Diodorus Periegetes in opere De monumentis scribit, ita |

ut conjectari magis, quam certo scire videatur,
xta portum Piraeei, a promontorio, quod est pone Alci-
num , porrigi quendam veluti cubitum, secundum quem
intro flectat quis cursum , quo loco mare fere tranquillum
FRAGMENTA HISTOR. GR. — VOL. if.

est, ibi juste magnitudinis exstare crepidinem, atque ad
eam ara formam habens Themistoclis esse bustum. Censet
eliam sibi Platonem comicum suffragari his versibus :

Qua tumulus est apto editus tibi loco
negotiatores salutabunt eum
semper : videbit advchi et discedere
eos , videbit navium certamima.
23

-

354

5.
E LIBRO TERTIO.

Plutarchus Vit. X, Orat. p. 849, C de Hyperi-
dis vitz fine postquam Hermippi narrationem ap-
posuerat, pergit : Οἱ δ᾽ ἐν Κλεωναῖς ἀποθανεῖν αὐτὸν
λέγουσιν ἀπαχθέντα μετὰ τῶν ἄλλων, ὅπου γλωττοτο-
μηθῆναι xal διαφθαρῆναι ὃν προείρηται τρόπον, τοὺς
δ᾽ οἰχείους τὰ ὀστὰ λαῤόντας θάψαι γε ἅμα τοῖς γονεῦσι
πρὸ τῶν Ἱππάδων πυλῶν, ὥς φησι Διόδωρος ἐν τῷ
Y Περὶ μνημάτων. Νυνὶ δὲ κατερήρειπται τὸ μνῆμα
χαί ἐστιν ἄδηλον.

qs ] «τε vg. , quod aut delendum , aut ante θάψαι
addendum χομίσαι εἰς ᾿Αθήνας censuit Frankius Ann,
phil. 12, p. 331. » JMestermann.in Βιογρ. p. 313.
— Διόδωρος] Ruhnken. Hist, crit. or. p. 86 pro
vulg. Ἡλιόδωρος. — Que sequuntur fragmenta
(3—5) ex eodem Περὶ μνημάτων opere petita esse
censeo. 7

3;

Plutarch. Thes. c. 36 : Θυσίαν δὲ ποιοῦσιν αὐτῷ
τῷ Θησεῖ) τὴν μεγίστην ὀγδόῃ Πυανεψιῶνος, ἐν ἦ μετὰ
τῶν ἠιθέων ἐχ Κρήτης ἐπανῆλθεν. Οὐ μὴν ἀλλὰ xot
ταῖς ἄλλαις ὀγδόαις τιμῶσιν αὐτὸν, ἢ διὰ τὸ πρῶτον
ἐκ 'ΓΓροιζῆνος ἀφιχέσθαι τῇ ὀγδόη τοῦ “ΕἙχατομύαιῶνος,
ὡς ἱστόρηκε Διόδωρος ὃ περιηγητής" ἢ νομίζοντες ἕτέ-
ρου μᾶλλον ἐκείνῳ προσήκειν τὸν ἀριθμὸν τοῦτον χτλ.

Á.

Plutarch. Cimon. c. 16 : Ἦν μὲν οὖν ἀπ᾽ ἀρχῆς
φιλολάχων * xo τῶν γε παίδων τῶν διδύμων τὸν ἕτερον
Λαχεδαιμόνιον ὠνόμασε, τὸν δ᾽ ἕτερον Ἠλεῖον, ἐκ γυ-
γαιχὸς αὐτῷ Κλειτορίας γενομένους, ὡς Στησίμόροτος
ἱστορεῖ" διὸ πολλάχις τὸν Περιχλέα τὸ μητρῷον αὐτοῖς
γένος ὀνειδίζειν, Διόδωρος δ᾽ ὃ Περιηγητὴς xai τούτους
φησὶ χαὶ τὸν τρίτον τῶν Κίμωνος υἱῶν Θεσσαλὸν ἐξ
ἸΙσοδίχης γεγονέναι τῆς Εὐρυπτολέμου τοῦ Μεγαχλέους.

ἢ ο eo loco Diodorus exposuerit, quo de Κιμω-

DIODORUS PERIEGETA.

velot; μνήμασιν ad Meliten portam sitis sermo erat, -
5.

Athenzeus XIII, p. 591, D : ᾿Αριστογείτων δ᾽ ἐν τῷ
Κατὰ Φρύνης τὸ κύριον αὐτῆς φησιν εἶναι ὄνομα Ννη- i
σὰρέτην. Οὐχ ἀγνοῶ δὲ ὅτι τὸν ἐπιγραφόμενον κατ᾽ αὖ-
τῆς Εὐθίου λόγον Διόδωρος 6 περιηγητὴς Ἀναξιμένους,
φησὶν εἶναι. V. Westermann. GescA. d. gr. Bereds.
54, 35. De Phrynz monumento satis constat. -

ΠΕΡΙ TON AHMQN..
α΄, ᾿Ἐρεχθηίς.
6.

Harpocratio : Εὐωνυμεῖς ... δῆμός ἐστι τῆς Ἔρες, 5
χθηίδος, ὥς φησι Διόδωρος.

Cf. Stephan. Byz. v. Εὐωνυμία : "ἔστι xol iuo
᾿Αθηναίων ἀπὸ Εὐωνύμου τοῦ Γῆς χαὶ Οὐρανοῦ ἢ Κηφι-
σοῦ. Ὁ δημότης Εὐωνυμεύς, 'Tà τοπιχὰ ἐξ Εὐωνυμέων.
Λέγεται xot 6 δῆμος Εὐώνυμος. Euonymum Cephissi
filium Aulidis patrem Stephanus habet v. Αὖλις.
Hesych. v. Εὐώνυμον : Καὶ δῆμος. φυλῆς τῆς Ἔρε-
χθηίδος. Steph. Byz. v. Βέννα : Οἱ μὲν γὰρ ἐν Βέννᾳ
(curia Ephesi) Βέννιοι, οἱ δ᾽ ἐν Εὐωνύμῳ τῆς Ἂττι-
χἧς Εὐώνυμοι. Adteriüne formam, Εὐωνυμεύς, tuen-
tur Anacreon in Anthol. Palat. VI, p. 346, 3,
JEschines p. 8, 18; Inscript. ap. Boeckh. C. I. I,
n. 142, 144 etc. — Ceterum quz de singulis de--
mis Stephanus Byz. , Suidas, Photius , Hesychius ,.
alii grammatici exhibent, enotare non est hujus
loci. Lectorem relego ad Meursium De populis.
"Atticis, ad Corsini Fastos Att, tom. I, diss. 5, et li-
brum G. L. Grotefendi De demis s. pagis Atticae
(Goetting. 1829, 8), et ad Stephan. Thesaur., ubi
Dindorfius locos vett. et inscriptiones huc perti
nentes indicavit, V. etiam Grotefend. in Pauly
ReaLencyclop. v. Attika.

Id. :Θημακχεύς... δῆμός ἐστι φυλῆς τῆς ᾿Ερεχθηίδος

2.
E LIBRO TERTIO.

Alii apud Cleonas Hyperidem aiunt, eo cum aliis abductum,
lingua truncatum periisse, eo quo dictum est modo : cognatos
autem ossa abstulisse, atque humavisse juxta parentum
reliquias , ante portam Hippadem sive equestrem : auctor
Diodorus libro De monumentis tertio.

3.

Sacrum maximum Thesei exhibent octavo die mensis
Pyanepsionis , quo ex Creta rediit cum impuberibus. Atta-
men aliorum etiam mensium octavo quoque die colunt
eum; vel quod primum ex Troezene octavo Hecatombaeo-
nis, ut memorie tradidit Diodorus Periegetes, appulisset ,
vel quod ad illum precipue convenire existimarent hunc
numerum.

: 4.

Fuit Cimon jam inde ab initio Lacedzemoniorum studio-

sus. Et narrat Stesimbrotus , duobus eum gemellis sibi ex
Clitoria uxore natis, alteri Lacedoemonio, Eleo alteri nome!
posuisse , ideoque iis Periclem sepe maternum genus expra
bravisse. Diodorus Periegetes et hos et tertium nomi
Thessalum, ex Isodica Cimoni natos refert, filia Eur)
lemi , Megaclis nepte.

5.

Aristogiton in orat. contra Phrynen dicit proprium
nes nomen esse Mnesareten. Ceterum haud ignoro
lionem contra eam, quie Euthice tribui solet, ab Diodoi
Periegeta Anaximenis esse tradi. quos

DE PAGIS ATTICIS.
6.
ERECTHEIS.

Euonymenses, £uonymus, pagus Erechtheidis t ibu
uti ait Diodorus. |

τὰ Θήμαχος, ὥ ὥς φησι Διόδωρος ὃ περιηγητὴς ἐν τῷ Περὶ

τῶν δήμων.

— e Id. : Λαμπτραὶ δῆμος τῆς ᾿Ερεχθηίδος, ὡς Δ. φησί.
β΄ δ᾽ εἰσὶ Λαμπτραί, ot μὲν παράλιαι, αἵ δὲ χαθύ-
περθεν.

7.
. AITHIZ.

qd. ᾿ἜἘΕρχείαθεν. 4n δῆμός ἐστι τῆς Αἰγηίϑος,
| ὥς φησι Διόδωρος.

᾿ ub Id. : Ἰχαριεύς, δῆμός ἐστι τῆς Αἰγηίδος, ὥς φησι

᾿ Διόδωρος.

—— Y. HANAIONI.
Id. : Οἴηθεν... Δῆμος τῆς Πανδιονίδος ἣ Οἴη, ὡς
᾿ Διόδωρος. Οἴηθεν δὲ ἐχ τόπου ἐπίρρημα.

ς΄ 1d. : Παιανιεῖς καὶ Παιονίδαι... Εἰσὶ δὲ διττοὶ δῆμοι
Δ Παιανιέων τῆς Πανδιονίδος φυλῆς, οὺς Διόδωρος. χα--
“λεῖσθαί φησι Παιανιέαν καθύπερθεν χαὶ Παιανιέαν
ὑπένερθεν: ὁμοίως δ' ἑχατέρου τῶν δήμων τὸν δημό-
τὴν χαλεῖσθαί φησι Παιανιέα. Διαφέρουσι δὲ οὗτοι τῶν
Παιονιδῶν, ὡς Ἴστρος ἐ ἐν ᾿Ατάχτῳ C ὑποσημαίνει. Mvn-
ονεύουσι δὲ xal τούτων οἱ ῥήτορες, ὥσπερ xoi Δεί-

ἐστι xol auto τῆς Λεοντίδος, ὡς ὃ αὐτὸς Διόδωρος δη-
ἴ. Eadem, nominato Diodoro, Photius Lex. , sed

9.
δ΄. AEONTIX.

Jdem : Κηττοί,.. δῆμός ἐστι τῆς Λεοντίδος, ὡς A.

χρχος ἐν τῷ Κατὰ Στεφάνου περὶ τοῦ ὀχετοῦ. Δῆμος δέ,

DE MONUMENTIS. DE PAGIS. 355

Idem : Λευκόνοιον δῆμος τῆς Λεοντίδος, ὡς Mó-
δωρός φησιν.
Idem : Οἷον... δηυοί εἰσιν ἐν τῇ ᾿Αττιχῇ διττοὶ οὐδε-

τέρως λεγόμενοι, καλοῦνται δὲ Οἷον. Κεχλῆσθαί φησιν
οὕτω Φιλόχορος ἐ ἐν τῇ ιγ΄ διὰ τὸ x. τ, A. (v. fr. 76).
"Ἔστι δὲ τὸ μὲν K εραμεικὸν Οἷον τῆς Λεοντίδος vie

τὸ δὲ Δεχελεικὺν τῆς Ἱπποθοωντίδος, ὡς Διόδωρος. O
δὲ δημόται ἑχατέρωθεν ἐλέγοντο ἐξ Οἴου. Ἄλλοι δὲ
ἦσαν οἵ λεγόμενοι Οἴηθεν, ὡς προείρηται.

De Pzonidis Leontidis pago, vide fr. 8,

Idem : Πήληξ... Δῆμός ἐστι τῆς Λεοντίδος Πήλη-
κες, ὥς φησι Διόδωρος ὃ περιηγητής.

10.
€. AKAMANTIX.

Eva Ἕρμος, δῆμος ἐστὶ τῆς Ἀττιχῇῆς, φυλῆς
Ἀκαμαντίδος, ὅ ὥς φησι Διόδωρος ἐν τῷ Περὶ δήμων.
Διονύσιος ὃ τοῦ Τρύφωνος ἐ ἐν τῷ Περὶ ὀνομάτων φησὶν
ὡς ἔοιχεν οὐδέτερον εἶναι τὸ τοῦ δήμου. ὄνου, τὸ
Ἕρμος ὁ ὡς τὸ ἕρκος. “Ζώπυρος δὲ ἐν τοῖς Περὶ ποταμῶν
καὶ ποταμὸν “Ἕρμον φησὶν εἶναι ἐν τῇ Αττιχῇ xoi δῆῇ-
μον διώνυμον αὐτῷ. Cf. Stephan. Byz., Suidas,
Photius, Hesychius s. v.

Idem : Ἰτεαῖος... A?juo; ἐστι τῆς Ἀχαμαντίδος
Ἰπέα, ἀφ’ ἧς ὃ δημότης Ἰτεαῖος, ὥς φησι Διόδωρος.

Idem : Κεραμεῖς... Δῆμος ἐστι φυλῆς τῆς Ἄχαμαν-
τίδος Κεραμεῖς, ὥς φησι A.

Idem : Θύριχος ,... δῆυός ἐστι τῆς Ἀχαμαντί
$ αὐτὸς Δ. φησιν. ἐν τῷ Περὶ τῶν δήμων.

Idem : Κεφαλῆθεν... Κεφαλὴ, δῆμος τῆς Ἄχαμαν-
τίδος, ἀφ᾽ ἧς ὃ δημότης λέγεται Κεφαλῆθεν, χαθά
φησι Δ.

^ Lj
60€ , ὡς

| περιηγητής φησιν.

7;
2. /EGEIS.
. Erchia, JKgeidis pagus, teste Diodoro.
— kariensis. lcaria /Egeidis pagus , teste Diodoro.
E 5 n: z
3. PANDIONIS.

"a, Pandienidis pagus , teste Diodoro. Loci adverbium
Οἴηθεν.
Duo sunt Pseaniensium pagi in Pandionide tribu, quos
i 8 ait appellari Paeaniam superiorem et Pzeaniam in -
; incolam vero utriusque pagi eodem modo dici
ὃ eaniensem. Differunt vero Peeanienses a Pceonidis, ut
ler in Atacto significat. Horum quoque rhetores memine-
ni, velut Dinarchus oratione contra Stephanum De aquae
tu. Ceterum Pseonidx pagus est Leontidis € ut
Disdorus testatur.

9.
4. LEONTIS.

Cetti, Leontidis pagus, uf D. periegeta dicit,

Leuconceum , Leontidis pagus, Diodoro teste.

(Eum... Bini sunt in Attica pagi, quorum uterque audit
(Eum, neutro genere; alterum QCEum est Ceramici in
Leontide tribu, alterum Deceleicum in Hippothoontide tribu,
ut Diodorus ait. Pagani utriusque pagi dicebantur ἐξ Otov,
ex (Eo ; aquibus diversi fuerunt oi Οἴηθεν, ut ante traditum
(fr. 8).

Peleces , pagus Leontidis , ut ait Diodorus periegeta.

10.

5. ACAMANTIS.

Hermus, Atticus pagus Acamantidis tribus, ut Diodorus
ait in libro De demis. Dionysius vero Tryphonis filius De
nominibus ait demi hujus nomen neutrius generis esse vi-
deri, τὸ Ἕρμος, ut «à ἕρχος. Zopyrus autem libro De
fluviis etiam fluvium Hermum in Attica , pago cognominem
esse dicit.

Mea, Acamantidis pagus, eujus paganus ltzus, teste

Diodoro.
23.

256

Stephan. Byz. : Χόλαργος. Οὕτω Δίδυμος καὶ Διό-
δωρος. Διονύσιος δὲ Χόλαργοι καὶ πληθυντιχῶς μαρτυ-
pet. "ἔστι δὲ δῆμος τῆς ᾿Αχαμαντίδος φυλῆς. Ὃ δημό-
τῆς Χολαργεύς.

11.

σ΄. OINHIZ.

Harpocrat. : Λουσιεύς.. Δῆμός ἐστι τῆς Οἰνηίδος
Λουσία, ἀφ᾽ οὗ ὃ δημότης Λουσιεύς, ὡς Δ. φησίν.

Idem : Τυρμεῖδαι... Δῆμος τῆς Οἰνηίδος οἱ Τυρ-
μεῖδαι, ὥς φησι Διόδωρος.

12.
t. KEKPOIIIX.

Idem : Ξξυπεταίονες.., Δῆμος τῆς Κεκροπίδος Eu-
πέτη, d ἧς ὃ δημότης Ξυπεταίων, ὡς A.

Stephan. Byz. : Τρινεμεῖς, δῆμος τῆς Κεχροπίδος
φυλῆς. Διόδωρος χαὶ Δίδυμος Τρινεμεῖς ἀναγράφουσι
τὸν δῆμον, Καλλίμα χος "Ex&n T ρινέμειαν. Ὁ δημότης
Τρινεμεύς. Τὸ τοπιχὸν Τρινεμέαθεν, εἷς τόπον T ρινε-
μήνδε, ἐν τόπῳ Τρινεμεάσι.

13.
η΄. ἹΠΠΟΘΟΩΝΤΙΣ.

Stephan. Byz. : ᾿Ἐλαιεύς, δῆμος τῆς ἹΙπποθοωντίδος
φυλῆς, ὡς Διονύσιος. Διόδωρος δ᾽ ᾿Ελαιοῦς, ἀφ᾽ οὗ ὃ δη-
μότης ᾿Ἐλαιούσιος. Τὰ. τοπιχὰ ᾿Ελαιουντόθεν χαὶ
᾿Ελαιουντάδε xai ᾿Ελαιοῦσι. Λέγεται xoi ἐξ ᾿Ελαιέως.

Harpocratio : ᾿Ἐροιάδαι. Ot ᾿Εροιάδαι δῆμός ἐστι
τῆς Ἱπποθοωντίδος, ὥς φησι Διόδωρος.

DIODORUS PERIEGETA DE PAGIS.

᾿ Τρικορυσία. ᾿Αριστοφάνγης Λυσιστράτη (1032)*

Idem : Θυμαιτάδαι... δῆμος τῆς Ἱππποθοωντίδος,
ἀπὸ Θυμαίτου ἥρωος ὀνομασθείς, ὡς Δ. |
Idem : Κειριάδης... Ὅτι Κειριάδαι δῆμός ἐστι τῆς
ἹἹπποθοωντίδος, εἴρηχε Δ, ἐν τῷ Περὶ τῶν δήμων. E
De QEo Decelexe, pago Hippothoontidis,, Ya
fr. 9.

Du:

15 x
9. AIANTIX.

Stephan. Byz : Τρικόρυνθον ('Totxóputovy correxit
Meurs.) οὐδετέρως Δίδυμος xt Διόδωρος, Διονύσιος 1
ἀρσενιχῶς, ὐφορίων θηλυχῶς" ἔστι δὲ δῆμος τῆς Αἰαν-
τίδος φυλῆς. Ὃ δημότης Τριχορύσιος, xol θηλυχὸν .

Οὐχ ὁρᾷς, οὐχ ἐμπίς ἐστιν ἥδε Τριχορυσία ;
xoi Τριχορυνθόθεν καὶ 'Γριχορυνθόνδε χαὶ Τριχο-
ρυνθοῖ ( Τριχορυθόθεν etc. correx. M.)
ἀλβ προσ s Φηγαιεῦσι... Φηγαιῇς (φηγαιὴς cod.
A, φηγαιὸς Ls φηγαλὸς B. Nomen pagi Paine
δῆμος τῆς Αἰαντίδος, ὥς φησι Audi

15.
. ANTIOXIZ.

Idem : 969a: , δῆμος τῆς Ἀντιοχίδος, ὥς φησι Δ. ἧς

Idem : ΚΚριωεύς... Δῆμός ἐστι τῆς Ἀντιοχίδος, |
Κριώα, ὥς φησι Διόδωρος ἐν τῷ Περὶ τῶν δήμων. E.

Idem. v. Κολαναίτας : Περὶ τῶν Κολωνῶν Διόδω-
ρός τε ὃ περιηγητὴς καὶ ΝΣ ess ἐν γ΄ Ἀτθίδος διεξ- b
ἦλθεν. :

Ceramenses. Ceramicus , pagus Acamantidis , ut ait Dio-
dorus.

Thoricus , pagus Acamantidis , ut D. De demis.

Cephale , pagus Acamantidis, cujus paganus dicitur Ke-
φαλῆθεν, ut D. ait.

Cholargus. Sic Didymus et Diodorus. Dionysius vero
(Tryphonis f.) etiam Cholargi plurali numero affert. Est
antem pagus Acamantidis tribus ; paganus Cholargensis.

11.

6. OENEIS.

Lusia , pagus CEneidis ; paganus Lusiensis , ut D. ait.
Tyrmid:e , CEneidis pagus, ut D. ait,
12.

7. CECROPIS.

Xypete , Cecropidis pagus , paganus Xypet»on, ut Dio-
dorus ait.

Trinemenses, Cecropidis pagus, Diodorus et Didymus
Τρινεμεῖς scribunt , Callimachus vero in Hecale Trinemiam
dicit. Paganus Trinemensis. Adverbia : inde ab. loco, Τρι-
veuéafiev; in locum Τρινεμήνδε ; in ἰοοο Τρινεμεάσι.

13.

8. HIPPOTHOONTIS.

Elaceus , ut Dionysius, Els, ut Diodorus, pagus Hip-

pothoontidis; paganus El:xusius. Topica : ᾿Ελαιουντόθεν,
᾿Ἐλαιουντάδε, ᾿Ελαιοῦσι. Dicitur etiam : ἐξ Ἑλαιέως.

Εγωδάθ, pagus Hippothoontidis , ut D. ait.
Thymzetadze, pagus Hippothoontidis, a Thymzete heroe

appellatus , ut D.
Ciriadz , pagus Hippothoontidis , ut D. libro De demis. -
14.
9. /EANTIS.

Tricorythum, neutro genere, Didymus et Diodorus;
Tricorythus, masculino genere, Dionysius; feminino ge-
nere, Euphorion ; est vero pagus ZEantidis tribus. Paganus
Tricorysius; feminino genere, Tricorysia. Aristophanes in
Lysistrata d

Vides? annon iste culex est Tricorysius ?
Adverbia loci : Τρικορυθόθεν, Τρικορυθόνδε, Tpixopuüor. —
Phegoa , pagus ZEantidos, ut D. ait. ud
15.
10. ANTIOCHIS.

Thor: , pagus Antiochidis, ut D. ait.

Crióa, pagus Antiochidis, ut D. De demis ait. Εἰ

De Colonis Diodorus periegeta et Philochorus libro terti
Atthidis exposuerunt. v

e Exhibuimus locos, quos ex Diodori Περὶ δήμων
ἕν opere afferuntur, nominato auctore. Dubium vero
— vix est quin etiam reliqua, qux de pagis Atticis
apud grammaticos leguntur, magnam certe partem
— ex eodem fonte, vel ex Didymo, qui Diodori libro
| maxime usus est, sint deprompti, Quare haud in-
gratum fuerit subjicere tabulam pagorum Attico- -
rum, quam Grotefendius junior elaboravit et in
Paulys Realencycl..l, p. 944 sqq. excudendam

. TABULA PAGORUM ATTICORUM.

[: ΔΗΜΟΣ ΔΗΜΌΤΗΣ.
Ε΄ t Ἀγγελή Ἀγγελῆθεν 8. Ἀγγελεύς
Io 2 Ἀγχύλη Ἀγκχυλῆθεν 8. ᾿Αγχυλεύς
᾿ς 3 Ἁγνοῦς ᾿Αγνούσιος
mA Ἀγριάδαι e Bram) i Ἀγριάδης
(8 Ἀγρυλὴ καθύπερθεν , ^.
a e Ἀγρυλὴ ᾧ ἀκένερδεν | Ads b ATHE
|; 7 Ἀζηνία Ἀζηνιεύς
— . 8 Ἄθμονον s. Αθμονία ᾿Αθμονεύς
— — 9 Alva Αἰγιλιεύς
ἦν 10 Αἰθαλίδαι Αἰθαλίθης
E- 1t Αἰξωνή : Αἰξωνεύς
E 12 Ἁλαὶ Αἰξωνίδες Ἁλαιεύς
᾿ 18 Ἁλαὶ ᾿Αραφηνίδες Ἁλαιεύς
DA 14. Ἁλιμοῦς Ἁλιμούσιος
(015 Ἀλωπεχή ᾿ἈἈχωπεχῇῆθεν
E 16 Ἁμαξάντεια ᾿Αμαξαντειεύς et Ἅμα-
3 17 ᾿Ἀμφιτρόπη ᾿Αμφιτροπῆθεν [ξαντεύς
[2 18 Ἀναγυροῦς Ἀναγυράσιος
— 19 Avaxata ᾿Ἀναχαιεύς ὁ
20 ᾿ἈΑνάφλυστος ᾿Αναφλύστιος
-.21 Ἀπολλωνία - Ἀπολλωνιεύς
22 Ἀρχφήν ᾿ραφήνιος
—. 93 Ἀτήνη Ἀτηνεύς
— 24 'Aqva ^ ᾿ἈΑφιδγαῖος
95 Ἀχαρναί ; Ἀχαρνεύς
. 36 πλοῦς 85. Ἀχραδοῦς Ἀχερδούσιος
E27 B Βατῆθεν
? 28 Bieb Βερενιχίδης
729 Βῆσα Βησαιεύς
80 Βουτάδαι s. Βούτεια Βουτάδης
341 Γαργηττός Ῥαργήττιος
..32 Δαιδαλίδαι Δαιδαλίδης
88 Δειράδες Δειραδιώτης
84 Δεχέλεια Δεχελειεύς 8. Δεχελεύς
- 95 Εἰρεσίδαι s. Ηρεσίδαι ἙΕἰρεσίδης
τς 86 Διόμεια Διομειεύς
E. 37 xa *ExaAetoc (?)
ο΄ 38 ᾿Ἐλαιοῦς ᾿Ελαιούσιος
ος 99 Ἐλευσίς ᾽᾿Ελευσίνιος
— 40 ᾿Ἐπιειχίδαι S." Ἐπεικίδαι ᾿Επεικίδης
ΕΣ Ἐπιχηφησία ᾿Επιχηφήσιος
|. 42 "Epixota ᾿Εριχαιεύς
᾿ς 48 Ἕρμος Ἕρμειος
| Ἐῤειάδαι ᾿Εροιάδης
t 45 Ἐρχία ᾿Ερχιεύς
uu 46 Εὐπυρίδαι Εὐπυρίδης
ἜΝ "47 Εὐώνυμον Εὐωνυμεύς
— 48 Ἡδφαιστιάδαι 8. Ἰφιστιά- Ἡφαιστιάδης
|. 49 θΘημαχός [60 Θημαχεύς
᾿ς 50 Θοραί Θόραθεν
ο $1 Θοριχός Θορίχιος
ὁ) Θρίχ * Θριάσιος
|... 93 Θυμαιτάδαι Θυμαιτάδης
a" 54 Θυργωνίδαι Θυργωνίδης
(85 Ἰχαρία ᾿Ιχαριεύς
27.98 Ἱπποταμάδαι ἹἹπποταμάδης
᾿ς 97 Ἱστιαίχ 5. Eovtxix Ἑστιαιόθεν

X. TRIBUS.

Pandionis
JEgeis
Acamantis
Hippothoontis

Erechtheis

Hippothoontis
Cecropis
Antiochis
Leontis
Cecropis
Cecropis
JEgeis

Leontis
Antiochis
Hippothoontis

e" ὁ 9 v ὦ 9" 9 9 9 *

Erechtheis
Hippothoontis
Antiochis

€ * e * ?" " * * *

JEgeis
Antiochis
JEantis

CGEneis
Hippothoontis

v^49 τ ^.«** s UST S

Antiochis
QOEneis

CEneis (?)
Cecropis
Leontis
Hippothoontis
Acamantis
JEgeis.

Leontis
Hippothoontis
Hippothoontis

Wo Wow ον e woe €. . 9

Acamantis
Hippothoontis
JEgeis

«"- € Wels. wee 47€

Erechtheis
Antiochis
Acamantis
Antiochis
Hippothoontis
JEantis

JEgeis

COEneis
4Egeis

XII TRIBUS.

Pandionis
JEgeis

δ) Φ΄ οἵ 4 ὙΠ ^» *.«"* «v s.

Attalis

Hippothoontis
Attalis
Antiochis
Antigonis?
Cecropis
Cecropis
JEgeis
Leontis
Antiochis
Hippothoontis
Antiochis
Erechtheis
Hippothoontis
Antiochis
Attalis

JEgeis

Attalis
Ptolemais

JEgeis

Hippothoontis '
Acamantis

CecTopis

Acamantis
Hippothoontis .
JEgeis
Leontis
Erechtheis
Acamantis
Ptolemais
Antiochis
Acamantis
Antiochis
Bippothoontis
Ptolemais
JEgeis

Q(Eneis

4Egeis

$51

curavit. Ita vero rem Grotefendius instituit, ut
prima columna exhibeat nomen demi, altera no-
men demota; tertia nomen tribüs, ad quam sin-
guli pagi pertinuerint iis temporibus , quibus decem
erant tribus, sive usque ad Olymp. 118, 2, ubi Pto-
lemais et Demetrias accesserunt. Ad tempora tri-
buum duodecim spectat columna quarta; quüinta
demum columna tempora quibus tredecim tribus
erant, amplectitur.

XIII TRIBUS.

Pandionis

*"»-^s 9. e QLWP"bR 4 54

σιν * * ας ^" » " e * *

Ceropis —— —
Cecropis

δ. δ΄ ὁ o Φ.- S7 δον "ne
e v.2wv.9 CQIMESEALS «we
e€-.e;0 €w ΔΎ 9 7M 2019" Ν

eg

Ptolemais
Hadrianis

e «e «9 9-4. δι
e e €...» —-'" "Wii Tw ΣΝ

exe Ww" w 79.075 δὰ

ἔν ὅτ 4*4. δὺ qc. aW ws

. à-. e 9» «quU; V9 LS
4. e.4 6 9 € Aw WW » AIN

9 « ον ὃ. do ιν
"

$58 "TABULA
AHMOX. AHMOTH*X.

58 Ἰτέα 8. Εἰτέα Ἰτεαῖος

59 Ἰωνίδαι ᾿Ιωνίδης

60. Κειριάδαι Κειριάδης

61 Κεραμειχός ἐχ Κεραμέων

62 Κεφαλή Κεφαλῇθεν

68 Κηδαί ἐκ Κηδῶν

θά Κηττοί Κήττιος

65 Κηφισία Κυηφισιεύς

66 Κίχυννα Κιχυννεύς

67 Κοθωχίδαι Κοθωχίδης

68 Κοίλη᾽ ἐκ Κοίλης

69 Κολλυτός Κολλυτεύς

70 Κολωνός ἐχ Κολωνοῦ S. Κολωνῆ-
71 Κονθύλη Κονθυλεύς [θεν
72 [Κόπρος] Κόπρειος

73 Κορυδαλλός Κορυδαλλεύς

74 Κριῶα Κριωεύς

75 Κρώπεια S. Κρωπίδαι Κρωπίδης

76 [Κυδαθήναιον | Κυδαθηναιεύς

77 Κυδαντίδαι Κυδαντίδης

.78 Κύθηρος Κυθήριος

78 Κύχαλα 11 c DEIIVLIPSIU ULM
80 Κυρτίδαι Κυρτίδης

81 Λαχιάδαι Λαχιάδης

82 Λαμπτραὶ αἱ παράλιοι ;

83 rebus αἱ χαθύπερ- Jj Λαμπτρεύς

84 Λέχχον θεν... τς v QEPMDUE
85 Λευχονόη S. Λευχόνοιον Λεύχονοεύς

86 Λευχκοπύα ὃ leet tnn
87 Λουσιά Λουσιεύς

88 Μαραϑών Μαραθώνιος

89 Μέλαινγαι Μελαινεύς

90 Μελίτη Μελιτεύς

91 Μυρρινοῦς Μυρρινούσιος

9) Μυρρινοῦττα &x Μυρρινούττης
93 Ξυπέτη Ξυπεταιών

94 "Ox "Os9;. "Oafzvy

95 Ὀή s. Οἰή 'Onbev

96 Οἰνόη ad Marathonem Οἰναῖος

97 Οἰνόη δά Eleusinem Οἰναῖος

98 Οἷον Δεχελειχόν ἐξ Οἵου

99 Οἷον Κεραμειχόν ἐξ Οἴου
pe : vivid ᾿Οτρυνεύς
10 αιανία χαθύυπερῦεν ΄
102 Πα:ανία odiis | Πακανκεύς
103 Παιονίδαι Παιονίδης
104 Παλλήνη Παλληνεύς

105 Παμόωτάδαι Παμδωτάδης
106 Πειραιεύς Metgateoc
107 Πεντελή Πεντελῆθεν
108 Περγασῆ {Περγασῆθεν

109 Περιθοῖδαι Περιθοίδης

110 Περρίδαι Περρίδης

111 Πήληχες Πήληξ

112 Πίτθος s. ΠΠίθος Πιθεύς

113 Πλώθεια "λωθειεύς s. Πλωθεύς
114 Πόρος Πόριος
115 Hozapó; ΠΠοτάμιος

116. Πρασίαι ΠΡρασιεύς

117 Προδάλινθος Προδαλίσιος
118 Πρόσπαλτα ΤΠρεσπάλτιος

119 Πτέλεα Πτελεάσιος

120 Ραχίδαι ἱΡαχίδης

121 ἱῬαμνοῦς Ῥαμνούσιος

122 Σημαχίδαι Σημαχίδης

123 Σχαμδωνίδαι Σχαμθωνίδης

124 Σούνιον Σουνιεύς

125 Στειρία Στειριεύς

126 Συόρίδαι Συόριδης

127 Συπαληττός Συπαλήττιος

128 Σφενδάλη Σφενδαλεύς

129 Σφηττός Σφήττιος
130 [Ἴάρσος] Τάρσιος

131 Τίθρας Τιθράσιος

182 Τιταχίδαι Τιταχίδης

X TRIBUS.
Acamantis

JEgeis
Hippothoontis
Acamantis
Acamantis
Efechtheis
Leontis
Erechtheis.
Acamantis.
Q:neis
JEgeis

Antiochis.

Pandionis
Hippothoonus
Hippothoontis.
Antiochis. .

Leontis

Pandionis

JEgeis

Pandionis

Erechtheis

Leonüs
(Eneis ὦ
JEantis.

Cecropis

: PAMIUM,

Cecropis
Pandionis
CEneis

/Eantis
Hippothoontis
Hippothoontis
Leontis

Pandionis

Leontis

Antiochis
Erechtheis
Hippothoontis
Erechtheis
CEneis

4Eantis
Leontis i
Cecropis

/Egeis

Acamantis
Leontis

: Pandionis

Acamantis — ὁ
ων o^
/Eantis

Antiochis.

Leontis

Leontis ἢ

Pandionis.
Erechtheis.
Cecropis
Acamantis Bon"
Kgeis. . LI . ^ . , L]
JEantis.

PAGORUM ATTICORUM*

XH TRIBUS. XIII. TRIBUS.
MM ὦ εν: ΗΝ
Hippothoontis WEM

2..... 5... Acamantis
eX rca Nu RET ΕΝ
$e -..., GZrechtheis
Leontis. «9 2d
24/808 BR δ. Erechtheis
MEDIAM IW CERE ς΄. Ὁ
"it UE VM. s Hippothoontis
/Egeis UNT E
JE — 20 0400 209 LE uu
Ptolemais EDU.

v.i. c eoo m eon c Τὺ ᾿ς
« oboe D Attalis
Antiochis «9 dam ME
Leontis (4.96 i NOS
Pandionis Pandionis
JEgeis, dein Ptolemais . ......- :
Pandionis Pandionis
JEantis PC MONET, cerne
Acamantis AGIR
CEneis MAE v
c b.e. 5X Ν EE Erectheis.
Antiochis SNL or
ἜΝ e 1e ΚΎΟ Leontis
Antiochis ow 5e A I RORTE
QEneis MU MOT p^
MEUS Ae JEantis
Antiochis Mode io fiis
vain eu τὴ Cecropis

Pandionis. Pandionis
JEgeis siu NN wo ἀν
'Gecropis 4a ixi aM
Pandionis Pandionis
(beh ——. πὸ NN Vct ἐξ ER
Aue o oo tI E Met ruat
Ptolemais (?) Puede" 2 A2
Leontis Leontis .
JEgeis ect EE
Pandionis Pandionis
| (Ue UE. 2a SU ME
Antiochis Antiochis
Erechtheis Erechtheis
Hippothoontis - Hipp ota
Autiochis T
Erechtheis Erechtheis ent
Attatis (?) 5 vr XIAMEN *
Antiochis "oer
Leontis e
Cecropis Cecropis CN
ZEgeis : «5 e a on, LN ERN
Acamantis. Acamantis ss
A9 € ^9. ἃ: ἀτῶ Sm. οὐ ἃ A. NOE - ^ p»
Pandionis Pandionis. qu *
Pélidiouie ὙΠ uror e ΟΝ etti
Acamantis ett t n
OEneld . ΤΥ χουν ai^ A e PM eR

"uud WEHSCT: « . . e σι * E
antis NOU ral. EC n
Antiochis. ix Ὁ
Leontis » 4 Row e. a LER
Attalis Attalis
Pandionis. Pandionis
Erechtheis ——
Cecropis : NUNTIUS
Hippothoontis PUPA
Acamantis Acamantis
Ptolemais é ; n ci
Ageis i Tu
Antiochis . e * ὃ ὁ ὁ.

TABULA PAGORUM ATTICORUM.

359

AHMOTHX X TRIBUS. ΧΙ TRIBUS. XHI TRIBUS.
Τρικορύσιος 4Eantis SEN OU Au uu Tu sos hu sen b od L
mop - γ τότ C ern S . Cecropis Cecropis
| ἰδὴς CEneis C(Eneis (?) Attalis
1 Ὡς Leontis DOM ME Tn uL. re τς.
Φαληρεύς Antiochis, dein /Eantis /Eantis ᾿ 4Eantis
Φηγαιεύς . 4Eantis j JEgeis Hadrianis
EMEN oer πρίσιν VINE. ; E. p ua NEC Ed á
Φηγούσιος Erechtheis Erechtheis Erechíheis
Φιλαίδης eis MEME E uL LOU EL Lara cards p NE
Φλυάσιος Sicher ag Ptolemais Ptolemais
Φρεάρριος Leont Leontis Leontis
Φυλάσιος CGEneis (Ia y i d A2 e ᾿ CEneis
ΦΥΡΝ δ" 25 P CINA Uf OIM d RAMOS e Antiochis
Χ[ζαστιεύς] ἢ e ἦν NEN UEM AP .... M Erechtheis
Χολαργεύς Acamantis | Acamantis Acamantis
Χολλίδης Leontis JEgeis Leontis (?)

Ψαφίδης We! sv B sdar- V. pier m MOV aL e rn MOLAR OR . AEantis
lag θόνιος ΤΑΣ ΝΒ δ΄ τὸ l.c δι « 9,4 9,;4 W.. δ᾽. φ, φί 6e"PueJ . * Leontis

Pagi Attici, qui cujusnam. (ribus fuerint non constat.

451 Αὐρίδαι e vag ἀρ n. 594, 595.
152 Γεφυρεῖς Etym. M
153 Ἑλεεῖς Etym. M.
184 E Ἔπαρσνῆθεν. Corp. Inscr. n. 626. Num ᾿Δμφιτροπῆθεν ?
16 τρία Strabo X, p. 445.
1 6 Ἐχελίδαι Steph. Byz. Etym. M. v. PEyloc. Hesych. v. ᾿Ενεχελιδών.
d 57 Μιλήσιοι (?) Corp. Inscr. 181, 182,268, food ia Boeckh. ad C. I. n. 2297, II p. 242. Allgem. Lit. Zlg. 1835, n. 33. p. 267.
58 Οὐσιά Arcadius ined. ap. Ruhnk. ad Hesych. v. Aoóctoc.
Πεπάρηθος schol. Soph. Phil. 548. Cf. Seneca Troad. 846 : A//ica sedes Peparethos ora. ;
0 Πλαχιάδα: (?) Suidas. Λαχιάδαι ἢ

L—— uui» Q Q Ὁ «ὐπὸ.»

DIYLLUS ATHENIENSIS.

Diodorus XVI, 14, 4 ad Ol. 105, 4. a. C. 355:
Καλλισθένης τὴν τῶν “Ἑλληνικῶν πραγμάτων ἱστορίαν
γέγραφε ἐν βιύλίοις δέχα, καὶ χατέστροφεν εἰς τὴν χα-
τάληψιν τοῦ ἱεροῦ xat παρανομίαν Φιλομήλου τοῦ Φω-
di Δίυλλος δ᾽ ὃ ᾿Αθηναῖος ἦρχται τῆς ἱστορίας
ἀπὸ τῆς ἱεροσυλήσεως xal γέγραφε βίόλους slxoct καὶ
ἑπτὰ, συμπεριλαδὼν πάσας τὰς ἐν τοῖς χρόνοις τούτοις
γενομένας πράξεις περί τε τὴν “Ελλάδα χαὶ τὴν Σι-
χελίαν.

Idem XVL, 76, 5 ad Ol. 109, 4. a. C. 341 : Τῶν
δὲ συγγραφέων Ἔφορος μὲν ὃ Κυμαῖος τὴν ἱστορίαν
ἐνθάδε χατέστροφεν εἰς τὴν Περίνθου πολιορχίαν....
Δίυλλος δ᾽ ὃ ᾿Αθηναῖος τῆς δευτέρας συντάξεως ἀρχὴν
πεποίηται τῆς ᾿Εφόρου ἱστορίας τὴν τελευτὴν, xal τὰς
ἑξῆς πράξεις συνείρει τάς τε τῶν “Ελλήνων xal τῶν
βαρῥάρων μέχρι τῆς Φιλίππου τελευτῆς.

Idem XXI, 5 (Exc. Heeschel.) : “Ὅτι Δίυλλος
(cod. Δίαλλος) ᾿Αθηναῖος συγγοαφεὺς τὰς χοινὰς πρά-
ξεις συντάξας ἔγραψε βιδλία εἴκοσιν ἕξ (supra εἴκοσι
χαὶ ἑπτά)" W'dov δὲ ὃ Πλαταιεὺς τὰς ἀπὸ τούτου δια-
δεξάμενος πράξεις ἔγραψε βιθλία τριάχοντα.

Quod antecedit in Excerptis Hoeschelianis frag-
mentum est de Agathocle Crotonem occupante,
circa an. 299 a. Chr.; quod sequitur fragmentum
de Samnitis a Fabio clade affectis "pertinet ad an-
num 295, Olymp. 121, 2.

Igitur Diylli historiz in plures συντάξεις sive
partes, in libros vero viginti septem vel viginti sex
distribute erant; prima pars spatium amplecte-
batur annorum sedecim (357—341), cujus hi-
storiam Demophilus, Ephori patris opus absolvens,
summis tantum lineolis adumbraverat ; altera con-
tinebat quz sequentibus annis quinque (341—336)
ad obitum usque Philippi sunt gesta.

Ex tertie partis libro nono res narratur, que
pertinet ad an. 315 a. C. Quousque auctor de-
scenderit, accuratius quidem definiri nequit, pro-
babile vero est eum substitisse eo in anno, quo
patria urbs obsidione et fame pressa, post πὰ
Lacharis tyranni, Demetrio Poliorcetz sese dedi-
dit. (*) Quod contigit circaannum 2905, uti videtur :
nam ne hoc quidem accuratissime exputare licet (v.

Diyllum statuarium memorat — Pausanias X; 18,71
alium Atheniensem habes ap. Boeckh. C. I. Fl p. 220, 7.

(*) Dahlmannus (Forschungen tom. 1 , p. 33) historias
usque ad mortem Apu deductas esse putavit.

Clinton. F. H. a. 299. Droysen. Hellenism. 1.1
p* 734). — /Etasscriptoris ex traditaabi ipso historia | |
et ex loco Plutarchi constituenda est. Etenim Plu-- :
tarchus De glor. Athen. c. 1 τ (p. 423 Didot. : Ξε ol
νοφῶν, ait, αὐτὸς ἑαυτοῦ γέγονεν ἱστορία... οἱ δὲ ἄλλοι. ἱ
πάντες ἱστοριχοὶ, Κλειτόδημοι, Δίυλλοι, Φιλόχορος, dbó-
λαρχος, ἀλλοτρίων γεγόνασιν ἔργων, ὥσπερ δραμάτων, 1
ὑποχρεταί. Clitodemus floruit inter Ol.'9o et 100, -
Philochorus ab Ol. 119—129. Medio inter hos |
Diyllo 'assignamus tempus medium , floruisse eum. |
dicentes ab Ol. 112 ad Ol. 12» (33o—ago).—
Quod auctoritatem et famam scriptoris tinet, d Ἷ
vide fragm. 1, ubi Plutarcho dicitur ἀνὴρ οὐ τῶν
Spade ud wid ἐν ἱστορίᾳ. ---- Apud Plinium Diyllus 3
historicus recensetur inter auctores, ex qnibus liber | :
VII Hist. Nat. consarcinatus est. É

1ZTOPIAI.

1.

Plutarch. De Herodoti mal. c. 26 (p. 195
Didot.) : (Ἡρόδοτος) τὴν διχδολὴν... ἔχει κολαχεύσα
τοὺς ᾿Αθηναίους ἀργύριον πολὺ λαβεῖν παρ᾽ αὐτῶν
Ὅτι μέντοι δέχα τάλαντα δωρεὰν ἔλαῤεν ἐξ ᾿Αθηνῶ /
*À γότου τὸ ψήφισμα γράψαντος, à ἀνὴρ ᾿Αθηναῖος οὐ τί
παρημελημένων ἐν ἱστορίᾳ, Δίυλλος, εἴρηκεν. E.
Cf. Euseb. Chron. ad Ol. 83, 4. a. C. 445: Boe T
δοτος ἐτιμήθη παρὰ τῶν ᾿Αθηναίων βουλῆς ἐπαναγνοὺς |
αὐτοῖς τοὺς βίδλους. « Herodotus quum libros suos -
Athenis legisset, honore affectus est. » Vide Dahl-
mann. Forschungen etc. L, p. 32, quirecitationem -
hanc sicuti alteram, Olympicam, serioris evi com- ἡ
mentum habet. Οὐδ sententia adversarios nacta |
plurimos. V, Behr. Herod. tom. IV, p. 384 54.
Heyse De vit. Herodot. p. 56 : « Maxime consen- -
taneum esse videtur eam potissimam partem hac
occasione in lucem protractam, qua Grecis et
ante omnes Atheniensium fortiter et gloriose facta
enarrabat, Quorum enarrationem si audivisse sta-
tueris Athenienses, facile intelliges cur non
sibi habuerint loudius et plausu persecutos esse
auctorem, sed insuper premio eum donaverint,
Praemium enim retulisse neque per se improbabi
est, neque magnum virum dedecet , modo ne co
ruptum sed ornatum hoc pretio eum putes, »
Locus Diylli ex procemio petitus esse videtur.

HISTORLE.
Ι,

Herodoto exprobratur, quod magnam ab Atheniensibus

propter adulationem acceperit pecuniam... Sane decem tà
lenta Athenis dono venisse ipsi, Anyto rogationis auctort
Diylus scripsit Atheniensis, homo in historia haud com
temnendus,

ἫΝ DIYLLUS ATHENIENSIS.

Ee »
| [TPITH XYNTAZI.]
Harpocratio : “Ἀριστίων' Ὑπερίδης Κατὰ Δημο-

σθένους. Οὗτος Σάμιος μέν ἐστιν ἢ Πλαταιεὺς, ὁ ὡς Δίυλ-
Me (Ὕλλος corrupt.) φησιν, ἐχ μειραχυλλίου

Ἡφαιστίωνα ἕνεχα διαλλαγῶν, ὥς φησι Μαρσύας ἐν
εἰ τῶν Περὶ ᾿Αλέξανδρον (Ol. rir, 2, 335). Vide
Marsye Pellzi fr. 9.

Ὁ : 3
E LIBRO NONO.

Athenzus IV, p. 155, A : Δίυλλος (Διύαλος libri ;
corr. Cas.) 8 6 ᾿Αϑηναῖος 2 ἐν τῇ ἐνάτη τῶν ἱστοριῶν
φησὶν, ὡς Κάσσανδρος ex Βοιωτίας ἐπανιὼν, καὶ
| θάψας τὸν βασιλέα xol τὴν βασίλισσαν ἐν Ai[ais, xat
* d αὐτῶν τὴν Κύνναν, τὴν Εὐρυδίκης μητέρα, xal
᾿ τοῖς ἄλλοις τιμήσας, εἷς προσήκει, xal μονομαχίας

ἀγῶνα ἔθηχεν, εἰς ὃν κατέδησαν τέσσαρες τῶν στρα-
d τιωτῶν.
* Diyllum expressit Diodorus XIX, 52, 5 (ad OI.
ds 116, 1. a. C. 315 init) : Μετὰ δὲ ταῦτα βασιλιχῶς
BEY διεξάγων (Κάσσανδρος) τὰ χατὰ τὴν ἀρχὴν, Eo-
4 ( puBlery xat Φίλιππον τοὺς βασιλεῖς, ἔ ἔτι δὲ Κύνναν,

E ἀνεῖλεν ᾿Αλχέτας, ἔθαψεν ἐν Αἰγαῖς, καθάπερ ἔθος
b ἦν τοῖς βασιλεῦσι. Τιμήσας δὲ τοὺς τετελευτηκότας
ἐπιταφίοις ἀγῶσι, κατέγραφε τῶν Μαχεδόνων τοὺς
εὐθέτους, διεγνωχὼς εἰς Πελοπόννησον στρατεύειν.

| De Cynna, Philippi et Audate Illyriz filia, cf.

E —

δ᾽ ἑταῖρος Δημοσθένους, ἐπέμῳθη δ᾽ ὑπ᾽ αὐτοῦ πρὸς.

365

Polyzn. VIII, 60. Arrianus De Success. Alex. $235 -
p. 243 Didot. (ubi Κυνάνη), Arrian. Exped. Alex,
I, 5, 7 (ubi Kóva ).

DUBIA.

(4-)

Athenzus XIII, p. 593, F : Δημήτριος δὲ 6 Φα-
ληρεὺς, Λαμπιτοῦς τῆς Σαμίας ἑταίρας ἐρασθεὶς,
ἡδέως δι᾿ αὐτὴν χαὶ Λαμπιτὼ προσηγορεύετο, ὥς φησι
Δίυλλος- ἐχαλεῖτο δὲ καὶ Χαριτούλέφαρος.

Cf. Diog. L. V, 76 : Δίδυμος δὲ ἐν Συμποσιαχοῖς,
xal Χαριτούλέφαρον καὶ Λαμπετὼ καλεῖσθαι αὐτόν
( τὸν Δημήτριον) φησιν ἀπό τινος ἑταίρας.

« Legendum apud Athenzum Δίδυμος pro Δίυλ--
λος recte ex Laertio monuerunt viri docti , Casau-
bonus ad Laertium et Meursius ad Hesychium
Miles. (p. 16 extr. Orelli). » Menagius.

. (52

Etym. M. p. 526, 3o : Kóp. ava] παρὰ τὸ χόμη
γίνεται θηλυχὸν χομάνη" τὸ οὐδέτερον, χόμανον, xal τὰ
Κόμανα᾽ λέγεται. γὰρ τὸν ᾿Αγαμέμνονος υἱὸν Ορέστην
φεύγοντα μετὰ τῆς ἀδελφῆς ἐχεῖσε τὴν χόμην ἀποχεί-
ρασθαι. Πόλις Κόμανα Θύιλλις: μεθερμηνεύεται σύ-
σχια χατὰ τὴν Ἰώνων φωνήν.

Locum turbatum ita fere expleverim : ὅθεν
πόλις Κόμανα ᾧνομάσθη. Δίυλλος vel ὡς Δίυλλος "
ἄλλοις δὲ χτλ. Post καὶ τὰ Κόμανα fortasse excidit
Καππαδοχίας. Fuit etiam ὄρος Κόμανον Cappadociz,
cujus ex Damascii Vita Isidori meminit Photius
Bibl. p. 340, 18 : ἐπὶ τὸν Κόμανον τὸ ὄρος τῶν ud

στιαδῶν.

PARS TERTIA.
| . Aristion, Samius est vel Platzeensis , ut Diyllus ait. Inde
— ἃ prima adolescentia amicus fuit Demosthenis, a quo ad

: X. Hepheestionem reconciliationis causa missus est, ut Marsyas
| S. ait libro quinto Rerum Alexaadri.
Ι
|

3.
E LIBRO NONO.

. Diyllus Atheniensis nono Historiarum libro scribit, Cas-
Sandrum e Beeotia redeuntem, quum regem et reginam
sepeliisset IEgis, cum iisque Cynnam matrem Kurydices, et
emnibus honoribus quibus par erat prosecutus esset defun-

ΩΣ
πιι ἡ
AN
Tw

hd

clos, certamen etiam edidisse gladiatorium, in illudque
descendisse quattuor ex militibus.
4.

Demetrius Phalereus amore captus Lampitüs, Samic
meretricis , lubens et ipse Lampito se appellari passus est,
ut ait Diyllus (Didymus); idem vero etiam Charitoblepharus
(i. e. venustis superciliis ) appellabatur.

5.

Κόμανα. A κόμη fit χομάνη femininum, et neutrum χό-
μανον et τὰ Κόμανα. (Cujus nominis urbs est Cappadocia.)
Fertur enim Agamemnonis filinm Orestem cum sorore fu-
gientem ibi comam totondisse, unde nomen urbi inditum.
Diyllus (ἢ). Alii secundum lonicam dialectum vocem inter:
pretantur σύσχια, umbrosa.

DEMETRIUS PHALEREUS.

De vita ac scriptis Demetrii Phalerei disserue-
runt preter Vossium Bonamyus in 7Mém. de ἐ᾿ Acad.
d. inscr. tom. VIII, p. 157 sqq.; H. Dohrn, De vita
et rebus Demetrii Phal., Kilie 1835; H. W. Grau-
ert, Histor. u. philol. Anal. tom. 1, p. 215, 310
sqq. Cf. Clinton, F. H. III, p. 478 sq. Hos tu adeas;
non est enim cur hoc loco pluribus de illo Theo-
phrasti discipulo agamus , quum historica Demetrii
fragmenta paucissima supersint, reliqua autem
'opera, quorum quinquaginta fere numero Dio-
genes recenset, jam nihil ad nos pertineant.

DiogenesL. V, 80, de scriptis. Demetrii Phalerei :
Πλήθει δὲ. βιθλίων χαὶ ἀριθμῷ στίχων σχεδὸν ἅπαντας
παρελήλαχε τοὺς χατ᾽ αὐτὸν Περιπατητιχοὺς εὐπαί-
δευτος ὧν xal πολύπειρος παρ᾽ ὁντινοῦν. ὯΩν ἔστι τὰ μὲν
ἱστοριχὰ, τὰ δὲ πολιτικὰ, τὰ δὲ περὶ ποιητῶν, τὰ
δὲ ῥητοριχὰ, δημηγοριῶν τε καὶ πρεσδειῶν, ἀλλὰ μὴν
χαὶ λόγων Αἰσωπείων συναγωγαὶ καὶ ἄλλα πλείω. Se-
quitur deinde scriptorum enumeratio, ex quibus
ad ἱστορικὰ ἢ pertinet :

Περὶ τῆς δεχαετείας βιόλ. α΄, sive De de-
cennio illo; per quod penes Demetrium erat Athe-
narum administratio. Cujus libri meminit etiam
Strabo IX, p. 398 : "Evo: δέ φασι, xoi βέλτιστα
τότε αὐτοὺς πολιτεύσασθαι δεχαετῇ χρόνον, ὃν ἦρχε
Μαχεδόνων Κάσσανδρος." Οὗτος γὰρ ὃ ἀνὴρ πρὸς μὲν
τὰ ἄλλα δοχεῖ τυραννιχώτερος γενέσθαι, πρὸς A0n-
ναίους δὲ ηὐγνωμόνησε λαδὼν ὕὑπήχοον τὴν πόλιν: éné-
στῆσε γὰρ τῶν πολιτῶν Δημήτριον τὸν Φαληρέα, τὸν
Θεοφράστου τοῦ φιλοσόφου γνώριμον, ὃς οὐ μόνον οὐ
χατέλυσε τὴν δημοχρατίαν, ἀλλὰ xal ἐπηνώρθωσε.
Δηλοῖ δὲ τὰ ὑπομνήματα, ἃ συνέγραψε περὶ τῆς πολι-
τείὰς ταύτης ἐχεῖνος. ,

Alterum opus, quod in Catalogo Diogenes, sic-
uti alia complura, omisit , quamquam ipse id laudat
lib. I, 22 et II, 7, Recensus archontum erat sive
᾿Ἄρχόντων ἀναγραφή. Alia que historicum argumen-
tum prze se ferunt, Diogenes laudat hzc : Περὶ τῶν

Ἰώνων, ᾿Αθηναίων χαταδρομή. Quorum tamen nihil
superest, Deinde vero historicis scriptis accenseri
possunt : Τὰ περὶ τῆς Ἀθήνησι νομοθεσίας βιόλ. ε΄,

| pertinent, Περὶ νόμων α΄, Περὶ πολιτικῆς β΄, Περὶ δημα- —

4 S^

Περὶ τῶν ᾿Αθήνησι πολιτῶν βιόλ. β΄. Quse quasi nie 4
dium locum obtinuisse videntur inter opera mere |
historica atque theoretica illa, quze ad policia B8

γωγίας. -- His adde titulos : ΠΡοοίμιον ἱστοριχόν,, 1
Κλέων α΄, Ἀρταξέρξης α΄; Διονύσιος α΄, quibus fortasse |
item limone scripta udi aun — Fragmenta
vero operum modo recensitorum non nisi duorum -
deprehendi , nempe ᾿Ἀρχόντων ἀναγραφῆς, et Τῶν. E
"etd τῆς ᾿Αθήνησι νομοθεσίας.

APXONTON ΑΝΑΓΡΑΦΗ.

3 e.

Diogenes 1 Laert. I, 22, de Thalete : Καὶ ER
σοφὸς ὠνομάσθη, ἄρχοντος Ἀθήνησι Δαμασίου, καθ᾿
ὃν xa οἵ ἑπτὰ σοφοὶ ἐχλήθησαν, ὥς φησι, Δημήτριος,
ὃ Φαληρεὺς ἐν τῇ τῶν ᾿Αρχόντων ἀναγραφῇ.

2.

.Idem 11, 7, de Anaxagora : Ἤρξατο δὲ φιλ
σοφεῖν ᾿Αθήνησιν ἐπὶ Καλλιάδου ἐτῶν εἴχοσιν ὧν,
Δημήτριος ὃ Φαληρεὺς ἐν τῇ τῶν ᾿Αρχόντων ἀναγρας
ἔνθα καί φασιν αὐτὸν ἐτῶν διατρῖψαι τριάχοντα.

s P

Marcellin, Vit. Thuc. $ 50 : Δῆλον ὅτι χάθοδος 1
ἐδόθη τοῖς φεύγουσιν, ὡς καὶ Φιλόχορος λέγε! καὶ án
μήτριος ἐν τοῖς Ἄρχουσι.᾿

Τοῖς φεύγουσιν) sc. τοῖς φυγάσι πλὴν τῶν Πεισίστρατος
τιδῶν μετὰ τὴν ἧτταν τὴν ἐν Σιχελία. Ol. 92,1; fia. :
Vide notata ad fragm, Cratippi 3, p. 77. E
ΠΕΡῚ THX AOHNHXI NOMOGESIAX. ——

Á.
E LIBRO SECUNDO.

Lex. Rhet, ad calcem Photii p. 672, 3 v. K pía
ἐχχλησία. Vide Aristot. fragm. 32, p. 116.

ARCHONTUM REGENSUS.

1.

Primus Thales vocatus est sapiens , quo tempore Dama-
sius Athenis archon erat, sub quo septem quoque sapientes
vocati sunt, ut ait Demetrius Phalereus in Archontum
Recensione.

2.

Anaxagoras philosophari ccepit Athenis sub Calliada ar-

chonte (480 a. C.) , vit? anno vicesimo , ut Demetrius Pl
lereus in Archontum recensu dicit ; Athenisque eum pe
annos viginti commoratum esse tradunt.
iden. ^
Exulibus (post cladem Siculam, 412 a. C.) redeundi hd
testatem factam esse patet, testantibus etiam Philoche |
et Demetrio Phalereo.

DEMETRIUS
5.
E LIBRO TERTIO.

Harpocratio : Σχαφηφόροι... "Δημήτριος γοῦν ἐν
Y' Νομοθεσίας φησὶν ὅτι προσέταττεν ὃ νόμος τοῖς με-
τοίχοιςἐν ταῖς πομπαῖς αὐτοὺς μὲν σχάφας φέρειν, τὰς δὲ
v θυγατέρας αὐτῶν ὑδρεῖα xal σχιάδια. Διείλεκται περὶ
τούτων xal Θεόφραστος ἐν τ Νόμων. Cf. Photius et Sui-
dass. v. Pollux ΠῚ, 55 : Σχαφηφόρος: οὕτως δὲ τοὺς
« μετοίκους ὠνόμαζον" xal τὰς γυναῖκας αὐτῶν ὑδριαφό-
ρους, ἀπὸ τοῦ ἔργου ἑκατέρους. JElian. V. H. VI, 1:
Τὰς γοῦν παρθένους τῶν μετοίχων σχιαδηφορεῖν ἐν ταῖς
πομπαῖς ἠνάγκαζον ταὶς ἑαυτῶν χόραις, τὰς δὲ γυναῖχας
ταῖς γυναιξὶ, τοὺς δὲ ἄνδρας σκαφηφορεῖν. Suidas et
— Etym. v. Ἀσχοφορεῖν; Ammonius v. Ἰἰσοτέλης. Her-
— mann. Gottesd. Alterth, 54, 27.

z E LIBRIS INCERTIS.
B 6.

BEES
* Harpocratio : "Epxetoc Ζεύς,. .. ᾧ βωμὸς ἐντὸς
᾿ ἕρχους ἐν τῇ αὐλῇ ἵδρυται" τὸν γὰρ περίθολον ἕρχος
᾿ ἔλεγον. Ὅτι δὲ τούτοις μετῆν τῆς πολιτείας, οἷς εἴη

E: ᾿ Ζεὺς εἰμὶ δεδήλωχε καὶ Ὑπερίδης ἐ ev τῷ ὑπὲρ δη-

SUR cC

E. E ^ 7.
— — Harpocratio-: Παράστασις... ἔστι δὲ δραχμὴ xa-
παδαλλομένη ὑπὸ τῶν διχαζομένων τὰς ἰδίας δίχας
po Aristotelis fr. 31)... Δημήτριος δὲ ὃ Φα-
ληρεὺς ἐν τοῖς Περὶ νομοθεσίας τοὺς διαιτητας φήσι
β ᾿λαμθάνειν τὰς δραχμὰς. μίαν μὲν ἀπὸ τῆς λήξεως, ἣν
w pem ἐχάλουν ἑτέραν δὲ χατὰ ὑπωμοσίαν ἑκάστην.

PHALEREUS. 263

V. Hudtwalcker. De diztetis p. 134, Schoemann, -
Hist, jur. publ, 284. 267.
Ex eodem opere fluxerunt sequentia.

8.

Plutarch, Solon. c. 23 : Ὅλως δὲ πλείστην ἔχειν
ἀτοπίαν οἵ περὶ΄ τῶν γυναιχῶν νόμοι τῷ Σόλωνι δοχοῦσι.
Μοιχὸν μὲν γὰρ ἀνελεῖν τῷ λαθόντι ἔξωχεν. ἐὰν
δ᾽ ἁρπάσῃ τις ἐλευθέραν γυναῖχα χαὶ βιάσηται, ζημίαν
ἑκατὸν δραχμὰς ἔταξε" χἂν προαγωγεύη, δραχμὰς εἴ-
χοσι, πλὴν ὅσαι πεφασμένως πωλοῦνται , λέγων δὴ τὰς
ἑταίρας᾽ αὗται γὰρ ἐμφανῶς φοιτῶσι πρὸς τοὺς διδόντας.

"Ἔτι δ᾽ οὔτε θυγατέρας πωλεῖν οὔτ᾽ ἀδελφὰς δίδωσι,
πλὴν ἂν μὴ λάδη παρθένον ἀνδρὶ συγγεγενημένην.
Τὸ δ᾽ αὐτὸ πρᾶγμα ποτὲ μὲν πιχρῶς xal ἀπαραιτή-
τως κολάζειν, ποτὲ δ᾽ εὐχόλως καὶ παίζοντα πρόστιμον
ζημίαν τὴν τυχοῦσαν δρίζοντα ἄλογόν ἐστι" πλὴν εἰ μὴ
σπανίζοντος τότε τοῦ νομίσματος ἐν τῇ πόλει μεγάλας
ἐποίει τὰς ἀργυρικὰς ζημίας τὸ δυσπόριστον. Εἰς μέν
γε τὰ τιμήματα τῶν θυσιῶν λογίζεται πρόδατον xol
δραχμὴν ἀντὶ μεδίμνου, τῷ δ᾽ Ἴσθμια νικήσαντι δρα-
χμὰς ἔταξεν ἑκατὸν δίδοσθαι, τῷ δ᾽ ᾿λύμπια πενταχο-
σίας, λύχον δὲ τῷ χομίσαντι πέντε δραχμὰς ἔδωχε ᾿ λυ-
χιδέα δὲ μίαν, ὧν φησιν ὃ Φαληρεὺς Δημήτριος τὸ μὲν
βοὸς εἶναι, τὸ δὲ προδάτου τιμήν.

(9.
Schol. Arist, Nub. 37 : Δημήτριος δὲ 6 Φαληρεύς
φησι" « Καὶ δημάρχους οἵ περὶ Σόλωνα χαθίσταντο ἐν

πολλὴ σπουδῇ, ἵνα οἱ χατὰ δῆμον διδῶσι xal λαμῥά-
γωσι τὰ δίχαια παρ᾽ ἀλλήλων. » Cf. Aristotelis fr. 18

10

Lexicon Rhetor. ad ,calcem Photii p. 667, v

c DE LEGISLATIONE ATHENIENSI.
P u E LIBRO TERTIO.

p ΩΝ

- ᾿ - Demetrius libro tertio De legislatione (Atheniensium) dicit
E r egem jubere , ut inquilini ligones in pompis ferant , eorum-
.— que filie hydrias gestent et umbellas. De his disseruit
- etiam Theophrastus libro decimo De legibus.

6.

Juppiter Herceus, cui ara intra septum in aula structa
erat. Nam septum appellabant ἕρκος. Habuisse autem jus
tivitatis, quibus esset Juppiter Herceus, Hyperides decla-
avit in oratione pro cive facta , si genuina est, et Demetrius
n libris De legislatione Atheniensium.

Pr

"S Parastasis drachma fuit deposita ab iis , qui privatis inter
$e de controversiis disceptarent... Demetrius autem. Pha-
lereus in libris De legislatione tradit arbitros cepisse
hmam unam post sortitionem caus», aliam quoties
dies gtisóus esset.
! 8.

Sed leges Solonis de mulieribus omnium absurdissime *

videntur. Jus enim adulterum occidendi deprehendenti con-
cessit; quodsi quis liberam mulierem raperet et vim ei
inferret, mulctam ei centum drachmas constituit; sin
prostituisset ( exceptis iis, quae palam venduntur, hoc est
meretricibus, qua pretium danti obsequuntur), viginti.
Filias vendere sororesque prohibuit, nisi qux in stu-
pro deprehensa essent. Enimvero rationi consentaneum
non est , idem facinus modo acri et extremo supolicio ple-
ctere, modo leviter et quasi per jocum quacumque mulcta
proposita. Nisi forte rara tum Athenis pecunia , mulctam
difficultas numi parandi magnam effecerit. Nam et sa-
crificia ove sestimabantur, et pro medimno denarius : et
qui Isthmia vicisset, ei centum denarios dari jussit Solon,
qui Olympia, quingentos ; qui lupum attulisset, quinque,
qui catulum lupi, unum, quorum hoc ovis, illud bovis
pretium esse Demetrius Phalereus asserit.
9.

Demetrius Phalereus dicit : ἃ Demarchos quoque Solon
instituit, magnopere studens, ut pagani in singulis pagis a
se invicem jus acciperent, sibique darent. »

10.
In judiciis de £ieoyycAio« secundum Philochorum judices

864

εἰσαγγελία : [5 Exgtvov δὲ τὰς εἰσαγγελίας] ὡς μὲν Φι-
λόχορος (Φιλόχανος cod.), χιλίων χαθεζομένων, ὡς δὲ
Δημήτριος ὃ Φαληρεὺς, χιλίων πενταχοσίων. Inclusa
supplevit Meierus.

Pollux VIII, 53 ; Χίλιοι δὲ χατὰ μὲν Σόλωνα τὰς
εἰσαγγελίας Eoo χατὰ δὲ τὸν Φαληρέα, xal πρὸς
πενταχόσιοι.

« Ab Polluce quum Demetrius Soloni oppo-
natur, ut Solonis nomine leges Solonis, ita Demetrii
nomine Demetrii leges significari credideris; contra
ea hic grammaticus quum Demetrium opponat Phi-
lochoro , ut Philochori nomine Philochori libros,
ita HUN nomine Demetrii libros significare vi-
detur ; hunc igitur sic interpretere , quasi vero Phi-
lochorus narraverit de εἰσαγγελίαις semper mille,
Demetrius autem tradiderit de iis semper MD judi-
ces judicasse , quum, Pollucem si audis , olim Solo-
nis legibus mille, postea Demetrii ex legibus MD de
εἰσαγγελίαις judicarint. Atque cum hoc rhetorico
lexico ut facere malim, illud mihi persuadet, quod
Demetrii libris Περὶ τῆς ᾿Αθήνησι νομοθεσίας ab
Harpocratione ter, ab hoc lexico rhetorico semel
diserte (p. 672, 4), semel minus diserte (p. 673, 4),
ejus autem legibus nunquam ab his grammaticis
testimonium denurnciatur; itaque apud Pollucem
quoque tuin eo, quo nunc agitur, loco VIII, 525,
χατὰ δὲ τὸν Φαληρέα non significat ex legibus sive
tempore Phalerensis, um VIII, 102, νομοφύλαχας
δὲ χατὰ τὸν Φαληρέα, μετωνομάσθησαν non est cum
Kuhnio explicandum Zempore Phalerensis, sed
uterque locus ad eos quos diximus libros De legi-
bus Atticis referendus est, Jam via parata est, qua

Pollucem cum hoc lexico, qua Philochorum cum.

Demetrio conciliemus. Etenim Philochorus quod
mille judices de εἰσαγγελίαις judicasse scripsit, ad
veterem Solonis legem , Demetrius, quod mille
quingentos judices in illis accusationibus sedisse
tradidit, ad morem postea , nescio quando , intro-
ductum respexisse putandus est. » Mxixnvus.

II.

Lexic, Rhet. p. 673, 3 v. [Ἢ] μὴ οὖσα δίκη"
Δημήτριος ὃ Φαληρεὺς ἐνίους λέγει τῶν χρινομένων
χαχοτεχνεῖν τοῖς διώχουσιν ἀντιλαγχάνοντας τὴν TE

οὖσαν δεῖ γὰρ τοὺς [ μὴ ὑπὲρ δέκα δραχμῶν ἀμφισ-

DEMETRII PHALEREI

mr

βητοῦντας διαιτητὰς δέχα ἔτη λαμόάνειν" διὸ xol
ἔχειτο νόμος μὴ εἰσάγεσθαι δίκην, εἰ μὴ πρότερον ἐξε:
τασθείη παρ᾽ αὐτοῖς τὸ πρᾶγμα" ἐνίους δὲ ἀσθενὲς
δίκαιον ἔ ἔχοντας xal δεδοικότας τὴν καταδίαιταν,
νους dp Dew» xat σχήψεις, οἵας δοχεῖν εἶναι εὐλόγους *
χαὶ τὸ μὲν πρῶτον παραγράφεσθαι, τὸ [ δὲ δεύτερον ]
ὑπόμνυσθαι νόσον ἢ ἀποδημίαν, xoi τελευτῶντας ἐπὶ
τὴν χυρίαν αὐτῆς [ τῆς διαίτης ἡμέραν οὐκ ἀπαντῶν
τας; [ ἀπαντῶντας δὲ] ἡλίου] δύνοντος, ἀντιλαγχάνι
τὴν μὴ οὖσαν τῷ ἑλόντι, ὅ ὥστε ἐξ ὑπαρχῆς ἀκέραιο τς ;
αὐτοῖς καδίακασδαι toy. d γῶνα. a
Hactenus Demetrii sententia. Subjiciuntur verc ril
hec : Kac ἐνίους δὲ ἣ ἀντίληξις [οὐδεμία ἦν], o οὐδ᾽
[ὅλ]ως ἀντίλαχεῖν ἐξῆν, xal μετέγραψαν ἢ ὅλως b
τῶν δικῶν αὐτὴν ἀνεῖλον τούτου δὲ αἴτιον ἣ τοῦ ἔθους
ἔχλειψις: ἀνήρηται γὰρ μετὰ τῶν διαιτῶν f$ ἀντίληξις -.
᾿Εξὴν δὲ ἀντιλαγχάνειν ἐντὸς ἡμερῶν δέκα.
ἀντιλαγχάνοντας] ἀντιλαγχάνουσι cod.; καχοτεχ-
νοῦντας. .. ἀντιλαγχάνειν dedit Meier.; idem moxad-
didit μὴ; — διαιτητὰς ] Meier., ici codex. : τ
terum Meierus: « [ἢ δέκα ἔτη quid lateat, nondur
perspexi; nam quod C. F, Hermannus in Procer "
ind. schol. Marburg. an 1833— 34 conjecit διαι-
τὰς δ΄ sive τέσσαρας ἐπιλαμύάνειν, id sane πὸ
multum recedit ab literarum vestigiis, repugnat
autem , ni fallor, tum usui sermonis (certe nur P4
quam, dod sciam, ἐπιλαμθάνειν διαιτητὴν dicitur),
tum etiam magis antiquitatis fidei; nam unum
exemplüm cause ab quattuor arbitris judica
eo minus probat debuisse coram | quaternis | adi
tris causas disceptari, quo plura novimus κείνας ὦ |
litium ab singulis arbitrisjudicatarum, » [Equidem
pro διαιτητεῖς δέχα ἔτη À. proposuerim : διαιτητὰς,
εἰς δίκην ἑκάστην λαμθάνειν, vel διαιτητὰς ὡς δικαστὰς ὁ
λαμόάνειν, quod non ita longe abest ab literis ὺ
quas traditas accepimus, — 7 « Verum illud utut -
est, si modo priora verba recte emendavi, lites,
quz essent infra decem drachmas , debebant antea |
apud arbitros disceptari, quam in i judicii he d
rentur heliasticum ; qua igitur decem dracl ais
majores essent private controversie, po
ille quidem, sed non debebant arbitris antea. ad
disceptandum dari, Id vero tum mature rerum
convenientius est , quam quse est vulgate scripturge.
sententia , ut decem drachmis majores debuerint,

—PA— Ó— J—— Á—O————

*

mille, secundum Demetrium Phalereum mille quingenti
sedebant.
11:

Demetrius Phalereus dicit nonnullos reos malis artibus
in accusatores uti eo , quod restitutionem litis peterent. De-
bent enim ii, quorum lis est infra decem drachmarum pre-
tium, ad arbitros eam deferre. Atque lex erat ne ejusmodi
causa in judicium publicum introduceretur antequam apud
arbitros esset instructa. Jam vero nonnulli, qui justitiae

caus sua parum fiderent, vererenturque ne ab ὃ
condemnarentur, moras nectere ac proetextus et cali one:
speciosas afferre studebant; ac primum quidem exception
actionis non recte instituts uti, deinde vero morbum à
peregrinationem sub jurisjurandi fide praetexentes dilatione!
petere , denique dicta die aut omnino non, aut occidente }8

sole se sistentes restitutionem litis petere, adeo ut de integ
prorsus causa denuo instituenda esset.

FRAGMENTA.

inferiores potuerint diztetis committi , tum eidem
respondet, quod quadraginta viri sive pagani
judices lites , quz essent decem drachmis minores,
ipsi adicabent: quie majores essent, judicibus
heliasticis judicandas deferebant; ita enim et Lex.
Rhet. p. 306, 15 : τεσσαράχοντα... πρὸς οὺς αἱ ἴδιαι
δίχαι ἐλαγχάνοντο καὶ τὰ [malim ἐλ, αἱ μέχρι δέκα

δραχμῶν, τὰ [malim τὰς] δ᾽ ὑπὲρ τοῦτο τὸ τίμημα᾽

τοῖς δικασταῖς παρεδίδοσαν. Id enim verius videtur
Pollucis narratione, qui VIII, 100 scribit : Ot
ο΄ περιιόντες χατὰ δήμους τὰ μέχρι δραχμῶν δέκα ἐδίκα-
| Kov, τὰ δ᾽ ὑπὲρ ταῦτα διαιτηταῖς παρεδίδοσαν, nisi
| . mavis utrique reddere
| ema ic παραδιδόασιν (παρεδίδοσαν). Sic etiam Lex.
| — Rhet. 310, 21 : ἕως δέκα δραχμῶν ἐδίκαζον χατὰ
| δήμους. Nihil autem tribuendum est Zonare v.
e Διαιτηταί : toii ὑπεράνω τῶν πεντήχοντα νομισμάτων
jd δίκας χρίνοντες ὡς εἶναι τοὺς διαιτητὰς μεγίστους χρι-
τάς, neque tribuitei quidquam Hudtwalckerus De
— arbitris p. 39, quamquam de pecunias summa, infra
| — quam lites arbitris publicis disceptandz sint date,
" Hudtwalckerus ab ea sententia vehementer disce-
. dit, quam ipse modo professus est. » — In se-
" quentibus qus uncis intercluduntur, suppleta ,
alia correcta sunt ab Meiero. Codex : «« ἥμέραν
T ἀπάντων τὰς ὅπη δύνοντας, et mox : ὥστε ἐξ
ὑπ᾽ ἀρχῶν ἀκέραιον; dein : ἣ ἀντίληξις οὕτως ἀντι-
᾿ λαχεῖν... ὅλως ἐχ τῶν eere De postrema loci parte
dta Meierus exponit : « Quicumque ab arbi-

*

E mon secus dabatur, atque iis, qui ab. Ae/iasticis
- judicibus absenti? nomine damnati essent, si inju-
aen di factam opinarentur, τὴν ἐρήμην ἀντιλα-
yet» concedebatur. Quod igitur, qui hic comme-
morantur, nonnulli τὴν μιὴ οὖσαν plane negarunt
ique de actionum numero funditus sustulerunt,
LÀ ex sententia hujus grammatici sic CONS
; quod cum arbitris sublatis ea quoque actio per
esuetudinem abrogata est. Itaque docet hic locus
bitrorum munus potestatemque aliquando, id-
1e reliquis legibus et judiciis Atheniensium su-
stitibus, esse sublatam, quamquam non docet ,
iando id acciderit. Quod vero in fine enarratio-
s positum est, rectius autem esset ante χατ᾽ ἐνίους
Illocatum, ἐξῆν δὲ ἀντιλαγχάνειν ἐντὸς ἡμερῶν δέχα,
em tradit et Photius p. 267, 17 v. Μὴ οὖσα δίκη :
τὸς δὲ ἡμερῶν δέχα ἐξὴν λαχεῖν τὴν μὴ οὖσαν δίχην,
ιετὰ δὲ ταύτας οὐχέτι, et, qui utroque melior auctor

t, oux VII, 60, ubi pro ἐξῆν d ἐντὸς δέχα ἧμε-

τοῖς διχασταὶς 7) διαι-,

᾿ς ψς condemnati essent, iis judicium τῆς TE οὔσης.

365

ρῶν τὴν μὴ οὖσαν ἀντιγράφειν rescripserim ἀντιλα-
sv. lis igitur qui ab arbitris propter desertum
vadimonium condemnati essent, decem tantum
dies concedebantur, intra quos iis permitteretur
τῇ wh ojo uti; idem dierum numerus iis, qui
testularum judicio condemnati essent, prescribe-
batur, intra quem urbe excederent, Qui vero ab
judicibus heliasticis absentes condemnati essent,
his legitima erat duorum mensium prescriptio ,
intra quos iis licebat τὴν ἐρήμην ἀντιλαχεῖν. »
12,

Pollux VIII, 102 : Ot ἕνδεχα, εἷς ἀφ᾽ ἑχάστης
φυλῆς ἐγίγνετο, xal γραμματεὺς αὐτοῖς συνηριθμεῖτο᾽
γομοφύλαχες δὲ κατὰ τὸν Φαληρέα μετωνομάσθησαν.
— Addit : ᾿Επεμελοῦντο δὲ τῶν ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ,
xai ἀπῆγον χλέπτας, ἀνδραποδιστὰς, λωποδύτας, εἰ
μὲν δμολογοῖεν θανατώσοντες᾽ el δὲ μὴ, εἰσάξοντες εἰς
τὰ διχαστήρια, χἂν ἅλῶσιν, ἀποχτενοῦντες. Tou δὲ
νομοφυλαχίου θύρα μία χαρωνεῖον ἐχαλεῖτο, δι᾽ ἧς τὴν
ἐπὶ θανάτῳ ἀπήγοντο.

Κατὰ τὸν Φαληρέα] V. Meier. in annot. ad fr. 10.
--- νολοφύλαχας Aliter schol. Aristoph. Vesp.
1108 : Οἱ ἕνδεκα" ἐτήρουν οἵδε τοὺς δεδεμένους"
οὗτοι δὲ νῦν θεσμοφύλαχες καλοῦνται. Ἧ τῶν
ἕνδεχα ἀρχὴ τοὺς μὲν ὁμολογοῦντας xat ἀνδραποδιστὰς
καὶ λωποδύτας θανάτῳ ἐχόλαζον, τοὺς δὲ ἀρνουμένους
εἰς διχαστήριον εἰσῆγον. Proclivis conjectura esset
pro θεσμοφύλαχες scribendum esse δεσμοφύλαχες,
nisi obstaret geminum νομοφυλάχων vocabulum.
Distinguendi igitur hi nomophylaces ab septem
( vel sez sec. Meierum ) nomophylacibus, de qui-
bus Pollux VIII, 94, et Suidas s. v. et Lex. Rhet.
in Append. ad Photium p. 673, 23, ubi ' vide
Meierum. Non distinguendos esse VES est
Ulrichius, improbante Schemanno Hist. jur.
publ. p. 299, n. 3. Ceterum de Undecimviris v.
Schoemann. 1. 1. p. 246.

His subjicio alia quedam, quae etsi non ex histo-
ricis libris desumpta, ad historiam tamen pertinent.

13. ;

Plutarch. Lyc. 23: Ὁ δὲ Φαληρεὺς Δημήτριος

(φησὶ) οὐδεμιᾶς ἁψάμενον ( sc. Auxoüpyov ) πολεμιχῆς
πράξεως , ἐν εἰρήνη χαταστήσασθαι τὴν πολιτείαν.
"Eotxs δὲ xai τῆς Θλυρβ κακῆς ἐχεχειρίας ἣ ἐπίνοια
πράου χαὶ πρὸς εἰρήνην ἔχοντος οἰχείως ἀνδρὸς εἶναι.
Hac ad libri Περὶ πολιτικῆς vel Περὶ νόμων retule-
rim. Contrariam his sententiam: probavit Hippias
fr. 9, p. 62.

1 2. 12.

2 Es sunt, quorum singuli e singulis eliguntur

; Vüibubus, ipsisque scriba adnumeratus. Secundum Deme-
| Phalereum nomophylaces denominati sunt.

13.

Demetrius Phalereus Lycurgum ait nullam bellicam
actionem attigisse, sed in pace rempublicam constituisse au-
tumat. Sane Olympiacarum induciarum excogitatio man-
sueti et pacis perquam studiosi hominis videtur fuisse.

800 DEMETRII

τή.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ.

Plutarchus Aristid, c. 1 : ᾿Δριστείδης ὃ Λυσιμάχου
φυλῆς μὲν ἦν Ἀντιοχίδος , τῶν δὲ δήμων Ἀλωπεκῆθεν.
Περὶ δ᾽ οὐσίας αὐτοῦ λόγοι διάφοροι γεγόνασιν, οἵ υὲν,
ὡς ἐν πενίᾳ συντόνῳ χαταδιώσαντος xal μετὰ .τὴν
τελευτὴν ἀπολιπόντος θυγατέρας δύο πολὺν χρόνον
ἀνεχδότους δι᾿ ἀπορίαν γεγενημένας" (2). πρὸς δὲ τοῦτον
τὸν λόγον ὑπὸ πολλῶν εἰρημένον ἀντιτασσόμενος
ὃ Φαληρεὺς Δημήτριος ἐν τῷ Σωχράτει χωρίον τε
Φαληροῖ φησὶ γινώσκειν ᾿Ἀριστείδου λεγόμενον, ἐν
ᾧ τέθαπται, xal τεχμήρια τῆς περὶ τὸν οἶχον εὐπορίας
ἐν μὲν ἡγεῖται τὴν ἐπώνυμον ἀρ χὴν, ἣν ἦρξε τῷ χυάμῳ
λαχὼν ἐχ τῶν γενῶν τῶν τὰ μέγιστα τιμήματα χε-
χτημένων, obc Πενταχοσιομεδίμνους προσηγόρευον, ἕτε-
ρον δὲ τὸν ἐξοστραχισμόν" οὐδενὶ γὰρ τῶν πενήτων,
ἀλλὰ τοῖς ἐξ οἴκων μεγάλων xat OU ὄγχον ἐπιφθόνων
ὄστραχον ἐπιφέρεσθαι" (3) τρίτον δὲ xol τελευταῖον,
ὅτι νίχης ἀναθήματα χορηγικοὺς τρίποδας ἐν Διονύσου
χατέλιπεν, οἵ xal καθ᾽ ἡμᾶς ἐδείχκνυντο τοιαύτην ἐπι-
γραφὴν διασώζοντες, « Ἀντιοχὶς ἐνίχα, ᾿Δριστείδης
ἐχορήγει, ᾿Αρχέστρατος ἐδίδασχε. » (4) Τουτὶ μὲν οὖν,
καίπερ εἶναι δοχοῦν μέγιστον, ἀσθενέστατόν ἐστι. Καὶ
γὰρ ᾿Επαμεινώνδας, ὃν πάντες ἄνθρωποι γινώσχουσιν
ἐν πενίᾳ καὶ τραφέντα πολλῇ καὶ βιώσαντα, xai Πλά-
τῶν ὃ φιλόσοφος οὐχ ἀφιλοτίμους ἀνεδέξαντο χορηγίας,
ὃ μὲν αὐληταῖς ἀνδράσιν, ὃ δὲ παισὶ χυχλίοις χορηγή-
σας, τούτῳ μὲν Δίωνος τοῦ Συραχοσίου τὴν δαπάνην
παρέχοντος, ᾿Επαμεινώνδα δὲ τῶν περὶ Πελοπίδαν.

! προσγεγραμμένος 6 ᾿Αρχέστρατος,, ὃν ἐν τοῖς Μηδικοῖς

PHALEREI

(s ) Οὐ γὰρ ἔστι τοῖς ἀγαθοῖς ἀκήρυχτος xat | dono
πρὸς τὰς παρὰ τῶν φίλων δωρεὰς πόλεμος, ἀλλὰ a ;
εἰς ἀπόθεσιν xol πλεονεξίαν ἀγεννεῖς ἡγούμενοι xol .
ταπεινὰς, ὅσαι φιλοτιμίας τινὸς ἀχερδοῦς ἔχονται xol —
λαμπρότητος, οὐχ ἀπωθοῦνται. (6) Παναίτιος μέντοι ὦ
περὶ τοῦ τρίποδος ἀποφαίνει τὸν Δημήτριον ὁμωνυμίᾳ
διεψευσμένον᾽ ἀπὸ γὰρ τῶν Περσικῶν εἰς τὴν τελευτὴν —
τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου δύο μόνους ᾿Αριστείδας ὦ
χορηγοὺς ἀναγράφεσθαι νικῶντας, ὧν οὐδέτερον εἶναι —
τῷ Λυσιμάχου τὸν αὐτὸν, ἀλλὰ τὸν μὲν Ξενοφίλου Ὁ
πατρὸς, τὸν δὲ χρόνῳ Κολλῷ νεώτερον, ὡς ἐλέγχει τὰ
γράμματα τῆς μετ᾽ Εὐχλείδην ὄντα γραμματικῆς xal

οὐδεὶς, ἐν δὲ τοῖς Πελοποννησιαχοῖς, συχνοὶ χορῶν δι- —
δάσχαλον ἀναγράφουσι. Τὸ μὲν οὖν τοῦ Παναιτίου
βέλτιον ἐπισχεπτέον ὅπως ἔχει. (7) Τῷ δ᾽ ὀστράχῳ πᾶς
ὃ διὰ δόξαν ἢ γένος ἢ λόγου δύναμιν ὑπὲρ τοὺς πολλοὺς
νομιζόμενος ὑπέπιπτεν * ὅπου xoi Δάμων ὃ Περικλέους.
διδάσκαλος, ὅτι τὸ φρονεῖν ἐδόχει τις εἶναι περιττὸς,
ἐξωστραχίσθη. (8) Καὶ μὴν ἄρξαι γε τὸν Ἀριστείδην.
ὃ ᾿Ιδομενεὺς οὐ χυαμευτὸν, ἀλλ᾽ ἑλομένων ᾿Αθηναίων
φησίν. - Εἰ δὲ χαὶ μετὰ τὴν ἐν Πλαταιαῖς μάχην ἦρ-
ξεν, ὁ ὡς αὐτὸς 6 Δημήτριος γέγραφε, καὶ πάνυ πιθανόν.
ἐστιν ἐπὶ δόξη τοσαύτῃ xai κατορθώμασι τηλικούτοις,
ἀξιωθῆναι δι᾿ ἀρετὴν ἧς διὰ πλοῦτον ἐτύγχανον οἱ λαγ-.
χάνοντες. (9) ᾿Αλλὰ γὰρ ὃ μὲν Δημήτριος οὐ μόνον
Ἀριστείδην, ἀλλὰ καὶ Σωκράτην δῆλός ἐστι ι τῆς πεν, n
ἐξελέσθαι φιλοτιμούμενος á ὡς μεγάλου χαχοῦ - καὶ γὰρ :
ἐχείνῳ φησὶν οὗ μόνον τὴν οἰκίαν ὑπάρχειν, ἀλλὰ xal |
μνᾶς ἑῤδομάχοντα τοχιζομένας s Κρίτωνος. Ὁ
πο.

14. *

Aristides Lysimachi filius, de tribu. Antiochide, curía
Alopecensis fuit. De facultatibus ejus diversa traduntur.
Quidam summa in paupertate vitam exegisse , duasque mo-
rientem filias reliquisse scribunt, quze diu ob inopiam ma-
ritos non invenerint. (2) Huic multorum narrationi Demetrius
Phalereus in Socrate repugnans, cognitum sibi in Phalero
praedium ait Aristidis, in quo is sepultus sit, Non defuisse
autem rem ei familiarem , primum ex eo colligit , quod is
sorte fabarum lectus magistratum , qui Eponymus appel-
latur, gesserit , qui iis modo committeretur, quorum familiae
maximum censum explerent , videlicet quingentorum me-
dimnorum , unde πενταχοσιομέδιμνοι dicebantur : deinde ,
quod ostracismo in exilium sit pulsus; id vero non pau-
peribus , sed illustri genere natis atque invidize ob potentiam
obnoxiis, decerni solitum. (3) Postremo, quod victorioe
donaria tripodes spectaculis sacros reliquerit in fano Bacchi,
qui nostro quoque ostendehantur tempore, hac inscriptione :
« Vicit Antiochis, Aristides sumptum fecit, Archestratus
docuit. » (4) Postremum hoc argumentum, quum maximum
videatur, omnium minime valet. Nam et Epaminondas,
quem extrema in paupertate et educatum fuisse et. vixisse
notum est omnibus, et Plato philosophus , haud illiberales
uterque sumptus , in tibicines alter, alter in cyclicos pueros
fecit : suppeditante huie quidem Dione Syracusano , illi

autem Pelopida. (5) Neque enim viris bonis tale adversus

omnia amicorum munera bellum suscipitur, quod mos
nulla pace aut conditione possit ; sed ea quae ad reponendum
et divitias parandas spectant , illiberalia et vilia judicantes
non famen ea repudiant, quae liberalitati nullum luerum
admittenti et splendori serviunt. (6) Panzefius quidem De-
metrium in tripode illo nominis communitate deceptum
asserit : nam a Persico ad finem usque Peloponnesiaci
belli , duos tantum recenseri Aristidas , qui choro sumptibus
sojipeditatis vicerint, neutrum vero cum Lysimachi filio
eundem fuisse, sed unum Xenophili filium , alterum
post tempore natum; quod et literae ib ostendant, eo
modo scripte, qui post. Euclidem coepit, et Archestratus
ascriptus, quem fabulas Medico bello docuisse nemo ,
Peloponnesiaco scribunt. De hoc Pan:etii sermone quali
sit, amplius cogitare expedit. (7) Ostracismo quidem qui
cumque gloria , genere aut eloquentia multitudinem excel
lere existimarentur, erant obnoxii : quando Damon etiar
Periclis magister, quod nimium sapere putaretur, testularu
suffragiis in exilium missus est. (8) Sane Idomeneus 1
sorte fabarum ductum , sed electum ab Atheniensibus À
stidem ad gerendum eum magistratum scribit : quod si à
cidit, ut ipse tradidit Demetrius, post Platzeensem pugnai
equidem probabile admodum est , virum tanta rerum gest
rum gloria insignem iis dignum judicatum honoribus , qux
alii divitiarum nomine adipiscerentur. (9) Verum Demeti ri
non Aristidem modo, sed et Socratem a paupertate tanq

— em ib. c. 5 y 30 : ᾿Αριστείδης δὲ τὴν ἐπώνυμον
᾿ς εὐθὺς ἀρχὴν ἦρξε. Καίτοι φησὶν 6 Φαληρεὺς Δημήτριος
il: ἄρξαι τὸν ἄνδρα μικρὸν ἔμπροσθεν τοῦ θανάτου μετὰ
- πὴν ἐν Πλαταιαῖς μάχην. "Ev δὲ ταῖς ἀναγραφαῖς μετὰ
- μὲν Ξανθιππίδην, ἐφ᾽ οὗ Μαρδόνιος ἡττήθη Πλαταιᾶ--
— σιν, οὐδ᾽ ὁμώνυμον Ἀριστείδην ἐν πάνυ πολλοῖς λαθεῖν

χὴν ἐνίκων, εὐθὺς ᾿Αριστείδης ἄρχων ἀναγέγραπται.

.. Quod ad ἀρχὴν illam Aristidis pertinet, patet
— Plutarchum cogitasse de Aristide archonte ἐπωνύ-
5 po. Quod ab ipso Demetrio , ἀρχόντων ἀναγραφῆς
. auctore, alienum fuisse tum per se probabile est,
.— tum pluribus ostendit Boeckhius in Commentatione
— De archontibus pseudeponymis. Et omnino sepius
— factum est ut ii, qui aliam quamcumque ἀρχὴν
- exercuerant, eponymi numerati sint.

15.

- dem ib. e. 27, 4 : Δημήτριος δ᾽ ὃ Φαληρεὺς
αἱ Ἱερώνυμος ὃ Ῥόδιος x«l ᾿Αριστόξενος ὃ μουσιχὸς
αἱ ᾿Αριστοτέλης (εἰ δὴ τὸ Περὶ εὐγενείας βιθλίον
τοῖς γνησίοις ᾿Αριστοτέλους θετέον ) ἱστοροῦσι δυρτὼ
θυγατριδῆν ᾿Αριστείδου Σωχράτει τῷ σοφῷ συνοικῆσαι,
χυναῖχα μὲν ἑτέραν ἔχοντι, ταύτην δ᾽ ἀναλαόόντι χη:
᾿ ρεὔουσαν διὰ πενίαν xal τῶν ἀναγχαίων ἐνδεομένην.
Πρὸς μὲν οὖν τούτους ἱχανῶς ὃ Παναίτιος ἐν τοῖς Περὶ
᾿ Σωχράτους ἀντείρηχεν. Ὃ δὲ Φαληρεὺς ἐν τῷ Σωχρά-
set φησὶ μνημονεύειν ᾿Αριστείδου θυγατριδοῦν εὖ μάλα
πένητα Λυσίμαχον, ὃς ἑαυτὸν Ex πιναχίου τινὸς ὀνειρο-
χριτιχοῦ παρὰ τὸ Ἰαχχεῖον λεγόμενον χαθεζόμενος
ὕοσχε. Τῇ δὲ μητρὶ xal τῇ ταύτης ἀδελφῇ ψήφισμα
᾿ γράψας δωρεὰν ἔπεισε τὸν δῆμον διδόναι τριώδολον
ἑκάστης ἡμέρας. Αὐτὸς μέντοι ὃ Δημήτριος νομοθετῶν

. FRAGMENTA.

.— ἔστι, μετὰ δὲ Φάνιππον, ἐφ᾽ οὗ τὴν ἐν Μαραθῶνι μά-

367
ἐψηφίσατο δραχμὴν ἑχατέρᾳ τάξαι τῶν γυναιχῶν, Cf.
Athen, XIII, p. 555, A, ubi eadem. Vide not. ad
Callisthenis fr, 16.

16.

Plutarch, Demosthen. c. 9 : "Eze τόλμαν γε xo
θάρσος οἱ λεχθέντες ὕπ᾽ αὐτοῦ λόγοι τῶν γραφέντων
μᾶλλον εἶχον, εἴ τι δεῖ πιστεύειν ᾿Ερατοσθένει χαὶ
Δημητρίῳ τῷ Φαληρεῖ xai τοῖς χωμικοῖς. Ὧ, "Ega-
τοσθένης μέν φησιν αὐτὸν ἐν τοῖς λόγοις πολλαχοῦ γε-
γονέναι παράξαχχον' ὃ δὲ Φαληρεὺς τὸν ἔμμετρον
ἐχεῖνον ὅρχον ὀμόσαι ποτὲ πρὸς τὸν δῆμον, ὥσπερ ἐν-
θουσιῶντα᾽ :

Μὰ γῆν, μὰ κῤήνας, μὰ ποταμοὺς, μὰ νάματα.
Hzc et seqq. fortasse e libris Περὶ δητοριχῆς petita,
Plura etiam de Demosthene dixerit in libris Περὶ
δημαγωγίας. .

17.
Idem-ib. c. 11 : Τοῖς δὲ σωματιχοῖς ἐλαττώμασι
, 2- », € M ,

τοιαύτην ἐπῆγεν ἄσχησιν, ὥς 6 Φαληρεὺς Δημήτριος
ἱστορεῖ, λέγων αὐτοῦ Δημοσθένους ἀχούειν πρεσθδύτου
γεγονότος * τὴν μὲν ἀσάφειαν xal τραυλότητα τῆς γλώτ-
τῆς ἐχόιάζεσθαι xol διαρθροῦν εἰς τὸ στόμα ψήφους
λαμόάνοντα, xal ῥήσεις ἅμα λέγοντα" τὴν δὲ φωνὴν
ἐν volg δρόμοις γυμνάζεσθαι xal ταῖς πρὸς τὰ cip
προσόάσεσι, διαλεγόμενον, xai λόγους τινὰς, ἢ στί-
χους, ἅμα τῷ πνεύματι πυχνουμένῳ προφερόμενον *
εἶγαι δ᾽ αὐτῷ μέγα κάτοπτρον οἴχοι, xal πρὸς τοῦτο
τὰς μελέτας ἐξ ἐναντίας ἱστάμενον περαίνειν. Λέγεται
δ᾽, ἀνθρώπου προσελθόντος δεομένου συνηγορίας, xal
διεξιόντος ὡς ὑπό του λάδοι πληγάς" « ᾿Αλλὰ σύ γε, »
φάναι τὸν Δημοσθένην, « τούτων, ὧν λέγεις, οὐδὲν

agno malo vindicare studet : huic enim non domum tan-
im fuisse ait, sed etiam minas septuaginta apud Critonem
foenore positas.

- Statim deinde Aristides magistratum eponymum gessit :
iquam Demetrius Phalereus paullo ante mortem ac post
r ense prelium hoc factum dicat. Atqui in commentariis
᾿ς ἃ Xanthippida, sub quo ad Platzas victus est Mardonius,
-—ne alium quidem ullum qui Aristidis nomen tulerit invenire
— inter tam multos licet; post Phanippum, sub quo Mara-
ia victoria parta est, statim Aristidem magistratum
isse annotatur.

ἂν 15.

Demetrius Phalereus, Hieronymus Rhodius, Aristoxenus
us, et Aristoteles (si quidem liber de Ingenuitate inter
s genuinos libros haberi debet) narrant, Myrtonem filia
stidis natam, Socratis sapientis uxorem fuisse, qui quum
m haberet in matrimonio, viduam eam et egenam sus-
erit. Contra hos satis est a Panvetio dictum in iis quae de
erate scripsit. Demetrius idem in Socrate meminisse
86 ait Lysimachi , filia Aristidis nati admodum pauperis , qui
abella quadam insomniorum significationes continente fre-
tus, ad laecheum sedens sese aluerit. Ipse Demetrius roga-
tonem tulit , ut matri ejus et materterae doni nomine po-

pulus in singulos dies tres obolos daret : idem tamen leges
ferens decrevit, ut harum feminarum utrique drachma
quotidie penderetur.

16.

Plus enim audacie atque confidentiw dictae ejus quam
scriptae orationes habuerunt, si quidem Eratostheni, De-
metrio Phalereo, et Comicis credimus. Eratosthenes enim
sepe eum ait inter dicendum furore abreptum. Demetrius
eum veluti divinitus percitum , juramentum illud numeris
comprehensum jurasse ad populum :

Adjuro terram, fontes, latices, flumina.

17.

Corporis autem vitiis uf mederetur, hujusmodi usus est
exercitatione, ut. quidem Demetrius Phalereus ex Ipso se
jam sene audivisse perhibet. Assumptis in os calculis , verba
simul aliquot recitans, hositantiam et balbutiem linguae
correxit. Vocem inter currendum exercuit , interque ascen-
dendum per acclivia locutus est, simulque increbrescente
spiritu versus aliquot aut sententias protulit. Domi habuit
magnum speculum, ex adverso ejus stans declamare solitus.
Ferunt etiam homini cuidam ad se venienti patrocinium-
que petenti , quod vapulasse a quodam se diceret, respon-

DEMETRIUS

πέπονθας. » ᾿Ἐπιτείναντος δὲ τὴν φωνὴν τοῦ cR
καὶ βοῶντος, « ᾿Εγὼ, Δημόσθενες, οὐδὲν πέπονθα ;

« Νὴ Δία, φάναι, νῦν ἀχούω φωνὴν disse
καὶ πεπονθότος. » Οὕτως ᾧετο μέγα πρὸς πίστιν εἶναι
τὸν τόνον, xa τὴν ὗ ὑπόκρισιν τῶν λεγόντων. Τοῖς μὲν
οὖν πολλοῖς ὑποχρινόμενος ἤρεσχε θαυμαστῶς " oi δὲ
χαρίεντες ταπεινὸν ipe. xal ἀγεννὲς αὐτοῦ τὸ
πλάσμα xat μαλαχὸν, ὧν xat Δημήτριος ὃ Φαληρεύς
ἐστιν.

865

18.

Idem ib. c. 28 : Oratoribus populiscito capitis
damnatis , Demosthenes fuga evasit. Ἄλλων δ᾽ ἀλ-
λαχοῦ διασπαρέντων; ὃ Ἀγτίπατρος περιέπεμπε τοὺς
συλλαμδάνοντας, ὧν ἡγεμὼν ἦν Ἀρχίας, 6 χληθεὶς
Φυγαδοθήρας. Τοῦτον δὲ Θούριον ὄντα τῷ γένει
λόγος ἔ ἔχει τραγῳδίας ὑποχρίνεσθαί. ποτε, χαὶ τὸν Ale
νήτην Πῶλον, τὸν ὑπερόαλόντα " τῇ τέχνῃ πάντας,
ἐχείνου γεγονέναι μαθητὴν ἱστοροῦσιν. “Ἕρμιππος δὲ
τὸν Ἀρχίαν ἐν τοῖς Λαχρίτου τοῦ ῥήτορος μαθητὴν
ἀναγράφει" Δημήτριος δὲ τῆς ᾿Αναξιμένους διατριδῆς
μετεσχηκέναι φησὶν αὐτόν.

Fragmentum de /Eschine rhetore vide in Ido-

menei fr. 15.

19.
E LIBRO ΠΕΡῚ THX TYXHX

Polybius (Exc. Vatican.) XXIX, 6, c, postquam
de interitu regni Macedonici dixerat, subjicit :

eg , M , , c^

Ὥστε πολλάχις xal λίαν μνημονεύειν τῆς Δημη:
τρίου τοῦ Φαληρέως φωνῆς" ἐχεῖνος γὰρ ἐν τῷ Περὶ
τῆς τύχης ὑπομνήματι βουλόμενος ἐναργῶς ὕποδει-

e.

PHALEREUS.
χνύναι τοῖς ἀνθρώποις τὸ ταὐύτῆς εὐμετάῤολον, ἐπιστ
ἐπὶ τοὺς κατ᾽ ᾿Αλέξανδρον καιροὺς, ὅτε κατέλυσε τ
Περσῶν ἀρχὴν. λέγει ταῦτα"

« Εἰ γὰρ λάῤοις (πρὸ τῆς ἐννοίας add. Diodos ;
μὴ χρόνον ἄπειρον j μηδὲ γενεὰς πολλὰς, ἀλλὰ πεντή-᾿
χοντὰ μόνον ἔτη ταυτὶ τὰ πρὸ ἡμῶν, γνοίης ἃ ἂν ὡς τὸ
τῆς τύχης χαλεπὸν ἐνταῦθα ᾿ πεντηχοστῷ vào ἔϊ εἰς
πρότερον οἴεσθ᾽ ἂν ἢ Πέρσας ἢ βασιλέα τῶν Περσ ὦν 8n
ἢ Μαχεδόνας ἢ βασιλέα τῶν Μαχεδόνων, εἴ τις eo»
αὐτοῖς προὔλεγε τὸ μέλλον, πιστεῦσαί ποτ᾽ ἂν, ὡς εἰ

τοῦτον τὸν χαιρὸν Περσῶν ὑὲν. οὐδ᾽ ὄνομα λειφθήσ αὶ,
τὸ παράπαν, οἱ πάσης σχεδὸν τῆς οἰκουμένης ἐδέσπο:.
ζον" Μακεδόνες δὲ πάσης ελρατήσουσιν, d

ὧν οὐδ᾽
ὄνομα πρότερον ἦν (ὄνομα ἣν γνώριμον Diodor. L
Ἀλλ᾽ δικως ἣ πρὸς τὸν βίον ἡμῶν ἀσύνθετος τύχη (ἡμῶν.
ἀναλογία τῆς τύχης D.), xol πάντα παρὰ τὸν lop
σμὸν τὸν ἡμέτερον καινοποιοῦσα, xol τὴν αὑτῆς δύνα-
μιν ἐν τοῖς παραδόξοις ( ἐνδόξοις D.) ἐνδεικνυμένη.
xal νῦν, ὡς ἐμοὶ δοχεῖ, δείκνυσι πᾶσιν ἀνθρώποις (xot
νῦν ὁμοίως ἐνδείκνυται, M. Diodor.) , Μαχεδόνας εἰς
τὴν Περσῶν εὐδαιμονίαν (ἡγεμονίαν D.) εἰσοικίσασα,,
διότι xal τούτοις ταῦτα (τούτοις $ τύγη D. ) τἀγαθὰ,
uH ἕως ἃ ἂν ἄλλο τι βουλεύσηται περὶ αὐτῶν. »
* Ταῦτα μὲν 6 Δημήτριος ὡσανεὶ θείῳ τινὶ Mee
περὶ τοῦ μέλλοντος πεφοίθαχεν... Δοχεῖ γάρ μοι θειο--
τέραν ἢ xac! ἄνθρωπον τὴν ἀπόφασιν sodiouotadi] z
σχεδὸν γὰρ ἑχατὸν xol πεντήχοντα πρότερον ἔτεσι τά- —
ληθὲς ἀπεφήνατο περὶ τῶν ἔπειτα συμόησομένων. E.
167-1-150—317. a. C.; itaque hunc libellum
Demetrius scripserit quo tempore Athenarum erat |
administrator. — Eundem locum ex Polybio
transcripsit Diodorus (Exc. Vat.) XXXI, το.

22 {{ἴ

disse : At tu quidem nihil eorum quae narras passus es.
Intendente eo deinde vocem et clamante : Ego vero, o De-
mosthenes , nihil passus sum ? dixisse : Jam profecto homí-
nis injuria affecti vocem audio. Adeo multum conducere ad
fidem faciendam vocis contentionem gestusque putabat.
Multitudini porro actio ipsius mirum in modum placuit ;
politiores humilem eam et indignam mollemque judicabant,
inter quos Demetrius etiam Phalereus est.

15.

Aliis damnatorum alio dilapsis, Antipater circummisit qui
eos caperent, principe inquisitorum Archia, eo qui Phygado-
theras (i. e. fugitivorum indagator) cognominatus fuit.
Hunc Thurium natione aliquando histrionem fuisse tragicum
perhibent , et Polum /Eginetam, qui eo artificio neminem
habuit parem, hujus dicipulum fuisse. Hermippus Archiam
inter Lacriti oratoris discipulos numerat, Demetrius Anaxi-
menis auditorem fuisse tradit.

19.

Qui quum ita habeant, stepe equidem ac magnopere
mente recolui Phalerei Demetrii effatuni. Is enim in Com-
mentario qui inscribitur De fortuna , dum hujus vult mor-
talibus evidenter demonstrare volubilitatem , animum ad-

vertens ad Alexandri tempora , quum is Persarum imperium
delevit, haec verba facit :

« Nam si quis haud quidem immensum tempus, neque
multas hominum states, sed quinquaginta tantummodo
ante hzc nostra tempora annos consideret , jam hinc, quam
dura sit fortuna , agnoscet. Ante annos enim quinquaginta ,
putatisne vel Persas regemve Persarum, vel Macedones.
eorumve regem , si quis deus ipsis futura fata revelavisset ,
putatisne , inquam, sibi fore persuasuros, hac ipsa eetate
ne nomen quidem Persarum superfuturum, qui tum uni-
verso fere orbi dominabantur; Macedones autem omnium
rerum potituros, quorum eo tempore ne nomen quidem
notum erat ? Profecto infida ista vitae nostrae fortuna , atque
omnia praeter opinionem nostram innovans, potentiamque
suam inopinatis casibus patefaciens, etiam nunc, ut arbi-
tror, cunctis hominibus demonstravit, dum Persarum feli
citatem ad Macedones transtulit, hos quoque tamdiu his
bonis ex concessu frui permittens, donec aliter deiis statuen
ei videbitur. »

Hec Demetrius divino quodam ore ac veluti de Apolliai 1
tripode vaticinatus est; qui sane mihi videtur divinius
quam humana conditio fert , effatum edidisse; nam centut
prope et quinquaginta ante annos, id quod fufutum erà N
verissime enuntiavit.

E STRATO LAMPSACENUS. THEODECTES PHASELITA.

Josephus C. Apion. I, 23 : Multi historici Greci
.. Judeorum mentionem fecerunt. Qui quamvis in
τς multis erraverint , κοινῶς μέντοι περὶ τῆς ἀρχαιότητος
ἅπαντες μεμαρτυρήχασιν... Ὅ μέντοι. Φαληρεὺς Δη-
μήτριος xoi Φίλων ὃ πρεσθύτερος χαὶ Εὐπόλεμος οὐ
πολὺ τῆς ἀληθείας διήμαρτον. Verum nullus dubito,
. quin Demetrius ille sit non Phalereus, sed Deme-
- trius is qui Judeorum historiam aripill, Pto-
lemzsi IV vel V cozvus (V. Clem. Alex. Strom. I,
Pe 146 ).
Hzc e Demetrii reliquiis attulisse sufficiat. Re-
' liqua ad literas et philosophiam etc. spectantia de
|. industria omitto,

c

STRATO LAMPSACENUS.

3 Strato Arcesilai filius, Lampsacenus, Theo-
phrasti , sicuti Demetrius Phalereus, discipulus,

.— ejusque in schola successor (287 a. C.), preter
X philosophica, quorum titulos recenset Diogenes
—OLaert. V, 28, opus scripsit Περὶ εὑρημάτων, sive,
ut Diogenes ait, Εὑρημάτων ἐλέγχους δύο : quod
3b quid sibi velit, liquet ex Plinio, qui inter auctores
E. ad Btinesdum Hist. Nat. Ἰνώ: VII adhibitos
ponit $tratonem qui contra Ephori εὑρήματα
scripsit. Ceterum Polybius ( Exc. Vatican. ) XII,
(25 c. ed. Didot,, postquam de Timzo aliorum
Scriptorum objurgatore dixerat, subjicit : Παρα-
τλήσιον Στράτωνι τῷ φυσιχῷ perm xal yàp
ἐκεῖνος ὅταν ἐγχειρήση τὰς τῶν ἄλλων δόξας διαστέλ-
᾿λεσθαι χαὶ ψευδοποιεῖν, θαυμάσιος ἐστιν" ὅταν δ᾽ ἐξ
αὑτοῦ τι προφέρηται χαί τι τῶν ἰδίων ἐπινοημάτων

»*

369

ἐξηγῆται, παρὰ πολὺ φαίνεται τοῖς ἐπιστήμοσιν εὐηϑέ-
στερος αὑτοῦ χαὶ νωθρότερος.

ΠΕΡῚ ΕΥ̓ΡΗΜΑΤΩΝ.

Clemens Alex. Strom, I, p. 129, 29 Sylb. :
Χίλωνι τῷ Λαχεδαιμονίῳ ἀναφέρουσι τὸ μιη δὲν ἄγαν.
Στράτων δὲ ἐν τῷ Περὶ εὑρημάτων Στρατοδήμῳ τῷ
l'eqe&vn προσάπτει τὸ ἀπόφθεγμα,, Δίδυμος δὲ Σόλωνι
αὐτὸ ἀνατίθησιν. Pro Στρατοδήμῳ procul dubio scri-
bendum ᾿Αριστοδήμῳ, quanquam hunc non Tegea-
tam, sed Argivum vel Lacedamonium reliqui
dicunt,

Idem ibid. p. 133, postquam varia variorum in-
venta recensuerat , inter fontes suos przeter Scam-
monem aliosque etiam Stratonem Peripateticum ἐν
τοῖς Περὶ εὑρημάτων nominat. (V. fragm. Scam-
monis. )

THEODECTES PHASELITA.

Suidas : Θεοδέχτης Φασελίτης, ῥήτωρ, υἱὸς τοῦ
προτέρου (sc. Theodectis rhetoris et tragici), ἔγρα-
ψεν ἐγκώμιον ᾿Αλεξάνδρου ᾿Ηπειρώτου, "[avoptxà ὗπο-
μνήματα, Νόμιμα βαρόαρικὰ, [Τέχνην ῥητορικὴν ἐν
βιθλίοις ζ΄, ] καὶ ἄλλα πολλὰ Ὑπομνήματα.

De Theodecte seniore, Isocratis et Platonis disci-
pulo, qui natus circa Ol. 100, jam mortuus erat
Ol. 111, 4. 333 (Plutarch. Alex. 17 ), vide Wester-
mann. in Gesch. d. gr. Bereds. 5o, 6; 68, 21, et
Wagner. in Fragm. tragg. p. 113 sqq. De filio
Theodecte , qui.sub Ptolemzo I floruisse debet,
aliunde non constat; neque operum fragmentum
aliquod. potui indagare.

E DE INVENTIS.
.. Milud : Ne quid nimis Chiloni Lacedzemonio ascribunt.

EG
^ E
D^ α
;

FRAGMENTA HIST. GR. — VOL. HH.

Straton vero in libro De inventis dictum hoc Stratodemo
(Aristodemo) Tegeate tribuit; Didymus denique $oloni
vindicat.

LYCUS RHEGINUS. .

Suidas : Aüxoc , ὃ x«t Βουθήρας, Ῥηγῖνος, ἵστορι-
xc , πατὴρ Λυκόφρονος τοῦ τραγικοῦ, ἐπὶ τῶν διαδό-
χων γεγονὼς xat ἐπιθουλευθεὶς ὑπὸ Δημητρίου τοῦ Φα-
ληρέως. Οὗτος ἔγραψεν ἹἹστορίαν Λιδύης xai Περὶ
Σικελίας. Cf. Eudoc. p. 284, ubi pro Βουθήρας est

βουθύρας.
Idem v. Λυχόφρων, Χαλχιδεὺς ἀπὸ Εὐδοίας, υἱὸς
Σωχλέους, θέσει δὲ Λύχου τοῦ ἜΡΟΝ —— '[zetzes

De vit. Lycopht. p. 263 ed. Müller. : Ὁ Λυκόφρων
τῷ μὲν γένει ἦν Χαλκιδεὺς, υἱὸς Σωχλέους, ἢ ἢ Λύχου

τοῦ ἱστοριογράφου χατά τινας.
. De inimicitiis, que Lyco cum Demetrio inter-

cedebant, accuratiora non traduntur. Ceterum ex

iis colligimus Lycum vixisse Alexandriz (*). Opus
historicum scripsisse videtur e Alexandro (fr. 1,
coll. fr. 2), Olympiadis fratre, rege Epirotarum ,
qui bellum in Italia gessit. Reliqua fragmenta non
tam historica sunt quam periegetica de rebus me-
morabilibus Italize, Sicilie, Libyz. Quarum re-
gionum descriptione bene meruisse Lycum testatur
Agatharchides De mar. Rubr. init. : Τὰ μὲν πρὸς
ἑσπέραν ἐξείργασται Λύχος τε καὶ Τίμαιος, τὰ δὲ πρὸς
. ἀνατολὰς Ἕχαταῖος xoi Βάσιλις. De alio quodam
scripto ad Lycum nostrum fortasse referendo

vide fr, 15 (ἢ.
“ΠΕΡῚ AAEZANAPOY.)
$i

Stephan. Byz. : Zx(ópoc , πόλις Ἰταλίας. Τὸ ἐθνιχὸν
Σχιδρανός, ὡς Λύχος ἐν τῷ Περὶ ᾿Αλεξάνδρου. Urbis

(*) Demetrius Phalereus in /Egypto vixit duc 266—
283 a. C.

(**) 4 Rhegino distinguendus Lycus None REE medi-
cus, cujus ᾿Εξηγητιχὸν τοῦ Διοσχούριδος laudat Erotian. v.
Aptiov. Alia ex eodem afferunt Suidas et Phot. v. Πύθω,
et P'in. XX, 20, 83. Cf. Indic. ad Galen. — Zycon Ia-
sensis , qui de Pythagora scripsit. V. Athenzus X , p. 480,
F;418,F ; I4, p. 69, E, ubi perperam scribitur A ύχος 6 ITu-
θαγόρειος ; Porphyrius. Vit. Pyth. p. 4, ubi item Aóxoz ἐν
9 'Iocoguw.— Lycon Tarentinus Pythagoreus laudatur ap.
lamblich. V. P. 36. — Alius Lycon item Pythagoreus , ap.
Euseb. P. E. XV , 2. Reliquos Lycones nihil curo. — Lycus
Περὶ Θηδαίων, qui laudatur ap. Tzetz. ad Lyc. 526, 1206,
esso debet procul dubio Lysimachus , cujus v. fragm.

Il. p. 1243, 11, ad Odyss. p. 383, 1. /Kli:

| ad argumentum hoc haud proxime pertineat S

preter Lycum unus meminit Herodot. VI, 21:] υ- "
δαρῖται, oí Λάον τε καὶ Σχίδρον οἴχεον, τῆς πόλιο
ἀπεστερημένοι. Recentiorum de situ urbis conject u-
ras vide ap. Schillerum De Thuriorum Rep. p. ὃ A i
M

Schol. Aristoph. Pac. 925 : Περὶ δὲ τῶν λαρινῶ
βοῶν Λύκος μὲν ὃ Ῥηγῖνος ἐπὶ ταῖς πρὸς ᾿Αλέξανδ lod
qnot ἀπὸ Λαρίνου τινὸς βουχόλου ταύτην αὐτοὺς V
προσηγορίαν ἐσχηχέναι. Εἰσὶ δέ τινες οἱ παρὰ τὸν Adi
ρον ἀξιοῦσιν αὐτοὺς οὕτω καλεῖσθαι" οἱ δὲ τὴν ρι συλ-
eel δασύνουσιν, ἵν᾽ E Aabwols τοὺς ueyaAoptvouc* |
"Ev δὲ τῇ Χαονίᾳ φασὶ τοιούτους εἶναι βοῦς, οὺς καὶ
Κεστρινοὺς WES Ἄλλως. Τοὺς δὲ Ἠ πειρωτιχο 71
βοῦς οὕτω λέγουσιν à ἀπό τινος Λαρίνου βουχόλου, πα-
ραλαδόντος παρὰ Ἡρακλέους τὰς Γηρυόνου βοῦς, κα
θρέψαντος εἰς εὐεξίαν. F.

Cf. Suidas : Λαρινοὶ βόες, ot ἐν Ἠπείρῳ, ἀπὶ :
Λαρίνου βουχόλου, χλέψαντος τὰς Ἡρακλέους βοῦς, ὧν
Λύχος ὃ Ῥηγῖνος, ὅτε τὰς Γηρυόνου βοῦς ἤλαυνε .
ξενος δὲ, αὐτὸν τὸν Ἡραχλέα ἀνεῖναί τινας τῷ Αωδ
vato Διί" Ἀπολλόδωρος δὲ αὖ τοὺς εὐτραφεῖς λαρινού,
λαρινεύειν γὰρ τὸ σιτεύειν. Photiuss., v.; ; Eustath. a

Hist. An, Xil, τ : Μέγιστος δὲ ἦν ἄρα βοῶν c -

C Ovougic) χαὶ ὑπὲρ τοὺς Χάονας, οὕσπερ, xat; αρι-
γνοὺς χαλοῦσι Θεσπρωτοί τε χαὶ Ἠπειρῶται, τῆς.
ρᾶς τῆς τῶν Γηρυόνου βοῶν γενεαλογοῦντες. Heeatzei
Mil. fr. 349; Aristoteles H. An. III, 16,7 ; Athenzeus
IX, p. 376, B; Plinius H. N. VIII, 45, 76; Oppian.
Cyn. IL, 109; Apostolius XI, 77; Steph. Thes. s. v.
-- Nacbis ἐπὶ ταῖς πρὸς "AX, idem Lyci Βουθήρου
opus significari , quod fragm. 1 citatur, non dubito,
Qusritur quodnam fuerit. De Historia Alexandri
Magni cogitavit Creuzerus Hist. Kunst p. 364.
Quod quam sit veri dissimile monui in Prafat. ac
Scriptor, Rer. Alex. p. V. Equidem cogitaverir
de Historia expeditionis Italice Alexandri: Epi
rote, adeoque ap. schol. Arist. rescripserim ἐδ »
περὶ ᾿Αλέξανδρον sc. ἱστορίαις. Quanquam frag |

veriorem titulum indicat scholiaste locus, ut τ

(DE REBUS ALEXANDRI "e
E

Scidrus, urbs Italie. Gentile Scidrianus, uti est apud
Lycum in libro De Alexandro.

2.

Lariuos boves Lycus Rheginus in Historiis de Alexandro

dicit nomen habere a Larino quodam bubulco (qui Gt
boves ab Hercule acceperit [ vel furatus sit ] et eximie
rit). Sunt tamen qui eos a λάρος ( marina avi? ) sie di
esse velint; alii autem syllabam o: cum spiritu aspero 5
bunt, ut λαρίνους sit idem quod μεγαλορίνους ( magno n
praeditos) : cujusmodi boves in Chaonia esse dicunt,

etiam Cestrinos vocant.

que fragmentum referre licet ad Italica, cum Si-
. eulis illa conjuncta, quae Alexandro ( Epirotz?)
Lycus dedicaverit.

( VFAAIKA. ]
3;
D |. ΞΕ LIBRO TERTIO.

5 Tzetz. ad Lyc. 615 : Αλούσης τῆς Ῥροίας Διομή-
j δῆς ἀντὶ βάρους λίθους ἐκ τοῦ τείχους τῆς Τ' ροίας εἰς
᾿ τὴν ἑαυτοῦ ναῦν ἐνέθαλε. Παραγενόμενος δὲ εἰς τὸ
Ἄργος, καὶ μόλις φυγὼν τὸν Éx τῆς γαμετῆς αὐτοῦ
b Bs, παρεγένετο εἰς τὴν Ἰταλίαν. Εὑρὼν δὲ τηνι-
᾿ς χαῦτα τὸν Κολχιχὸν δράκοντα λυμαινόμενον τὴν Φαια-
— χίδα ἔκτεινε, τὴν τοῦ Γλαύκου χρυσὴν ἀσπίδα κατέ-
᾿ς χων. "Evópacs γὰρ ὃ δράκων τὸ χρυσοῦν εἶναι δέρας τοῦ
᾿ χριοῦ, Τιμηθεὶς δὲ ὃ Διομήδης ἐπὶ τούτῳ σφόδρα,
᾿ ἀνδριάντας χατεσχεύασεν ἑαυτοῦ ἐχ τῶν λίθων τῆς
Ἰλίου, ὧν ἐνέδαλε τότε εἰς τὴν ναῦν, καὶ ἔστησε τού-
᾿ τοὺς χατὰ πᾶν τὸ ἐχεῖσε πεδίον. Ὕστερον δὲ ἀνελὼν
2 5 Δαυνὸς αὐτὸν ἔρριψε χαὶ τοὺς ἀνδριάντας εἰς τὴν
θάλασσαν. Οὗτοι δὲ ἀνεχόμενοι ὑπὸ τῶν κυμάτων πάλιν
ἐξήρχοντο πρὸς τὰς βάσεις αὐτῶν. Ἱστορεῖ δὲ τοῦτο
Ῥίμαιος ὃ Σικελὸς (fr. 13) καὶ Aóxoc ἐν τρίτῳ.

632, non Corcyram intelligunt, sed Dauniorum
ditionem nomine isto latius patente designant.
Nostra autem narratio apud alios conflata esse υἱ--
etur cum δὰ, ex qua in. Corcyra Diomedes dra-
conem interfecit; atque sic explicanda esse puto
ue leguntur in Heraclide Pont. fr. 27, p. 220.
)raeo iste e Colchis venerat πρὸς ζήτησιν τοῦ χρυ-
σοῦ δέρους, uti Tzetzes ait ad v.630. Secundum An-
oninum Lib. c. 37 Diomedes senectute confectus
pud Daunios diem obiit. Lyci narrationem ex

rte dederit Tzetzes ad Lye. 603 : ( Diomedes
oja redux ) μέλλων ὃ ὑπὸ τῆς αὐτῆς Αἰγιαλείας ἀναι-
nya. τότε μὲν εἰς τὸν τῆς Ἀργείας Ἥρας βωμὸν
καταφυγὼν σώζεται" ὕστερον δὲ εἰς Ἰταλίαν ᾧχετο,
χαὶ εἰς Δαύνιον ἔθνος βάρδαρον ὃν, οὗ ἐδασίλευσε Δαῦ-
jc, ὃς πολιορχούμενος ἐδεήθη Διομήδους βοηθῆσαι
ὑτῷ, ὑποσχόμενος δώσειν αὐτῷ τῆς γῆς μέρος. Ὁ δὲ
οηθήσας χαὶ νίκην παρασχὼν Δαυνίοις, ἔχτισε πόλιν

Τὴν Φαιαχίδα Tzetzes et Lycophron v. 618 et

LYCI RHEGINI

37
Ἀργύριππαν, ἤ ἤτοι Ἵππιον Ἄργος. Ὕστερον δὲ ὃ Δαῦνος
αἵρεσιν αὐτῷ ἐδίδου, εἰ βούλοιτο, ἢ ὅλην τὴν λείαν
λαῤεῖν τοῦ πολέμου à τὴν γῆν ἅπασαν. Κριτὴς ὃ δ᾽ αὖ-
τῶν γέγονεν Ἄλαινος, ἀδελφὸς νόθος τοῦ Διομήδους,
ἐρῶν Εὐίππης τῆς τοῦ Δαύνου θυγατρὸς, ὃ ὃς ἔχρινε
τὸν Δαῦνον ἔχειν τὴν Tiv, Διομήδην ὃ δὲ τὴν λείαν λα-
θεῖν τοῦ πολέμου. ᾿ ἐφ᾽ ᾧ ὀργισθεὶς Διομήδης χατη-
ράσατο μὴ δύνασθαι σπείρειν τὴν γῆν, τὴν δὲ μὴ σπει-
ρομένην ἀναδιδόναι καρπὸν, εἰ μή τις αὐτὴν σπείρη
τῶν αὑτοῦ συγγενῶν 7, συμπολιτῶν, xa μεταχινῆσαι
τὰς στήλας αὑτοῦ μηδένα δύνασθαι. Ὕστερον δὲ 6 Διο-
μήδης πρὸς τοῦ Δαύνου ἀνῃρέ ἔθη" οἱ δὲ φίλοι αὐτοῦ
θρηνοῦντες μετεθλήθησαν εἰς ὄρνεα ὅμοια χύχνοις χτλ.

ἡ.

Antigonus Mir. 172 (188 W.) : Περὶ δὲ τῶν
ζῴων AUxov μὲν ἐν τῇ Διομηδείαᾳ τῇ νήσῳ φησὶν ( Καλ-
λίμαχος) ἱστορεῖν, τοὺς ἐρωδιοὺς ὑπὸ μὲν τῶν Μήδων
(1. Ἑλλήνων), ὅταν παραδάλλῃ τις εἰς τοὺς τόπους, οὐ
μόνον ψαυομένους ὑπομένειν, ἀλλὰ καὶ προσπετομένους
εἰς τοὺς χόλπους ἐνδύνειν χαὶ σαίνειν φιλοφρόνως" λέ-
γεσθαι δέ τι τοιοῦτον ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων, ὡς τῶν τοῦ
Διομήδους ἑταίρων εἰς τὴν τῶν ὀρνέων τούτων φύσιν
μετασχηματισθέντων.

“Ἑλλήνων pro Μήδων correx. Meursius, ex Pseudo-
Aristot. Mir. ausc. €. 8o, ubi pluribus res narra-
tur, finiturque. narratio hisce : Μουθεύεται δὲ τού-
τοὺς γενέσθαι ἐκ τῶν ἑταίρων τῶν τοῦ Διομήδους,
ναυαγησάντων μὲν αὐτῶν περὶ τὴν νῆσον, τοῦ δὲ Διο-
μήδους δολοφονηθέντος ὑπὸ τοῦ Δαύνου (sie Heyn. ;
Αἰνέου libri) τοῦ τότε βασιλέως τῶν τόπων ἐχείνων
γενομένου. Quibus probabile fit hec ex eodem Lyco
esse desumpta. Cum nostro fragmento ad verbum.
fere concinit Stephanus Byz. v. Διομήδεια. Post
verba ὑπὸ μὲν τῶν “Ἑλλήνων χτὰ. aperte omissum est
alterum colum, quo barbaris infestz esse aves di-
cende erant, uti apud Aristot. l. l. et. /Elianum
Hist. An. E, 1, quem exscripsit Philes De propr.
An. c. 5. Cf. Plmius H. N. X, 41,61; Lycophron
v. 595 ibique Tzetzes ; Servius ad /En. XII, 571;
Ovid. Met. XIV, 502; Augustin, D. C. XVIIT, 16,
et diversa narratio apud Antonin, Lib. 37. Heyn.
Exc. ad Virg. JEn. XI, 243.

[ITALICA.]
3.

E LIBRO TERTIO.

. Capta Troja, Diomedes saburre loco lapides muri Tro-

iin navem suam injecit. Qua quum Argos navigasset,
ique necem ab uxore ipsi intentatam vix effugisset, pro-
tus est in Italiam. Offendit tum draconem Colchicum,
em Phaeacidem terram vastantem interfecit manu tenens
uci clypeum aureum. Scilicet putavit draco clypeum
im esse aureum vellus arietis. Propterea Diomedes quum
imopere honoraretur, statuas sui ex lapidibus illis quos

Troja solvens in navem injecerat , confecit et per omnem

istic campum collocavit. Postea vero Daunus, ubi eum in-

terfecerat, etiam statuas evertit et in mare conjecit. Illae

autem a fluctibus sustentatae in terram ad fundamenía sua

redierunt. Narrant hoec Timzeus Siculus et Lycus libro tertio.
4.

De animalibus Callimachus ait Lycum: narrare im Die-
medea insula ardeas a Graecis quidem istuc locorum delatis
non solum fangi se pati, verum etianr advolare ad eos et
in sinus eorum capita abdere, ac benevole adblandiri ; ferri
autem ab indigenis Diomedis socios in avium harum natu-

ram transmutatos esse.
24.

' 5.

/Elianus N. An. XVII, 16 : Θεόπομπος λέ) je τοὺς
περὶ τὸν Ἀδρίαν οἰχοῦντας Ἑνετοὺς, ὅ ὅταν περὶ τὸν
ἄροτον τρίτον χαὶ σπόρον ἣ ὥρα 3, τοῖς χολοιοῖς ἀπο-
στέλλειν δῶρα" εἴη δ᾽ ἂν τὰ δῶρα ψαιστὰ ἄττα χαὶ
μεμαγμέναι μᾶζαι καλῶς τε χαὶ εὖ. Βεδούληται δὲ
ἄρα ἣ τῶνδε τῶν δώρων πρόθεσις μειλίγματα τοῖς χο-
λοιοῖς εἶναι xol σπονδῶν ὁμολογίαι, ὁ ὡς ἐχείνους τὸν
καρπὸν τὸν Δημήτριον μὴ ἀνορύττειν καταδληθέντα
εἰς τὴν γῆν μηδὲ παρεχλέγειν,

Αύχος δὲ ἄρα xai ταῦτα μὲν ὁμολογεῖ, καὶ ἐχεῖνα
δὲ ἐπὶ τούτοις προστίθησι, * xo φοινικοῦς ἱμάντας, τὴν
Ἁρόαν, χαὶ τοὺς μὲν προθέντας ταῦτα εἰταὰ ἀνα-
χωρεῖν" χαὶ τὰ μὲν τῶν χολοιῶν νέφη τῶν ὅρων ἔξω
χαταμένειν, δύο δὲ ἄρα ἢ τρεῖς προηρημένους xac
τοὺς πρέσδεις τοὺς ἐχ τῶν πόλεων πέμπεσθαι. , κατα-
σχεψομένους τῶν ξενίων τὸ πλῆθος" οἵπερ οὖν ἐπανίασι
θεασάμενοι, καὶ καλοῦσιν αὐτοὺς, ἢ πεφύκασιν οἵ μὲν
χαλεῖν, oi. δὲ ὑπαχούειν. Ἔρχονται μὲν χατὰ νέφη,
ἐὰν δὲ γεύσωνται τῶν προειρημένων, ἴσασιν οἱ Evevol
ὅτι ἄρα αὐτοῖς πρὸς τοὺς ὄρνιθας τοὺς προειρημένους ἔν -
σπονδά ἐστιν, ἐὰν δὲ ὑπερίδωσι καὶ ἀτιμάσαντες ὡς
εὐτελὴ μὴ γεύσωνται, πεπιστεύχασιν οἱ ἐπιχώριοι,
ὅτι τῆς ἐχείνων ὑπεροψίας ἐστὶν αὐτοῖς λιμὸς τὸ τίμημα,
Ἴλγευστοι γὰρ ὄντες οἵ προειρημένοι καὶ ἀδέχαστοί γε,
ὡς εἰπεῖν, ἐπιπέτονταί τε ταῖς ἀρούραις χαὶ τό γε
πλεῖστον τῶν χατεσπαρμένων συλῶσι πιχρόταταά γε
ἐχεῖνοι σὺν τῷ θυμῷ καὶ ἀνορύττοντες καὶ ἀνιχνεύοντες.

Cf. Theopomp. ( fr. 143) ap. Antigon, Mir. 189
(173 Westerm.), ubi eadem brevius, ita tamen
quasi totus locus e Theopompo fluxerit, Eadem
etiam Aristot, Mir. ausc. 119. celans nomina
auctorum, — προστίθησι x:A.] « Orationem hiul-
cam omissione laborare monuit Schneiderus. Sen-
tentiam expleveris scribens : προστίθησι " προτιθέναι
vel προθεῖναι (τοὺς "Evecobc sc. ) xo φοινικοῦς ἱμάν-
τας. Quale additamentum ea quz sequuntur tan-

FRAGMENTA.

᾿ Μούσαις. Οὗ χάριν δυσχεράνας ὃ δεσπότης εἰς λάρναχα —

tum non flagitant. φοινεχούς M. ms πρὸς τὴν χρόαν —
Vat. [et cod. Paris. 1694 1, in qua lectione for-- |
tasse superest vestigium vocabuli omisi, quod -
quarimus. « Jacoms. Ceterum haud perspicio cur -
loros purpureos apposuerint. b 1

Ξενίων τὸ πλῆθος ξένων τὸ mÀ. cod. Reg. ἰός ἢ E
ξενίων dedit Schneider ; τῷ πλήθει τῶν ξένων alii li-
bri, quod Jacobs. retineri vult scribendo τ. πλ. τὰ
τῶν ξένων, multitudinis, a qua missi sunt, in gra--
tiam inspicientes res hospitum Venetorum ,

6.

Schol. Theocrit, VII, 78 : Ἔδεχτο τὸν αἰπό- —
λον εὐρέα λάρναξ χτλ. ] Aóxoc (sic Toup. ; libri a
A óxtoc) φησὶ τῆς Θουρίας ὄρος θαλαμὸν, δφ᾽ ὃ ἄντρον τῶν
Νυμφῶν. Καλοῦσι δὲ αὐτὸ Ἀλουσίας οἱ ἐπιχώριοι, ἀπὸ
τοῦ παραρρέοντος ᾿Αλουσίου ποταμοῦ. " Ev τούτῳ ποιμὴν. :
ἐπιχώριος δεσπότου θρέμματα βόσχων, ἔθυε συχνῶς ταῖς

καταχλείσας αὐτὸν ἀπέθετο. “Τούτῳ δ᾽ ἐδίσταξεν ὃ δε- *
σπότης βουλευόμενος εἰ σώσειαν RT ai Μοῦσαι. Πα- E:
ρβαδραμόντος δὲ διμηνιαίου χρόνου, παραγενόμενος xd ὁ
τὰ ζύγαστρα τοῦ λάρναχος διανοίξας, ζῶντα κατείληφε, "
καὶ τὴν λάρναχα πεπληρωμένην κηρίων εὗρεν.
θαλαμὸν] θαλαμὼν conj. Reiskius; θαλάσσιον
Toupius; ego : χθαμαλὸν, quod montis epitheton -
in humilem et aquosam Sybareos Thuriorumque
regionem bene quadrare mihi videtur. Flumen
sequentibus memoratum apud lian. Nat. An. X, -]
38 dicitur Lusias, hodie Zucino sive Lucido (de
quo Schiller. De Thuriorum Rep. p. 1 laudat Ro-
manellium Topografía del regno di Napoli 1, |
p. 229); quocum concinit Timzus apud Athen. |
XII, p. 519, B : τοῦ θέρους οἵ νεώτεροι αὐτῶν ( sc, Sy:
baritarum) εἰς τὰ τῶν Νυμφῶν ἄντρα τῶν Aou ctd-
δῶν ἀποδηρμοῦντες διετέλουν μετὰ πάσης τρυφῆς. Vix
puto Timeum, qui Lyco szpius usus est, de no-
mine hoc ab eo dissensisse. Defendi tamen vulgata.

5.

Theopompus Venetos inquit Adriam accolentes, quum
arationis tertize et sementis faciendae tempus adest, mone-
dulis placentas quasdam et mazas optime confectas muneri
mittere; quas quidem idcirco proponunt, ut veluti placa-
menta monedulis sint, et induciae cum iis pactz, ne Ce-
reris fructum terrae commissum refodiant aut sublegant.
Lycus quum haec vera esse fatetur, tum. eosdem addit loros
etiam rubros proponere , et his propositis discedere ; mone-
dularum greges quidem extra fines manere, verum duas
aut tres selectas obviam mitti legatis urbium , ut. inspiciant
quanta donorum oblatorum sit copia ; quae ut eam perspexe-
runt , ad suas revertuntur, easque invitant eo modo , quo hae
quidem vocare , illae intelligere solent. Jam igitur gregatim,
instar nubium , accedunt , ac si offas objectas comederint ,
se cum iis pacem et feedus habere Veneti intelligunt; sin
contempserint , et tanquam vilia non dignentur comedere ,

indigenee sibi persuasum habent illarum contemptum famem -
minari. Nam veluti homines muneribus incorrupti , sic ille
nihil ex ^ objectis escis gustantes in arationes involant, et
maximam satorum partem acerbissime preedantur, animo
irato effodientes et investigantes. j

6.

Lycus narrat Thuric regionis montem esse humilem,
sub quo antrum situm sit Nympharum, cui Alusiae nomen
indigens indideruntab Alusia amne przeterfluente. Ra nonte
isto pastor indigena pecora domini sui pascens fre
Musas honoravit sacrificiis. Quod vegre ferens ie eum
arca inclusum exposuit, Sed animo rem volvens ambigebe
herus, num forte Muse illum servaverint. Itaque, quam
quam bimestre jam témporis spatium przeterlapsum erat
ad arcam accedit , claustrisque remotis hominem viventei
deprehendit , arcam vero favis repletam repperit.

E
PE hb |

LYCI RHEGINI

L4 potest aliorum analogia nominum, quibus « mobile

— prefigitur. Exempla collegit Schneidewinus ad

— MHeraclid. fr. 39. — ταῖς Μούσαις] Musas apud

τς Lydos Nymphas vocari refert Suidas v. Νύμφαι,

- Nostro tamen loco vereor ne Μούσαις substituendze
sint Aoucíat vel Λουσιάδες.

m
715

: Atheneusll, y. 47, &: Λύχος δὲ & πολυχρονίους φησὶν

εἶναι τοὺς Kupvíouc , ( οἰκοῦσι δ᾽ οὗτοι περὶ Σαρδόνα,)
διὰ τὸ μέλιτι ἀεὶ χρῆσθαι" πλεῖστον δὲ τοῦτο γίνεται
map" αὐτοῖς.

—.. Curh. ]. Schweigheuser. pro Αύχος scribi volue-
— rit Λύχων causa est nulla , uti recte monet Clinton.
F. H. III, p. 485. Ceterum quo loco Lycus hzc pro-
tulerit, nescio. Tim:eus de Sardinia dicit fr. 26 sq.

XIKEAIKA.
EB 8.

|— . Antigon. Mirab. c. 148 (133 W.) : Περὶ δὲ τῶν
ποταμῶν xal χρηνῶν Λύχον μέν φησιν ( Καλλίμαχος)
᾿ λέγειν, ὅτι ὃ μὲν Κάμιχος θαλάττης ζεούσης ῥεῖ, ὃ δὲ
τ Κάπαιος xot Κριμισὸς ὅτι τὰ μὲν ἐπιπολῆς τῶν ὑδά-
των εἰσὶ ψυχροὶ , τὰ δὲ χάτω θερμοὶ, τὸν δ᾽ Ἱμέραν
| δι ἐχ μιᾶς πηγῆς σχιζόμενον τὸ μὲν ἁλυχὸν τῶν ῥείθρων
ὮΝ , τὸ δὲ πότιμον.

θαλάττης]: διὰ θαλ. conjec. Beckmann, — Κάπαιος]
| "Avamoc conj. Meurs. , Καχύπαρις Bentl, Cf, Solin.
] E EO τα; Vitruv. 8,3.

-— ^
VIDE Tnm
Dir Ed PR TS

ia
An

PAS uALM
c- PRU

LEURS A"

9.
| —— — Idem ibid. 154 (139 W.) : Λύχον δὲ τὸν Ῥηγῖνον
i d λέγειν τὴν μὲν ἐν τῇ Σικανῶν χώρα ( χρήνηνῚ; φέρειν
τ ὄξος, ᾧπερ ἐπὶ τῶν ἐδεσμάτων χρῶνται, τὴν. δὲ ἐν
A c Μαυτιστράτῳ οἷον ἐλαίῳ ῥεῖν: τοῦτο δ᾽ ἔν τε τοῖς λύχνοις
τ χάεσθαι χαὶ δύνασθαι φύματα xoi Ψώραν ἰᾶσθαι,
E προσαγορευόμενον Μυτιστράτιον * πλησίον δὲ εἶναι τὴν

373

ἀπὸ υὑὲν; ; ἀρχτούρου μέχρι πλειάδος ἀναβάλλουσαν ob-
δῶν χεῖρον τῶν ἄλλων ὑδάτων, ἀπὸ δὲ πλειάδος μέχρι
πρὸς ἀρκτοῦρον τῆς μὲν ἡμέρας χαπνὸν ἀναφέρουσαν
χαὶ πνέουσαν θερμὸν, ἐν δὲ τῇ νυχτὶ φλογὸς πληρου-
μένην. Cf. Aristot. Mirab. Ausc. c. 123 sq. (113 W.).

LO.
Pliniu$ ΗΝ. XX, 2, 14: Lycos (ait) in. Indiae
terris fontem esse, cujus aqua lucernee ardeant.
Hujus fontis memorandi occasionem dedit. fon«
Mytistrati (fr. 9). Ab eodein profectus Polvcritus
Mendeeus ( fr. 5 in Fragm, Script. Alex. M. p. 133)
de simili Cilicize fonte verba fecit.
11.
Antigonus Mir. 170 ( 154 W.) : Αύχον δὲ περὶ
τὴν ἐν Mate (λίμνην) τῆς Σικελίας δένδρα φύεσθαι

(s. Καλλίμαχός φησι), διὰ μέσης δ᾽ αὐτῆς ἀναθεῖν

(ἀναζεῖν Bentl.) ὕδωρ τὸ μὲν Ψυχρὸν, τὸ δὲ τοὐναντίον.
12.
Idem ibid. 175 (159 W. ) : 'Ev δὲ τῇ Λεοντίνων
ἱστορεῖν Λύχον τοὺς ὀνομαζομένους " , ἀναζεῖν μὲν ὡς
, "S : ;
θερμότατον τῶν ἑψομένων, τὰς δὲ πηγὰς εἶναι ψυχράς:
τ , ^" ^ Ll
τῶν δὲ πλησιαζόντων αὐτοῖς τὸ μὲν τῶν ὀρνίθων γένος
ἀποθνήσχειν εὐθὺς, τοὺς δὲ ἀνθρώπους μετὰ τρίτην
ἡμέραν.

Post ὀνομαζομένους Meursius supplet Δείλλους,
Cluver. Κρατῆρας. Callias (fr. 1) : Οὗτοι κρατῆρες δύο
εἰσὶν, obc ἀδελφοὺς τῶν Παλιχῶν οἱ Σιχελιῶται νομί-
ζουσιν.

AIBYKA.
13.
Stephanus Byz. : '&6póxovov Λύχος ὃ 'Ῥηγῖνος

χωρίον οἴεται εἶναι, Στράδων δὲ (XVII, p. 835)
πόλιν φησὶ χαὶ ἄλλοι. Ηόλις δὲ Λιδυφοινίχων.

ἠὲ
Lycus Cyrnios, Sardinio incolas, longaevos esse dicit ,

SICULA.
8.

— - pe fluviis et fontibus loquens Callimachus ait. Lycum
— marrare Camicum per mare fervens fluere, Anapum (3)
— yero ef Crimisum in superficie aquam frigidam , infra vero
. calidam habere; porro Himeram ex uno eodemque fonte
d . profectum in dnos scindi alveos , quorum alfer salsam ha-
"ἢ — beret, alter potabilem aquam. ;

X 9.

— Lycum Rheginus, Callimacho teste, narrat fontem in

- dienda cibaria ; fontem vero in Mytistrato quasi olco fluere,
. idque oleum, quod Mytistratium vocant , in lucernis usur-
- pari ac tuberibus et scabiei posse mederi. Haud longe inde

orum ditione acetum ferre, quo uterentur ad con-.

alium esse fontem, qui.ab- Arcturo. usque ad Pleiadem
nihilo pejorem quam alij.aquam ejiceret , ab Pleiade vero
usque ad Arcturum interdiu fumum exhalaret calidum, noctu
flammis repletus esset.

11.

Lycum , Callimacho teste , narrat lacum ad Mylas arbo-
ribus cireumdatum, in medio suo aquam ejicere aliam
frigidam , aliam contra calidam.

12.

In Leontinorum regione Lycus narrat esse lacus duos ,
quos Palicorum fratres vocant ; ferventissimam aquam eja-
culari, fontes vero frigidos esse; avium genus appropin-
quans eis statim exspirare, homines post diem tertium.

LIBYCA.
13.

— Abrotonum Lycus Rheginus castellum esse putat ; Straho
aliique urbem dicunt ; urbs scilicet Libypheenicum est.

374
14.

Antigonus Mir, 66 (60 W,.: A xoc ἱστορεῖ... ἐν
A167, τὰ χτήνη τὸν μὲν ἄλλον χρόνον τὰ μὲν αὐτοῖς
ἐναντία, τὰ δ᾽ ὡς ἔτυχεν χοιμᾶσθαι, τῇ δὲ νυχτὶ, καθ᾽
ἣν τοῦ κυνὸς ἀνατολὴ γίνεται, πρὸς αὐτὸ τὸ ἄστρον
ἐστραμμένα , xxt τούτῳ τεχμηρίῳ τῆς ἐπιτολῆς τοὺς
ἐχεῖ χρῆσθαι. |

(ΠΕΡῚ TOY NEXTOPO2X.)
(15.)

Schol. cod. Genev. ad Theocrit. XVII, 123 : ματρὶ
φίλα xai πατρὶ θυώδεας εἴσατο ναώς, sc. Πτολεμαῖος
Φιλάδελφος } Ὅτι πολλοὺς ναοὺς ἱδρύσατο χαὶ Av-
xoc (Λύχως cod.) δ᾽ ἐν τῷ Περὶ τοῦ Νέστορος **
ἐποίησεν 6 Φιλάδελφος, φησὶν οὕτως * «᾿ῷχοδόμησε καὶ
τῶν γονέων ἀμφοτέρων παμμεγέθη ναὸν, καὶ ταῖς ἀδελ
φαῖς Ἀρσινόη xat Φιλωτέρᾳ (φωτῆρα cod.) "*. »

Nomen PAiloterc , Philadelphi sororis, egregia
emendatione eruit Letronnius Zzscript. gr. et lat.
de l'Égypte tom. 1, p. 1891 sq., ubi vide. Minus
certa, probabilia tamen sunt reliqua , quibus pur-
gare locum Letronnius studet. Ejiciendum censet
xal ante λύχως: pro λύχως reponit Aoxoc; deinde
etiam verba ἐποίησεν ὃ Φιλ. aliunde illata statuit ;
tum scribit τοῖν γονέοιν ἀμφοτέροιν, denique post
ᾧχοδ, addit particulam δὲ. — In xal λύχως, etsi
ferri potest Kat Λύχος δὲ, latere possit nomenm uti
Καλλίξενος, quem auctorem multum fuisse de re-
bus Ptolemzei ejusque institutis ex luculentis frag—
mentis constat. In mentem etiam venit Ca/linicus,
de rebus Alexandriz scriptor et Seleucus Alexan-
drinus grammaticus, quem de poculis loquens et
alias sepius Athenzeus excitat. Verumtamen nostra

6 libro Περὶ τοῦ Νέστορος citantur; quod sane mi-.

rum; non novi hujus tituli librum ; suspicor autem
titulum decurtatum vel corruptum esse , ac signi-
ficari librum de poculo Nestoris Homerico (1l. A,
631 sqq.), in cujus forma et adornatione expli-
canda mirum quantum grammatici desudarunt.

FRAGMENTA.

Inter alios PSHMerue Thrax sive Rhodius , post- - E.
quam τὴν διάταξιν poculi enucleasse sibi visus est, -
λέγεται τὴν Νεστορίδα χατασχευάσαι, τῶν μαθητῶν
αὐτῷ συνενεγχάντων τἀργύριον ( Athen. XI, p. 487 Xd
Peculiare vero opus de vase isto scripsisse constat - T
Asclepiadem Myrleanum (Athen. XI ($77 —86), —
qui etiam in Theocritum commentarios fecit, sae- -
piusque in scholiis nostris citatur. Sosibium quo- Ξ
que, qui in aula Ptolemsi Philadelphi Mss
de versibus Homeri , quibus poculi hujus mentem
fit, disputasse scimus ex Athenzo vel potius. ex
Asciepiide ap. Athenzeum ΧΙ, $ 85, quo ipso laca
narratur etiam quomodo Ptolemaeus nugas Laco-
nis grammatici traduxerit, — Quz quum ita sint,
nescio an Philadelphus quoque τὴν Νεστορίδα χύ-
λικα construendam curaverit, eumque in patris
templo tanquam donarium collocaverit [ Capuze — |
quoque in Dian: templo Nestoreum poculum in-
ter donaria visebatur 1, sicuti in Arsinoes templo - b
ῥυτὸν artificiosissimum a Ctesibio faciendum, so-
rorisque statuas δυτὸν manu tenentes repréelitail
curavit. V, Athen. XI, p. 497, D. Itaque nostro loc:
refinxerim : ... ἐν τῷ περὶ τῆς τοῦ Νέστορος [κύλι
xog, ἣν] ἐποίησεν 6 Φιλάδελφος. Jam si verba xa
λύχος recte se habent, facillime fieri potuit ut i
seqq. vox χύλιχος egdde sin corrupta sunt, ex
ipsa voce xàAuxoc loco suo mota oriri poterant ; ; qui
vero tum reponendum sit, nescio. — Ceterur
auctor fueritidem atque ille, ex quo mox ad v. 12;
afferuntur alia quzedam de Piolcisté II aliunde pa.
rum nota ; Ἡτολεμαίῳ, ait, τῷ ado συνῴχε
πρότερον Ἀρσινόη ἣ Λυσιμάχου; ἀφ᾽ οὗ xai τοὺς παϊ-
δας ἐγέννησεν Πτολεμαῖον χαὶ Λυσίμᾳ χον xai ien 4
xn ἐπιδουλεύουσαν δὲ ταύτην εὑρὼν χαὶ σὺν. a
᾿Αμύνταν xal Χρύσιππον τὸν 'Ρόδιον ἰατρὸν, τούτους Bs Ξ
ἀνεῖλεν" αὐτὴν δὲ ἐξέπεμψεν εἰς Κοπτὸν ἢ εἰς τόπον τῆς
Θηδαΐδος, xal τὴν οἰχείαν ἀδελφὴν Ἀρσινόην ἔγημε: Ὁ
xat εἰσεποιήσατο αὐτῇ τοὺς ἐχ τῆς προτέρας Ἀρσινόης 3|
γεννηθέντας. παῖδας. Ἣ γὰρ ἀδελφὴ χαὶ γυνὴ eite τὰ
ἄτεκνος ἀπέθανεν.

s "up cen We

14.

Lycus narrat in Libya pecora reliquo quidem tempore
vel ex adverso inter se posita dormire , vel uti casus ferat ;.
ea autem nocte, qua Sirius oriatur, omnia: ad sidus hoc
conversa , eoque ortus signo indigenas uti.

quod (?)) Philadelphus faciendum curavit, declarat ita lc

(15)
(DE NESTORE?)

Multa templa a Ptolemaeo Philadelpho consecrata -
Lycus (?) quoque, eo loco, quo loquitur de Nestoris (poc

quens : « JEdificavit etiam utrique parenti templum pe
gnuni, et sororibus. Arsinow et Philoterae. »

9

—. Nymphodoros vulgo (ἢ) distinguunt duos, Syra:
VR l : dli. tribuunt libros
— Περὶ τῶν ἐν Σικελίᾳ θαυμαζομένων οἱ Περίπλουν, ad

.. num recte fiat dubito. Argumenta librorum , quos
" modo dixi, ut inter se simillima, sic ab uno eo-
P . demque Nymphodoro tractata esse suspicor, Statui

— itaque possit Nymphodorum Syracusis natum diu-
Pss degisse Amphipoli. Sed altera etiam datur ra-
La | tio. Etenim Νυμφ. ὃ ᾿Αμφιπολίτης, quem uni debe-

[4 imos loco Clementis ( fr. 20), prinitus fuerit N. ὃ

— fuit μάντις xal ἱεροσχόπος. De amphipolia, summo
. apud ssi ia magistratu, quem Timoleon
(a. 343 ἃ. C. ) instituerat, vide Diodor. XVI, 7o,
4 6 et Ebert, in libro πωλῶν inscripto p. 122 sqq.
Y Neque vero alienum a Sicula Nymphodororum
; i familia tale munus fuisse , ex Agrigentifior uim pse-
"n | phismate colligo, quod scriptum est ἐπὶ ἱεροθύτα
Νυμφοδώρου τοῦ Φίλωνος (v. Gruter. p. 4or.
Ebert. 1. 1.0. 130 et in Diss, Sicul. p. 158, * *).
peus Nymphodorus, nobilis sine dubio Syracu-
— sanus, Dinocratis exulum Syracusanorum ducis
familiaris et socius, qui Centoripinorum urbem
Agathoclis presidio firmatam oppugnans cecidit
-( 31» ἃ, C.), memoratur a Diodoro ( XIX, 103.
^ Vixisse Nymphodorum. Philippi vel Alexandri
temporibus statuit Ebert, in Diss. Sic. 1. 1. Verum
argumentatio viri doctissimi fundamento nititur
lebilissimo., Scilicet pérsuasit sibi Ebertus Nym-
»hodorum τὸν θαυματοποιὸν, cujus Duris (fr. 44
ubi vide) ap. Athenzum I, p. 19, F, mentionem fa-
eit, eundem esse cum eo, qui de Sicilie scripsit
niraculis; Quam opinionem dudum refellerunt
Westermannus in Praf. ad Scriptt. Paradox.
jp. XXXIV et Hüllmann. ad fragm. Duridis
». 130. — Auctor Institutorum Barbaricorum sub
Ι polenso Philadelpho scripsisse mihi videtur.

ἊΝ Vossius H. Gr. p. 476 ed. Westerm. ; Weichert. Lob.
— d.Apoll. Rh. p: 259, n. 331. Ebert. in Dissert. Sicul. p. 154
1., ubi fragmenta N. Siculi collegit.
di Inscriptio ad ea tempora pertinere videtur, quibus in
)manorum ditionem insula jam devenerat. Fabric. B. Gr.
; Ρ. 753 Harl.; Tittmann. Gr. Staatsv. p. 513; Ebert.
158. Atque Nymphodorum Agrigentinum memorat Ci-
TO Verrin. IV, 22. -

^ hunc referunt opus Περὶ νομίμων βαρδαριχῶν. Id.

Nam quse fr. 20 de Sarapide leguntur, scripta vix
sunt antequam fama hujus numinis ἃ Ptolemzso
Sotere instituti percrebuerit; ab altera parte Nym-
phodorus scripsit ante. Apollonium ; videlicet
Scholiasta ad "pol. Bh. fr. 17 dicit : ὥς φησι
Νυμφόδωρος, ᾧ ᾧ ἠχολούθησε vel sec. cod. Parisin.

ᾧ δοχεῖ ἠχολουθηχέναι (᾿Α πολλώνιος ). Que. etiamsi
e conjectura posita sint, admittere tamen conje-
cturam zetas scriptoris debuit. Denique e fr. » col-
ligimus Nymphodorum librum De Sicilie rebus
mirabilibus scripsisse post quam Theocritus idvl-
lium, quod primum in editionibus nostris legitur,
composuerat. Certius aliquid exputari posset, si
quidem constaret de defectione servorum Chiorum,
quae paullo ante Nymphodori zevum ( μικρὸν πρὸ
ἡμῶν fr. 12 init, ) accidisse narratur.

Tà ἐν Σιχελίᾳ θαυμαζόμενα, si Ebertum audia-
mus, non peculiare constituerunt opus, sed pars
fuere Peripli. Res incertissima, nec quidquam im-
pedit quominus cum Westermanno (l.l. p. XXXV)
statuas Nymphodorum, etsi nonnulla Sicilize mira-
bilia in Periplo passim attigisset, idem caput accu-
ratius et copiosius libro singulari persecutum esse.
— Periplum in plures libros distributum fuisse
inde patet, quod laudatur Ν, ἐν Περίπλοις (fr. 10 )
et ἐν Ασίας περίπλῳ (fr. 10, 11). Fragm. 12 citatur
N. ἐν ᾿Ασίας παράπλῳ. Quodsi hzc lectio genuina
est, uti esse videtur, Asie minoris tantum oram
occidentalem. Nymphodorus describendo legisse
videtur; neque contrarium ex fragmentis demon-

trari potest. Totum igitur opus fuerit Periplus

. maris Mediterranei, adjunctis fortasse oris Ponti

Euxini, Ceterum non tam geographum Noster egit,
quam periegetam. Homo doctus et curiosus, sed
a vitiis sui :evi minime liber.

ΠΕΡΙ TQN EN XIKEAIA OAYMAZOMENQON.

*

I.

Athenaeus XIII , p. 589, Α : Νυμφόδωρος δ᾽ ὃ Συ-
ραχούσιος ἐν τῷ Περὶ τῶν ἐν Σικελίᾳ θαυμαζομένων ἐξ
Ὑχχάρου φησὶ Σιχελιχοῦ φρουρίου εἶναι τὴν Λαΐδα.
Cf. Polemo fr. 44. Ὑχχάρων corrigi voluit
Meursius , sine causa. Vid. Philist. fr. 5.

DE SICILUE MIRABILIBUS.

— — Nymphodorus Syracusanus in libro De mirabilibus Siciliae refert Laidem ex Hyecaris Siciliae oppido oriundam fuisse.

376 NYMPHODORI

, ψϑ

Schol. Theocrit, 1, 69 : Νυμφόδωρος ἐν τῷ Περὶ
Σιχελίας θαυμαζομένων φησὶν ὅτι ἐπὶ Δάφνιδος ἌἌχις
ποταμὸς Σιχελίας οὐχ ἦν. Cf. Eustath. ad Il. II, p.
588 fin,

ἐνὴν libri; Ebertus conj. ὅτι ἀπ᾿ Ἄχιδος Ἄχις T
Σιχελίᾳ ἐνῆν. duod quam parum sit verisimile expo-
suit Dübnerus (in Revue de philolog. 1847, p. 457),
qui ipse locum hunc corruptum manu lenissima
sanitati restituit. « Causaubon, ait, ἃ corrigé ὅτι
ἐπὶ Δάφνιδος, du temps de Daphnis; mais il a laissé
la suite: intacte. Le poéte dit : « Οὐ étiez-vous
donc, Nymphes, lorsque Daphnis se mourait?
Vous n'étiez ni dans l'Anapus, ni sur l'Etna, ni
dans l'Acis. » Sur cela un savant scholiaste avait
fait la remarque : Νυμφ... φησὶν ὅτι ἐπὶ Δάφνιδος
Ἄλχις ποταμὸς Σιχελίας οὐκ ἦν, du temps de Daphnis
il n'existait pas de fleuve Acis en Sicile. En effet
ce fleuve prit naissance sous le rocher avec lequel
Polyphéme écrasa son rival, tandis que Daphnis se
liait aux plus anciennes traditions de l'ile. » De
Acide fl. cf. quem Ebert. laudat, Carrera Monu-
ment, urbis Catan. II, 4 et 6 ( Thes. Sic. vol. X),
et Interpr. ad Vib. Seq. p. 4 ed. Oberlin.

τ

Jlian. N. A. XI, 20 : "Ev Σιχελίᾳ ᾿Αδρανός ἐστι
πόλις, ὡς λέγει Νυμφόδωρος, χαὶ ἐν τῇ πόλει ταύτῃ
᾿Αδρανοῦ νεὼς ἐπιχωρίου δαίμονος" πάνυ δὲ καὶ ἐναργῆ
φησιν εἰναι τοῦτον. Καὶ τὰ ἄλλα μὲν ὅσα ὑπὲρ αὐτοῦ
λέγει, καὶ ὅπως ἐμφανής ἐστι, καὶ ἐς τὸ τῶν δεομένων
προχείρως εὐμενής τε ἅμα καὶ ἵλεως, εἰσόμεθα νῦν δὲ
ἐχεῖνα εἰρήσεται. Κύνες εἰσὶν ἱεροὶ, xal οἵδε θεραπευ-
τῆρες αὐτοῦ xal λατρεύοντές oi, ὑπεέραίροντες τὸ χάλ-
λος τοὺς Μολοττοὺς χύνας καὶ σὺν τούτῳ χαὶ τὸ μέγε-
θος, χιλίων οὐ μείους τὸν ἀριθμόν. Οὐχοῦν οὗτοι
μεθ᾽ ἡμέραν μὲν αἰχάλλουσί τε χαὶ σαίνουσι τοὺς ἐς
τὸν νεὼν χαὶ τὸ ἄλσος παριόντας, εἴτε εἶεν ξένοι, εἴτε
ἐπιχώριοι " νύκτωρ δὲ τοὺς μεθύοντας ἤδη χαὶ σφαλλο-
μένους χατὰ τὴν ὁδὸν οἵδε πομπῶν δίκην καὶ ἡγεμόνων

| ραχόσιος ἐν τοῖς πηάελνιοὶ ἐν τῷ ᾿Ἑλώρῳ ποταμῷ

SYRACUSANI

τε μάλα εὐγενῶς ἄγουσι, προηγούμενοι ἐς τὰ οἰκεῖα ὦ
ἕχαστον. Καὶ τῶν μὲν παροινούντων τιμωρίαν ἀρχοῦ- : |
cay εἰσπράττονται" ἐμπηδῶσι γὰρ καὶ τὴν ἐσθῆτα
αὐτοῖς χαταρρηγνύουσι, xal σωφρονίζουσιν ἐς τοσοῦτον
αὐτούς" τούς γε μὴν πειρωμένους λωποδυτεῖν διασπῶσι
πικρότατα. 4
ἐς τὸ τῶν δεομένων ] sc. πλῆθος, quod excidisse
putat Schneider.; item ad vocem εἰσόμεθα cum 7.
eodem supple ἄλλοθι vel ὕστερον, aut cum Jacobsio — 1|
scribe ἐασόμεθα. — εὐγενῶς ] εὐμενῶς Jacobs. —
σωφρονίζουσιν ] Gesner.; libri σωφρονοῦσιν, — De -
Adrano urbe a Dionysio condita v. Diodor. XIV, |
37, 4. Adranus, pater Palicorum , Hesych. v. Ha- 2
Matti. q. Fulcanus ). E

HEPIHAOYZ.
Ie 3
Athenzus VIII, p. 331, E : Νυμφόδωρος δ᾽ ὃ Συ-

DESEE re

λάόρακας εἶναί φησι καὶ ἐγχέλεις μεγάλας οὕτω τιθα-
σοὺς, ὡς ἐχ τῶν χειρῶν δέχεσθαι τῶν προσφερόντων
ἄρτους. ΓΝ

5 . ς »

Schol. Hom. Od. M, 30x : Νυμφόδωρος ὁ dx
Σιχελίαν περιηγησάμενος xat Πολύαινος καὶ Πανύασις͵ E

d

φύλαχα τῶν “Ἡλίου βοῶν Φυλάχιον (Φύλαιον codd. |
Vindobb. Φυλάϊχον cod. Harl. 5674 in Cram
An. Paris. HI, p. 480) φησὶ γενέσθαι, ὃν Φιλοστέ
φανος Αἰολιδῶν εἶναί φησι καὶ ἔχειν ἐν Μυλαῖ
ἥρῷον.

Μεμψήδωρος, Mas odio. libri; corr, Ebert. Bu.
bulci nomen fuerit Φύλαχος,, sicuti alius πριν
Deionis f., /Eoli nepos, ap. Pherecyd. fr. 75 et
alios cRONeRIUP. Cf. Müller. Dor. 1, 425. Schol.
Par. Apoll. Rh. IV, 965 : Μύλας δέ φησι χερρόνη-
cov εἶναι ἐν Σιχελίᾳ, ἐν ἣ at τοῦ Ἡλίου βόες ἐνέμοντο.
Ubi ad vocem φησὶ suppleo Τίμαιος ex anteceden- |
tibus.

2.

Nymphodorus in Mirabilibus Siculis Acidem fluvium Si-

clie Daphnidis tempore nondum exstitisse narrat.
j 3.

In Sicilia Adranus est civitas, ut ait Nymphodorus , et
in ea Adrani daemonis vernaculi templum, quod omnino
insigne ac splendidum esse ait. Sed quc de hoc deo refert
cetera , quamque sit clarus , et ín supplices prompte facilis
ac propitius , alias dicam ; nunc aliud explicabo. Canes ei
sacri sunt , qui et ipsi colunt eum atque inserviunt , Molossis
canibus tum forma tum magnitudine superiores, numero.
non pauciores quam mille. Hi interdiu blande et adulantes
tum peregrinos, tum indigenas, qui templum lucumque
ingrediuntur, excipiunt, Nocte vero jam ebrios et tituban:

tes tanquam vice duces et comites, egregie deducunt, ad
suam usque domum quemque antecedentes. —Ceterum
contumeliosos ut par est puniunt ; insiliunt enim , et vestes
eorum lacerant, et eatenus castigant; eos vero, qui furari
praedarive moliuntur, crudelissime dilaniant.

PERIPLUS. τῶν,

4.

Nymphodorus Syracusanus in Periplis ait in Heloro fluvio
labraces et magnas anguillas esse adeo mansuetas , ut. pa-
nem e manibus porrigentium excipiant.
9. E

Nymphodorus in Sicilie descriptione οἱ Polyzenus [ i
Panyasis Solis boum custodem fuisse dicit. Phylacium

5. ἃ.

᾿ς Schol. Theocrit. V, 15 : Νυμφόδωρος δὲ xoi
᾿ς Θεόφραστός φασι τοῦ Κράθιδος τὸ ὕδωρ ξανθίζειν.
— Supple τὰς τρίχας. Vide Aristot. Mir. ausc. 183;
—— Theophrast. ap. /Elian. N. A. XII, 36; Plinius,

BUXXXI, 2.

6.

(0 Σαρδὼ εἶναι θρεμμάτων μητέρα ἀγαθήν. Θαυμάσαι
τ δὲ ἄξιον τίχτει ζῷον τὰς αἶγας αὕτη" τὰς γάρ τοι δορὰς
bd τοῖς ἐπιχωρίοις ( τοὺς ἐπιχωρίους Ebert. ) ἠσθῆσθαι,
; ᾿ χαὶ εἶναι ταῦτα σχέπην " καὶ διὰ χειμῶνος μὲν ἀλεαί-
— νεῖν, ψύχειν δὲ ἐν τῷ θέρει, φύσει τινὶ ἀπορρήτῳ.
᾿ Σευμπεφυχέναι δὲ ἄρα ταῖς δοραῖς xal πήχεως τὴν
τρίχα" τοῦ φορήματος δὲ ἄρα τούτου ἔοιχε χρῆναι διὰ
᾿ μὲν τοῦ χρυμοῦ τὰς τρίχας ἐς τὸν χρῶτα ἀποστρέφειν,
᾿ διὰ τοῦ θέρους δὲ ἔξω, εἰ μέλλοι 6 ἠσθημένος διὰ μὲν
᾿ τοῦ χρυμοῦ θάλπεσθαι, διὰ δὲ τοῦ θέρους μὴ ἀπο-
᾿ς πνίγεσθαι. " |

De Sardorum mastrucis cf. Wesseling. ad Dio-
— dor. V, 15. Münter. Sard. 1dole p. 22 sq., citante
di Eberto,
e | (7-)

e Natal. Com. Mythol. IX, » : Warrant Oresti

E
4- δὰ

| post illam cedem diem dictam fuisse apud Areo-
— pagitas, ut sensit INymphodorus, ab Erinnybus,
— ultricibus scelerum , ut vero Dionysiocles, a Tyn-

; "sanitati restitutum esse ) juxta Gytheum saxum
— contigisse memorant, quod Otiosum (i. e. ᾿Ἀργὸν
- λίθον ) vocarunt ; super quo ubi sedisset Orestes,

Ῥ. 1374 (p. 1016 ed Müll. ), non laudatis tamen
— auctoribus, quos suopte ingenio nugator noster
addiderit. Neque altero loco Nymphodori mentio
je nuina esse mihi videtur in dies magis dubitanti

um usquam .Comes fontes adierit, qui nos jam

1 D
NES.

FRAGMENTA.

(M E AElian. N. A. XVI, 34: Νυμφόδωρος λέγει WE

filia. Ydem ib. : Alii istud ipsum (sc. Orestem.

377
(8.)

Idem VIII, 4 : 4t Nymphodorus Syracusius in
libro Asiaticee navigationis non ab Athamante,
sed a furiata Ino scevitum esse scripsit in filios , quee
et Learchum et Melicertam trucidaeerit , ac postea
desperatione capta in mare insilierit ob impatien-
tiam doloris , ut ibi suffocaretur. Hzc Natalem e
schol, Eurip. Med. 1272 sqq. consuisse, consuta
dedisse Nymphodoro, recte sine dubio statuit
Ebert,

9.

Steph. Byz. : ᾿Αθύρας, ἐπίνειον καὶ ποταμὸς περὶ
τὸ Βυζάντιον. ἔστι δὲ καὶ Σχυθίας ποταμὸς ᾿Ἀθύρας,
ὡς Νυμφόδωρος. --- De Athyra 'Thracie fluvio v.
Plin. IV, 11; Ptolem. III, 11; P. Mela II, 2, 6;
Agathias Imp. Justin. V, p. 158, C; Eustath. ad II.
K, p. 804, 3», Od. I, p. 1625, 5. « Nymphodori
Athyran vereor ne invenire non possim. Putet
aliquis nullum preter Thracium dici Athyran,
quum septemtrionales et Asie et Europe populi
sepe communi Scytharum nomine appellentur.
Non deerunt etiam qui de Τύρας cogitent, quem
Nymphodorus aut inscite confuderit cum ᾿ἈΑθύρα,
aut docte ita nuncuparit. Suidas in Μοργούς" οὕτω
χαλοῦσι τοὺς ἀμοργοὺς, τὸ α ἀφαιροῦντες, ὥσπερ χαὶ
ἐπ᾿ ἄλλων" μαῦρον γὰρ τὸ ἀμαυρὸν, καὶ σφόδελον τὸ
ἀσφόδελον καλοῦσιν. Horum omnium nihil facile
placeat; in quo mihi certe solatium haud parvum
hasitantem etiam vidisse Casaubonum. Videlicet
Holstenius ad liunc Stephani locum pro Xxvfía;
Casaubonum affirmat legisse Σιχελίας : que duo
nomina sane permutari potuere. Verum Athyras
Siculus ant rarissime aut nusquam occurrit : testi-
bus Hesychio v. Τηρίας, Diodor. XIV, 14, XXII,
2, Plinio III, 8, in Sicilia erat fluvius Τηρίας, qui
olim male 'Tupíac appellatus est. Quocirca si cum
alius homine farine hic agerem, haud erubescerem
dicere, natam eam conjecturam esse e perperam
intellectis Procopii verbis De sedif, Justin. IV, ὃ :
τοῦ δὲ "P (ou énéxewa πόλις ἐστί που ᾿Αθύρας ὄνομα
x1À., ubi manifesto dicitur Rhegium Constanti-
nopoli vicinum » Ezra. Cf. Mannert. Geogr. VII,

p. 172.
De Cio urbe a Polyphemo condita vide fragm.

Philostephanus 4Eoli nepotem esse et Mylis heroum
? dicit.

T" 5 ἃ.

- Nymphodorus et ''heophrastus Crathidis aquam flavo co-
)re ( comas ) tingere narrant.

puc δ,"

E Sardiniam pecudum optimam esse parentem Nymphodo-
Is scribit , caprasque procreare , quarum pellibus pro ve-

stimentis indigenz utantur ; tamque mirifica naturae vi esse,
ut hiberno tempore calefaciant, sestivo refrigerent ; simul-
que in iis ipsis pellibus cubiti longitudine pilos innasci :
atque ei qui iis indutus fuerit, si commodum videatur, quum
est frigida tempestas, pilos ad corpus convertit, ut ab iis
calescat ; quum autem est zestas, invertit, ne calore vexetur.
, 9.

Athyras , navale et tluvius ad Byzantium. Est etiam Scy:

thia (?) fluvius Athyras , ut Nymphodorus.

378
18, quod num ad Periplum an ad Nomima Bar-
barica pertineat, incertum est.

10.

Athenzeus XIII, p. 609, E : Νυμφόδωρος δ᾽ ἐν τῷ
τῆς ᾿Ασίας Περίπλῳ χαλλίονας φησὶ γίνεσθαι γυναῖκας
τῶν πανταχοῦ γυναιχῶν ἐν Τενέδῳ, τῇ Τρωιχῇ γήσῳ.

Eadem ex Athenzo Eustath. in Il. À, p. 875, 5a.

II.

Athenzeus VII, p. 321, F : " Ext δὲ ποικίλος ὃ ἰχθὺς

(sc. ἣ σάλπη), ὅθεν xol τὸν Λοχρὸν ἢ Κολοφώνιον͵

Mvacéav, συνταξάμενον τὰ ἐπιγραφόμενα ἸΠαίγνια,
διὰ τὸ ποιχίλον τῆς συναγωγῆς Σάλπην ot συνήθεις
προσηγόρευον. Νυμφόδωρος δὲ ὃ Συραχούσιος ἐν τῷ
τῆς ᾿Ασίας Περίπλῳ Λεσόίαν φησὶ γενεῦϑαι Σάλπην
τὴν τὰ Παίγνια συνθεῖσαν. Ἄλκιμος δὲ χτλ.
Excerpsit Eustath. ad Il. E, p. 1163, 12. Salpa
piscis frequens ad Mytilenen ( Athen. 1. 1. ) ; hinc
Lesbia poetria Nymphodori. De re v. Bodeum
Gesch. d. lyr. 'DichtA. tom. III, p. 468. Salpen
quandam obstetricem laudat Plin, XXVIII, 7, 23.

12,

Athenzus ΥἹ, p. 215, €: Ὁ μὲν οὖν Θεόπομπος
( fr. 134) ταῦθ᾽ ἱστόρησεν. ᾿Εγὼ δὲ τοῖς Χίοις ἡγοῦ-
μαι διὰ τοῦτο νεμεσῆσαι τὸ δαιμόνιον" χρόνοις γὰρ
ὕστερον ἐξεπολεμήθησαν διὰ δούλους. Νυμφόδωρος γοῦν
ὃ Συραχόσιος ἐν τῷ τῆς ᾿Ασίας Παράπλῳ τάδ᾽ ἱστορεῖ
περὶ αὐτῶν. « Τῶν Χίων ot δοῦλοι ἀποδιδράσχουσιν αὐὖ-
τοὺς χαὶ εἰς τὰ ὄρη ὁρμώμενοι, τὰς ἀγροικίας αὐτῶν
χαχοποιοῦσι, πολλοὶ συναθροισθέντες. Ἢ γὰρ νῆσός
ἐστι τραχεῖα χαὶ κατάδενδρος. Μιχρὸν δὲ πρὸ ἡμῶν,
οἰχέτην τινὰ μυθολογοῦσιν αὐτοὶ οἱ Χῖοι ἀποδράντα ἐν

NYMPHODORI SYRACUSANI

τοῖς ὄρεσι τὰς διατριδὰς ποιεῖσθαι, ἀνδρεῖον δέ τὸ
ὄντα χαὶ τὰ πολέμια ἐπιτυχῆ, τῶν δραπετῶν dv
σθαι ὡς ἂν βασιλέα στρατεύματος. Καὶ πολλάκις τὸ
Χίων ἐπιστρατευσάντων ἐπ᾽ αὐτὸν xal οὐδὲν ἀνύο
δυναμένων. ἐπεὶ αὐτοὺς ἑώρα μάτην ἀπολλυμέν
6 Δρίμαχος (τοῦτο γὰρ ἦν ὄνομα τῷ δραπέτῃ),
πρὸς αὐτοὺς τάδε: Ὑμῖν, ὦ Xiol τε καὶ χύριοι, τὸ μ
γινόμενον πρᾶγμα παρὰ τῶν οἰκετῶν οὐδέποτε
παύσηται, Πῶς γὰρ, ὁπότε κατὰ χρησμὸν γίνεται f
δόντος: Ἀλλ᾽ ἐὰν ἐμοὶ πείθησθε καὶ ἐᾶτε ἡμᾶς ἣἥσυ-
χίαν ἄγειν, ἐγὼ ὑμῖν. ἔσομαι. πολλῶν ἀγαθῶν ἀρχηγός.
« Σπεισαμένων οὖν τῶν Χίων πρὸς αὐτὸν xol ἄνο--
χὰς ποιησαμένων χρόνον τινὰ, χατασχευάζεται μι
xal σταθμὰ xol σφραγῖδα ἰδίαν. Kot δείξας. τοῖς
εἶπε διότι Λήψομαι ὅ τι ἂν παρά τινος ὑμῶν λαυδο
τούτοις τοῖς μέτροις X&t σταθμοῖς, καὶ λαδὼν τὰ ἱκανὰ,
ταύτῃ τῇ σφραγῖδι τὰ ταμιεῖα σφραγισάμενος χαταλείψι |
'"Γοὺς δ᾽ ἀποδιδράσκοντας ὑμῶν δούλους ——— ἣν
αἰτίαν, ἐὰν μέν μοι δοχῶσιν ἀνήκεστόν τι παθόντες |
ἀποδεδραχέναι., ἕξω μετ ᾿ἐμαυτοῦ, ἐὰν δὲ μηδὲν λέγωσι —
δίκαιον » ἀποπέμψω. πρὸς τοὺς δεσπότας. Ὁρῶντες
οἵ Xe οἰχέται τοὺς Χίους ἡδέως τὸ πρᾶγμα προσὲ
ξαμένους, πολλῷ ἔλαττον ἀπεδίδρασχον, φοδούμε
τὴν ἐχείνου χρίσιν. Καὶ οἱ ὄντες δὲ μετ᾽ αὐτοῦ Opa
ται πολὺ uL) oy ἐφοδοῦντο ἐχεῖνον ἢ τοὺς ἰδίους αὖ
δεσπότας, xa πάντ᾽ αὐτῷ τὰ δέοντ᾽ ἐποίουν, πειθαρχο ῖ
τες ὡς ἂν στρατηγῷ. ᾿Ετιμωρεῖτό. τε γὰρ τοὺς ἀτ
χτοῦντας, xc οὐδενὶ ἐπέτρεπε συλᾶν ἀγρὸν οὐδ᾽ di
ἀδικεῖν οὐδὲ ἕν ἄνευ τῆς αὑτοῦ γνώμης. ᾿Ἐλάμδ
ταῖς ἑορταῖς ἐπιπορευόμενος ἐχ τῶν ἀγρῶν cho
ἱερεῖα τὰ καλῶς ἔ ἔχοντα, ὅσα δ᾽ [καὶ ὅσα Eb.) à»
δοίησαν oi κύριοι᾽ xal εἴ τινα αἴσθοιτο ἐπιθουλεύς
αὑτῷ, ἢ ἐνέδρας χατασχευάζοντα, ἐτιμωρεῖτο.

10.
Nymphodorus in Asiz Periplo ait mulieres omnium pul-
clerrimas esse in Tenedo insula Trojana.
11.

Vériegntus hic piscis (salpe) est. Quapropter Mnaseam
Locrum aut Colophonium , poematum auctorem quz» Lu-

diera inscribuntur, Sa/pen appellabant familiares , ob col --

lectionis varietatem. Nymphodorus vero Syracusanus in
Asie Periplo Lesbiam scribit fuisse Salpen, qux Ludicra
illa composuerit.

12.

Heec igitur Theopompus scripsit. Ego vero arbitror,
Ciis idcirco infensum fuisse divinum numen : nam inse-
quentibus temporibus bello a servis petiti oppressique sunt.
Nymphodorus quidem Syracusius in Asie Paraplo haec de
eis narrat: « Chiorum servi ,, desertis dominis , profugiunt
in montana ; unde magno numero congregati impetum fa-
ciunt in villas, quas ipsi habitaverant, multaque damna
inferunt. Est enim insula Chius aspera et silvis obsita.
Parum vero ante nostram «statem servum quendam nar-

rant ipsi Chii, deserto domino, montes occupasse; et, quum.

esset vir fortis et felix in bello , fugitivos duxisse haud secus

atque rex exercitum ducit. Contra quem quum. P
egressi essent Chii , nec vero quidquam profecissent ; vident
Drimacus (id nomen fugitivo erat) frustra illos perire, his -
verbis eos est allocutus : Vobis, o Chii, olim domini |
nostri, hac quee a servis patimini finem nunquam ha-
bebunt. Qui enim possint , quum ex oraculo fiant a €
edito? At, me si audiveritis, nosque siveritis ἃ
otium, ego vobis multorum bonorum auctor ero. -
« Igitur foedus:cum eo quum iniissent Chii , indu
in aliquod tempus essent pacti ; mensuras ille et p
et proprium sigillum sibi fieri euravit. Atque heec
dens Chiis, dixit : Quidquid a quopiam vesti
pero, his mensuris hisque ponderibus capia:
postquam quc satis sint cepero, hoc sigillo horrea
signata relinquam. Servorum autem , qui vob
fugient , caussam cognoscam : quos si comperero
caussa profugisse, quod. indigne et non ferendo n
tractati fuerint a. dominis , apud me retinebo ;.
justam fuge caussam proferre non potuerint ,
suos dominos remittam. — Videntes igitur reliqui se
Chios libenter conditiones istas accipere , multo ad.
giendum tardiores fiebant, judicium illius: viri metuen
Et qui cum illo erant fugitivi , multo magis ipsum timebai

«Εἶτ᾽, ἐκήρυξε γὰρ ἢ πόλις χρήματα δώσειν πολλὰ τῷ
by Aa Govt ἢ τὴν χεφαλὴν κομίσαντι, οὗτος ὃ Δρίμα.

xo remeet icio γενόμενος, καλέσας τὸν ἐρώμενον τὸν
^» U εἴς τινα τόπον, λέγει αὐτῷ ὅτι Ἐγώ σε πάν-
" ἀνθρώπων ἠγάπησα μάλιστα, χαὶ σύ μοι εἶ καὶ
xig καὶ υἱὸς καὶ τὰ ἄλλα πάντα. ᾿Εμοὶ μὲν οὖν
ρόνος ἱκανὸς βεθίωται, σὺ δὲ νέος εἶ, χαὶ ἀχμὴν ἔχεις
U ζῆν. Τί οὖν ἐστίν; ἄνδρα. σε δεῖ γενέσθαι χαλὸν
χἀγαθόν. ᾿Επεὶ γὰρ ἡ πόλις τῶν Χίων δίδωσι τῷ ἐμὲ
χτείναντι χρήματα πολλὰ, xai ἐλευθερίαν ὑπισ-
εἶται, δεῖ σε, ἀφελόντα μου τὴν χεφαλὴν, εἰς Χίον
τὶ γεγχεῖν, xat λαθόντα παρὰ τῆς πόλεως τὰ χρήματα
u^ εὐδι ιμονεῖν. Ἀντιλέγοντος δὲ τοῦ νεανίσχου, πείθει
αὐτὸν τοῦτο ποιῆσαι. Καὶ ὃς, ἀφελόμενος αὐτοῦ τὴν
φαλὴν, λαμόάνει παρὰ τῶν Χίων τὰ ἐπικηρυχθέντα
ρήματα, xa θάψας τὸ σῶμα τοῦ δραπέτου, εἰς τὴν
iav ἐχώρησεν. Καὶ oi Χῖοι πάλιν ὑπὸ τῶν οἰκετῶν
διχούμενοι χαὶ διαρπαζόμενοι ; μνησθέντες τῆς τοῦ
ετελευτηχότος ἐπιειχείας, ἡρῷον ἱδρύσαντο χατὰ τὴν
a ραν, xai ἐπωνόμασαν ἥρωος εὐμεν οὗς. Καὶ αὐὖ-
A ᾧ ἔτι xa νῦν oi δραπέται ἀποφέρουσιν d ἀπαρχὰς πᾶν-
ων ὧν ἀφέλωνται. Φασὶ δὲ xol χαθ᾽ ὕπνους ἐπιφοις
ον πολλοῖς τῶν Χίων ᾿ προσημαΐνειν οἰχετῶν ἐπι-
ius. Καὶ οἷς ἂν 2 ἐπιφανῇ » οὗτοι θύουσιν αὐτῷ, ἐλ-
ες ἐπὶ τὸν τόπον οὗ τὸ ἡρῷον ἐ ἐστιν αὐτοῦ» Ὁ μὲν
ἦν Νυμφόδωρος ταῦτα ἱστόρησεν.

5 servis (θεράπουσι ) Chiorum cf. Thuc. VIII,

0; Stephan. Byz. v. Χίος; Nicol. Damasc. ap.

her « . p. 266, F. De tempore seditionis, quae
ullo ante Edda etatem exarserit, nihil
mpertum habemus. Narrationis occasionem Pe-
i δὰ p praebuit ἡρῷον Drimaci.

FRAGMENTA.

319

(13. !

Natal. Com. IX, 4 : “11εἰ in Rebus Siculis
et Syracusius. (Nymphodorus. Chimeeram | Lyciae
montem esse dixerunt, im quo ignis nasceretur.
Ejus in summa parte leones dicti sunt habitasse,
in medio erant uberrima et amanissima pascua ,
ad radices serpentes.

Hzc N. excerpsit ex Eustath. ad Il. Z, p. 654,
60, ut monet Heyn. ad 1]. tom. V, p. 224.

NOMIMA BAPBAPIKA.
14.

Clem. Alex, Protrept. I, c. 5, p. 19 Sylb. : Τί
μοι Σαυρομάτας χαταλέγειν, οὺς Νυμφόδωρος ἐν Nout-
tote βαρόαριχοϊς τὸ πῦρ σέῤειν ἱστορεῖ;

15.

Schol, Apollon. Bh. II, 1010: Τιδαρηνοὶ, ἔθνος:
Σκυθίας. Οὗτοι δικαιότατοι λέγονται" χαὶ οὐδέποτε
μάχην τινὶ συνέφαλον, εἰ μὴ πρότερον χαταγγείλειαν
xot ἡμέραν xat τόπον xot ὥραν τῆς μάχης, Ev δὲ τῇ
τῶν 'Γιδαρηνῶν γῇ ai γυναῖκες, ὅταν τέχωσι, τημε-
λοῦσι τοὺς ἄνδρας, ὥσπερ λεχούς“ ( ὡς ἱστορεῖ Νυμφό-
δωρος ἔν τισι νόμοις []. ἐν τοῖς Νομίμοις. Hzec omittit
cod. Paris.) De Tibarenorum moribus cf. Epho-
rus fr. 82.

16.

Schol. Ap. Rh. II, 1029, λιμῷ μιν (sc. regem
Mossynecorum) xciv ἦμαρ χτλ.]ὔ : Ἱστορεῖ
Ἔφορος xot Νυμφόδωρος περὶ τούτων, ὅτι τὸν βασιλέα
αὐτῶν ἄδικόν τι χρίναντα ἐγχλείουσι xat λιμαγχονοῦσι.
Eadem Nicolaus Damasc. in Νομ, βαρό. v. Mózu-

n 2 dominos : et omnia ejus imperia exsequebantur,
] secus atque imperatori obedientes. Puniebat enim
origeros, neque cuiquam permittebat, ut aut agros
liaret, aut aliam quamcumque faceret injuriam, nisi
ex mandato. Diebus vero festis agros obiens accipie-
M vinum et opimas victimas, et si quid aliud domini
, : sin insidias sibi quempiam intelligeret struen-
ἢ ant exitium parantem , ab eo poenas exigebat. »
- Progressu temporis, quum publice magnam pecu-
' vim pollicita esset civitas ei qui vel vivum Drimacum
ret vel occisi caput afferret, jam grandior natu ille
sium suum in secretum locum vocatum, fali modo
ocutus est : Ego te omnium hominum dilexi maxime ,
du mihi et famulus et filius es et. reliqua omnia.
ero satis temporis vixi equidem : tw autem juve-
4€ es et. in etatis flore. Quid ergo? Virum te
esse fortem bonumque. Quoniam igitur Chio-
"i itas οἱ, qui meocciderit , οἱ magnam pecunice
n ei libertatem pollicita est, volo te abscissum
7 Am in urbem deferre, et accepta a civitate
1, beatam posthac agere vitam. — Et reluctanti
n à juveni, idque se facturum neganti, tandem ut id
persuasit. Is igitur, amputato viri capite , pecuniam
& Chiis publice promissam : et, sepulto cadavere,

"entu

suam in patriam rediit. Chii vero, quum rursus injuriis
et rapinis affliserentur a fugitivis, memores :«quitatis le-
nitatisque defuncti illius, Heroum illi in agro suo exstruxe-
runt , appellaruntque Herois benevoli. Eidemque &d hunc
usque diem fugitivi primitias offerunt omnium quae deprz-
dantur. Aiunt vero, multis eum etiam Chiorum per 50-
mnum apparere , de insidiis servorum eos praemonentem.
Et, quibus ille apparuit, hi locum adeuntes ubi consecra-
tum ejus heroum est , sacra illi faciunt. »

INSTITUTA BARBARICA.

14.
Sauromatas N. in Institutis Barbaricis ignem revereri dicit.
15.

Tibareni, Scythie populus, justissimi esse dicuntur,
nec unquam pugnam cum aliquo commiserunt, nisi antea
certiorem fecissent de die et loco et hora pugnae. — Porro in
Tibarenorum terrà mulieres, ubi pepererint, viros , tanquam
puerperas , curant , in Institutis Nymphodorus ait.

ius NÁ

Ephorus et Nymphodorus narrant Mossynecos. rezem,
si injustum de re aliqua judicium ediderit , includere atque
fame necare.

380

vot, Mela De sit. orb. I, 19. Cf, Apoll. Rh. 1.1. qui
etiam reliqua qua de Mossynoecis narratex N. sum-
pserit, Diodor. XIV,3o, 7, ibique Wesseling. Hem-
sterhus. ad Aristoph. Plut. p. 87; Berkel, ad Steph.
p. 564.

17.

Schol. Apoll. Rh. III, 202 : Τὰ τῶν ἀρσένων
σώματα οὗ θέμις Κόλχοις οὔτε καίειν οὔτε θάπτειν"
βύρσαις δὲ νεαραῖς εἱλοῦντες ἐχρέμων τῶν ἀρσένων τὰ
σώματα, τὰ δὲ θήλεα τῇ γῆ ἐδίδοσαν, ὥς φησι Νυμφό-
δωρος, ᾧ ᾧ ἠκολούθησε ( ᾧ δοχεῖ οὗτος ἠκολουθηχέναι
cod, Paris. ). Σέδονται δὲ μάλιστα οὐρανὸν καὶ γῆν.

18.

Schol. Apoll. Rh. IV, 1470 : Πολύφημος ἐν
Mucía χαταλειφθεὶς ἔχτισε πόλιν Κίον, τὴν οὕτως
ὀνομασθεῖσαν ἀπὸ τοῦ παραρρέοντος ποταμοῦ. δαχό-
μενος πρὸς Χάλυῤας οὗτος ἐτελεύτησεν, ὥς φησι Νυμ-
φόδωρος. Ὅτι δὲ τὴν Κίον ἔχτισεν, εἴρηχεν Αὐτόχαρις
ἐν πρώτῳ Χρόνων. Cf. Müller. Min. p. 293. Num
hac quoque, sicuti reliqua, que schol. Apoll. e
Nymphodoro citat, ad Nomima pertineant, an
e Periplo petita sint, in medio relinquo.

LIBER TERTIUS.
19.

Schol. Lucian. Lexiph. c. 6, p. 151 ed. Jaco-
bitz. : Ἀ 6upv x1 : σχεύασμα βαρδαριχὸν διὰ καρδά-
μου xai πράσων. Νυμφόδωρος δὲ ἐν τρίτῳ Βαρθαριχῶν
νόμων φησὶν ὡς λυτιχῷ τῆς χοιλίας χρῆσθαι τούτῳ
τοὺς βαρδάρους.

De ἀδυρτάκη Medorum cf. Theopomp. fr. 337
et Steph. Thes. s. v.

20.
Clem, Alex. Strom. I, 21, p. 139 Sylb. : Νυμφό-

NYMPHODORUS SYRACUSANUS.

δωρος δὲ ὃ Ἀμφιπολίτης d ἐν τρίτῳ Νομίμων Asoc
ἌἈπιν τὸν ταῦρον τελευτήσαντα xot ταριχευθέντα εἰ εἰς ὦ
σορὸν ἀποτίθεσθαι τῷ ναῷ τοῦ τιμωμένου. δαίμονος
χἀντεῦθεν Σορόαπιν χληθῆναι χαὶ Σάραπιν συνηθεία
τινὶ τῶν ἐγχωρίων ὕστερον. Cf. Heyn. ad Eee SE
Il, r, 1, 6. et quos laudat geb: Hellenism
IL, p. 41. E
2r. ! τ ὩΣ

[LIBER DECIMUS TERTIUS?]

Schol. Soph. OEd. C. 337: Νυμφόδωρος δὲ ὃν τ
ιγ΄ [ἐν τῷ Y scrib. videtur ἢ τῶν [Νομίμων ] E
Ga ptxiv γράφει οὕτως" « " Eüsct δὲ τὰ μὲν δανέοις
δὲ ὁμοίοις χρῶνται (sc. οἵ Αἰγύπτιοι) τοῖς Ἕλλησι. T
μὲν γὰρ ἐξίστασθαι τοῖς πρεσδυτέροις τοὺς νεωτέρους
ὁμοτρόπως χαὶ ἡμῖν διοιχοῦσι, τῶν δ᾽ ἄλλων οὐδ ἕν
"Ev μὲν γὰρ τοῖς “Ἕλλησιν oi μὲν ἄνδρες χατὰ᾿ ε
ἀγορὰν οἰχονομοῦσιν, αἵ δὲ γυναῖχες ἔνδον μένουσαι.
ταλασιουργοῦσιν" ἐχεῖ δὲ ai μὲν γυναῖχες ἐν d id
περσιατονσι καὶ χαπηλεύουσιν, οἱ δὲ ἄνδρες χατὰ τ
οἰκίαν ὑφαίνουσιν. Ὃ γὰρ Σέσωστρις ἐχθηλῦναι τὸ ὺς
ἄνδρας βουλόμενος, ἅτε μεγίστης χώρας γεγενημένου
xai πολλοὺς ὄντας, ὅπως μὴ συστραφέντες ἐπ᾽ ἰσομοι-
ρίαν δρμήσωσι, τὰ μὲν ἐχείνων ἔργα ταῖς rou τὰ
δὲ τῶν γυναικῶν ἐχείνοις προσέταξεν, ἵνα μὴ
τῶν ὅπλων στερηθέντες, ἀλλὰ xal τὴν ψυχὴν ὑπὸ τ v
ἐπιτηδευμάτων ἀνεθέντες, ἀσμένως ἐπὶ τοῖς ὑπάρχουσι.
χκαταμένωσιν. “Ὅθεν τοὺς μὲν ψιλοὺς εἶναι, τὰς δὲ
ἀνιέναι τὰς τρίχας προσέταξε. χαὶ τοὺς μὲν im :
κεφαλῶν φέρειν τὰ φορτία, τὰς δὲ ἐπὶ τῶν ὥμων ἢ
χασε. [ἔπειτα δὲ τοὺς μὲν καθημένους, τὰς δὲ ὁ
ἑστώσας οὐρεῖν. Καὶ τοὺς (τοῖς Br.) μὲν β΄ ἧι t
περιέθαλε , τὰς ( ταῖς Br. ) δὲ ἕν" ὑπολαμβάνων ps
τοὶς ἐπιτηδεύμασι xol τὰς ψυχὰς αὐτῶν Miis...

17.

Marium corpora non fas est apud Colchos neque cremare
neque sepelire ; sed coriis recens detractis involventes sus-
pendunt marium corpora , feminarum vero terre commit-
tunt, uti tradit Nymphodorus, quem Apollonius sequitur.
Prae ceteris Colchi venerantur solem et terram.

18.

Polyphemus in Mysia relictus Cium urbem condidit , quae
à flumine przeterfluente nominata est. Diem Polyphemus
obiit contra Chalybes pugnans , teste Nymphodoro. Cium
vero urbem ab eo conditam esse, tradit Autocharis Chro-
nicorum libro primo.

19.

Abyrtace , barbaricum edulium e cardamo et porris con-
fectum. Nymphodorus vero in tertio Institutorum Barba-
ricorum ait barbaros eo ad alvum solvendam uti.

20.

Nymphodorus Amphipolita (?) libro tertio Institutorum
Asie narrat Apim taurum vita defuncium et rite conditum
deponi in loculum (σορὸν) in templo dei honoratissimi ;

hinc appellari Soroapim , quod nomen deinceps usu quodam
lingue indigenarum abierit in Sarapim.
. 21.

Nymphodorus libro ieriio Institutorum | Barbarice
scribit: « ZEgyptii moribus utuntur, qui Groecis pari
trarii partim similes sunt, Nam quod surgunt vire je
niores, id quidem cum Nostrorum usu concinit ; cetera vet
omnia differunt. Apud Graecos enim viri in macello τὸ ἀν
mesticas curant, mulieres domi manentes lanam tracta:
illic autem mulieresin foro deambulant et venalia num |
tur, viri texentes domi desident. Nimirum Sesostris c juu
virorum animos effeminare vellet, ne per terram mas ims
dispersa ingens eorum multitudo coiret et juris acqualitat
obtinere contenderet, viris officia mulierum, m rib
officia virorum imposuit , adeo ut non modo armis priv?
sed animis etiam propter negotia quotidiana relaxati ,
benter presenti rerum statu acquiescerent, Quare eti
viros tondere comam, mulieres demissam. gerere. jus
porro illos ut capite, has ut humeris onera gestarent , cc z
denique imperavit ut illi mingerent sedentes, hae
stantes; ut. illi pallium duplex , femince simplex induen

ps
^p

* XJ

^ θηλύνεσθαι ed. Rom. ). ^O καὶ Λυδοῖς

συμπεσεῖν φασίν. »

D Mores IEgyptiorum h.l. memorati eodem or-
line legis ap. Herodotum II, 35 sq., ubi v. Valcken.

. Welcker. 7ril. p. 59o. Nymphodori esse

| istud de Sesostri commentum. Ceterum

- sumpta hzc ex eodem haud dubie libro tertio, quo

| de Sarapi sermo erat.

e
UG τερον

: 22.
Hesych. v. Αἰγίς * Νυμφόδωρος δὲ καὶ τὸν θώ-
xa αἰγίδα λέγεσθαί φησιν ὑπὸ Λαχώνων. Cf. Steph.
ies. I, p. 903, A.
— Harpocrat. : Αἰγίδας ἐκάλουν τὰ ἐκ τῶν στεμμά--
τι »ν δίχτυα - Λυχοῦργος ἐν τῷ περὶ διοικήσεως χαὶ
Νυμφόδωρος. ἩἫ ρόδοτος δ᾽ ἐν δ΄ ταύτας φησὶν ὑπὸ
Διδύων αἴγεας χαλεῖσθαι.
᾿ς Ὡς Λυχοῦργος καὶ Ἡρόδοτος. N. δ᾽ cod. E ; χαὶ Ἧρ.
ἐνδ΄, Ν. δ᾽ reliqui; transposuit Maussacus. Herodo-
tus IV, 189 : ex τῶν αἰγέων τουτέων αἰγίδας οἱ “Ελ-
ληνες μετωνόμασαν. — « Αἰγὶς, Rete contextum ἐκ
᾿ στεμμάτων, inquit Dionys. ap. Eustath. (p. 603, 15
Sqq.) Idem tradit ibidem Pausanias, addens esse τὸ
dx στεμμάτων πλέγμα. Sed que res sit hujusmodi
c,ait Eust., aperte non significarunt, Verisimile
autem hujusmodi στέμματα esse lanea; et quie
€x iis contexta erant, non re ipsa fuisse retia pisca-
oria, sed. quedam αἰγιδοειδὴ, /Egidis formam ha-
" tia, » Steph. Thes. I, p. 904 A. — Ceterum hzc
X eo petita fuerint loco, ubi de Libyum Νομίμοις
ermo erat, Eodem pertinent sequentia.
E (23.)

Pe (at, Com. Myth. YI τὰ: Memorice prodidit

ὰ NYMPHODORUS.

381
Nymphodorus libro tertio Historiarum, et Teopom-
pus libro XXFII, Gorgones non squamosarum
anguium spiris capita habuisse implicita, sed ipsa
capita fuisse draconum squamosorum dentesque in
morem aprorum habuisse , ac oculum , singulas ma-
nus ferreas alasque , quibus volarent.

Petita hzc videri possint e schol, /Eschyli Prom,

792 : Εἶχον ( αἱ Γοργόνες ) καὶ αὗται ἕνα ὀφθαλμὸν,

ὥσπερ αἱ Φορχίδες, ἦσαν δὲ xai πτερωταὶ, χαὶ τρίχας
δράκοντος ἔχουσαι. Εἶχον δὲ καὶ συῶν μεγάλων ὀδόντας,
χεῖρας χαλχᾶς καὶ πτέρυγας αἷς ἐπέτοντο, --- Historice,
quas Natalis dicit, sunt Νόμιμα βαρόαριχά, ac
bene quadrat libri numerus, quum eodem in libro
et /Egyptiorum et Libyum instituta tradita esse
probabile sit, Peripli fragmentis locum tribuit
Ebert.

25.

Plinius H. N. VII, 2, p. 5 Tchn. : 7» eadem
Africa familias quasdam effascinantium , Isigonus
et Nymphodorus : quorum laudatione intereant pro-
bata, arescant arbores, emoriantur infantes, Esse
ejusdem generis in Triballis et Illyriis adjicit Isi-
gonus, Nymphodori mentio ex scriptis Isigoni fluxe-
rit. Dere cf. Phylarch. fr. 68 et Damonis fr. 5.

Nymphodorus ap. Plinium recensetur etiam in-
ter auctores libr, V, XXXIII, XXXIV, XXXV,
Quse vero ex eocitanturlibr. XXXIV, s. 53, produnt
esse medicum, a nostro scriptore diversum, eun-
dem vero, puto, cujus meminit Galenus tom. IV,
p. 653 et Celsus VIII, 20. Nymphodorum qui De
machinationibus scripsit, habes ap. Vitruv. pref.

P. 7

;jjusmodi igitur moribus corpora eorum assuefaciens, simul
etiam animos se effeminaturum putavit. Idem postea etiam
La ὯΙ accidisse aiunt, »
E 22.
ymphodorus etiam thoracem αἰγίδα a Lacedomoniis

JEgides dixerunt retia ex infulis nexa, ut Lycurgus et
Nymphodorus. Herodotus vero libro quarto eas αἴγεας
appellari a Libybus refert.

-

CALLIAS ET ANTANDER e

M

Uterque scripsit historiam Agathoclis. Antandri,
tyranni fratris, opus uno tantum loco memoratur
( vide fr. 6 ). Paullo plura tradita accepimus de
Callia (*), eujus historie duos et viginti libros
complectebantur (fr. 6 ). De fide et auctoritate
scriptoris edocemur loco Diodori ( XXI , 17, 4),
ubi haec : Ὅτι xci Καλλίας 6 Συραχούσιος δικαίως καὶ

em κατηγορίας ἀξιωθείη. ᾿Αναληφθεὶς γὰρ᾽

π᾿ ᾿Αγαθοχλέους xa δώρων μεγάλων ἀποδόμενος τὴν
ER τῆς ἄληϑε (ac ἱστορίαν, οὖκ ἀπολέλοιπεν ἀδί-
χως- ἐγκωμιάζων τὸν μισθοδότην. Οὐχ ὀλίγων γὰρ αὐτῷ
πεπραγμένων πρὸς ἀσεύείας θεῶν xal παρανομίας
ἀνθρώπων, φησὶν ὃ συγγραφεὺς αὐτὸν εὐσεδείᾳ xol
φιλανθρωπίᾳ πολὺ τοὺς ἄλλους ὑπερδεῤληκέναι. ΚΚαθό-
λου δὲ χαθάπερ ᾿Ἀγαθοχλὴς ἀφαιρούμενος τὰ τῶν πολι-
τῶν ἐδωρεῖτο τῷ συγγραφεῖ μηδὲν προσήχοντα παρὰ
τὸ δίχαιον, οὕτως ὃ θαυμαστὸς ἱστοριογράφος ἐχαρί-
ζετο διὰ τῆς ; γραφῆς ἅπαντα τἀγαθὰ τῷ δυνάστῃ. Ῥά-
διον δ᾽ ἦν » οἶμαι, πρὸς ἄμειψιν χάριτος τῷ γραφεῖ τῶν
ἐγχωμίων μὴ λειφθῆναι τῆς ἐχ τοῦ βασιλικοῦ γένους
δωροδοχίας.

In antecedentibus Diodorus de Τίπηθοο dixerat,
qui odio tyranni multa de eo mendacia tradiderit.
Ex Diodoro sua Suidas v. Καλλίας. His adde locum
Josephi Contr. Apion, I, 5 (quem exscripsit Euse-
bius P. E. X, 7 p. 478) : Ἀλλ᾽ οὐδὲ περὶ τῶν Σιχε-
λικῶν τοῖς περὶ Ἀντίοχον xal Φίλιστον ἢ Καλλίαν "TE-
μαιος συμφωνεῖν ἠξίωσεν.

TA ΠΕΡῚ AFAGOKAEA.
I.
E LIBRO SEPTIMO.

Macrob. Sat. V, 19 : Callias autem in septima
historia De rebus Siculis ita scribit : Ἢ δὲ ᾿Ἐρύχη

(*) Alius Callias Syracusanus memoratur ap. Plutarch.
Demosth. c. 5, Vit. Dec. Orat. p. 844, D (p. 1028, 49
Didot. ). — Callias Mytilenzus, qui in Sapphüs et Alezi
varmina commentarios scripsit, v. ap. Athenzeum Ill, p. 85,
F, et Strabon. XIII, p. 618. — Callias , musicus et gram-

4

| ῥοφῆσαι τῷ τρωθέντι. "E&y δὲ περαιτέρω χαὶ τοῦδε

χλίνεται γυμνῷ γυμνὸς.) χαὶ τοῦ χρωτός οἵ τοῦ Ἰδίου
: προσαναέρίψας τὴν ἰσχὺν τὴν συμφυῆ, εἶτα μέντοι ἯΙ

τῆς μὲν Τελῴας ὅσον ἐννενήχοντα στάδια. διέστη 4
ἐπιεικῶς δὲ χερρός ἐστιν τό τ᾽ ὄρος χαὶ ἣ τὸ ta).
Σιχελῶν γεγενημένη πόλις, ὑφ᾽ j| χαὶ τοὺς Δείλλο
καλουμένους εἶναι συμόέῤηχεν. Οὗτοι δὲ xpatZG
δύο εἰσὶν, οὺς ἀδελφοὺς τῶν Παλίχων οἱ Σιχελιῶτ'
νομίζουσιν, Τὰς δὲ ἀναφορὰς τῶν πομφολύγων mie
πλησίας βραζούσαις ἔχουσιν. Hactenus Callias. Pol
mon vero etc,

ene
E LIBRO OCTAYO.
Athenzus XII, p.542, A : Ἡ δὲ Πανορμῖτις τῆς

Σιχελίας πᾶσα χἧπος προσαγορεύεται, διὰ τὸ πᾶ σα
εἶναι πλήρης δένδρων ἡμέρων, ὥς φησι Kee
ὀγδόη τῶν Περὶ ᾿Αγαθοχλέα ἱστοριῶν.

δὲ
E LIBRO DECIMO. ;
x

AElian. N. A. XVI, 98 : KaAMac ἐν τῇ δεκάτη,
τῶν Περὶ τὸν Συροκούσιον ᾿Αγαθοχλέα λόγων φησὶ το
χεράστας ὄφεις δεινοὺς εἶναι τὸ δῆγμα: ἀναιρεῖν ᾿
xai ζῷα ἄλογα xol ἀνθρώπους, εἰ μὴ παρείη Δί
ἀνὴρ ; ψύλλος ὧν τὸ γένος. Οὗτος γοῦν ἐάν τε Xv
ἀφίκηται, ἐάν τε xal παρῇ κατὰ τύχην, x καὶ θεάσῃ;
πράως ἔτι ἀλγοῦντα τὴν πληγὴν ἢ τὸ δῆγμα, |
προσπτύσας εἶτα μέντοι τὴν ὀδύνην ἐ ἐπράῦνε, χαὶ χα
γοήτευσε τὸ δεινὸν τῷ σιάλῳ. "Ey δὲ εὕρῃ δυσαν
σχ ετοῦντα χαὶ T Hou φέροντα, ὕδωρ, ἀθρόον σπά
εἴσω τῶν ὀδόντων, xol | χρησάμενος αὐτῷ τοῦ στόμα-
τος χλύσμοτι, εἶτα τοῦτο εἰς χύλιχα ἐμδαλὼν. δίδωσι.
τοῦδε τοῦ
φαρμάχου χατισχύῃ τὸ χαχὸν, ὃ δὲ τῷ νοσοῦντι

καχοῦ πεποίηχε τὸν ἄνθρωπον ἐξάντην.

maticus ap. Alexandr. Aphrodis. p. 362; alios ejus nomi
nis viros vide in Steph. Thes. s. h. v. et in Indicibus

Polybium et Appianum et Athenzeum. etc. Quorum no
mos recensitos habes in Pauly's Real-encycl. s. h. v3

DE REBUS AGATHOCLIS.
L

Eryce a Gela distat stadiis circiter nonaginta; solum
asperum et incultum est mons et urbs , quie Siculorum olim
fuit, sub qua Dilli quos dicunt siti sunt, id est crateres
duo, , quos Palicorum fratres esse Siceliotoe putant. Bullas
emittunt ad instar aqua ferventis,

2.

Panormitis vero Siciliae tota hor(us appellatur, quoniam
lota sativis arboribus repleta est, ut ait Callias octavo libro
Historiarum Agathoclis.

3.
Callias libro. decimo historiae quam conscripsit de Sy-

racusano Agathocle , cerastas inquit pestiferum morsu
fligere solere, et bestias ratione carentes et homines inte
ficere, nisi Libycus vir e Psyllorum gente ad curandi dum
accesserit. Hic sane si evocatus sive fortuito advenerit,
et plagam adhuc tolerabiliter dolentem viderit, solam. m 88.
livam ictui morsuive inspuens dolorem mitigat et perst
git. Sin percussum offenderit zegerrime dolentem , inti
dentes permultam aquam haurit, et os suum primo ex
colluit , post vero eam in poculum injectam vulnerato e
sorbendam tradit. Quodsi etiam post hoc veneni acerbi
acrius invalescit, hie cegrotanti nudo nudus accumbit ,
proprio suo corpore morbi vim frangit et malo homini
liberat. 5

D
2 tad

Spectant haec ad narrationem de itinere Ophello,
qui Cyrenis per regiones desertas cum manu
| suxiliari Agathoclem convenire properavit ( Ol.
E. 118, 1. 307). Vide Diodor. XX, 42. De Psyllis cf.
. versus Nicandri ap. ZÉlian. 1. 1. et fragment. Aga-
Oh rchidis ap. JElian. XVI, 27, ibique interpretes.

4.

E

-. Schol. Apoll. Rhod. In, Ax : Τῶν Αἰόλου νήσων

E. τὶν ἡ Ἱέρα καλουμένη. ἐν 7j φασὶ τὸν Ἥφαιστον
᾿αλχεύειν. ἹἹστορεῖ Καλλίας ἐν δεκάτῳ τῶν Περὶ Ἂ γα-
δοκλέα, λέγων͵ εἶναι καὶ ὄροφον ὑψηλὸν, ἐφ᾽ οὗ χρατῆ-
- pc det δύο" ὧν ὃ ἕτερος ἐστὶ τὴν περίμετρον τριστά-
- oc , ἐξ οὗ πολὺ φέρεται φέγγος, ὥστε ἐπὶ πολὺν τόπον
| Ee φωτισμόν. "πειτα ex τοῦ χάσματος ἀναφέρον-
παι διάπυροι λίθοι ἀπλετομεγέθεις" xai τηλικοῦτος
| iris γίνεται, χαθ᾽ ὃν καιρὸν συμδαίνει ἐργάζεσθαι
τὸν Ἥφαιστον, ὥστε ἐπὶ πενταχόσια στάδια ἀχούεσθαι
«àv ἢ γον. Οἱ δὲ éx τοῦ ἐχφυσήματος ἀναρριπτούμενοι
po; διὰ τὴν ἐκπύρωσιν πάντοτε ἰώδεις εἰσὶ καὶ δια-
᾿χεχαυμένοι τὴν ὄψιν, xol τὴν δύναμιν xa ἥλιον ἔ ἔχου-
x y. Νύχτωρ μὲν οὖν πάντα τὰ περὶ τὴν ἐρ γασίαν τοῦ
! ᾿ θεοῦ γινόμενα καλῶς δηλοῦται" μεθ᾽ ἡμέραν δὲ Ex τῆς
E κορυφῆς, ὅθεν ἣ φλὸξ ἀνίησιν, ὥσπερ νέφος ὑπερχείμε-

ον δρᾶται. Paulo ante ap. eundem schol, vulgo
tur Καλλίας pro Καλλίμαχος. !

5.

D υ͵ούνε. Hal. ἄν R. I, 72, p. 182 R. : Καλλίας
δ᾽ ὃ τὰς Ἀγαθοχλέους πράξεις ἀναγράψας Ῥώμην
τινὰ Τρῳάδα τῶν ἀφιχνουμένων ἅμα τοῖς ἄλλοις To- .
εἰς ᾿Ιταλίαν, γήμασθαι Λατίνῳ τῷ βασιλεῖ τῶν
δοριγίνων; καὶ γεννῆσαι δύο Ἐπ ὙΡῚ ἹῬῶμον χαὶ
μύλον" οἰχίσαντας δὲ πόλιν, ἀπὸ τῆς μητρὸς αὐτῇ
αι τοὔνομα.

Eadem ex Dionysio Euseb. Chron. p. 205 ed.

FRAGMENTA ΟΑΠ 1111 SYRACUSANI.

383

Mai. Ex alio fonte hausisse videtur Syncellus
Ρ. 1074: Πρὸς τούτοις καὶ Καὶ αλλίας ὁ τὰς πράξεις |
᾿Αγαθοχλέους γράφων γυναῖκά τινα Ῥώμην τοὔνομά
qne" Τρῳάδα τὸ γένος σὺν τοῖς : Τρωσὶν ἐλθοῦσαν τῷ τη-

νιχαῦτα βασιλεύοντι Λατίνῳ τῆς Ἰταλίας γήμασθαι χαὶ
τεχεῖν αὐτῷ παῖδας τρεῖς, ῬΡῶμον xoi ἹΡωμύλον xoi

e ηλέγονον, ὃν οἰχῆσαι ἐν ἄλλοις χωρίοις ἐλέγετο" Ῥῶ-

μον δὲ xal Ῥωμύλον παῖδας Λατίνου xai Ῥώμης τῆς
Ῥρφάδος τὴν πόλιν χτίσαι χαὶ Ρώμην χαλέσαι τῷ
μητρῴῳ ὀνόματι, τούς τε ἀπὸ Λατίνου Λατίνους,
τοὺς καὶ ᾿Αὐορίγινας πρότερον λεγομένους, Ρωμαίους
προσαγορεῦσαι.

Turbata ab excerptore esse videntur, quz le-
guntur ap. Festum p. 269 ed. Müller. : Ca/tinus
[ Callias Scalig. ], A4gathoclis Siculi qui res gestas
conscripsit, arbitratur e manu Trojanorum fugien-
tium 1lio capto, cuidam fuisse nomen Latino,
eumque habuisse conjugem Rhomam, a quo, ut
Italia sit potitus, urbem condiderit, quam Rhomam
appellaeisse | a qua...:urbem, quam condiderit,
RÀ. appellavisse , Müller. }.

Cf. Niebuhr. Hoe. Gesch. Y, p. 189. Ceterum
de Romanis Callias quzeedam interposuerit eo loco ,
quo de Agathoclis in Italia rebus gestis sermo erat.

6.

Diodor. XXI, 16, 5 : ᾿Αγαθοχλῆς μὲν πλείστους
χαὶ OPUS φόνους ἐπιτελεσάμενος χατὰ τὴν
δυναστείαν, xol τῇ κατὰ τῶν ὁμοφύλων € ὠμότητι προσ-
θεὶς χαὶ τὴν εἰς θεοὺς ἀσέδειαν, πρέπουσαν παρέσχε
τὴ παρανομίᾳ τὴν τοῦ βίού καταστροφὴν, δυναστεύσας
μὲν ἔτη δύο τῶν τρ!άχοντα λείποντα, βιώσας δὲ δύο πρὸς
τοῖς ἑθδομήχοντα ἔτη, καθὼς Τίμαιος ὃ Συραχόσιος
συγγράφει, καὶ Καλλίας καὶ αὐτὸς Συραχούσιος, εἴχοσι
δύο βίόλους συγγράψας, χαὶ Ἄλντανδρος ὃ ἀδελφὸς Ἄγα-
θοχλέους xà αὐτὸς συγγραφεύς.

4. ;
:x JEoli insulis una vocatur Hiera , quam Vulcani offici -
n esse aiunt, Callias libro decimo de rebus Agathoclis
ἢ esse cameram narrat, duos habentem crateres , quo-
m alter trium sfadiorum si ambitu. Multam inde efferri
lla am nam, qua. in adjacentes locos longissime pelluceat.
^ ex hiatu illo ejaculari lapides ignitos immanis magni-
üdinis. io rig ait, quando operi Vulcanus incumbit ,

E

c et peruste suntaspectu. Noctu igitur omnia
sunt cirea dei ages bene manifesta sunt ;

eid superjacet.

MEM δι A cas ^ 5.
5, qui Agathoclis res gestas conscripsit, ait, Romam
2, unam e Trojanarum numero, qu: cum ceteris
inis in Kaliam venerant , Latino Aboziginum regi nu-
se eique duos filios peperisse, Remum et Romulum :

eosque urbi ab ipsis conditze matris nomen posuisse.

Ad hac Callias, rerum ab Agathocle gestarum scriptor,
mulierem quampiam nomine Romam, genere Troadem ,
cum Trojanis profectam , Italioe tunc regi Latino conjugio
locatam, filiostres, Romum, Romulum et Telegonum, quem

' alia loca incoluisse ferunt, peperisse narrat; Romum vero

et Romulum Latino Romaque Troade procreatos urbem
condidisse, quam materno Rome nomine appellassent , et
Latinos a Latino , Aborigines prius dictos, nuncupasse.

6.

Agathocles, quum plurimas diversissimasque caedes
imperii sui tempore edidisset , et crudelitati in suce gentis
homines impietatem in deos etiam accumulasset , dignum
sceleribus exitum vite exhibuit, postquam duodetriginta
annos in vita exegerat, ut Tim«eus Syracusanus refert , et
Callias , etiam ipse Syracusanus , viginti duorum líbrorum
auctor, Antander praeterea , Agathoclis frater, qui ipse quo-
que historias scripsit.

—— io Q-Q- Oi ——— — — —

HECAT/EUS ABDERITA.

f

«ὁ 2

Strabo XIV, p. 644 : Ἐφ᾽ οὗ (sc. ᾿Αναχρέοντος)
"T jiot, τὴν πόλιν ἐχλιπόντες, εἰς Αὔδηρα ἀπῴχησαν,
Θραχίαν πόλιν, οὐ φέροντες τὴν τῶν Περσῶν ὕδριν.
ἀφ᾽ οὗ καὶ τοῦτ᾽ εἴρηται, « Ἄῤδηρα, καλὴ Τηΐων
ἀποιχία. » Πάλιν δ᾽ ἐπανῆλθόν τινες αὐτῶν χρόνῳ
ὕστερον.... Γέγονε δὲ xoi συγγραφεὺς “Εχαταῖος ἀπὸ
τῆς αὐτῆς πόλεως.

Diogenes L. IX, 69 : Διήχουσε τοῦ Πύρρωνος
“Ἑχαταῖός τε 6 ᾿Αὐδηρίτης xot Τίμων ὃ Φλιάσιος χτλ.

Joseph. C. Apion. I, 22 : ἱξχαταῖος 6 ᾿Αὐδηρί-
τῆς, ἀνὴρ φιλόσοφος ἅμα xol περὶ τὰς πράξεις ixa-
γώτατος, ᾿Αλεξάνδρῳ τῷ βασιλεῖ συναχμάσας χαὶ
Ἡτολεμαίῳ τῷ Λάγου συγγενόμενος (fr. 14).

Suidas : Ἑχαταῖος, Α ὁδηρίτης, φιλόσοφος" ὃς ἐπε-
χλήθη xoi χριτιχὸς γραμματικὸς, οἷα γραμματιχὴν
ἔχων παρασχευήν. Γέγονε δὲ ἐπὶ τῶν διαδόχων. Βι-
ὁλία αὐτοῦ ταῦτα: Περὶ τῆς ποιήσεως Ὁμήρου xoi
Ἡσιόδου. Eadem Eudocia. |

Quemadmodum Protagoras aliis Abderita, aliis
Tejus dicebatur ( v. Eudoc. v. Πρωταγόρας), sic
etiam Hecateus, quem reliqui omnes Abderitam
habent, Straboni est Tejus, sive quod Teji natus
Abdera migraverit, sive quod Abderis oriundus
in Tejum metropolin a Persarum jugo liberatam

se contulerit. Inter cognatos Nostri fortasse fuit |

Hecateus, Alexandri familiaris Cardianorumque
tyrannus (v. Droysen. Alex. p. 57, 63; Hellenism.
I, p. 78. τοι. Diodor. XVII, 3, 5.55; 4; XVIII,
14, 4). De Hecatzo Eretriense geographo , quz
comperta habemus, attuli in not. ad Onesicrit,
fr. 5 ("). Quibus adde not, ad fr, 11 Hecatei Abde-
nite. e

/Etate Hecateus Alexandro vel qualis fuit vel
suppar. Hoc fortasse malueris, quoniam magister
ejus, Pyrrho philosophus, Anaxarchum audiisse
atque hunc. Alexandri comitem in Asiam secutus
esse dicitur (**). Verum Pyrrho tum temporis jam
quadraginta, quod minimum est, annos natus
erat (v. Clinton. F. H. III, p. 376), adeo ut de ejus

(*) Que Creuzerus ad Fragm. Hecatoi Milesii p. 85 dis-
putavit de Hecatzo Eretriense utpote per errorem nato
neque ab Abderita distinguendo , ea revocavit in libro De
arte historica p. 388 edit. alterius.

(**) Ste-Croix Exam. p. 558 Hecat»um inter comites
Alexandri fuisse vult ob descriptionem templi Hierosoly-
mitani, quam legis fragm. 14. Id argumentum nihili plane
esse patet. Quod praeterea apud multos legere est , ac nuper
vel Creuzerus repetivit ( Histor. Kunst p. 388), scilicet
Hecataeum una cum Alexandro M. educatum esse , nititur
hoc , nisi fallor, vetere versione Josephi ( fr. 14 init.) , ubi
verba ᾿Αλεξάνδρῳ τῷ βασιλεῖ συναχμάσας redduntur : una
cum Al, rege enutritus est.

| setate nihil dirimi possit. — Expeditionibus Alexan- ὦ
dri num Hecateus interfuerit quzrere inutile —
est (*) ;nam de vita ejus omnino nihil compertum -
habemus, nisi quod apud Ptolemeum Lagidam —
versatus sit ( Joseph.1. 1. ), eo regnante Thebas iter
susceperit (Diodor. v. fr. 13), regemque in expe- ]
ditione Syriaca sit comitatus (Joseph. v. fr. 14).
Fortasse etiam ad alia negotia Ptolemzus Hecatei
opera usus est. Nam Josepho teste non modo φι- 3
λόσοφος Hecatzeus erat, sed simul etiam περὶ τὰς
πράξεις ἱκανώτατος. Quatenus χριτιχὸν γραμματιχόν,

quem Suidas dicit, se praestiterit, ignoramus; nam
libri, qui huc pertinere videtur, De Homeri et He- 7
siodi poesi, ne levissimum quidem in veterum scri- -
ptis vestigium deprehenditur. Reliquorum ope- E
rum , qux Hecatzeus composuit, tituli a Suida prae-
termissi sunt. Laudantur vero hi : 1

1. Περὶ "Y vep6opéov, fr. 1—6.
ἃ. Αἰγυπτιαχά, fr. 7—213. £3
᾿ Περὶ τῆς Αἰγυπτίων φιλοσοφίας, fr.7. — —
[Περὶ Ἰουδαίων, fr. 14—16] E
[Περὶ ᾿Αδράμου, fr. 17—218. ] | 1
Religio Grzcorum Hecatzi temporibus varias |
ob causas adeo jam fuit dissoluta, ut mox impune -
scribere posset Euemerus, μεγάλας «τῷ ἀθέῳ λεὶ
χλισιάδας ἀνοίγων χαὶ τὰ θεῖα ἐξανθρωπίζων ( Plut,
De Is. c. 23). Verum quanto propius a ruina ab-
fuit, tanto majus (uti fieri solet) apud multos exci-
tatum est firmz religionis desiderium. Cujus rei
documentum luculentissimum habes humanz impo-
tentiz refugia, scilicet mysteria, orgia, supersti-
tiones astrologicas, magicas, Sibyllinas, que pul-
lulare tum ubique coeperant. Quum ea esset ani-
morum conditio, Jambulus historiam scripsit de
insulis istis beatorum , ad quos omnis virtus vide-
retur confugisse; Hecatzeus vero, Eliensis sacer-
dotis alumnus, in suo de Hyperboreis libro po-
puli piissimi summam vitze felicitatem nitidissimis
coloribus depinxit. Licet hec relegare ad fa-
bellas Milesias, modo ne nihil nisi delectationem
legentium auctorem spectasse putes. Immo altius
quiddam narrationibus istis subest, quippe quas
(*) Diogen. L. IX, 61, de Pyrrhone Ἤχουσε : Βρύσωνος tc
Στίλπωνος, ὡς Ἀλέξανδρος ἐν Διαδοχαῖς, εἶτ᾽ Ἀναξάρχον ξυν-
αχολουθῶν πανταχοῦ, ὡς χαὶ τοῖς γυμνοσοφισταῖς ἐν Ἰνὸ
συυμμίξαι καὶ τοῖς μάγοις, “Ὅθεν γενναιότατα δοχεῖ φιλοσοφῆ
σαι, τὸ τῆς ἀχαταληψίας καὶ ἐποχῆς εἶδος εἰσαγαγὼν,

Ἀσχάνιος ὁ ᾿Αδδηρίτης φησίν" οὐδὲν γὰρ ἔφασχεν οὔτε xa
οὔτε αἰσχρὸν, οὔτε δίκαιον, οὔτε ἄδικον etc. Ascanius hom

ignotus mihi. Num forte scribendum *Exacotoc? Ἂ

tamquam sancte vitz atque virtutis exempla sui
sevi hominibus proposuerint. — Quodsi nonnulli
b tur Müllerus in Dor. I, 278) censent ipsum Heca-
τὰ credidisse revera esse populum quendam
| Hoperboreormm, eos errore teneri mihi persua-
— sum est, Sane quidem dixit Hecatzeus Hyperbo-
- reos ad sua usque tempora perdurare (fr. 1); sed

: E. E hoc probat? Nihil, puto, nisi quod fidem et

— auctoritatem figmentis suis conciliare auctor stu-
— duerit. Neque aliud inest descriptionibus istis geo-
ΠΟ graphicis, quas nonnulli inani sane consilio dili-
Ἢ geennissime examinandas esse putant.
-— JAEgyptias historias expressis. verbis memorat
—— Diodorus (fr. 12). Apud Diogenem Laert. (fr. 7)
- laudatur Dd ἐν τῇ πρώτη περὶ τῆς Αἰγυπτίων
ἱ Beo; quibus tamen non peculiare opus, sed
emma partem ZEgyptiacóv indicari suspicor.
- Admodum multum Hecateum fuisse de doctrina
— ZEgyptiorum cosmogonica deque reliqua mytho-
-. logia, atque monumentorum descriptiones dedisse
. Aubberrimas patet ex fragmentis (ἢ).
Γ΄ Περὶ Ἰουδαίων βιδλίον ab Hecatzeo compo-
᾿ς situm esse testantur earned Ap. I, 22 (fr. 14)
—. et Origenes C. Cels. I, 15. Ab eo ilios non diver-
: | sus fuisse videtur βιόλίον Περὶ A opdniov (Joseph.

3 gm

Ant. Jud. I, 7, 2; fr. 16), sive τὸ xaz' "A6papiov .

* χαὶ τοὺς MOasU , uti Clemens Alex. ( v. fr. 18)
dicit, novem versus Sophocleos ex eo adducens.
*. t versus istos esse a sequioris xvi homine, a Ju-
ju » o haud dubie Hellenista, confictos ote inter
omnes constat. Similiter totum de Judaeis opus
: Base Abderite- abjudicandum esse unanimi
f e consensu censuerunt viri doctissimi. Facem
τὲ retulit Herennius Philo apud Origenem Contra
"Celsum 1l. l., ubi hec :
ἢ " Ῥχαταίου τοῦ ἱστορικοῦ φέρεται Περὶ Ἰουδαίων βι-
jov, ἐν ᾧ προστίθετάι υδλλόν πως ὡς ὌΝ τῷ ἔθνει
fu τοσοῦτον, ὡς χαὶ "Egévvtov Φίλωνα ἐν τῷ. Περὶ
Ἰουδαίων συγγράμματι πρῶτον μὲν ἀμφιδάλλειν , εἰ
τοῦ ἱστοριχοῦ ἐστι τὸ σύγγραμμα, δεύτερον δὲ λέγειν,
, εἴπερ ἐστὶν αὐτοῦ, εἰκὸς αὐτὸν συνηρπάσθαι ὑπὸ
παρὰ Ιουδαίοις πιθανότητος καὶ συγκατατεθεῖσθαι
xi τῷ τῷ λόγῳ.
Neque sine causa Philonem dubitasse affatim
cent operis reliquie. Sic Pseudo-Demetrius
ialereus in epistola ad Ptolemzum narrasse
citur poetas et historicos nusquam Judaeorum

τ (C) De ποιήμασιν Αἰγυπτίοις Hecatei logographi ap.
"ian. in Exp. Al. V, 6, deque iis quie Hecatzus Mile-
8. ex Herodotea Egypti descriptione in suum opus ad
mi transtulisse dicitur, vide Fragmenta et Vitam Hec.
| p. XIII sqq. Fieri tamen facile potuit ut in his
at e similibus Milesius cum Abderita plus semel sit con-

FRAGMENTA BISTOR. GR. — VOL. ΤΙ.

HECAT/EUS ABDERITA.

. in Epist. ad Millium p. 530 ed. Lips. ;

3255

legislationis mentionem injecisse propterea quod

sancta impuro suo ore profanare reveriti essent
(fr. 15). Alia complura, qua. in honorem po-

puli Judaici impudenter efficta apud Josephum

leguntur, recensere h. 1, tzdet (v. fr. 15). Quz
quidem omnia ejusmodi sunt, ut nemo paullo

sanior Judzi cujusdam commenta non agnoscat (*).

At minime inde sequitur omnino nihil de Judais
Hecatseum scripsisse. Immo contrarium docet Dio-
dorus (fr. 13), qui libro XL Pompeji bellum

contra Judzos gestum expositurus, quz de gentis
hujus originibus et institutis comperta haberet,
premittenda esse duxit, Ex Hecatzo igitur narrat
AEgyptios quondam lue vexatos, ut iram divinam
averterent, omnes alienigenas qui in /Egyptum con-
fluxissent expulisse. Horum alios Danao et Cadino
ducibus in Graeciam, alios in alias regiones ini-
grasse , majorem vero partem in Syriam profectam
esse; ductoremque colonix fuisse Mosem, virum
sapientia et fortitudine insignem, qui civitatis
conditor et legislator exstitisset. Deinde instituta
Mosaica pluribus persequitur. Hzc quin ex eodem

(*) Ex eorum numero, qui librum ab Hellenista com-
positum et sub Hecats»i Abderitee nomine in vulgus edi-
tum censuerunt , nominasse sufficiat : Jos. Scaligerum in
Epist. 115 ad Casaubonum; de Dahlen. in dissert de
Aristea c. 29, p. 222; Rich. Simonium in Histoire criti-
que du vieux testament lib. I, c. 2, p. 211; Humphred.
Hody. in Diss. contra historiam Aristea: p. 217 ; Bentlejum
virum doctum in
Eichhornii Bibl. d. bibl. Literat. vol. V , part. 3, p. 431,
citante Creuzero in Fragm. Hec. Miles. p. 35; Valckenarium
De Aristobulo (cap. VI: De Judcis quibusdam Gracien -
sibus fabulatoribus , eliam iis , qui , visi non Judai, de
rebus scripsere Judceorum) p. 18 (etin Euseb. P. E.
tom. IV, p. 356 ed. Gaisford. ), ubi dicit : « Sed et histo-
rici Hecateeus, Eupolemus, Artapanus, Demetrius, Ari-
steas, meo quidem arbitratu fuerunt omnes religione Judi,
seu his nominibus inter populares fuerint noti , seu nomina
mentiti. » His adde qui nuper de eadem re denuo disputa-
vit, P. M. Cruice in Dissert. De Flav. Josephi in auctoribus
contra Apionem afferendis fide et auctoritate. Paris. 1844,
p. 66 sqq. — Genuinum esse Hecatwi opus opinati sunt
Spenszer. in not. ad Originem l. 1, et Zornius in Hecatcei
Abder. Fragmentis (sed iis tantum, qui ad Judeeorum
hist. pertinent ) , Alton. 1730, p. 4. Tenendum tamen Zor-
nium, ut judicium suum tueatur , statuere Hecateeum Mi-
lesium, quem Diodorus de Judois laudat, non eundem
esse cum Abderita , quamvis Abderit»e fere zequalis
fuisse debeat. Idem Zornius in verboso commentario pro
sua sententia laudat Jaquelotum sur l'existence de Dieu
p. 484. 500. — Sainte-Croix in Exam. critiq. d. hist.
d'Alex. p. 558 n. 4 : « Hécatée aurait été payé par les
Juifs pour parler d'eux, ou l'ouvrage qu'en cite Josephe
ne serait pas de lui, si l'onen croyait au témoignage d'Hé-
rennius , lui-méme un des plus hardis faussaires de l'an-
tiquité. » Quae quid probent ego quaro. — Vossius De
Hist. gr. p. 87 nihil decernit; « Fortasse, ait, Hecatoeus
ἃ Judas persuasus defecerit a religione Graecorum, sí. non
in universum , saltem hactenus , ut. videri posset constitu-
tus in confinio tenebrarum lucisque. »

25

$86

Mecatzo, quem in /Egyptiacis et Hyperboreorum
historia Diodorus adhibuit, narrata sint, nulla jam
superest dubitatio. Multa quidem in his erronea
sunt, sed ita tamen, ut iis ipsis comprobetur nar-
rationem a Grzco homine, non a Judzo esse pro-
fectam. Abrahami vides ne verbo quidem mentio-
nem fieri, sed ita narrationem adornatam esse,
ut Moses primus quasi gentis auctor putandus sit ,
neque singularis de Judzis liber sed digressio
JEgyptis historiis attexta coarguatur. Fortasse
sepius in eodem opere de Judais Hecatzus locu-
tus est, uti illo loco, quo de Ptolemzo in Syriam
contra Demetrium expediente dicendum erat. Ne-
que quidquam est quod cogat, ut que Josephus
de Hecatzo cum rege in Syria versato narrat, omni
fundamento carere statuamus. Denique honorifice
Hecatzum de Judaeis sensisse vel ex Diodoro col-
ligas, libenterque hoc ego largior, quum ex reli-
quis philosophi nostri studiis explicationem facile
admittat. Quz quum ita sint, nihil miramur, cur
Hecatzi potissimum nomine scriptisque Judaeus
Greciensis abusus sit, Is igitur que in /Egyptia
historia de gente sua dicta reperit, excerpsisse ,
eaque pro consilio suo interpolata vel mutata mul«
tisque commentis aucta , tamquam peculiare Graci
auctoris de Judzis libellum divenditasse videtur.

Num preter allata Hecatzus alia quaedam scri-
pserit, neque negare neque affirmare ausim,
Exstant certe fragmenta nonnulla, que unde pe-
tita sint , certo judicio dici nequit.

ΠΕΡῚ TON YIIEPBOPEON.

l1.

Schol. Apoll. Rh. II, 675 : “Ἑχαταῖος δὲ μέχρι
τοῦ αὐτοῦ χρόνου εἶναί φησι τὸ τῶν Ὑπερδορείων
ἔθνος. "ἔστι δὲ αὐτῷ βιόλία ἐπιγραφόμενα Περὶ τῶν

ει" , . . .
Ὑπερδορέων. Recentiores qui in eodem argu- |

HECATJEI ABDERITJ/E :

mento desudarunt, diligenter recenset Baumstar- — |
kius in Pauly's Realencl. v. Hyperborei.. |

2.

Diodor. II, 47 : Ἡμεῖς δ᾽ ἐπεὶ τὰ πρὸς doxroug | :
χεχλιμένα μέρη τῆς Ἀσίας ἠξιώσαμεν ἀναγραφῆς, oUx ὁ
ἀνοίχειον εἶναι νομίζομεν τὰ περὶ τῶν Ὑπερδορέων
μυθολογούμενα διελθεῖν * τῶν γὰρ τὰς παλαιὰς μυθο-
λογίας ἀναγεγραφότων Ἑκαταῖος καί τινες ἕτεροί φασιν
ἐν τοῖς ἀντιπέραν τῆς Κελτιχῆς τόποις χατὰ τὸν Ὥχεα-.
νὸν εἶναι νῆσον οὖκ ἐλάττω τῆς Σιχελίας: ταύτην
ὑπάρχειν μὲν κατὰ τὰς ἄρχτους, χατοιχεῖσθαι δὲ πὸ
τῶν ὀνομαζομένων Ὑπερδορέων ἀπὸ τοῦ πορρωτέρω Ὁ
χεῖσθαι τῆς βορείου πνοῆς " οὖσαν δ᾽ αὐτὴν εὔγειόν τε,
χαὶ πάμφορον, ἔτι δὲ εὐχρασίᾳ διαφέρουσαν διττοὺς
xa ἔτος ἐχφέρειν χαρπούς. (2) Μυθολογοῦσι δ᾽ ἐν αὐτῇ
τὴν Λητὼ γεγονέναι" διὸ xol τὸν ᾿Απόλλω μάλιστα |

e y “- $ AU € 5 4$. 3. ΣΣ
τῶν ἄλλων θεῶν παρ᾽ αὐτοῖς τιμᾶσθαι " εἶναι δ᾽ αὐτοὺς
ὥσπερ ἱερεῖς τινας ᾿Απόλλωνος διὰ τὸ τὸν θεὸν τοῦτον.
xa(' ἡμέραν ὑπ᾽ αὐτῶν ὑμνεῖσθαι uev! ὠδῆς συνεχῶς

aps dire ee ν
xal τιμᾶσθαι διαφερόντως. Ὑπάρχειν δὲ xal χατὰ

E / / 3 / ES m

τὴν νῆσον τέμενός τε ᾿Απόλλωνος μεγαλοπρεπὲς χαὶ t
ναὸν ἀξιόλογον ἀναθήμασι πολλοῖς χεχοσμημένον, |
σφαιροειδὴ τῷ σχήματι, (8) Καὶ πόλιν μὲν ὑπάρ- |
γειν ἱερὰν τοῦ θεοῦ τούτου, τῶν δὲ χατοιχούντων͵
αὐτὴν τοὺς πλείστους εἶναι χιθαρ;στάς, xal συνεχῶς
ἐν τῷ ναῷ χιθαρίζοντας ὕμνους λέγειν τῷ θεῷ μετ᾿
ᾧδῆς, ἀποσεμνύνοντας αὐτοῦ τὰς πράξεις. (4) ἔχειν
NL

δὲ τοὺς Ὑπερόορέους ἰδίαν τινὰ διάλεχτον, xol πρὸς
τοὺς “Ἕλληνας οἰχειότατα διαχεῖσθαι, xol μάλιστα

᾿ M 3 , M , ? —- H E E
πρὸς τοὺς ᾿Αθηναίους xat Δηλίους, ἐκ παλαιῶν χρόνων
παρειληφότας τὴν εὔνοιαν ταύτην. Καὶ τῶν «Ἑλλήνων —
τινὰς μυθολογοῦσι παραύαλεῖν εἷς Ὑπερόορέους, xat

E] 7 ων - , «
ἀναθήματα πολυτελὴ καταλιπεῖν γράμμασιν “Ελληνι-

- / "| «ε / κι A 9 €
xoi ἐπιγεγραμμένα. (5) Ὡσαύτως δὲ xal ἐκ τῶν "Ymep-
Θορέων "A6mow εἰς τὴν Ἑλλάδα χαταντήσαντα τὸ

Ν » -- N L4 ,
παλαιὸν ἀνασῶσαι τὴν πρὸς Δηλίους εὔνοιάν τε χαὶ

/ M , / LJ
συγγένειαν. Φασὶ δὲ xol τὴν σελήνην ἐκ ταύτης τῆς

ej
ERE

*

7

i
j

DE HYPERBOREIS.

1.

Hecatzeus usque ad suam ipsius setatem gentem Hyper-
boreorum esse ait. Atque libri ejus exstant qui inscribun-
tur De Hyperboreis.

2.

Nunc , postqnam boreales Asio tractus descripsimus , ea
quoque quae de Hyperboreis fabulantur annotare non in-
conveniens arbitramur. Nam inter antiquitatum scriptores
Hecatzus et nonnulli alii tradunt, contra Celticam in
Oceano insulam esse non minorem Sicilia , septemtrionibus
subjectam, quam Hyperborei incolant, sic vocati quod
Borea vento sint remotiores. Solum hic optimum esse ac
Ífrnctuosum , aeremque optime temperatum , ac propterea
bis in anno messem fieri, (2) Latonam hic fuisse fabulan-
tur ; ideoque Apollini prae diis aliis cultum deferri , et , quia

deum hunc quotidie perpetua laudum decantatione cele-
brent, et summis prosequantur honoribus , homines illos
velut sacerdotes Apollinis esse perhibent. Cujus lucus ibi
magnificus et templum insigne rotunda forma donariisque
multis exornatum. (3) Urbs quoque deo huie sacra; in
qua civium plerique citharist:e , qui citharas in fano pulsan-
tes sacros deo hymnos canunt , quibus gesta-ejus honorifice
prodicantur. (4) Lingua Hyperboreis propria, et singul ri
Graecis benevolentia, ex antiquis inde temporibus confir
mata , addicti sunt ; inprimis vero Atheniensibus et Delii:
Qvin Grecorum nonnullos ad Hyperboreos trajecisse, «
praeclara donaria reliquisse Graecis literis inscripta fabu
lantur. (5) Sic etiam Abarin quondam in Grociam in
profectum pristine; cum Deliis amicitize et cognationis m
cessitudinem renovasse. Memorant insuper lunam ex hi
insula ita conspici , ut parum a terra distet, et terrestre
quosdam tumulos in facie repraesentet. (6) Deum quo qu

E
P.

νήσου φαίνεσθαι παντελῶς ὀλίγον ἀπέχουσαν τῆς γῆς
χαί τινας ἐξοχὰς γεώδεις ἔχουσαν ἐν αὑτῇ φανεράς.
- (6) Λέγεται δὲ xal τὸν θεὸν δι’ ἐτῶν ἐννεαχαίδεχα χα-
E ταντᾶν εἰς τὴν νῆσον, ἐν οἷς xxl αἵ τῶν ἄστρων ἀπο--
ο΄ καταστάσεις ἐπὶ τέλος ἄγονται" xol διὰ τοῦτο τὸν ἐν-
ο΄ νγεαχαιδεχαετῇ χρόνον ὑπὸ τῶν "EXMjvev Μέτωνος
ἐνιαυτὸν ὀνομάζεσθαι. ( Κατὰ δὲ τὴν ἐπιφάνειαν
᾿ ταύτην τὸν ὑεὸν χιθαρίζειν τε xal χορεύειν συνεχῶς τὰς
νύχτας ἀπὸ ἰσημερίας ἐαρινῆς ἕως πλειάδος ἀνατολῆς
᾿ ἐπὶ τοῖς ἰδίοις εὐημερήμασι τερπόμενον. [βασιλεύειν τε
ο΄ πῆς πόλεως ταύτης χαὶ τοῦ τεμένους ἐπάρχειν. τοὺς
— ὀνομαζομένους Βορεάδας, ἀπογόνους ὄντας Βορέου,

᾿χαὶ χατὰ γένος ἀεὶ διαδέχεσθαι τὰς ἀρχάς. Cf. Wesse-
; ling. ad ἢ, 1. Prisca ennaeteris cum Metonis cyclo
.. confuuditur.

Ὡς

Schol. Pind. ΟἹ. IIT, 58 : 'E χλήθησαν Ὑπερύδόρεοι
ἀπὸ Ὑπερδορείου τινὸς ᾿Αθηναίου, ὡς Φανόδημος (cod.
᾿Φιλόδημος Φιλοστέφανος. δὲ τὸν Ὑ περθόρεον Θεσ-
σαλόν φησιν εἶναι" ἄλλοι ἀπὸ Ὑ περόϑορέου Πελασγοῦ,
“ποῦ Ὁ Φωρωνέως χαὶ Περιμήλης [Περιμήδης ἢ τῆς Αἰόλου"
ὃ δὲ Φερένικος τοὺς. “Ὑπερδορέους à ἀπὸ τοῦ licavixoU
γένους φησὶν εἶναι, ὁ δὲ “Εχαταῖος ἄλλως ἱστορεῖ. —
ΟΡ Φερένιχος codex (Φανόδημος ; verum aliud schol.
1.1. de eadem re; versus quinque Pherenici affert.
Hinc sua Tzetzes Hist. VII, 677 sqq. Pherenicum
ἐποποιὸν memorat etiam Athenzus de re mythica.
-. Ceterum de n. 1. cf. Müller. Dor. I, p. 277.

ἡ.
ZElian. H. A. ΧΙ, 1 : Ἀνθρώπων Ὑ περδορέων vé:

᾽

FRAGMENTA.

387

* Ll ^
νος xai τιμὰς Ἂ πόλλωνος τὰς ἐχεῖθι ἄδουτι μὲν χαὶ
, [4 Ll ' ^ “- --
ποιηταί, ὑμνοῦσι δὲ xai συγγραφεῖς, ἐν δὲ τοῖς χαὶ
ἡχαταῖος, ὃ Μιλήσιος οὔ, ἀλλ᾽ ὃ ὁ ᾿Αὐδηρίτης, *A δὲ
λέγει πολλά τε χαὶ σεμνὰ ἕτερα, οὔ μοι. vv ἣ χρεία
παραχαλεῖν ὃ δοχεῖ αὐτά" χαὶ οὖν xa εἰς ἄλλον ὑπερθή.-

L|

σομαι χρόνον ἕχαστα εἰπεῖν, ἡνίχα ἐμοί τε ἥξιον xa.
τοῖς ἀχούουσι λώϊον ἔσται, ἃ δέ μοι μόνα ἣ συγγραφὴ
παραθάλλει, xat δεῖ λέγειν ταῦτα. “ἱερεῖς εἰσι τῷδε τῷ
δαίμονι βορέου xxi Χιόνης υἱέες, τρεῖς τὸν’ ἀριθμόν,
ἀδελφοὶ τὴν φύσιν, ἑξαπήχεις τὸ μῆκος Ὅταν οὖν
οὗτοι τὴν νενομισμένην ἱερουργίαν κατὰ τὸν συνήθη
χαιρὸν τὸν προειρημένον ἐπιτελῶσιν, ἐχ τῶν Ῥιπαίων
οὕτω καλουμένων παρ᾽ αὐτοῖς ὀρῶν χαταπέτονται χύ-
xvov ἀμήχανα τῷ πλήθει τὰ νέφη, καὶ περιελθόντες
τὸν νεὼν xal οἱονεὶ χκαθήραντες αὐτὸν τῇ, πτήσει, εἶτα

“μέντοι κατίχσιν εἰς τὸν τοῦ νεὼ περίδολον, μέγιστόν τε

τὸ μέγεθος, χαὶ τὸ κάλλος ὡραιότατον ὄντα. “Ὅταν οὖν
οἵ τε Bot τῇ σφετέρᾳ μούσῃ τῷ θεῷ πρ ροσάδωσι, χαὶ
μέντοι χαὶ οἱ κιθαρισταὶ συγχρέχωσι τῷ χορῷ παναρ-
μόνιον μέλος, ἐνταῦθά τοι καὶ oi κύχνοι συναναμέλ-
πουσιν δμορροθοῦντες, x«i οὐδαμῶς οὐδαμῇ ἀπηχὲς
χαὶ ἀπῳδὸν͵ ἐχεῖνοι μελῳδοῦντες, ἀλλὰ ὥσπερ οὖν ἐχ τοῦ
χορολέκτου τὸ ἐνδύσιμον λαθόντες, χαὶ τοῖς σοφισταῖς
τῶν ἱερῶν μελῶν τοῖς ἐπιχωρίοις συνάσαντες. Εἰταὰ τοῦ
ὕμνου τελεσθέντος, οἱ δὲ ἀναχωροῦσι τῇ πρὸς τὸν δαί-
μονα τιμῇ τὰ εἰθισμένα λατρεύσαντες xal ἀχούοντες
τῶν θεῶν ἀνὰ πᾶσαν τὴν ἡμέραν ol προειρημένοι, ὡς
εἰπεῖν, χορευταὶ πτηνοὶ τέρψαντές τε ἅμα καὶ ἄσαντες.

Cf. Jacobs ad h. 1.
5.

Stephan. Byz. : 'EXEota,, νῆσος "Y xsp6opéov , οὐχ
ἐλάσσων Σιχελίας, ὑπὸ ποταμῴ Kagau6oxa, Ot νη-

- Apollinem undevígenis (πουδη5} annis semel insulam
adire, quo spatio astrorum in pristina loca revolutiones
perficiantur. Ideoque undeviginti annorum circuitum ma-
gnum a Grecis annum vocari. (7) in hac deum appa-
ritione cithara psallere noctu , et choreas agitare continue,
b wquinoctio verno ad Plauti usque exortum , suorum
laudibus successuum oblectantem. Urbis vero impe-

E nomen habent ab Hyperboreo quodam Athe.
se, ut pedemus; ; PPhilostephanus vero Hyperboreum

9 Pelasgi et Bi in JEolo nat: filio; Pherenicus eos
Titanum gente oriundos dicit; aliam narrationem habet
ecalius. :

4.

? E ou gentem et Apollinis apud eos honores ,

On yqmodo poeta, sed alii etiam "hose celebrant ; et

rentur; quo et mihi narrare jucundius et aliis forsan audire
sit commodius : quie vero presentis sunt instituti , ea nunc
solum exponam. Apollinis igitur sacerdotes sunt Borecw et
Chionis filii , tres numero fratres, sex cubitorum proceri-
iate. Hi quum solenne sacrificium stato tempore pera:
gunt, innumera cycnorum examina e Rhipzeis [ut ipsi ap-
pellant] montibus advolant, qui ubi templum volando cir-
cumvecti fuerint, et veluti lustrarint, in septum templi
descendunt , quod et spatio amplissimum est , et specie pul-
cherrimum, Quum autem cantores vernaculo musicze genere
deum celebrant , et simul citharistae suavissimam melodiam
cantanfium choro adsonant, cycni etiam ipsis concinne
accinunt, nec usquam obsona aut inepta voce aberrant;
sed tanquam incitamentum et auspicium cantus a chorodi-
dascalo editum secuti , peritissimis carminum sacrorum de-
cantatoribus concinunt. Hymno jam perfecto, volueris
ille chorus ut ita dicam recedit, postquam solito sibi dei
celebrandi munere est. defunctus, ac divinos honores per
totum audivit diem , simulque et ipse cantavit, et oblecta-
vit alios.

B.

Helixcea, insula Hyperboreorum , Sicilia hand
25,

minor,

388 |
σιῶται Καραμδύχκαι ἀπὸ τοῦ ποταμοῦ, ὡς ᾿χαταῖος
6 Ἀῤδηρίτης.
Idem : Καραμδύχαι, ἔθνος Ὑ περθορέων, ἀπὸ πο-
ταυοῦ Καραμδύχα, ὡς Ἔχ. 6 'A60.
6.

Strabo VII, p. 299 inter fabulosa recenset τὴν
παρὰ Θεοπόμπῳ Μεροπίδα Y », παρ᾽ ᾿Ἑκαταίῳ δὲ
τὴν Κιμμερίδα πόλιν, παρ᾽ Eonuépo δὲ τὴν Παγχαίαν
172». Hecateus inter 'Theopompum et Euemerum
medius ex mea sententia est Abderita; de Milesio
cogitavit Clausen. (fr. 2). Ad eundem Abderitam
refero locum Plinii IV, 27.

6 a.

Plinius H. N. IV, 27 : Semptemtrionalis ÓOcea-
nus : Amalchium eum Hecateus appellat, a Pa-
ropamiso amne, qua Scythiam alluit, quod nomen
ejus gentis lingua significat congelatum. Philemon
Morimarusam a Cimbris vocari, hoc est mortuum
mare, usque ad promontorium Rubeas : ultra deinde
Cronium. Eadem Solinus c. 25. Si Hecatzo Mile-
sio hec tribueris, statuendum cum Clausenio (ad
Hec. fr. 160), Amalchium mare sinum vel partem
Oceani fluvii fuisse; quod parum probabile. Cf.
Uckert. Georg. des Hecat. p. 42. not. 184. For-
biger 411, Geogr. 1. p. 54 not., p. 147 not.

AITYIITIAKA.
7.
E LIBRO PRIMO.
ΠΕΡΙ THX AITYIITION ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ.

Diogenes L. I, 10: T ἦν δὲ τῶν Αἰγυπτίων φιλο-
σοφίαν εἶναι τοιαύτην περί τε θεῶν χαὶ ὑπὲρ διχαιο-
σύνης" φάσχειν τε ἀρχὴν ἊΝ εἶναι τὴν ὕλην, εἶτα τὰ

HECAT/EI ABDERIT/E

τέσσαρα στοιχεῖα ἐξ αὐτῆς διαχριθῆναι, καὶ ζῷα πὰν-
τοῖα ἀποτελεσθῆναι" θεοὺς δ᾽ ἥλιον xal σελήνην, τὸν —
μὲν Ὄσιριν, τὴν δ᾽ Ἶσιν χαλουμένην᾽ αἰνίττεσθαί τ
αὐτοὺς διά τε χανθάρου χαὶ δράκοντος xal ἱέρακος xal .
ἄλλων, ὥς φησι Μανέθως ἐ ἐν τῇ τῶν Φυσιχῶν ἐπιτομῇ
xai Ἑκαταῖος ἐν τῇ πρώτη περὶ τῆς τῶν Αἰγυπτίων. :
φιλοσοφίας. Κατασχευάζειν δὲ καὶ ἀγάλματα xal τε- |
μένη τῷ μὴ εἰδέναι τὴν τοῦ θεοῦ μορφήν. Τὸν xó- —
σμιον γενητὸν χαὶ φθαρτὸν xol σφαιροειδῆ " τοὺς ἀστέ-
ρας πῦρ εἶναι, καὶ τῇ τούτων χράσει τὰ ἐπὶ γῆς ίνε-. 1
σθαι" σελήνην ἐχλείπειν εἰς τὸ σχίασμα τῆς γῆς ἐμπί- —
πτουσαν᾽ τὴν ψυχὴν χαὶ ἐπιδιαμένειν xot μετεμδαί- :
νειν" ὑετοὺς κατὰ ἀέρος τροπὴν ἀποτελεῖσθαι’ τά τε
ἄλλας φυσιολογεῖν, ἃ ὡς Ἑκαταῖός τε χαὶ Ἀρισταγόρας íc-
τοροῦσιν. "ἔθεσαν δὲ καὶ νόμους ὑπὲρ δικαιοσύνης, οὃς εἰς
Ἑρμῆν ἀνήνεγχαν᾽ xoi τὰ εὔχρηστα τῶν ζῴων θεοὺς —
ἐδόξασαν. Λέγουσι δὲ χαὶ ὡς αὐτοὶ γεωμετρίαν τε χαὶ E
ἀστρολογίαν καὶ ἀριθμητικὴν ἀνεῦρον.

8.
Stobeus Ecl. phys. p. 524 ed. Heeren, : Ἡρά-

χλειτος xal “Ἑχαταῖος ἄναμμα νοερὸν τὸ ἐκ θαλάττης —
εἶναι τὸν ἥλιον, σχαφοειδῇ δ᾽ εἶναι ὑπόκυρτον" γίνε —
σθαι δὲ τὴν ἔκλειψιν χατὰ τὴν τοῦ σχαφοειδοῦς στρο- *
qn», ὥστε τὸ μὲν χοῖλον ἄνω γίγνεσθαι, τὸ δὲ χυρτὸν
χάτω; πρὸς τὴν ἡμετέραν ὄψιν" τὸ δὲ μέγεθος od
εὖρος ποδὸς ἀνθρωπείου. P.
Cf. Damascius De princip. p. 261. 386, qui É
Dd
(ex Hecateeo ) refert secundum Egyptiorum do- .
ctrinam τὸν ἥλιον εἶναι αὐτὸν τὸν νοῦν τὸν νοητόν.
Porphyrius De antr. nyrph. c. 11: Καὶ διὰ τοῦτο —
ἄμιμα μὲν νοερὸν εἶναι τὸν ἥλιον ἐχ SES Diog. ES
L. VII, 145. Ceterum Creuzerus (in J'ien. Jahrb.
f. Lit, 13844 fasc. IT, p. 35) haec Milesio Hecateo
vindicavit. Quod non probavit mihi vir clarissimus.
Schleiermacherus quoque (in ἢ οὐδ τι. Buttm. Mu-

sub Carambycam fluvium, a quo insulares Carambyc:e di-
cuntur, ut Hecatzeus Abderita refert.
Carambyes , Hyperboreorum gens , a Carambyca fluvio ,
uti Hecatous Abderita.
6.
Fabulosa apud Hecatoeum est de Cimmeride urbe narratio.

DE REBUS /EGYPTIORUM.
7.
DE /EGYPTIORUM PHILOSOPHIA.

AEgyptiorum philosophiam hujusmodi esse de diis ac
justitia dixerunt. —Mhteriam principium fuisse rerüm : ex
ea deinceps quattuor elementa discreta , perfectasque omnis
generis animantes : solem ac lunam deos esse, alterumque
.Osirim, alteram Isim appellatam ; exprimi illos per scara-
beum et draconem , accipitrem aliaque animalia Manethos
auctor est in Naturalium epitome et Hecatieus in primo de
AEgyptiorum philosophia libro, statuas preterea et fana

incidit umbram : animum et corpori superesse et ex

fabricare, quod ignorent effigiem dei. Mundum geni-
tum mortalemque et ad spheerze similitudinem rotundum :
stellas ignem esse , quarum temperata commixtione cuncta
super terram nascuntur : lunam deficere quum in er

in aliud migrare : pluvias ex aeris conversionibus fieri. iit t
et hujusmodi illos de rerum natura disserere Hecatoeus et
Aristagoras tradunt. De justitia quoque leges constitui
runt, quas ad Mercurium referunt, Utiles quasque et usui
hominum accommodatas animantes divino honore prosecuti
sunt. Asserunt etiam geometriam , astrologiam et arithme-
ticam se primos invenisse. ue
8. 4 τ
Heraclitus οἱ, Hecateeus ignem marinum intellectus par
ticipem solem esse dixerunt, ac scapha figuram subincur.
vam habere. Defectum quoque secundum hujus figurae
conversionem evenire, quum videlicel parte concava a no
his aversa , convexa ad nos spectat, Magnitudinem deniqu
habere quanta sit humani pedis latitudo. :

seum f. Alterthumsw. p. 399) hóóce placitum ab
. Jonicis philosophis alienum esse censet, Cf, Bran-
dis Gesch. d. Philos. Y, p. 168. Heracliti senten-
᾿ς tiam de sole in scapha. formam subcurvo laudat
[ j etiam: Plutarchus De Plac. ἜΝ II, 22 p. 89o D.
— €f. Forbiger. Ait. Geogr. I, p. $54, 515. :

" 9.
Plutarchus De Is. et Os. c. 9}. 354 : ἔτι δὲ τῶν
πολλῶν νομιζόντων ἴδιον παρ’ Αἰγυπτίοις ὄνομα τοῦ
— Διὸς εἶναι τὸν Ἀμοῦν (ὃ παράγοντες ἡμεῖς Ἄμμωνα
ἢ ἢ λέγομεν), Μανεθὼς μὲν ὃ Σεδεννίτης τὸ κεχρυμμένον
E- οἴεται xat τὴν χρύψιν ὑπὸ ταύτης δηλοῦσθαι τῆς φωνῆς"
E “Ἑχαταῖος δὲ 6 ᾿Αὐδηρίτης φησὶ τούτῳ xo πρὸς ἀλλή-
λους τῷ δήματι χρῆσθαι τοὺς Αἰγυπτίους, ὅταν τινὰ
προσχαλῶνται- προσχλητιχὴν γὰρ εἶναι τὴν φωνήν.
Διὸ, τὸν πρῶτον θεὸν, [ὃν τῷ παντὶ "τὸν αὐτὸν νομί-
ζουσιν, ὁ ὡς ἀφανῆ καὶ χεχρυμμένον ὄντα, προσχαλού-
1 μένοι καὶ παρακαλοῦντες Nem) γενέσθαι xal δῆλον
| αὐτοῖς, Ἀμοῦν λέγουσιν. Ἢ μὲν οὖν. εὐλάθεια τῆς πρὶ
E τὰ θεῖα σοφίας Αἰγυπτίων, τοσαύτη ἦν.

E

IO,

. Plutarchus De Os. et Is. c. 6 p. 353 B : Οἶνον
| δὲ οἱ μὲν ἐν Ἡλίου πόλει θεραπεύοντες τὸν θεὸν οὐχ

ra ἡμέρας πίνειν, τοῦ χυρίου xal βασιλέως ἐφορῶντος" ot

(8 ἄλλοι χρῶνται μὲν, ὀλίγῳ δέ" πολλὰς δ᾽ ἀοίνους
a — ἁγνείας 8 ἔχουσιν, ἐν αἷς φιλοσοφοῦντες χαὶ μανθάνοντες
LL xai διδάσχοντες τὰ θεῖα διατελοῦσιν. Οἱ δὲ βασιλεῖς
᾿ xal μετρητὸν ἔπινον ἐχ τῶν ἱερῶν γραμμάτων, ὡς
— “χαταῖος Ἱστόρηκεν, ἱερεῖς ὄντες" ἤρξαντο δὲ πίνειν
ἀπὸ ΨΨαμμετίχου χτλ. Vide qua sequuntur apud
, Plutarchum ex Eudoxi Periodo depromta.

: ? Eius τοπαράπαν εἰς τὸ ἱερὸν, ὡς οὐ προσῆχον᾽

FRAGMENTA.

359
i (11.)

Schol. Apollon. Rh. IV, 284 : "Exacaioz δὲ lato-
ρεΐ μὴ ἐχδιδόναι εἰς τὴν Maruuy τὸν Φᾶσιν, οὐδ᾽ ὡς
διὰ Τανάϊϑος ἔπλευσαν, ἀλλὰ χατὰ τὸν αὐτὸν πλοῦν,
χαθ᾽ ὃν xai πρότερον, ὡς Σοφοχλῇς ἐν Σχύθαις ! ἱστορεῖ.

Hac non esse Milesii apparet ex schol. ad II,
259 ubi : Ἑκαταῖος δὲ 6 Μιλήσιος ix τοῦ Φάσιδος
διελθεῖν εἰς τὸν Ὠχεανὸν, εἶτα ἐχεῖθεν εἰς τὸν Νεῖλον
(sc. Argonautas), Potuit de his Abderita monere
in /Egyptiacis, refellens eorum sententiam, qui
Argonautas in. Nilum ex oceano innavigasse dice-
bant. At melius etiam: fragmentum cadit in He-
catzeeum Eretriensem, ex cujus geographicis we
comperta habemus n. not. ad Onesicrit. fr, 5, ,
omnia spectant ad regiones Ponticas, De re cf.
Herodor. fr. 55, p. 38.

12.

Diodor. I, 46,6 : Εἶναι δέ φασι χαὶ τάφους ἐν-
ταῦθα (Thebis) τῶν ἀρχαίων. βασιλέων θαυμαστοὺς
χαὶ τῶν μεταγενεστέρων τοῖς εἰς τὰ παραπλήσια φι-.
λοτιμουμένοις ὑπερδολὴν οὐχ ἀπολείποντας. Οἱ μὲν
οὖν ἱερεῖς ἐχ τῶν ἀνογρανᾶν ἔφασαν εὑρίσχειν ἑπτὰ
πρὸς τοῖς τετταράχοντα τάφους βασιλιχούς * εἰς δὲ Πτο-
Ἀριαῖον τὸν Λάγου διαμεῖναί φασιν ἑπταχαίδεχα μόνον,
ὧν τὰ πολλὰ χατέφθαρτο χαθ᾽ οὺς χρόνους παρεξάλο-
μεν ἡμεῖς εἰς ἐχείνους τοὺς τόπους, ἐπὶ τῆς ἑχατοστῇς
καὶ ὀγδοηκοστῆς Ὀλυμπιάδος. Οὐ μόνον δ᾽ οἱ χατ᾽ Αἴ-
γυπτον ἱερεῖς £x. τῶν ἀναγραφῶν ἱστοροῦσιν, ἀλλὰ xot
πολλοὶ τῶν “Ἑλλήνων τῶν παραῤαλλόντων μὲν εἰς τὰς
OQ/6ac ἐπὶ Πτολεμαίου τοῦ Λάγου, συνταξαμένων δὲ
τὰς Αἰγυπτιαχὰς ἱστορίας, ὧν ἐστὶ xol Ἑχαταῖος,
συμφωνοῦσι τοῖς ὅφ᾽ ἡμῶν εἰρημένοις.

ΝΣ SURE

i

n 9.
* Quum plerique existiment peculiare apud Z/Egyptios
3 j momen Jovis esse Am , quos nos producto vocabulo Am-

| onem dicimus : apunta Nani ea voce occultatum ,

E SEN hoc verbo invicem uti yea ait quum alter alterum
.— "N0cat ; esseenim vocem invocativam ; quare quum principem
E : deum emmdem atque Universum putent , utpote obscurum
|| et absconditum , vocari ab iis et orari A4mun dicentibus,
ut prodat se ac conspiciendum praebeat. Talis ergo fuit

AE 10.

| t P ναὶ ii qui Heliopoli Solem colunt sacris , nullum pror-
— susintemplum inferunt ; quod non conveniat interdiu bibere,
— demino et rege inspiciente : reliqui vino utuntur, sed mo-
| T dico admodum, habentque multos ritus, quos abstemii
.. obeunt, ubi philosophando rebusque sacris docendis ac
B. ...discendis tempus exigitur. Reges quoque ex sacrarum
x. | proescripto literarum certa mensura vinum bibebant, ut
— "Scribit Hecatieus , quia et ipsi essent sacerdotes. Bibere
| — damen coepere a Psammeticho etc.

1.)

Hecatceus narrat non effluere in mare Phasin , neque per
Tanaidem Argonautas navigasse, sed eadem via rediisse,
qua venerant , ut Sophocles in Scythis narrat.

12.

Thebis mirifica sunt priscorum regum sepulcra , quae po-
steris ad similis magnificentiae studium nihil reliqui fecerunt.
Horumque sacerdotes dixerunt sepulcrorum regiorum in
sacris commentariis quadraginta septem inveniri : sed ad
Ptolemeeum Lagi septemdecim tantum remansisse, quorum
pleraque nobis Egyptum lustrantibus ad Olympiadem cen-
tesimam corrupta fuerant. Nec vero a sacerdotibus tan-
tum /Egyptiis hzc e libris sacris referuntur, sed et Graeco-
rum multi, qui Ptolemaei Lagi zetate Thebas profecti historias
JEgyptiacas contexuerunt, inter quos etiam Hecatzeus est,
cum narratione hac nostra consentiunt.

XLVH. A primis enim sepulcris, quibus Jovis pellices
conditas esse traditur, decem stadiis abesse narrant regis,
quem vocant Osymandyam, monumentum; sub cujus infro-
itum e vario lapide atrium longitudine duüm plethrüm et
altitudine cubitorum quadraginta quinque. (2) Hinc digressg

390

XLVII. ᾿Απὸ γὰρ τῶν πρώτων τάφων, ἐν οἷς πα-
ραδέδοται τὰς παλλαχίδας τοῦ Διὸς τεθάφθαι, δέχα
σταδίων φασὶν ὑπάρξαι βασιλέως υνῆμα τοῦ προςαγο-
ρευθέντος ᾿Οσυμανδύου * τούτου δὲ κατὰ μὲν τὴν εἴςο-
δον ὑπάρχειν πυλῶνα λίθου ποιχίλου, τὸ μὲν μῆκος
δίπλεθρον, τὸ δ᾽ ὕψος τετταράχοντα χαὶ πέντε πηχῶν᾽
(2) διελθόντι δὲ αὐτὸν εἶναι λίθινον περίστυλον τετρά-
γωνον, ἑχάστης πλευρᾶς οὔσης τεττάρων πλέθρων" ὑπη-
ρεῖσθαι δ᾽ ἀντὶ τῶν χιόνων ζῴδια πη χῶν ἑχχαίδεχα μο-
νόλιθα, τὸν τύπον εἰς τὸν ἀρχαῖον τρόπον εἰργασμένα"
τὴν δροδὴν τε πᾶσαν ἐπὶ πλάτος δυοῖν ὀργυιῶν ὑπάρ-
χειν μονόλιθον, ἀστέρας ἐν χυανῷ καταπεποιχιλμένην᾽
ἑξῆς δὲ τοῦ περιστύλου πάλιν ἑτέραν εἴζοδον χαὶ πυλῶνα
τὰ μὲν ἄλλα παραπ τλήσιον τῷ προειρημένῳ , γλυφαῖς
δὲ παντοίαις περιττότερον εἰργασμένον. (3 ) Παρὰ δὲ
τὴν εἴςοδον ἀνδριάντας εἶναι τρεῖς ἐξ ἑνὸς τοὺς πάντας
λίθου Μέμνονος τοῦ Συηνίτου᾽ χαὶ τούτων ἕνα μὲν
χαθήμενον ὑπάρχειν μέγιστον πάντων τῶν χατ᾽ Αἴγυ-
mto», οὗ τὸν πόδα μετρούμενον ὑπερθάλλειν τοὺς ἑπτὰ
πήχεις, ἑτέρους ὃ δὲ δύο πρὸς τοῖς γόνασι, τὸν μὲν ἐχ δε-
ξιῶν, τὸν δὲ ἐξ εὐωνύμων, θυγατρὸς καὶ λητρός, τῷ με-
γέθει λειπομένους τοῦ προειρημένου. (4) To δ᾽ ἔργον
τοῦτο μὴ μόνον εἶναι κατὰ τὸ μέγεθος ἀποδοχῆς ἄξιον,
ἀλλὰ χαὶ τῇ τέχνῃ, θαυμαστὸν καὶ τῇ τοῦ λίθου φύσει
διαφέρον, ὡς ἂν ἐν τηλικούτῳ μεγέθει μήτε διαφυάδος
μήτε χηλῖδος μηδεμιᾶς θεωρουμένης. ᾿δπιγεγράφθαι
δ᾽ ἐπ᾽ αὐτοῦ « Βασιλεὺς βασιλέων συμανδύας εἰμί "
εἰ δέ τις εἰδέναι βούλεται πηλίχος εἰμὶ χαὶ ποὺ κεῖμαι
γικάτω τι τῶν ἐμῶν ἔργων. » (s 5) Εἶναι δὲ καὶ ἄλλην
εἰχόνα τῆς μητρὸς αὐτοῦ χαθ᾽ αὑτὴν εἴχοσι πηχῶν μο-
νόλιθον, ἔχουσαν δὲ τρεῖς βασιλείας ἐπὶ τῆς κεφαλῆς,

HECAT/EI ABDERIT/E

ἃς διασημαίνειν ὅτι καὶ θυγατὴρ χαὶ γυνὴ xai μήτηρ
βασιλέως ὑπῆρξε. (c) Μετὰ δὲ τὸν πυλῶνα περίστυλον.
εἶναι τοῦ προτέρου ἀξιολογώτερον, € ἐν ᾧ γλυφὰς € ὑπάρ-
χεῖν. παντοίας δηλούσας τὸν πόλεμον τὸν γενόμενον
αὐτῷ πρὸς τοὺς ἐν τοῖς Βάχτροις ἀποστάντας ἐφ᾽ οἷς —
ἐστρατεῦσθαι πεζῶν μὲν τετταράχοντα μυριάσιν, ἵπ
πεῦσι δὲ διςμυρίοις, εἰς τέτταρα. μέρη διηρημένης τῆς E
πάσης στρατιᾶς, ὧν ἁπάντων υἱοὺς τοῦ βασιλέως ine
χέναι τὴν ἡγεμονίαν.

XVLII. Καὶ κατὰ μὲν τὸν πρῶτον τῶν τοίχων τὸν
βασιλέα κατεσχευάσθα: πολιορχοῦντα τεῖχος ὑπὸ ποτα-
μοῦ περίρρυτον χαὶ προχινδυνεύοντα πρός τινας ἀντι-
τεταγμένους μετὰ λέοντος, συναγωνιζομένου τοῦ θηρίου
καταπληχτιχῶς" ὑπὲρ oU τῶν ἐξηγουμένων οἱ μὲν ἔφα-
σαν πρὸς ἀλήθειαν χειροήθη λέοντα τρεφόμενον ὑπὸ
τοῦ βασιλέως συγχινδυνεύειν αὐτῷ χατὰ τὰς μάχας
xol τροπὴν ποιεῖν τῶν ἐναντίων διὰ τὴν ἀλχήν, τινὲς —
δ᾽ ἱστόρουν ὅτι καθ᾽ ὑπερδολὴν ἀνδρεῖος ὧν xal φορτι-
χός, ἑαυτὸν ἐγχωμιάζειν βουλόμενος, διὰ τῆς τοῦ λέον- —
τος εἰχόνος τὴν διάθεσιν ἑαυτοῦ τῆς ψυχῆς ἐσήμαινεν.
(2) 'Ev δὲ τῷ δευτέρῳ τοίχῳ τοὺς αἰχμαλώτους ὑπὸτοῦ —
βασιλέως ἀγομένους εἰργάσθαι τά τε αἰδοῖα xai tg —
χεῖρας οὖχ ἔ ἔχοντας, δι᾿ ὧν δοχεῖν δηλοῦσθαι διότι τοῖν
ψυ) χαῖς ἄνανδροι χαὶ χατὰ τὰς ἐν τοῖς δεινοῖς ἐνεργείας
ἄχειρες ἦσαν. (3) Τὸν δὲ τρίτον ἔχειν γλυφὰς mav- —
τοίας xal διαπρεπεῖς γραφάς, OU ὧν δηλοῦσθαι βου- 1
θυσίας τοῦ βασιλέως xoi Opíap.6ov ἀπὸ τοῦ πολέμου Ὁ
χαταγόμενον. (4) Κατὰ δὲ μέσον τὸν. περίστυλον. *
ὑπαίθριον βωμὸν ῴχοδομῆσθαι τοῦ χαλλίστου λίθου τῇ
τε χειρουργίᾳ διάφορον χαὶ τῷ μεγέθει θαυμαστόν. *
(5) Κατὰ δὲ τὸν τελευταῖον τοῖχον ὑπάρχειν ἀνδριάντας —

din

lapideum occurrere peristylium quadratum, cujus unum-
quodque latus quaternüm plethrorum ; columnarum loco
animalium ( Osiridis) figuris sedecim cubitorum ex uno
saxo, figuris ad antiquum morem czelatis, suffultum. Totum
verotectum et lacunar duas orgyias latum et stellis in coeruleo
variegatum e solido lapide constare; secundum id peristylium,
ingressum rursus alium et atrium esse, cetera assimile
priori, sed variis sculpturis uberius elaboratum. (3) In
aditu tres statuas videri ex uno saxo omnes Syenite ( optts
Memnonis Syenile ?). Harum unam sedere, omnium in
JEgypto maximam : quae pedis sui mensura excederet cu-
bitos septem. — Reliquas duas ad genua illius repositas,
alteram a dextris , a sinistris alteram , filiae nimirum et ma-
tris, prioris magnitudinem non assequentes, (4) Opus id
non tantum ob magnitudinem commendatione dignum , sed
etiam ob artem admirandum et saxi natura excellens, quum
in tam vasta mole neque fissura, neque labes ulla conspi-
ceretur. Hanc vero inscriptionem praeferre : « Sum Osy-
mandyas, rex regum. Si quis nosse velit, quantus sim et
ubi jaceam, meorum aliquid operum vincat. (5) Aliam
insuper imaginem esse matris illius seorsum, cubitorum
viginti uno saxo constantem; in cujus capite tres fascias
regias , quibus significaretur, filiam uxorem et matrem regis
fuisse. (6) Secundum hoc atrium , aiunt , peristylium erat
priore memorabilius, in quo varice sculpturae repraesentantes

bellum contra Bactros, qui desciverant ab eo, gestum;
in quos expeditionem fecerit cum quadringentis millibus
peditum , et viginti millibus equitum ; exércituque in quat-
tuor agmina diviso, omnibus cum imperio filii regis prae--
fuisse memorantur.

XLVIII. In primo itaque pariete rex videtur murum op-
pugnans amni circumfluum in primaque acie cum adversis
hostibus quibusdam dimicans , leone socio , qui terribilem
in modum regi opitulatur. Quod pars interpretum de vero:
leone accipiendum esse affirmabat, quem mansuefactum
rex alueri£, quique ad pugnarum discrimina cum eo de-
scenden, roboris strenuitate in fugam hostes verterit. Pars
aliter explicabat, quod quum majorem in modum fortis
esset et insolens , suas ita laudes referre voluerit , imagine
leonis animi sui habitum significans. (2) fn secundo pariete
captivi regis trahuntur, absque virilibus et manibus effigiati :
quo effeminatos animos, nullasque in periculosis negotiis
manus habuisse illos, significatum videtur. (3) Tertius |
inde paries omnis generis sculpturas ef picturas insignes.
exhibet; quibus victimae regis et triumphus a bello isto
actus exprimuntur. (4) [ἢ medio peristylio ara sub dio ex -
lapide pulcherrimo constructa erat, artificio manuum ex-
cellens et magnitudine admiranda. (5) In ultimo pariete.
du:e sunt imagines residentes, ex integro saxo viginti septem
cubitorum. Juxta quas tres e peristylio introitus facti.

^. καθημένους δύο μονολίθους ἑπτὰ xo εἴχοσι πηχῶν,
Ἵ "map oüc εἰςόδους τρεῖς ἐχ τοῦ περιστύλου χατεσχευά-
ἃ σθαι, χαθ᾽ ἃς οἶκον ὑπάρχειν ὑπόστυλον, ᾧδείου τρό-
(00V κατεσχευασμένον, ἑκάστην πλευρὰν ἔχοντα δίπλε-
3. θρον. (6) 'Ev τούτῳ C εἶναι πλῆθος ἀνδριάντων ξυλί-
Za νων, διασημαῖνον τοὺς τὰς ἀμφισδητήσεις E ἔχοντας χαὶ
τ προσύλέποντας τοῖς τὰς Olxac χρίνουσι᾽ τούτους δ᾽ ἐφ᾽

xal χατὰ τὸ μέσον
ἫΝ stay ἐξηρτημένη»

τὸν ἀρχιδικαστήν, ἔχοντα τὴν ἀλή-
ἐχ τοῦ τραχήλου xal τοὺς ὀφθαλ-
ο΄ μοὺς ἐπιμύουσαν, καὶ βιύλίων αὐτῷ παρακείμενον
ἐᾷ πλῆθος" ταύτας δὲ τὰς εἰχόνας ἐνδείκνυσθαι διὰ τοῦ
᾿ς σχήματος ὅτι τοὺς μὲν δικαστὰς οὐδὲν δεῖ λαμόάνειν,
᾿ τὸν ἀρχιδιχαστὴν δὲ πρὸς μόνην βλέπειν τὴν ἀλήθειαν.
d XLIX. «Ἑξῆς δ᾽ ὑπάρχειν περίπατον οἴκων παντο-
| δαπῶν πλήρη, καθ᾽ οὃς παντοῖα γένη βρωτῶν χατε-
σχευάσθαι τῶν πρὸς ἀπόλαυσιν ἡδίστων * (2) καθ᾽ ὃν δὴ
ES. ἐντυχεῖν εἶ εἰναι χαὶ χρώμασιν ἐπηνθισμένον τὸν
᾿ βασιλέα, φέροντα τῷ θεῷ χρυσὸν xoi ἄργυρον ὃν ἐξ
᾿ ἁπάσης ἐλάμθανε τῆς Αἰγύπτου xaT ἐνιαυτὸν ἐχ τῶν
s ἀργυρείων καὶ χρυσείων μετάλλων" ὑπογεγράφθαι δὲ
ο΄ xal τὸ πλῆθος, ὃ συγχεφαλαιούμενον εἰς ἀργυρίου λόγον
Hi εἶναι μνῶν τριςχιλίας χαὶ διαχοσίας βυριάδας, 48) ἡ VERG
Lt ὑπάρχειν τὴν ἱερὰν βιδλιοθήχην, ἐ ἐφ᾽ ἧς ἐπιγεγράφθαι
ἢ Ψυχῆς d ἰατρεῖον, συνεχεῖς δὲ ταύτη τῶν χατ᾽ Αἴγυ--
(00 πτὸν θεῶν ἁπάντων εἰκόνας, τοῦ βασιλέως ὁμοίως δω-
| ἧ βυφοροῦντος ἃ προσῆχον àv ἑκάστοις, χαθάπερ ἐνδει-
AH Ἀνυμένου πούς τε τὸν Ὄσιριν xoi τοὺς κάτω παρέδρους,
ὅτι τὸν βίον ἐξετέλεσεν εὐσεδῶν χαὶ δικαιοπραγῶν πρός
τε ἀνθρώπους χαὶ θεούς. (4) ὍὉμότοιχον ὃ δὲ τῇ βιθλιο-
—— Oxon κατεσχευάσθαι περιττῶς οἶχον εἰχοσίχλινον,
ἢ ἔχοντα τοῦ τε Διὸς χαὶ τῆς Ἥρας, ἔτι δὲ τοῦ Bec

T3

b.

iR ἑνὸς τῶν τοίχων ἐγγεγλύφύαι τριάχοντα τὸν ἀριθμόν..

FRAGMENTA.

391

&ixóvac, ἐν ᾧ δοχεῖν χαὶ τὸ σῶμα τοῦ βασιλέως ἐντε--
θάφθαι. (5) Κύχλῳ δὲ τούτου πλῆθος οἰκημάτων χατε--
σχευάσθαι γραφὴν ἐχόντων εὐπρεπῇ πάντων τῶν χα-
θιερωμένων ἐν Αἰγύπτῳ ζῴων" ἀνάδασίν τε δι᾽ αὐτῶν
εἶναι πρὸς ὅλον (1) τὸν τάφον’ ἣν διελθοῦσιν ὑπάρ χειν ἐπὶ
τοῦ μνήματος χύχλον χρυσοῦν τριαχοσίων xai ἑξήχοντα
καὶ πέντε πηχῶν τὴν περίμετρον, τὸ δὲ πάχος πηχυαῖον"
ἐπιγεγράφθαι δὲ καὶ διηρῆσθαι καθ᾽ ἕχαστον πῆχυν τὰς
ἡμέρας τοῦ ἐνιαυτοῦ, παραγεγραμμένων τῶν xaxk φύ-
σιν γινομένων τοῖς ἄστροις ἀνατολῶν τε xal δύσεων
χαὶ τῶν διὰ ταύτας ἐπιτελουμένων ἐπισημασιῶν χατὰ
τοὺς Αἰγυπτίους ἀστρολόγους" τοῦτον δὲ τὸν κύχλον
ὑπὸ Καμόθύσου xai Περσῶν ἔφασαν σεσυλῇσθαι χαθ᾽
oUc χρόνους ἐχράτησεν Αἰγύπτου. (6) Τὸν μὲν οὖν
᾿Οσυμανδύου τοῦ βασιλέως τάφον τοιοῦτον γενέσθαι
φασίν, ὃς οὐ μόνον δοχεῖ τῇ χατὰ τὴν δαπάνην χορηγίᾳ
πολὺ τῶν ἄλλων διενεγχεῖν, ἀλλὰ χαὶ τῇ τῶν τεχνιτῶν
El H
ἐπινοίᾳ.

Alia complura Diodorum in JEgyptiorum histo-
ria ex Hecateo sumsisse, immo hunc prz ceteris.
sibi ducem selegisse proclivis est suspicio.

13.

Diodorus XL, 3 (Exc. Photii p. 542, 543) :
Ἡμεΐς δὲ μέλλοντες ἀναγράφειν τὸν πρὸς Ἰουδαίους
πόλεμον, οἰκεῖον εἶναι διαλαμθάνομεν προδιελθεῖν ἐν
χεφαλαίοις τήν τε τοῦ ἔθνους τούτου ἐξ ἀρχῆς χτίσιν
χαὶ τὰ παρ᾽ αὐτοῖς νόμιμα. Κατὰ τὴν Αἴγυπτον τὸ
παλαιὸν λοιμικῆς περιστάσεως γενομένης, ἀνέπευ πον
οἱ πολλοὶ τὴν αἰτίαν τῶν χαχῶν ἐπὶ τὸ δαιμόνιον" πολ--
λῶν γὰρ καὶ παντοδαπῶν χατοιχούντων ξένων χαὶ διηλ-
λαγμένοις ἔθεσι χρωμένων περὶ τὸ ἱερὸν χαὶ τὰς θυσίας

atque inde domus columnis substructa, ad musici theatri
. instar, cujus latera singula duàm plethrorum. (6) In ea
multe ex ligno statu»; quibus disceptantes in judicio et
. respectantes ad juri dicundo prefectos significantur. Hi,
- mumero triginta, in uno parietum exsculpti. 1n medio est
| proetor judicii, Veritatem clausis oculis collo appensam
- plurimosque sibi libros adjacentes habens. Hac imaginum
— JAigura ostenditur, judicum esse nihil accipere et judiciorum
4 : pem ad solam respicere veritatem oportere.
. XLIX. Exinde ambulacrum est variis zedificiis refertum ;
in quibus omnia esculentorum genera, quibus summa in
. — fruendo suavitas , elaborata habentur. (2) Ibi affabre scul-
" ptus et floride giictus rex spectatur, aurum et argentum deo
3 - efferens, quod singulis annis ex omni Egypto de argenti
e auri fodinis percepit. Summa quoque adscripta quae ad
argenti rationem est trecenties vicies centena minarum mil-
lia. (3) Post haec sacram esse dicunt bibliothecam cum
- inscriptione, Officina medici, in qua animus persanari
ossit, contiguasque huic omnium in Egypto deorum ima-
gines, rege munus unieuique competens offerente, utque
— Osiridi et collocatis infra assessoribus demonstraret , quo-
. modo piam erga deos justamque in homines vitam transe-
h E dion. . (4) Juxta bibliothecam domum affabre exstructam
viginti lectisterniis, ubi Jovis et Junonis regisque effigies ;

iwi

X RURUN
TIEN

TS

re

Ἐς

t 4

eem

ibique etiam regis corpus, ut videretur, tumulatum esse.
(5) Cireum vero undique zedes non paucas exsistere, qua:
omnium in ZEgypto consecratorum animalium elegantes
picturas exhiberent. Inde ad summum sepulcrum ascendi.
Quo superato , aureum esse circulum in ipso monumento ,
trecentorum sexaginta quinque cubitorum ambitu; crassitie
cubitali; inscriptosque et divisos in singulos cubitos anni
dies, cum notatione ortus et occasus stellarum naturalis,
et significationum , quas /Egyptii astrologi ab illis effici
docerent. Hic, aiunt, circulus a Cambyse et Persis abre-
ptus est, quando in ejus potestatem. /Egyptus pervenit.
(6) Ad istum ergo modum Osymandyze regis sepulcrum de-
scribunt : quod non modo sumtuum magnificentia, sed arti-
ficum etiam industria longe supergressum reliqua videtur.
13.

Nos bellum contra Judaeos litterarum memoriz prodituri,
nostri officii esse ducimus, si prius summatim de origine
hujus gentis et legibus ipsorum disseramus. In /Egypto lue
pestifera quondam exorta, plerique mali causam ad offen-
sam numinis referebant. Quum enim multi promiscue
colluvionis adven: ibi habitarent , qui peregrinis ritibus in
sacrorum ministeriis et immolationibus uterentur, evenit
ut aviti deorum honores apud eos exolescerent. (2) Hinc
suspicio indigenis regionis illius injecta, nisi alienigenas

392

χαταλελύσθαι συνέθαινε παρ᾽ αὐτοῖς τὰς πατρίους τῶν
θεῶν τιμάς. (2) Ὅπερ οἱ τῆς χώρας ἐγγενεῖς πέλα--:
ον, ἐὰν νὴ τοὺς ἀλλοφύλους μεταστήσωνται, χρίσιν
οὐχ ἔσεσθαι τῶν χαχῶν. Εὐθὺς οὖν ξενηλατουμένων
τῶν ἀλλοεϑνῶν, ot μὲν ἐπιφανέστατοι xot δραστικώτα-
τοι συστραφέντες ἐξερρίφησαν, ὥς τινές φασιν, εἰς τὴν
“Ελλάδα καί τινας ἑτέρους τόπους, ἔ ἔχοντες ἃ ἀξιολόγους
ἡγεμόνας, ὦ ὧν ἡγοῦντο Δάναος xoi Κάδμος τῶν ἄλλων
ἐπιφανέστατοι" ὃ δὲ πολὺς λεὼς ἐξέπεσεν εἰς τὴν νῦν
καλουμένην Ἰουδαίαν, οὐ πόρρω t. μὲν y κειμένην τῆς Αἰ-
γύπτου, παντελῶς δὲ ἔ ἔρημον οὖσαν κατ᾽ ἐχείνους τοὺς
χρόνους. (3) Ἡγεῖτο δὲ τῆς ἀποιχίας ὃ προσαγορευό-
μενος Μωσῆς, φρονήσει τε χαὶ ἀνδρείᾳ πολὺ διαφέρων.
Οὗτος δὲ χαταλαδόμενος τὴν χώραν, ἄλλας τε πόλεις
ἔχτισε χαὶ τὴν νῦν οὖσαν ἐπιφανεσφάτη; ὀνομαζομένην
Ἱεροσόλυμα. Ἱδρύσατο ὃ δὲ xol τὸ μάλιστα παρ᾽ αὐτοῖς
τιμώμενον ἱερόν, χαὶ τὰς τιμὰς καὶ ἁγιστείας τοῦ θείου
χαϊέδειξε , χαὶ τὰ χατὰ τὴν πολιτείαν ἐνομοθέτησέ τε
᾿χαὶ διέταξε. Διεῖλε δὲ τὸ πλῆθος εἰς δώδεκα φυλὰς διὰ
τὸ τὸν ἀριθμὸν τοῦτον τελειότατον νομίζεσθαι χαὶ σύμ-
φῶνον εἶναι τῷ πλήθει τῶν μηνῶν τῶν τὸν ἐνιαυτὸν
συμπληρούντων. (4) Ἄγαλμα δὲ θεῶν τὸ σύνολον οὐ
χατεσχεύασε διὰ τὸ μὰ νομίζειν ἀνθρωπόμορφον εἶναι
τὸν θεόν, ἀλλὰ τὸν περιέχοντα τὴν γὴν οὐρανὸν μόνον
εἶναι θεὸν χαὶ τῶν ὅλων χύριον. Τὰς δὲ θυσίας ἐξηλ-
λαγμένας συνεστήσατο τῶν παρὰ τοῖς ἄλλοις ἔθνεσι καὶ
τὰς χατὰ τὸν βίον ἀγωγάς" διὰ γὰρ τὴν ἰδέαν ξενηλα-
σίαν ἀπάνθρωπόν τινα καὶ μισόξενον βίον εἰςηγήσατο.
᾿Ἐπιλέξας δὲ τῶν ἀνδρῶν τοὺς χαριεστάτους καὶ μά-
λιστα δυνησομένους τοῦ σύμπαντος ἔθνους προΐστασθαι,

HECATJEUS ABDERITA.

αἱ

τούτους ἱερεῖς ἀπέδειξε" τὴν δὲ διατριβὴ TV ἔταξεν αὐτῶν

γίνεσθαι περὶ τὸ ἱερὸν καὶ τὰς τοῦ θεοῦ τιμάς τε xal θυυΐ
σίας. (6) Τοὺς αὐτοὺς δὲ χαὶ δικαστὰς ἀπέδειξε τῶν S
μεγίστων χρίσεων, xat τὴν τῶν νόμων xat τῶν ἐθῶν. φυ- d
λαχὴν τούτοις ἐπέτρεψε" διὸ xai βασιλέα μὲν μηδ
ποτε τῶν ἸΙουδαίων, τὴν δὲ τοῦ πλήθους προστασία
δίδοσθαι διὰ παντὸς τῷ δοχοῦντι τῶν ἱερέων φρονήσει.
xal ἀρετῇ προέ; χειν. Τοῦτον δὲ προσαγορεύουσιν ip-
χιερέα, xat νομίζουσιν αὑτοῖς d γγελον γίνεσθαι τῶν τοῦ
θεοῦ προςταγμάτων, (e) Τοῦτον δὲ xarà τὰς ἐχχλη-
σίας χαὶ τὰς ἄλλας συνόδους φησὶν ἐχφέρειν τὰ T pag !
γελλόμενα , χαὶ πρὸς τοῦτο τὸ μέρος οὕτως εὐπιθεῖς Ts 1
νεσθαι τοὺς "Ιουδαίους, ὥστε παραχρῆμα πίπτοντας
ἐπὶ τὴν γὴν προςχυνεῖν τὸν τούτοις ἑρμηνεύοντα d ἀρχιε.
ρέα. Προςγέγραπται δὲ xoi τοῖς νόμοις ἐπὶ τελευτῆς ὅτε,

Μωσῆς ἀχούσας τοῦ θεοῦ ταδε λέγει τοῖς Ιουδαίοις...
᾿“Εποιήσατο δ᾽ ὃ νομοθέτης τῶν τε πολεμιχῶν ἔργων
πολλὴν πρόνοιαν χαὶ τοὺς νέους ἠνάγχαζεν ἀσχεῖν ἄν. —
δρείαν τε χαὶ καρτερίαν χαὶ τὸ σύνολον ὃ ὑπομονὴν πάσης
χαχοπαθείας. (7) ᾿Εποιεῖτο δὲ xai στρατείας εἰς τὰ
πλησιόχωρα τῶν ἐθνῶν, καὶ πολλὴν χαταχτησάμενος͵ 1
χώραν κατεκληρούχησε, τοῖς μὲν ἰδιώταις ἴσους ποιή- Ὁ
σας χλήρους,, τοῖς δ᾽ ἵ ἱερεῦσι μείζονας, ἵνα λαμθάνοντες, ᾿
ἀξιολογωτέρας προςόδους ἀπερίσπαστοι συνεχῶς προςε- ἢ
δρεύωσι ταῖς τοῦ θεοῦ τιμαῖς. Οὐχ ἐξῆν δὲ τοῖς ἰδιώταις
τοὺς ἰδίους χλήρους᾽ πωλεῖν, ὅπως μή τινες διὰ πλεονε-
ξίαν ἀγοράζοντες τοὺς lodaia ἐχθλίῤδωσι τοὺς. ἀπορω- d
τέρους καὶ κατασχευάζωσιν ὀλιγανδρίαν. (8) T exvoz
φεῖν τε ἠνάγχαζε τοὺς ἐπὶ τῆς χώρας" xol δι᾽ ὀλίγης
δαπάνης ἐχτρεφομένων τῶν βρεφῶν, ἀεὶ τὸ γένος τῶν ὑ

CM

submoverent , futurum ut malis nunquam exonerarentur.
Statim igitur expulsis aliarum nationum hominibus, pars
nobilissima et strenuitate aliis praestans , eximiorum ducum
auspiciis in Graeciam , ut perhibent, et alia qusedam loca,
variis jactata casibus, pervenit, quibus Danaus et Cadmus
pré ceteris clarissimi praeerant. . Pars autem populi maxima
in terram, qua? Judaea nunc vocatur, ab Egypto quidem
haud longe dissifam , at omnino temporibus illis desertam ,
rejecta est. (3) Coloniae hujus ductor erat Moses quidam,
ut appellatur, sapientia et fortitudine maxime excellens.
Is occupata regione quum urbes alias, tum quie nunc cla-
rissima est , Hierosolyma , ac templum ibi , quod in summa
illis veneratione habetur, condidit. Tum numinis honores
et ccrimonias sacrorum docuit; etiam rempublicam legibus
instruxit , atque in ordinem certum redegit. Multitudinem
in duodecim tribus divisit, quod numerum hunc perfectis-
simum esse, ac mensíbus , qui annum faciunt integrum,

respondere existimaret. (4) At nullam omnino deorum
imaginem statuamye fabricavit, quod in deum minime
cadere formam humanam, sed coelum hoc, quod terram
cireumquaque ambit, solum deum esse cunctaque i in po-
testate habere judicaret. Sacrificiorum autem ritus vitoe-
que econformande morem ita instituit, ut a ceterarum
gentium institutis plurimum discreparet. Nam propter
gentis. suce relegationem inhumanam quandam et inhospi-
lalem vitae rationem precepit. — Viros préeterea gratiosissi-

mos, et qui genti universe preesse maxime valerent
delegit ,.eosque sacerdotes creavit. His munusillud desti-
navit, ut perpetuo templum obeuntes dei cultibus et. Sacri- - |
ficiis operarentur. (5) Eosdem maximarum quoque rerum

disceptationi judices praefecit, legumque ac institutorum

custodiam illorum fidei commisit. Quocirca nunquam Ju- :
deis regem fuisse aiunt, sed multitudinis gubernand:e curam. -
οἱ potestatem ei tradi perpetuo , qui inter sacerdotes pru.
dentia et virtute praecellere videtur. Hunc sacerdoi
principem summum pontificem appellant ; hune pro nuni
et interprete jussorum dei habent; (6) hunc in concionibus
publicis aliisque congressibus mendata proferre , eee

in parte tam morigeros esse Judoos perhibent, ut ext.
ad terram prostrati sacrorum antistitem , oracula dei 8
interpretantem, adorent. In fineautem loibur adscriptt
est: MOSES AUDITOR DEI HJEC DICIT 200 815. Ad heec mi
tum studii cum insigni prudentia in res bellicas posuit
lator, et juvenes ad tolerantiam et fortitudinem, ad con--
stantiam denique in omnibus zerumnis exercendam adegit.
(7) Quin etiam expeditiones in gentes finitimas suscepit
multosque terro bello acquisite tractus hereditario : suis
jure possidendos attribuit , ita quidem, ut privatis zequale
sortis partes faceret, sacerdotibus majores : ut ampliore
percipientes reditus , dei cultibus assidue citra distractione
incumberent. | Nec privatis sortis suce patrimonium vende
licebat, ne aliqui, emtis per avaritiam fundis hereditariis:

- Ἰουδαίων ὑπῆρχε πολυάνθρωπον. Καὶ τὰ περὶ τοὺς
ἧς rim δὲ xol τὰς τῶν τελευτώντων ταφὰς πολὺ τὸ πα-
δε 0 λλαγμένον ἔ ἔχειν ἐποίησε νόμιμα πρὸς τὰ τῶν ἄλλων
|. &v6 ἡρώπων. Κατὰ δὲ τὰς ὕστερον γενομένας ἐπικρα-
mn (ac ἐχ τῆς τῶν ἀλλοφύλων ἐπιμιξίας ἐ ἐπί τε τῆς τῶν
-ρσῶν ἡγεμονίας. χαὶ τῶν ταύτην χαταλυσάντων Ma-
᾿χεδόνων πολλὰ τῶν πατρίων τοῖς Ἰουδαίοις νομίων
i ᾿ἐχινήθη. Περὶ μὲν τῶν Ιουδαίων ᾿χαταῖος ὃ Μολζοιος
- (deb. ᾿Ἀὐδηρίτης) ταῦτα ἱστόρηχεν.
— Hecatzeum Milesium confundi cum Abderita vel
—ex iis απ de Macedonum temporibus dicuntur,
| duce clarius est. V. Wesseling. ad ἢ, 1. Alium quen-
Hecatzum Milesium , Abderitze supparem in-
v telligi voluit Zornius; quod jure respuerunt
— Wesselingius 1. 1. et Creuzerus De Hecat. Milesio
— p. 35. Cf; Heyne De fontt. Diodori p. LXXXIX ,
— ed. Bip. — Ceterum fragmentum de Judaeis in
—— JEgyptiacis locum habuisse monui in introductione.
- Subjicimus fragmenta de Judzis, que e Pseudo-
Hecatzo affert Josephus.

VEYAOEKATAIOX.
ΠΕΡῚ IOYAAION,
14.

— Josephus C. Apion. I, 22» : 'Exacaioc δὲ 6 'A62n-
"c, ἀνὴρ φιλόσοφος ἅμα xol περὶ τὰς πράξεις ixa-
τος, Ἀλεξάνδρῳ τῷ βασιλεῖ συναχμάσας χαὶ Πτο-
e Malo τῷ Λάγου συγγενόμενος οὐ παρέργως, ἀλλὰ
| περὶ α αὐτῶν ἸΙουδαίων συγγέγραφέ βιθλίον. ἐξ οὗ βού-

*
D

PSEUDO-HECA T /EUS. 393

Aout κεφαλαιωδῶς ἐπιδραμεῖν ἔνια τῶν εἰρημένων.

Kai πρῶτον ἐπιδείξω τὸν Ἁρόνον' μνημονεύει γὰρ τῆς
Πτολεμαίου περὶ E ἄζαν πρὸς Δημήτριον μάχης" αὕτη
δὲ γέγονεν ἑνδεκάτῳ μὲν ἔτει τῆς ᾿Αλεξάνδρου τελευτῆς,
ἐπὶ δὲ Ὀλυμπιάδος ἑῤδόμης καὶ δεχάτης χαὶ ἑχατοστῆς,
ὡς ἱστορεῖ Κάστωρ. Προσθεὶς γὰρ ταύτην τὴν Ὀλυμ.--
πιάδα φησὶν, ᾿Επὶ ταύτης Πτολεμαῖος ὃ Λάγου ἐνίχα
κατὰ Γάζαν μάχη Δημήτριον τὸν ᾿Αντιγόνου, τὸν ἐπι-
χληθέντα Πολιορχητήν. » Ἀλέξανδρον δὲ τεθνάναι πάν-
τες ὁμολογοῦσιν ἐπὶ τῆς ἑχατοστῆς τεσσαρεσχαιδεχάτης
᾿Ολυμπιάδος. Δῆλον οὖν ὅτι χαὶ xac. ἐχεῖνον xal χατὰ
᾿Αλέξανδρον ἤχμαζεν ἡμῶν τὸ ἔθνος. Λέγει τοίνυν
ὃ “Ἑκαταῖος πάλιν τάδε, ὅτι « μετὰ τὴν ἐν Γάζη μάχην
δ Ἠπολεμαῖος ἐ ἐγένετο τῶν περὶ Συρίαν τόπων ἐγκρα-
τής" xai πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων πυνθανόμενοι τὴν
ἠπιότητα Xa φιλανθρωπίαν τοῦ Πτολεμαίου, συνα-
παίρειν εἰς Αἴγυπτον αὐτῷ: χαὶ χοινωνεῖν τῶν πραγμά-
τῶν ἠξδουλήθησαν, ὯΩν ed ἦν, φησὶν, ᾿Εζεχίας ὃ ἀ ἀρχιε-
ρεὺς τῶν Ἰουδαίων, ἄνθρωπος τὴν μὲν ἡλικίαν ὡς
ἑξήκοντα ἐξ ἐτῶν, τῷ δ᾽ ἀξιώματι τῷ παρὰ τοῖς δμοέθ-
vote μέγας xal τὴν ψυχὴν οὐκ ἀνόητος, ἔτι δὲ χαὶ λέ-
γεῖν δυνατὸς xoi [τοῖς περὶ] τῶν πραγμάτων, εἴπερ
τις ἄλλος, ἔμπειρος" χαίτοι, φησὶν, oi πάντες ἱερεῖς
τῶν Ἰουδαίων, οἱ τὴν δεκάτην τῶν γινομένων λαμά-
γοντες, xal τὰ χοινὰ διοικοῦντες, περὶ χιλίους μάλιστα
xxl πενταχοσίους εἰσίν. » Πάλιν δὲ τοῦ προειρημένου
μνημονεύων ἀνδρὸς, « Οὗτος, φησὶν, 6 ἄνθρωπος τε-
τευχὼς τῆς τιμῆς ταύτης καὶ συνήθης ἡμῖν γενόμενος,
ma paa dy τινας τῶν μεθ᾽ ἑαυτοῦ, τὴν διαφορὰν ἀνέγνω
πᾶσαν αὐτοῖς, εἶχε γὰρ τὴν χατοίχησιν αὐτῶν χαὶ τὴν
πολιτείαν γεγραμμένην. » Εἶτα “Ἑκαταῖος δηλοῖ πάλιν

3
eliderent pauperiores, gentemque redigerent ad paucitatem.
Liberis insuper educandis ut operam darent, regionis
habitatores coegit : quumque exiguo sumptu infantes
| tur, semper Judeorum natio multitudine hominum

rimum, fecit. Ceterum sub imperiis posteriori setate
s, in Persarum dominatu, et qui hunc everterunt ,
cedonum , ex commixtione cum externis gentibus multa
.. de legum Rterdn) institutis apud Judoeos mutata exoleve-
.. runt. De Judois hoec narravit Hecateeus Abderita.

/

E " PSEUDO-HECAT.EUS.

DE JUDAIS.
14.

Heca tzeus Abderita, vir non modo philosophus, sed etiam

us gerendis aptissimus, Alexandri regis zequalis et cum
lema Lagi conversatus, non obiter (sc. Judaeorum
minit), sed de Judais ipsis librum conscripsit, ex
volo summatim quaedam eorum quce ab eo sunt dicta
'reurrere : primumque tempus ostendam. Meminit enim
rolii quo circa Gazam conflixit Ptolemseus cum Deme-
ir 0 : illud vero contigit undecimo quidem anno a morte

Alexandri, Olympiade vero cxvr, sicuti narrat Castor
Apposita enim hac Olympiade, dicit : « Sub hac Ptole-
mus Lagi circa Gazam prxlio superavit Demetrium An-
ligoni, qui vocabatur Poliorcetes. » Alexandrum vero
agnoscunt universi Olympiade cxiv e vita excessisse, Pa-
lam ergo est quod et illius tempore et sub Alexandro gens
nostra floruerit. Igitur Hecatous porro hc dicit : « Pto-
lemaeum post praelium in Gazam locorum in Syria factum
esse compotem; magnumque hominum numerum, co-
gnita Ptolemei mansuetudine et clementia, cum eo pro-
fectum esse in /Egyptum, eo animo, ut rerum geren-
darum participes fierent. ^ Quorum unus, inquit, erat
Ezecias pontifex Judeorum : homo :etate quidem quasi
annorum LxYI, dignitate vero apud populares suos ma-
gnus, et animi sapientia non mediocri, et dicendi facul-
tate pollens, et, si quis alius, rerum peritus : quanquam ,
ut ait, omnes Judaeorum sacerdotes, qui decimas in lu-
cem editorum accipiunt, et res in communi positas admi
nistrant, mille omnes et quingenti sint. » Rursus autem
viri jam laudati mentionem faciens, « Hic, inquit, homo
hunc honorem assequutus, factusque nobis familiaris,
ubi quosdam e suis assumpserat , differentiam omnem illis
exposuit, et habitationem eorum et civilem rationem ,
quam- scriptam habebat, pariter indicavit. » Deinde pa-
lam facit Hecatoeus , erga leges qualiter nosmet habemus ,

394

πῶς ἔχομεν πρὸς τοὺς γόμους, ὅτι πάντα πάσχειν ὑπὲρ
τοῦ Ἰκὴ παραδῆναι τούτους προαιρούμεθα, χαλὸν εἰναι
νομίζοντες. « «'T Γοιγαροῦν, φησὶ, χαὶ χαχῶς ἀκούοντες ὑπὸ
τῶν ἀστυγειτόνων χαὶ τῶν εἰσαφιχνουμένων πάντων,
χαὶ προπηλαχιζόμενοι πολλάχις ὑπὸ τῶν Περσικῶν βασι-
λέων χαὶ σατραπῶν, οὐ δύνανται μεταπεισθῆναι τῇ δια-
vota, ἀλλὰ γεγυμνωμένως περὶ τούτων χαὶ αἰχίαις xot
θανάτοις δεινοτάτοις μάλιστα πάντων ἀπαντῶσι μὴ ἀρ-
νούμενοι τὰ πατρῷα. » Παρέχεται δὲ καὶ τεχμήρια τῆς
ἰσχυρογνωμοσύνης τῆς περὶ τῶν νόμων οὐχ ὀλίγα. Φησὶ
γὰρ, « « Ἀλεξάνδρου ποτὲ ἐν Βαδυλῶνι i γενομένου καὶ προε-
λομένου τὸ τοῦ Βήλου πεπτωχὸς ἱερὸν dua pans xal
πᾶσιν αὐτοῦ τοῖς στρατιώταις διιοίως φέρειν τὸν χοῦν
προστάξαντος, μόνους τοὺς Ἰουδαίους οὐ aea χεῖν, ἀλλὰ
χαὶ πολλὰς ὑπομεῖναι πληγὰς χαὶ ζημίας ἀποτῖσαι με:
γάλας, ἕως αὑτοῖς Forno τὸν βασιλέα δοῦναι τὴν
ἄδειαν. ** « Τῶν γε μὴν elc τὴν χώραν, φησὶ, πρὸς αὐτοὺς
ἀφιχνουμένων xal νεὼς xal βωμοὺς χατασχευασάντων,
ἅπαντα ταῦτα κατέσκαπτον, xai τῶν μὲν ζημίαν τοῖς
σατράπαις ἐξέτινον, περὶ τινῶν δὲ καὶ συγγνώμης μετε-
λάμόανον. » Καὶ προσεπιτίθησιν ὅτι δίκαιον ἐπὶ τού-
τοις αὐτούς ἐστι θαυμάζειν. Λέγει δὲ χαὶ περὶ τοῦ πολυαν-
θρωπότατον γεγονέναι ἡμῶν τὸ ἔθνος" « Πολλὰς μὲν
γὰρ ἡμῶν, φησὶν, ἀνασπάστους εἰς Βαδυλῶνα Πέρσαι
πρότερον αὐτῶν ἐποίησαν μυριάδας, οὐχ ὀλίγαι δὲ xal
μετὰ τὸν ᾿Αλεξάνδρου θάνατον εἰς Αἴγυπτον xat Φοινί-
χὴν μετέστησαν, διὰ τὴν ἐν Συρία στάσιν. » 'O δὲ
αὐτὸς οὗτος ἀνὴρ χαὶ τὸ μέγεθος τῆς χώρας, ἣν xatot-
χοῦμεν, καὶ τὸ κάλλος ἱστόρηχε. « Τριαχοσίας γὰρ μυ-
ριάδας ἀρουρῶν σχεδὸν τῆς ἀρίστης xat παμφορωτάτης

HECAT/EI ABDERIT/E

χώρας νέμονται , φησίν" ἣ γὰρ Ἰουδαία τοσαύτη mds
τος ἐστίν. » ᾿Αλλὰ μὴν ὅτι xal τὴν πόλιν αὐτὴν τὰ
Ἱεροσόλυμα καλλίστην τε xa μεγίστην ex παλαιοτάτου,
κατοικοῦμεν, χαὶ περὶ πλήθους ἀνδρῶν, χαὶ περὶ ἧς
τοῦ νεὼ χατασχευῆς, οὕτως αὐτὸς διηγεῖται" « Ἔστι
γὰρ τῶν Ἰουδαίων τὰ μὲν πολλὰ ὀχυρώματα «dii
τὴν χώραν xoi κῶμαι" μία δὲ πόλις ὀχυρὰ πεντή-
χοντα utra σταδίων τὴν περίμετρον, ἣν οἰχοῦ :
μὲν ἀνθρώπων περὶ δώδεχα μυριάδες. Καλοῦσι δ᾽
αὐτὴν ἹἹεροσόλυμα. ᾿Ενταῦθα δ᾽ ἐστὶ χατὰ μέσον μά-"
λιστα τῆς πόλεως περίθολος λίθινος, μῆχος ὡς πεντά- T
o uod εὖρος δὲ πηχῶν ἑκατὸν, ἔχων διπλᾶς πόλος |

μὲν ἑκάστην εἴχοσι Mice igoros δὲ ἐμθιρή ον: Καὶ
παρ’ αὐτὸν οἴκημα μέγα, οὗ βωμός ἐστι καὶ λυχνίον,,
ἀμφότερα χρυσᾶ, δύο τάλαντα τὴν δλχήν. ᾿Επὶ τού-

τῶν φῶς ἐστιν ἀναπόσδεστον xal τὰς νύχτας xal τὰς,
ἡμέρας. Ἄγαλμα δὲ οὖχ ἔστιν οὐδὲ ἀνάθημα τὸ πα-
ράπαν- οὐδὲ φύτευμα παντελῶὸς οὐδὲν, οἷον ἀλσῶδες
7j τι τοιοῦτον. Διατρίδουσι δ᾽ ἐν αὐτῷ καὶ τὰς νύχτας
χαὶ τὰς ἡμέρας ἱερεῖς, ἁγνείας. τινὰς ἁγνεύοντες. xal
τὸ παράπαν οἶνον οὐ πίνοντες ἐν τῷ ἱερῷ. » Ἔτι γε
thy ὅτι xol Ἀλεξάνδρῳ τῷ βασιλεῖ ᾿συνεστρατεύομεν
χαὶ μετὰ ταῦτα τοῖς διαδόχοις αὐτοῦ μεμαρτύρηχεν᾽"
οἷς δ᾽ αὐτὸς παρατυχεῖν ὑπ᾽ ἀνδρὸς Ἰουδαίου χατὰ τὴν.
στρατείαν γενομένοις, τοῦτο παραθήσομαι. Λέγει δ᾽ ob.
τως" « Ἐμοῦ γοῦν ἐπὶ τὴν ᾿Ερυθρὰν θάλασσαν. βαδί-.
ζοντος συνηχολούθει τις μετὰ τῶν ἄλλων τῶν παρα-
πεμπόντων ἡμᾶς ἱππέων TM ὄνομα Mo A

quodque omnia pati malimus , quam contra illas facere , hoc
pulchrum esse persuasum habentes. « Quare, inquit,
quanquam et maledictis impeti solent a vicinis advenisque ,
et injuriose seepe tractati sunt a Persicis regibus et satrapis ,
non possunt a sententia deduci, sed pro ea maxime
omnium forti animo omne genus cruciatus szvissimasque
mortes subeunt, nec adduci possunt ut patria instituta
abdicent. » Quin et indicia perhibet non exigua animi
eorum propositi tenacis et validi circa lezem observandam.
Dicit enim, quum aliquando apud Babylonem esset Ale-
xander, et vellet is Beli templum quod conciderat repo-
nere , et omnibus militibus proecepisset humum aggerere ,
solos Judsos non opitulatos, imo et verbera et mulctas
graves pertulisse, donec rex eis ignoscens laboris talis
gratiam fecit. * * « Qui quum in regionem , inquit, ad suos
reversi fuissent, et templa et altaria exstruxissent, ista
omnia diruerunt : el pro aliis quidem mulctam safrapis
exsolvere, pro aliis vero veniam consequuti sunt. » Et
preterea adjicit quod merito ob haee admirationem ha-
bent. Afque insuper memorat gentem nostram populo
maxime abundasse ; « Nam multas nostrorum , inquit,
inyriadas e sedibus suis primum abduxerunt Pers: : non
pauco autem etiam post obitum Alexandri in /Egyptum
et Pheenicen migrarunt, propter seditionem | in Syria
factam. » Hic idem vir et magnitudinem regionis quam
incolimus et pulchritudinem prodidit, « Ad tricies , inquit ,

^

centena millia arurarum habitant optimi fere et ferae :
soli. Judsa namque hujus est amplitudinis. » Imo quod.
et urbem, Hierosolyma, pulcherrimam et maximam ex
multis retro seculis incolimus , et de virorum multitudine,
et de templi exstructione, idem ipse sic refert : « Sunt enim
Judaeorum: castella multa et vici per regionem sparsi :
una autem urbs munita; ambitu ferme quinquaginta sta-
diorum, quam incolunt quidem hominum circiter cen-
tum et viginti millia. Istam vero Hierosolyma vocant.
Mlic autem in meditullio scilicet urbis. septum est lapi-
deum, quinque fere jugerum longitudinis, latitudinis
cubitorum centum, portas habens geminas. Ibidem altare
quadratum, ex impolitorum et rudium lapidum coagmen-
tatione conflatum; cujus latema singula viginti cubito-
rum sunt, altitudo vero decem. Et preter hoc altare,
ingens tabernaculum est, quo οἱ ara et Iychnuchus con-
tinentur, utrumque aureum, pondus talentorum duüm..
His impositum est lumen inexstinctum , quod dies noctes-
que continenter ardet. Nullum ibi simulacrum, donas
rium omnino nullum, adeoque nec planta nec lucus , ne
aliud quicquam ejusmodi. Sacerdotes in eo, noctu pariter
atque interdiu assidui , certis quibusdam expiationibus d?
operam, quos in templo vinum omnino gustare nefas, »
Sed preterea testis est militassé nos cum Alexandro, et
postea ejus cum successoribus. Subjiciam illa, quibus
ipse se interfuisse dicit, ab homine quodam Judeeo gesta ἢ

E 4

Bier: ἱκανὸς χατὰ ψυχὴν, εὔρωστος, καὶ τοξότης
"πὸ δὴ πάντων ὁμολογούμενος xat τῶν "EXX vov. xa
ἣν βαρύάρων d ἄριστος. Οὗτος οὖν ὃ ἄνθρωπος, δια-
iir πολλῶν χατὰ τὴν 600v, xal μάντεως τινος
b» "θευομένου καὶ πάντας Eno εἴν ἀξιοῦντος, ἠρώτησε
(cl προσμένουσι. ᾿᾽Δείξαντος δὲ τοῦ μάντεως αὐτῷ
ὃν ὄρνιθα χαὶ φήσαντος, ἐὰν μὲν αὐτοῦ μένη, προσ-
ἕνειν. συμφέρειν πᾶσιν, ἐὰν δ᾽ ἀναστὰς εἰς τοὔμπροσθεν
E ται; προάγειν, ἐὰν δὲ εἷς τοὔπισθεν, ἀναχωρεῖν
αὖθις, σιωπήσας χαὶ παρελκύσας τὸ τόξον ἔδαλε, xal
"il ν ὄρνιθα Tat ἄξας ὁ ἀπέκτεινεν, Ἀγαναχτούντων δὲ
οὔ μάντεως χαί τινων ἄλλων χαὶ καταρωμένων αὐτῷ,

Il μαίνεσθε; ἔφη, χαχοδαιμονέστατον ὄρνιθα λαθόντες
ἧι ς τὰς χεῖρας; πῶς γὰρ οὗτος τὴν αὑτοῦ σωτηρίαν, οὐ
TC τροϊδὼν, mepi- τῆς ἡμετέρας πορείας ἡμῖν ἄν τι ὑγιὲς
᾿ γγελλεν; el γὰρ ἠδύνατο προγινώσχειν τὸ μέ ἔλλον,
εἰς τὸν τόπον τοῦτον οὐχ ἂν ἦλθε, φοδούμενος μὴ τοξεύ-
fec αὐτὸν ἀποχτείνῃ Μοσόλλαμος Ιουδαῖος. » Ἀλλὰ
ὧν μὲν ᾿χαταίου μαρτυριῶν ἅλις" τοῖς γὰρ βουλομέ-
πλείω μαθεῖν τῷ “βιδλίῳ ῥάδιόν ἐστιν ἐντυχεῖν.
lurima horum excerpsit Eusebius P. E. p. 408 sq.

15.

|. osephus C. Apion, II, 4 : Οὐ γὰρ ἀπορία γε τῶν
οἰχησάντων τὴν μετὰ CERERI ὕπ᾽ αὐτοῦ πόλιν χτιζομέ-
T v. Ἀλέξανδρος τῶν ἡμετέρων τινὰς ἐχεῖ συνήθροισεν"
iJ) à πάντας δοχιμάζων ἐπιμελῶς, ἀρετῆς χαὶ πίστεως
2) ὕτο τοῖς ἡμετέροις τὸ γέρας ἔδωχεν. ᾿Ετίμα γὰρ fuv
& νος, ὡς χαί φησιν “Ἑκαταῖος περὶ ἡμῶν, ὅτι διὰ τὴν

FRAGMENTA. 395

A , “ “
ἐπιείκειαν xai πίστιν, ἣν αὐτῷ παρέσ ον Ἰουδαῖοι, τὴν
- 7 E » ,
Σαμαρεῖτιν χώραν mpoctÜnxsv ἔχειν αὐτοῖς ἀφορολό--
Tov.

16,

Josephus Ant. Jud. XII , 2, 3. Demetrius Pha-
lereus in epistola ad Ptolemxum Philadelphum de
Judeorum libris describendis : Τὴν νομοθεσίαν (sc.
τῶν Ιουδαίων) φιλοσοφωτέραν χαὶ ἀκέραιον εἶναι συμ-
Θέβηκεν, ὡς ἂν οὖσαν θεοῦ. Διὸ καὶ τοὺς ποιητὰς
χαὶ συγγραφεῖς τῶν ἱστοριῶν οὐχ ἐπιμνησθῆναί φησιν

ὑκαταῖος ὃ ᾿Αὐδηρίτης, οὐδὲ τῶν κατ᾽ αὐτὴν πολιτευ-
σαμένων ἀνδρῶν, ὡς ἁγνῆς οὔσης, xai μὴ δέον αὐτὴν
βεθδήλοις στόμασι διασαφεῖσθαι. Haec Josephus ex
Aristea in Historia LXXII interpretum , ubi ita :
Διὸ πόρρω γεγόνασιν οἵ τε συγγραφεῖς xal ποιηταὶ xat
τὸ τῶν ἱστορικῶν πλῆθος τῆς ἐπιμνήσεως τῶν προειρη-
μένων βιόλίων καὶ τῶν xaT αὐτὰ πεπολιτευμένων
ἀνδρῶν, διὰ τὸ ἁγνήν τινα χαὶ σεμνὴν εἶναι τὴν ἐν τού-
τοις θεωρίαν, ὥς φησιν "Exacvaiog ὃ ᾿Αὐδηρίτης. Ex
Josepho sua habet Eusebius P. E. p. 351, C.

17.
(ΠΕΡῚ ABPAMOY.)

Josephus Ant. Jud. I, 7, 2. : Μνημονεύει δὲ τοῦ
πατρὸς ἡμῶν ᾿Αὐράμου Ββηρωσσὸς... ἉἙχαταῖος δὲ
χαὶ τοῦ μνησθῆναι πλέον vt πεποίηχεν " βιδλίον γὰρ
περὶ αὐτοῦ συνταξάμενος χατέλιπε. Exscripsit Euse-
bius P. E. p. 417.

zi itione. 1ta.enim narrat : « Quum proficiscerer ad mare
-Rubrum, una cum aliis equitibus Judaeis, quos itineris du-
s habebamus , unus eorum aliquis comitabatur, nomine
Mosollamus, vir quum animi magnitudine tum corporis
bore non vulgari, idemque sagittarius omnium tam Gra-
um quam barbarorum confessione peritissimus. 15 igi-
ir homo, quum universa multitudo iter illud agerent,
ates augurium captans peteret ut cuncti gressum in-
nt, interrogavit cur subsisterent. Quum autem
ugur ei avem ostendisset, simulque dixisset, si quidem
: i resideret avis, omnibus ut eo in loco manerent expe-
ir '; sin protinus volando contenderet, porro pergerent
| quoque; sin denique retro , retro similiter ipsi redi-
nt: Judicus nihil contra, sed ibtentó arcu jaculatur, avem-
[6 confixam peremit. Hic aügure aliisque nonnullis gravi-
e πὰ, ipsique diras imprecantibus, Quid,
pone adeo furitis, infaustissimam avem in manus
entes? quomodo ista , quze vitze ipsa suce providere non
,sani quicquam de suscepto a nobis itinere praenun-
e valuit? Enimvero si preenosse futurum potuisset, nun.
Δ hunc in locum venisset, prae metu ne Mosollami Ju-
iei sagittis confixa moreretur.» Verum testimoniorum ex
vatio satis : nam quibus in animo est plura cognoscere,
5 est librum i ipsum adire.
15.

tis Alexandriie, quam studiose zedificabat, nostrorum
aliquot illic congregavit; sed omnes probitatis ergo et fide
probe perspectos et exploratos habens, hoc praemium nostris
tribuit. Nostram enim gentem honorabat, ut etiam de
nobis dicit Hecataeus, quod propter probitatem atque fidem,
quam ei praebuere Judaei, regionem Samaritidem ab omni
tributo liberam ab iis teneri voluerit.

16.

Ita comparata est Judaeorum legislatio , ut altioris cu-
jusdam sapientize et sincerae integritatis plena sit, utpote
adeo profecta. Quare nec poetze nec qui historias con-
scripsere, ejus meminerunt, quemadmodum Hecatzeus Ab-
derita testatur, adeoque nec hominum illorum , qui ex ejus
praeceptis vitam instituerunt , quod sancta esset et profano
ore exponi non oporteret.

Hinc quum alii scriptores et poetze , tum historici omnes
abstinuerunt a mentione et librorum istorum et virorum,
qui secundum leges has administrant rempublicam : quia ,
ut Hecateus Abderita asserit, plane sanctam et vene.
randam contineant in se sententiam et contemplatio-
nem. ;

17.

icon Abrami parentis nostri meminit. Hecalzeus vero
ejus non obiter tantum meminit, sed librum de eo con-
scriptum reliquit.

396.
18.

Clem. Alex. Strom. V, c. 14, p. 257,2 : Ὁ μὲν
Σοφοκλῆς, & ὡς | φησίν “Ἑκαταῖος, ὃ τὰς ἱστορίας συντα-
ξάμενος ἐν τῷ Κατ᾽ Ἄὐραμον χαὶ τοὺς Αἰγυπτίους,
ἄντικρυς ἐπὶ τῆς σχηνῆς ἐχύοξ"

Εἷς ταῖς ἀληθείαισιν, εἷς ἐστὶν. θεὸς ᾽

ὃς οὐρανόν τ᾽ ἔτευξε χαὶ γαῖαν μαχρὰν,

πόντου τε χαραπὸν οἴδμα χἀνέμων βίαν ( βίας Eus. ).

Θνητοὶ δὲ πολλοὶ καρδίαν πλανώμενοι,

ἱδρυσάμεσθα πημάτων παραψυχὴν,

θεῶν ἀγάλματ᾽ ἐκ λίθων ἢ χαλχέων

ἢ χρυσοτεύχτων ἢ ᾿λεφαντίνων τύπους"

θυσίας τε τούτοις χαὶ χαλὰς πανηγύρεις

στέφοντες, οὕτως εὐσεύεϊν νομίζομεν.
Eadem Eusebius P. E. p. 680 D, et non nomi-
nato Hecatzo Justin. Martyr. Cohort, c. 18, Theo-
doret. De affect. Gr, tom. IV, p. 896. Versus spu-
rios esse primus vidit Bentley. Ad Millium p. 11.
Cf, Boeckh, Princip.trag. p. 148.

SEDIS INCERT.E.

19.

Diogen. L. I, 9 : Ἑκαταῖος δὲ xol γενητοὺς τοὺς
θεοὺς εἶναι xav' αὐτούς (Sc. κατὰ τοὺς μάγους. Cf.
Theopomp. fr. 71.

| 20.

Clem. Alex. Strom. II, 21, p. 179, 31 : Ἀλλὰ xoi
ot ᾿Αὐδηρῖται τέλος ὑπάρχειν διδάσκουσιν, Δημόκριτος
μὲν... τὴν εὐθυμίαν.... Εχαταῖος δὲ τὴν αὐτάρχειαν;

2I.

Plutarchus Qu. Conviv. IV, 3, p. 666, E, querit
cur in nuptiis quam plurimi ad coenam vocentur.
Ὁ γὰρ εἰπὼν περὶ τῆς αἰτίας αὐτῆς τῶν παλαιῶν
φιλοσόφων, οὐδὲν, ἐμοὶ γοῦν χριτῇ πιθανὸν εἴρηχεν,
“Ἑχαταῖος 6 ᾿Αδδηρίτης. Λέγει δὲ τοὺς ἀγομένους γυναῖ-
χας πολλοὺς παραχαλεῖν ἐπὶ τὴν ἑστίασιν, ἵνα πολλοὶ
συνειδῶσι xal μαρτυρῶσιν ἐλευθέροις οὖσι, καὶ παρ᾽
ἐλευθέρων γαμοῦσι.

HECATJEUS ABDERITA. AMOMETUS. E

σθαι Xmaprouc, xal ὁμοίως Age (Ἀμώμητ ;

AMOMETUS.

Amometus Callimacho antiquior (fr. 2), su
Ptolemzo I vel II vixerit. Libro De gente Attacc
rüm Hecatzi et Jambuli simillimus, opere geogr
phico rerum mirabilium studiosus.

I.
ΠΕΡῚ ATTAKOPON. E:

Plinius H. N, VI, 2o : (In Serum regione est
sinus et gens hominum Attacor&m, apricis ab omi
noxio afflatu seclusa collibus ; eadem qua Hyper
borei degunt temperie. De iis privatim condid
volumen Amometus , sicut Hecateus de Hyperb
reis. Attacori , Pleno I, 12 ᾿Ὀυττοροχόρραι ἃ
cognominem montem (Ηριοϊα αὶ. habitante:
Indice audiunt U?taracuri, de quorum vita ἢ :
in libris Indicis exponitur (vid. not. P- 4oo). -

2,

EK ΜΕΜΦΕΩΣ ANAIIAOYX. |
Antigon. Mirab. c. 164 (149 "Westerm.) : ; Και
δὲ τὴν ᾿Αραδίαν ἐν πόλει Λευχοθέα ᾿Αμώμητόν Ee
(sc. Καλλίμαχος) γράφειν, τὸν πραγματευθέντα τ τὸ
Ἔχ Μέμφεως ἀνάπλουν, εἰς τὴν χαλουμένην "loto
χρήνην & ἄν τις οἴνου. ἐπιχέη κοτύλην, διότι γίγνετ
ποτὸν εὔκρατον. Eadem Sotion p. 185 West, —

3. |

JElian. H. A. XVII, 6 : Apióuarcos x qat i
Λιθύῃ πόλιν εἶναί τινα, ἐν ἢ go ἱερέας ἔχ τινος λίμ'
ἐπαοιδαῖς χαταγοητεύοντας εὖ μάλα ἑλχτικαῖς " χγεῖν
χροχοδείλους πηχῶν ἑχχαίδεχα. m

ut m

Schol. Apollon. Rh. IH, 1179: Ἱππίας ὃ

ὃ Δήλιος ἐν "E0v)v. ὀνομασίαις φησὶν ἔθνος τι καλεῖ

Westerm. ad Voss. p. 383).

18.
Sophocles , ut ait Hecatous qui historias composuit, ubi
agit de Abrahamo et de /Ezyptiis, in scena aperte exclamat :
Unus profecto €t unicus tantum deus,
qui celum et amplum condidit terre sinum,
et seva ponti terga vimque fluminum.
At nos homulli , corde czco devii ,
misera malorum invenímus solatia ,
div(àm figuras, saxeas aut zreas,
nisi aureas malimus aut eburneas.
His immolamus , his vocemus et dies
sacros : et hoc est quod pium esse dicimus.
19.
Hecatoeus deos quoque e Magorum sententia genitos esse dicit.
20.
Abderitze quoque docent summum esse bonum, Democri-
tus tranquillitatem, Hecatous sufficientiam.
21.
De ipsa causa qui disseruit antiquus philosophus, Heca-

sedecim cubitorum e lacu quodam allicere.

tous Abderita, meo certe judicio nihil probabile dixit
scilicet sponsum ad nuptias multos vocare, ut multos h:
beat conscios atque testes liberum se liberam duxisse.

AMOMETI E MEMPHIDE NAVIGATIO.

2. E regione Arabix in Leucothea urbe Amometus , q
Navigationem e Memphide (in interiora ZEgypti ) institut;
scripsit, Isidis esse fontem ait, in quem si quis vini coly
infundat, aquam ejus potum bene mixtum prebere. |

| 3. j

-Amometus dicit Libyve urbem esse, in qua 880
incantationibus, quibus magna vis attrahendi est, croco
4. i

Hippias Deliusin Gentium nominibus et similiter Ali
tus ( 4mometus ) gentem quandam Spartos dici narrant,

MEGASTHENES.

DOTEM

^ E. , : p

ax - Justinus XV , 4, deSeleuco Nicatore : Multa in
)riente post divisionem inter socios regni Macedo-
nici bella gessit. Principio Babyloniam cepit : inde
auctis ex victoria viribus, Bactrianos expugnavit.
— Transitum deinde in Indiam fecit , que post mor-
m Alexandri, veluti cervicibus jugo sereitutis ex-
$50, precfectos ejus occiderat. Auctor libertatis
Sandrocotus fuerat : sed titulum libertatis post vi-
toriam in. servitutem verterat. Siquidem occupato
à ἊΨ pulum , quem αὖ externa dominatione
πο ipse sereitio premebat... Sic acquisito
eeno, Sandrocottus ea tempestate, qua Seleucus
futurce magnitudinis fundamenta jaciebat, Indiam
possidebat, cum quo facta pactione Seleucus, com-
positisque in Oriente rebus , in bellum Antigoni de-
'cendit (302 a. C.).

| E Preter Justinum belli , quod Seleucus contra .
| Sandrocottam sive Chandragyptam (v. not. ad
᾿ς 3. , Prasiorum sive, ut Indice loquar, Prákja-

us Syr. c. 55: (Σέλευκος) τὸν Ἰνδὸν περάσας ἐπο-
λέμησεν Σανδραχόττῳ βασιλεῖ τῶν περὶ αὐτὸν ᾿Ινδῶν,.
ἐἔχρι φιλίαν αὐτῷ xal χῆδος συνέθετο" Strabo XV,
X "Exe δὲ Xéeuxoc 6 Νικάτωρ Σανδροκόττῳ
SC. magnam Arians paktem. Cf. p. 689 : Ὕστερον
χὶ τῆς Ἀριανῆς πολλὴν ἔσχον οἱ Ἰνδοὶ, λαθόντες παρὰ
ὧν Μακεδόνων), συνθέμενος ἐπιγαμίαν xal ἀντιλαδὼν
Ae λέφαντας πενταχοσίους (quorum Sandrocottus ha-
ES 9000. Plinius VI, 225, 3); Plutarch. Alex..
: Ἀνδρόκοττος, γὰρ AM οὐ πολλῷ βασιλεύσας
:) Diu, πενταχοσίους ἐλέφαντας ἐδωρήσατο, xat στρά-
Ὁ μυριάσιν ἑξήχοντα τὴν Ἰνδικὴν ἐπῆλθεν ἅπασαν
᾿χαταστρεφόμενος. Alia quzdam dona satis mira,

? e ad Seleucum Sandrocottus miserit, comme-
iorat Phylarchus (fr. 38) ap. Athenzum p. 18 D.

Eu libro XX Seleuci res exponens de
ello Indico ne verbo quidem monuit. Mirum au-
lem furet tam obiter a reliquis rerum scriptoribus
P ditionem istam attingi, si verum esset , quod

T C) Proxime d Prakjc (i. e. orientales) nomen indi-
pent adjectivum Πραξιαχός ap. JElian. H. An.
VIII , 39 ( Megasthen. fr. 11 init). Nomen substantivum
lie Bu idque Schwanbeckius ( Megasthenis Indica p.
2) probabiliter censet restituendum esse ap. Stephanum
yZz., ubi codices inter voces Πράξιλος et Ilpgàz mediam
xbil ibent vocem Πράσιοι. Ceterum Πράσιοι dicuntur a stra-
Ὁ] ?, Arriano, Plinio ; ΤΙραίΐσιοι ap. Plutarch. Alex c. 62
. /Elianum sepius; Beaiow. a Nicolao Dam, ap. Stob.
loril. 37 , 38 ; Βρείσιοι et Βραίσιοι libri mss. ap. Diodor.
IL, 93; .Pharrasii ap. Curt, IX,2, 3; Preside ap.
in. XII, 8. 9.

um (") regem , gessit, Suesitionen faciunt Appla- |

inter recentiores multi contenderunt, scilicet Se-

leucum bello hoc in mediam Indiam usque ad
Gangem et Palibothra urbem, quid , usque ad ostia

Gangis esse progressum , ideoque longe post se re-

liquisse Alexandrum. At vanam hancce opinionem
jam refellerunt Lassenius De pentapoli Ind, 61,
A. G. Schlegel. in Berliner Calender 1829, p. 31
(quamquam contradicente Benfey. in ErscA. u.
Gruber. Encycl. v. Indien p. 67), et nuperrime
Schwanbeckius in libro bone frugis pleno, qui in-
scribitur. Megasthenis Indica (Bonn. 1846). Ac
primum quidem Schwanbeckius p. 13 monet de
loco Justini I, 2, ro, ubi przter Semiramidem et
Alexandrum Indiam nemo intrasse dicitur; unde
appareat Seleuci expeditionem tam levem a 'Trogo
existimatam esse, ut ne Alexandri quidem bello In-
dico par sit (ἢ). Porro Arrianum ait, si longinquam
istam Seleuci expeditionem compertam habuisset ,
haud dubie aliter locuturum fuisse in Indicis suis
(c. 5, 4) , ubi Megasthenem ait non multum Indiz
peragrasse πλήν γε ὅτι πλεῦνα ἢ οἱ ξὺν ᾿Αλεξάνδρῳ τῷ
Φιλίππου ἐπελθόντες. Quo loco multo aptius et. fa-
cilius cum Seleuco Megasthenem auctor compara-
visset (**). Mitto alia levioris momenti indicia, ne-
que denuo ἢ. 1. exponere juvat, quibusnam de
causis per se improbabile prorsus sit, usque ad
Gangeticas regiones arma a Seleuco prolata esse,

(*) Praeterea Schwanbeckius p. 14 attendi jubet ad verba
Appiani 1. l., ubi quum Sandracottus parum accurate dica-
tur βασιλεὺς τῶν περὶ τὸν ᾿Ινδὸν Ἰνδῶν, eo ipso significari
videri bellum in finibus Indie gestum fuisse. Hoc nihili est.
Nam Appianus habet : τῶν περὶ αὐτὸν ᾿Ινδῶν, uti ipse etiam
Schwanbeckius scripsit p. 13.

(**) Gangetioee expeditioni favere videri possit locus Mu-
dráráxasc comedic indice , ubi hiec (ap. Lassen. Pen-
tap. p. 61): « Est interea omnibus Ciratis, JAvANIS,
Cambogis, Persis, Bactrianis ceterisque Chanara-
guptc el regis regionum montanarum copiis undecun-
que circumsessa urbs Cusumapura, i. e. Pataliputra, Pa-
limbothra. » At « comedia ista ( Schwanbeckius p. 18 ait ),
si Vilsonii auctoritatem sequaris, seculo decimo post
Christum scripta est, decem certe seculis post Seleuci ex-
peditionem. Itaque, quuin ne historiarum quidem libri In-
dici aliquam in historia auctoritatem habeant, quid comedia
demonstrent, post multa secula conscripta? Javanee, quod
quidem posteriore tempore etiam Graecorum est. nomen
Indicum, tempore jam antiquissimo gens quaedam nomina-
tur, quam Indi in finibus Indice inter occasum et septem.
trionem habitare perhibent ; eademque jam apud Manum
X, 44 una cum Cambágis , Sacis , Páradis , Pahlavis Cirátis
inter Xatrigas depravatos enumeratur (Cf. Lassen. in Zeif-
schrifl für d. Kunde des Morgenlandes , AL, p. 245). Isti
igitur Javanze. hoc quoque loco intelligendi sunt, quo una
cum iisdem gentibus , quibuscum solent, enumerantur. »

398

- Sed videamus jam Plinii locum, qui effecit ut in

alia omnia multi abirent. Etenim Plinius H. N.
VI, 21, postquam e Diogneto et Bztone attulerat
locorum distantias, quz sunt a Portis Caspiis usque
ad Hypasin, Alexandri itinerum terminum , per-
git ita : Reliqua inde Seleuco INicatori peragrata
sunt : ad Hesidrum CLXVF III. mill., Iomanem
amnem tantumdem, Exemplaria aliqua adjiciunt
quinque mill. passuum. Inde ad Gangem CXII
mill. 4d Rhodapham C XIX mill. Alii CCCXXF
mill. in hoc spatio produnt. 4d Calinipaxa op-
pidum CLXF TI. D. Alii CCLXF. mill. Inde ad
confluentem Iomanis amnis et Gangis DCXXF
mill. Plerique adjiciunt XIII mill., ad oppidum-
que Palibothra CCCCXXVF. Ad ostium Gangis
DCXXXVFIII(DCC XXXV III correx. Schwanb.;
i. e. 6,000 stadia, quot Megasthenes ponit) miZ.
pass.

In his illa ambigue dicta : Reliqua Seleuco IVi-
catori peragrata sunt, recte Schwanbeckius ita
intelligenda esse monet, ut dativus sit commodi,
quem dicunt , ideoque verba significent. : pro Se-
leuco peragrata sunt, a Megasthene videlicet οἱ
Daimacho et Patrocle, quos Seleucus ad explo-
randas Asiz regiones remotiores emiserat, Haud
distinctius est quod in antecedentibus Plinius
habet. Patefacta ( India) est, inquit, non modo
Alexandri Magni armis , regumque qui ei succes-
sere, circumvectis etiam in Hyrcanium mare et Ca-
spium Seleuco et Antiocho, pre;fectoque classis eo-
rum Patrocle : verum et aliis auctoribus Grecis
qui cum regibus Indicis morati ( sicut Megasthenes
et Dionysius a Philadelpho missus ex ea caussa )
vires quoque gentium prodidere, Quo loco verba
circumvectis etiam... Seleuco et Antiocho et Pa-
trocle, Schwanbeckius recte dicit nihil aliud esse
nisi confirmationem et explicationem, quomodo
India armis regum , qui Alexandno successere ,
patefacta sit.

De Megasthene que tr raduntur perpauca sunt
haecce : Μεγασθένης ὃ συγγραφεὺς ὃ Σελεύχῳ τῷ Νι-
χάτορι συμθεθιωχώς, Clem. Alex. p. 132 Sylb. (fr.
36). — Mer. ὃς ξυνῆν μὲν Σιδυρτίῳ τῷ σατράπη τῆς
Ἄρα) χωσίας, πολλάχις δὲ λέγει ἀφικέσθαι πρὸς Σανδρά-
χοττον τῶν Ἰνδῶν βασιλέα, Arrian. Ἐχρ. Al. V, 6,2.
(fr. 2). — Πρὸς Σανδρόχοττον πρὸς ὃν ἧχεν 6 Mey.
πεμφθείς, Strabo XV, p. 702 (fr. 21). — "Enép-
φθησαν εἰς τὰ Παλίμῥοθρα ὃ μὲν Μεγασθένης πρὸς
᾿Ανδρόχοττον, 6 δὲ Δηίμαγος πρὸς ᾿Αλλιτροχάδην τὸν
ἐκείνου υἱὸν χατὰ πρεσδείαν * ὑπομνήματα δὲ τῆς ἀπο-
δημίας χατέλιπον, Strabo II, p. 70 (fr. 25). —
Mey. συγγενέσθαι Σανδραχόττα λέγει τῷ μεγίστῳ βα-
σιλεῖ ( machdraja ; v. Bohlen. Zndien. Y, p. 19) τῶν

Ἰνδῶν, xai Πώρῳ ἔτι τούτου μέζονι, AxYian. Ind, c. 5.

MEGASTHENES.

regem venisse putat,

(fr. 19). Adde Iócum. Plinii supra laudatum, quem 1
ita reddidit Solinus Polyh. c. 60 : Megasthen
sane apud. Indicos reges aliquantisper commoratus
res Indicas scripsit, ut fidem quam oculis subjecera. ;
memorice traderet. — Dionysius quoque, qui et ips e i
a Philadelpho rege spectator missus est gratia pea
riclitand«c veritatis, paria prodidit. |
Ex his igitur colligimus Mepetenrd (ἢ Seleuci i
ministrum apud Sibyrtium ("'), Arachosiz satra--
pam, versatum, atque hinc gai regis ad San-
drocottum Palirabotlü missum esse, idque non.
semel, sed sepius , sive ut dona Seleuci perferret,
sive aliis de causis quibusvis. Ex Arriani verbi.
Megasthenes etiam Porum regem adiisset, q E
mortuus jam est Ol. 115,4. 317 a. C. (Dioc P.
XIX, 14). Hzc igitur non pertinerent ad tempor: ra
Seleuci regis. Facile ad regnum Alexandri refer
possent. Idque statuisse videtur Bohlenius (Dia
I, p. 68), quum Megasthenem ex Alexandri comi-
ibus fuisse dicit. At nexus sententiarum id non
admittit. Nam dicit Arrianus : « Megasthenes
haud multum India vidisse mihi videtur, plus ta-
men vidit quam comites Alexandri; συγγενέσθαι Ι
γὰρ Σανδρακόττῳ λέγει τῷ μεγίστῳ βασιλεῖ τῶν ᾿Ινδῶν
xat Πώρῳ ἔ ἔτιτούτου μέζονι. Diceresi igitur eum postea e:
nescio qua occasione ad Porum iter fecisse, ni
inepta verborum: sententia corruptum potius esse.
locum suaderet. Lassenius (De pentap. p. A4) Pori
mentionem temere ab aliquo additam esse suspic
tur, Prefero Schwanbeckii sententiam, qui scribe
dum esse censet : xai Πώρου ἔτι τούτῳ μέζονι. E
admissa emendatione, optime omnia procedunt.
Tempus quo Véouludel vel legationes Her
et quamdiu in India degerit, certius definiri nequit,
Probabile vero est tum demum missum esse, quum
foedus et amicitiam inter se reges junxerant. Ita-
que quum Sandrocottum usque ad annum 288
regnasse referant, Megasthenes Palimbothra pro-
fectus foret inter ann. 302-288. Clintonus uM.
III, p. 482) paullo ante annum 302 ad In
Quam in sententiam nescio

(*) Megasthenem Persam genere fuisse dicit Bohlen. D
alte Indien 1, p. 68. Id nemo tradit prater Annium
Viterbiensem , falsarium istum, quem Bohlenius sequut
esse videtur. Nomen graecum esse patet. Megastl
quendam Chalcidensem qui cum Hippocle Cumaeo-Cu:
in Italia condidisse fertur, ubpióret Strabo V, p. 243. €
Vellejus Paterc. I, 4. d

(**) Sibyrtius Arachosio iiten ciem obtinuerat Olym
114, 2. 323, teste Diodoro XVIII, 3, 3; in satrapia s
confirmatus ab Antipatro ( Arrian. De Success. Alex. $
ed. Didot. ) Eumeni se adjungit (316), Diod. XIX , 14,
a quo in judicium vocatus fuga salutem querit (1d.
23, 4). Post cladem Eumenis Antigonus ei Argyraspidi
turbulentissimos tradit (Id, c. 48, 3). Postea se Seleu
adjunxisse debet. -

- an perductus fuerit loco Strabonis XV, p. 709, ubi
- vulgo legitur : Γενόμενος δ᾽ οὖν ἐν τῷ Σανδρακόττου
στρατοπέδῳ φησὶν 6 Μεγασθένης... μηδεμίαν ἡμέραν
ἰδεῖν ἀνηνεγμένα χλέμματα πλειόνων ἢ διαχοσίων Opa -
CN ἄξια. Quce quidem referri possint ad ipsum il-
à ha tempus, quo pacem et foedus Seleucus cum San-
- drocotto initurus erat. At bene tenendum est istud
γενόμενος conjecturam esse Casauboni, codices vero
. omnes, quantum sciam, praebere γενομένους, quod
- num mutandum sit, quaritur. Quamquam gram-
- matica loci ratio sententiam Casauboni magnopere
É commendat. Num quas et quasnam Indic partes
E. preter eas quz Palibothra iter facienti peragrandee
᾿ . erant, Megasthenes viderit non constat, Ipse tamen
- dealiis itineribus nihil monuisse videtur, quum
Pnihi de iis Arrianus invenerit, Igitur Palimbothris
. eum consedisse et qua de ulterioribus terris tra—
.. didit auditu a Brachmanibus accepisse veri similli-
- mum est (ἢ).
-— Indicón libri laudantur secundus (fr. 9) de
δ . ecnis Indorum, zertius (fr. 4o a) de philosophis
-. Iudicis, quartus (fr. 23) de Hercule cum Nabucho-
i E aosoro comparato, Hac Schwanbeckius compo-
- nens cum Arriani et Strabonis locis, ubi eadem
| eum aliis conjuncta narrantur, opus ita distribu-
b tum fuisse censet, ut auctor post expositam Zibro
(3 primo irae oli Indie et topographiam, /ibro
- secundo egerit de moribus Indorum, /ibro tertio
-. de tribuum divisione, Zibro quarto de diis, sacris
— et de historia Indorum. Atalius rerum aida est
dn ea Indiz descriptione que apud Diodorum le-
δα lib. II, 3 sqq. Etsi enim nusquam Diodorus
-momen Megasthenis apponit, comparatis tamen
| — aliorum testimoniis luculenter patet totumistud ca-
| | put e nostro auctore esse depromptum. Quapropter
- Diodori narrationem tamquam epitomen operis
- prefigere reliquis Indicón fragmentis Schwanbe-
᾿ €kium secuti haud dubitavimus. Jam vero Diodorus
— exorditur a describendis Indie finibus, situ, ma-
gnitudine (fr. 1 1, S 1. 2). Deinde exponit de mon-
—tibus campisque, de fertilitate soli animaliumque
- abundantia, de humanorum corporum preestantia
- et firmitate ex limpiditate aeris et aqu: derivandis
—($ 3-5), de venis metallorum ($ 6), de frugibus
—eerealibus aliisque, quarum duplex fiat messis,
adeo ut haud facile fames ingruat, cui arcendz
— preterea legislatorum sapientia przviderit ($ 5-10).
»quitur fluviorum recensio ( 11-17). Deinde ad

t

τ (*) Ceterum proximas Palimbothris regiones Megasthe-

nem perlustrasse quum per se non veri dissimile est, tum
escio an excursionum istarum memoria quaedam supersit
1 Epistola Pseudo-Callisthenis (III, 17, p. 120 sqq. ed. Di-
t.), übi Alexander Indie miracula visurus a Prasiorum
tropoli ( Palimbothris) itentidem proficiscitur.

MEGASTHENES.

399
populos transit, Rudem hominum antiquissimorum
vitam victumque paucis describit (5. 18. 19); fu-
sius explicat quomodo deinceps mitiorem cultum
ex occidente attulerint Bacchus et Hercules , ur-
besque ab iis condite sint, atque prosapia eorum
per multa secula regiam dignitatem apud Indos
obtinuerit, Subjunguntur alia quedam ad histo-
riam pertinentia (20—2 7). Quibus absolutis, tribus
Indorum septem enumerantur (29—38). Interpo-
nitur locus de elephantis (39). Postremo de sin-
gulis Indorum magistratibus pauca delibavit.

Hzc omnia optimo ordine procedunt, nisi quod
narrationem de elephantis ($ 39) Megasthenes
(sicuti Strabo) hand dubie eo loco posuit, quo de
venatorum tribu sermo erat; Diodorus contra (sicuti
Arrianus) ne brevem suam tribuum recensionem
interrumperet , ad calcem capitis eam relegavit.

Eundem atque Diodorus narrationis ordinem
sequitur Arrianus, qui in Historiz Indicz priori-
bus capitibus sedecim pre eeteris expressit Me-
gasthenem, Igitur hic quoque primum de populi
vita antiquissima et de Bacchi et Herculis benefi-
ciis, et deinde demum de tribubus exponit. Quem
auctorum consensum si junxeris adornationis hujus
simplicitati, dubium non est quin Diodorus et
Arrianus seriem narrationis Megasthenicz fideliter
reddiderint. Qux quum ita sint, locus ille Zibri
quarti ex Herculis historia desumptus mendam
traxisse mihi videtur. Pro ἐν δ΄ fuerit ἐν δευτέρῳ (quie
haud infrequens confusio est). Dici possit diversis
locis de Hercule et Nabuchodonosore auctorem
verba fecisse, Sed neque hoc probabile. Nam tri-
buum et magistratuum descriptio, ut argumento sic
libro conjuncta fuerit ; tribus vero auctor recensuit
libro tertio; et post magistratus commemoratos
finem excerpendi fecerunt et Diodorus et Arrianus,
Omnia igitur suadent etiam inMegasthene caput
istud de magistratibus ultimum fuisse operis, tres
tantum libros complexi. Itaque fragmenta qu: ad
Bacchi et Herculis historiam pertinent, vindicavi-
mus libro secundo. De reliquis acquievi adorna-
tione, qualem Schwanbeckius dedit; non quod
genuinam habeam, sed quod. meliorem dare, nisi
Strabonis excerpta in minuta frustula dissecare vo-
lueris, sit difficillimum.

De dictione Megasthenis nihil traditur. Ipsa
verba Megasthenis paucissima Abydenus citavit
(fr. 238), non sincera tamen, sed ionicis formis,
quas de suo Abydenus intulit, deformata.

Quod fidem et auctoritatem scriptoris attinet,
apud vulgus Megasthenes inter principes habetur
eorum , qui ineptis mendaciis indulgentes, anilibus
rerum miraculosarum narrationibus animos lecto-

! rum demulcere studuerint, Cujus opinionis parens

400

tum ignorantia exstiüt tum veterum scriptorum
auctoritas, Etenim Strabone (II, p. 70; v. fr. 3o)
judice, Indicón auctores universi sunt ψευδολόγοι,
χαθ᾽ ὑπερῥολὴν δὲ Δηΐμαχος" τὰ δὲ δεύτερα λέγει Μεγα-
σθένης. Idemque paullo post : Διαφερόντως δ᾽ ἀπιστεῖν
ἄξιον Δηϊμάχῳ τε xat Μεγασθένει. Ar ipta prat vero
sententia ponit hoc : Οὗτοι γάρ εἰσ inquit, οἵ τοὺς
ἐνωτοχοίτας καὶ τοὺς ἀστόμους καὶ ἄρρινας ἱστοροῦντες.
Quibus alia ejusdem generis subjicit. Neque aliter
sensit Eratosthenes (ap. Strabon. l. l.). Plinius
quoque (VI, 21, 3; v. supra) ubi Megasthenem et
Dionysium nominat auctores, qui vires gentium
Indicarum prodiderint, addit : IVon tamen est dili:
gentice locus, adeo diversa et incredibilia traduntur.
. At judicii hanc severitatem magnopere tempe-
rassent, si licuisset ipsis historias Megasthenis
comparare cum iis, quz in ipsorum Indorum libris
vetustis de iisdem rebus narrantur. Inde enim jam
patet de gentibus istis aut vere fabulosis aut ita
certe Indorum odio vel ludibrio deturpatis, ut
a fabulosis non differre nobis videantur (ἢ) , nihil

(*) Schwanbeckius p. 61 : « Commemorandum est, Arios
Indos ab antiquissimo tempore a gentibus indigenis bar-
barisque circumsessos esse, a quibus quum corpore tum
animo atque indole discerepabant. Quam discrepantiam
acutissime illi et perceperunt et expresserunt. Nam sicut
republica Indorum et per ipsos deos barbari repudiantur,
ita communi Indorum. cogitationi naturde et indolis humi-
lioris esse et bestialis potius quam humanae videntur. Ani-
morum diversitas difficilius perspicitur, sed corporum dis-
similitudinem acriter Indi animadverterunt, in majus pe-
jusque extulerunt, et simulacrum illarum gentium preter
modum deforme cogitatione sibi finxerunt. Quo funda-
mento , quod fama firmaverat, potiti poetae ipsam superla-
tionem iterum auxerunt fabulisque exornaverunt. Alio
gentes ezeque Indice , quum aut permixtione tribuum ortae
essent, aut Indicos mores et przecipue tribuum institutionem
non satis sequerentur, commune Indorum odium ita sus-
ceperunt, ut eodem loco cum barbaris haberentur, et ad
similem deformitatem describerentur. 1ta in epicis carmini-
bus Indiam totam Brahmanicam a gentibus circumsessam
videmus non veris sed eo modo fictis, ut interdum fabulc
causa perspici jam non possit.

« Formas multo magis miras invenies, si deos Indorum,
deorumque comitatus respexeris : inter quos praecipue
Cuvérc et Cárticéj& comitatus tali modo describitur ( cf.
Maháb. IX , 2558 seq. ), ut nihil fere, quod humana ima-
ginatione fingi possit, omissum videatur. Quos tamen Indi
a populis fabulosis jam satis disjungunt : quippe quos neque
in orbe. terrarum Indico habitare, neque humana cum
gente consuescere credunt. Quos igitur Graeci cum populis
Indie non poterant confundere. »

« Confundi autem facilius poterant populi cum animanti-
bus aliis , locum quasi medium inter demones atque homi-
nes tenentibus, quorum summam copiam Indi sibi finxe-
runt . Ráxasis enim, Picákis aliisque eadem atque
populis fabulosis propria esse dicuntur, et hoc solum inter-
est inter utrosque, ut eadem , quie singula attribui solent
populis, in Ráxasas et Picák'as multa vel cuncta soleant
conferri. In universum tam leve est inter utrosque discri-
men , ut certi fines terminique inter illos vix possint consti-

MEGASTHENES.

Megasthenem tradidisse , quze a Brachmanibus nom
acceperit vel accipere non potuerit. Vidisse οἱ |
monstra illa in. fragmentis nostris nusquam dixit |
auctor, nec omnino uspiam dixisse putandus est. -

Nam virum modestum et simplicem agnoscere vi-

demur. Certe formicam aurum effodientem, quam. |
item fabulis Strabo temere accenset (v. fr. 39),
videre poterat; at non vidit, idque ingenue fate- -
tur, dicens se ἀχοὴν ἀφηγέεσθαι. Quo igitur pacto.
talis vir dixerit se vidisse, que nemo unquam
videre potuit? Itaque mendacii crimine Megasthe-
nes absolvendus est. Sin ipsam credulitatem Grzeco |
homini vitio verlere ausis, etiam hanc culpam, si.
qua est , attenuabit et Brachmanorum, quorum ex
ore Noster pendebat, auctoritas, et imaginum δἰ το
mulacrorumque, qui forte spectaverat, fraus et.

fallacia, et que animo inhsrebant narrationes.
Scylacis , Hecatei, Herodoti , comitum Alexandri ;-

tui : Ráxase enim, etsi formidolosi δρρρ μνόον, indt
humani esse creduntur, et quum in terra habitare , tum in -
pugnis Indorum dimicare , ita ut Indus quilibet , quid inter |
naturam Ráxase atque hominis intersit, egre possit deti- -
nire. Vix ulla invenitur res Ráxasis propria, quoe m
populo quoque alicui attribuatur. ltaque etiamsi de ilis.
fama quaedam ad Graecos pervenisset (quae quidem res.
certis non potest probari argumentis) , ideo tamen in δον
bus populorum Indica ratione describendis vix errav
« Gentium illarum famam in occidentem et ad Gr: cos |
primo translatam esse, non est quod miremur. Fabu
enim cum ardore quodam poetico fict?e eximiam hab
increbrescendi facultatem , et tanto majorem , quanto au- -
dacius sunt fictae. Ec quoque fabula , quibus Indi bestias -
colloquentes descripserunt, ita per totum fere orbem te di
rarum manaverunt, ut quomodo hoc factum sit, non -
sentiamus. Ali» fabule, antequam ipsum Indie nomen :
notum est, ad Grecos translatze sunt : inter quod genus
etiam Homeri quadam fabulae numerande videntur, quae
quidem res ante Védas melius cognitas probabiliter tantum.
conjici , neque certis argumentis demonstrari potest. Et quo
longius epica Graecorum carmina a prima simplicitate:
abeunt, eo magis fabulas istas irrepere animadvertimus :
multum jam valent apud epicos posterioris actatis poétas. -
Valde erraret qui ex India putaret eas solum fabulas ma--
navisse, quibus memoratur India : nam fabula procedente,
etiam locus, quem fabula tractat, solet procedere. Cujus
rei hoc sit 'exemplum : Indi septentriones versus ultra
Himálajam habitare opinabantur Uf(aracuros [ Iidem sunt
cum Aftacoris Amometi supra p. 396], qui diu beateque
viverent, morbis curisque vacarent, omni voluptate im
amoenissima regione abundarent. Que fabula mature ἢ
occidentem processit simulque processit locus fabulae 6
ita est factum, ut ab Hesiodi tempore Greci opinarentur
septentriones versus habitare Hyperboreos , quorum ipsum
nomen ad similitudinem nominis Indici expressum est
Cur Indi regionem beati populi septentriones versus pc
suerint, causa est aperta; cur Greci, ne levissima qu
dem invenitur; imo hie Hyperboreorum situs toti illi imi
gini, quam de orbe terrarum Grseci sibi effinxerunt , n
modo non convenit, sed etiam repugnat. Alia fabula
quum quasdam Grecorum opiniones attingerent, in ἃ
loca translate sunt. » De singulis populis fabulosis vi
not. ad fr. 34. Cf. not. fr. 39. ὺ :

- quibus adde Ctesi: impudentiam, qui sua non
accepisse sed oculis suis usurpasse Jactaverat.
Preterea. Eratosthenes ut in rerum Alexandri
scriptoribus ( v. Eratosth. fr. 18) sic in Megasthene
reprehenderit mythologica illa de Baccho (i. e.
Siva Indorum) et Hercule (i. e. Crisza), qui man-
suetioris vite; auctores Indis exstitisse dicuntur.
— Ac sane parum feliciter hec Megastheni cesserunt.
— Nimirum laborabat communi Grecorum vitio , qui
" » án exteris religionibus ubique Olympicos suos
᾿ς odorantur, atque manifestissima ejus opinionis ar-
E gumenta in sonorum , morum et institutorum vana
- similitudine deprehendere sibi videntur. Mega-
- sthenes vero tanto facilius erraverit, quo notior
- inde ab Euripidis commentis Bacchus Indicus in-
ἴον Graecos erat, et quo avidius novam hanc do-
ctrinam Alexandri comites excoluerant. Hos tamen
€o Megasthenes, ut Schwanbeckius monet, ante-
cellit, quod primus ita narravit, ut dubitare non
. amplius possimus , quibusnam Indorum diis Dio--
— nysi nomen et Herculis Greci attribuerint ( v. not.
᾿ς ad fr. 24 ).
— — Similiter in reliqua Indie descriptione ceteros
- Scriptores longe post se reliquit. Idque Strabo quo-
ΟΠ que bene sensit, quum plurima sua e Megasthene
- lhauserit. Porro Arrianus quoque in priore histórize
- Indice parte pre ceteris sequitur. Megasthenem,
— quem utpote δόχιμον ἄνδρα cum Nearcho et Erato-
—sthene componit. Hist. Ind. 17, 6 : Ταῦτά μοι ἀπό-
χρη δεδηλῶσθαι ὑπὲρ ᾿Ινδῶν, ὅσα γνωριμώτατα Néao-

ἧς:

ον
A

(ec iae

3.
"m
-—

€

TExp. Alex. V, 5, 1 : Ἀλλ᾽ ὑπὲρ Ἰνδῶν ἰδίᾳ μοι γέ-
Dxoxmcat, ὅσα πιστότατα ἐς ἀφήγησιν οἵ τε ξὺν ᾿Αλε--
᾿ ξαάνδρῳ στρατεύσαντες χαὶ ὃ ἐχπεριπλεύσας τῆς μεγάλης
(* ἀλάσσης τὸ χατ᾽ Ἰνδοὺς Νέαρχος, ἐπὶ δὲ ὅσα Μεγα-
᾿ σθένης τε καὶ ᾿Εραστοσθένης, δοκίμω ἄνδρε, συνεγρα-
Acn». Quam laudem quot nominibus meruerit, do-
— cent reliquiz. Nam primus et ultimus Megásthenes
: e forma et magnitudine Indiz accuratiora tradidit,
—misi quod Patrocles latitudinem Indiz non 16000,
sed 15000 stadiorum dicens ad verum propius ac-
. cessit (*. Item fluminum et gentium recensum
memo post eum diligentius instituit (**). In planta-

ΟἽ « Id quod de latitudine Indice Megasthenes dixit, per
tam Graecorum geographiam perpetuum mansit , ita ut ne
olemeus quidem , qui Indiam per XVI mil. DCCC. stad.
xtendi putat, aliquantum dissentiat. Sed longitudinis
ensuram, quam indicavit, omnes rejecerunt , ne opinio-
im omnium veterum offenderent, qui zonam torridam pu-
ibant habitari non posse , aut Indiam ponerent ( sicut Hip-
chus ) cum manifesto errore multo longius septentriones
'rsus. » Schwanbeck. p. 29.
ΟὟ Flumina praeter Gangem et Indum Megasthenes re-

FRAGMENTA HISTOR. GR. — VOL. Ἦν

MEGASTHENES.

401

rum quidem et animalium descriptione multa prze-
occupaverant Alexandri comites ; contra , si unum
Nearchum exceperis, plane neglexerant mores In-
dorum et res publicas, que uberrime et fideliter
per omnes partes unus exposuit Megasthenes,
Quodsi errores nonnulli in tantam rerum multitu-
dinem et varietatem novitatemque irrepserint , id
equus estimator non mirabitur. Sic Gangis latitu-
dinem Megasthenes nimiam ponit; falso dicit Hy-
phasim in Hydraotem se exonerare; tamquam di-
versas tribus ponit, qua unius tribus partes erant
( v. not. ad fr. 37 ) ; alia quaedam minus recte tra-
dere videtur, quod Indicas voces perperam intel-
lexerat ( v. not. ad fr. 28). « Nihilominus,
Schwanbeckius p. 76 ait , Megasthenis liber, quan-
tum est pars literarum Grzcarum et Greca Roma-
naque doctrinz, quasi fastigium est scientize ,
quam de India veteres unquam consecuti sunt.
Nam etsi geographica Graecorum scientia postea
demum perfecta est, tamen Indie cognitio jam
Megasthenis libris ad summam. perfectionem ita
pervenit, ut qui postea de India scripserunt, ad
veritatem tanto propius accedant, quanto accura-
tius Megasthenis Indica sequantur. Neque per sese
tantum , sed etiam aliam ob rem Megasthenes mul-
tum valet; nam quum magnam partem narratio-
num alii scriptores ex illo hauserint, in totam Grze-
corum et Romanorum scientiam magnam vim ha-
buit. Przter hanc, quam in literis Grecis Indica
Megasthenis obtinent auctoritatem , reliquiz aliud
quoque pretium habent, quum inter fontes Indicze
antiquitatis locum non ultimum teneant. Nam sic-
ut nunc est Indie antique scientia nostra, illius
narratio etsi suppleri et corrigi non raro potest,
tamen aliis locis scientiam nostram aliunde repe -
titam auget. Verumtamen concedendum est, id
quod novi nos docuit, neque numeri neque pon-
deris permagni esse. Gravius est, quam id quod
novum refert, quod rerum Indicarum imaginem
in certum quoddam tempus revocavit, quum li-
tere Indice semper sibi constantes, si quo tem-
pore quid acciderit quaerimus, in summa dubita-
tione nos relinquere soleant, »

censuit quinquaginta octo (Arrian. Ind. 5, 2 ), gentes εἴχοσι
καὶ ἑχατόν τι ( fr. 24 init.). Accuratior numerus fuerit gen-
tium centum et duodeviginti. Id colligas e Plinio VI, 21 , 5,
ubi hzec : Seneca eliam apud nos tentata Indice commen-
tatione sexaginta ejus amnes prodidit , gentes duodevi-
ginti centumque. Nam dubium vix est, Senecam ut in
fluminum numero , sic etiam in reliquis Megasthenis legisse
vestigia.

— 999 em——

26

402
INAIKA.
( ETIITOMH.)

dán P

Dindodos II, 35 : Ἡ τοίνυν ἸΙνδικὴ τετράπλευρος
οὖσα τῷ σχήματι, τὴν μὲν πρὸς ἀνατολὰς νεύουσαν
πλευρὰν χαὶ τὴν πρὸς τὴν μεσημόρίαν ἣ μεγάλη πε-
ριέχει θάλαττα , τὴν δὲ πρὸς τὰς ἄρχτους τὸ Ἦμωδὸν
ὄρος διείργει τῆς Σχυθίας. ἣν xavotxoüct τῶν Σχυθῶν
ot προσαγορευόμενοι Σάχαι" τὴν δὲ τετάρτην τὴν πρὸς
δύσιν ἐστραμμένην διείληφεν ὃ ᾿Ινδὸς “προσαγορευόμενος
ποταυὸς, μέγιστος ὧν σχεδὸν τῶν ἁπάντων μετὰ τὸν
Νεῖλον. (2 { 2) Τὸ δὲ μέγεθος τῆς ὃ ὅλης Ἰνδικῆς φασιν óndp-
χειν ἀπὸ μὲν ἀνατολῶν πρὸς δύσιν δισμυρίων ὁ ὀχταχκισ-
χιλίων σταδίων, ἀπὸ δὲ τῶν ἄρχτων πρὸς μεσημόρίαν
τρισμυρίων δισχιλίων. ΤῬηλικαύτη δὲ οὖσα τὸ μέγεθος
δοχεῖ μάλιστα τοῦ κόσμου περιέ ἔχειν τὸν τῶν θερι-
νῶν τροπῶν κύχλον, χαὶ πολλα χῇ μὲν ἐπ᾽ ἄκρας τῆς
τ voucis ἰδεῖν ἔστιν ἀσχίους ὄντας τοὺς γνώμονας. 3
νυχτὸς δὲ τὰς ἄρχτους ἀθεωρήτους ἐν δὲ τοῖς ἐσχά-
τοις οὐδ᾽ αὐτὸν τὸν ἀρκτοῦρον φαίνεσθαι - καθ’ ὃν
δὴ τρόπον φασὶ xoi τὰς σχιὰς χεχλίσθαι πρὸς μεσημ-
6oplav.

Ἡ δ᾽ οὖν ἸΙνδικὴ πολλὰ μὲν ὄρη καὶ μεγάλα ἔχει
δένδρεσι παντοδαποῖς χαρπίμοις πληθύοντα, πολλὰ δὲ
πεδία χαὶ μεγάλα καρποφόρα, τῷ μὲν χάλλει διάφορα,
ποξαμῶν δὲ πλήθεσι. διαιρούμενα. Τὰ πολλὰ δὲ τῆς
χώρας ἀρδεύεται, χαὶ διὰ τοῦτο διττοὺς ἔ ἔχει τοὺς χατ᾽
ἔτος καρπούς * ζῴων τε παντοδαπῶν γέμει διαφόρων
τοῖς μεγέθεσι xoi ταῖς ἀλχαῖς, τῶν μὲν χερσαίων, τῶν
δὲ xai πτηνῶν. (4) Καὶ πλείστους δὲ xol μεγίστους

MEGASTHENIS

ἐλέφαντας ἐκτρέφει, χορηγοῦσα τὰς τροφὰς ἀφθόν ed
δι᾿ ἃς ταῖς ῥώμαις τὰ θηρία ταῦτα πολὺ προέχει τῶν.
χατὰ τὴν Λιδύην γεννωμένων" διὸ xat πολλῶν θηρευο-
μένων ὑπὸ τῶν ᾿Ινδῶν καὶ πρὸς τοὺς πολεμικοὺς d
κατασκευαζομένων μεγάλας συμθαίνει γίνεσθαι ῥοπ
πρὸς τὴν νίχην.

XXXVI. 5. Ὁμοίως δὲ xai τοὺς ἀνθρώπους ám
λυχαρπία τρέφουσα τοῖς TÉ ἀναστήμασι τῶν
τῶν χαὶ τοῖς ὄγχοις ὑπερφέροντας χατασχευάζ
εἶναι δὲ αὐτοὺς συμδαίνει xal πρὸς τὰς τέχνας ἐπιστή-
μονας, ὡς ἂν ἀέρα μὲν ἕλχοντας καθαρὸν, ὕδωρ δὲ e-
πτομερέστατον πίνοντας. (6) Ἢ δὲ v7; Mes οὖσι
τοῖς ἡμέροις καρποῖς ἔχει xal φλέδας χαταγείους πὸ
xat παντοδαπῶν μετάλλων" γίνεται γὰρ ἐν αὐτῇ πολὺς
μὲν ἄργυρος xat χρυσὸς, οὐχ ὀλίγος ὁ δὲ χαλκὸς xalg :
δηρος, ἔτι δὲ χαττίτερος xal τἄλλα τὰ πρὸς χόσμον -
καὶ χρείαν xal πολεμικὴν “παρασχευὴν ἀνή
g Χωρὶς δὲ τῶν δημητριαχῶν χαρπῶν φύεται κατ
τὴν Ἰνδικὴν πολλὴ μὲν χέγχρος, ἀρδευομένη τῇ ἣν
ποταμίων ναμάτων δαψιλείᾳ, πολὺ δὲ ὄ ὄσπριον καὶ
φόρον, ἔτι δὲ : ὄρυζα καὶ τὸ προσαγορευόμενον βόσπο
χαὶ μετὰ ταῦτ᾽ ἄλλα πολλὰ τῶν πρὸς διατροφὴν 1 Li
σίμων" καὶ τούτων τὰ πολλὰ ὑπάρχει; αὐτουμῆ!
ὀλίγους δὲ χαὶ ἄλλους ἐδωδίμους χαρποὺς φέρει ὃ
μένους τρέφειν ζῷα, περὶ ὧν μαχρὸν ἂν εἴη es
(s) Διὸ xat gas μηδέποτε τὴν ἸΙνδιχὴν ἐ ἐπισχϑῖνι
ἢ καθόλου σπάνιν τῶν πρὸς τροφὴν ἥ ἥμερον ἀνηκόντων)
Διττῶν ie ὄμόρων ἐν αὐτῇ γωομένων καθ᾽ ἕχασ το
ἔτος, τοῦ μὲν χειμερινοῦ, χαθὰ παρὰ τοῖς ἄλλοις 6. L ;
pos τῶν πυρίνων γίνεται καρπῶν, τοῦ δ᾽ ἑτέρου xa
τὴν θερινὴν τροπὴν, χαθ᾽ ἣν σπε ίρεσθαι συμθαίνει τὴ
ὄρυζαν χαὶ τὸ βόσπορον; ἔ ἔτι δὲ σήσαμον xol xev v
χατὰ [δὲ] τὸ πλεῖστον ἀμφοτέροις τοῖς καρποὶς oi xat

EPITOME INDICORUM.

i

figura quadrilatera est; ad orientem vergens
latus et alterum, quod merídiem respicit, magnum illud
mare circumdat ; quod arctos versus tendit, Emodus mons
à Scythia, quam Saca habitant, dividit; quartum ad
occidentem Indus fluvius, post Nilum fere maximus omni-
"m disterminat. (9) Totius Indi? magnitudinem ab ortu
versus occasum duodetriginta millibus stadiorum; ἃ se-
ptemtrionibus versus meridiem, triginta duobus millibus
definiunt. Hzc tanta Indite magnitudo prz ceteris mundi
partibus maxime solstitii zestivi tropicum complecti vide-
tur, Et in multis remotioris Indice regionibus nullam inter-
diu a gnomonibus umbram spargi , noctuque Arctos visum
subterfugere, videre est, imo in extremo ejus nec ipse
Arcturus apparet. Hac ratione umbras quoque ad austrum
cadere perhibent.

3. Crebros India montes habet, omni genere arborum
frecundarum refertos ; campis etitin frugiferis longe lateque
abundat, qui et amoenitate soli praestant, et ab amnium
multitudine intersecantur. Et quia passim irrigatur, fit ut
bis in anno fructibus exuberet, et varia bestiarum genera ,

India

tam volatilium , quam terrestrinm , magnitudine ac jobore |
insigni producat. (4) Plurimos porro ac proegrandes ele--
phantos, pascuis abunde suppeditatis, nutrit ; quapropter
id genus,bellu: istie Jocorum Africanas viribus multo prae- -
stant. Ideo quum larga earum sit Indis venatio, ad certa- -
mina bellica institutae multum ad obtinendum vie !
momenti ihe

XXXVI. 5. Similiter frugum cop'a , ut proceritate c
porum et μα βέαν excellant horaines, efficit: ut vero r
minus artium. scientia prostent, sors tulit; utpote ἃ
purus aer trabitur, et aqua subtilissima bibitur. (6) Τὸ
lus, mitiorum fructuum copia redundans, subte νὰ. IS
quoque omnis generis metallorum. venas habet. Nam -
tum ibi argenti et auri, nec parum seris ferrique et stan
nascitur, ceteraque omnia, quae ad ornatum et usum , ne
non ad bellicos apparatus conducant, abunde suppelt
(7) Preeter fruges Cereales, etiam anii in India copi ἐς
sum, ἃ benigna fluviorum irrigatione, provenit. -
magna leguminum ibi copia et varietas; adde om
quod vocant bosporum, aliaque complura ad vitae s
tentationem. commoda ; adde ceteros esculentos fructi
animantibus nutriendis aptos : de quibus scribere long
est. (8) Idcireo nunquam a fame, aut ulla victus mansit

à E. Ἰνδικὴν ἐπιτυγχάνουσι" πάντων δὲ (μὴ) ) τελεσφο-
ρουμένων, θατέρου τῶν χαρπῶν οὐχ ἀποτυγχάνουσιν.
6) Οἵ τε αὐτοματίζοντες καρποὶ xot ai χατὰ τοὺς ἑλώ-
(8 τόπους φυόμεναι δίζαι διάφοροι ταῖς γλυχύτησιν
οὖσαι πολλὴν παρέχονται. τοῖς ἀνθρώποις δαψίλειαν .
πάντα γὰρ σχεδὸν τὰ χατὰ τὴν χώραν πεδία γλυχεῖαν
(Ee τὴν ἀπὸ τῶν ποταμῶν ἰχυάδα xai τὴν ἀπὸ τῶν
- ἐν τῷ θέρει [γινομένων] κατ᾽ ἐνιαυτὸν κυχλιχῇ τινι πε-
3 ᾿ ριόδῳ παραδόξως εἰωθότων γίνεσθαι δαψίλειαν, χλιαρῶν
᾿ πιπτόντων ὑδάτων £x τοῦ περιέχοντος ἀέρος, χαὶ τὰς
'* ἐν τοῖς ἕλεσι ῥίζας ἕψοντος τοῦ καύματος, xol μάλιστα
E μεγάλων καλάμων. (10) Συμδάλλονται δὲ παρὰ
n. oic ἱνδοῖς xai τὰ νόμιμα πρὸς τὸ μηδέποτε ἔνδειαν
s τροφῆς παρ᾽ αὐτοῖς εἶναι" παρὰ μὲν γὰρ τοῖς ἄλλοις
ἀνθρώποις οἱ πολέμιοι καταφθείροντες τὴν Jy
| ἀγεώργητον κατασκευάζουσι: παρὰ δὲ τούτοις τῶν γεωρ-
᾿ γῶν ἱερῶν xol ἀσύλων ἐωμένων, οἱ πλησίον τῶν vun
τάξεων γεωργοῦντες ἀνεπαίσθητοι τῶν χινδύνων εἰσίν.
SP γὰρ ot Sonidives ἀλλήλους μὲν ἀποχτεί-
E ουσὶν ἐν ταῖς μα ίχαις y τοὺς δὲ περὶ. τὴν γεωργίαν ὄντας
ἜΝ ἀδλαύεῖϊς, ὁ ὡς χοινοὺς ὄντας ἁπάντων εὐεργέτας,
à Utd, τε χώρας τῶν ἀντιπολεμούντων οὔτ᾽ ἐμπυρίζουσιν
tn δενδροτομοῦσιν.
Do XXXVII. τι. Ἔχει δὲ χαὶ ποταμοὺς ἣ χώρα τῶν
Cv πολλοὺς καὶ μεγάλους πλωτοὺς, ol τὰς πηγὰς
" ἔγοντες ἐν τοῖς ; ὄρεσι τοῖς πρὸς τὰς ἄρχτους χεχλιμένοις
2 7 φέρονται διὰ τῆς πεδιᾶδος, ὧν οὐχ ὀλίγοι συμμίσγοντες
ἀλλήλοις ἐμδάλλουσιν εἰς ποταμὸν τὸν ὀνομαζόμενον
Ῥάγγην.. (13) Οὗτος δὲ τὸ πλάτος γενόμενος σταδίων
τριάχοντα φέρεται μὲν ἀπὸ τῆς ἄρχτου πρὸς μεσημ-

3
"

FRAGMENTA.

403

Gpiav, ἐξερεύγεται ὃ δὲ εἰς τὸν Ὠκεανόν, ἀπολαμιάνων
εἰς τὸ πρὸς ἕω μέρος τὸ ἔθνος τὸ τῶν Γανδαριδῶν ( Fay-

γαριδῶν ἢ), πλείστους ἔ ἔχον χαὶ μεγίστους ἐλέφαντας.
(13). Διὸ καὶ τῆς χώρας ταύτης οὐδεὶς πώποτε βασιλεὺς
ἔπηλυς ἐ ἐχράτησε, πάντων τῶν ἀλλοεθνῶν φοβουμένων
τὸ πλῆθος χαὶ τὴν ἀλχὴν τῶν θηρίων. Καὶ γὰρ ᾿Αλέ-
ξανὸρος ὃ Μακεδὼν & ἁπάσης τῆς Ασίας κρατήσας μό-

. VOUG τοὺς ΤΠ ανδαρίδας οὐκ ἐπολέμησε: καταντήσας γὰρ

ἐπὶ τὸν Γάγγην ποταμὸν μετὰ πάσης τῆς δυνάμεως,
καὶ τοὺς ἄλλους ᾿Ινδοὺς χαταπολεμήσας, ὡς ἐπύθετο
τοὺς Γανδαρίδας ἔχειν τετραχισχιλίους ἐλέφαντας πο-
λεμεκῶς χρασμηλνανα, ἀπέγνω τὴν ἐπ᾽ αὐτοὺς στρα.
τείαν. — (r4 ;) ὍὋ δὲ παραπλήσιος τῷ "άγγῃ ποταμὸς,
προσαγορευόμενος δὲ ᾿Ινδὸς, ἄρχεται μὲν ὁμοίως ἀπὸ
“ 4 , » ^ - ,
τῶν ἄρχτων, ἐμδάλλων δὲ εἰς τὸν Ὠχεανὸν doo et
τὴν Ἰνδικήν" πολλὴν δὲ διεξιὼν πεδιάδα χώραν δέγε-
ται ποταμοὺς οὐκ ὀλίγους πλωτοὺς, ἐπιφανεστάτους δὲ
ew NL ^, ΔΙ E" " ^t
πανιν xot YOxomz» xoi Axscivow. (15) Χωρὶς δὲ
K - ^ ΄΄σρ΄ s. -
τούτων ἄλλο πλῆθος ποταμῶν παντοδαπῶν διαρρεῖ,
xal ποιεῖ χατάφυτον πολλοῖς χηπεύμασι χαὶ χαρποῖς
παντοδαποῖς τὴν χώραν. — (16) "ToU δὲ χατὰ τοὺς ποτα-
N Y 40 M m bad CN e - ιν
μοὺς πλήθους xxl τῆς τῶν ὑδάτων ὑπερβολῆς αἰτίαν
, b D
φέρουσιν οἱ παρ᾽ αὐτοῖς φιλόσοφοι καὶ φυσικοὶ τοιαύτην
e 5 e
τῆς Ἰνδιχῇς φασι τὰς περιχειμένας χώρας, τήν τε
Σχυθῶν xoi ᾿δαχτριανῶν, ἔτι δὲ χαὶ τῶν "Apuxvo,
ὑψηλοτέρας εἰναι τῆς ᾿Ινδικῆς" ὥστε εὐλόγως εἰς τὴν
ὑποχειμένην χώραν πανταχόθεν συρρεούσας τὰς λιύά-
δας ἐκ τοῦ κατ᾽ ὀλίγον ποιεῖν τοὺς τόπους χαθύγρους
xal γεννᾶν ποταμῶν πλῆθος. (17) '"|Otov δέ τι συμ-
βαίνει περί τινα τῶν χατὰ τὴν ᾿Ινδικὴν ποταμῶν τὸν

E s inopia Indiam vexari perhibent. Quum enim bis
10libet anno in India pluat , semel sub hiemem , quando
lritici, sicuti apud alios , fit sementis ; iterum circa solsti-
dium zstivum, in quod oryze, bospori, sesami et milii
satio incidit : ex utraque messe utplurimum Indis larga
"gum copia redit. Quodsi una messis non perfecte omnia
prestat , alterius certe frugibus non destituuntur. (9) Quin
etiam sponte procreati fructus et in palustribus enata
dulcedine eximia largam sui copiam mortali-
s prebent. Omnes enim prope regionis illius campi
ci amnium imbriumque, qui anniversario per aestatem

1 1G1CCS

^ "uitu exsistere repente solent , humore perfunduntur.
adi es autem in paludibus, presertim magnarum arun-
dinum, sestus solis percoquit. (10) Ad id vero, ne fames
apuc fads ingravescat, plurimum etiam leges eonferut.
Apud alios enim mortales populatione hostili terra inculta

IWPFS:
. redditur; sed apud hos agricole sacri et inviolabiles manent,

ita ut nec proximi collatis aciebus et pugnis aliquid periculi
"sentiant. Nam belligerantium utrimque acies in se quidem
mutua inter pugnandum cede grassantur; sed terre cul-
turo deditos haudquaquam lzedunt , utpote qui communi
'or nes beneficio sibi devinciant. Ideo neque incendiis neque
int rum excisionibus hostium terras multant.
1 - xxxvi. 11. Amnes praeterea multos habet India ma-
B )sque et navigiis aptos, qui in Borealibus orti montibus
er campestria decurrunt, multique éorum inter se com.

mixti in fluvium , Gangen Indis vocitatum , sese effundunt.
(12) Is triginta stadiorum latitudine a borea defertur ad
meridiem, οἱ disterminata versus ortum Gangaridarum
(V. Lassen. Pentapol. 16) natione, quae praegrandibus
abundat elephantis , in Oceanum sese eructat. (13) Necdum
regum advenarum quisquam terram illam subegit , quum
omnes alienigenae numerum et robur belluarum reformi-
dent. Ipse etiam Alexander, redacta sub jugum Asia tota ,
solos Gandaridas bello intactos reliquit : postquam enim
ad Gangen cum omni exercitu venerat, aliis retro Indis
jam devictis , simulac Gandaridas quater mille elephantes
ad bellum egregie instructos habere animadvertit , expedi-
tionem in illos omittendam censuit. (14) Affinis autem
Gange fluvius, quem Indum vocant, et ipse e septemtrio-
nalibus in Oceanum decurrens, Indiam a cetera Asia sepa-
rat , dumque per longe patentes campos delabitur, complu-
res et quidem navigabiles fluvios, inter quos Hypanis et
Hydaspes Acesinusque spectatissimi, alveo excipit. (15) Prae-
ter hiec. multa quoque alia diversi generis flumina , Indie
terras interlabentia , crebris hortis omnigenisque fructibus
uberes reddunt. (16) Quod autem India tot amnibus et
tanta aquarum copia redundet , philosophi ejus loci ac phy-
sici hanc afferunt causam. Adjacentes Scytharum Bactria-
norumque et Arianüm terras editiorem habere situm au-
tumant quam Indiam. Hinc bonis rationibus consequi ut in
subjectam undique regionem humor confluens paulatun

26.

401

ὀνομαζόμενον Σίλλαν, ῥέοντα δὲ ἔχ τινος ὁμωνύμου
χρήνης" ἐπὶ γὰρ τούτου μόνου τῶν ἁπάντων ποταμῶν
οὐδὲν τῶν ἐμόαλλομένων εἰς αὐτὸν ἐπιπλεῖ, πάντα
δ᾽ εἰς τὸν βυθὸν καταδύεται παραδόξως.

XXX VIII. 15. Τὴν δ᾽ ὅλην ᾿Ινδικὴν οὖσαν ὑπερμε-
γέθη λέγεται χκατοιχεῖν ἔθνη πολλὰ xal παντοδαπὰ,
xal τούτων μηδὲν ἔχειν τὴν ἐξ ἀρχῆς γένεσιν ἔπηλυν,
ἀλλὰ πάντα δοχεῖν ὑπάρχειν αὐτόχθονα, πρὸς δὲ τούτοις
μήτε ξενικὴν ἀποικίαν προσδέχεσθαι πώποτε μήτε εἰς
ἄλλο ἔθνος ἀπεσταλχέναι. (19) Μιυθολογοῦσι δὲ τοὺς
ἀρχαιοτάτους ἀνθρώπους τροφαῖς μὲν χεχρῆσθαι τοῖς
αὐτομάτως φυομένοις ἐχ τῆς γῆς χαρποῖς, ἐσθῆσι δὲ
ταῖς δοραῖς τῶν ἐγχωρίων ζῴων, χαθάπερ xai παρ᾽
“Ἕλλησιν * ὁμοίως δὲ xo τῶν τεχνῶν τὰς εὑρέσεις xat
τῶν ἄλλων τῶν πρὸς βίον χρησίμων ex. τοῦ xav ὀλίγον
γενέσθαι, τῆς χρείας αὐτῆς ὑφηγουμένης εὐφυεῖ ζῴῳ
χαὶ συνεργοὺς ἔχοντι πρὸς ἅπαντα χεῖρας καὶ λόγον χαὶ
ψυχῆς ἀγχίνοιαν.

Μιυθολογοῦσι δὲ παρὰ τοῖς ἸΙνδοῖς ot λογιώτατοι
περὶ ὧν xaÜZxov ἂν εἴη συντόμως διελθεῖν. Φασὶ γὰρ
ἐν τοῖς ἀρχαιοτάτοις χρόνοις;, παρ᾽ αὐτοῖς ἔτι τῶν
ἀνθρώπων χωμηδὸν οἰχούντων, παραγενέσθαι τὸν
Διόνυσον ἐκ τῶν πρὸς ἑσπέρας τόπων ἔχοντα δύναμιν
ἀξιόλογον ἐπελθεῖν δὲ τὴν Ἰνδικὴν ἅπασαν, μηδεμιδὶς
οὔσης. ἀξιολόγου πόλεως τῆς δυναμένης ἀντιτάξασθαι.
(21) ᾿Επιγενομένων δὲ καυμάτων μεγάλων, καὶ τῶν τοῦ
Διονύσου στρατιωτῶν λοιμιχῇ νόσῳ διαφθειρομένων,
συνέσει διαφέροντα τὸν ἡγεμόνα τοῦτον ἀπαγαγεῖν τὸ
στρατόπεδον ἐχ τῶν πεδινῶν τόπων εἰς τὴν ὀρεινήν"
ἐνταῦθα δὲ πνεόντων ψυχρῶν ἀνέμων xal τῶν ναμα-

, nA - - e ,
τιαίων ὑδάτων χαθαρῶν ῥεόντων πρὸς αὐταῖς ταῖς πη-

MEGASTHENIS

ταῖς, ἀπαλλαγῆναι. τῆς νόσου τὸ στρατόπεδον" jvouds |
ζεσθαι δὲ τῆς ὀρεινῆς τὸν τόπον τοῦτον Μηρὸν, χαθ᾽ ὃν
ὃ Διόνυσος ἐξέτρεψε τὰς δυνάμεις ἐχ τῆς νόσου * ἀφ᾽ ς οὗ
δὴ xa τοὺς “Ελληνας περὶ τοὺ θεοῦ τούτου. παραδεδὼ-
χέναι τοὶς μεταγενεστέροις τετράφθαι τὸν Διόνυσον ὁ
μηρῷ. (22) Μετὰ δὲ ταῦτα τῆς παραθέσεως τῶν X
TOY ἐπιμεληθέντα μεταδιδόναι τ τοῖς ᾿Ινδοῖς, χαὶ
εὕρεσιν τοῦ οἴνου χαὶ τῶν ἄλλων τῶν εἰς τὸν βίον 7£
σίμων παραδοῦναι. Πρὸς δὲ τούτοις πόλεών τε ἀξιολό-
γῶν γεγηθῆναι χτίστην, μεταγαγόντα τὰς χώμας €
τοὺς εὐθέτους τόπους, τιμᾶν τε χαταδεῖξαι τὸ θεῖον χι
νόμους εἰσηγήσασθαι xat δικαστήρια, χαθόλου δὲ πο
λῶν χαὶ χαλῶν ἔ ἔργων εἰσηγητὴν γενόμενον θεὸν vog.
σθῆναι. xal τυχεῖν ἀθανάτων τιμῶν. 95) Ἱστοροῦσι
δ᾽ αὐτὸν χαὶ γυναικῶν πλῆθος Μετὰ τοῦ στρατοπὲδ
περιάγεσθαι, xa χατὰ τὰς ἐν τοῖς πολέμοις sip ς
τυμπάνοις xal χυμάλοις χεχρῆσθαι, μήπω σάλπιγγος
εὑρημένης. βασιλεύσαντα δὲ πάσης τῆς Ἰνδικῆς ἔτ᾽
δύο πρὸς τοῖς πεντήχοντα γήρα τελευτῆσαι" διαδεξα
γους δὲ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ τὴν ἡγεμονίαν ἀεὶ τοῖς ἀφ᾽
ἑαυτῶν ἀπολιπεῖν τὴν ἀρχήν' τὸ δὲ τελευταῖον πο E.
λαῖς γενεαῖς ὕστερον χαταλυθείσης τῆς ἡγεμονίας δὴ
μοχρατηθῆναι τὰς πόλεις. ἷ
XXXIX. 24. Περὶ μὲν οὖν τοῦ Διονύσου xol
ἀπογόνων αὐτοῦ τοιαῦτα μυθολογοῦσιν οἵ τὴν ὀρει
τὴς Ἰνδιχὴς χατοιχοῦντες. Τόν τε Ἡραχλέα
παρ᾽ αὑτοῖς γεγενῆσθαι, καὶ παραπλησίως τοῖς “Ελλησ
τό τε | ῥόπαλον xat τὴν λεον τὴν αὐτῷ προσάπτουσι: τ' τῇ ᾿
δὲ τοῦ σώματος ῥώμῃ καὶ ἀλχῇ πολλῷ τῶν ἄλλων ἀ'
θρώπων διενεγχεῖν, xol καθαρὰν πριῆσαι τῶν θὴρ d ᾿
7» τε xat θάλατταν. (25) Γαμήσαντα δὲ πλείους ᾿

loca irrige£, amnesque multos gignat. (17) At prae ceteris
Indie fluviis peculiare quidpiam accidit illi, quem Sillam
vocant , ex forte ejusdem nominis profluenti : inter omnes
enim fluvios hic solus nihil injectum supernatare sinit , sed
cuncta in profundum demersa mirabili sane ratione ab-
sorbet.

XXXVII. 18. India porro quum sit longe amplissima,
multis variisque gentibus incoli , quarum nulla peregrinam
habeat 'originem , sed omnes indigens putentur; nec un-
quam vel ab exteris accepisse, vel in aliam nationem emi-
sisse'colonias perhibetur. (19) Antiquissimos illic homines
fructibus e terra sponte natis pro cibis, et pellibus anima-
lium , ut etiam apud Grzecos , pro vestibus usos esse ex fa-
bulis antiquis referunt : similiter artes et cetera ad vitam
necessaria paulatim inventa, quum ipsa necessitas animali,
natura ingenioso, et cui mamus, loquela , animi sagacitas
ad omnia adjumento sint , ea subjecisset.

20. Fabulantur vero Indorum doctissimi complura, de
quibus pauca hic recensere non alienum esse puto. Remo-
lissimis, aiunt, temporibus, quum mortales ibi adhuc
vicatim habitarent dispersi, Bacchus ex occiduis terrae
partibus cum numeroso exercitu adventans, Indiam , nulla-
dum urbe memorabili , quae resistendo fuisset, instructam,
totam peragravit. (2t) Quum vero magnis vexati ardori-
bus milites peste interirent, dux ille prudentia excellens

Hinc igitur Greci Bacchum in femore nutritum posteris tra.
diderunt. (22) Is post haec , aiunt , fructibus comportandis.

dit. Urbes quoque magnificas exstruxit, pagis ad sitos

e campestribus in montana copias duxit : ubi frigidiori:
aura afflatu et purioris aquz, ad ipsas fontium scatebras
promanantis, haustu recreati, morbo liberantur. Locus
ille montanus ; quo pestem a copiis suis depulit, Merus ( hoc
est : Femur. Nomen Indicum montis : méru ) appellatur.

diligenter incumbens cum Indis eos communicavit : invent P
etiam vini aliorumque vitae conducentium usum illis

commodiores traductis. Tum numinis colendi rationem
monstravit, legesque ac judicia instituit. Tandem qui
multa Indos preclara edocuisset, inter deos
immortales obtinuit honores. (23) Feminarum qu jue
agmen in exercitu cireumduxisse, et in acie tymp: n :
cymbalisque, tuba nondum inventa , usum memorant. E.
postquam Indice totius regnum per quinquaaiufa dena )
tenuisset, extrema senecta decessisse, filiis regni ὃ
stratione relicta , qui suis deinceps posteris eam per succi ἐς
sionem tradiderunt, donec multis post seculis abroge
potestate regia , populare civitates regimen instituére. .

XXXIX. 24. Haec de Baccho ejusque progenie a mont:
Indice habitatoribus referuntur. Adjiciunt, Herculem qu
que apud se fuisse, et, quomodo Graeci, clava leoni

que illum instruunt. Ac robore corporis fortitudine
. E

FRAGMENTA. 405

Pss. υἱοὺ Uc μὲν πολλοὺς, θυγατέρα δὲ μίαν γεννῇ-
σαι" xai τούτων ἐνηλίκων γενομένων , πᾶσαν τὴν
Ἰνδικὴν διελόμενον εἰς ἴσας τοῖς τέχνοις μερίδας ἅπαν-
πὰς τοὺς υἱοὺς ἀποδεῖξαι βασιλέας, μίαν δὲ θυγατέρα
θρέψαντα καὶ ταύτην βασίλισσαν ἀποδεῖξαι. (26) Κτί-
στὴν τε πόλεων οὖχ ὀλίγων γενέσθαι, xoi τούτων τὴν
ἐπιφανεστάτην καὶ μεγίστην. προσαγορεῦσαι Παλί-
- 6oüpu* χατασχευάσαι δ᾽ ἐν αὐτῇ xol βασίλεια πολυ -
| πελὴ xal πλῆθος οἰκητόρων καθιδρῦσαι * τήν τε πόλιν
ὶ ᾿ ὀχυρῶσαι τάφροις ἀξιολόγοις ποταμίοις ὕδασι πληρου--
Μέναις. (27) Καὶ τὸν μὲν ἫἩ ραχλέα τὴν ἐξ ἀνθρώπων 1.
| μετάστασιν ποιησάμενον ἀθανάτου τυχεῖν τιμῆς" τοὺς
| og ἀπογόνους αὐτοῦ βασιλεύσαντας ἐπὶ πολλὰς γενεὰς
xo πράξεις ἀξιολόγους μεταχειρισαμένους μήτε στρα-
τείαν à ὑπερόριον ποιήσασθαι, μήτε ἀποικίαν εἰς ἄλλο
᾿ ἔθνος ἀποστεῖλαι. Ὕστερον δὲ πολλοῖς ἔτεσι τὰς πλεί-
στας μὲν τῶν ἜΤ δημοχρατηθῆναι, τινῶν δὲ ἐθνῶν
E βασιλείας διαμεῖναι μέχρι τῆς ᾿Αλεξάνδρου διαθά-
| Geox. (28) Νομίμων δ᾽ ὄντων παρὰ τοῖς ἸΙνδοῖς ἐνίων
᾿ἐξηλλαγμένων θαυμασιώτατον ἄν Ἧς ἡγήσαιτο τὸ χα-
᾿ταδειχθὲν ὑπὸ τῶν i Ado παρ᾽ αὐτοῖς φιλοσόφων᾽
᾿ γενομοθέτηται γὰρ παρ᾽ αὐτοῖς δοῦλον μηδένα. τὸ πα-

ἂν. ἐν πᾶσι. Τοὺς γὰρ μαθόντας μήθ᾽ ὑπερέ χειν

μήθ᾽ ὑποπίπτειν ἄλλοις χράτιστον ἕξειν βίον πρὸς

ἅτ πάσας τὰς περιστάσεις" εὔηθες γὰρ εἶναι νόμους μὲν
π᾿ ἴσης τιθέναι πᾶσι, τὰς δ᾽ ἐξουσίας ἀνωμάλους xa-

[ δ ξεν.

P XL. 29. Τὺ δὲ πᾶν πλῆθος τῶν Ἰνδῶν εἰς ἑπτὰ μέρη

;
^
* -

χπαν εἶναι, ἐλευθέρους δ᾽ ὑπάρχοντας τὴν ἰσότητα.

διήρηται, ὧν ἐστι τὸ μὲν πρῶτον a σύστημα φιλοσόφων ^
πλήθει μὲν τῶν ἄλλων μερῶν λειπόμενον; τῇ δ᾽ ἐπι-
φανείᾳ πάντων πρώτεῦον" ἀλειτούργητοι γὰρ ὄντες οἱ
φιλόσοφοι πάσης ὑπουργίας οὔθ᾽ ἑτέρων χυριεύουσιν
οὔθ᾽ ὑφ᾽ ἑτέρων δεσπόζονται. (20) ΤΙαραλαμθάνονται δὲ
ὑπὸ μὲν τῶν ἰδιωτῶν εἴς τε τὰς ἐν τῷ βίῳ θυσίας χαὶ
εἰς τὰς τῶν τετελευτηκότων ἐπιμελείας, ὁ ὡς θεοῖς γεγο-
νότες προσφιλέστατοι χαὶ περὶ τῶν ἐν Mov μάλιστα
ἐμπείρως ἔ ἔχοντες, ταύτης τε τῆς ὑπουργίας δῶρά
τε χαὶ τιμὰς λαμθάνουσιν ἀξιολόγους " τῷ δὲ χοινῷ τῶν
"Ἰνδῶν μεγάλας παρέχονται χρείας παραλαμθανόμενοι
μὲν κατὰ τὸ νέον ἔτος ἐπὶ τὴν μεγάλην σύνοδον, προ--
λέγοντες δὲ τοῖς πλήθεσι περὶ αὐχμῶν χαὶ ἐπομύρίας,
ἔτι δὲ ἀνέμων εὐπνοίας χαὶ νόσων χαὶ τῶν ἄλλων τῶν
δυναμένων τοὺς ἀχούοντας ὠφελῆσαι, (:1) Τὰ μέλλοντα
γὰρ προαχούσαντες οἵ τε πολλοὶ xat 6 βασιλεὺς ἐχπλη-
ροῦσιν ἀεὶ τὸ μέλλον ἐκλείπειν xad προχατασχευάζουσιν
ἀεί τι τῶν χρησίμων * ὃ δὲ ἀποτυχὼν τῶν φιλοσόφων
ἐν ταῖς προρρήσεσιν ἄλλην “μὲν οὐδεμίαν ἀναϑέχεται
τιμωρίαν ἢ βλασφημίαν, ἄφωνος δὲ διατελεῖ τὸν λοι--
πὸν βίον. |

32. Δεύτερον δ᾽ ἐστὶ μέρος τὸ τῶν γεωργῶν, ot τῷ
πλήθει τῶν ἄλλων πολὺ προέχειν OoxoUctv* οὗτοι δὲ
πολέμων χαὶ τῆς ἄλλης λειτουργίας ἀφειμένοι περὶ τὰς
γεωργίας ἀσχολοῦνται" χαὶ οὐδεὶς ἂν πολέμιος περιτυ-
χὼν γεωργῷ κατὰ τὴν χώραν ἀδικήσειεν, ἀλλ᾽ ὡς χοι-
νοὺς εὐεργέτας ἡγούμενοι πάσης ἀδικίας ἀπέχονται.
Διόπερ ἀδιάφθορος ἣ χώρα διαμένουσα xal χαρποῖς
βρίθουσα πολλὴν ἀπόλαυσιν παρέχεται τῶν ἐπιτηδείων.

L ni cunctos. exsuperasse mortales; terramque et mare a
ba )nstris repurgasse. (25) Quumque ex multarum uxorum
)njug o filios quidem multos, sed unam dumtaxat filiam

| pr oereasset ; adultis his Indiam universam in partes cequales
d isisse, ita ut suum cuique regioni ex filiis regem desi-
- gnaret , atque filiam quoque, quam unicam nutriverat , re-
& 1am constitueret. (26) Multas ab eo urbes conditas, et
inte has, qux maxima et. clarissima, Palibothra nuncu-
B atur, in qua, regia magnis sumptibus condita, magnum
.eivium numerum collocasset , eamque fossis aqua fluviali
-repletis cireummunivisset. (27) Ipsum denique mortalium
isortio exemptum divinos honores promeruisse. Hujus

ia m posteros , continuato: per multas setates imperio, res
"sregias gessisse , nulla tamen extra limites regni expedi-
"tione faeta, nec coloniis ad alias gentes deductis. Et licet
tt longum temporis intervallum civitates plereeque statum
)ularem fuerint amplexo, regna tamen nonnulla ad
Alexandri usque adventum permansisse. (28) Quum autem
peculiares et a ceteris alienas Indi leges habeant , istam ab
liquis eorum. philosophis sancitam , prae ceteris admiran-
dam quis censeat. Lege enim cautum est, ne quisquam
omnino servus inter ipsos sit; sed ut liber unusquisque cum
aliis :equalitatem colat. Qui enim nec superiores , nec infe-
res aliis esse didicerint, hos vitam ad omnes fortune
us optime instructam habere : nam stultum esse , si quis
d ges cunctis zequas Missed et iniequalitatem fai ulta-

im interim statuat.

T :

XL. 29. Universus Indorum populus in septem tribus
distributus est. Prima ex philosophis constat , qui numero
quidem ceteris sunt inferiores, nobilitate autem primas
tenent. Ab omni enim ministerio publico immunes, neque
dominantur ipsi, neque aliorum dominio subjecti sunt.
(30) A privatis ad rem divinam et defunctorum exsequias
adhibentur, ut qui diis eximie sint cari, et eorum , quae ad
inferos pertinent, maxime periti. Pro quo officio dona
honoresque magnificos recipiunt. In primis autem magnas
reipublicae Indorum utilitates afferunt , quando solemnibus
novi anni comitiis adhibiti, siccitates et pluvias ventosque
ac morhos et alia, quce conducant audientibus, praedicunt.
(31) Nam futura edocti et populus et rex, defectus ingrui-
turos subinde explent, et perpetuo aliquid utilitatum prae-
parant. $i quis autem philosophorum a veritate vatici-
nando aberrat , aliud poenae aut infamic genus non experi-
tur, quam quod mutus deinceps vitam exigit.

32. Altera classis agricolarum est, qui multitudine
ceteros longe praeire videntur. Hi a. militia publicisque
operibus aliis exempti, omne studium et tempus agris
colendis insumunt. Neque unquam hostis agricolam , cui
in agris forte. occurrit, damno aíficit; sed ob communis
beneficii reverentiam ab omni illorum injuria abstinent.
Ideoque terra, dum nihil populationis experitur unquam,
sua fructuum exuberantia largam victus copiam mortalibus
subministrat. (33) In agris vitam agunt rustici cum uxori-
bus et liberis, et ἃ commerciis urhicis omnino absistunt

400

,

τοῖς ἀνθρώποις. (33) Βιοῦσι δ᾽ ἐπὶ τῆς χώρας μετὰ
τέχνων xai γυναιχῶν γεωργοὶ, xol τῆς εἰς τὴν πόλιν
χαταῤάσεως παντελῶς ἀφεστήχασι. TZ; δὲ χώρας
μισθοὺς τελοῦσι τῷ βασιλεῖ διὰ τὸ πᾶσαν τὴν Ἰνδιχὴν
βασιλικὴν εἶναι ἰδιώτῃ δὲ μηδενὶ γἦν ἐξεῖναι χεχτῆσθαι:
χωρὶς δὲ τῆς μισθώσεως τετάρτην εἷς τὸ βασιλιχὸν
τελοῦσι.

Τρίτον δ᾽ ἐστὶ φῦλον τὸ τῶν βουχόλων καὶ ποι-
μένων xal χαθόλου πάντων τῶν νομέων, ot πόλιν μὲν
ἢ χώμην οὐχ οἰχοῦσι, σχηνίτη δὲ δίῳ χρϑίντατ' ot
δ᾽ αὐτοὶ xal χυνὴ γοῦντες καθαρὰν ποιοῦσι τὴν “ώραν
ὀρνέων xal θηρίων * εἰς ταῦτα δὲ ἀσχοῦντες χαὶ φιλο-
πονοῦντες ἐξημεροῦσι τὴν Ἰνδικὴν, πλήθουσαν πολλῶν
xat παντοδαπῶν θηρίων τε χαὶ ὀρνέων" τῶν χατεσθιόν-
τῶν τὰ σπέρματα τῶν γεωργῶν.

. ΧΕ. 35. Τέταρτον δ᾽ 8 ἐστὶ μέρος τὸ τῶν τε AO xal
τούτων οἱ μέν εἶσιν ὁπλοποιοὶ, οἱ δὲ τοῖς γεωργοῖς
ἦ τισιν ἄλλοις τὰ χρήσιμα πρὸς ὑπηρεσίαν χατασχευά-
Coucty * οὗτοι δὲ οὐ μόνον ἀτελεῖς εἰσιν, ἀλλὰ xol
σιτομετρίαν ἐχ τοῦ βασιλικοῦ λαμδάνουσι.

86. Πέμπτον δὲ στρατιωτιχὸν, εἰς τοὺς πολέμους
εὐθετοῦν, τῷ μὲν πλήθει δεύτερον, ἀνέσει δὲ xal. παι-
διδ πλείστη χρώμενον ἐν ταῖς εἰρήναις., Τρέφεται δ᾽ ἐκ
τοῦ βασιλικοῦ πᾶν τὸ πλῆθος τῶν στρατιωτῶν καὶ τῶν
πολεμιστῶν ἵππων τε χαὶ ἐλεφάντων.

"Extov δ᾽ ἐστὶ τὸ τῶν ἐφόρων " οὗτοι δὲ πολυ-
πραγμονοῦντες πάντα χαὶ ἐφορῶντες τὰ χατὰ τὴν "Iv-
δικὴν ἀπαγγέλλουσι τοῖς βασιλεῦσιν, ἐὰν δὲ ἢ πόλις
αὐτῶν ἀδασίλευτος 7, , τοῖς ἄρχουσιν.

88, “Εὐδομον δ᾽ ἐστὶ μέρος τὸ βουλεῦον μὲν χαὶ συν-
εδρεῦον τοῖς ὑπὲρ τῶν χοινῶν βουλευομένοις, πλήθει

MEGASTHENIS

»

μὲν ἐλάχιστον, εὖ γενείᾳ δὲ χαὶ φρονήσει | μαλισταὰ θαυ Ἶ
μαζόμενον" £x τούτων γὰρ οἵ τε σύμθουλοι τοῖς βασι-
λεῦσίν εἰσιν οἵ τε διοικηταὶ τῶν κοινῶν xal οἱ δικαδταὶ

*
t

τῶν ἀμφισδητουμένων ; καὶ καθόλου τοὺς ἡγεμόνας xal
τοὺς E χοντὰς ἐχ τούτων ἔχουσι.
. Τὰ μὲν οὖν μέρη τῆς διηρημένης πολι ;
Ab Ἰνδοῖς σχεδὸν ταῦτά ἐστιν. Οὐχ ἔξεστι δὲ 1
μεῖν ἐξ ἄλλου γένους a προαιρέσεις ἢ τέχνας μεταχει-
ρίζεσθαι, οἷον στρατιώτην ὄντα γεωργεῖν 3, A τὴν
ὄντα φιλοσοφεῖν, ἢ
XLH. 4o. Γἔχει δ᾽ ἣ τῶν Ἰνδῶν χώρα EY
xal μεγίστους ἐλέφαντας, ἀλχῇ τε xo μεγέθει πὶ
διαφέροντας. ᾿Οχεύεται δὲ τοῦτο τὸ ζῷον οὖχ. ὥσ'
τινές φασιν, ἐξηλλαγμένως, ἀλλ᾽ ὁμοίως. ἵπποις
τοὶς ἄλλοις τετραπόδοις ζῴοις" χύουσι δὲ τοὺς μὲν ἐ)
χίστους μῆνας ἑχχαίδεχα,, τοὺς δὲ πλείστους hanh
δεχα. Τίχτουσι δὲ χαθάπερ ἵπποι χατὰ τὸ πλεῖστο
ἕν, χαὶ τρέφουσι τὸ γεννηθὲν αἱ μητέρες ἐπ᾽ ἔτη ἕξ.
Ζῶσι δ᾽ οἱ πλεῖστοι χαθάπερ 6 μαχροβιώτατος ἄνθρω-.
πος, οἵ δὲ μάλιστα "γηράσανκϑ. ἔτη διαχόσια. x
41, Εἰσὶ δὲ παρ’ ἸΙνδοὶς xai ἐπὶ τοὺς ξένους ἄρχον-
τες τεταγμένοι χαὶ φροντίζοντες ὅπως μηδεὶς ξένος.
ἀδικῆται᾽ toic δ᾽ ἀρρωστοῦσι τῶν ξένων 1 ἰατροὺς eico
γουσι xal τὴν ἄλλην ἐπιμέλειαν ποιοῦνται, καὶ xe)
τήσαντας θάπτουσιν, ἔτι δὲ τὰ καταλειφθέντα χρή
τοῖς προσήχουσιν ἀποδιδόασιν. (4) Ot τε διχαστι
τὰς χρίσεις παρ᾽ αὐτοῖς ἀχριθῶς διαγινώσχουσι,
πιχρῶς τοῖς ἁμαρτάνουσι προσφέρονται. Περὶ μὲν c
τῆς Ἰνδιχὴς καὶ τῶν κατ᾽ αὐτὴν ἀῤχαιολογουμένων͵
ἀρχεσθησόμεθα τοῖς ῥηθεῖσι.
Ordo narrationis ejusmodi est, ut satis

E

Vectigalia de fundis regi pensitant. Omnis enim Indus sub
clientela regis est, nec privato agros possidere licet. Ultra

hoe tributum, quarta etiam pars fructuum regio srario:

cedit.

34. Tertio ordine continentur armentarii et opiliones ,
adeoque omne genus pastorum, qui nec urbes nec pagos
habitant, sed tabernaculis pro domibus utuntur. Hi venando
simul terram a volucribus et feris tutam prostant , et. hoc

exercitio atque labore mansuetam et culturae patientem.

faciunt Indiam , multis alioqui variisque bestiis et avibus,
sementi infestis , refertam.

XLI. 35. Quartum locum artifices obtinent, quorum pars
armis , pars instrumentis rusticis , aliisque utensilibus fabri-
candis vacat. Hi non solum immunitatem habent , sed cer-
tam quoque frument? mensuram e regiis granariis accipiunt.

36. Quintum populi genus est castrense bellisque accom-
modatum , multitudine secundum : id. pacis tempore otio

et ludo prolixe indulget. Quidquid autem est militum equo- -

rumque bellicorum ac elephantum , ex regia nutritur.

37. Sexto loco sunt ephori , qui magno studio omnia per
Indiam rimantur et inspiciunt , explorataque regibus , aut ,
ubi res publica rege caret, principibus renuntiant.

38. Septimus ordo senatorius est , eorum scilicet , quibus
in consilio publico consessus est, Hi numero quidem paucis-
Simi , at nobilitate generis et prudentia maxime sunt con-

———

| genus artificiumve exercere, utpote militem simul bella

| qui tam fortitudine quam robore excellunt. Coit hoc ani
mal, ifon , uf quidam. putant , modo peculiari et insolenti

| fecti , qui , ne quid illi injuria patiantur, gtibwito ὦ
. Siquisillorumsegrotat, medicos adhibent ceteramque ct

spicui. Ex his enim, qui consilio regibus adsint , et publica.
negotia .administrent , et controversias dijudicent, qui-
que imperia in bellis et magistratus passim obeant , deli-
guntur.

39. Has fere in partes Indorum respublica tributa d.
Nec ex diversa tribu uxorem ducere, aut alienum vitae

et agrum colere, aut opificem philosophari , fas est. n
XLII. 40. Habet India plurimos maximosque elephant

sed ut equi ceteraque quadrupedia. Uterum gestant.
minimum per sedecim menses , uf plurimum per is. d
ginti. Pariunt, ut equi, unicum plerumque, quod matre
ad sex annos enutriunt. Major pars hominis maxime 1
ΘΡΟΝῚ vitam assequitur : quorum senectus ionisima, ἢ
ad annos ducentos perveniunt.

41. Constituti sunt. etiam apud Indos advenarum ἢ

impendunt, e£ mortuum sepulture tradunt. Quidquid.
eo relictum est. peculii, cognatis restituunt. (42) Judi
illorum summa diligentia lites disceptant, et severe in noxi
animadvertunt. Atque de India rebusque ejus pninets |

sufficiant.
"

f omnia precedant, ipsiusque fuisse videatur Me-
| gasthenis; quare ad Diodori epitomen fragmento-
|J rum seriem accommodabimus. IIoc tantum mireris,
.. qui fiat ut post recensitas tribus , abrupte Diodo-

. de elephantis eorumque venatione exponit. Dio-
᾿ς dorus, ne interrumperet brevem suam tribuum

i - cuit, ad calcem hujus capitis relegavit.

! : | E LIBRO PRIMO.

.-. 2.

τ΄ Arrianus Exp. Al. V, 6,2 : Τῆς δὲ ὡς ἐπὶ νότον
᾿ Ἀσίας τετραχὴ αὖ τεμνομένης μεγίστην μὲν μοῖραν
᾿ τῶν Ἰνδῶν γὴν ποιεῖ ᾿Ερατοσθένης τε xai Μεγασθένης,
᾿ ὃς ξυνὴν μὲν Σιθυρτίῳ τῷ σατράπῃ τῆς A ραχωσίας"
᾿ς πολλάκις δὲ λέγει ἀφικέσθαι παρὰ Σανδράχοττον τὸν
—— Ἰνδῶν βασιλέα " ἐλαχίστην δὲ ὅσην ὁ Εὐφράτης ποτα-
᾿ς μὸς ἀπείργει ὥς πρὸς τὴν ἡμετέραν θάλασσαν " δύο δὲ
᾿ αἵ μεταξὺ Εὐφράτου τε ποταμοῦ καὶ τοῦ Ἰνδοῦ ἀπειρ-
᾿ς γόμεναι, αἵ δύο ξυντεθεῖσαι μόλις ἄξιαι τῇ ᾿Ινδῶν γὴ
᾿ ξυμόαλεῖν- ἀπείργεσθαι δὲ τὴν Ἰνδῶν χώραν πρὸς μὲν
LE τε χαὶ ἀπηλιώτην ἄνεμον ἔστε ἐπὶ μεσημόρίαν
᾿ τῇ μεγάλῃ θαλάσσῃ τὸ πρὸς βορρᾶν δὲ αὐτῆς ἀπείρ-
E τὸν Καύκασον τὸ ὄρος ἔστε ἐπὶ τοῦ Ταύρου τὴν
ξυμολήν * τὴν δὲ πρὸς ἑσπέραν τε xo ἄνεμον Ἰάπυγα
ἔστε ἐπὶ τὴν μεγάλην θάλασσαν, 6 Ἰνδὸς ποταμὸς ἀπο-
τέμνεται... Καί ἐστι πεδίον ἣ πολλὴ αὐτῆς" χαὶ τοῦτο,
ὡς εἰχάζουσιν, ἐκ τῶν ποταμῶν προσχεχωσμένον. εἶναι
γὰρ οὖν xoi τῆς ἄλλης χώρας ὅσα πεδία οὐ πρόσω
θαλάσσης τὰ πολλὰ τῶν ποταμῶν παρ᾽ ἑχάστοις ποιή-
NT , ὥστε xa τῆς χώρας τὴν ἐπωνυμίαν τοῖς ποτα-

i ο 2
τ ——À—.

T
ἡ
b
n

ON

FRAGMENTA.

- enumerationem, ea qu: de elephantis notare pla-

407
μοῖς ἐκ παλαιοῦ προσχεῖσθαι, χαθάπερ "Eouou τέ τι
δί λέ 0 ^ & cA "Ael ἐὰ : ͵ :
πεδίον λέγεσθαι, ὃς κατὰ τὴν Ἀσίαν γῆν ἀνίσχων ἐξ

᾿ ἱ
ὄρους Μητρὸς Δινδυμήνης παρὰ πόλιν Σμύρναν Αἰο-
Ὁ» ,
λικὴν ἐκδιδοῖ ἐς θάλασσαν" χαὶ ἄλλο Καύστρου πεδίον
"T 4 , ,
Λυδίου ποταμοῦ, xxi Katxou ἄλλο ἐν Μυσία, xal
* ΕΣ LI
Μαιάνδρου τὸ Καρικὸν ἔστε ἐπὶ Μίλητον πόλιν "Iovi-
, *5
Xv... Ei δὴ οὖν εἷς τε ποταμὸς παρ᾽ ἑχάστοις, χαὶ
, / M - E"
οὐ μεγάλοι οὗτοι ποταυοὶ, ἱχανοὶ γὴν πολλὴν ποιῆσαι,
- . ,
ἐς θάλασσαν προχεόμενοι, ὁπότε ἰλὺν χαταφέροιεν xal
πηλὸν ἐχ τῶν ἄνω τόπων, ἔνθενπερ αὐτοῖς αἱ πηγαί
εἰσιν, οὐδὲ ὑπὲρ τῆς Ἰνδῶν ἄρα χώρας ἐς ἀπιστίαν ἰέναι
» / m
ἄξιον, ὅπως πεδίον τε ἡ πολλή ἐστι, xod 2x τῶν ποτα-
^- ^ , -
μῶν τὸ πεδίον ἔχει προσχεχωσμένον. "otov μὲν γὰρ
A “͵ δ ^e
xai Καύὔστρον xoi Kaixoóv τε xal Μαίανδρον ἢ ὅσοι
πολλοὶ ποταμοὶ τῆς ᾿Ασίας ἐς τήνδε τὴν ἐντὸς θάλασσαν
2: ὃ e , ^ , 7 € "- 3 N^
ἐχοιδοῦσιν, οὐδὲ ξύμπαντας ξυντεθέντας ἑνὶ τῶν ἸΙνξῶν
ποταμῶν ἄξιον ξυμῥαλεῖν πλήθους ἕνεχα τοῦ ὕδατος,
A δ es r / AM ( er EJ , t c
μὴ ὅτι τῷ Γάγγη τῷ μεγίστῳ, ὅτῳ οὔτε Νείλου ὕδωρ τοῦ
Αἰγυπτίου οὔτε ὃ Ἴστρος ὃ χατὰ τὴν Εὐρώπην ῥέων
Ε " ^ Lj ^ ""- ^
ἄξιοι ξυμδαλεῖν ἀλλ᾽ οὐδὲ τῷ ᾿Ινδῷ ποταμῷ ἐκεῖνοί γε
,
πάντες ξυμμιχθέντες ἐς ἴσον ἔρχονται: ὃς μέγας τε
A D - .
εὐθὺς ἀπὸ τῶν πηγῶν ἀνίσχει, xot πεντεχαίδεχα ποτα-
* / D E "
μοὺς πάντας τῶν Ἀσιανῶν μείζονας παραλαξὼν, xal
Ὁ.“ , , e "^- 5 ,
Tf ἐπωνυμία χρατήσας, οὕτως ἐχδιδοῖ ἐς θάλασσαν.
τω , D v των ^
Ταῦτά tot ἐν τῷ παρόντι περὶ Ἰνδῶν τῆς χώρας λε-
ἃ ᾿
λέχθω τὰ δὲ ἄλλα ἀποχείσθω ἐς τὴν Ἰνδικὴν ξυγ-
γραφήν.
Arrianus in Indicis fines Indiz describit cap.
2, 1—7, que item ex Megasthene petita sunt,
sicuti reliqua que usque ad cap. 17 leguntur tan-

| tum non omnia, — Σανδράκοττον] Varie nomen

apud Grecos scriptores exaratur : Σανδράχοττος,
Σανδραχόττας, Σανδρόχοττος, ᾿Ανδρόχοττος, Σανδρά-

E LIBRO PRIMO.
2.

Asie quae ad Austrum vergit, quoe et ipsa. in quattuor
irtes scinditur, maximam partem esse statuit Indorum
onem Eratosthenes et Megasthenés : qui quidem quum
"apud Sibyrtium Arachosiorum satrapam degeret, frequen-
r sead Sandracottum Indorum regem commeasse scribit :
im im vero, quam Euphrates intersecat , ad nostrum
€ conversam : reliquas duas inter Euphratem et Indum
—— positas, si conjungantur, vix dignas esse quae Indorum
— regioni comiparentur. Terminari autem Indiam, orien-
em ef subsolanum versus, adusque meridiem , Oceano :
»temtrione vero, Caucaso monte, ad Tauri usque confi-
| : ab occidente et lapyge vento , ad Oceanum usque ,
amne distingui. Magnamque ejus partem planam et
estrem esse. Qu:e quidem planities ( ut suspicantur )
ipsis fluminibus terrarh sua alluvione accumulantibus
» quemadmodum reliqua campestria loca non procul
mari sita planitiem suam fluminum alluvionibus debent.
Ὁ uf regionum ipsarum appellationes fluminibus jam
| indie sint : quemadmodum Hermi campus dicitur

LÀ

qui amnis in Asia oriens ex monte matris Dindymenes , ad
Smyrnam urbem JEolicam mare influit; item Caystri campus
Lydius , a Lydio flumine, et Caici alius in Mysia, et Maean-
dri in Caria Miletum Ionicam urbem usque... Si igitur
singuli amnes, neque ii quidem magni, id prostant ut in
mare prolabentes, quum multum luti atque limi secum ex
superioribus locis ubi fontes eorum oriuutur trahant, mul-
tum terrx sua alluvione regioni addant : certe non video
cur non idem de Indorum regiohe credi possit, quandoqui-
dem magna ex parte campestris est, et fluvii in ejus campos
alluvionem faciunt. Hermum enim et Caystrum et Caicum
ac Maandrum reliquosque Asic fluvios qui in mare inte-
rius feruntur, ne si omnes quidem conjunxeris , digni sint
qui uni Indorum flumini aquarum copia conferantur ::
nedum Gangi maximo , cui neque Nili /Egyptii fluenta ,
neque Ister per Europam fluens comparari possunt. Sed ne
ii quidem omnes si simul misceantur, Indum zquant, qui
magnus statim ab ipsis fontibus erumpens, et quindecim ex
majoribus Asi fluminibüs in se receptis, nomen suum per-
petuo retinens in mare contendit. Atque hoc quidem in
praesentia de Indorum regione dixisse sufficiat. Reliqua in
historiam Indicam rejiciantur,

408

χοπτος, Σανδράχυπτος. Postrema forma accuratis-
sime respondet nomini Indico : Chandraguptas
(quem luna tuetur). Vide Ellendt. ad Arr. 1.1.; Schle-
gel. 4nd. Bibl. tom. I, p. 2345; Bohlen, “411. Zndien
I, p. 91 ; Lassenius De pentapot. 4nd. p. 42. 61. —
De fluviis plura leges infra. Ad verba πεντεχαίδεχα
ποταμοὺς cf. Strabo XV, p. 708 : Πεντεχαίδεχα δὲ
τοὺς σύμπαντάς φασι συρρεῖν {εἰς τὸν Ἰνδὸν ) τούς γε
ἀξιολόγους.
3... Ὁ

Strabo XV, p. 689 : Τὴν Ἰνδικὴν περιώρικεν ἀπὸ
μὲν τῶν ἄρχτων τοῦ Ταύρου τὰ £cyava* ἀπὸ δὲ τῆς
᾿Αριανῆς μέχρι τῆς ἑῴας θαλάττης, ἅπερ ol ἐπιχώριοι
χατὰ μέρος Παροπάμισόν τε xoi Ἤμωνδὸν xoi Ἴμαον
xoi ἄλλα ὀνομάζουσι, Μακεδόνες δὲ 'Καύχασον" ἀπὸ
τῆς ἑσπέρας ὃ Ἰνδὸς ποταμός " τὸ δὲ νότιον καὶ τὸ προσ-
εῷον πλευρὸν πολὺ μείζω τῶν ἑτέρων ὄντα προπέπτω-
x&v εἷς τὸ ᾿Ατλαντιχὸν πέλαγος, καὶ γίνεται ῥομοειδὲς
τὸ τῆς χώρας σχῆμα, τῶν μειζόνων πλευρῶν ἑκατέρου
πλεονεχτοῦντος παρὰ τὸ ἀπεναντίον πλευρὸν τρισχιλίοις
σταδίοις, ὅσον ἐστὶ τὸ κοινὸν ἄχρον τῆς τε ἑωθινῆς
παραλίας xal τῆς μεσημόρινῆς, ἔξον προπεπτωχὸς ἐξ
ἴσης ἐφ᾽ ἑχάτερον παρὰ τὴν ἄλλην ἠϊόνα. Τῆς μὲν
οὖν ἑσπερίου πλευρᾶς ἀπὸ τῶν Καυχασίων ὁρῶν ἐπὶ
τὴν νότιον θάλατταν στάδιοι μάλιστα λέγονται μύριοι
τρισχίλιο:: παρὰ τὸν ᾿Ινδὸν ποταμὸν μέχρι τῶν &x6o-
λῶν αὐτοῦ - ὥστ᾽ ἀπεναντίον b. ἑωθινὴ προσλαδοῦσα
τοὺς τῆς ἄχρας τρισχιλίους ἔσται | μυρίων xol ἕξα-
χισχιλίων σταδίων. 'Τοῦτο μὲν οὖν πλάτος τῆς yer
Qus τό τ᾽ ἐλάχιστον, xal τὸ μέγιστον. Mjxog 92 τὸ
ἀπὸ τῆς ἑσπέρας ἐπὶ τὴν ἕω τούτου δὲ τὸ μὲν μέχρι
Παλιδόθρων ἔχοι τις ἂν βεδαιοτέρως εἰπεῖν: χαταμε-
μέτρηται γὰρ σχοινίοις ( σχοίνοισι Arrian.), xat ἔστιν
δδὸς βασιλικὴ σταδίων μυρίων (codd. δισμυρίων) y τὰ
δ᾽ ἐπέχεινα στοχασμῷ λαμόάνεται διὰ τῶν ἀνάπλων
τῶν ἐχ θαλάττης ὃ διὰ τοῦ Γάγγου ποταμοῦ μέχρι Ila-
λιδόθρων * si δ᾽ ἂν σταδίων ἑξαχισχιλίων. "Ecco: δὲ

MEGASTHENIS

τὸ πᾶν, 7 βραχύτατον, μυρίων ἑξακισχιλίων, ὡς ἔχ τεῦ
τῆς ἀναγραφῆς τῶν σταθμῶν τῆς πεπιστευμένης μάλιστα C
λαύδεῖν ᾿Ερατοσθένης φησί: xxt 6 Μεγασθένης οἵ "z |
συναποφαίνεται" Πατροχλῆς δὲ χιλίοις ἔλαττόν φησι....
Ἔκ δὲ τούτων πάρεστιν δρᾶν, ὅσον διαφέρουσιν αἱ τῶν
ἄλλων ἀποφάσεις ν Κτησίου μὲν οὐχ ἐλάττω
ἄλλης Ἀσίας τὴν Ἰνδικὴν λέγοντος, Ὀνησιχρίτου δὲ τρί-.
τον μέρος τῆς οἰκουμένης, Νεάρχου δὲ μηνῶν δδὸν τετ-
τάρων τὴν OU αὐτοῦ τοῦ πεδίου, Moran δὲ xd ὁ
Δηϊμάχου μετριαδάντων μᾶλλον" € ὑπὲρ γὰρ δισμυρίους
τιθέασι σταδίους, τὸ ἀπὸ τῆς νοτίου θαλάττης ἐπὶ τὸν
Καύχασον. Eundem hunc Eratosthenis locum ex--
scripsit Arrianus Ind. 6, r—5, quibus ex Mega-.
sthene subjicit qua leguntur feng. 6. — σχοι-
νίοις] « In omnibus Strabonis codd. legitur σχοῖτς
νίοις, et apud Arrianuin in omnibus σχοίνοις. Quam- ὦ
vis nihil in utraque lectione possit reprehendi,
tamen vocem σχοίνοις. mutare facilius erat, quam |
immutare σχοινίοις ; Straboni enim mirum videri |
poterat, schoeni mensuram qua Greci uti assue-- :
verant, in India adhiberi. Convenit autem schee-
nus, qui Eratostheni est mensura quadraginta - i
stadiorum ( Plinius H. N. XII, 30), accurate cum -
Indica Jog anc mensura, que quattuor cró-
c«s continet. Duplicem vulgo longitudinem jó-
ganz attribui non ignoro, sed etiam minorem -
quum ipsi Indi agnoscunt (cf. 4s. Res, V, 105 ^o :
tum Sinenses peregrinatores (cf. Foc-kousld 87-88)
etipse Megasthenes hoc loco Strabonis (P. πο8): οὗ
ἀγορανόμοι δδοποιοῦσι xal χατὰ δέχα στάδια στήλην
τιθέασι τὰς ἐχτροπὰς xad τὰ διαστήματα δηλοῦσαν. Quo. —
ex loco hoc eerte apparet, decem stadia ess
Indicam mensuram square, quz alia atque minor
illà croca esse non potest. » Schwanbeck, p. 27. Ὁ

4.

πῇ
t
*
]
]
4

Strabo II, p. 79 fn. : Φησὶν 6 Ἵππαρχος ἐν τῷ

8,

Indiam a septemtrione Tauri extrema terminant; ab
Ariana usque in orientale mare montes, quos indigenzo
singulatim Paropamisi, Emodi , Imai et aliis nominibus
appellant, Macedones vero Caucasum vocant ; ab occidente
Indus fluvius; australe et orientale latus, quae sunt reliquis
longe majora, in Atlanticum pelagus procurrunt : unde
regio rhombi similem figuram. prazbet; nam utrumvis
majorum laterum contrarium sibi latus tribus millibus
stadiorum exsuperat, quanta est communis orientalis et
meridionalis partis extremitas quae in utrumque aequaliter
excurrit. Occidentalis lateris a Caucasiis montibus ad au-
strale maretredecim millia stadiorum perhibentur secundum
Indum flumen usque ad ejus ostift Quapropter oppositum
orientale latus, assumptis extremitatis tribus millibus erit
stadiorum sedecim millium, Atque hoc est maxima et
minima regionis latitudo. Longitudo vero est ab occidente
in orientem , quie quanta sit de ea parte quae usque ad

Palibothra pertendit, certius dici potest : schenis enim
dimensa est et viam regiam habet stadiorum decem millium. -
Ulteriora vero conjectura deprehenduntur per navigationes,
qua ex mari fiunt adverso Gange Palibothra usque, et sunt
stadiorum circiter sex millia. Universa igitur longitudo,
ubi minima, est stadiorum sedecim millium , ut ex man-
sionum recensione fide dignissima recepisse se Eratosthe
dicit. Eodem modo etiam Megasthenes mensuras tr
Patrocles vero mille stadia detrahit... Hic perspici pote:
quantum reliquorum sententie discrepent; nam Ctesas
dicit Indiam non esse minorem reliqua Asia, Onesicritus.
esse trientem orbis habitati, Nearchus quattuor mensium
iter esse per ipsum campum, Megasthenes vero et Deima
chus moderatius agunt. Nam supra viginti millia stadia
eam partem ponunt qua ab australi mari patet in Caucasum.
4 à

Addit Hipparchus libro secundo, ipsum Eratosthenem.
fidem Patrocli derogare, quod is ἃ Megasthene dissenserif -

| ᾿ δευτέρῳ Ὑπομνήματι αὐτὸν τὸν ᾿Ερατοσθένη διαθάλλειν
I ) τὴν τοῦ Πατροκλέους πίστιν ἐχ τῆς πρὸς Μεγασθένη
διαφωνίας περὶ τοῦ μήχους τῆς Ἰνδικῆς τοῦ χατὰ τὸ
βόρειον πλευρὸν, τοῦ μὲν Μεγασθένους λέγοντος στα-
δίων μυρίων sessili τοῦ δὲ Πατροχλέους χιλίοις
λείπειν φαμένου.

kK

Strabo II, p. 69 init. : Patrocli fidem nonhaben-
dam esse Hipparchus dicit, δυοῖν ἀντιμαρτυρούντων
αὐτῷ Δηιμάχου τε xol Μεγασθένους, oi χαθ᾽ οὺς μὲν
᾿πόπους δισμυρίων τὸ διάστημά φασι τὸ ἀπὸ τῆς κατὰ
μεσημύρίαν θαλάττης, καθ᾽ οὖς δὲ χαὶ τρισμυρίων.
; Τούτους γε δὴ τοιαῦτα λέγειν καὶ τοὺς ἀρχαίους πίνα-
/— χαὰς τούτοις δμολογεῖν.

Δισμυρίων ] 12000 stadia exputaverat Patrocles,
cujus sententiam. Eratosthenes adoptavit.

; Eadem iterum tangit Strabo p. 72 :... τοῖς τρισ-
LT μυρίοις, οἷς φησὶν ὃ Δηίμαχος μέχρι τῆς εἰς Βαχτρίους
|. xal Σογδιανοὺς ὑπερθέσεως, xvÀ. Idem p. 74: Oi δέ
—— ye περὶ Δηίμαχον τοῖς τρισμυρίοις ἐὰν προσλά-
P Étct τὸ ἐπὶ τὴν ᾿Γαπροθάνην xal τοὺς ὅρους τῆς διαχε-
᾿ χαυμένης, οὺς οὐχ ἐλάττους τῶν τετραχισχιλίων θετέον,
—— ἐχτοπιοῦσι cd τε Βάχτρα χαὶ τὴν ᾿Αρίαν εἰς τοὺς
᾿ ἀπέχοντας τόπους τῆς διαχεχαυμένης σταδίους τρισμυ-
Bu xai τετραχισχιλίους, ὅσους ἀπὸ τοῦ ἰσημερινοῦ
ἐπὶ Βορυσθένη φησὶν εἶναι ὃ Ἵππαρχος. Cf. etiam

- p. 75 extr.

6.

E Arrian. Ind. 3, 7 : Μεγασθένει δὲ τὸ ἀπὸ ἀνατο-
[ 5 λέων ἐς € ἐσπέρην πλάτος ἐστὶ τῆς Ἰνδῶν γῆς, δ᾽ τι περ
᾿ οἱ ἄλλοι μῆχος ποιέουσι’ χαὶ λέγει Μεγασθένης, μυρίων
E xol ἑξαχιςχιλίων σταδίων εἶναι, ἵναπερ τὸ βραχύτατον
Ξ αὐτοῦ. Τὸ δὲ ἀπὸ ἄρκτου πρὸς μεσημόρίην, τοῦτο δὲ αὐτῷ
μῆχος γίνεται, χαὶ ἐπέχει τριηχοσίους χαὶ δισχιλίους j
EL. τὸ στεινότατον αὐτοῦ. Cf. Onesicrit fr. 11.
Diodorus in fr. 1 S » Indie magnitudinem ita
— definit, ut latitudinem non 16000, sed 58000;
.—. longitudinem non 20000, sed 32000 stadiorum
—— esse dicat. Sed bene tenendum est Arrianum suis
A numeris addere : ἵναπερ τὸ βραχύτατον, ἵναπερ τὸ
ο΄ στεινότατον. Diodorus igitur enotaverit numeros

FRAGMENTA,

409

| maximos , nisi forte ex Daimacho quzdam narra-

tioni suz& admiscuit : is enim 30ooo longitudinis
stadia attulit, Schwanbeck. majores numeros ita
ortos putat, ut in latitudine comprehensa sint
Cabulie et Arianz partes, quam Seleuco Sandra-
cottus ademit; in 32000 stadiis longitudinis com-
plexus auctor sit finitimas ad septemtrionem gen.

|] tes, v. c. Uttaracuras.

Ceterum latitudinem Megasthenes pro sui com-
puti ratione satis bene constituit; nam quod spa-
tium stadiorum 16000 esse dicit, revera est circi-
ter 13700 stadiorum, Que vero dicit 22300
stadia , linea recta nonnisi 16300, vel si Taproba-
nen ins. addis, 17500 stadia efficiunt. Aliorum au-
ctorum mensuras ex variis auctoribus affert Plinius
H. N. VI, $21, 2, ubi etiam hec: Complures au-
tem totam ipsius oig gitudinem XL dierum noctium-
que veliféco naeium cursu determinavere : et a se-
ptemtrione ad meridiem vicies etocties centena quin-. -
quaginta M. passuum ( esse tradunt ), 2850,000
passus s&equant 225800 stadia ; qui numerus proxime
ad eum, quem Arrianus tradit, accedit. Idem Pli-
nius l. 1. 21,8 dicit a Palibothris oppido ad ostium
Gangis esse DCXXXVIII millia passuum. Quo loco
Schwanbeckius p. 17 scribendum esse probabili-
ter admodum statuit : DCCXXXVIII, i, e. 6000
stadia, quot eidem spatio tribuit Megasthenes,
Alia plurima iu eodem capite ex Megasthene fluxe-
rint.

7*

Strabo IL, p. 76 : Eratosthenes perstringit Dai-
machum, qui oblocutus erat Μεγασθένει φήσαντι
ἐν τοῖς νοτίοις μέρεσι τῆς Ἰνδιχῆς τάς τε ἄρχτους ἀπο-
χρύπτεσθαι χαὶ τὰς σχιὰς ἀντιπίπτειν. Vide fragm. 2
Daimachi; Nearchi fr. 2. Cf. Megasthenis Epit.
fri 1-42.

Straboll p.77 : . Δηιμάχου φήσαντος μηδαμοῦ τῆς
Ἰνδικῆς μήτ᾽ ἀποχρύπτεσθαι τὰς ἄρχτους μήτ᾽ ἄντι-
πίπτειν τὰς σχιὰς ὅπερ ὑπείληφεν ὃ Μεγασθένης.

8.

Plinius H. N. VII, 22, 6, p. 360 Tchn. : Ab its

| P , Patrocles mille stadia ei summae detrahit.

E! 5.

- Patroclem Hipparchus dicit fidem non mereri, contra
3e quen duo sint testimonium ferentes. Deimachus οἱ Mega-
a , qui intervallum a mari meridionali vicies, aliqui-
b | bus locis etiam tricies mille stadiorum affirment esse; et
ἱ T «um his consentire,etiam veteres tabulas.

ji 6.

Megasthenes ab oriente in occidentem látitudinem. In-

L3 E quam Megasthenes δῶ millibus stadiorum defi- .

dio esse vult, quam alii longitudinem faciunt, eamque
Megasthenes auctor est , ubi brevissimum ejus spatium sit ,
sedecim. millia stadiorum continere. A septemtrione autein
versus meridiem , ea illi quidem est longitudo , et exten-
ditur ad viginti tuo millia et trecenta stadia , ubi angustis-
sima est.

itid

Daimachus reprehendit Megasthenem , quod in austrinis
Indice partibus. ursas occidere et umbras diversam in par-
tem cadere dixisset.

410

(sc. a Prasiis sive Palibothris) i2 interiore situ Mo-
nedes et Suari, quorum mons Maleus, in quo umbrae
ad septemtrionem cadunt hieme, estate in austrum,
per senos menses, Septemtriones eo tractu semel in
anno apparere, nec nisi quindecim diebus, Baton
(fr. 4) auctor est : hoc idem pluribus locis Indice
fieri, Megasthenes. Eadem e Plinio Solinus c. 52,
non nominato tamen Megasthene. Conferri Schwan:
beckius p. 29 jubet Lassen. Institut. linguz pracri-
tize, Append. p. 2.

Ceterum longe plurima qus Plinius VI, 21,
8 — 93, 11 de gentibus, terris fluminibusque in-
terioris Indi: recenset, e Megasthene fluxisse pro-
babilis Schwanbeckii conjectura est, quamquam
pluribus auctoribus usum esse patet everbis : p/eri-
que adjiciunt ( 21 , 8); alii... alii 22, 1 5 4rtemido-
rus (22, 6). Fortasse Plinius ne inspexit quidem
ipsum Megasthenem, sed plurima sua dedit e Se-
necz libro De India, qui quum sexaginta Indiz flu-
vios, éentes centum et duodeviginti enumerasse
a Plinio VI, 21,5 dicatur, procul dubio exscripse-
rat Megasthenem, quem totidem fluvios totidem-
que gentes recensuisse compertum habemus.

-
N

PEE

Strabo XV, p. 693 : Μεγασθένης δὲ τὴν εὖδαι-
μονίαν τῆς ᾿Ινδιχῆς ἐπισημαίνεται τῷ δίχαρπον εἶναι
xoi διφόρον, καθάπερ χαὶ ᾿Ερατοσθένης ἔφη, τὸν μὲν
εἰπὼν σπόρον χειμερινὸν. τὸν δὲ θερινὸν, καὶ ὄμρον
ὁμοίως" οὐδὲν γὰρ ἔτος εὑρίσχεσθαί φησι πρὸς ἀμφοτέρους
καιροὺς dvou.6pv* ὥστε εὐετηρίαν ἐχ τούτου cuu. Galvew,
ἀφόρου μιηδέποτε τῆς γῆς οὔσης" τούς τε ξυλίνους χαρ-
ποὺς γεννᾶσθαι πολλοὺς, xat τὰς ῥίζας τῶν φυτῶν, χαὶ
μάλιστα τῶν μεγάλων χαλάμων, γλυχείας χαὶ φύσει
χαὶ ἑψήσει, χλιαινομένου τοῦ ὕδατος τοῖς ἡλίοις, τοῦ
τ᾿ ἐχπίπτοντος ἐχ Διὸς, xol τοῦ ποταμίου, T ρόπον δή

MEGASTHENIS | E. ἡ

τινα λέγειν βούλεται, διότι ἣ παρὰ τοῖς ἄλλοις λεγο-- Ὁ
μένη πέψις xal χαρπῶν xol χυμῶν παρ᾽ ἐχείνοις ἕψη- κα :
σίς &cvi* xal κατεργάζεται τοσοῦτον. εἷς εὐστομίαν,
ὅσον xol ἣ διὰ πυρός" διὸ καὶ τοὺς χλάδους "ig D.
χαμπεῖς εἶναι τῶν δένδρων, ἐξ ὧν οἱ τροχοί" ἐχ δὲ ΓΝ
αὐτῆς αἰτίας ἐνίοις χαὶ ἐπανθεῖν ἔ ἔριον.

Cf. fr. 1,3. Strabo p. 690. Nearch. fr. 8. .

IG;

Strabo XV, p. 703 : Καὶ τίγρεις δ᾽ ἐν τοῖς IIoa-
σίοις φησὶν ὃ Μεγασθένης γίνεσθαι μεγίστους, σχεδὸν
δέ τι χαὶ διπλασίους λεόντων * ᾿δυνατοὺς δὲ ὥστε τῶν
ἡμέρων τινὰ, ἀγόμενον ὑπὸ τεττάρων, τῷ ὀπισθίῳ σχέ-
λει δραξάμενον ἡμιόνου, βιάσασθαι. xal. ἑλχύσαι πρὸς,
ἑαυτόν. Κερχοπιθήχους δὲ μείζους τῶν μεγίστων κυνῶν E
λευχοὺς πλὴν τοῦ προσώπου " τοῦτο δ᾽ εἶναι μέλαν: ὁ
παρ᾽ ἄλλοις δ᾽ ἀνάπαλιν " τὰς δὲ χέρχους μείζους δυοῖν Ὁ
πήχεων * ἡμερωτάτους δὲ καὶ οὐ χαχοήθεις περὶ ἐπιθέ- Ὁ
σεις xoi χλοπάς, Λίθους δ᾽ ὀρύττεσθαι λιδανόχρους, -
γλυχυτέρους σύχων ἢ μέλιτος. ᾿Αλλαχοῦ δὲ διπήχεις à
ὄφεις ὑμενοπτέρους ὥσπερ αἵ νυκτερίδες" , καὶ τούτους
δὲ νύχτωρ πέτεσθαι, σταλαγμοὺς ὁ ἀφιέντας οὔρων, τοὺς
δὲ ἱδρώτων, διασήποντας τὸν ΧΑΡῈΣ τοῦ μὴ φυλαξα- —
μένου * xat σχορπίους εἶναι πτηνοὺς, ὑπερθάλλοντας E.
μεγέθεσι (cf. fr. 11 )- φύεσθαι δὲ xal ἔδενον - εἶναι δὲ ἡ
χαὶ χύνας ἀλκίμους, οὐ πρότερον μεθιέντας τὸ δηχθὲν. Ἧ
πρὶν εἷς τοὺς ῥώθωνας ὕδωρ χαταχυθῆναι * ἐνίοις δ᾽ ὑπὸ
προθυμίας ἐν τῷ δήγματι διαστρέφεσθαι τοὺς ὀφθαλ-
μοὺς, τοῖς δὲ xat ἐχπίπτειν: χατασχεθῆναι δὲ xal ὦ
λέοντα ὑπὸ κυνὸς καὶ ταῦρον" τὸν δὲ ταῦρον xol ἀπο: .
θανεῖν χρατούμενον τοῦ ῥύγχους πρότεοον ἢ ἀφεθῆναι. *

1I.

" Elian. N A. XVII, 39 : Ἔν τῇ Πραξιαχῇ y.
᾿Ινδῶν δὲ αὕτη ἐστίν, Μεγασθένης φησὶ eri χώραν
τῶν μεγίστων χυνῶν οὐ μείους, ἔχειν δὲ xal οὐρὰς πη-

9.

Megastlienes Indiz fcecunditatem ex eo maxime decla-
rat, quod ea bis fructum ferat quoque anno , sicuti etiam
Eratosthenes dicit, alteram hibernam sementem , alteram
jestivam nominans, sicuti imbrem quoque. Nullum enim
annum inveniri dicit utroque tempore sine pluvia, qua-
propter magnam esse ubertatem, quum semper ferra sit
fecunda. Fructus autem arboreos multos gigni, radices
stirpium, praesertim magnarum arundinum, et natura et de-
coetione dulces esse , aqua sole tepefacta tam ecelesti quam
pluviali. Quodammódo igitur id videtur dicere, eam, quae
apud alios fructuum et succorum maturitas dicitàr apud
illos concoctionem esse , quie tantum ad suavitatem saporis
tonducat, quantum ea quie per ignem fit. Idcirca etiam
ramos arborüm flexiles esse dicit, e quibus rotze fiant ; ob
eandemque causam in quibusdam lanam innasci.

10.

Megasthenes auctor est. gres apud Prasios gigni magni-

[udine duplos fere ad leonem, adeo robustos , ut unus e

mansuetis, a quattuor hominibus ductus , mulum poste-
riore pede apprehenderit atque ad se pertraxerit. Cerco-
pithecos vero niaximis canibus majores, et totos albos -
praeter. faciem , quae nigra est, etsi apud nonnullos contra-
rium sit; caudx longitudinem duos cubitos superare ; ; cete-
rum mansuetissiimos esse, neque maligne insidiari. aut
furari. Lapides quoque effodi tureo colore, ficu et melle
dulciores. Quibusdam in locis serpentes esse binorum eubi- -
torum, membraneis alis , ut vespertiliones : eos per noctem.
volare; et lotii aut sudoris stillas dimittere, quae non caven-
lium eas corpora computrescere cogant. Item scorpios.
volucres ingentes. Nasci quoque ebenum. Canes etiam esse -
validissimos, qui quod mordicus corripuerint, non ante
dimittant quam aqua naribus infundatur. : nonnullis proe |
vehementia in morsu. oculos distorqueri , quibusdam etiam
excidere : leonem et taurum a cane detineri : taurum rostro
prehensum ab iis necari potius quam dimitti. 1
1k
In Prasiana Ihdorum regione Megasthenes simias scribit

᾿χῶν πέντε᾽ προσπεφυχέναι δὲ ἄρα αὐτοῖς xot προκόμια,
/ xa πώγωνας καθειμένους καὶ βαθεῖς" καὶ τὸ μὲν πρόσ-
: (roy εἶναι πᾶν λευχούς, τὸ ci» δὲ μέλανας ἰδεῖν,
ο΄ ἡμέρους δὲ καὶ φιλανθρωποτάτους, καὶ τὸ τοῖς ἀλλα-
χόθι πιθήχοις συμφυὲς οὖχ ἔχειν τὸ χαχόηθες.

τὸ σῶμα 98] « Quum in Strabone (fr. ro) sit
corpus totum album preter faciem , in /Eliano
- eontra nigrum, bene animadvertendum est, id,
. quod /Elianus male omisit, additum a Megasthene,
παρ᾽ ἄλλοις δ᾽ ἀνάπαλιν, in aliis ejusdem generis
- eoloris distinctionem corporis et faciei contrariam
. esse, » ScuxxripkR. Ceterum cf, Ctesiz fr. 61.

. Ex eodem Megasthene fluxisse putanda sunt quae
B erst AElianus XVI, xo, de simiis Indicis in Pra-
siorum regione : "Ev ΠΡρασίοις δὲ τοῖς ᾿Ινδιχοῖς εἶναι
γένος πιθήκων φασὶν ἀνθρωπόνουν, χαὶ ἰδεῖν δέ εἰσι
κατὰ τοὺς "Yoxavoug κύνας τὸ μέγεθος: προχομία τε
αὐτῶν δρᾶται συμφυὴς, εἴποι δ᾽ ἂν ὃ μὴ τὸ ἀληθὲς εἰ-
δὼς ἀσχητὰς εἶναι αὐτάς" «γένειον δὲ αὐτοῖς ὑποπέφυχε
σατυρῶδες,, ἣ δὲ οὐρὰ χατὰ τὴν τῶν λεόντων ἀλχαίαν
ἐστί" καὶ τὸ μὲν ἄλλο πᾶν σῶμα πεφύχασι λευχοὶ, τὴν
δὲ κεφαλὴν xol τὴν οὐρὰν ἄχραν εἰσὶ πυρσοί * σώφρονες
. 68 xal φύσει τιθασοί" εἰσὶ δὲ ὑλαῖοι τὴν δίαιταν xod τὸ
οὙένος, καὶ σιτοῦνται τῶν ὀρέων. τὰ ἄγρια. Φοιτῶσι δὲ
ἀθρόοι εἰς τὸ τῆς Λατάγης προάστειον, πόλις δέ ἐστιν
ἸΙνδῶν ἣ gii ul xol τὴν προτεθειμένην αὐτοῖς ἐχ
: βασιλέως ἑφθὴν ὄ ὄρυζαν σιτοῦνται" ἀνὰ πᾶσαν δὲ ἣμέ-
pav 1 ἜΣ αὐτοὶς εὐτρεπὴς πρόχειται * ἐμφορηθέντας δὲ
ἄρα αὐτοὺς ἀναχωρεῖν ὁ αὖθις ἐς ἤθη τὰ ὕλαϊά φασι σὺν

ΝΥΝ

χόσμῳ, καὶ σίνεσθαι τῶν ἐν ποσὶν οὐδὲ ἕν.

ü

I2.

- JElian. N, A. XVI, 41 : Μεγασθένης φησὶ xac
τὴν Ἰνδικὴν σχορπίους γίνεσθαι πτερωτοὺς μεγέθει με-
γίστους, τὸ χέντρον δὲ ἐγχρίπτειν τοῖς Εὐρωπαίοις
υπαραπλυσίοις" γίνεσθαι δὲ καὶ ὄφεις αὐτόθι, καὶ τούτους
E πτηνούς: vam ppm δὲ οὐ xa ἡμέραν, ἀλλὰ νύχτωρ,
᾿ καὶ ἀφιέναι ἐξ αὑτῶν οὖρον, ὅπερ οὖν ἐὰν xad τινος
p ἀποστάξη σώματος, σῆψιν ἐργάζεται παραχρῆμα. Καὶ
τὰ μ ἐν τοῦ. Μεγασθένους ταῦτα.

πρῶ. το: Pausan; IXj2£; Bochart. Hiérózoie-
II; p. 423, 634 sqq. po ΠΟΥ 9'teoibi

: ! y
O6 t

FRAGMENTA.

41t
15.

Strabo XV, p. 710: Φησὶ γὰρ sc. Μεγασθένης)
τοὺς τὸν Καύχασον οἰχοῦντας ἐν τῷ φανερῷ γυναιξὶ
μίσγεσθαι χαὶ σαρχοφαγεῖν τὰ τῶν συγγενῶν σώματα"
πετροχυλιστὰς δ᾽ εἶναι κερχοπιθήχους, οἱ λίθους χατα-
χυλίουσι χρημνοθατοῦντες ἐπὶ τοὺς διώκοντας, τά τε
παρ᾽ ἡμῖν ἥμερα ζῷα τὰ πλεῖστα παρ᾽ ἐχείνοις ἄγριχ
εἶναι" ἵππους τε λέγει μονοκέρωτας ἐλαφοχράνους.- χα-
λάμους δὲ μῆχος μὲν τριάκοντα ὀργυιῶν τοὺς ὀρθίους,
τοὺς δὲ χαμαιχλινεῖς πεντήκοντα" πάχος δὲ, ὥστε τὰς
διάμετρον τοῖς μὲν εἶναι τριπήχη,, τοῖς δὲ SEXE aig

Equos unicornos fusius describit ZElianus XVI,
20 (cujus narrationen e Megasthene τς τὸ
esse ex mentione Prasiorum regis colligitur) : Ὁ
τοῖς χωρίοις τοῖς ἐν Ἰνδία, λέγω δὴ τοῖς rM
ὄρη φασὶν εἶναι δύσδατά τε xal ἔνθηρα χαὶ ἔχειν ζῷα
ὅσα xa ἣ χαθ᾽ ἡμᾶς τρέφει 15; ἄγρια δέ" xal γάρ τοι
χαὶ τὰς ὄϊς τὰς ἐ ἐχεῖ φασιν εἶναι χαὶ ταύτας θηρία, xai
χύνας χαὶ αἶγας χαὶ βοῦς, αὐτόνομά τε ἀλᾶσθαι xol
ἐλεύθερα, ἀφειμένα νομευτιχῆς ἀρχῆς. Πλήθη δὲ αὐτῶν
xal ἀριθμοῦ πλείω φασὶν oi τούτων συγγραφεῖς, καὶ
οἱ τῶν Ἰνδῶν λόγιοι ἐν δὴ τοῖς xol τοὺς Βραχμᾶνας
ἀριθμεῖν ἄξιον, χαὶ γάρ τοι xal ἐχεῖνοι ὑπὲρ τῶνδε
ὁμολογοῦσι τὰ αὐτά. Λέγεται δὲ χαὶ ζῷον ἐν τούτοις
εἰναι μονόκερων,. χαὶ ὑπ᾽ αὐτῶν ὀνομάζεσθαι χαρτά-
ζωνον’ xat μέγεθος | μὲν ἔχειν ἵππου τοῦ τελείου, xat
λόφον, xal λάχνην ἔ ἔχεν ξανθὴν, ποδῶν δὲ ἃ ἄριστα εἴλη-
χέναι, xoi εἶναι ὥχιστον, xal τοὺς μὲν πόδας ἀδιαρ-
θρώτους τε xal ἐμφερεῖς ἐλέφαντι συμπεφυχέναι, τὴν
δὲ οὐρὰν συός" μέσον δὲ τῶν ὀφρύων ἔχειν ἐχπεφυχὸς

| χέρας, οὗ λεῖον, ἀλλὰ ἑλιγμοὺς ἔ ἔχον τινὰς χαὶ μάλα
αὐτοφυεῖς, καὶ εἶναι μέλαν τὴν χρόαν" λέ ἔγεται, δὲ xal

ὀξύτατον εἶναι τὸ χέρας ἐχεῖνο" φωνὴν δὲ ἔ ἔχειν τὸ θηρίον
ἀχούω τοῦτο πάντων ἀπηχεστάτην τε χαὶ γεγωνοτάτην᾽
χαὶ τῶν μὲν ἄλλων αὐτῷ ζῴων προσιόντων φέρειν, καὶ
πρᾶον εἶναι, λέγουσι δὲ ἄρα πρὸς. τὸ ὁμόφυλον δύσεριν
εἶναί πως. Καὶ οὐ μόνον φασὶ τοῖς ἄρρεσιν εἶναί τινα
συμφυῇ χύριξίν τε πρὸς ἀλλήλους xat μάχην, ἀλλὰ xat
πρὸς τὰς θηλείας ἔχουσι θυμὸν τὸν αὐτὸν, καὶ προάγειν

τε τὴν φιλονεικίαν: χαὶ μέ χρι θανάτου ἡττηθέντα ἐξά-

| qoucav ἔστι μὲν οὖν χαὶ διὰ παντὸς τοῦ σώματος δω-

μαλέον, ἀλχὴ δέ οἱ τοῦ χέρατος ἄμαχός ἐστι. Νομὰς

δὲ ἐρήμους ἀσπάζεται xal πλανᾶται μόνον: ὥρᾳ δὲ.

maximis canibus non inferiores esse magnitudine; quinque
ο΄ euübitorum caudam habere; ex earum fronte comas pro-
E pendere, easdemque barbam promittere; facie alba esse ,
5 corpore vero nigro; neque malitiam ceteris simiis ingeni-
1 fam ostendere, sed mansuetos esse, hominumque amantis -
simos.

ἘΦ
BMceasthenes in India scorpios alatos et magnitudige sua
insignes nasci ait , et aculeis pungere similiter atque Euro-

| B infestas, quac urinam quoque reddant ; easi in corpus alicujus

| peeos ; ibidem serpentes gigni volueres , non die sed noctu -

destillet , statim ei afferre putredinem. Hac7Megasthenes.
13.

Tradit Megasthenes Caucasi habitatores palam cum mu-
lieribus coire et cognatorum carnibus vesci; porro cerco-
pithecos esse, qui per pracipitia incedentes saxa contra
insequentes detrudant; animalia vero, quae apud moa
mansueta sunt , apud illos magna ex parte fera esse ; equos
ibi unicornos reperiri cervinis capitibus ; arundines triginta
ulnarum esse longitudine erectas , obliquas autem ad quin-
quaginta, tanfaque crassitudine , ut nonnullis diameter si:
trium cubitorum , quibusdam etiam duplex.

412 MEGASTHENIS

ἀφροδίτης τῆς σφετέρας συνδυασθεὶς πρὸς τὴν θήλειαν
πεπράῦνται, καὶ μέντοι xal συννόμω ἐστόν" εἶτα ταύτης
παραδραμούσης xal τῆς θηλείας χυούσης, ἐχθηριοῦται
αὖθις, xot μονίας ἐστὶν ὅδε 6 Ἰνδὸς χαρτάζωνος. ᾿Γούτων
οὖν πώλους πάνυ νεαροὺς χομίζεσθαί φασι τῷ τῶν
Πραισίων βασιλεῖ, καὶ τὴν ἀλχὴν ἐν ἀλλήλοις ἀποδεί-
χνυσθαι χατὰ τὰς πανηγυριχάς" τέλειον δὲ ἁλῶναί ποτε
οὐδεὶς μέμνηται.

Id. c. 21 : Ὑπερελθόντι τὰ ὄρη τὰ γειτνιῶντα τοῖς
᾿Ινδοῖς xaz& τὴν ἐνδοτάτην πλευρὰν φανοῦνται, φασὶν,
αὐλῶνες δασύτατοι, xod χαλεῖταί γε ὑπ᾽ Ἰνδῶν ὃ χῶρος
Κόρουδα (Κόλουνδα v. 1.}" ἀλῶνται δὲ ἄρα, φασὶν, ἐν
τοῖσδε τοῖς αὐλῶσι ζῷα Σατύροις ἐμφερῇ τὰς μορφὰς,
τὸ πᾶν σῶμα λάσια, χαὶ ἔχει κατὰ τῆς ἰξύος ἵππουριν.
Καὶ xa0' ἑαυτὰ μὲν μὴ ἐνοχλούμενα διατρίόδειν ἐν τοῖς
δρυμοῖς ὑλοτραγοῦντα, ὅταν δὲ αἴσθωνται χυνηγετῶν
χτύπου, χαὶ ἀχούσωσι χυνῶν ὑλαχῇς, ἀναθέουσιν εἷς
τὰς ἀχρωρείας αὐτὰς ἀμηχάνῳ τῷ τάχει" χαὶ γάρ εἶσι
ταῖς ὀρειδασίαις ἐντριόεῖς. Καὶ ἀπομάχονται πέτρας
τινὰς χυλινδοῦντες χατὰ τῶν ἐπιόντων, καὶ χκαταλαμ--
θανόμενοί γε πολλοὶ διαφθείρονται. Καὶ ἐχ τούτων
εἰσὶν ἐχεῖνοι δυσάλωτοι * xa μόλις ποτὲ xal διὰ μαχροῦ
τινὰς αὐτῶν εἰς Πραισίους χομίζεσθαι λέγουσι xol
τούτων μέντοι ἢ τὰ νοσοῦντα ἐχομίσθη, ἢ θήλεά τινα
xat χυοῦντα - xal συνέδη γε θηραθῆναι τοῖς μὲν διὰ τὴν
- γωθείαν, ταῖς δὲ διὰ τὸν τῆς γαστρὸς ὄγχον. Cf. Plinius
H. N. VII, 2, 15 : Sunt et Satyri Subsolanis In-
dorum montibus ( Catharcludorum [Caturdudorum,
Cartadulorum x. 1.} dicitur regio), pernicissimum
animal : cum quadrupedes, tum recte currentes,
humana effigie, propter velocitatem , nisi senes
aut cegri, non capiuntnr. Cf. Ctesiz fr. 57, p. 87.

IÁ4.

Plinius VIII, 14, x : Megasthenes scribit in
India serpentes in tantam magnitudinem adolescere,
ut solidos hauriant cervos taurosque. Cf. Solinus c.

52 , 39 :.Enormitas | in serpentibus tanta est ut:

cereos et animantium alia ad parem molem. tota
hauriant, A&lian. XVI, 22. : Γίνονται δὲ ὄφεις παρ᾽

αὐτοῖς μεγέθει μέγιστοι, ὧν οἱ μὲν ἁρπάζουσι τὰς.

ποίμνας xal σιτοῦνται, οἵ δὲ ἐχθηλάζουσι τὸ αἷμα.
Conjungit hzc /Elianus cum descriptione Scira-
tarum populi simi. Hzc vero expresse Megastheni
tribuit Plinius, ut dubium vix sit /Elianum quoque
ex Megasthene hausisse. Ex eodem fonte Schwan-
beckius fluxisse censet, qua leguntur apud JElia-
num XVII, 2, de avibus Indicis , psittacis, pavo-
nibus , columbis, gallis; XVI, 3 de cercione ave;
e. ἡ de cela ave; c. 5 de upupa Indica, deque

dividi (Taprobanen insulam | tradit) incolasque

üdiani sermonis tam remota. gentis ipsum -nomen

ejus origine fabula; c. 6 de phattage animali; e.

8 de hydris; c. 9 de mulis silvestribus (ubi iterum-
memoratur ὃ τῶν Πραισίων βασιλεύς): c. αὖ

de poeophago; c. 1» deinsignicetorum aliarumque
belluarum Indie magnitudine; c. 13 de rajis et. —
squillis Indicis; c. 14 de testudine Indica fluviatili

et terrestri ; c. 15 de solertia animalium Indicorum, ὦ
precipue de formicis (de quibus /Elianus etiam
Jubam scripsisse ait); c. 16. de antro Plutonis in.
India sacrisque ibi peractis; c. 17 de insula Ta- -
probane et de testudinibus maris magni; e. 18 de. —
elephantis Taprobanz insule, deque marinis circa.
eam belluis; c. 19 de lepore maris Indici, — Quae
omnia nos non exscribimus, etsi recte conjecisse-
Schwanbeckium existimamus. ue

15.

lian. N. A. VIII, 7 : Μεγασθένους áxoóto. Aé—
γοντος περὶ τὴν τῶν Ἰνδῶν θάλατταν γίγνεσθαί τι ἰχθύ-.
διον, καὶ τοῦτο μὲν ὅταν ζῇ, ἀθέατον εἶναι, χάτω που
νηχόμενον χαὶ ἐν βυθῷ, ἀποθανὸν δὲ ἀναπλεῖν: οὗ τὸν. -—
ἁψάμενον λειποθυμεῖν καὶ ἐχθνήσχειν τὰ πρῶτα, εἶτα Ὁ
μέντοι καὶ ἀποθνήσχει. ὁὃΘ6 6. c Σ

« Philes c. 81, 16—21, de pisciculo illo : βρα-
496 τις ἰχθὺς μέλας. Unde colorem noverat ille?:
Num in suo libro invenerat: xai τοῦτο μέλαν ὃ » Ja-
COBS. |

16.

Plinius H. N. VI, 24 : Megasthenes flumine. —

palcogonos appellari, aurique margaritarumque
fertiliores quam Indos. Cf. Onesicriti fr. 21.
«Paleeogonorum nomen in huncmodum explicare
studuit Lassenius (Dissert. De ins, Taprobane p. 9}:
Dicamus notum fuisse Megastheni. fabulam Indo-
rum, qua primi insulce incole Ráxasce s. Gigantes:
progenitorum mundi ftlii fuisse traduntur. Hos mi-
nime inepte Paleeogonorum appellatione significare
poterat. Contra hanc sententiam dicere liceat, |
Megasthenem hac voce tam insolita et ab. usu, quo-

indicare voluisse, non describere gentem, deinde. -
Megasthenem solere nomina non vertere, sed ad
sonum et cum paronomasia quadam reddere; po-
stremo , Taprobanes et urbis principis nomen Παὰ-
λαισιμοόνδου brevi post inveniri voci Παλαιόγονοι
simillimum. Itaque , quum Lassenius capitis nomen
Παλαισιμοόνδου sanscrite vocari pdli-simánta (i. e.
doctrinz sacre caput) egregie exposuerit, Palao-
gonorum nomen ex voce sanscrita pdáli-g'ands

15.
Megasthenem audio dicentem in mari Indico quendam
pisciculum nasci , eumque, quoad vivit, in profundo natan-

£
tam. non apparere, mortuum vero ad summam aquam. -
fluitare; qui eum contigerit , primum animidefectulaborare, — —
deinde autem mori, .

ο Wi. e, doctrinz sacre homines ) explicare malue-
n vim. » Schwanbech. p. 38.
y | 17.

Antigonus Hist. Mirab. c. 147 (c. 142 We-
sterm. ) : Μεγασθένην δὲ τὸν τὰ Ἰνδικὰ γεγραφότα
ἱστορεῖν, ἐν τῇ χατὰ τὴν Ἰνδικὴν θαλάττη δένδρεα
φύεσθαι (sc. Καλλίμαχός φησιν). Cf. Aristot, De
- mundo c. 4; Theophrast. Hist, Plant. IV, 7, 8
5 18.
| Arrianus Ind. 4, 3—313 : Αὐτοῖν δὲ τοῖν μεγί-
ο΄ exoty ποταμοῖν τοῦ τὲ ᾿Πάγγεω xo τοῦ ᾿Ινδοῦ xov l'ay-
᾿ς Nea μεγέθει πολύ τι ὑπερφέρειν Μεγασθένης ἀνέγραψεν,

χαὶ ὅσοι ἄλλοι μνήμην τοῦ Γάγγεω ἔχουσιν" (3) αὐτόν

πε γὰρ μέγαν ἀνίσχειν ἐκ τῶν πηγέων, δέχεσθαί τε ἐς
αὑτὸν τόν τε Καϊνὰν ποταμὸν, καὶ τὸν ᾿Εραννοδόαν

xai τὸν Κοσσόανον ( Κοσσόαγος sec. Plin. ), πάντας
᾿ς mÀuoUc* ἔτι δὲ Σῶνόν τε ποταμὸν xol Σιττόχατιν
Ξ (v. 1. Σιττόχεστιν ) καὶ Σολόματιν, xo τούτους πλω-
— πούς. (4) "Emi δὲ Κονδοχάτην τε xai Σάμόον xal
Μάγωνα καὶ ᾿Αγόρανιν ( v. 1. ᾿Αγύρανιν ) καὶ Ὥμαλιν'
—. ἐμέάλλουσι δὲ ἐς αὐτὸν Κομμενάσης ( v. 1. Κομμινά-
᾿ς σης) τε μέγας ποταμὸς xal Κάχουθις xal Ἀνδώματις
τ΄ ἐξ ἔθνεος Ἰνδιχοῦ τοῦ Μανδιαδινῶν ῥέων (5) xoi ἐπὶ
ο΄ τούτοισιν Ἄμυστις παρὰ πόλιν Καταδούπην, xat Ὀξύ-
T "uae (e conj. Schwanb.; Ὀξύμαγις codd.) ἐπὶ
] ΠΙαζάλαισι ( v. l. Πασάλαις. sanscr. Pankdla ) καλου-
p? μένοισι, καὶ ᾿Βρρένυσις (v. 1. 'Eppévuci;, ᾿Κρινέσης)
À E Μάβαισιν, ἔθνει ᾿Ινδιχῷ, ξυμδάλλει τῷ Γάγγῃ.
τ΄ (e) Τούτων λέγει Μεγασθένης οὐδένα εἶναι τοῦ Μαιάν-
B δρου ἀποδέοντα, ἵναπερ ναυσίπορος ὃ Μαίανδρος.

FRAGMENTA. - d

413

(7) Εἶναι ὧν τὸ εὖρος τῷ Ferro, ἔνθα περ αὐτὸς ἑωῦτοῦ
στεινότατος,, εἷς ἑκατὸν σταδίους " πολλα 55 δὲ χαὶ λι-
μνάζειν, ὡς μὴ ἄποπτον εἶναι τὴν πέρην χώρην, ἵναπερ
χθαμαλή τε ἐστι xal οὐδαμῇ γηλόφοισιν ἀ ἀνεστηχυῖα.
(s) Τῷ δὲ Ἰνδῷ ἐς ταὐτὸν ἔρχεται. “Ὑδραώτης μὲν ἐν
Καμθισθόλοισι παρειληφὼς τόν τε Ὕφασιν ἐν "Actoó-
θαισι (v. 1. ᾿Αστρύθαις) καὶ τὸν Σαράγγην x Κηκέων
( v. 1. Κηνέων, Μηχέων, sancr. Cécaja ) xai τὸν Νεῦ-
ὃρον ἐξ Ἀτταχηνῶν, ἐς Ἀκεσίνην ἐμδάλλουσιν. (9) γδά-
σπης ἐν δὲ ner pitt ἄγων ἅμα οἵ τὸν Σίναρον iv
Ἀρίσπαισι, ἐ ἐς τὸν Ἀχεσίνην ἐχδιδοῖ καὶ οὗτος, (10) Ὁ δὲ
Ἀκεσίνης ἐν Μαλλοῖς ξυμῥάλλει τῷ ἸΙνδῷ" xai Τούταπος
δὲ μέγας ποταμὸς ἐς τὸν ᾿Αχεσίνην ἐχδιδοῖ. Τούτων
ὃ Ἀχεσίνης ἐμπλησθεὶς καὶ τῇ ἐπιχλήσι ἐχνιχήσας αὐτὸς
τῷ ἑωῦτοῦ ἤδη οὐνόματι ἐσδάλλει E ἐς τὸν Ἰνδόν" (i1) Ko-
φὴν δὲ ἐν Πευκελαιήτιδι, ἅμα οἵ ἄγων Μαλάμαντόν
( v. 1. Μάλαντον ) τε καὶ Xóxacov χαὶ Γαρροίαν, ἐχδιδοῖ
ἐς τὸν Ἶνδόν. (12) Καθύπερθε δὲ τούτων Πάρενος ( v. ].
Πτάρενος) xal Σάπαρνος, οὐ πολὺ διέχοντες, ἐμθάλ--
λουσιν ἐς τὸν Ἶνδόν. Σόανος δὲ, ἐχ τῆς ὀρεινῆς τῆς
᾿Αδισσαρέων ( em. Dübner. et Lassen.; codd. Xa-
δίσσα ῥέων. βησσαρέων); ἔρημος ἄλλου ποταμοῦ, ἐκ-
διδοῖ ἐς αὐτόν, Καὶ τούτων τοὺς πολλοὺς Μεγασθένης
λέγει, ὅτι πλωτοί εἶσιν.

Idem 5 , x : Τὸ δὲ αἴτιον ὅστις ἐθέλει φράζειν τοῦ
πλήθεός τε χαὶ μεγέθεος τῶν Ἰνδῶν ποταμῶν, φραζέτω"
ἐμοὶ δὲ xal ταῦτα ὡς ἀχοὴ ἀναγεγράφθω. ᾿Επεὶ xoi
ἄλλων πολλῶν ποταμῶν οὐνόματα Μεγασθένης ἀνέγρα-
ψεν, οἵ ἔξω τοῦ Γάγγεώ τε xai τοῦ Ἰνδοῦ ἐχδιδοῦσιν
ἐς τὸν ἑῷόν τε xal μεσημίόρινὸν τὸν ἔξω πόντον - ὥστε
τοὺς πάντας ὀχτὼ xal πεντήχοντα λέγει ὅτι εἰσὶν ᾿Ινδοὶ
ποταμοὶ ναυσίποροι πάντες. "AAA οὐδὲ Μεγασθένης

17.

P Megasthenes,, qui Indica scripsit, in mari Indico arbores
— . nasci scribit.
: 18.

Ε΄ Ex his duobus maximis fluviis, Gange atque Indo, Me-
— gasthenes Gangem Indo longe majorem esse scribit, et
— alii omnes qui Gangis mentionem faciunt. (3) Nam et
— grandem jam inde ab ipsis fontibus oriri, atque in se reci-
.— pere Cainam, Erannoboam, Cossoanum, omnes naviga-
— biles. (4) Post hos Condochatem, Sambum , Magonem ,
-Agoranim et Omalim. Feruntur etiam in eum Com-
menases grandis fluvius et Cacuthis atque Andomatis ex
Mandiadinis Indica gente fluens : (5) ad hac, Amystis
juxta urbem Catadupam , et Oxymatis apud Pazalas , quos
vocant, et Errhenysis apud Mathas, Indic gentem, in
— Gangem fluunt. (6) Horum omnium flüviorum Megasthe-
—— mes nullum Mseandro minorem, qua navigabilis Maeander
r - oest, esse asseverat. (7) Ceterum patere Gangem , qua
—— daxime angustus est, ad centum stadia ; multis vero in locis
staznare , ita ut ulterior terra conspici non possit, qua parte
— humilis est nullosque colles liabet.
- accidit. Hydraotes quidem in Cambistholis , receptis in se
— et Hyphasi in Astrybis , et Sarange ex Ceceis, et Neudro ex

(8) Indo autem idem.

Altacenis, in Acesinem fluit. (9) Hydaspes vero in Oxy-
dracis Sinarum in se recipiens, in Arispis etiam in Acesinem
fertur. (10) Acesines apud Mallos cum Indo committitur :
etiam Tutapus magnus fluvius in Acesinem exit. Quibus
amnibus Acesines grandior factus suumque victor nomen
retinens in Indum fertur. (11) Cophen in Peucel:eetide ,
ducens secum Malamantum , Soastum et Garrhoeam amnes ,
Indo se miscet. (12) Supra hos Parenus et Saparnus, non
multum inter se distantes, in Indum fluunt. Soanus ex mor*
tanis Abissareensium absque alterius fluvii societate in eun-
dem se ingerit. Horum quoque plerosque Megasthenes
navigabiles esse afflrmat.

Quisquis causam multitudinis Indiae fluminum explicare
velit, illi per me hoc integrum sit. Ego vero etiam de
his rebus scripsi quae fama sparsa sunt. Praeterea etiam
aliorum multorum fluminum nomina Megasthenes com-
memorat, qui extra Gangem atque Indum feruntur in
orientale et meridionale externum mare; ita ut quinqua.
ginta octo in universum sint Indie fluvii, omnes navi-
gabiles. Sed nec ipse Megasthenes mihi videtur multum
India peragrasse : plus tamen certe quam qui cum Ale-
xandro Philippi filio militarunt. Sandracotto enim se
adfuisse scribit, maxirho Indorum regi et vel Poro po-
teutiori.

414

πολλὴν δοχέει μοι ἐπελθεῖν τῆς ᾿Ινδῶν χώρης, πλήν
γε ὅτι πλεῦνα ἢ οἱ ξὺν ᾿Αλεξάνδρῳ τῷ Φιλίππου ἐπελ-
θόντες. Συγγενέσθαι γὰρ Σανδραχόττῳ λέγει, τῷ με-
γίστῳ βασιλέϊ καὶ Πώρῳ, ἔτι τούτου μέζονι (xot Πώ-
ρου ἔτι τούτῳ μέζονι em, Schwanb.).

Strabo XV, p. 7o» de Gange : Λέγουσιν οἵ μὲν
τριάκοντα σταδίων τοὐλάχιστον πλάτος, οἱ δὲ χαὶ
τριῶν" Μεγασθένης δὲ, ὅταν ἢ μέτριος, χαὶ ἐς ἑχατὸν
εὐρύνεσθαι, βάθος δὲ εἴχοσι ὀργυιῶν τοὐλάχιστον. "Ert
δὲ συυολῇ τούτου χτλ. Vide infra fr. 26.

Cf. Plinius VI ,21, 9: Flumina Prinas et Cai-
nas f'quod in Gangem inf'uit) ambo navigabiles,
Gentes Calinge provimi mari, et supra Mandei,
Malli, quorum mons Mallus , finisque ejus tractus
est Ganges. Hunc alii incertis fontibus ut Nilum ,
rigantemque vicina eodem modo , alii in Scythicis
inontibus nasci dixerunt. Influere in eum XIX am-
nes Ex iis navigabiles preeter jam dictos Condocha-
tem , Erannoboam , Cosoagum , Sonum. Alii cum
magno fragore ipsius statim fontis erumpere , deje-
ctumque per scopulosa et abrupta, ubi primum
molles planities contingat, in quodam lacu hospi-
tari, inde lenem fluere, ubi minimum, VIII mill.
passuum latitudine, ubi modicum, stadiorum cen-
tum , altitudine nusquam minore passuum X X. Cf.
Solin, 52, 6

Ex fluminibus undeviginti, quos in Gangem in-
f'uere Plinius dicit, Arrianus l. l. recenset septem-
decim. Quibus duodevicesimus addi potestex Ar-
riano 8, 5 ᾿Ιωύῤάρης, vel uti rectius apud Plin, VI,
22 , 6 legitur : Jomanes.

Desingulorum nominum ratione Schwanbeckius
p. 34 docet hc : « Nominum multorum explicatio
est difficillima, paucorum adhuc successit. Post-
quam Rennellius, Mannertus, Wilfordius in hac
re explicanda industriam posuerunt, iterum fuit
Schlegelii et Lassenii, nomina, quantum fieri,
potuit, illustrare. 1ta constant hec nomina : Σῶνος,
sanscr, Cónaj; ᾿Ἐραννοθόας, Hiran javáha (i. e.
χρυσοφόρος, aurifer), (ὐπὸ cognomen ; Κόνδοχ ά-
τῆς, Gandacavati (i, e. Ótvoxepóctc) , altera forma
nominis Gandaci; Ilomanes , Zamurd., Κομμενάσης,
Carmandácd ex sententia Rennelli et Lassenii ( Znd.
Alterthumskunde Y, 130). Sed dubitationem dat
id quod additur μέγας zovapóc. — Preterea expli-
care possum , quo nomine ab Indis appelletur Ὀξύ-
μαγις, ἐπὶ Παζάλαις καλουμένοισι ξυμβάλλων τῷ
Γάγγη. Jamdiu enim constat inter omnes, eam
gentem, quam Megasthenes appellavit Παζᾶλαι,
Plinius H, N. VI, 22,1, Passale , Ptolemaeus Πασ-
cA) , sanscrite pica esse PanÁ dla , et ha-

M EGASTITENIS

licet de multis rebus sit obscura , haud dubie ad

bitavisse circa. Canjacubg'am in ea mesopotamia ,

qua TIamunz et Gangi interjacet. Hanc autem re-. ὦ
gionem vel potius vicinam perfluit Zzumat£ (i. e, -
arundine saccharifera abundans) ita nominatus, |
quia regio, quz inter Vipácam et Gangem secu -
dum Himálajam extenditur, arundinis saccharifera
est uberrima, de qua re cf. Ritterum Zsien II, 847.
Memoratur Ixumati Harivanc. 9507, 13959 2
curatius Ràámáj. II. 68, 17, quo loco nuntiorum
iter describitur. Nuntii ; Gangem Hástinapure |
transgressi , inde in terram Pank'álam perveniunt :
et per loca quaedam adhuc ignota profecti , Culin- |
dam urbem attingunt, et transgressi Ixumatim e
mediam Báhicarum terram ad Sudámanem mon- :
tem , deinde ad Vipácam perveniunt, Etsi Culin-
rues. .gentem novimus inter fontes Vipáca eto
Gangis habitasse (cf. Lassen. Zeitschr. 11, 21 seq.), -
tamen cui urbi Culindz nomen fuerit nescimus,
Itaque etiam hoc relinquitur in dubio, quod flu-
men Ixumati appelletur : nam Iamunam id esse,
vix audeo contendere, In nomine grzco litterze l'et.—
T videntur esse permutate, ita ut legendum si sit
᾿Οξύματις. — Cetera, qux de nominibus illis vy. |
DD. dixerunt, non E opinionum aucto
tatem, Inanem et memoratu non dignam aliam su-
per aliam conjecturam protulit Forbigerus (4/te
Geographie IL, 1844 ). 4ndomatim (᾿Ανδώματις ex
Μανδιαδινῶν) Lam egregie explicavit ex terra.
madj'andina i, e. meridionali profluere, et sanscrite
nuncupari azd'amatf (i. e. cecus), deinde ider
flumen And'amatim esse atque Tamasam (i. e. 085.
curu$) conjecit in Znd. Alterth. Y, 130. Cossoanum | j
$. Cosoagum esse Caucisim , est conjectura Wilfor- | j
dii (4s. Res. V, 272) et Schlegelii ( Ind, Biblioth,

IT, 402.) Non modo propius, sed etiam accu.
Patisime nomini Cosoagus responderet sanscri-
tum cós'aedha i. e. θησαυροφόρος, quod nomen
idem significaret atque hiran'javáha, Gónzque |
cognomen non minus aptum esset, Quam conje- -
cturam nominiscollocatio confirmat, quum vocem
Cosoagus et Arrianus et Plinius inter nomina.
Σῶνος et ᾿Εραννοδόας collocaverint. Minus autem.
eorum sententia potest probari, qui nomine Cai-.
nas Cénam significari voluerunt, Primum enim,
tametsi littera sanscrita é ubique littera 5, nusquam -
litteris αἵ groece. redditur (cf. apud Megasthenen
ipsum voces Mzooc et Méru, Σουρασῆναι et Cüra--
séna), tamen Arrianus et Plinius uno ore Caiínas |
nomen pronuntiant, deinde Céna in Ilamunam, non
in Gangem influit, postremo Plinii descriptio,

Quidam minimam Gangis latitudinem triginta stadiorum
dicunt, quidam trium; Megasthenes eum , ubi mediocris

est, vel ad centum stadia dilatari , minimam vero profun-
ditatem esse viginti ulnarum.

) tem sitas, — Vox "Eo£vvect; cum nomine urbis cla-
LO rissimze 7A arán' ast mire congruit, quod ex duorum
᾿ς fluminum nominibus compositum etiam in Indicis
—— fluminum catalogis omnibus conjunctum legitur.
. Sed ne explicationi isti fides deesset, Matharum
obscuritas esset illustranda, quorum nomen san-

|. potest. Neque minus est ignotum nomen K ατα-
| GoóT, cujus ultima pars ad similitudinem vocis
- sanscrite dvipa (i. e. insula) accedit. — "Quos
— eonvenit cum consueto fluminis nomine J'imald.
- €f, Hariv. 9517. »

De nominibus fluviorum , qux in Indum se in-
fundunt, v. Schlegel. 7nd. Bibl. IT, p. 295 sq.,
Lassenius in Pentapol. p. 11 sq. et in 7nd. Δ 16)-
thumskunde Y, 29, 44 sqq.; Schwanbeck. 1. 1. p. 31
sq. ἼΝνδος sanscrite est Sindu ; Ὑδάσπης, Fitasta;

-—— ᾿Ἀχεσίνης (Cantabra Plinius, Σανδαῤάλας Ptolem.,

᾿ Σανδροφάγος Hesych., quod nomen Alexander in
᾿ς Ἀχεσίνης mutavit) , Kandrabágd ; Ὑδραώτης ('Yá-
— post; Strabo, Ῥούαδις Ptol.), Zrdváti; Ὕφασις
(Ὕπανις Strabo, alii) , ( Fipácá) ; hunc fluvium in
v dráedtim effundi M. dicit ; falso ; influit Catadrum.
1. Σόανος estSuvana; Σαράγγης, Cáranga. — De
— reliquis parum constat. De Soasto tamen et Garoea
᾿ς Schwanbeck. p. 32 notat haec : « Soastum idem
— flumen esse Lassenius (Zur Gesch. d. griech. u.
T UIndoscyth. Keenige p. 144) dixit atque quod Fa-
᾿ς hian Sinensis nominavit $4 pho su tu , i. e. Cuba-

| vastu, quod nunc vocatur Semad. Etsi res ipsa non

- dubia est, tamen quum Megasthenes et Ptolemzus
ΤΠ uno ore flumen appellaverint Σόαστος et Σούαστος,
— momen sanscritum non cubavastu esse potest, sed

E quodidemsignificat, savastu. — Garceas, Alexandri
—— historia notus, ab Arriano Exp. IV, 25, τὸ nun-
| eupatur lFoupaioc, corruptissime in Itinerario AI.
— τοῦ Poturceus, et apud Strabonem p. 697 et Ptole-
τ mzeum in hac regione urbs quzdam Γώρυς et Γωρύα

- commemoratur. Nunc vocatur Parzgcoea. Sanscrita

- nomina- horum fluviorum nondum reperta sunt,
-— que nescio an insint in catalogo fluminum Mahabá-
—— rate VI, 333, ubi deinceps enumerantur Sueastu,
— Gdáuri, Campand. — Tutapus, sirespexeris ad verba
A μέγας ποταμός, qui addita sunt, vix aliud flumen
/— ese videtur atque Catadru : sed ignotum est no-
— men, » — De regionum et populorum nominibus
— idem Schwanbeckius affert hec : « Πευχελάϊτις

dndusinión

!

ex.
E
Pn
:

a

ὩΣ ΣΣ

ipe

FRAGMENTA.

l ulias regiones spectat inter septentriones ct orien- ἢ

X scritum esse Mag'ada, conjici potius quam probari .

415

sanscrite vocatur Puscala, Puscalavati ( Cf. Lassen,
Zeitschft. f. Kunde d. Morgenlandes, Y, p. 3245
IIT, p. 197), apud Grzcos variis nominibus : iev-
χελαῶτις χώρα Arrian. Exp. IV, 22, 95 πόλις Πευ-
χελαῶτις id, IV, 28, το; πόλις Πευχέλα, id. Ind. 1
et ex fonte eodem [Πευχολαῆτις πόλις Strabo p. 698,
Peucolaitis oppidum , Plinius. VI, 21, 75 Peuco-
laitee, id. VI, 23, 85 ἄγρια φῦλα Πευχαλέων, Dion.
Per. 1143, Ποκλαΐς, Ptolem.; Προχλαΐς, [Arrian.]
Peripl. mar. Erythr. p. 91 Huds. — Κηκεῖς, Cé-
cajc?, Lassen. Pentap. p. 12. — ᾿Ἀδισσαρεῖς, Abi-
sarc. Lassen. Pentap. p. 185 ZeitscAft II, p. 5o;
Ritter. Asien II, p. 1085. Preterea nomen pro-
nunciatur 'A6:sdovc ( Ἀμδισάρης) Arr. et al., Ἐμ-
6ícapo; Diod. XVII. 87, ᾿Ἀποσισάρης JElian, H. A,
XVI. 39, Tzetz. Chil. III. 941. — Μαλλοί, Méálavce,
Lassen. Zeitschr. ILL, p. 196. Accuratiusunomen scri-
bitur Μαλοί ap. Strab. p. 701, Steph. Byz. ed. Ald.
et Xyland., Arr. Diod. ed. Basil. — ᾿Ὀξύδραχαι,
Xudracce. Lassen, Zeitschr. III. 199. Ὀξύδραχαι
Arr, Strab. Paus. Steph. et al., Ozydrace L. Am-
pel., ὝὝδρακαι Strab, p. 687 ex Megasthene, Ὕ δαρ-
xot Dionys. ap.Steph. Byz., Συραχοῦσαι Diod. XVII,
98, Σκχύδροι (var. 1. Exóópot, Exó0pot, Σκχύθροι)
Dion. Perieg. 1142, Sydraci Plin, H. N. XII, 12,
Sygambri, Justin. VIII, 9, 3. — .4ssacenc obscuri
sunt; Assacanos autem s, Assacenos Alexandri tem-
pore scimus inter Indum et Gureum habitavisse.
Arr. Exp. AL. IV, 25, 7, Ind. x, Strab, p. 698, Curt.
VIII, 10, 22, Itiner. Alex, 106. — Cambistholo-
rum nomen sanscritum nescio an sit. Capist'ala,
i. e. simiarum regio , in quo nomine littera 77 ante
litteram B eodem modo inserta sit, quo in nomi-
nibus Παλίμόοθρα, ᾿Εμδίσαρος. Enumératur Ca-
pist'ala inter Indicas terras Varásanh., “4.5. Res. VIII.
438. Mire Vilso ( Vis'n'u-Puràn', 194.) Cambi-
stholos eosdem esse suspicatus est atque Cambóg'as,
a quibus quum nomine tum situ multum absunt. »
19.

Arrianus Ind. 6, 2 : Καὶ τόδε λέγει Μεγασθένης
ὑπὲρ ποταμοῦ Ἰνδιχοῦ, Σίλαν μὲν εἶναί ot οὔνομα, ῥέειν
δὲ ἀπὸ χρήνης ἐπωνύμου τῷ ποταμῷ διὰ τῆς χώρης
τῆς Σιλέων, καὶ τούτων ἐπωνύμων τοῦ ποταμοῦ τε χαὶ
τῆς χρήνης" (3) τὸ δὲ ὕδωρ παρέχεσθαι τοϊόνδε - οὐδὲν
εἶναι ὅτεῳ ἀντέχει τὸ ὕδωρ,, οὔτε τι νήχεσθαι ἐπ᾽ αὐτοῦ
οὔτε τι ἐπιπλέειν, ἀλλὰ πάντα γὰρ ἐς βυσσὸν δύνειν *
οὕτω τι ἀμενηνότερον πάντων εἶναι τὸ ὕδωρ ἐχεῖνο καὶ
ἠεροειδέστερον.

E uus:

— "aia 19.
. —* Etiam hoc Megasthenes de flumine quodam Indico com-
— memorat : Silam ei nomen esse , fluere ex fonte ejusdem
.. eum flumine nominis per regionem Silorum, qui etiam
. eandem, quam fons et fluvius, appellationem habeant.

LU

(3) Ejus aquam ejusmodi esse, ut nihil omnino sustinere
possit , neque quiequam ei innatare neque supernavigare ,
sed omnia in fundum demergi. .1ta prae reliquis omnibus
hanc aquam impatientem atque magis aeream esse.

In regione montana Silam fluvium esse Megasthenes tra-

416

Strabo XV, p. 703 : ᾽ν δὲ τῇ ὀρεινὴ Σιλίαν (Xt-
λαν Epit. Strab. ) ποταμὸν εἶναι ( Megasthenes ait ) ,
ᾧ μηδὲν ἐπιπλεῖ" Δημόχριτον μὲν οὖν ἀπιστεῖν ἅτε
πολλὴν τῆς ᾿Ασίας πεπλανημένον" xal ᾿Αριστοτέλης δὲ
ἀπιστεῖ.

Cf. fr. 1, 17 , ubi Σίλλα scribitur. Eadem nar-
rantur in Boissonnad. An. gr. I, p. 419. Siden
(Σίδην pro XiAxy ) stagnum ex Ctesia fr. 82 affert
Plinius XXXI, 2. « Hanc quoque fabulam,
Schwanbeckius ait p. 37 , Lassenius ( ZeitscAft. 1I,
p. 63 ) literis Indicis illustravit : Indi septentriones
versus Cilam flumen esse putant, in quo immersa
in lapides omnia vertantur : qua re sane efficitur,
ut omnia mergantur, neque quidquam innatet ( cf.

Mahab. II , 1858 ). Ci/a idem valet atque lapis. »
20.
. E LIBRO SECUNDO.

Strabo XV, p. 685 : Ἡμῖν δὲ τίς ἂν δικαία γένοιτο
πίστις περὶ τῶν ᾿Ινδικῶν éx τῆς τοιαύτης στρατείας
τοῦ Κύρου ἢ τῆς Σεμιράμιδος (sc. contra Indos, de
quibus expeditionibus narraverat Nearchus fr. 23);
Συναποφαίνεται δέ πως xoi Μεγασθένης τῷ λόγῳ
τούτῳ, χελεύων ἀπιστεῖν ταῖς ἀρχαίαις περὶ ᾿Ινδῶν
ἱστορίαις" οὔτε γὰρ παρ᾽ Ἰνδῶν ἔξω σταλῆναί ποτε
στρατιὰν, οὔτ᾽ ἐπελθεῖν ἔξωθεν xol χρατῆσαι, πλὴν
τῆς μεθ᾽ Ἡραχλέους xoi Διονύσου,, καὶ τῆς νῦν μετὰ
Μαχεδόνων. Καίτοι Σέσωστριν μὲν τὸν Αἰγύπτιον xoi
Τεάρχωνα τὸν Αἰθίοπα ἕως Εὐρώπης προελθεῖν,
Ναδοχοδρόσορον δὲ τὸν παρὰ Χαλδαίοις εὐδοχιμή-
σαντα, Ἡραχλέους μᾶλλον, χαὶ ἕως Στηλῶν ἐλάσαι"
μέχρι μὲν δὴ δεῦρο χαὶ Τεάρχωνα ἀφιχέσθαι" ἐχεῖνον
δὲ χαὶ ἐχ τῆς Ἰδηρίας εἰς τὴν Θράχην καὶ τὸν Πόντον
ἀγαγεῖν τὴν στρατιάν. ᾿Ἰδάνθυρσον δὲ τὸν Σκύθην ἐπι-

MEGASTHENIS

δραμεῖν τῆς Ἀσίας μέχρι Αἰγύπτου: τῆς Ἰνδικῆς δὲ
μηδένα τούτων ἅψασθαι. Καὶ Σεμίραμιν δ᾽ ἀποθανεῖν
πρὸ τῆς ἐπιχειρήσεως. Πέρσας δὲ μισθοφόρους μὲν ἐκ |

τῆς Ἰνδικῆς μεταπέμψασθαι “Ὑδρακας" ἐχεῖ δὲ μὴ
Ded 5 4. Ἁ 2 ^ / €: jf m 7
στρατεῦσαι, ἀλλ᾽ ἐγγὺς ἐλθεῖν μόνον, ἡνίκα Κῦρος

ἤλαυνεν ἐπὶ Μασσαγέτας.
Καὶ τὰ περὶ Ἡρακλέους δὲ καὶ Διονύσου Μεγασθέ- —
γῆς μὲν μετ᾽ ὀλίγων πιστὰ ἡγεῖται" τῶν δ᾽ ἄλλων ob —

πλείους, ὧν ἐστὶ xal ᾿Ερατοσθένης, ἄπιστα xol μυ τ΄

θώδη, καθάπερ καὶ τὰ παρὰ τοῖς “Ἕλλησιν. -
21.

Arrianus Ind, 5, ἡ : Οὗτος ὧν 6 Μεγασθένης λέγει,

οὔτε Ἰνδοὺς ἐπιστρατεῦσαι οὐδαμοῖσιν ἀνθρώποισιν, E

οὔτε "Iv8oietw ἄλλους ἀνθρώπους" (5) ἀλλὰ Σέσωστριν
A M 9$ vw 0 J /,
μὲν τὸν Αἰγύπτιον, τῆς Acne καταστρεψάμενον τὴν

πολλὴν, ἔστε ἐπὶ τὴν Εὐρώπην σὺν στρατιῇ ἐλάσαντα Ὁ

ὀπίσω ἀπονοστῆσαι" (c) ᾿Ινδάθυρσιν δὲ τὸν Σχύθεα ἐκ
Σχυθίης ὁρμηθέντα πολλὰ μὲν τῆς Ἀσίης ἔθνεα χατα-
στρέψασθαι, ἐπελθεῖν δὲ xal τὴν Αἰγυπτίων γὴν χρα- —
τέοντα" (7) Σεμίραμιν δὲ τὴν ᾿Ασσυρίην ἐπιχειρέειν, —
μὲν στέλλεσθαι εἰς Ἰνδοὺς, ἀποθανεῖν δὲ πρὶν τέλος
ἐπιθεῖναι τοῖσι βουλεύμασιν" ἀλλὰ ᾿Αλέξανδρον γὰρ
στρατεῦσαι ἐπὶ Ἰνδοὺς μοῦνον. (s) Καὶ πρὸ ᾿Αλεξάν- —
δρου Διονύσου μὲν πέρι πολλὸς λόγος χατέχει, ὡς xo —
τούτου στρατεύσαντος ἐς ᾿Ινδοὺς, xal καταστρεψαμένου
Ἰνδούς: Ἡραχλέος δὲ πέρι οὐ πολλός. (9) Διονύσου .
μέν γε xal Νύσσα πόλις μνῆμα οὐ φαῦλον τῆς στρατηπ ὦ
λασίης xoi ὃ Mmpog τὸ ὄρος, xai ὃ χισσὸς ὅτι ἐν τῷ E
ὄρεϊ τούτῳ φύεται. xoi αὐτοὶ oi Ἰνδοὶ ὑπὸ τυμπάνων —
τε xal χυμθάλων στελλόμενοι ἐς τὰς μάχας xol ἐσθὴς —
αὐτοῖσι χατάστιχτος ἐοῦσα, καθάπερ τοῦ Διονύσου τοῖσι 1 3
βάχχοισιν - (10) Ἡ ρακλέος δὲ o0 πολλὰ ὑπομνήματα. —
Ἀλλὰ τὴν Ἄορνον γὰρ πέτρην, ἥντινα ᾿Αλέξανδρος βίῃ,
ἐχειρώσατο, ὅτι Ἣραχλέης οὗ δυνατὸς ἐγένετο ἐξελεῖν,

dit, cui nihil innatet; quamquam id non credat Democritus,
qui bonam partem Asiz peragraverit ; sed Aristoteles quo-
que non credit,

E LIBRO SECUNDO.

20.

Queenam nobis de rebus Indicis fides esse possit ex tali
Cyri vel Semiramidis expeditione? Patrocinatur nostro ser-
moni quodammodo etiam Megasthenes fidem jubens dero-
yare antiquis de India narrationibus. Neque enim ab Indis
foras missum! exercitum unquam', neque extrinsecus in-
gruisse ef obtinuisse, excepta Herculis et Bacchi expedi-
tione et hac ipsa Macedonica. Sane Sesostrim JEgyptium et
Tearconem /Ethiopem usque in Europam processisse , Na-
bucodonosorum autem , qui apud Chaldzeos inclaruit mayis
quam Hercules, vel usque ad columnas progressum esse,
quousque etiam Tearconem; illum etiam exercitum ex
Hispania in Thraciam et Pontum duxisse ; Idanthyrsam Scy-
tham, factis in Asiam excursionibus, attigisse etiam
4gyptum : ad Indiam vero eorum neminem pervenisse ;
nam Semiramin , priusquam egrederetur, obiisse. A Persis

Hydracas ex India mercede accitos fuisse; illos autem co-
pias suas in Indiam duxisse nunquam , prope tamen acces-
sisse, quum Cyrus duceret in Massagetas.
Herculis autem et Bacchi res gestas Megasthenes cum
paucis quibusdam credit ; reliquorum longe plurimi , inter
eosque etiam Eratosthenes fabulosa et non credenda pu-
tant , sicuti etiam ea , quae apud Graecos circumferuntur.
21. | jr
Scribit Megasthenes, neque Indos cum ullis hominibus.
bellum unquam gessisse, neque ullos externos Indis
bellum intulisse. (5) Sesostrim enim /Egyptium, magna
Asi parte subacta, postquam in Europam usque cum
exercitu processerat , retrocessisse; (6) Indathyrsim autem-
Scytham e Scythia profectum multas Asie gentes debel-
lasse : /Egyptum etiam victorem adiisse; (7) ac Semirami-
dem quidem Assyriam tentasse exercitum in Indos ducere,
sed mortem ejus consilia conatusque fregisse ; solum vero
Alexandrum in Indos expeditionem fecisse. (8) Atqui ante.
Alexandrum fama tenet Liberum contra Indos expeditio
nem suscepisse, eosque subegisse : de Hercule infirmior.
fama est, (9) At vero expeditionis a Libero factae non leve.

D Μμαϊλδονοῦν δοχέει μοί τι χόμπασμα, χατάπερ χαὶ τὸν
b Παραπάμισον Καύχασον ἐχάλεον Μαχεδόνες, οὐδέν τι
T προσήχοντα τοῦτον τῷ Καυχάσῳ. (11) Καί τι καὶ ἄντρον
ἐπιφρασθέντες ἐν Παραπαμισάδαισι, τοῦτο ἔφρασαν
᾿ ἐχεῖνο εἶναι τοῦ Προμηθέως τοῦ Τιτῆνος τὸ ἄντρον, ἐν
᾿ ὅτεῳ ἐχρέματο ἐπὶ τῇ χλοπῇ τοῦ πυρός. (12) Καὶ δὴ καὶ
E ἐν Σίδαισιν, Ἰνδιχῷ γένεϊ, ὅτι δορὰς ἀμπεχομένους
— εἶδον τοὺς Σίῤας, ἀπὸ τῆς Ἡρακλέος στρατηλασίης.
᾿ ἔφασχον τοὺς πολειφθέντας εἶναι τοὺς Xi6ac* xai γὰρ

m , 2 , M e 2 /, 2. f
τῶν ῥόπαλον ἐπικέχαυται " xoi τοῦτο ἐς μνήμην ἀνέφε-
pov τοῦ ῥοπάλου τοῦ Ἣραχλέος.

22.

Josephus Ant. Iud. X, 1r, 1 : ["Ev δὲ τοῖς βασι-
λείοις τούτοις ἀναλήμυατα λίθινα ἀνοικοδομήσας ( scil.
ὃ Ναθουχοδονόσορος), καὶ τὴν ὄψιν ἀποδοὺς ὁμοιοτάτην
τοῖς ὄρεσι χαταφυτεύσας δένδρεσι. παντοδαποῖς ἔξειρ-
γάσατο, διὰ τὸ τὴν γυναῖχα αὐτοῦ ἐπιθυμεῖν τῆς
οἰχείας διαθέσεως ὡς τεθραμμένην ἐν τοῖς χατὰ Μηδίαν
πόποις.] Καὶ Μεγασθένης δὲ ἐν τῇ δ΄ (1. δευτέρᾳ)
c0» ᾿Ϊνδιχῶν μνημονεύει αὐτῶν, δι᾿ ἧς ἀποφαίνειν
πειρᾶται τοῦτον τὸν βασιλέα τῇ ἀνδρείᾳ χαὶ τῷ μεγέ-
—— 8s τῶν πράξεων ὑπερδεδηκότα τὸν Ἡρακλέα: χατα-
᾿ στρέψασθαι γὰρ αὐτόν φησι Λιβύης τὴν πολλὴν xol
Ἰδηρίαν. Καὶ Διοχλῆς δὲ ἐν τῇ δευτέρᾳ τῶν Περσικῶν
μνημονεύει τούτου τοῦ. βασιλέως, χαὶ Φιλύστρατος ἐ ἐν
b ταῖς ᾿νδιχκαῖς αὐτοῦ xo Φοινιχυιαῖς ἱστορίαις, ὅ ὅτι οὗ-
E 1 πὸς ὃ βασιλεὺς ἐπολιόρχησε T6 ὕρον ἔτεσι τρισὶ xa δέκα,
1 βασιλεύοντος xaT ἐχεῖνον τὸν καιρὸν Ἰθωδάλου τῆς

ο΄ Eadem brevius iterum affert Josephus C. Apion.
| T, 20, p. 1174. Josephum exscripsit Zonaras I,
—— p. 87 ed. Basil. et Syncellus p. 221 D , ubi sic : Tov
πεν. ὙΠ ΗΝ ,ὔ ε ὸ , EI e MW / i
T ΝΝαθουχοδονόσωρ ὃ Μεγασθένης iv δ΄ (1. δευτέρᾳ )
τῶν Ἰνδιχῶν Πραχλέους. ἀλχιμώτερον. ἀποφαίνει, ὃς
ἀνδρείᾳ μεγάλη Λιῤύης τὸ πλεῖστον καὶ ἸΙδηρίας χα-
τεστρέψατο. Συμφωνεῖ δὲ αὐτῷ χαὶ Φιλόστρατος ἐν ταῖς

FRAGMENTA.

xa σχυτάλην φέρουσί τε οἵ Σίῤαι, xa τοῖς βουσὶν αὖ-- '

417

Ἱστορίαις, ἔνθα καὶ περὶ τῆς Τύρου πολιορχίας χαὶ τῶν.
Φοινίχων πάλαι, αἵτινες ἱστορίαι φέρονται περὶ τοῦ
Ναδουχοδονόσωρ, ὅτι Συρίαν καὶ Αἴγυπτον xai πᾶσαν
τὴν Φοινίχην κατεστρέψατο πολέμοις. ( De Philostrati
Indicis aliunde non constat. )

Euseb. Pr. Ev. IX, p. 456, D : Ebpov δὲ xat ἐν τῇ
᾿Δδυδηνοῦ Περὶ ᾿Ασσυρίων γραφῇ περὶ τοῦ Na6ovjo-
δονόσορ ταῦτα᾽ » Μεγασθένης δέ φησι Ναδουχοδρόσο-
ρον Ἣ ραχλέος ἀλχιμώτερον γεγονότα ἐπί τε Λιβύην
xai Ἰδηρίην στρατεῦσαι" ταύτας δὲ χειρωσάμενον ἀπο-
δασμὸν αὐτέων εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ Πόντου κατοιχίσαι.
(Qu: sequuntur non sunt Megasthenis, sed Abv-
deni ).

Idem Chron. Arm. p. 27. ed. Mai : Audi et Aby-
denum. Hercule , inquit, fortior erat ( Nabuchodo-
nosor); idque exponit hac ratione sermonis :
Potentissimus , ait, Nabucodrosorus, qui ipsi Her-
culi fortitudine preestitit, in Libyam et Iberiam
magnis copiis expeditionem suscepit : quibus ( re.
gionibus) debellatis, incolarum partem in Ponti
de.rteram oram transtulit, »

Formas ionicas in Megasthenis verba intulit
Abydenus , quem ionica dialecto scripsisse constat,

23.

Arrianus Ind. c. 7 : "Eüvea δὲ Ἰνδικὰ εἴχοσι xai
ἑκατόν τι ἅπαντα λέγει Mea σθένης δυοῖν δέοντα.
[Καὶ πολλὰ μὲν εἰναι ἔθνεα ᾿Ινδιχὰ καὶ αὐτὸς ξυμφέ-

, “ M A 9 A ,? »* » ,
ρομαι MeyaoÜévet * τὸ δὲ ἀτρεχὲς οὐχ ἔχω εἰχάσαι ὅπως
ἐκιμαθὼν ἀνέγραψν ὑδὲ πολλοστὸν μέ ἧς Ἰνδῶ

ι γραψεν, οὐδὲ πολλοστὸν μέρος τῆς Ἰνδῶν

T2 ^ ES τ; - AW o;
γῆς ἐπελθὼν, οὐδὲ ἐπιμιξίης πᾶσι τοῖς γένεσιν ἐούσης
3. 333.7
ἐς ἀλλήλους. ]

Πάλαι μὲν δὴ νομάδας εἶναι Ἰνδοὺς χατάπερ Σχυ-
θέων τοὺς οὐχ ἀροτῆρας, ot ἐπὶ τῇσιν ἁμάξησι πλανώ-
μενοι ἄλλοτε ἄλλην τῆς Σχυθίης ἀμείδουσιν, οὔτε πό--
λιας οἰκέοντες οὔτε ἱερὰ θεῶν σέθοντες" οὕτω μηδὲ
ἸΙνδοῖσι πόλιας εἶναι μηδὲ ἱερὰ θεῶν δεδομημένα - ἀλλ᾽
ἀμπέχεσθαι μὲν δορὰς θηρίων ὅσων καταχτάνοιεν " σι-

— documentum est Nyssa urbs et Merus mons, quodque he-
dera in hoc monte nascitur : quod preterea Indi ipsi tym-
ina ac cymbala pulsantes pugnas adeunt, itemque veste
listincta maculis, Libero patri bacchantium more, utun-
Aur. (10) Herculis autem non multa monimenta exstant.

— Quod enim Aornum petram, quam Alexander vi cepit,

. Hercules expugnare non potuerit, Macedonica quaedam
: jactantia mihi videtur : quemadmodum et Parapamisum
5 gruontem Caucasum vocarunt Macedones, nihil ad Cauca-
- sum pertinentem. (1t) Antrum quoque aliquod quum apud
—— Parapamisadas esse acceperant, Promethei Titanis esse
. dixerunt, in quo ille ob ignem furto sublatum in crucem

FRAGMENTA HISTOR GR. — VOL. Il.

22.

Megasthenes quoque Nabucodonosori regie meminit,
Indicorum libro secundo, ubi ostendere conatur hunc re-
gem fortitudine et rerum gestarum magnitudine Herculem
longe superasse; subegisse enim magnam Libyz partem et
Iberiam. Porro Diocles secundo Persicorum libro hujus
regis mentionem facit , nec non Philostratus in Indicis suis
et Phoniciis historiis , quod hic rex tredecim annos Tyrum
oppugnaverit, Ithobali Tyriorum regis temporibus.

23.

Gentes Indicas centum duodeviginti in universum statuit
Megasthenes. Ego vero multas quidem Indize gentes esse ,
cum Megasthene senserim : unde autem certi aliquid co-
gnoverit, conjectura assequi non possum , quum exiguam
quandam Indize partem peragrarit, neque omnes ejus gen-
tes commercia inter se agitent.

Olim quidem Indos nomades fuisse ( dixil Megasthenes,

27

εσῦχι δὲ τῶν δενδρέων τὸν φλοιόν" χαλέεσθαι δὲ τὰ
ταῦτα τῇ ᾿Ινδῶν φωνῇ TAa xoi φύεσθαι
ἐπ᾽ αὐτῶν χατάπερ τῶν φοινίχων ἐπὶ τῇσι χορυφῇῆσιν
οἷα περ τολύπας. Σιτέεσθαι δὲ χαὶ τῶν θηρίων ὅσα
ἕλοιεν ὠμοφαγέοντας, πρὶν δὴ Διόνυσον ἐλθεῖν ἐς τὴν
χώρην τῶν Ἰνδῶν. Διόνυσον δὲ ἐλθόντα, ὡς “καρτερὸς
ἐγένετο Ἰνδῶν, πόλιάς τε οἰχῆσαι καὶ νόμους θέσθαι
τῇσι πόλισιν, οἴνου τε δοτῆρα ᾿ἸΙνδοῖς γενέσθαι κατάπερ
Ἕλλησι, καὶ σπείρειν διδάξαι τὴν γῆν διδόντα αὐτὸν
σπέρματα᾽ ἢ οὐχ ἐλάσαντος ταύτῃ Τριπτολέμου ὅτε
περ ix Δήμητρος ἐστάλη σπείρειν τὴν γῆν πᾶσαν,
ἢ πρὸ Τριπτολέμου τις οὗτος Διόνυσος ἐπελθὼν τὴν
᾿Ινδῶν γῆν σπέρματά σφισιν ἔδωχε χαρποῦ τοῦ ἡμέ-
pou βόας τε ὑπ᾽ ἀρότρῳ ζεῦξαι Διόνυσον πρῶτον, χαὶ
ἀροτῆρας ἀντὶ νομάδων ποιῆσαι Ἰνδῶν τοὺς πολλοὺς
xo ὁπλίσαι FEM τοῖσιν ἀρηΐοισι. Καὶ θεοὺς σέδειν
ὅτι ἐδίδαξε Διόνυσος ἄλλους τε χαὶ μάλιστα δὴ ἑωυτὸν
κυμβαλίζοντας καὶ τυμπανίζοντας" καὶ ὄρχησιν δὲ ἐχ-
διδάξαι τὴν σατυριχὴν, τὸν χόρδαχα παρ᾽ “ἔλλησι χα-
λεόμενον" xoi xop&v ᾿ἸΙνδοὺς τῷ θεῷ, μιτρηφορέειν τε
ἀναδεῖξαι xoi μύρων ἀλοιφὰς ἐχδιδάξαι, ὥστε χαὶ εἷς
᾿Αλέξανδρον ἔτι ὑπὸ χυμδάλων τε xot τυμπάνων ἐς τὰς
μάχας Ἰνδοὶ καθίσταντο.

C. 8. Ἀπιόντα δὲ ἐχ τῆς Ἰνδῶν γῆς, ὥς οἱ ταῦτα χε-
χοσμέχτο, καταστῆσαι βασιλέα τῆς χώρης Σπατέμόαν,
τῶν ἑταίρων ἕνα τὸν βαχχωδέστατον * τελευτήσαντος δὲ
Σπατέμόα τὴν βασιληίην ἐχδέξασθαι βουδύαν τὸν
τούτου παῖδα" xal τὸν μὲν πεντήχοντα xal δύο ἔτεα
βασιλεῦσαι ᾿Ινδῶν, τὸν πατέρα " τὸν δὲ παῖδα εἴχοσιν

MEGASTHENIS

ἔτεα: καὶ τούτου παῖδα ἐχδέξασθαι τὴν βασιληίην K oae
δεύαν" καὶ τὸ ἀπὸ τοῦδε τὸ πολὺ μὲν χατὰ γένος ἀμεί--
όειν τὴν βασιληίην, παῖδα παρὰ πατρὸς ἐκδεχόμενον *
εἰ δὲ ἐχλείποι τὸ γένος, οὕτω δὴ ἀριστίνδην χαθίστα -
σθαι Ἰνδοῖσι βασιλέας. |
Ἡρακλέα δὲ, ὅντινα ἐς ᾿Ινδοὺς ἀφικέσθαι λόγος χα-
τέχει map αὐτοῖσιν ᾿Ινδοῖσι γηγενέα λέγεσθαι. Τοῦ-
τον τὸν Ἡραχλέα μάλιστα πρὸς Σουρασηνῶν γεραίρε-
σθαι ᾿Ινδιχοῦ ἔθνεος, ἵνα δύο πόλιες μεγάλαι Μέθορά
τε χαὶ Κλεισόδορα, x^ ποταμὸς ᾿Ιωδάρης: πλωτὸς διαρ-
ρέει τὴν χώρην αὐτῶν. Τὴν σχευὴν δὲ οὗτος ὃ Ἥρα- |
χλέης ἥντινα ἐφόρεε, ΝΜ εγα σθέν ἢς λέγει ὅτι ὁμοίην —
τῷ Θηδαίῳ Ἡρακλέϊ, ὡς αὐτοὶ ᾿Ινδοὶ ἀπηγέονται" xol —
τούτῳ ἄρσενας μὲν παῖδας πολλοὺς κάρτα γενέσθαι ἐν
77 Ἰνδῶν γῇ, (πολλῇσι γὰρ δὴ γυναιξὶν ἐς γάμον ἐλ-
θεῖν χαὶ τοῦτον" τὸν ὦ 'H ραχλέα, ) θυγατέρα δὲ ϑοννο- :
γενέ ἔην " οὔνομα δὲ εἶναι τῇ. παιδὶ Πανδαίην, χαὶ τὴν
χώρην ἵνα τε ἐγένετο xoi ἥστινος ἐπέτρεψεν αὐτὴν ἄρ-
χειν Ἡραχλέης, Πανδαίην, τῆς παιδὸς ἐπώνυμον᾽ χαὶ
ταύτη ἐλέφαντας μὲν γενέσθαι. ἐχ τοῦ πατρὸς ἐς πεν-
ταχοσίους, ἵππον δὲ ἐς τετραχισχιλίην, πεζῶν δὲ ἐς τὰς
τρεῖς xoi δέκα μυριάδας. Καὶ τάδε μετεξέτεροι Ἰνδῶν
περὶ ραχλέος λέγουσιν " ἐπελθόντα αὐτὸν πᾶσαν γῆν
xal θάλασσαν x«l καθήραντα ὅ τι περ καχὸν xivaOoc ,
ἐξευρεῖν ἐν τῇ θαλάσση χόσμον γυναιχήϊον᾽ [ὅντινα xal
εἰς τοῦτο ἔτι οἵ τε ἐξ Ἰνδῶν τῆς χώρης τὰ ἀγώγιμα
παρ᾽ ἥμέας ἀγινέοντες σπουδῇ ὠνεόμενοι ἐχχομίζουσι".
xai “Ἑλλήνων δὲ πάλαι xol Ρωμαίων νῦν ὅσοι πολυ-
χτέανοι καὶ εὐδαίμονες, μέζονι ἔτι σπουδῇ ὠνέονται :]

quemadmodum et Scythas, qui arationem non exercent,
sed in plaustris degentes incertis sedibus vagantur, neque
urbes incolunt, neque templa deorum colunt. lta neque
Indis urbes fuisse neque templa diis exstructa , sed fera-
rum quas occiderint exuviis se vestivisse : arborum cor-
ticibus vesci solitos fuisse ;vocari autem eorum lingua eas
arbores Tala et innasci iis, quemadmodum in verticibus
palmarum , veluti glomos lanarum carptarum. Vesci etiam
solitos fuisse feris quas venatu ceperint crudis , priusquam
Liber ad Indos venisset. Quem, postquam venerat eosque
devicerat, urbes Indorum condidisse, iisque leges sanxisse :
vini etiam usum Indis dedisse, ut et Graecis, dato etiam
semine rationem serendi eos docuisse : sive quod Triptole-
mus, quum a Cerere ad conserendam universam terram
missus fuisset, ad eam regionem non pervenerit ; sive quod
ante Triptolemum hic Liber, quisquis sit, ad Indos pro-
fectus fruguni mitium semina iis dederit. Primum etiam
Liberum boves aratro junxisse, et plerosque Indorum ex
erronibus aratores fecisse , martiisque armis armavisse :
et cultum quum aliorum deorum tum sui ipsius docuisse ,
quem cymbalorum et tympanorum pulsu fieri jusserit.
Saltationem etiam satyricam induxisse, quam Grxci Cor-
daca vocant, Ad hoec comam deo nutrire, mitram gerere
unguentisque uti ostendisse Bacchum : adeo ut ad Alexan-
dri usque tempora cum cymbalis et tympanis praelia Indi
iníierint.

Discedentem vero ex India Liberum, rebus ita constitu-
lis, regem Indis preefecisse Spatembam, unum ex amicis,

ipiam

rerum Bacchicarum peritíssimum. Qüo mortuo ad Budyam -
ejus filium regnum transiisse. Et Spatembam quidem an-
nos Ln Indis imperasse : Budyam non plus xx. Hujus filium
Cradeuam in regnum successisse; (3) atque exinde ple-
rumque successione regnum ἃ patribus infilios per ma-
nus esse traditum. Si vero regem absque liberis decedere
contingeret, optimos quosque ab Indis reges creatos esse.
Herculem porro, quem ad Indos pervenisse fama, est,
terrigenam ipsos Indos vocasse , atque hunc a Surasenis In-
dica gente precipue coli, qui quidem duas magnas urbes
habent, Methoram et Clisoboram. Jobares fluvius naviga-
bilis per eorum regionem fluit. Hic Hercules , ut auctor est
Megasthenes , eodem cultu corporis quo Thebanus Hercu-
les utebatur, quod Indi ipsi narrant ; multosque admodum
ei liberos mares in India fnisse dicit : multas enim uxores
habuisse etiam hune Herculem : filiam vero unicam, nomine
Pandeam : regionem quoque in qua nata est , et cujus im
perio eam praefecit Hercules , Pandeeam a (ilia nomine à
pellatam : eamque possedisse ab patre elephantos p, € δ,
ad mn w., pedites cireiter c xxx w. Sunt et Indi, qui hoc
quoque de Hercule narrent. Quum universam terram a
mare peragrasset, et quidquid erat malarum bestiarum sus:
tulisset, ornatum quendam muliebrem in mari reperisse.
Quem etiam in hunc diem qui merces ex India ad nos af
ferunt, magno studio ementes exportant : sed et quotquol
apud Grecos olim et nunc apud Romanos ditiores sunt |
majore adhuc studio emunt marinam margaritam (man .
gara indice) ita Indorum lingua dictam. Herculem enim

᾿ς τὸν μαργαρίτην δὴ τὸν θαλάσσιον, οὕτω τῇ ᾿Ινδῶν
- γλώσση χαλεόμενον᾽ τὸν γὰρ Ἣ ραχλέα, ὡς χαλόν οἱ
᾿ς ἐφάνη τὸ φόρημα, ἐκ πάσης τῆς θαλάσσης ἐς τὴν Ἰν-
δῶν γῆν συναγινέειν τὸν μαργαρίτην δὴ τοῦτον, τῇ θυ-
γατρὶ τῇ ἑωυτοῦ εἶναι κόσμον.

Καὶ λέγει ΝΙ εγα σθένης (*), θηρεύεσθαι αὐτοῦ τὴν
χόγχην δικτύοισι. νέμεσθαι δ᾽ ἐν τῇ θαλάσση κατ᾽
αὐτὸ πολλὰς κόγχας, κατάπερ τὰς μελίσσας" xai εἶναι
qp x«i τοῖσι μαργαρίτησι βασιλέα ἢ βασίλισσαν, ὡς
τῇσι μελισσίησι. Καὶ ὅστις μὲν ἐχεῖνον κατ᾽ ἐπιτυχίην
συλλάθοι, τοῦτον δὲ εὐπετέως περιδάλλειν xat τὸ ἄλλο
σμῆνος τῶν μαργαριτέων * εἰ δὲ διαφύγοι σφᾶς ὃ βασι-
λεὺς, τούτῳ δὲ οὐχέτι θηρατοὺς εἶναι τοὺς ἄλλους τοὺς
ἁλόντας δὲ περιορᾶν κατασαπῆναί T^ τὴν σάρκα, τῷ

, Led ' ' ,
δὲ ὀστέῳ ἐς χόσμον χρῆσθαι. Καὶ ε ναι γὰρ καὶ παρ
ἱνδοῖσι τὸν μαργαρίτην τριστάσιον χατὰ τιμὴν πρὸς
χρυσίον τὸ ἄπεφθον, καὶ τοῦτο ἐν τῇ ᾿Ινδῶν γῇ ὀρυσ-
σόμιενον.

C. 9. Ἐν δὲ τῇ χώρη ταύτῃ, ἵνα ἐδασίλευσεν f, θυγά-
τὴρ τοῦ Ἡραχλέος, τὰς μὲν γυναῖχας ἑπταέτεας ἐούσας
ἐς ὥρην γάμου ἰέναι, τοὺς δὲ ἄνδρας τεσσαράκοντα
ἔτεα τὰ πλεῖστα βιώσχεσθαι *. Καὶ ὑπὲρ τούτου λεγό-

μενον λόγον εἶναι παρ᾽ ἸΙνδοῖσιν - Ἡραχλέα., ὀψιγόνου
᾿ς οἱ γενομένης τῆς παιδὸς, ἐπεί τε δὴ ἐγγὺς ἔμαθεν ἑωυτῷ
᾿ς ἐοῦσαν τὴν τελευτὴν, οὐχ ἔχοντα ὅτεῳ ἀνδρὶ ἐχδῷ τὴν
ο΄ παῖδα ἑωυτοῦ ἐπαξίῳ, αὐτὸν μιγῆναι τῇ παιδὶ ἑπταέτεϊ

᾿ς ἐούσῃ, ὡς γένος ἐξ οὗ τε κἀχείνης ὑπολείπεσθαι ᾿Ινδῶν

: (*) Plinius H. N. IX , 55 : Quidam tradunt , sicut api-
- $us, ila concharum examinibus singulas magnitudine
ο΄ et vetustate precipuas esse veluti duces , mirc ad ca-
— wendum solertie, has urinantium cura peti. Illis captis
— . facile ceteras palantes retibus includi : multo deinde

— ebrutis sale in vasis fictilibus, erosa carne omni , nu-
— . e€leos quosdam corporum , hoc est uniones , decidere in
ima.

FRAGMENTA.

419
, ^ Y ε " ,
βασιλέας. Mora: ὧν αὐτὴν Ἡραχλέα ὡρχίην γάμου".
χαὶ ἐκ τοῦδε ἅπαν τὸ γένος τοῦτο ὅτου ἡ [Πανδαίη
δὲ m ΄ι κα ΩΣ
ἐπῆρξε, ταὐτὸ τοῦτον γέρας ἔχειν παρὰ Ἡραχλέος
Km s er Δ y / v
[ Ἐμοὶ δὲ δοχέει, εἴπερ ὧν τὰ ἐς τοσόνδε ἄτοπα Ἧρα-
,
χλέης οἷός τε ἦν ἐξεργάζεσθαι, xal αὑτὸν ἀποφῆναι μιι-
,ὔ "n ^ , ^ κα »"
χροδιώτερον, ὡς ὡραίῃ μιγῆναι τῇ παιδί. ᾿Αλλὰ γὰρ εἰ
ταῦτα ὑπὲρ τῆς ὥρης τῶν ταύτη παίδων ἀτρεχέα ἐστὶν,
ἐς ταὐτὸν φέρειν δοχέει ἔμοιγε ἐς ὅ τι περ χαὶ ὑπὲρ τῶν
ἀνδρῶν τῆς ἡλικίης ὅτι τεσσαραχοντούτεες ἀποθνήσχου-.
σιν οἱ πρεσθύτατοι αὐτῶν. Οἷς γὰρ τό τε γῆρας τοσῶδε
*
ταχύτερον ἐπέρχεται xal ὃ θάνατος ὁμοῦ τῷ γήραϊ,
πάντως που xai fj ἀχμὴ πρὸς λόγον τοῦ τέλεος ταχν-
τέρη ἐπανθέει- ὥστε τριαχοντούτεες μὲν ὠμογέροντες
ἄν που εἶεν αὐτοῖσιν οἱ ἄνδρες, εἴχοσι δὲ ἔτεα γεγονότες
οἱ ἔξω ἥδης νεηνίσχοι" fj δὲ ἀκροτάτη ἥδη ἀμφὶ τὰ
πεντεκαίδεχα ἔτεα" xal τῇσι γυναιξὶν ὥρη τοῦ γάμου
χατὰ λόγον ἂν οὕτω ἐς τὰ ἑπτὰ ἔτεα συμδαίνοι.]ὔ Καὶ
^ ^
γὰρ τοὺς καρποὺς ἐν ταύτῃ τῇ χώρη πεπαίνεσθαί τε
ταχύτερον μὲν τῆς ἄλλης, αὐτὸς οὗτος Μεγασθένης
ἀνέγραψε, χαὶ φθίνειν ταχύτερον.
πὸ μὲν δὴ Διονύσου βασιλέας ἠρίθμεον Ἰνδοὶ ἐς
Σανδράχοττον τρεῖς xal πεντήκοντα xai ἑχατόν" ἔτεα
δὲ δύο xa τεσσαράχοντα xal ἑξαχισχίλια " ἐν δὲ τού--
Y 2512 v) Lo. 548 7x w3 "e
τοισὶ τρὶς τὸ πᾶν εἰς ἐλευθερίην "* τὴν δὲ xal ἐς τριη-
, Y ν ΟΥ̓ ἢ 2.7 Y "(ἃ ,
κόσια᾽ τὴν δὲ εἴχοσί τε ἐτέων xal ἑκατόν (*) * πρεσόύ-
(*) Plinius VI, 2t, 4 : Indi enim prope gentium soli
nunquam migravere finibus suis. Colliguntur a Libero
patread Alexandrum magnum reges eorum C L1V (CLIHIT
alii) annis VI. M CCCCLI. adjiciunt et menses tres.
Solin. 52, 5 : Indiam Liber pater primus ingressus est, |
utpote qui Indis subactis omnium primus triumphavit.
Ab hoc ad Alexandrum M. numerantur annorum sex
millia quadringenti quinquaginta unus, additís et am-
plius tribus mensibus , habita per reges computatione,

qui centum quinquaginta tres tenuisse medium cavum
deprehenduntur.

— . generis ex universo/mari in Indiam collegisse , quibus filia
Ἐπ 678 ornaretur.
z — Megasthenes concham hujus margarita retibus capi scri-
—— — bit; versari autem in mari eodem loco agmen multarum
uw 4 concharum , veluti apum examen. Regem enim suum etiam
; E. aut reginam margaritas habere , ut apes : ac si forte con-
— tfingat regem capi, reliquum etiam margaritarum examen
— facile ab eodem cireumcingi : si vero rex piscatores eva-
. dat, ne reliquas quidem conchas capi posse. Earum carnes
. Indos, ubi eas ceperint, patrescere sinere ; osse ad ornatum
—.. uti. Esse autem etiam apud Indos margaritas ter tanto auri
. $0lidi , quod ipsum etiam in India effoditur, pondere cesti-
|. maías.
— . Ad hec in his regionibus quibus Herculis filia imperitavit,
— — feminas ubi ad septimum setatis annum pervenerint viro
— snmaturas nubere: viros ΧΙ, summum annos vivere. Atque
. hac de re hujuscemodi sermonem apud Indos jactari. Quum
. Herculi jam seni hec filia nata esset, neque procul abesse
vite sum finem suspicaretur, nec inveniret virum tali
|. Sponsa dignum, ipsum cum filia septem annos nata coiisse,
. . ut sobolem ex se ef illa relinqueret reges Indioe. Herculem

itaque illam nubilem fecisse. Atque exinde universam eam
gentem cui Pandzea imperavit id ipsum beneficii ab Hercule
accepisse. Mea vero sententia est : si Hercules par erat rei
adeo absurde perpetrandz, diuturnioris etiam se ipsum
vitae facere potuisset, ut cum filia matura rem habere pos-
set. Quodsi tamen haec de puellarum istius loci maturi-
tate vera sunt, eodem mihi spectare videntur, quo etiam
spectat illud de virorum zefate, quod qui quam longissime
vivant quadragesimum annum non excedant. Quibus enim
senectus tanto celerius advenit atque simul cum senectute
mors, iis omnino et vigor setatis, proportione quadam
ad finem vitze habita, citius accedat necesse est , ita ut viri
triginta annos nati jam ad primam illam viridem senectam
pervenisse dicendi sint : et qui xx , juvenes quidem sint ,
sed qui pubertatis zetatem excesserint : qui circiter xv,
summis pubertatis viribus floreant; et feminis eadem ra-
tione maturitas ad nuptias septimo anno contingat : quippe
et fructus in ea regione citius quam in alia ulla maturescere,
citiusque interire idem Megasthenes scribit.

A Baccho quidem ad Sandracottum Indi reges numera-
bant cim, annos vero vr M ΧΙ. In. his vero ter summam
rerum in libertatem ** deinde adeo per annos ccc , denique

27.

420

τερόν τε Διόνυσον Ἥ ραχλέος δέχα xoi πέντε veveT-
σιν ἸΙνδοὶ λέγουσιν " ἄλλον δὲ οὐδένα ἐμΟαλεῖν ἐς. γὴν
τὴν Ἰνδῶν ἐπὶ πολέμῳ, οὐδὲ Κῦρον τὸν Καμδύσεω, καί-
τοι ἐπὶ Σχύθας ἐλάσαντα χαὶ τἄλλα πολυπραγμονέστα-
τον δὴ τῶν χατὰ τὴν ᾿Ασίην βασιλέων γενόμενον τὸν
Κῦρον: ἀλλὰ ᾿Αλέξανδρον γὰρ ἐλθεῖν τε xai χρατῆσαι
πάντων τοῖς ὅπλοις, ὅσους γε δὴ ἐπῆλθε" χαὶ ἂν χαὶ
πάντων χρατῆσαι, εἰ ἣ στρατιὴ ἤθελεν. Οὐ μὲν δὴ
οὐδὲ ᾿Ινδῶν τινα ἔξω τῆς οἰκηίης σταλῆναι ἐπὶ πολέμῳ
διὰ διχαιότητα.

Cf. fr. 2, 8. 20 sqq. Schwanbeckius de Baccho
et Hercule Megasthenis docet hec p. 44: « Evi-
dentisime Criszam describit Herculis nomine,
quem, cui responderet, ex Alexandri scriptoribus
vix certo poteras definire, Eum coli ait ab incolis
planitiei, Pataliputrz etiam ut urbis conditorem
(cf. fr. 1, $ 26), maxime Methorce et Carisoborce,
in oppidis Curasénarum ad Jamumam sitis : re
vera, ut inter omnes constat, Indi adhuc Ja-
thurce Crisnam natum esse credunt , et hodie quo-
que urbem ei sacram habent, altera autem urbs
Carisobora ex ipso Crisne nominenuncupata vide-
tur (Crisna-pura). Megasthenes , dum γηγενέα il-
lum appellat, ex parte quidem jam reliquit Mace-
donum opinionem, sed in reliquam descriptionis
partem Herculis Graeci respectus vim magnam ha-
buit, Aliquam partem narrationis docte explicavit
Lassenius Zeitschrift für d. Kunde des Morgen-
landes, — Alterum deum quem Dionysum Greci
vocant, eundem atque Civam esse, ex descriptione
' comitum Alexandri jam satis apparet; eum Mega-
sthenes magis ad similitudinem Greci dei descri-
psit. »

24.

Phlegon Mirab. c. 33: Μεγασθένης δέ φησιν,
τὰς ἐν Παλαία (sc. IIxviatix) χατοιχούσας γυναῖχας
ἀξαετεῖς (ἑπταετεῖς Arrian. fr. 23) γινομένας τίχτειν.

Cf. de Pandza Polyen. Strateg. I, 3, 4 : Ἥρα-
χλῆς ἐν ᾿Ινδιχῇ θυγατέρα ἐποιήσατο, ἣν ἐκάλεσε Παν--
δαίην, Ταύτῃ νείμας μοῖραν τῆς Ἰνδικῆς πρὸς με-
σημθρίαν καθήχουσαν εἰς θάλασσαν, διένειμε τοὺς

P4

MEGASTHENIS

F

ἀρχομένους εἷς χώμας τριαχοσίας ἑξήχοντα πέντε,
προστάξας χαθ᾽ ἑχάστην ἡμέραν μίαν χώμην ἀναφέρειν
τὸν βασίλειον φόρον, ἵνα τοὺς διδόντας ἔχοι συμμάχους
$ βασιλεύουσα, χαταπονοῦσα ἀεὶ τοὺς δοῦναι ὀφεί--
λοντας. E.
Adde de Pandarum gente Plin. VI, 252, 6 : 4b
iis gens Pande , sola Indorum regnata feminis.
Unam Herculi sexus ejus genitam ferunt , ob idque
gratiorem praecipuo regno donatam. Ab ea dedu-
centes originem imperitant CCC oppidis , peditum
CL mill., elephantis quingentis, Cf. Steph. Byz. v.
Πανδαίη. « Utram gentem hac voce significet,
Pánd jas in australi Indiz parte habitantes et in
carminibus epicisjam commemoratos (ex. c. uia-
háb'. V. 578, II, 2222.) aut Pánd'aeasepicis car- —
minibus illustratos, certo constitui non potest :
illam conjecturam nomen ΠΠανδαίη Indico nomine
Pánd'ja accuratissime conveniens, et margaritarum
mentio , et mature pubertatis feminarum descri—
ptio, hanc alie narrationis partes ita juvant, ut
Lassenius hanc malit. Zeitschr. V, p. 252. »
Schwanbeck, p. 38. |
25; ΚΥΡᾺ

Strabo XV, p. 702 : Ἐπὶ δὲ τῇ συμόολῇ τούτου
(τοῦ Pérou) τε xa τοῦ ἄλλου ποταμοῦ τὰ Παλίδοθρα — —
ἱδρύσθαι (sc. Μεγασθένης φησὶ) σταδίων ὀγδοήκοντα —
τὸ μῆχος, πλάτος δὲ πεντεχαίδεχα, ἐν παραλληλο- —
γράμμῳ σχήματι, ξύλινον περίδολον ἔχουσαν χατατε- — —
τρημένον, ὥστε διὰ τῶν ὀπῶν τοξεύειν" προχεῖσθαι δὲ
xal τάφρον φυλαχῆς τε χάριν χαὶ ὑποδοχῆς τῶν ἐκ τῆς
πόλεως ἀπορροιῶν. Τὸ δ᾽ ἔθνος. ἐν ᾧ ἣ πόλις αὕτη,
χαλεῖσθαι Πρασίους, διαφορώτατον τῶν πάντων" τὸν —
δὲ βασιλεύοντα ἐπώνυμον δεῖ τῆς πόλεως εἶναι Παλί-
ὄοθρον χαλούμενον, πρὸς τῷ ἰδίῳ τῷ ἐχ γενετῆς óvó-
ματι, καθάπερ τὸν Σανδρόχοττον, πρὸς ὃν "xev ὃ Με-
γασθένης πεμφθείς. |

Antecedentia vide fr. 18, Subjiciuntur hzc, qux
item ad Megasthenem pertinent : Ἀρίστη (regio
Indie) δ᾽ ὁμολογεῖται πᾶσα ἣ τοῦ Ὑπάνιος πέραν *
οὐκ ἀχριθοῦται δὲ, ἀλλὰ διὰ τὴν ἄγνοιαν καὶ τὸν ἐχτο-
πισμὸν λέγεται πάντ᾽ ἐπὶ τὸ μεῖζον ἢ τὸ τερατωδέστε-

per annos cxx. Bacchum Indi Hercule antiquiorem esse
4icunt xv aetatibus : nullumque alium belli inferendi causa
fines suos ingressum , ne Cyrum quidem Cambysis filium,
quamvis is adversus Scythas exercitum duxerit et. alioqui
plurima molitus sit inter reges Asic. Alexandrum vero
in eas regiones venisse, omnesque armis subegisse ad quas
pervenerit : ac ceteros omnes subacturum fuisse , nisi exer-
citus ulterius progredi recusasset. Sed neque Indorum
quemquam extra patriam profectum esse ad bellum , pro-
pter justitiam. »
24.

Megasthenes ait in Pandea regione mulieres sexenncs
parere.

25. he
In Gangis et alius fluvii concursu Megasthenes ait sita
esse Palibothra, octoginta stadiorum longitudine, latitudine
stadiorum quindecim , figura quadrangula, lateribus oppo-
sitis eandem ubique servantibus distantiam , meenibus li-
gneis et perforatis circumdatam , ita ut per foramina sagit- -
tent. Ante murum etiam fossam esse tutel gratia et reci-
piendorum purgamentorum ex urbe effluentium. Gentem, -
in cujus terra urbs est, Prasios vocari, inter omnes praàe- -
stantissimam. Ejus regem praeter proprium nomen quod -
a natalibus habet , de nomine urbis Palibothrum appellari , -
sicuti Sandrocottum, ad quem missus Megasthenes fuit.

P FRAGMENTA.

|. pov: οἷα τὰ τῶν γρυσωρύχων μυρμήκων, xa ἄλλων
θηρίων τε καὶ ἀνθρώπων ἰδιομόρφων, καὶ δυνάμεσί τισιν
ἐξξηλλχγμένων ὡς τοὺς Σῆρας μαχρούίους φασὶ, πέρα
᾿ xai Owxxocíov ἐτῶν παρχτείνοντας. Λέγουσι δὲ χαὶ

ἀριστοχρατιχήν τινα σύνταξιν πολιτείας αὐτόι Ex πεν-
ταχισχιλίων βουλευτῶν συνεστῶσαν, ὧν ἕχαστον παρέ-
᾿ς εσθαι τῷ χοινῷ ἐλέφαντα. ϑεαίταν ἔν. 10.

26.

3A 7
ἋΣ E

Arrian. Ind. c. 10 : Λέγεται δὲ χαὶ τάδε, μνημήια
ὅτι ᾿Ινδοὶ τοῖς τελευτήσασιν οὐ ποιέουσιν, ἀλλὰ τὰς ἀρε-
τὰς γὰρ τῶν ἀνδρῶν ἱκανὰς ἐς μνήμην τίθενται τοῖσιν
e ᾿ ἀποθανοῦσι, xal τὰς ᾧδὰς a αὐτοῖσιν ἐπάδονται. (2) Πο-
᾿ Av δὲ ἀριθμὸν οὐχ εἶναι ἂν ἀτρεχὲς ἀναγρά: αι τῶν
᾿ς Ἰνδικῶν ὑπὸ πλήθεος " ἀλλὰ γὰρ ὅσαι παρχποτάμιαι αὖ-

τέων 7 παραθαλάσσιαι, ταύτας μὲν ξυλίνας ποιέεσθαι"
(3) οὐ γὰρ εἶναι ἐκ πλίνθου ποιεομένας διαρχέσαι ἐπὶ
- χρόνον τοῦ τε ὕδατος ἕνεκα τοῦ ἐξ οὐρανοῦ, xal ὅτι οἵ
ποταμοὶ αὐτοῖσιν ὑπερύάλλοντες ὑπὲρ τὰς ὄχθας ἐμπι-
- πλᾶσι τοῦ ὕδατος τὰ πεδία. (4) Ὅσαι δὲ ἐν ὑπερδε-
᾿ ξίοισί xe xa βετεώροισι τόποισι καὶ τούτοισιν ὑψηλοῖσιν,
ᾧχισμέναι εἰσὶ, ταύτας δὲ ἐχ πλίνθου τε xal πηλοῦ
ο΄ ποιέεσθαι" (5) μεγίστην δὲ πόλιν ἐν Ἰνδοῖσιν εἶναι Παλίμ-
i . 6ofipa καλεομένην, ἐ ἐν τῇ Πρασίων Y, ἵνα αἵ συμόολαί
..* εἶσι τοῦ τε ᾿Εραννοθόα ποταυοῦ χαὶ τοῦ Γάγγεω" τοῦ
Y ᾿ μὲν Γάγγεω, τοῦ μεγίστου ποταμῶν" ὃ δὲ ᾿Εραννοθόας
ir τρίτος μὲν ἂν εἴη τῶν ᾿Ινδῶν ποταμῶν, μέζων δὲ τῶν
᾿ ἄλλῃ χαὶ οὗτος" ἀλλὰ ξυγχωρέει αὐτὸς τῷ Γάγγη, ἐπει-
δὰν ἐμθάλλῃ ἐ ἐς αὐτὸν τὸ ὕδωρ. (6) Καὶ λέγει Μεγα-
| σθένης, μῆχος μὲν ἐπέχειν τὴν πόλιν κατ᾽ ἑχατέρην
:$ τὴν πλευρὴν ἵναπερ μαχροτάτη αὐτὴ ἑωυτῆς ᾧχισται
᾿ ἐς ὀγδοήχοντα σταδίους τὸ δὲ πλάτος ἐς πεντεχαίδεχα᾽

ει δι

42t

(7) τάφρον δὲ περιδεῤλῆσθαι τῇ πόλι τὸ εὖρος ἐξάπλε-
θρον, τὸ δὲ βάθος τριήκοντα, πήχεων" πύργους δὲ i£62o-
μήχοντα χαὶ πενταχοσίους ἐ ἐπέχειν τὸ τεῖ γος χαὶ πύλας
τέσσαρας χαὶ ἐξ ξβήχοντα. (8) Εἶναι δὲ χαὶ τόδε μέγα
ἐν τῇ Ἰνδῶν γῇ, πάντας Ἰνδοὺς εἶναι ἐλ ἐυθέρους,, οὐδέ
τινα δοῦλον εἶναι Ἶννδόν - τοῦτο 3 Λακεδαιμονίοισιν
ἐς ταὐτὸ συμόαίνει χαὶ ᾿Ινδοῖσι. (9) Λαχεδαιμονίοισι
μέν γε οἵ εἵλωτες δοῦλοί εἰσι xal τὰ δούλων ἐργάζ οντατι"
Ἰνδοῖσι δὲ οὐδὲ ἄλλος δοῦλός ἐστι μήτι γε ᾿Ινδῶν τις.

27.
Strabo XV, p. 709—710 : Εὐτελεῖς δὲ χατὰ τὴν

“7 , ^ / ei , “ ,
δίαιταν ot Ἰνδοὶ πάντες, μᾶλλον δ᾽ ἐν ταῖς στρατείαις"
οὐδ᾽ S, περιττῷ χαίρουσι" διόπερ εὐχοσμοῦσι. Πλεί-
στὴ δ᾽ ἐ ἐπιχειρία περὶ τὰς χλοπάς. l'evouévouc (γενόμε-
γος conj. Cas.) δ᾽ οὖν ἐν τῷ Σανδροκόττου στρατο-
πέδῳ φησὶν ὃ Μεγασθένης, τετταράχοντα μυριάδων

, e -. w ,

πλήθους ἱδρυμένου, μηδεμίαν ἡμέραν ἰδεῖν ἀνηνεγμένα
χλέμματα πλειόνων ἢ διαχοσίων δραχμῶν ἄξια, ἀγρά-
φοις καὶ ταῦτα νόμοις χρωμένοις, (2) Οὐδὲ γὰρ γράμ .-
ματα εἰδέναι αὐτοὺς, ἀλλ᾽ ἀπὸ μνήμης ἕκαστα διοιχεῖ-
σῦαι (*")* εὖ πράττειν δ᾽ ὅμως διὰ τὴν ἁπλότητα καὶ

(*) Sehwanbeckius 1. l. p. 51 : « Neque qui non iguo-
rat antiquitatem Indicam , quin per errorem dixerit ille,
apud Indos scriptasleges non valere, facile dubitabit. Cujus
erroris causa potest duplex fuisse: nam non modo adhuc
peregrinatori zegre obvenit occasio scriptas leges videndi ,
quum Brahmane in memoria habeant legum codicem ne-
que in judicium apportent , sed etiam Indi cum manifesta
quadam causa legem appellant siriti (i. e. μνήμη, memo-
ria ) ; itaque qui hujus rei ignarus erat, necessario in lunc
modum ratiocinatus est, scriptas non exstare leges, ubi
judicentur ex mernoria omnia. taque etiam Nearclius ap.
Strab. p. 716 contendit, τοὺς νόμους ἀγράφους εἶναι, et quod

— tur, sed propter ignorantiam et longinquitatem inflatius et
* greiodes omnia narrantur : ut quae de formicis perhi-

. bentur aurum effodientibus et de bestiis aliis et de homini-
᾿ Bu, qui peculiares quasdam formas et singulares vires ha-
beant: nam Seres tam longinqua dicuntur vite, ut du-
XE - centesimum annum excedant. Ferunt etiam quendam opti-
: - matium ordinem rempublicam gubernare e quinque mil-
EL libus consiliariorum constantem , quorum quisque elephan-
—.— tum reipublicz przebeat.

POT 26.

- Feruntur etiam hic : Non condere Indos monumenta
mortuis; virtutes enim virorum ad perpetuandanmi post mor-
tem memoriam sufficere existimant, et carmina atque odas,
᾿ς qua ineorum honorem canuntur. (2) Urbium vero Indi-
Carum numerum prae multitudine compertum non esse : eas
— vero qua juxta flumina aut mare sitze sint, ex lignea ma-
μὲ B τἰυμκρβαθηνῃ esse ; (3) neque enim , si ex latere confe-
-- οἷδε essent, longo lepore duraturas, fm propter imbres,
; " tum quod amnes superatis ripis plana loca aqua repleant.
4) Quae veroin superioribus et sublimioribus praecipueque
altis locis posito sint, ex lateribus et ceemento factas esse.
—. (5) Maximam autem apud Indos urbem. esse Palimbothra in
— Prasiorum finibus, ad Erannoboc et Gangis fluminum con-
fluentem. ac Ganges quidem maximus omnium fluminum ;

et major hic quoque aliarum terrarum fluviis, sed Gangk
cedit , quum in eum aquam suam immittat. (6) Ait porro

Megasthenes longitudinem urbis esse ab utroque latere,

qua longissime habitatur, stadiorum rxxx, latitudinem xv ;

(7) fossamque urbi cireumductam, latitudine sex jugerum,

altitudine cubitorum xxx; murum. turres habere ptxx ,

portas Lxiv. (8) Hoc etiam esse memorabile in India, omnes
Indos liberos esse , neque ullum omnino Indum servum esse.

Qua quidemin re Indis cum Lgcedeemoniis convenit. (9) La-

cedaemoniis tamen Helotes servi sunt, serviliaque munia

obeunt : Indis vero neque alius servus est, nedum Indorum ,
quisquam.

27.

Indi in victu frugales sunt, preesertim in castris, et quia,
supervacaneis non. delectentur, ornatu eleganti utantur.
Furta apud eos perrara. |taque eos qui in castris. Sandra-
cotti fuerint, quamquam ibi quadringentorum millium.
collocata multitudo esset , nullam tamen diem vidisse, qua:
ultra ducentarum drachmarum pretium furto essent ablata;
idque apud Indos fieri qui non scriptis utantur legibus. E
(2) Neque enim literas eos nosse , sed memoriter omnia ad-
ministrare , et. nihilominus res iis prospere succedere pro-
pter simplicitatem et vitze frugalitatem; nam vinum eos non-.
nisi in sacriliciis bibere, bibere vero ex oryza confectum loco
hordei. cmn quoque magna ex parte oryzam esse sorbi-

422

τὴν εὐτέλειαν οἰνόν TE γὰρ οὐ πίνειν, ἀλλ᾽ ἐν prd

μόνον" πίνειν δ᾽ ἀπ᾽ ὀρύζης ἀντὶ i χριθίνου συντιθέντας.

Καὶ σιτία δὲ τὸ πλέον ὄρυζαν εἶναι ῥοφητήν. (s (s) Καὶ
ἐν τοῖς νόμοις δὲ χαὶ ἐν τοῖς συμθολαΐοις τὴν ἁπλότητα
ἐλέγχεσθαι ἐ ἐχ τοῦ μὴ πολυδίχους elvat * οὔτε γὰρ ὕπο-
θήχης οὔτε παρακαταθήχης εἶναι δίχας " οὐδὲ μαρτύ-
ρων, οὐδὲ σφραγίδων αὐτοῖς δεῖν, ἀλλὰ πιστεύειν πα-
ραῤαλλομένους" χαὶ τὰ οἴχοι δὲ τὸ πλέον ἀφρουρεῖν.
Ταῦτα μὲν δὴ σωφρονιχά. Τάλλ᾽ οὐδ᾽ dv τις ἀποδέ-
ξαιτο" τὸ μόνους διαιτᾶσθαι ἀεὶ, χαὶ τὸ μὴ μίαν εἶναι
πᾶσιν ὥραν χοινὴν δείπνου τε χαὶ ἀρίστου, ἀλλ᾽ ὅπως
ἑχάστῳ φίλον. Πρὸς γὰρ τὸν χοινωνιχὸν χαὶ τὸν Sag
xbv Blov ἐχείνως χρεῖττον (cf. /Elian. V. H. IV,
Nicolaus Dam. fr. 47).

Γυμνάσιον δὲ μάλιστα τρίψιν δοκιμάζουσι, καὶ
ἄλλως xo διὰ σχυταλίδων ἐδενίνων λείων ἐξομαλίζον-

est gravius , septem szculis postea Fa-Aain Sinensis qui-
dam peregrinator refert in media India neque censum in
usu esse neque leges. Foe-koue-ki. p. 99. Quod alterum
contendit Megasthenes, οὐδὲ γράμματα εἰδέναι αὐτούς, ex-
plicatur, si cogitaveris , quemadmodum haec cum illa sen-
tentia cohzereant. Ex eo enim, quod antea dixit, ἀγράφοις
xai ταῦτα νόμοις χρωμένοις, et ex eo, quod tanquam con-
trarium addidit : ἀλλ᾽ ἀπὸ μνήμης ἕκαστα διοιχεῖσθαι * εὖ
πράττειν δ᾽ ὅμως διὰ τὴν ἁπλότητα xol τὴν εὐτέλειαν, quid
sibi velit haec sententia, οὐδὲ γράμματα εἰδέναι αὐτούς,
plane intelligitur. Hoc enim Megasthenem voluise appa-
ret , in judicio non adhiberi γράμματα, i. e. scriptas leges,
libellos accusationis, tabulas. Vulgari in usu scriptionem
fuisse Nearchus jamindicat ap. Strab. p. et717 Curtius VII,
9, et ipse Megasthenes ap. Strab. p. 708 hac narratione: οἵ
ἀγορανόμοι — ὁδοποιοῦσι, xoi χατὰ δέκα στάδια στήλην τι-
θέάσι τὰς ἐχτροπὰς wx. τὰ διαστήματα δηλοῦσαν. [086 nimirum
Strabo perperam opinatus esse videtur, Megasthenem nega-
visse litterarum usum, quum p. 717 dicat : τῶν ἄλλων.
γράμμασιν αὐτοὺς μιὴ χρῆσθαι φαμένων, sed quum Megasthe-
nis sententia plena atque integra supersit, nostrum in hac
re licet sequi arbitrium. »

MEGASTH ENIS

ται τὰ σώματα. Διταὶ δὲ xat αἱ ταφαὶ, χαὶ μιχρὰ χώ-
ματα. Ὑπεναντίως δὲ τῇ ἄλλῃ λιτότητι χοσμοῦνται.
Χρυσοφοροῦσι : γὰρ καὶ διαλίθῳ χόσμῳ χρῶνται, gw- -—
δόνας τε φοροῦσιν εὐανθεῖς xol σχιάδια αὐτοῖς ἕπεται "Ὁ
τὸ γὰρ χάλλος τιμῶντες ἀσχοῦσιν ὅσα χαλλωπίζει τὴν :
ὄψιν" ἀλήθειάν τε ὁμοίως χαὶ ἀρετὴν ἀποδέχονται: .
διόπερ οὐδὲ τῇ ἡλικίᾳ τῶν γερόντων προνομίαν διδόα-- ——
σιν, ἂν μὴ χαὶ τῷ φρονεῖν πλεονεχτῶσι. Πολλὰς δὲ
γαμοῦσιν ὠνητὰς παρὰ τῶν γονέων, λαμάνουσί τε
ἀντιδιδόντες ζεῦγος βοῶν ὧν τὰς μὲν εὐπειθείας χάριν, 1
τὰς δ᾽ ἄλλας ἡδονῆς καὶ πολυτεχνίας " εἰ δὲ μὴ σωφρο τ
νεῖν ἀναγχάσαιεν, πορνεύειν ἔξεστι. Θύει δὲ οὐδεὶς
ἐστεφανωμένος οὐδὲ σπένδει, οὐδὲ σφάττουσι τὸ ἱερεῖον
ἀλλὰ πνίγουσιν, ἵνα μὴ λελωδημένον ἀλλ᾽ ὁλόχληρον
διδῶται τῷ θεῷ. E

ἹΨ ευδομαρτυρίας δ᾽ ὃ ἁλοὺς ἀχρωτηριάζεται Ὁ
ὅ τε πηρώσας οὐ τὰ αὐτὰ μόνον ἀντιπάσχει, ἀλλὰ xot
χειροχοπεῖται᾽ ἐὰν δὲ xol τεχνίτου χεῖρα ἢ ὀφθαλμὸν
ἀφέληται, θανατοῦται. Δούλοις δὲ οὗτος μέν φησι
μηδένα Ἰνδῶν χρῆσθαι [Ὀνησίκριτος δὲ (fr. 20) τῶν
ἐν S Μουσικανοῦ τοῦτ᾽ ἴδιον ἀποφαίνει x2. ].

. Τῷ βασιλεῖ ὃ δ᾽ $ μὲν τοῦ σώματος θεραπεία διὰ.
γυναικῶν ἐστιν, ὠνητῶν καὶ αὐτῶν παρὰ τῶν πατέρων".
ἔξω δὲ τῶν θυρῶν oi σωματοφύλαχες χαὶ τὸ λοιπὸν
στρατιωτικόν" μεθύοντα δὲ χτείνασα γυνὴ βασιλέα vé-.
ρᾶς ἔχει συνεῖναι τῷ ἐχεῖνον διαδεξαμένῳ᾽ διαδέχονται
δ᾽ οἱ παῖδες. Οὐδ᾽ ὑπνοῖ μεθ᾽ ἡμέραν ὃ βασιλεὺς, καὶ —
νύχτωρ δὲ καθ’ ὥραν ἀναγχάζεται τὴν χοίτην ἀλλάτ-- —
τειν s τὰς ἐπιβουλάς. ὯΝ

. Τῶν Y. μὴ κατὰ πόλεμον ἐξόδων μία μὲν ἐστιν
ἢ ἐπὶ τὰς χρίσεις. ἐν αἷς ᾿διημερεύει ὃ διαχούων οὐδὲν —
ἧττον, χἂν ὥρα γένηται τῆς τοῦ σώματος θεραπείας " ἔ
αὕτη δ᾽ ἐστὶν ἣ διὰ τῶν σχυταλίδων τρίψις" ἅμα γὰρ
xo διαχούει xal τρίδεται τεττάρων περιστάντων τρι-

*

lem. (3) Tn legibus et contractibus simplicitatem eo argui, ;
quod non multum habeant litium : nam neque pignoris

neque depositi lites habere, nec testibus uti nec sigillis ,

sed fidemi habere ei apud quem aliquid deponant; domi res

utplurimum non custodiri. Atque haec quidem temperan-

tiam et modestiam arguentia bene se habent; cetera autem

non facile quis probaverit : ut quod soli semper degunt, et

quod non una omnibus ccenandi prandendique hora est,

sed ut cuique libet : nam ad civilem soeialemque vitam

contraria sunt accommodatiora.

4. De corporis exercitationibus precipue frictionem
exercent, tum aliis modis tum strigilibus ebenis corpora
Vevigantes. In sepulturis et tumulis faciendis perparci sunt,
in reliquo corporis cultu contra nimii. Nam et aurum
gestant, et lapillis distincto ornatu utuntur, et sindones
floridas induunt, et umbracula secum portant : etenim pul-
chritudinem colentes omnia faciunt quae faciem decorare

ssint. Similiter veritatem atque virtutem in pretio ha-
bent. Ttaque senum eetati praerogativam nullam tribuunt,
nisi prudentia ii excellant. Multas nuptas hahent; quas
à parentibus accipiunt bovum pari emptas, alias obedientioe
gratia, alias prolis et voluptatis : et nisi eastas esse cogant,

scortari licet. Nemo ex Indis coronatus sacrificat, nec
adolet nec libat; neque jugulant victimam , sed praecluso-
spiritu necant, nequid mancum deo offeratur, sed in-
tegrum.

5. Qui falsus testis déphitiégdibily extremis partibus.
corporis mutilatur. Qui membro aliquo quempiam orbave-
rit, non modo talionis poenam subit, sed etiam manu or-
batur. Quodsi quis artificis manum oculumve ademerit ,
morte luit poenas. Tdem Megasthenes dicit neminem In-
dorum servis uti, [quod Onesicritus proprium esse dicit |
eorum , qui sub Musicano sint ].

6. Regi corpus mulieres curant, ex quoque de paren«
tibus emptze. Qui regem custodiunt et reliquus exercitus .
manent extra portas. Si qua mulier regem ebrium occide-
rit, id praemii habet, ut cum illius successore jungatur ἢ
succedunt autem filii. Regi interdiu dormire non licet :
nócte cogitur cubilia per horas mutare , idque propter Lol 1
dias.

7. Praeter exitum regis ad bellum, unus est quum ad.
jus dicendum exit; tum totum diem in audiendo transigit,
etiamvis hora adsit qua corpus curet. ( id quod strigilum
perfrictione fiL) ; simal enim et audit et ἃ quattuor ἘΝ 3

ῥέων. "Exépa δ᾽ ἐστὶν ἢ ἐπὶ τὰς θυσίας ἔξοδος. 'Γρίτη
δ᾽ ἐπὶ θήραν Bac oc τις, χύχλῳ γυναιχῶν περιχεχυ-
μένων, ἔξωθεν δὲ τῶν δορυφόρων παρεσχοίνισται
I" 4j 60óc* τῷ δὲ παρελθόντι ἐντὸς νέχρι γυναικῶν θά-
| vacoc " προηγοῦνται δὲ τυμπανισταὶ χαὶ κωδωνοφόροι.
kong δ᾽ ἐν μὲν τοῖς περιφράγμασιν ἀπὸ βήματος
τοξεύων" παρεστᾶσι δ᾽ ἔνοπλοι δύο ἢ τρεῖς γυναῖχες"

᾿ χες αἱ μὲν ἐφ᾽ ἁρμάτων, αἱ δ᾽ ἐφ ᾿ ἵππων, αἱ δὲ xal ἐπ᾽
᾿ ἐλεφάντων, ὡς xal συστρατεύουσιν, ἠσχημέναι παντὶ
Ü ὅπλῳ.

[ Ἔχει μὲν οὖν καὶ ταῦτα πολλὴν ἀήθειαν πρὸς τὰ
Eo ἡμῖν" ἔτι μέντοι βᾶλλον τὰ τοιάδε.]Ὶ Φησὶ γὰρ
τοὺξ τὸν Καύχασον οἰχοῦντας ἐν τῷ φανερῷ γυναιξὶ
que , καὶ σαρχοφαγεῖν τὰ τῶν συγγενῶν σώματα.
ΠΕ τ ρυυλιστὰς δ᾽ a χερχοπιθήχους x1). ( v. fr. 30).
-. Deinde apud Strabonem sequitur fr. »5.

28.

Athenezus IV, p. 153, D : Μεγασθένης ἐ ἐν τῇ
3 E" τῶν "v3 tx ov τοῖς Ἰνδοῖς gnotw ἐν τῷ
| au παρατίθεσθαι ἑχάστῳ τράπεζαν, ταύτην δ᾽ εἷ-
ναι ὁμοίαν ταῖς ἐγγυθήκαις" xa ἐπιτίθεσθαι ἐπ᾽ αὐτῇ
ΠΣ τδίο, χρυσοῦν, εἰς ὃ ἐμθδαλεῖν αὐτοὺς πρῶτον μὲν
᾿ τὴν ὄρυζαν ἑφθὴν, ὡς ἄν τις ἑψήσειε χόνδρον, ἔπειτα
(d. πολλὰ χεχειρουργημένα ταῖς ᾿Ινδικαῖς σχευασίαις.

- De conis οἵ, fr. 22, 3. Cum nostro loco compo-
. nendum Daimachi fr. 4.

nm

AEUTSIER
Mera.

Afin

e

29-
: ) Strabo 11, p. 70 : Ἅπαντες μὲν τοίνυν oi περὶ τῆς
Hj [noon γράψαντες ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ψευδολόγοι γεγό--

FRAGMENTA.

"Ἢ ἐν δὲ ταῖς ἀφράκτοις θήραις ἀπ᾽ ἐλέφαντος" αἵ δὲ γυναῖ- -

4123

γασι, καθ᾽ ὑπερδολὴν δὲ Δηίμαχος" τὰ δὲ δεύτερα λέγει
MeyacO£vn.- ᾿Ὀνησίχριτος δὲ χαὶ Νέάρχος χαὶ ἄλλοι
τοιοῦτοι παραψελλίζοντες ἤδη. Καὶ ἡμῖν δ᾽ ὑπῆρξ εν ἐπὶ
πλέον χατιδεῖν ταῦτα, ὑπομνηματιζομένοις τὰς Ἀλε-
ξάνδρου πράξεις" διαφερόντως δ᾽ ἀπιστεῖν ἄξιον Av
μάχῳ τε xol Μεγασθένει. — Οὗτοι γάρ εἶσιν οἱ τοὺς
᾿ῬἘνωτοχοίτας xai τοὺς Ἀστόμους χαὶ Ἄρρινας ἱστοροῦν-
τες, Μονοφθάλμους τε χαὶ Μαχροσχελεῖς καὶ "Ono.
δαχτύλους" ἀνεχαίνισαν δὲ xat τὴν Ὁμηριχὴν τῶν
Πυγμαίων γερανομαχίαν, τρισπιθάμους εἰπόντες" οὗτοι
δὲ χαὶ τοὺς χρυσωρύχους μύρμηκας καὶ Πᾶνας σφηνο-
χεφάλους ὄφεις τε χαὶ ἐλάφους σὺν χέρασι χαταπίνον-
TX περὶ ὧν ἕτερος τὸν ἕτερον ἐλέγχει, ὅπερ χαὶ
᾿Ερατοσθένης φησίν. ᾿Επέμφθησαν μὲν γὰρ εἰς τὰ Π1α-
λίμόοθρα, ὃ μὲν Μεγασθένης πρὸς Σανδρόχοττον, 6 δὲ
Δηίμαχος πρὸς Ἀλλιτροχάδην τὸν ἐχείνου υἱὸν χατὰ
πρεσδείαν" ὑπομνήματα δὲ τῆς ἀποδημίας χατέλιπον

"τοιαῦτα, ὑφ᾽ ἣἥσδήποτε αἰτίας προαχθέντες. Πατρο-

χλῆς δὲ ἥκιστα τοιοῦτος" xut οἱ ἄλλοι δὲ μάρτυρες οὐχ
ἀπίθανοι. οἷς sri ripetn ᾿Ερατοσθένης.

20.

Strabo XV, p. 711 : Ὑπερεχπίπτων δ᾽ ἐπὶ τὸ αὖ»
θῶδες πεντασπιθάμους ἀνθρώπους λέγει χαὶ τρισπιθά-
1.006, ὧν τινας ἀμύχτηρας, ἀναπνοὰς ἔχοντας μόνον δύο
ὑπὲρ τοῦ στόματος" πρὸς δὲ τοὺς τρισπιθάμους πόλε-
μον εἶναι ταῖς γεράνοις (ὃν xoi “Ὅμηρον δηλοῦν) xai
τοῖς πέρδιξιν, obc χηνομεγέθεις εἶναι" τούτους δ᾽ ἐχλέ-
Ye αὐτῶν τὰ (X xol φθείρειν ἐχεῖ γὰρ φοτοχεῖν τὰς
γεράνους" διόπερ μηδαμοῦ un ᾧὰ εὑρίσκεσθαι γερά-
νων, μήτ ᾿ οὖν νεόττια᾽ πλειστάχις δ᾽ ἐχπίπτειν γέρανον,

ribus perfricatur. Alius exitus est ad sacrificia ; tertius ad
— venationem, in quo, Bacchico more, maxima mulierum
: E : caterva cireumfunditur, mulierum vero turba exterius cin-
— gitur satellibus; porro funibus via ab utroque latere circum-
" set cripta est : quodsi quis intus ad mulieres usque progre-
— ditur, interficitur. Pracedunt regem tympana et tin-
H inn: "e Quum in locis septis venatur, e solio sagittat,
- assistentibus ei duabus tribusve mulieribus armatis; quum
pee apertis venatur, sagittat ab elephante; mulieres
) partim curribus partim equis vel elephantis vehuntur,
"i cuti etiam militiae intersunt omne armorum genus tra-
"fare edoctze.
- Heec certe cum nostris comparata valde sunt insolentia :
^ 5. vero etiam sequentia. Etenim Caucasi- habitatores

ΝΕ in aperto cum mulieribus coire et cognatorum car-
) Jig atque cercopithecos esse saxa devolventes.
E": 28.

; V liisdténss secundo libro rerum Indicarum scribit, apud
à los in coena unicuique apponi mensam similem reposito-
vasorum; ei imponi catinum aureum , in quem injicia-
tur primum oryza cocta, velut apud nos alica coquitur,
3 dui m Vero multa obsonia fidiéis scitamentis parata.
Em 29.
| DiSanedülicunque de India scripserunt, pleraque mentiti

᾿

sunt : prae dies Deimachus , proxime Megasthenes; One:
Sicritus denique et Nearchus aliique tales jam vel balbu-
tiunt. Quod nobis plenius perspicere contigit, quum de re-
bus Alexandri faceremus commentarium. Praecipue autein
fides Deimacho est et Megastheni deroganda. Hi enim sunt
qui Aurincubos ( in auribus cubantes ), Ore-carentes,
Naribus-carentes, Unoculos, Longipedes, Digitis-retro-
aversis-praeditos referunt: renovarunt etiam Homericam
Pygmaeorum contra grues pugnam, trium spithamarum iis
staturam assignantes : iidem narrant formicas aurum etío-
dientes, Panas capita cunei forma habentes, serpentes
etiam qui boves et cervos cum cornibus deglutiant ; atque
de his alter alterum redarguit, quod commemorat etiam
Eratosthenes. Missi enim fuerunt legati Palimbothra , Me-
gasthenes ad Sandrocottum , Deimachus ad filium ejus ΑἹ τ
litrochaden , talesque suarum peregrinationum commenta-
rios nescio qua de causa reliquerunt. Patrocles vero mi-
nime eorum similis est, neque reliqui leves. sunt testes,
quibus utitur Eratosthenes.
| 30.

Prolapsus deinde in fabulas Megasthenes ait homines
quosdafn esse quinque , alios trium spithamarum , quoriüm
nonnulli naso carcant et duo tantum spiramenta supra 0s
habeant : cum trispithamis grues pu zuare (quod et Home-

424

χαλκῆν ἔχουσαν ἀχίδα ἀπὸ τῶν ἐκεῖθεν zn Ὑμάτων.,

“Ὅμοια δὲ xol τὰ περὶ τῶν ᾿Πνωτοχοιτῶν xal τῶν ἀγρίων
ἀνθρώπων χαὶ ὶ ἄλλων τερατωδῶν. T οὺς μὲν οὗ οὖν ἀγρίους μὴ
κομισθῆναι παρὰ Σανδρόκοττον᾽ ἀποκαρτερεῖν γάρ ( y
ἔχειν δὲ τὰς μὲν πτέρνας πρόσθεν, τοὺς δὲ ταρσοὺς
ὄπισθεν χαὶ τοὺς δαχτύλους. Ἀστόμους δέ τινας ἀχθῆ-
ναι, ἀνθρώπους ἡμέρους" οἰχεῖν δὲ περὶ τὰς πηγὰς τοῦ
Γάγγου" τρέφεσθαι δ᾽ ἁτμαῖς ὀπτῶν κρεῶν χαὶ χαρπῶν
χαὶ ἀνθέων ὀσμαῖς, ἀντὶ τῶν στομάτων ἔ ἔχοντας &va-
πνοᾶς" χαλεπαίνειν δὲ τοῖς δυσώδεσι, καὶ διὰ τοῦτο
περιγίνεσθαι μόλις καὶ μάλιστα ἐν sgatutiba. Περὶ
δὲ τῶν ἄλλων διηγεῖσθαι τοὺς φιλοσόφους ᾿Ωχύποδάς τε
ἱστοροῦντας 1 ἵππων μᾶλλον ἀπιόντας: ᾿Ενωτοχοίτας δὲ
ποδήρη τὰ ὦτα ἔχοντας, ὡς ἐγκαθεύδειν, ἰσχυροὺς δ᾽
ὥστ᾽ ἀνασπᾶν δένδρα χαὶ ῥήττειν νευράν" Μονομμά-
τους δὲ ἄλλους, ὦ ὦτα μὲν ἔχοντας χυνὸς, ἐν μέσῳ δὲ τῷ
μετώπῳ τὸν ὀφθαλμὸν, ὀρθοχαίτας, λασίους τὰ ovili
τοὺς δὲ Ἂ μύκτηρας εἶναι παμφάγους, ὠμοφάγους , ὁλι-
γοχρονίους, πρὸ γήρως θνήσχοντας᾽ τοῦ δὲ στόματος τὸ
ἄνω προχειλότερον εἰναι πολύ. Περὶ δὲ τῶν χιλιετῶν
Ὑπερθορέων τὰ αὐτὰ λέγειν Σιμωνίδη, καὶ Πινδάρῳ
χαὶ ἄλλοις μυθολόγοις. [Μῦθος δὲ xal τὸ ὑπὸ Ἅ μαγέ-
νους λεχθὲν, ὡς ὅτι χαλχὸς ὕοιτο σταλαγμοὶς χαλχοῖς
x«i cópotro, ᾿Εγγυτέρω δὲ πίστεώς φησιν δ᾽ Me y a-
σθένης, ὅτι οἱ ποταμοὶ καταφέροιεν ψῆγμα χρυσοῦ, καὶ
ἀπ᾽ αὐτοῦ φόρος ἀπάγοιτο τῷ βασιλεῖ" τοῦτο γὰρ xol
ἐν ᾿Ιδηρία συμόαίνει.]

Cf. Gellius IX, 4 : Essein montibus terree Indie
homines caninis capitibus et latrantibus; eosque vesci
avium et ferarum venatibus : atque esse item alia
apud ultimas orientis terras miracula homines,
qui monocoli appellantur, singulis cruribus saltua-
tim currentes vivacissime pernicitatis : quosdam
etiam esse nullis cereicibus, oculos in humeris ha-
bentes. Jam vero egreditur omnem modum admi-
rationis, quod iidem illi scriptores gentem. esse

(*) « Hos in alio non spirare ccelo, ideoque ad finiti-
mos reges non pertrahi » Bwton ( fr, 3) ap. Plin. VH, 2,2.

ge

MEGAS'THENIS

v mtem

parere genitosque confestim canescere , εἴς.

* Solinus. 52,36 : 4d montem, qui INulo dicitur,

aiunt apud extrema Indice corporibus híirtis et.
avium ritu plumantibus, nullo cibatu vescentem ,..—
sed spiritu florum naribus hausto wictitantem Σ΄
Pygmeeos qua haud longe . ab his nasci; quorum j

duo et HRS j Nu L ||
31. "E

Plinius VII, 5, 14 : Zn monte, cui nomen est.
IVulo ( Nullo v.1.) , homines esse aversis plantis, ὦ
octonos digitos in singulis habentes, auctor est Me-
gasthenes. (15) Zn multis autem montibus genus ΒΕ
hominum capitibus caninis ferarum pellibus velari,
pro voce lutratum edere, unguibus armatum venatu
et aucupio vesci. (Horum supra centum viginti ; '
millia fuisse prodente se Ctesias (fr. 76) scribit, -
et in quadam gente Indic feminas semel in vita —

32.

habitant, quibus adversee plantee sunt et octoni
digiti in plantis singulis. Megasthenes per di-
versos Indiae montes esse scribit nationes capitibus —
caninis, armatas unguibus, amictas vestitu tergo-
rum , ad sermonem humanum nulla voce sed latra--
tibus tantum. sonantes, asperis rictibus. | .4pud.
Ctesiam legitur, quasdam feminas ibi semel parere
natosque canos illico fieri, ete:] — : ἜΣ

33.

. Plinius VIL,2, 18: Megasthenes genteminter .—
Nomadas Indos narium loco foramina tantum ha- |
bentem , anguium modo loripedem, eocari Scyritas.
Ad extremos fines Indice. ab oriente circa fontem
Gangis dstomorum gentem sine ore, corpore toto
hirtam vestiri frondium lanugine, halitu tantum
viventem et odore, quem naribus trahant, Nullum
iis cibum nullumque potum . tantum radicum ffo-
rumque varios odores et silvestrium malorum, quee

ao^. .

rus significaverit), nec non perdices, quibus anserum sit
magnitudo, Homines vero illos avium istarum ova legere et
abolere ; in his enim regionibus grues uidificare ; quare alibi
nuspiam neque ova gruum neque pullos reperiri ; seepe
eliam gruem istis regionibus evolasse, qui zeneam cuspi-
dem haberet infixam , accepto illic in proeliis ictu. Similia

sunt que de Enotocoetis (qui auribus suis incumbunt),

de feris hominibus, aliisque monstris dicuntur. Feros qui-
dem homines ad Sandrocottam non esse adductos , quo-
niam extra regionem suam non sustineant vitam; eos cal-
ces antrorsum , plantas et digitos pedum retro aversos ha-
bere. Adduetos vero fuisse quosdam Ore- -carentes, nies
homines, qui circa Gangis ortum habitent, et vaporibus
assarum carnium, οἱ fructuum et florum odoribus enu-
triantur, et pro ore spiracula quaedam habeant : hos rebus
f«tidis oppido gravari, ideoque vitam aegre tolerare, proe

| larum scriptores. [ Fabula etiam est, quod Timogenes dicil

sertim in castris. Praeter hos de aliis permultis philosophos
exposuisse, narrantes Ocypodes esse, qui cursu equos prae-
vertant, et Enotoccetas , qui aures ad talos usque depen-
dentes habeant, quibus indormiant, adeo fortes ut arbores
evellant et nervum rumpant ; alios esse Unoculos, caninis
auribus.et crinibus. erectis, pectore hispido, habentes ocu-
lum in media fronte; eos qui naso carent voraces esse ef
cruda edere et parvo tempore viventes ante senectuter
exstingui ; iisdem superius oris labium supra alterum long
prominere. De Hyperboreis, qui milleannos vivunt, ilios ea
dem dicere quae (licant Simonides οἱ Pindarus et alii fabu-

eneis guttis pluere, quas in acervos colligant. Propinqui it
veritati est, quod refert Megasthenes flumina auri rament:
deferre, ex quibus regi tributum advehatur : id enim etian
in Iberia contingit. | b

UM graeiore paulo odore haud difficulter exanimari.
| 39. Supra hos extrema in parte montium Tri-
bd spithami Pygm«eique narrantur, ternas spithamas
e - longitudine, hoc est, ternos dodrantes non exce-
— dentes, salubri ccelo semperque vernante, montibus
— ab aquilone oppositis : quos a gruibus infestari
—. Homerus quoque. prodidit.
ΟΠ arietum caprarumque dorsis, armatos sagittis veris
Bieupo: universo agmine ad mare descendere et
ὩΣ ova pullosque earum alitum consumere : ternis ex-
cd peditionem eam mensibus confici, aliter futuris gre-
. gibus non resisti. Casas eorum luto pennisque et
ovorum putaminibus construi. — | Aristoteles in ca-
vernis vivere Pygmceeos tradit : cetera de his, ut
reliqui.)
22. |Ctesias (fr. 81) gentem ex Ais, qua appelle-
tur Pandore, in convallibus sitam , annos ducenos
- vivere , in juventa candido capillo, qui in sene-
- ctute nigrescat. Contra alios quadragenos non
E. excedere annos junctos Macrobiis , quorum femince
— semel pariant : idque et Agatharchides tradit;
» E locustis eos ali et esse pernices.] | Man-
poro (Pandarum Schwanb.) nomen iis dedit Cli-
.tarchus et Me gasthenes, trecentosque eorum vi-
E D cos annumerat. | Feminas septimo «etatis anno
5 - parere, senectam quadragesimo accidere.
E 34.
᾿ς Plutarch. De fac. in luna c. 24, p. 988, B(p 1148
T - Didot) : Τὴν μὲν γὰρ Ἰνδικὴν ῥίζαν, ἥν φησι. Μ εγα-
σθένης μήτ᾽ ἐσθίοντας μήτε πίνοντας ἀλλ᾽ ἀστόμους
ὄντας : ὑποτύφειν χαὶ ϑυκῶν xal τρέφεσθαι τ τῇ ὀσμῇ, πό-
^ - fev dv τις ἐχεῖ φυομένην A60t μὴ βρεχομένης τῆς
d σελήνης τ!
— Recensitis , que Megasthenes de populis Indicis
* - tradit, utile et jucundum subjicere quz de his docet
Bieobwanbeckius p. 65 564. « Primum Megasthenes
| narravit hoc : Τοὺς τὸν Καύχασον οἰχοῦντας ἐν τῷ
φανερῷ, γυναιξὶ μίσγεσθαι xal σαρχοφαγεῖν τὰ τῶν
εΝ συγγενῶν σώματα (fr. 27 extr.). Herodotus quoque
— alterum de Calatiis et Padzis (III, 38. 99), alterum
E le alio quodam Indico populo narravit (III, 101 ).
Idem Marcus Paulus (III, 17) retulit, et adhuc
gens in Vind'ja monte habitans Hoe dis comedere
dicitur. Cf, Ritter. 45ie2 II, 519. Itaque pro certo
sumendum est, hanc rem Megastheni re vera nar-
ratam esse, quamvis conjicere liceat, in descri-
benda gentis aboriginis immanitate Indos, sicut
Solent, modum et veritatem excessisse.
Y* E Deinde Pentaspithamos et Trispithamos neu-

— ΤῊΣ

aee

—
vna

FRAGMENTA

᾿ς secum portant longiore itinere, ne desit olfactus :

Fama est, insidentes '

425

merat (fr. 30 init.), quos refert a gruibus infestari.
Id quod Homerus | Il, III, 6.) de Pygmzis cogita-
vit num ex India jam idbtéverit necne, ἢ, l. inte-
grum relinquatur. Indicos autem Pícmeób jam
commemoravit Ctesias Ind. (fr. 57, 1 1), quam eandem
narrationem a multis scriptoribus post Megasthenis
tempora repetitam videmus. (Indi Pygmzaos esse
Cirátarum gentem existimant, qu: opinio tam
firma est apud eos, ut voce ciráta et gentem illam
et quemcunque pumilum sive Pygmzum signifi-
cent. Cf..Vilsonem s. v. Deinde Cirátas cum vultu-
ribus aquilisque pugnare opinantur, quam propter
rem Vis'n'i aquilam nomine cirdtdcin (i. e. Cirá-
las vorans) appellant. Et quum Cirátze ad Mongo-
licas gentes pertineant, Indi in illis describendis
faciem Mongolis propriam multo deformiorem de-
pinxerunt, Quare Megasthenes potuit dicere : ὧν
τινὰς ἀμύχτηρας, ἀϑαπνθὰς € ἔχοντας μόνον ὑπὲρ τοῦ
στόματος (ἢ.

« Tum memoravit Megasthenes ᾿Ενωτοχοίτας. Ne.
que ille vel alii Greci , sed ipsi Indi sibi finxerunt
Enotoccetas, qui sanscrite nuncupantur cara'a-
práváran'ae i, e. qui auribus quasi tegumento utun-
*ur, Quorum mentio in epicis carminibus non raro
invenitur, ex c. Maháb'. II, 1170, 1875, et tam
consueta est apud Indos hzc cogitatio, ut ipsum
nomen proprium Carz'aprávaran' d reperiatur Ma-
háb'. IX, 2643. Et in Ràmájan'a locus quidam
exstat nondum editus, quem attulit Lassenius
( Zeitschr. f. Kunde d. Morgenl. 11. 40.), quo
memorantur Ciráte, quorum alii in Mandara
monte habitant, alii auribus quasi tegumento utun-
tur, horribiles, nigris faciebus, singulis quidem
pedibus, tamén qui veloces , deleri non possunt,
viri prevalidi , anthropophagi (ἢ. Hos quoque

(*) Cf. Ctes. Ind. S 11 : αὐτοὶ δὲ σιμοί τε xai αἰσχροί. JElian.
H. A. XVI, 22: Z κιρᾶται πέραν Ἰνδῶν ἔθνος σιμοὶ τὰς ῥῖνας.
Peripl. mar. Erythr. p. 85 Huds. : Κιρρᾶδαι, γένος ἀνθρώπων
ἐχτεθλιμμένων τὴν ῥῖνα, ἀγρίων. Ipsi Indi inter ceteras gentes
commemorare solent X'ipit'anásicáds i. e. σιμοὶ τὰς ῥῖνας.
As. Res. VII. 340. Nomen Scyrites (var. l. Syrictes),
quod Plinius ex Megasthene tradidit, paullum depravatum
videtur.

(**) Maháb'. IT, 1170 : Qui in insulis marinis habitant
reges, a barbara gente oriundi , Nis'áde, et. Anthro-
pophagi, Carn'aprávaran'ce (s. Enotoceta), et qui
Melanoprosopi appellantur, ab hominibus et Ráxzasis
oriundi.

In universum pervulgata est apud Indos opinio, gentes
barbaras magnis auribus esse proeditas : ita non modo car-
n'aprávaran c memorantur — quod quidem nomen con-
fundi facile poterat cum voce /l'armaprávarax'a (i. e. pel-
libus indutus ) — sed etiam carn'icce , lambacarn'e , ma-
hácarn'g (i.e μεγαλώτιοι), us'Cracarn'e (i. e. χαμὴν

du Lm EVE
E 34.

r Andica illa radix quam ait Megasthenes eos, qui nihil
edant bibantque , quum os non habeant, suffire atque ita

edore vitam sustentare suam, unde nata illic sumalur
quum nulla lunam rigeat pluvia ?

426

Indi putant septentriones versus habitare ; ita alio
modo, quam per scriptores rerum Indicarum fa-
bella ista in occidentem videtur tranlata esse, quum
ab aliis scriptoribus iidem homines in septentrio-
nali Europe parte collocentur. Plin. H. N. IV. 27.
5 , Mela III, 6, Isidor. XI, 3. Ex iis, qui Indica
conscripserunt, Enotocetas primus memoravit
Ctesias Ind. 31, tum Duris ap. Plin. H. N. VII
2, 233.

« Brahman:ze (οἱ φιλόσοφοι) Megastheni narrave-
rant, in India esse Ὠχύποδας, ἵππων μᾶλλον
ἀπιόντας. Quam fabulam Indicam esse, ex eo Rá-
májan'z loco apparet, quem modo laudavimus ;
quo etiam nomen 'Qxóxo?2sc explicatur. Nam quum
Indi partem quandam Cirátarum nuncupent éca-
pádas i. e. μονόποδας, qui tamen esse veloces di-
cuntur, nomen cum apta quadam paronomasia
Megasthenes voce 'QxómoÀe; vertit (*). Neque
Monopodes Ctesiz desunt, qui apud Plin. VII, 2,
17 hec refert : 7tem hominum genus , qui Mo-
nocoli vocarentur, singulis cruribus , mirce per-
nicitatis ad saltum, eosdemque Sciapodas vocari ,
quod in majore cestu humi jacentes resupini umbra se
pedum protegant; non longe eos a Troglodytis (**)
abesse, Qu: Ecapádarum et Sciapodum confusio,
solum ex similitudine nominum pendere videtur.

« Neque minus mirum est id quod de feris homi-
nibus tradidit (fr. 3o a et 31). Hanc etiam vem
Ctesias prior retulerat Ind. $ 3r. Cf. Solin. 52
Tzetz. Chil. VII, 768, Gell. IX, 4. Quorum ho-
minum inter Alexandri comites Beto (fr. 3.) men-
tionem fecitap. Plin. H. N. VII, 3. 3. Eidem appel-
lantur Z/ntipodes et inter gentes /Ethiopicas enu—
merari solent. Cf. Isid. Orig. XI, 3. Opinionem
illam apud Indos vernaculam fuisse , non modo ex
eo apparet , quod multi scriptores, quorum alius
alio non usus est , de hac re consentiant , sed etiam
λώτιοι), ós'l'acarn'ee (i. e. χειλώτιοι), pdmicarnce (i. €
χειρώτιοι), de quibus ef. Ctes. Ind. $ 31.

(***) Ecapddarum non rara in epicis carminibus fit men-
lio ex. c. :

Maháàb'. IH, 1837—1838 : Ibi conspexi Diophthal-
mos Triophthalmos, Metopophthalmos, qui
variis e regionibus advenerant , — Anthropopha-
gos οἱ Monopodes.

Hariv. 9540—9541: Prediti capillis erectis,
nigris et albis, robore elephantorum decem mill. ei
procelle, Monocheires, Monopodes, Monopthalmi,
qui ora trementia habent etc.

Hariv. 9553: Monopodes et Dipodes , alii Bicipites,
Macilenti etc.

Cf. Mhháb?. II, 1173. TT, 16137 , Hariv. 2444, As.res.
VII. 338. Alio nomine ab Indis vocantur eidem éca/'ara-
n'ee. As. Res. ΝῊ]. 340.

(**) Troglodyte ad eas. pertinent. gentes, quasalii scri-
ptores /Ethiopie , Indice alii adscripserunt. Indicis litteris
minime desunt, quibus appellantur girigahvarás, i. e. in
montanis cavernis viventes. Mahàb'. VI, 375.

MEGASTHENIS

ex litteris Indicis; pluries enim in epicis carmini-
bus commemorantnr pacÁ'ddangulajas, quam vo-
cem accuratisime Megasthenes nomine ὀπισθοδά-
χτυλος convertit (ἢ).

« Plinius deinde scribit ( VIT, 2, 15) genus Ào- Ὁ
minum capitibus caninis , ferarum pellibus velari ,
pro voce latratum edere, unguibus armatum venatu
et aucupio vesci. Quas narratio, si Solinum 5»
sequaris , Megasthenis est, Neque in hac gente de- -
scribenda, quam nomine ΚΚυνοχέφαλοι appellavit ,.
Ctesias deest , Ind. 20, Plin. 1. E. Sanscrite nuncu-
pantur Cunamuc'ás s. Cedámuc'ás i.e. χυνοπρόσω-
ποι 5. χυνοχέφαλοι. 45. Res. VIII. 331. Mores au-
tem barbararum gentium ssepius tam immanes.
describuntur, ex. c. Mahàb' II, 1865 : Cirátas
conspicio, qui radicibus plantarum vescuntur, pel-
libus ferinis indutos, foedis moribus , faedisque fa-
ctis. Cf. Mahàb. VII, 6867 seq.

« AÁstomos in libris Indicis memorari , ostendere
nondum possumus eque atque Amycteras, quos
esse dixit παμφάγους, ὠμοφάγους, ὀλιγοχρονίους. Tpsa
tamen verba descriptionis sunt documento, Mega-
sthenem Indorum narrationes secutum esse. Voces
enim παμφάγος ceterzeque, quibus ÀAmycteras de-
scripsit, ab usu sermonis greci remote sunt, et
converse ex sanscritis vocibus. Ex, c., quum voce
παμφάγος Graci perraro utantur, apud Indos ea-
dem vox est pervulgata , et usitata sunt cognomina
barbararum gentium sareab'ara, wviceab'óg'ana
(4e. παμφάγος), vel mánsab'áxaca, dmisdgin
picitácin, craejáda (i. e. carnivorus (**).

« Ea quz uni Monoculorum genti propria esse

(*) Cf. Mahàb'. X, 452—437 - Ibi conspiciebantur Rá-
zasc et Picáh'c varii, carnem humanam vorantes ,
sanguinem bibentes , ingentes , fusci , saxeis dentibus ,
lauris similes, capillis horridis , longis àns(ructi con-
chis , pentapodes , ventriosi , opisthodactyli, aspe-
ri, deformes, voce horribili, campanis retibusque
instructi, nigris gutturibus, formidolosi , crudelissimis
vulíu horribili : varieque Ráxasarum forme ibi con-
spiciebantur. Et alii quum sanguinem bibissent , leti —|.—
catervatim. saltabant, colloculi talia, « hoc est opti- |—
mum , clarissimum, dulcissimum; » Sic collogueban- ὦ
tur illi vorantes medullam , ossa , sanguinem , adipem ,
hostium carnem devorantes , cruda carne vescentes, -
carne viventes. ; 3

(Ὁ) Cf. Mabáb'..XIT, 6956 : Cüdre dicuntur esse pam-
phagi semper, nullius facti expertes, impuri, et quem
locum laudavimus in not. antedente Carnivorosesse Padaeos, — |
jam Herodotus H1, 99 retulerat. Omophagi esse iidem vi-
dentur atque qui vulgo appellantur Agriophagi. Interdum
iisdem vocibus, quibus ipsa nomina gentium significent, -
scriptores quum Indici tum Grzeci utuntur. Ha apud Pli- |
nium VI, 35, 17 ( qui locus videtur ad Indiam potius quam |
ad /Ethiopiam spectare) memorantur Nigre , quorum rex —
unum oculum habeat in fronte, Agriophagi, Pamphagi, —
Anthropophagi , Cynamolgi. ( caninis capitibus); pars -—
quadam JEthiopum locustis tantum vivi , ii quadra-
gesimum annum vitc non excedunt. a

e 1 Amo — "ad^! P
τσ στο yy dn ry y n ey mm DRE HH TY Wr n rare qure rn LP pene στ στ τονε τ peu rl Rm menm το 4n AUS "Ὁ id

2.1 Megasthenes dixit, Indi solent populis attribuere
| variis : : Monommatos nuncupare solent écáajas s.
qe avilóK anas (*), ὀρθοχαίτας urdd'eacécjas, quod
3 E optime Megasthenes interpretatus est : imo
᾿ etiam Cyclopes Indici commemorantur nomine /a—
: dMtza i i. e. μετωπόφθαλμος (**).
i1 —. « Brahmanas, Megasthenes deinde Éefait, de Hy-
"rboreis qui mille annos viverent, idem atque
de, Pindarum aliosque mythologos nar-
Ἧ rare. Quam igitur fabulam, quz antiquissimo tem-
ἐξ . pore in Graeciam ex India videtur pervenisse,
— Megasthenes , ubi orta erat, et reperit et recogno-
p vit (ἢ. Eandem Ctesias narraverat (Ind, 23) aliique
. auctores, quos Plinius VII, 2, 20 seq. protu-
ἪΝ p.
t ——« Aliam Indi: gentem Megasthenes tradit , sicut
— Ctesias et Clitarchus, quadragenos annos non ex-

(*) €f. Mahàb'. HI. 16137 , As. Res. VIII. 340, et Hari-

ncc locos in annot. [not. n pag. anteced. Jallatos.

E) Mahàb'. HI, 16137, 1I, 1837. Ad idem genus non

9do Monoculi (écázjas) pertinent , sed etiam Trioculi
| | ( trinétrds s. trjaxds.). Nam Maháb. VII, 9629. legun-
— tur verba hocce : fronti oculum inseruit : ideo t rio-
— eulus appellatur.

.(**) €f. Lassenii hanc explicationem ( Zeitschr. M, p. 67) :
| TUE taracuru is ein Theil Sericas, und da die ersten
— Nachrichten von den Serern über Indien nach dem
Westen kamen , so ist wohl ein Theil der Erzcehlungen

8 ruhigen, gl'üchlichen Leben der Serer aus den In-
di schen Berichten von Ut(aracuru zu erklaren. . Das
ange Leben der Serer gehert auch. dahin , namentich,
benn: Megasthenes vom. tausendjehrigen Leben der
-Hyperboreer erzehlt. Mahdb'. VI, 264 heisst es, das
die Uitaracurus 1000, ja 10000 Jahre lebten. Wir
schliessen hieraus, das Moegasthenes auch von den
Ultaracurus geschrieben , und ihren Namen nicht un-
ssend durch den der Hyperborer wiedergegeben
* Bus. »
ERU (*"") €Cyrnos iilii genus Isigonus annis centenis
quadragenis vivere. Quo loco pro voce Cyrnos Cyros
᾿ gendum esse, et in hunc modum nomen Uttara-curu
Peisum esse conjicio. Accuratius nomen reddiderunt
' Bios: ᾿Οττοροχόρρα,, Orosius : Otforogarras, Amm.

ἽΝ λέει. Opurocarra (qua in voce littere TT in litte-
orar II corrupte videntur), Plinius VI, ἊΝ 3, et Solinus :
Attacori, »

FRAGMENTA.

| nequaquam dixit :

427
cedere, feminasque septimo statis anno parere.
Qu:e narratio spectat ad gentem summam meridiem
versus habitantem, cujus maturam pubertatem
Indi , sicut solent, nimis auxerunt, et falsa conje-
ctura brevioris vitze exornaverunt.

« Sese ex illis monstris ullum vidisse, Megasthenes
hoc solum ait : τοὺς μὲν οὖν
ἀγρίους μὴ χομισθῆναι παρὰ Σανδρόχοττον" ἀποχαρ-
τερεῖν γάρ, deinde: ἀστόμους S£ τινας ἀχϑὴ ἦναι, ἀνθρώ-
πους ἡμέρους, sed etiam hos sese vidisse non con-
tendit : in castris enim Indicis eos fuisse narrat , et
conjecturam eorum jam supra ostendimus vanam
esse , qui Megasthenem in castris affuisse putant. »

E LIBRO TERTIO.
35.

Arrian. Ind. c. r1: : Νενέμηνται δὲ οἱ πάντες
ἸΙνδοὶ ἐς ἑπτὰ μάλιστα γενεάς" ἐν μὲν αὐτοῖσιν οἱ σο-
φισταί εἶσι, πλήθεϊ μὲν μείους, τῶν ἄλλων, δόξη δὲ χαὶ
τιμῇ γεραρώτατοι. (s) Οὔτε γάρ τι τῷ σώματι ἐργάξ
ζεσθαι ἀναγχαίη σφὶν προσχέεται, οὔτε τι ἀποφέρειν
ἀπ᾽ ὅτου πονέουσιν ἐς τὸ xotóv: οὐδέ τι ἄλλο ἀνάγχης
ἁπλῶς ἐπεῖναι τοῖσι σοφιστῇσιψ, ὅτι μὴ θύειν τὰς θυσίας
τοῖσι θεοῖσιν ὑπὲρ τοῦ χοινοῦ τῶν Ἰνδῶν * (3) xai ὅστις
δὲ ἰδίᾳ θύει, ἐξηγητὴς αὐτῷ τῆς θυσίης τῶν τις σοφιστέων
τούτων γίνεται, ὡς οὐχ ἂν ἄλλως χεχαρισμένα τοῖς
θεοῖσι θύσαντας. (4) Εἰσὶ δὲ xot μαντικῆς οὗτοι μοῦνοι
ἸΙνδῶν δαήμονες, οὐδὲ ἐφεῖται ἄλλῳ μαντεύεσθαι ὅτι μὴ
σοφῷ ἀνδρί. (s) Μαντεύουσι δὲ ὅσα ὑπὲρ τῶν ὡρέων τοῦ
ἔτεος xal εἴ τις ἐς τὸ χοινὸν συμφορὴ χαταλαμέξάνει"

' τὰ δὲ ἴδια ἑκάστοισιν οὔ σφιν μέλει μαντεύεσθαι, ἢ ὡς

οὐχ ἐξιχνεομένης τῆς μαντιχῇς ἐς τὰ σμιχρότερα, ἢ ὡς
οὐχ ἄξιον ἐπὶ τούτοισι πονέεσθαι. (o) Ὅστις δὲ ἁμάρτοι
ἐς τρὶς μαντευσάμενος, τούτῳ δὲ ἄλλο μὲν χαχὸν γί-
νεσθαι οὐδὲν, σιωπᾶν δὲ aus ἐπάναγκες τοῦ λοιποῦ"

xal οὐχ ἔστιν ὅστις ἐξαναγχάσει τὸν ἄνδρα τοῦτον φω-
νῆσαι, ὅτου ἣ σιωπὴ χαταχέχριται, (7) Οὗτοι γυμνοὶ
διαιτῶνται of σοφισταὶ, τοῦ μὲν χειμῶνος ὑπαίθριοι ἐν
τῷ ἡλίῳ, τοῦ δὲ θέρεος ἐπὴν ὃ ἥλιος χατέχῃ, ἐν τοῖσι

E LIBRO TERTIO.

35.

- Distinguuntur Indi omnes in septem potissimum ge-
ων hóminum : quorum alii sophistze sive sapientes ap-
| . pellantur, numero quidem reliquis inferiores; sed-honore

- et gloria preestantissimi. (2) Neque enim ad ulla opera
que corpore prestantur adigi possunt : neque quicquam
: conferunt ad publicum usum ex iis quz labore parant ; ne-
| que, ut summatim dicam, ullius plane operis necessitas
E Sophistis imposita est , nisi ut diis pro communi salute sa-
- erificia faciant. (3) Et si quis privatim sacrificat, aliquis
"μὴ his sophistis interpres sacrificiorum ei adjungitur ; tan-

m n aliler accepta diis sacrificia futura non sint. (4) Sunt ,

vero etiam hi soli inter Tndos divinandi periti : neque cui-
quam divinatio permittitur nisi sapienti viro. (5) Vatici-
nantur autem de temporibus anni , aut si quae publica ca-
lamitas immineat. De rebus privatis non vaticinantur, sive
quod divinandi rationem ad res minores pertinere non pu-
tant : sive quod indignum credunt circa minutiora haec la-
borare. (6) Quieunque autem ter divinando a vero aber:
rarit, huic nihil aliud poenae loco infligitur, quam quod ei
deinceps silentium agere necesse est : neque est qui cogat
virum hunc vocem mittere, cui silentium imperatum
fuerit. (7) Hi sophistze nudi degunt. Hieme sub dio apri-
cantur : :estate , quum sol fervet , in pratis ef palustribus lo-
cis sub ingentibus arboribus. Quarum umbram Nearchus
scribit ad quinque jugera in circuitu extendi, facileque

428

λειμῶσι xot τοῖσιν ἕλεσιν ὑπὸ δένδρεσι μεγάλοισιν' ὧν
τὴν σχιὴν Νέαρχος λέγει ἐς πέντε πλέθρα ἐν χύχλῳ
ἐξικνέεσθαι, xol ἂν xal μυρίους ἀνθρώπους ὑπὸ ἑνὶ
δένδρεϊ σχιάζεσθαι" τηλικαῦτα εἶναι ταῦτα τὰ δένδρεα.
(8) Σιτέονται δὲ (paix χαὶ τὸν φλοιὸν τῶν δένδρεων,
γλυχύν τε ὄντα τὸν φλοιὸν καὶ τρόφιμον οὐ μεῖον ἥπερ
αἵ βάλανοι τῶν φοινίκων.

9. Δεύτεροι δ᾽ ἐπὶ τούτοισιν οἵ γεωργοί εἰσιν" οὗτοι
πλήθεϊ πλεῖστοι Ἰνδῶν ἐόντες" xol τούτοισιν οὔτε ὅπλα
ἐστὶν ἀρήϊα οὔτε μέλει τὰ πολέμια ἔργα, ἀλλὰ τὴν
χώρην οὗτοι ἐργάζονται" χαὶ τοὺς φόρους τοῖσι τε PET
λεῦσι xal τῇσι πόλισιν, ὅσαι αὐτόνομοι, οὗτοι ἀποφέ-
ρουσι" (10) χαὶ εἰ πόλεμος ἐς ἀλλήλους τοῖσιν ᾿Ινδοῖσι
τύχοι, τῶν ἐργαζομένων τὴν γῆν οὐ θέμις σφὶν ἅπτεσθαι,
οὐδὲ αὐτὴν τὴν γῆν τάμνειν" ἀλλὰ ol μὲν πολεμέουσι xat
χαταχαίνουσιν ἀλλήλους ὅπως τύχοιεν, ol δὲ πλησίον
αὐτῶν xav ἡσυχίην ἀροῦσιν ἢ τρυγῶσιν ἢ χλαδοῦσιν
ἢ θερίζουσιν.

ει, Τρίτοι δέ εἶσιν ᾿Ἰνδοῖσιν ot νομέες, ot ποιμένες
τε χαὶ ,βουχόλοι, χαὶ οὗτοι οὔτε χατὰ πόλιας οὔτε ἐν
τῇσι χώμησιν οἰχέουσι, Νομάδες. τέ εἰσι χαὶ ἀνὰ τὰ
οὔρεα βιοτεύουσι" φόρον δὲ xai οὗτοι ἀπὸ τῶν χτηνέων
ἀποφέρουσι" χαὶ θηρεύουσιν οὗτοι ἀνὰ τὴν χώρην ὄρνι-
θάς τε xal & ἄγρια θηρία.

Cap. XH. Τέταρτον δέ. ἐστι τὸ δημιουργικόν τε
καὶ χαπηλιχὸν γένος. Koi οὗτοι λειτουργοί εἶσι, xat
φόρον ἀποφέρουσιν ἀπὸ τῶν ἔργων τῶν σφετέρων, πλήν
γε δὴ ὅσοι τὰ ἀρήια ὅπλα ποιέουσιν" οὗτοι δὲ xol μισθὸν
ἐχ τοῦ χοινοῦ προσλαμύάνουσιν. "Ev δὲ τούτῳ τῷ γένεϊ
οἵ τε ναυπηγοὶ xal οἵ ναῦταί εἰσιν, ὅσοι κατὰ τοὺς πο-
ταμοὺς πλώουσι.

MEGASTHENIS

2. Πέμπτον δὲ γένος ἐστὶν Ἰνδοῖσιν οἱ πολεμισταὶ, Ὁ
πλήθεϊ μὲν δεύτερον μετὰ τοὺς γεωργοὺς, πλείστῃ δὲ |
ἐλευθερίῃ τε xa εὐθυμίη € ἐπιχρεόμενον" χαὶ οὗτοι ἀσχη- Ὁ
ταὶ μούνων τῶν πολεμικῶν ἔργων εἰσί, (3) Τὰ δὲ ὅπλα
ἄλλοι αὐτοῖσι ποιέουσι, χαὶ ἵππους ἄλλοι παρέχουσι" χαὶ
διαχονέουσιν ἐπὶ στρατοπέδου ἄλλοι, οἷ τούς τε ἵπποὺς, a
αὐτοῖσι θεραπεύουσι xat τὰ ὅπλα jd Ud Ciel xat τοὺς
ἐλέφαντας ἄγουσι xol τὰ ἅρματα χοσμέουσί τε χαὶ
ἡνιοχεύουσιν. ü 4) Αὐτοὶ δὲ, ἔστ᾽ àv μὲν πολεμέει O80,
πολεμέουσιν, εἰρήνης δὲ γενομένης εὐθυμέοντα t χαίσφιν.
μισθὸς ἐ £x τοῦ χοινοῦ τοσόσδε ἔ ἔρχεται, ὡς χαὶ ἀλλοὺς
τρέφειν ἀπ᾽ αὐτοῦ εὐμαρέως. |

6. "Exco: δέ εἶσιν Ἰνδοῖσιν οἵ ἐπίσχοποι χαλεόμε- t
vot. Οὗτοι ἐφορῶσι τὰ γινόμενα xatd τε τὴν χώρην xal:
χατὰ τὰς πόλιας" xal ταῦτα ἀναγγέλλουσι τῷ βασιλέξ,"
ἵναπερ βασιλεύονται Ἰνδοὶ ; ἦ τοῖσι τέλεσιν, ἵναπερ αὐὖ-
τόνομοι εἰσί" xal τούτοισιν οὐ θέμις ψεῦδος ἀγγεῖλαι οὐ-
δέν" οὐδέ τις Ἰνδῶν αἰτίην ἔσχε ψεύσασθαι.

€. “Εδδομοι δέ εἶσιν οἱ ὑπὲρ τῶν κοινῶν βουλευό»΄
μενοι δμοῦ τῷ βασιλέϊ, ἢ χατὰ τὰς πόλιας ὅσαι αὐτόνομοι
σὺν τῇσιν ἀρχῆσι. (7) Πλήθεϊ μὲν ὀλίγον τὸ γένος τοῦτό,
ἐστι, σοφίη δὲ xal δικαιότητι ἐκ πάντων προχεχριμένον
ἔνθεν οἵ τε ἄρχοντες αὐτοῖσιν ἐπιλέγονται xol ὅσοι vo- .—
μάρχαι xat ὕπαρχοι καὶ θησαυροφύλαχές τε xxi στρα-
τοφύλαχες, ναύαρχοί τε xol ταμίαι, xol τῶν κατὰ.
γεωργίην ἔργων ἐπιστάται.

s. Γαμέειν δὲ ἐξ ἑτέρου γένεος οὐ θέμις, οἷον. τοῖσι ὦ
γεωργοῖσιν £x τοῦ δημιουργιχοῦ, ἢ ἔμπαλιν" οὐδὲ δύο
τέχνας ἐπιτηδεύειν τὸν αὐτὸν, οὐδὲ τοῦτο θέμις" οὐ
ἀμείδειν ἐξ ἑτέρου γένεος εἰς ἕτερον, οἷον γεωργικὸν à
νομέος γενέσθαι, ἢ νομέα ἐχ δημιουργικοῦ, (9) Μοῦνον.

τῶν!

dena hominum millia sub unius arboris umbra delitescere ;
lantze magnitudinis esse eas arbores. (8) Fructibus vero.
maturis vescuntur corticibusque arborum, quae et dulces
sunt et multi nutrimenti , perinde atque palmarum fructus.

9. Secundum genus hominum post sophistas sunt agricolae,
qui quidem numero reliquas Indorum tribus longe superant.
Hi neque arma habent , quibus in bello utantur, neque bel-
licas res curant :sed agros colunt, et regibus liberisque
urbibus tributa pendunt; (10) et si intestina inter Indos
bella incidant , nec licet militibus manus injicere agricolis ,

neque ipsum agrum vastare. Sed alii inter se bellum gerunt,

seseque mutuo interficiunt prout res dat; alii juxta illos
tranquille aut arant , aut fruges colligunt , aut poma ab ar-
boribus decutiunt, aut messi vacant,

11. Tertium genus Indorum sunt pastores sive opiliones
sive bubulci,.et hi neque urbes neque pagos. inhabitant,
sed vagabundi in montibus degunt , tributum vero et hi ex
armentis et pecore pendunt, avesque et agrestes feras ve-
nantur,

XII... Quartum genus est opificum et negotiatorum. Et hi.
munera publica przestant, atque ex operibus suis tributa
persolvunt, iis exceptis qui arma bellica fabricantur. 1i
enim etiam ex publico mercedem accipiunt : in hoc genere
sunt fabri navales et nautoe quotquot flumina navigant.

2. Quintum genus est militantium : multitudine quidem

| secundum post agricolas, sed maxime liberum atque ala- 4
cre. Hi solum bellicas res exercent. (3) Arma alii ipsis —-
conficiunt, et equos alii suppeditant , serviuntque his apud —
castra alii, qui et equos curant atque arma extergent , et
elephantos ducunt, et currus instruunt ac gubernant.
(4) Ipsi vero, quum ime est, bellant : constituta
autem pace jucundam atque alacrem vitam degunt, tan-
tumque stipendii eis ex publico datur, ut ex eo etiam alios
commode alere possint.

5. Sextum genus est episcoporum sive inquisitorum , ut
"vocantur. Hi quid i in agris agatur inquirunt , eaque regi-
bus, si per reges gubernantur, aut magistratibus , si liberae
civitates sunt, denuntiant. His fas non est falsa pro veris |
denuntiare : neque Indorum quisquam mendacii —

accusatus est.

6. Septimum genus est eorum qui de rebus M commune.
pertinentibus consultant : idque vel cum rege , vel per ur-
bes qua libere imperium tenent cum magistratibus.
(7) Atque hi quidem numero pauci sunt : sed sapientia aq.
justitia reliquis praestant. Ex hoc. genere magistratus of.
regionum praesides et. praefecti et. quaestores ac copiarum e
classium duces, ac dispensatores et rerum rusticarum exa:
ctores deliguntur. |

8.-Conjugia inter hos ordines promiscua fieri enun es
Neque enim licet exempli causa agricole ex opificum ordine.

σφίσιν ἀνεῖται σοφιστὴν ἐκ παντὸς γένεος γενέσθαι.
ὅτι ob μαλθακὰ τοῖσι σοφιστῆσιν "n Κὰ πρήγματα,
ἀλλὰ πάντων ταλαιπωρότατα.

3 m 36.

τς Strabo XV, P. 703 extr : (1) ci δὴ τὸ τῶν
ET πλῆθος εἰς ἑπτὰ μέρη διηρῆσθαι, καὶ πρώτους

E ἀριθμόν χρῆσθαι δ᾽ αὐτοῖς ἰδίᾳ μὲν ἑχάστῳ τοὺς
"d θύοντας ἢ τοὺς ἐναγίζοντας, χοινῇ δὲ τοὺς. βασιλέας
* E: τὴν μεγάλην λεγομένην σύνοδον, χαθ᾽ ἣν τοῦ
E ο΄ νέου ἔτους ἅπαντες ol φιλόσοφοι τῷ Aur- συνελθόντες
E θύρας, ὅ τι ἂν ἕκαστος αὐτῶν συντάξη τῶν χρη-
€ E... ? τηρήσῃ πρὸς εὐετηρίαν χαρπῶν τε xal ζῴων
᾿ xal περὶ πολιτείας, προφέρει τοῦτο εἰς τὸ μέσον ὃς
“τὴ ἂν τρὶς ἐψευσμένος ἁλῷ, νόμος ἐστὶ σιγᾶν διὰ
βίου: τὸν δὲ ᾿χατορθώσαντα ἄφορον xal ἀτελῇ χρί-
|... VOUCt,
3 4. Δεύτερον δὲ μέρος εἶναι τὸ τῶν γεωργῶν, ot πλεῖ-
- στοί τέ εἶσι χαὶ ἐπιειχέστατοι, οἵ ἐν ἀστρατεία χαὶ
δείᾳ τοῦ ἐργάζεσθαι πόλει μὴ προσιόντες, μηδ ἄλλῃ
Es uno ὀχλήσει. xowi " πολλάχις γοῦν ἐν τῷ αὐτῷ
Ἁρόνῳ καὶ τόπῳ, τοῖς μὲν παρατετάχθαι συμθαίνει χαὶ
᾿αχινδυνεύειν πρὸς τοὺς πολεμίους" oi δ᾽ ἀροῦσιν,
| σχάπτουσιν ἀχινδύνως, προμάχους ἔχοντες ἐχείνους.
ἔστι δ᾽ ἢ χώρα βασιλικὴ πᾶσα" μισθοῦ δ᾽ αὐτὴν ἐπὶ
τετάρταις ἐργάζογται τῶν καρπῶν.
8. Τρίτον τὸ τῶν ποιμένων χαὶ θηρευτῶν, οἷς μό-
νοις ἔξεστι θηρεύειν χαὶ θρεμματοτροφεῖν, ὦνιά τε πα-
χειν xoi μισθοῦ ζεύγη ἀντὶ δὲ τοῦ τὴν γῆν ἐλευθε-

ESI. FRAGMENTA.

τοὺς φιλοσόφους εἶναι χατὰ τιμὴν, ἐλαχίστους δὲ.

429

ροῦν θηρίων Xo τῶν σπερμολόγων ὀρνέων μετροῦνται
παρὰ τοῦ βασιλέως σῖτον, πλάνητα χαὶ σκηνίτην νεμό-
μενοι βίον.

Sequitur narratio de elephantis eorumque vena-
tione (fr. 37. ) Deinde pergit auctor p. 707 :

Περὶ μὲν οὖν τῶν θηρίων τοσαῦτα a pet ἐπανιόν-
τες δ᾽ ἐπὶ τὸν Μ εγα σθένη λέγωμεν τὰ ἑξῆς, ὧν ἀπε-
λίπομεν.

4, Μετὰ γὰρ τοὺς θηρευτὰς καὶ τοὺς ποιμένας τέ-
τα (p nó v φησιν εἶναι μέρος τοὺς ἐργαζομένους τὰς τέ qvas
xa τοὺς καπηλιχοὺς xai οἷς ἀπὸ τοῦ σώματος f, ἐργα-
σία ' ὧν οἱ μὲν φόρον τελοῦσι χαὶ λειτουργίας παρέ-
χονται ταχτάς᾽ τοῖς δ᾽ ὁπλοποιοῖς καὶ ναυπηγοῖς μισθοὶ
καὶ τροφαὶ παρὰ βασιλέως ἔχχεινται -“ μόνῳ γὰρ ἐργά-
ζονται. Παρέχει δὲ τὰ μὲν ὅπλα τοῖς στρατιώταις
6 στρατοφύλαξ, τὰς δὲ ναῦς μισθοῦ τοῖς πλέουσιν
6 ναύαρχος xal τοῖς ἐμπόροις.

5. Πέμπτον ἐστὶ τὸ τῶν πολεμιστῶν, οἷς τὸν ἄλλον
χρόνον ἐν σχολῇ καὶ πότοις ὃ βίος ἐστὶν, ἐκ τοῦ βασι -
λικοῦ διαιτωμένοις, ὥστε τὰς ἐξόδους, ὅταν εἴη χρεία,
ταχέως ποιεῖσθαι, πλὴν τῶν σωμάτων μηδὲν ἄλλο χο--
μίζοντας παρ᾽ ἑαυτῶν.

6. "Excot δ᾽ εἰσὶν οἵ ἔφοροι" τούτοις δ᾽ ἐποπτεύειν
δέδοται τὰ πραττόμενα, χαὶ ἀναγγέλλειν λάθρα τῷ
βασιλεῖ, συνεργοὺς ποιουμένοις τὰς ἑταίρας, τοῖς μὲν
ἐν τῇ πόλει τὰς ἐν τῇ πόλει, τοῖς δὲ ἐν στρατοπέδῳ»
τὰς αὐτόθι’ χαθίστανται δ᾽ οἱ ἄριστοι xal mictó-
τατοι.

7. “Εόδομοι δ᾽ οἱ σύμθουλοι xal σύνεδροι τοῦ βασι-

λέως, ἐξ ὧν τὰ ἀρχεῖα χαὶ δικαστήσια xat $ διοίχ ησις

"uxorem ducere; nec contra. Neque uni duas artes exer-
-cere fas est, neque ex uno genere in aliud transire : veluti
a gricolam ex pastore , aut pastorem ex opifice fieri. (9) Hoc
- tantum permittitur, sophistam ex quocunque genere fieri.

- Neque enim mollis est sophistarum vita, sed omnium la.

boriosissima.

ks 96.

— — Dicit Megasthenes totam Indorum multitudinem in se

! E 9tem genera dividi; eorum primos honore sed numero infi-

mos esse philosophos. Utuntur eorum unoquoque privatim

-qui mactant et sacrificant; publice vero reges in eo con-

d qui maximus apud eos fit, quum novo anno inci-
mte: philosophi omnes ad regis fores conveniunt et quid-

1 quisque utile composuit vel observavit de futuro
ini proventu fructuum animaliumque vel de civitatis

E. à ; ninistratione , in medium profert. Ubi quis falsus fuisse

3 (oder I depkeheniditur, ei per totam vitam lege silentium indici-
.— tur; qui vera przedixerit, immunis et omni tributo exemptus

— 2. Secundum genus agricolarum est , qui plurimi sunt et
probissimi. Hi obimmunmitatem a militia et securam opus

- faciendi licentiam , neque urbem adeunt, neque publicum

- negotium neque ullum aliud munus attingunt. Quamobrem

eodem tempore et eodem loco alii pugnant, et cum hoste

..— pedem conferunt , alii arant vel fodiunt sine ullo periculo,

«wum illos propugnatores habeant. Et quum regio tota

sit regis, ipsi eam conductam excolunt, pacti mercedis
loco quartam fructuum partem.

3. Tertium genus est pastorum et venatorum, quibus
solis et venari et pascere pecora et vendere, et jumenta
locare lice. Pro eo autem, quod terram bestiis liberant
et avibus semina legentibus, demensum frumenti a regi
accipiunt, vagi et errabundi vitam in tabernaculis agentes,

... Ac de bestiis quidem hactenus; nunc ad Megasthenem
regressi reliqua explicemus.

4. Post pastores et venatores quartum genus ponit
eorum , qui artes exercent, item institores et quicunque
corpore victum quzerunt. Horum alii tributa pendunt, ac
statuta munia obeunt : al'i vero, uti ii, qui arma et naves
fabricantur, alimenta et stipendia a rege habent, cui et
soli operis suis serviunt. Arma militibus przebet exercitui
profectus, et classis praefectus naves navigantibus, et
mercatoribus pretio locat.

5. Quintum genus est bellatorum, qui reliquum tempus
otiosi agunt , et regio sumptu victum accipiunt , ut, quum
opus sit, cito exeant, nihil de suo afferentes praeter cor-
pora.

6 Sextisunt inspectores, quorum partes sunt, ut quae
aguntur inspiciant et regi omnia clam renuntient. Hi in
urbe urbanas meretrices sibi adjutrices adhibent , in castris
vero castrenses : deliguntur autem viri optimi ac fidelissimi.

7. Septimi sunf consiliarii et. assessores regis, ἃ quibus

430

τῶν ὅλων. Οὐχ ἔστι δ᾽ οὔτε γαμεῖν ἐξ ἄλλου γένους,
οὔτ᾽ ἐπιτήδευμα οὔτ᾽ ἐργασίαν μεταλαμόάνειν ἄλλην
ἐξ ἄλλης, οὐδὲ πλείους μεταχειρίζεσθαι τὸν αὐτὸν,
πλὴν εἰ τῶν φιλοσόφων τις εἴη" ἐᾶσθαι γὰρ τοῦτον δι᾽
ἀρετήν.

« Apud Strabonem et Diodorum tribus appel-
lantur μέρη; apud Arrianum γενεαί,. ita ut illa voce
Megasthenes usus esse videatur. Megastlienes autem
quum tribus Indicas enarraret, in eo erravit,
quod et Greca ratione et ab aula Pátalipu-
trica hanc rem perlustravit. Sine hac altera causa
vix fieri poterat, ut sextam et septimam tribum in
istum modum componeret, Sed Megasthenis tribus
ad Indicas quattuor revocare facillimum est. Ita
enim cum alteris altere congruunt :

Prima tribus Brahmanas continet, neque tamen
omnes , sed eos tantum, qui sacris presunt. Cui
tribui Megasthenem ascetas falso addidisse , apparet
ex hoc Arriani loco : Μοῦνον σφίσιν ἀνεῖται, σοφι-
στὴν Ex παντὸς γένεος γενέσθαι. Ind. 12, 9. Cf. Strab.
p. 713. Altera tribus Vàicjarum partem agrum co-
lentem, zertia impuros quosdam continet. Man.
X. 48—49. Quarta homines duarum tribuum com-
prehendit, et Váicjas (φόρον τελοῦντας ) et Cudras
(ἀτελεῖς καὶ μισθὸν προσλαμιάνοντας), Quinta tribus
cum Indica altera convenit. In sextu iterum dua-
rum tribuum partes commixte sunt, et vulgares
spectatores, quos regem Indica lex ex omni tribu
colligere jubet (cf. Man. VII, 154, et Cullu-
cab'at''e commentarium), et eos, qui ad officiales
inspiciendos emittebantur. Ad hanc alteram par-
tem solam pertinere possunt hzc Strabonis verba :
χαθίστανται δ᾽ οἵ ἄριστοι xot πιστότατοι. Septimam
tribum Brahmane ii efficiunt,

tribu collocare Megasthenes omisit. « S$cAwan-
beckius.

36 a.
Strabo Xv, p. 707 pergit : Τῶν δ᾽ ἀρχόντων οἵ μέν

εἶσιν ἀγορανόμοι, οἱ δ᾽ ἀστυνόμοι, οἱ δ᾽ ἐπὶ τῶν στρατιω-
τῶν’ ὧν οἱ μὲν ποταμοὺς ἐξεργάζονται, xal d ἀναμετροῦσι

MEGASTHENIS

quos in prima

τὴν γῆν, ὡς ἐν Αἰγύπτῳ, xni τὰς χλε totis διώρυχας.
ἀφ᾽ ὧν εἰς τὰξ ὀχετείας ταμιεύεται τὸ ὕδωρ., ἐπισχο-᾿
ποῦσιν ὅπως ἐξ ἴσης πᾶσιν ἣ τῶν ὑδάτων παρείη χρῆοις,
( δ᾽ αὐτοὶ καὶ τῶν θηρευτῶν ἐπιμελοῦνται, καὶ τιμῆς
χαὶ χολάσεως εἰσὶ χύριοι τοῖς ἐπαξίοις" xa φορολογοῦσι
δὲ, xal τὰς τέχνας τὰς περὶ τὴν γὴν ἐπιδλέπουσιν,.
ὑλοτόμων, MANU. χαλκέων, μεταλλευτῶν" ὁδοποιοῦσι
δὲ, καὶ χατὰ δέχα στάδια στήλην τιθέασι, τὰς ἐχτροπὰς
χαὶ τὰ διαστήματα δηλοῦσαν. Οἱ δ᾽ ἀστυνόμοι εἰς 8E.
πεντάδας διήρηνται: καὶ οἵ μὲν τὰ δημιουργιχὰ σχοποῦ-
σιν, οἱ δὲ ξενοδοχοῦσιν. xoi γὰρ καταγωγὰς νέμουσι,
καὶ τοῖς βίοις παραχολουθοῦσι ; παρέδρους δόντες"
χαὶ προπέμπουσιν ἢ αὐτοὺς, ἢ τὰ χρήματα τῶν ἀποθα-᾿
νόντων᾽ νοσούντων τε ἐπιμελοῦνται, χαὶ ἀποθανόν-
τας θάπτουσι. Ῥρίτοι δ᾽ εἰσὶν, ol τὰς γενέσεις xoi
θανάτους ἐξετάζουσι, πότε χαὶ πῶς, τῶν τε φόρων
χάριν, καὶ. ὅπως t3) ἀφανεῖς εἶεν al χρείττους καὶ χεί-
ρους γοναὶ, χαὶ θάνατοι. Τέταρτοι ot περὶ τὰς MA
λείας xai μεταδολάς" οἷς μέτρων μέλει καὶ τῶν ὡραίων, |
ὅπως d ἀπὸ συσσήμου πωλοῖτο, Οὐχ ἔστι δὲ πλείω τὸν
αὐτὸν μεταδάλλεσθαι, πλὴν εἰ διττοὺς ὑποτελοίη φό- |
ρους. Πέμπτοι δ᾽ οἱ προεστῶτες τῶν δημιουργουμένων, 7
xai πωλοῦντες ταῦτα ἀπὸ συσσήμου, χωρὶς μὲν τὰ
^ , Lud ,

καινὰ, χωρὶς δὲ τὰ παλαιά" τῷ μιγνύντε δὲ ζημία.
ἔχτοι δὲ xoi ὕστατοι οἱ τὰς δεχάτας ἐχλέγοντες τῶν |
πωλουμένων" θάνατος δὲ τῷ χλέψαντι τὸ τέλος. Ἰδίᾳ
μὲν ἕχαστοι ταῦτα, xow7 δ᾽ ἐπιμελοῦνται τῶν τε
ἰδίων χαὶ τῶν πολιτιχῶν χαὶ τῆς τῶν δημοσίων ͵
ἐπισχευῆς τιμῶν τε xal ἀγορᾶς xat λιμένων, χαὶ ἱερῶν.
Μετὰ δὲ τοὺς ἀστυνόμους τρίτη à ἐστὶ συναρχία ἡπερὶ
τὰ στρατιωτιχὰ; χαὶ αὕτη ταῖς πεντάσιν ἕξαχ
διωρισμένη" ὧν τὴν μὲ μετὰ τοῦ ναυάρχου τάττουσι,
τὴν δὲ μετὰ τοῦ ἐπὶ τῶν βοϊκων ζευγῶν, δι᾿ ὧν ὄρ-
γανα χομίζεται χαὶ τροφὴ αὐτοῖς τε xal τοῖς χτήνεσι
xat τὰ χρήσιμα τῆς στρατείας. Οὗτοι δὲ καὶ τοὺς δια-
χόνους παρέχουσι τυμπανιστὰς xot (τοὺς) χωδωνοφό-
pouc, ἔτι δὲ καὶ ἱπποχόμους xal μηχανοποιοὺς xai
τοὺς τούτων ὑπηρέτας" ἐχπέμπουσί τε πρὸς χώδωνας
τοὺς χορτολόγους, τιμῇ xal χολάσει τὸ τάχος χα-
τασχευαζόμενοι xol τὴν ἀσφάλειαν. Τρίτοι δέ εἶσιν
οἵ τῶν πεζῶν ἐπιμελούμενοι" τέταρτοι δ᾽ οἵ τῶν

ἘΝ V ve py e anm nen wn n je E e ee rc ge one

WOMIT OI IIR BC ep tn m Ἢ

met Tr PONTI I PEN PRIN pnr

et magistratus et judicia et rerum omnium administratio
geritur. Non licet ex alio genere in aliud matrimonio con-
trahendo transire, aut ab unius generis institutis ad alius
descendere; neque simul pluribus se dare tractandis , nisi
philosophus quis sit; huic enim ob virtutem conceditur.

36. a.

De magistratibus alii annon: , alii urbi, alii militibus
prasunt. Horum primi curant "Bumini; alii agrum me-
tiuntur, ut in Egypto, et clausis aquae dijettbus praesunt ,
ut ex dequo omnibus aquarum usus suppeditet. lidem
venatorum curam gerunt, et praemii et supplicii pro meritis
potestatem habent, et tributa legunt et artes inspiciunt
quae circa terram exercentur, ut eorum qui ligna vel domos
vel ses vel metalla operantur. Conficiunt etiam vias et per

dena stadia lapidem locant deverticula et distantias indican -
tem. pris

Urbani zediles in sex quinterniones sunt divisi. Nam alii
opificia inspiciunt, alii hospitum procurationem gerunt,
hospitia iis distribuunt, et vitam eorum observant, et
asseclas iis dant, et deducunt vel ipsos vel, si moriantur,
opes eorum. JEgrotantium quoque curam habent et mortuos
sepeliunt. "fertii sunt qui ortus et obitum civium scrutan--
tur, quando et quomodo evenerint ; idque tributorum gra-
tia, et ne boni malive nativitas et mors lateant. Quarti
circa cauponas et commercia versantur. Hi mensurarum
frugumque curam habent , ut consignata vendantur, neq
sinant eundem plura commutare , nisi duplex vectigal pe
solvat. Quinti operibus locandis praesunt, ea obsignafa -

ἵππων: πέμπτοι δ᾽ ἁρμάτων: ἔχτοι δὲ ἐλεφάν-
—— χων, Βασιλιχοί τε σταθμοὶ xal ἵπποις καὶ θηρίοις: βα-
σιλιχὸν δὲ xal ὁπλοφυλάχιον: παραδίδωσι γὰρ ὃ στρα-
* πιώτης τήν τε σχευὴν εἰς τὸ ὁπλοφυλάχιον xa τὸν
E ἵππον εἰς τὸν ἱππῶνα xat τὸ θηρίον ὁμοίως. Χρῶνται
| AM ἀχαλινώτοις * «πὰ δ᾽ ἅρματα ἐ ἐν ταῖς ὁδοῖς βόες ἕλχουσιν"
| b οἱ δὲ ἵπποι ἀπὸ φορδιᾶς à ἄγονται τοῦ μὴ παρεμπίπρα-
[^ MEL. τὰ σχέλη μηδὲ τὸ πρόθυμον αὐτῶν ὑπὸ τοῖς ἅρ-
᾿ μᾶσιν ἀμθλύνεσθαι. Δύο δ᾽ εἰσὶν ἐπὶ τῷ ἅρματι παρα-
᾿ βάται πἱρὸς ἡνιόχῳ: ὃ δὲ τοῦ ἐλέφαντος ἡνίοχος τέταρτος,
᾿ τρεῖς δ᾽ οἱ ἀπ᾽ αὐτοῦ τοξεύοντες. Sequitur fragm. 22.
p" ratione qua equos et elephantos Indi regant,
luribus agit /Elianus XIII, 9, qui Megasthenem
| E. dubio exscripsit : Ἵππον δὲ ἄρα ᾿Ινδὸν
Τ᾿ χατασχεῖν xoi ἀναχροῦσαι προπηδῶντα x«l ἐχθέοντα
ΤΟ 90 παντὸς ἦν, ἀλλὰ τῶν ἐκ παιδὸς ἱππείαν πεπαιδευ-
᾿ς μένων. "'oUro γὰρ αὐτοῖς ἔστιν ἐν ἔθει, χαλινῷ ἄρχειν
τῇ αὐτῶν χαὶ ῥυθμίζειν αὖτ οὺς καὶ ἰθύνειν: χημοῖς δὲ ἄρα
E χεντρωτοῖς ἀκόλαστόν τε ἔχουσι τὴν γλῶτταν, χαὶ τὴν
᾿ς ὕπερῴαν ἀδασάνιστον: ἀναγχάζουσι δὲ αὐτοὺς ὅμως
i οἵδε οἱ τὴν ἱππείαν σοφισταὶ περικυχλεῖν καὶ περιδι-
: γεῖσθαι ἐς ταὐτὸν στρεφομένους, χαὶ ἧπερ εἶδον ἀστό-
μους. Δεῖ δὲ ἄρα τῷ τοῦτο δράσοντι xat δώμης χειρῶν,
χαὶ ἐπιστήμης εὖ μάλα ἱππιχῆς. Πειρῶνται δὲ οἱ προή-
χοντες εἷς d» pov τῆσδε τῆς σοφίας, χαὶ ἅρμα οὕτως πε-
ρικυχλεῖν xot περιάγειν' εἴη δ᾽ ἂν ἄθλος οὐχ εὐχαταφρό-
νητος, ἀδηφάγων ἵ ἵππὼν τέτρωρον περιστρέ ἔφειν ῥᾳδίως.
Φέρει δὲ τὸ ἅρμα παραθάτας xot δύο. Ὁ δὲ στρατιώτης
ἐλέφας ἐπὶ τοῦ χαλουμένου θωραχίου, ἢ χαὶ νὴ Δία τοῦ
1 νώτου γυμνοῦ xol ἐλευθέρου, πολεμιστὰς μὲν τρεῖς,
παρ᾽ ἑκάτερα βάλλοντας. χαὶ τὸν τρίτον κατόπιν" τέ-

r LE

FRAGMENTA.

Bio δὲ τὸν τὴν ἅρπην χατέχοντα διὰ χειρῶν, xoi

431

ἐχείνη τὸν θῆρα ἰθύνοντα, ὡς olaxt ναῦν χυδερνητιχὸν
ἄνδρα καὶ ἐπιστάτην τῆς νεώς.

37.

Strabo XV, 704 (praecedit fragmenti 36 ini-
tium ) : Ἵππον δὲ xoi ἐλέφαντα τρέφειν οὐχ ἔξεστιν
ἰδιώτῃ" βασιλικὸν δ᾽ ἑκάτερον νενόμισται τὸ χτῆμα, xal
εἰσὶν αὐτῶν ἐπιμεληταί.

Θήρα δὲ τῶν θηρίων τούτων τοιάδε, Χωρίον qv
ὅσον τεττάρων ἢ πέντε σταδίων τάφρῳ περι χαράξαντες
βαθείᾳ., γεφυροῦσι τὴν εἴσοδον στενωτάτη γεφύρα " εἶτ᾽
εἰσαφιᾶσι θηλείας τὰς ἡμερωτάτας τρεῖς ἢ τέτταρας"
αὐτοὶ δ᾽ ἐν καλυδίοις χρυπτοῖς ὑποχάθηνται λοχῶντες"
ἡμέρας μὲν οὖν οὐ προσίασιν οἵ ἄγριοι" νύχτωρ δ᾽ ἐφ᾽
ἕνα ποιοῦνται τὴν εἴσοδον" εἰσιόντων δὲ, χλείουσι τὴν
εἴσοδον λάθρα" εἶτα τῶν ἡμέρων ἀθλητῶν τοὺς ἀλχίμὼ-
τάτους εἰσάγοντες, διαμάχονται πρὸς αὐτοὺς, ἅμα χαὶ
λιμῷ καταπονοῦντες" ἤδη δὲ χαμνόντων of εὐθαρσέστατοι
τῶν ἡνιόχων λάθρα χαταύδαίνοντες, ὑποδύνουσιν ἕχαστος
τῇ γαστρὶ τοῦ οἰχείου ὀχήματος " ὁρμώμενος δ᾽ ἐνθένδε,
ὑποδύνει τῷ ἀγρίῳ, xai σύμποδα δεσμεῖ" γενομένου δὲ
τούτου, χελεύουσι τοῖς τιθασοῖς, τύπτειν τοὺς συμπο-
δισθέντας, ἕως ἂν πέσωσιν εἰς τὴν γῆν" πεσόντων
δ᾽ ὠμοδοΐνοις ἱμᾶσι προσλαμόάνονται τοὺς αὐχένας
αὐτῶν πρὸς τοὺς τῶν τιθασῶν’ ἵνα δὲ μὴ σειόμεν οι τοὺς
ἀναθαίνειν ἐπ᾽ αὐτοὺς ἐπιχειροῦντας ἀποσείοιντο, τοῖς
τραχήλοις αὐτῶν ἐμδάλλονται χύχλῳ τομὰς, xal χατ᾽
αὐτὰς τοὺς ἱμάντας περιτιθέασιν, ὥσθ᾽ ὑπ᾽ ἀλγηδόνων» ἡ
εἴχειν τοῖς δεσμοῖς. xat ἡσυχάζειν: τῶν δ᾽ ἁλόντων ἀπο-
λέξαντες τοὺς πρεσδυτέρους 2 “νεωτέρους τῆς χρείας,
τοὺς λοιποὺς ἀπάγουσιν εἰς τοὺς σταθμούς" ὃ δήσαντες
δὲ τοὺς μὲν πόδας πρὸς ἀλλήλους, τοὺς δὲ αὐχένας

m e : ess :
— ^beantes, seorsum nova a veteribus : quae qui miscuerit,
Amultam persolvit. Sexti et ultimi venditarum rerum deci-
mas exigunt : et qui vectigali rempublicam defraudarit ,
. capite plectitur. Ac privatim quidem singuli hzec curant ,
—. publice vero et privata et civilia et publicam | supellecti-
. lem et pretia et forum et portus et sacra.
à Post urbis preefectos est tertium collegium, quod circa
—. rem militarem versatur, ad eundem modum in quinternio-
-—. nes sex divisum, quorum unum adjungunt classis praefecto ;
. Secundum ei, qui bobus praest, quibus instrumenta et
. cibaria et alia militioe necessaria portantur. lidem ministros
— praebent » qui tympanis et tintinnabulis utantur, item equi-
. Sones et machinarum fabros , et horum famulos. Porro pa-
bulatores pabulatum ad Uiitiinabotüis mittunt, preemio et
E E eunplicio celeritatem et securitatem eos condocefacientes.
- 'Fertii peditum curam habent ; quarti equorum, quinti cur-
ruum, sexti elephantorum. Equis ac ceteris bestiis regia sta-
. bula sunt : est etiam regium armamentarium, in quo arma
adservantur. Nam miles armaturam in armamentarium red-
it equum in equile, elephantum in suum item stabulum.
: . His utuntur infrenibus. Currusa bobus in itinere trahun-
A iur; equi capistro ducuntur, ne femora curribus junctorum
T intertrigine lzedantur, neve eorum alacritatem currus hebe-
Vent. Currus przeter aurigam vectores duos habet, elephas
Aurigam el tres sagittarios.

37.

Equum et elephantum privato homini alere non licet :
utrumque enim regis possessio censetur, suntque harum re-
rum curatores.

Elephantum autem sic venantur. Locum aliquem ab
omni purgatum materia , quattuor aut quinque stadiorum,
profunda fossa circumdant. Tum ingressum ponte angu-
stissimo jungunt. Deindetres quattuorve elephantes feminas
de mansuetis immittunt : ipsi in tuguriis occulti insidian-
tur. Per diem silvestres non accedunt, nocte autem sin-
gulatim introeunt : quibus ingressis venatores clam aditum
occludunt. Postea nonnullos e cicuribus certatoribus for-
tissimos introducentes cum iis pugnant, simul etiam fame
defatigant. Quum vero jam defessi fuerint, aurigarum
audacissimi, clam descendentes et sui quisque elephantis
uterum subeuntes , cempedes illis injiciunt. Quo facto ci-
cures instigant ut vinctos verberent, quousque in terram
cadant. Postquam ceciderunt, bubulis loris eorum colla
ad domitorum adstringunt : et ne adscenSores excuterepos-
sint, colla circumcidentes, in caesuris vincula imponunt ,
ut prze dolore vinculis cedant et quietem agant. De captis
seliguntur quicunque vel senio vel juventa inutiles sunt :
reliqui in stabula ducuntur, et pedibus invicem vinctis
ac colle ad columnam valide infixam fame domantur : deinde

452

᾿ , Y " , - SO.
πρὸς χίονα εὖ πεπηγότα, δαμάζουσι λιμῷ ἔπειτα χλόη
καλάμου xat πόας ἀναλαμβάνουσι" μετὰ δὲ ταῦτα πει-
θαρχεῖν διδάσχουσι, τοὺς μὲν διὰ λόγου, τοὺς δὲ με-
λισμῷ τινι χαὶ τυμπανισμῷ χηλοῦντες" σπάνιοι δ᾽ οἵ
δυστιθάσευτοι" φύσει γὰρ διάχεινται πράως καὶ ἧμέ-
poc, ὥστ᾽ ἐγγὺς εἶναι λογικῷ ζῴῳ: τινὲς γὰρ xol
ἐξαίμους τοὺς ἡνιόχους ἐν τοῖς ἀγῶσι πεσόντας ἀνελό-
μένοι σώζουσιν Ex τῆς μάχης" οἱ δὲ καὶ ὑποδύντας με-
ταξὺ τῶν ἐμπροσθίων ποδῶν ὑπερμαχόμενοι διέσωσαν"
τῶν δὲ χορτοφόρων xai διδασχάλων εἴ τινα παρὰ θυμὸν
ἀπέχτειναν, οὕτως ἐπιποθοῦσιν, ὥσθ᾽ ὕπ᾽ ἀνίας ἀπέ-
χεσθαν τροφῆς᾽ ἔστι δ᾽ ὅτε καὶ ἀποχαρτερεῖν., ———

Βιδάζονται δὲ καὶ τίχτουσιν ὡς ἵπποι τοῦ ἔαρος μά-
λιστα " χαιρὸς δ᾽ ἐστὶ τῷ μὲν ἄρρενι, ἐπειδὰν olo cto
χατέχηται xal ἀγριαίνη" τότε δὴ καὶ λίπους τι διὰ τῆς
ἀναπνοῆς ἀνίησιν, ἣν ἔχει παρὰ τοὺς χροτάφους᾽ ταῖς
δὲ θηλείαις, ὅταν 6 αὐτὸς οὗτος πόρος ἀνεωγὼς τυγχάνῃ.
Κύουσι δὲ τοὺς μὲν πλείστους ὀχτωχαίδεχα μῆνας,
ἐλαχίστους δ᾽ ἑχχαίδεχα - τρέφει δ᾽ ἣ μήτηρ ἕξ ἔτη.
Ζῶσι δ᾽ ὅσον μαχροδιώτατοι ἄνθρωποι οἵ πολλοὶ, τινὲς
δὲ xal ἐπὶ διαχόσια διατείνουσιν ἔτη, πολύνοσοι δὲ
xa δυσίατοι. "Axoc δὲ πρὸς ὀφθαλμίαν μὲν βόειον γάλα
προσχλυζόμενον, τοῖς πλείστοις δὲ τῶν νοσημάτων
ὃ μέλας οἶνος πινόμενος, τραύμασι δὲ ποτὸν μὲν βούτυ-
pov, ἐξάγει γὰρ τὰ σιδήρια " τὰ δ᾽ ἕλχη σαρξὶν δείαις
πυριῶσιν.

38.

Arrianus Ind. c. 13 (antecedit fr. 35) : Θηρῶσι
δὲ Ἰνδοὶ τὰ μὲν ἄλλα ἄγρια θηρία, κατάπερ xoi "EA-

MEGASTHENIS

ληνες᾽ d$ δὲ τῶν ἐλεφάντων σφὶν θήρη οὐδέν τι ἄλλη -
ἔοικεν, ὅτι xal ταῦτα τὰ θηρία οὐδαμοῖσιν ἄλλοισι θη-
ρίοισιν ἐπέοικεν. (2) ᾿Αλλὰ τόπον γὰρ ἐπιλεξάμενοι ἄπεδον
χαὶ χαυματώδεα ἐν: χύχλῳ τάφρον ὀρύσσουσιν, ὅσον
μεγάλῳ στρατοπέδῳ ἐπαυλίσασθαι. Τῆς δὲ τάφρου τὸ
εὖρος ἐς πέντε ὀργυιὰς ποιέονται, βάθος τε ἐς τέσσαρας.
(3) Τὸν δὲ χόον ὅντινα ἐχθάλλουσιν ἐκ τοῦ ὀρύγματος,
ἐπὶ τὰ χείλεα ἑκάτερα τῆς τάφρου ἐπιφορήσαντες, ἀντὶ
τείχεος διαχρέονται" (4) αὐτοὶ δὲ ἐπὶ τῷ χώματι τοῦ Ὁ
ἐπιχειλέος τοῦ ἔξω τῆς τάφρου σχηνάς σφιν Ópuxrüc Ὁ
ποιέονται, xol διὰ τουτέων ὀπὰς ὑπολείπονται" δι ὧν Ei
φῶς τε αὐτοῖσι συνεισέρχεται xol xà θηρία προσάγοντα Bn
καὶ ἐσελαύνοντα ἐς τὸ ἕρχος σχέπτονται. (5) ᾿Ενταῦθα —
ἐντὸς τοῦ ἕρχεος χαταστήσαντες τῶν τινας θηλέων τρεῖς
ἢ τέσσαρας, ὅσαι μάλιστα τὸν θυμὸν χειροήθεες, μίαν
εἴσοδον ἀπολιμπάνουσι χατὰ τὴν τάφρον, γεφυρώσαντες,
τὴν τάφρον’ χαὶ ταύτῃ χόον τε xoi ποίην πολλὴν ἐπιφέ-.
ρουσι τοῦ μὴ ἀρίδηλον εἶναι τοῖσι θηρίοισι τὴν γέφυραν,
Ui, τινα δόλον ὀϊσθῶσιν. (c) Αὐτοὶ μὲν οὖν ἐχποδὼν
σφᾶς ἔχουσι χατὰ τῶν σχηνέων “τῶν ὑπὸ τῇ τάφρῳ δε-
δυχότες. Οἱ δὲ ἄγριοι ἐλέφαντες ἡμέρης μὲν οὐ πελά-
ζουσι τοῖσιν οἰχεομένοισι, νύχτωρ δὲ πλανῶνταί τε
πάντη xat ἀγεληδὸν νέμονται τῷ μεγίστῳ xol γενναιο-
τάτῳ σφῶν ἑπόμενοι, χατάπερ αἱ βόες τοῖσι ταύροισιν. i
(7) ᾿Επεὰν ὧν τῷ ἕρχεϊ πελάσωσι, vv xe Qu,» ἀχούοντες
τῶν θηλέων xal τῇ ὀδμῇ αἰσθανόμενοι, δρόμῳ ἵενται
ὡς ἐπὶ τὸν χῶρον τὸν πεφραγμένον" ἐχπεριελθόντες δὲ
τῆς τάφρου τὰ χείλεα εὖτ᾽ ἂν τῇ γεφύρη ἐπιτύχωσι,᾿
χατὰ ταύτην ἐς τὸ ἕρχος ὠθέονται, (s) Οἱ δὲ ἄνθρωποι
αἰσθόμενοι τὴν ἔσοδον τῶν ἐλεφάντων τῶν ἀγρίων, ob -
dE

4

DB
t

herba vel arundine viridi reficiuntur, post cicurantur alii
oratione, alii cantu aliquo vel tympani sonitu deliniti. Rari

sunt qui non facile mansuescant : sunt enim a natura mites

et mansueti, et ad animantia ratione przedita proxime ac-
cedunt. Quidam aurigas suas, qui in certamine ceciderunt
e prelio efferunt; alii eos qui per anteriores pedes uterum
subierunt, propugnando servarunt. Quodsi quem e cura-
toribus vel magistris per iram interfecerint , adeo illum de-
siderant , ut prac mcerore a cibo abstineant, interdum etiam
media sibi mortem consciscant.

Elephanti coeunt et pariunt, ut equi, plurimum vere.
Mari coitus tempestivus est, ubi ostro correptus sevire
occipit; tunc etiam pingue quiddam emittit per spiramen-
tum , quod ei secundum tempora est : feminv, quum hic
idem meatus apertus fuerit. Edunt partum, quum tardis-
sime, mense a conceptu decimo octavo, quum celerrime,
sub sextum et decimum. Sex annos a matre nutriuntur.
Vivunt plerique quantum longeevissimi homines, qui-
dam etiam ad ducentesimum perveniunt annum. Alioqui
morbis obnoxii sunt et quidem curatu difficilibus. Vitiis
oculorum remedio est , vaccae lacte si perluantur ; plurimos
morbos vinum nigrum potum curat. Vulneribus bu-
tyrum potum auxiliatur ( ferrum enim ejicit ); ulcera suillis
carnibus foventur,

38.

Venantur Indi reliquas feras quo Graeci modo : at elephan-

^5
i^

torum apud eos venatio nihil prorsus alii venandi modo -
similis est, siquidem et hze ferze nullis similes sunt. (2) Deli- -
gunt venatores locum planum et apricum , magni exercitus.

capacem , in cujus circuitu fossam ducunt. Fosse latitudo -
ad quinqueorgyias habet, altitudo circiter quattuor. (3) Ter-
ram, quam fodiendo eruunt, utrimque ad labra fossz con-.-
gerunt, eaque pro muro utuntur. (4) Ipsi autem in exte-
rioris labri aggere tentoria sibi fossilia faciunt, et foramina

in iis, per quae lucem admittant , relinquunt : ipsique ex

iis feras appropinquantes atque in septum ingredientes pro*

spectant. (5) Tunc tres aut quattuor elephantos feminei

sexus ex mansuetissimis septo includentes, unum per fossam

aditum relinquunt, fossa ponte juncta , quem multa terra.
et multo cespite sternunt , ne conspici a feris pons , ef dolus
sentiri possit. (6) Venatores autem remoti sese in caver-

nis pone fossam continent. Nam feri elephanti loca habi-
tata interdiu non adeunt : noctu vero passim errantes gre--
gatim pascuntur, eumque ducem sequuntur qui et maximus.
est et generosissimus : non aliter ac tauros vaccae sequi cer-
nuntur. (7) Postquam septis propiores facti feminarum
vocem audierunt, easque per odoratum cognovere, curs

feruntur ad septa , et fossae labra circumeuntes quum a
pontem pervenerint, per eum in septa ruunt. (8) Venato
res ubi ingressos feros elephantos sentiunt, alii contin:
pontem subtrahunt, alii proximos pagos petentes elephant«
septo inclusos esse nuntiant. (9) Quo cognito populare
confestim elephantos animosissimos ac mansuetissimo f

᾿ πέλας κώμας ἀποδραμόντες ἀγγέλλουσι: τοὺς ἐλέφαντας
᾿ ὅτι ἐν τῷ ἕρκεῖ ἔχονται " (9 (» ἢ οἵ δὲ ἀκούσαντες ἐπιαί-
3 νουσι τῶν χρατίστων τε τὸν θυμὸν xoi τῶν ζειροηθε-
— στάτων ἐλεφάντων, ἐπιβάντες δὲ ἐλαύνουσιν ὡς ἐπὶ τὸ
P. oxoc, ἐλάσαντες δὲ οὐκ αὐτίκα μάχης ἅπτονται, ἀλλ᾽
p γὰρ λιμῷ: τε ταλαιπωρηθῆναι τοὺς ἀγρίους ἐλέ-
φαντας χαὶ ὑ ὑπὸ τῷ Objet δουλωθῆναι. (10) Eo ἂν δὲ.
ίσι καχῶς ἔχειν δοχέωσι, τηνικαῦτα ἐπιστήσαντες
Ἐ θις τὴν γέφυραν ἐλαύνουσί τε ὡς ἐς΄ τὸ ἕρκος, χαὶ τὰ
᾿ μὲν. πρῶτα μάχη ἵσταται χρατερὴ τοῖσιν ἡμέροισι τῶν
᾿ ἐλεφάντων. πρὸς τοὺς ἑαλωχότας" ἔπειτα χρατέονται
* ᾿ μὸν κατὰ τὸ εἰχὸς οἱ ἄγριοι ὑπό τε τῇ ἀθυμίῃ xal τῷ
— λιμῷ ταλαιπωρεύμενοι. (11) Οἱ δὲ ἀπὸ τῶν ἐλεφάντων
f χαταθάντες παρειμένοισιν ἤδη τοῖσιν ἀγρίοισι τοὺς
πόδας ἄχρους συνδέουσιν" ἔπειτα ἐγκελεύονται τοῖσιν
- dikípow: πληγῆσι σφᾶς χολάζειν πολλῇσι, ἔστ᾽ ἂν
- éxeivot ταλαιπωρεύμενοι ἐς γὴν πέσωσι" παραστάντες
| βρόχους περιδάλλουσιν αὐτοῖσι χατὰ τοὺς αὐχένας,
᾿ xo αὐτοὶ ἐπιδαίνουσι χειμένοισι. (12) Τοῦ δὲ μὴ ἀπο--
᾿ς σείεσθαι τοὺς ἀυθάτας μηδέ τι ἄλλο ἀτάσθαλον ἐρ τά-
ζεσθαι, τὸν τράχηλον αὐτοῖσιν ἐν χύχλῳ μαχαιρίῳ ὀξέϊ
᾿ ἐπιτέμνουσι, καὶ τὸν βρόχον χατὰ τὴν τομὴν περι-
᾿ ὃδέουσιν, ὡς ἀτρέμα ἔχειν τὴν χεφαλήν τε xol τὸν τρά-
χῆλον ὑπὸ τοῦ ἕλκεος. (13) Ei γὰρ περιστρέ ἔφοιντο ὑπὸ
| ἰτασθαλίης; τρίθεται αὐτοῖσι τὸ ἕλκος t ὑπὸ τῷ χάλῳ"
᾿ EL μὲν ὧν ἀτρέμα ἴσχουσι, χαὶ αὐτοὶ Ἱνωσιμαχέοντες
- ἤδη ἄγονται χατὰ τὸν δεσμὸν πρὸς τῶν ἡμέρων.
— Cap. XIV. Ὅσοι δὲ νήπιοι αὐτῶν ἢ διὰ καχότητα
| ἄξιοι ἐχτῆσθαι, τούτους ἐῶσιν ἀπαλλάττεσθαι ἐς
τὰ σφέτερα ἤθεα. (2) Ἄγοντες δὲ εἰς τὰς κώμας τοὺς
ἁλόντας τοῦ τε χλωροῦ χαλάμου xa τῆς ποίης τὰ πρῶτα

FRAGMENTA.
μεν αὐτῶν τὴν γέφυραν ὀξέως ἀφεῖλον, οἱ δὲ ἐπὶ τὰς ἡ

433
ἐμφαγεῖν ἔδοσαν" () οἱ δὲ ὑπὸ ἀθυμίης οὖχ ἐθέλουσιν ᾿
οὐδὲν σιτέεσθαι, τοὺς δὲ περιϊστάμενοι οἱ Ἰνδοὶ ᾧδαϊσί
τε χαὶ τυμπάνοισι xaX χυμβάλοισιν ἐν χύχλῳ χρούοντές
τε χαὶ ἐπάδοντες χατευνάζουσι. (i) Θυμόσοφ gov γὰρ
εἴπερ τι ἄλλο θηρίον 6 ἐλέφας" χαίτινες ἤδη a αὐτῶν τοὺς
ἀμθάτας σφῶν ἐν πολέμῳ ἀποθανόντας ἄραντες αὐτοὶ
ἐξήνεγκαν ἐς ταφὴν, οἱ δὲ xoi ὑπερήσπισαν κειμένους,
οἵ δὲ χαὶ πεσόντων προεχινδύνευσαν" ὃ δέ τις πρὸς ὀρ-
γὴν ἀποχτείνας τὸν ἀμύάτην ὑπὸ μετανοίης τε χαὶ
ἀθυμίης ἀπέθανεν. (5) [Εἶδον δὲ ἔγωγε xat κυμθαλίζοντα
ἤδη ἐλέφαντα καὶ ἄλλους ὀρχεομένους, χυμθάλοιν τῷ
χυμδαλίζοντι πρὸς τοῖν σχελοῖν τοῖν ἔμπροσθεν mooc-
ἡρτημένοιν, καὶ πρὸς τῇ προδοσχίδι χαλεομένη ἄλλο
χύμδαλον' (e) 6 δὲ ἐν μέρεϊ τῇ προδοσχίδι ἔχρουε τὸ
χύμόαλον ἐν ῥυθμῷ πρὸς ἑχατέροιν τοῖν σχελοῖν" οἱ δὲ
ὀρχεόμενοι ἐν χύχλῳ τε ἐχόρευον, xal ἐπαίροντές τε xai
ἐπικάμπτοντες τὰ ἔμπροσθεν σχέλεα ἐν τῷ μέρεϊ ἐν
δυθμῷ xul οὗτοι ἔδαινον, χατότι ὃ χυμδαλίζων σφίσιν
ὑφηγέετο]. (7) Βαίνεται δὲ ἐλέφας ἦρος ὥρη, χατάπερ
[buc ἢ ἵππος, ἐπεὰν τῇσι θηλέησιν αἴ παρὰ τοῖσι χρο-
τάφοισιν ἀναπνοαὶ ἀνοιχθεῖσαι ἐχπνέωσι" χύει δὲ τοὺς
ἐλαχίστους μὲν ἑχκαίδεχα μῆνας, τοὺς πλείστους δὲ
ὀχτωχαίδεχα * τίχτει δὲ ἕν, χατάπερ ἵππος" καὶ τοῦτο
ἐχτρέφει τῷ γάλαχτι ἐς ἔτος ὄγδοον. (s) Ζῶσι δὲ ἐλε-
φάντων οἵ πλεῖστα ἔτεα ζῶντες ἐς διηχόσια " πολλοὶ δὲ
νούσῳ προτελευτῶσιν' γήραϊ δὲ ἐς τόσον ἔρχονται. (o (9 ἡ Καὶ
ἔστιν αὐτοῖσι τῶν μὲν ὀφθαλμῶν ἴ ἴημα τὸ βόειον γάλα
ἐγχεόμενον, πρὸς δὲ τὰς ἄλλας νούσους 6 υέλας οἶνος
πινόμενος, ἐπὶ δὲ τοῖσιν ἕλχεσι τὰ ὕεια χρέα ὀπτώμενα
καὶ χαταπασσόμενα. Ταῦτα παρ᾽ Ἰνδοῖσίν ἐστιν αὐτοῖσιν
ἰήματα.
De ratione qua musica elephantos Indi demul-

- conscendunt, atque ad septum accedunt. Nec tamen primo
Statim adventu cum agrestibus elephantis pugnam aggre-
. diuntur, sed illos aliquamdiu fame macerari ac siti domari
E "sinunt : (10) quumque jam languidiores factos vident, rur-
sus immisso ponte septa ingrediuntur. Et primo quidem
cre certamen fit inter domitos elephantos et feros captos :
landemsuperantur, ut par est, feri, languore et fame pressi.
(11) Tum sessores ex elephantis in terram demissi languidis
jam feris elephantis summos pedes colligant ; dehinc domitis
elephantis imperant, ut feros multis plagis castigent ,
donec verberibus defatigati in terram procidant. Tunc
"adstantes cervicibus eorum laqueos aptant, et ipsi prostra-
to ; inscendunt. : (12) Ne vero sessores excutiant, neve aliud
d lamni inferant, colla acuto gladiolo in circuitum preescin-
ἃ int, vulnusque laqueo circumligant, ut pra ulcere et
collum et caput immotum teneant. $i enim pervicaciter
ὲ reluetentur, ab fune ulcus teritur. Atque ita tandem quiete
86 habent , et victos sese agnoscentes ex vinculo ab domitis
ür.
— XIV. Qui vero eorum immaturce ietatis aut. propter ma-
neorporis constitutionem digni non sunt, qui possidean-
r, eos abire in loca ipsis consueta permittunt. (2) Ceteros
ptos in pagos ducunt, ac primum eos gramine et viridi-
bus culmis pascunt. (3) Illi vero prae moerore prorsus vesci
nolunt. - Indi autem circumstantes tympanorum ac cymba

FRHACMENTA HIST. GR. — VOL. 11

lu Ur

|

lorum pulsu cantuque eos exhilarant ac demulcent. (4) In-
telligens enim, si quae alia fera, est elephas. Kt quidem
nonnulli rectores suos in bello czesos sublatos ad sepultu-
ram detulerunt : alii jacentes propugnarunt : alii proses.
soribus lapsis neci sese objecerunt ; quidam quum per iram
rectorem suum occidissent, peenitentia et meerore se confe-
cerunt. (5) Vidi ego aliquando elephantum cymbalum pul-
santem aliis saltantibus, duobus cymbalis ad anteriora
crura appensis, alioque ad proboscidem alligato. (6) Ipse al-
ternatim proboscide cymbalum in numerum ad utrumque
erus pulsabat : reliqui in gyrum choreas ducebant , subla-
tis flexisque prioribus cruribus vicissim in numerum etiam
procedebant , prout is, qui cymbalum pulsabat , sono prsi-
bat. (7) Elephas venerem appetit verno tempore, quem-
admodum bos aut equa, quum feminis spiracula quaedam
cirea tempora adaperta exspirant; fertque in utero fa«tum
minimum xv1 menses , summum x vu. Parit auteni elephas
unicum, sicut equa : atque hunc lacte suo in octavum usque
annum nutrit. (8) Vivunt elephanti, qui plurimum, an-
nos cc; multi vero ante hoc tempus morbo intereunt. Se-
nectute vero ad hanc statem pertingunt. (9) Oculorum
tegritudini remedium iis est lac bubulum infusum : reliquis
morbis vinum nigrum epotum prodest, ulceribus autem
carnes suillae tostoe atque intritae vulneribus. Haec apud

Indos morbis eorum remedia sunt.
2a

434

ceant, et de morbis éorum /Elianus quoque lo-
quitur XII, 44 et XIII, 7. Posteriorem locum e
Megasthene petitum esse non est dubium, pre-
sertim quum in iis que proxime antecedunt ipse
/Elianus auctorem suum nominaverit, Alterum
locum minus certo, probabiliter tamen ad Me-
gasthenem referas. Utrumque exscribam.

JElianus N. A. XII, 44 : Ἔν Ἰνδοῖς ἃ ἂν ἁλῷ τέλειος
ἐλέφας, ἡμερωθῆναι χαλεπός ἐστι, xal τὴν ἐλευθερίαν
ποθῶν φονδ" ἐὰν δὲ αὐτὸν xa δεσμοῖς διαλάόῃς, ἔ ἔτι χαὶ
μᾶλλον ἐ ἐς τὸν θυμὸν ἐξάπτεται, καὶ δεσπότην οὐχ Ümo-
νέμει. Ἀλλ᾽ οἱ Ἰνδοὶ xat ταῖς τροφαῖς χολαχεύουσιν αὖ-
τὸν, xal ποιχίλοις xoi ἐφολκοίς δελέασι πραὔνειν πει-
ρῶνται, παρατιθέντες, ὡς πληροῦν τὴν γαστέρα χαὶ

θέλγειν τὸν θυμόν - ὃ δὲ ἄχθεται. αὐτοῖς, χαὶ ὑπερορᾷ
"Tt οὖν ἐχεῖνοι κατασοφίζονται χαὶ δρῶσι; Μοῦσαν αὐὖ-
τοῖς προσάγουσιν ἐπιχώριον, χαὶ κατάδουσιν αὐτοὺς
ὀργάνῳ τινὶ χαὶ τούτῳ συνήθει καλεῖται δὲ σχινδαψὸς
τὸ ὄργαγον΄ ὃ δὲ ὑπέχει τὰ ὦτα καὶ θέλγεται, χαὶ ^
μὲν ὀργὴ πραὔνεται, ὃ δὲ θυμὸς ὑποστέλλεταί τε χαὶ
θόρνυται, χατὰ μικρὰ δὲ χαὶ ἐς τὴν τροφὴν δρᾷ" εἶτα
ἀφεῖται μὲν τῶν δεσμῶν, μένει δὲ τῇ μούσῃ δεδεμένος,
καὶ δειπνεῖ προθύμως ἁδρὸς δαιτυμὼν καταδεδεμένος "
πόθῳ γὰρ τοῦ μέλους οὖχ ἂν ἔτι ἀποσταίη.

Idem XII, 6 : Τῶν τεθηραμένων ἐλεφάντων d ἰῶν-
ται τὰ τραύματα οἱ ^ [v&ot τὸν τρόπον τοῦτον, Καταιο-
νοῦσι μὲν αὐτὰ ὕδατι χλιαρῷ, ὥσπερ οὖν τὸ τοῦ Εὐρυ-
πύλου παρὰ τῷ χαλῷ Ὁμήρῳ ὃ Πάτροκλος * εἶτα μέν-
τοι διαχρίουσι τῷ βουτύρῳ αὐτά * ἐὰν δὲ ἢ βαθέα, τὴν
φλεγμονὴν πραύνουσιν, ὕ ὕεια χρέα, θερμὰ μὲν, ἔναιμα
δὲ ἔτι, προσφέροντες xai ἐντιθέντες. Τὰς δὲ ὀφθαλμίας
θεραπεύουσιν αὐτῶν, βόειον γάλα ἀλεαίνοντες, εἶτα αὖ-

τοῖς ἐγχέοντες" οἱ δὲ ἀνοίγουσι τὰ βλέφαρα xal ὦφε-
λούμενοι ἥδονταί τε xal αἰσθάνονται ὥσπερ ἄνθρωποι:
χαὶ εἰς τοσοῦτον ἐπιχλύζουσιν, εἰς ὅσον ἂν ὑποπαύσων-
ται λημῶντες: Eie δὲ τοῦ παύσασθαι τὴν ὀφθαλ--
μίαν τοῦτό ἐστι. Τὰ δὲ νοσήματα ὅσα αὐτοῖς προσπί-
πτει ἄλλως ,6 μέλας οἶνός ἐστιν αὐτοῖς ἄχος" ei δὲ μὴ
γένοιτο ἐξάντης τοῦ χαχοῦ τῷ φαρμάχῳ τῶδε, ἄσωστά
οἵ ἐστιν. Etiam ea quz Elianus XIII, 8 de elephan-
tum indole et vivendi ratione, et III, 46 de ele-
phanto albo narrat e Megasthene petita fuerint.

39. ὦ
Strabo XV, p. 706, de formicis aurum effo-
dientibus : Μεγασθένης δὲ περὶ τῶν μυρμήκων οὕτω

MEGASTHENIS :

φησὶν, ὅτι ἐν Δέρδαις, ἔθνει μεγάλῳ τῶν προσεῴων χαὶ
ὀρεινῶν ᾿Ινδῶν, ὀροπέδιον εἴη τρισχιλίων πὼς τὸν χύ-
χλον σταδίων" ὑποχειμένων δὲ τούτῳ χρυσωρυχείων, οἵ
μεταλλεύοντες εἶεν μύρμηκες, ϑηρίων ἀλωπέχων οὐχ ὶ
ἐλάττους, τάχος ὑπερφυὲς ἔχοντες, χαὶ ζῶντες ἀπὸ θή-
pas. ᾿Ορύττουσι δὲ χειμῶνι τὴν γῆν" σωρεύουσί τε
πρὸς τοῖς στομίοις, χαθάπερ oi ἀσπάλαχες- ψῆγμα
δ᾽ ἐστὶ χρυσοῦ μικρᾶς ἑψήσεως δεόμενον" τοῦθ᾽ ἱπποζυ- —
γίοις μετίασιν οἱ πλησιόχωροι λάθρα" φανερῶς γὰρ δια- —
μάχονται, xai διώχουσι φεύγοντας: χαταλαδόντες 0B
διαχρῶνται καὶ αὐτοὺς καὶ τὰ ὑποζύγια. Πρὸς δὲ τὸ
λαθεῖν χρέα θήρεια προστιθέασι χατὰ μέρη" περισπασ- — ᾿
θέντων δ᾽ ἀναιροῦνται τὸ ψῆγμα, καὶ τῷ τυχόντι τῶν
ἐμπόρων ἀργὸν διατίθενται, χωνεύειν οὖχ εἰδότες. Cf.
Nearch. fr. 12.

Arrianus Ind. c. 5,4 : Μεγασθένης δὲ χαὶ ἀτρεχέας,
εἶναι ὗ ὑπὲρ τῶν μυρμήκων τὸν λόγον ἱστορέει, τούτους
εἶναι τοὺς τὸν χρυσὸν ὀρύσσοντας, oüx αὐτοῦ τοῦ χρυ-
σοῦ ἕνεχα, ἀλλὰ φύσι γὰρ κατὰ τῆς γῆς ὀρύσσουσιν, ἵνα
φωλεύοιεν' χατάπερ οἵ ἡμέτεροι οἱ σμικροὶ μύρμηκες ὀλί-
Yov τῆς γῆς ὀρύσσουσιν' (6) ἐκείνους δὲ, εἶναι : γὰρ ἀλω-
πέχων μέζονας, πρὸς λόγον τοῦ μεγέθεος σφῶν χαὶ τὴν
γῆν ὀρύσσειν: τὴν δὲ γῆν χρυσῖτιν εἶναι, καὶ ἀπὸ ταύ-
τῆς γίνεσθαι ᾿ἸΙνδοῖσι τὸν χρυσόν. (7) Ἀλλὰ Μεγασθένης
ἀκοὴν ἀπηγέεται. Antecedit Nearchi fr. 12.

Cf. Dio Chir ysostóm. Or. 35 p. 436 ed. Morell : 5
Τὸ δὲ χρυσίον λαμόάνουσι παρὰ μυρμήχων.. Οὗτοι
δέ εἰσιν ἀλωπέχων μείζονες ᾽ τἄλλα δὲ ὅμοιοι τοῖς παρ᾽
ὑμῖν" ὀρύττουσι δὲ χατὰ γῆς ὥσπερ ot λοιποὶ MG ΣΝ
Ὃ δὲ χοῦς αὐτοῖς ἐστι χρυσίον καθαρώτατον πάντων
χρυσίων χαὶ στιλπνότατον. Εἰσὶν οὖν πλησίον ἐς, r
ὥσπερ χολωνοὶ τοῦ ψήγματος, xol τὸ πεδίον ἅπαν
ἀστράπτει" χαλεπὸν οὖν ἰδεῖν ἐστι πρὸς τὸν ἥλιον, xal.
πολλοὶ τῶν ἐπιχειρούντων ἰδεῖν τὰς ὄψεις διεφθάρησαν.
Οἱ δὲ προσοικοῦντες ἄνθρωποι τὴν μεταξὺ χώραν διελ-.
θόντες ἔρημον οὖσαν οὗ πολλὴν ἐφ᾽ ἁρμάτων, ὑποζεύ-
ξαντες ἵππους ταχίστους, ἀφικνοῦνται τῆς μεσημύρίας,
ἡνίκα δεδύχασι κατὰ γῆς ἔπειτα φεύγουσι τὸν χοῦν
ἁρπάσαντες. Οἱ δὲ αἰσθανόμενοι διώχουσι xo μάχονται
χαταλαθόντες, ἕως ἀποθάνωσιν ἢ ἀποχτείνωσιν" ἀλχι-
μώτατοι γάρ εἰσι θηρίων ἁπάντων * ὥστε οὗτοί γε ἐπί-
στανται τὸ χρυσίον, ὁπόσου ἐστὶν ἄξιον, καὶ οὐδὲ προΐεν-
ται πρότερον ἢ ἀποθανεῖν.

Cf. Klianus H. An. III, 45 XVI, 15; Plinius
XI, 36; Propert. III, 13, Ἂν “βαιῖρς, Mela VII,
Ὁ lud. X1I,3; Clg: Alex: Pzdag. II, p. b.

à; 39.

Megasthenes de his formicis loquens ait, apud Derdas,
qua magna gens est Indorum montanorum et orientalium
planitiem quandam montanam esse ter mille stadiorum,
ambitu , et sub ea aurifodinas , quas effodiant formicae vul-
pibus magnitudine non minores, mira celeritate, victum
e venatione comparantes. Fodere autem terram per hiemem
et ad ostium aceumulare, quemadmodum solent talpae. Hu-
jus auri ramenta, id enim sunt, parva. decoctione egent.

»*

Vicini jumentis ea clam rapiunt ; aperte enim non possul
prohibentibus formicis , quae et pugnant et fugientes inse
tantur, quos quum deprehenderint , una cum jumentis ἢ
terimunt. Ut ergo illas lateant, ferinas carnes per
plurima disponunt, itaque ad proedam dissipatis formicis,
auri ramenta ipsi asportant, et fusionis ignari cuicunq K
mercatori rudia divendunt.
— cería veraque esse quae de formicis scribun n-

E Tzetzes Chil. XII, 3305 Albert. Magnus De ani-
. mal, tom. VI, p. 678, ex Alexandri epistolis, ie
— feruntur; Anonymus De monstris et belluis p. 259
ἃ, Berger de Xivrey. Quos locos citat Schwan-
pe 72 addens haec : « Philostratus V. Apoll.
n2" I. Heliodorus /Eth. X, 26 p. 495, quum for-
micas illas Ethiopie attribuerint, auctoribus usi
Εν... Megasthene antiquioribus (?). Nuncupatur
» populus a Megasthene Δέρδαι, apud Plinium Darcdee,
Ba» ipsis Indis Daradee. Et. admirabiliter Daradas
— Ptolemzus in /Ethiopia habitare dicit, et ejusdem
3 — mominis populum in extrema Libyz parte ad occi-
E dentem sita Agathem. II, 5, Polyb. ap. Plin. H. N.
— V, 1, 20, Ptolem. IV, 6 ,quem veteres scriptores
— eum solita Indiz et JRthiopise permutatione nescio
— an hue transposuerint. Indicum certe sabuletum
—. et Africum permnutationi ansam dare facile potuit. »
. . Idem Schwanbeckius docet narrationem de for-
. snicis istis etiam apud Qazvinium. Arabem scripto-
— rem occurrere in Gildemeister Scriptt. Arab. de
—— reb.Ind. p. 220—222 : Dixitauctor libri miraculo-
| b. rum , iz ultima India terram esse, cujus arena auro
5 commista. sit; ibi formicarum magnarum species
- est, quc canem celeritate cursus superant ; terra
| quam ma:eime fervida 'est, et estu aucto formicee
Sub terram in latibula se recipiunt ibique latent,
( usque dum «estus vehementia diminuta, est. Tum
Indi cum jumentis ad earum latibuía veniunt et ali-
quantum avehunt arenam; deinde cursu celeri se
recipiunt metu formicarum, ne insecutee se devorent.
Porro Jusbequium (Legationis Turcicz Epist. IV,

τὰ (Ί

Thamaspo Persarum rege missam esse formicam
- Indicam , mediocris canis magnitudine , mordacem
- admodum et sevam. Post hec Schwanbeckius

EXIT, 439) invenit , qui circa Indi fontes solum in-
venit auriferum et bestiam i in cavernis terr: viven-
tem, cui veterum descriptio conveniebat, ita scili-
et, ut formicis minime similis esse possit. Quam
eandem esse atque istam formicam ab Herodoto,
Nearcho, Megasthene aliisque' memoratam primus

FRAGMENTA.

Convenit etiam locus

-p. 144) tradere Solimano preter alia dona a-

- pergitita : « Bestiam primus Moorcroftius ( 4s. Res..

135
perspexit Rittevus ( 4siern H, 659; cf. p. 508. 593).
: in illa enim regione Darad:e
habitabant, Neque tamen apud ipsum Ritterumn,
dum in nomine male intellecto aut converso , aut*
altero cum altero mutato narrationem originem ha-
bere putat, auctorum varietas satis valuit. Éx quo
tempore etiam ultima dubitationis causa sublata
est : Vilso enim invenit ( Arian, ant. p. 335) men-
tionem fieri etiam in Indicis literis bestiarum au-
rum effodientium, quas, quum terram effodiant ,
eodem nomine ( pipílica) atque formicas Indi nun-
cupant. Cf. Mahàb. II, 2860 : pipílicam gátaru-
pam uddritam pipílicdis, 1. e. formicinum aurum
erutum a formicis, Itaque etiam de hac re rectius
quam qui eum vituperant, Megasthenes censuit. »

Ao.

Strabo XV, p. 711 sqq. : : Περὶ δὲ τῶν φιλοσόφων
λέγων (se. Μεγασθέν ἡς) τοὺς μὲν ὀρεινοὺς αὐτῶν
φῆσιν ὑμνητὰς εἶναι τοῦ Διονύσου, διλνώνευς τεχυ. figu
τὴν ἀγρίαν ἄμπελον παρὰ μόνοις αὐτοῖς φυομένην χαὶ
χιττὸν xol δάφνην καὶ μυρρίνην χαὶ πύξον xai ἄλλα
τῶν ᾿ἀειθαλῶν, ὧν μηδὲν εἶναι πέραν τοῦ ὐφράτου,
πλὴν ἐν παραδείσοις σπάνια χαὶ μετὰ πολλῆς ἐπιμε-
λείας σωζόμενα. Διονυσιαχὸν δὲ χαὶ τὸ σινδονοφορεῖν
χαὶ τὸ μιτροῦσθαι καὶ μυροῦσθαι xoi βάπτεσθαι ἄνθινα
καὶ τοὺς βασιλέας χωδωνοφορεῖδθαι χαὶ τυμπανίζεσθαι
κατὰ τὰς ἐξόδους. 'Τοὺς δὲ πεδιασίους τὸν “Ηραχλέα
τιμᾶν. [ Ῥαῦτα μὲν οὖν μυθώδη καὶ ὑπὸ πολλῶν ἔλεγ-
χόμενα, καὶ μάλιστα [τὰ] περὶ τῆς ἀμπέλου καὶ τοῦ οἴνου,
πέραν γὰρ τοῦ Εὐφράτου xal τῆς ᾿Αρμενίας ἐστὶ πολλή
χαὶ ἣ Μεσοποταμία ὅλη χαὶ 5 Mta ἑξῆς μέχρι xat
Περσίδος χαὶ Kapuavtac* τούτων δὲ τῶν ἐθνῶν ἕχάστου
πολὺ μέρος εὐάμπελον χαὶ εὔοινον λέγεται. ]

ἼΛλλην δὲ διαίρεσιν ποιεῖται περὶ τῶν φιλοσόφων, δύο
γένη φάσχων, ὧν τοὺς μὲν Βραχμᾶνας καλεῖ, τοὺς δὲ
Σαρμάνας (codd. Γαρμᾶνας). Τοὺς μὲν οὖν Βραχμᾶ-
νας εὐδοχιμξῖν μᾶλλον, μᾶλλον γὰρ xol ὁμολογεῖν ἐ ἐν τοῖς
δόγμασιν" ἤδη δ᾽ εὐθὺς xal χυομένους ἔχεν ἐπιμελητὰς,
λογίους ἄνδρας - οὺς προσιόντας λόγον μὲν ἐπάδειν δο-
χεῖν xal τὴν μητέρα καὶ τὸν χυόμενον εἰς εὐτεχνίαν. τὸ

δ᾽ afi i : ὶ ὑποθήκας
CAT ἐς. σωφρονιχᾶς τινας παραίνέσεις χαι ὑπούγχας

mon quidem ipsius auri causa, sed ut sibi antra, in quibus
delitescant, parent : qugmadmodum nostre formicee exiguae
nihil eruant. Illas vero, quippe quae vulpibus sint ma-
jores, pro ratione earum magnitudinis quoque terram fo-
dere, quie sit aurifera , atque aurum Indis suppeditet. Ce-
terum Megasthenes auditum narrat.

pt 40.

E philosophis Megasthenes narrat, eos qui sunt. mon-
ài, d Bacchum celebrare , signa quaedam ostendentes : quod
olum apud eos agrestis vitis nascatur, et hedera et laurus
^t myrtus. et buxus et alia semper virentia, quorum nul-
à sit trans Euphratem praeter pauca quaedam in hortis

€
pM
E.
Ameis, quae multo cultu conserventur. Bacchicum cst

etiam sindonas et mitras gestare et unguentis uti et floribus
tingi et tympana et tintinnabula exuentem regem praecedere,
Campestres vero Herculem colere. Qu:e profecto fabu.
losa sunt a multis refutata , presertim de vino ac vitibus :
nam regio trans Euphratem et Armeniam vineas habet.
Mesopotamia quidem tota et Media ac cetera: regiones usque
in Persiam et Carmaniam magna ex parte vitibus et vino
abundant.

De philosophis quoque divisionem aliam instituit, duo
genera eorum faciens , quorum unum Brachmanes , alte-
rum Sarmanes dicatur. Praestare autem Brachmanes alte-
ris , quod eorum decreta magis sint consentanea. Hi quum
primum concepti sunt , viros doctos curatores habent , qui

25.

436

διδόναι" τὰς δ᾽ ἥδιστα ἀχροωμένᾶας, μᾶλλον εὐτέχνους
εἶναι νομίζεσθαι. Μετὰ δὲ τὴν γένεσιν ἄλλους καὶ ἄλλους
διαδέχεσθαι τὴν ἐπιμέλειαν, ἀεὶ τῆς μείζονος ἡλικίας
χαριεστέρων τυγχανούσης διδασχάλων. Διατρίόειν δὲ
τοὺς φιλοσόφους ἐν ἄλσει πρὸ τῆς πόλεως, ὑπὸ περιδόλῳ
συμμέτρῳ, λιτῶς ζῶντας ἐ ἐν στιβάσι xol δοραῖς, ἀπε--
χομένους ἐμψύχων χαὶ ἀφροδισίων, ἀχροωμένους λόγων
σπουδαίων, μεταδιδόντας χαὶ τοῖς ἐθέλουσι τὸν δ᾽ ἄχρο-
ὦμενον οὔτε λαλῆσαι θέμις, οὔτε χρέμψασθαι, ἀλλ᾽
οὐδὲ πτύσαι" ἢ ἐχθάλλεσϑαι τὴς συνουσίας τὴν ἡμέραν
ἐχείνην, ὡς ἀχολασταίνοντα. Ἔτη δ᾽ ἑπτὰ καὶ τριά-
χοντα οὕτως ζήσαντα ἀναχωρεῖν εἰς τὴν ἑαυτοῦ χτῆσιν
ἔχαστον, καὶ ζῆν ἀδεῶς χαὶ ἀνειμένως μᾶλλον, σινδονο-

φοροῦντα χαὶ χρυσοφοροῦντα μετρίως ἐν ταῖς χερσὶ
x^ τοῖς ὠσὶ, προσφερόμενον σάρκας. τῶν μὴ πρὸς τὴν
“ρείαν συνεργῶν ζῴων, δριμέων χαὶ ἀρτυτῶν ἀπεχόμε-
vov * γαμεῖν δ᾽ ὅτι πλείστας εἰς πολυτεχνίαν " ex πολλῶν
&o καὶ τὰ σπουδαῖα πλείω γίνεσθαι &y* ἀδούλοις οὐσί
τε τὴν ἐχ τέχνων ὑπηρεσίαν ἐγγυτάτω οὖσαν πλείω
δεῖν παρασχευάζεσθαι. Ταῖς δὲ γυναιξὶ ταῖς γαμεταῖς
μὴ πὐμφιλοσοφεῖν τοὺς Βραχρᾶνᾳς" εἶ μὲν μοχθηραὶ
γένοιντο, ἵνα μή τι τῶν οὐ θεμιτῶν ἐχφέροιεν εἰς τοὺς
βεδήλους, εἰ δὲ σπουδαῖαι, μὴ καταλείποιεν αὐτούς"
οὐδένα γὰρ ἡδονῆς χαὶ πόνου χαγαφρονθθντα , ὃς δ᾽ αὖ-
τως ; ζωῆς xa θανάτου, ἐθέλειν C 9 ᾿ἑτέρῳ εἶναι" τοιοῦτον
δ᾽ εἶναι τὸν DH S xoi τὴν σπουδαίαν.

Πλείστους 9' αὐτοῖς εἶναι λόγους περὶ θανάτου " νο-
μίζειν γὰρ δὴ τὸν μὲν ἐνθάδε βίον ὡς ἂν ἀκμὴν χυομέ-
νων εἶναι" τὸν δὲ θάνατον γένεσιν εἰς τὸν ὄντως βίον καὶ
τὸν εὐδαίμονα τοῖς φιλοσοφήσασι᾽ διὸ τῇ ἀσχήσει πλεί-
στῃ χρῆσθαι πρὸς ΄ τὸ ἑτοιμοθάνατον᾽" ἀγαθὸν δὲ ἢ χα-
χὸν μηδὲ ν εἶναι τῶν συμθαινόντων ἀνθρώποις οὗ γὰρ
ἂν τοῖς αὐτοῖς τοὺς μὲν ἄχθεσθαι : τοὺς δὲ χαίρειν, ἐνυ-
πνιώδεις ὑπολήψεις ἔχοντας, καὶ τοὺς αὐτοὺς τοῖς αὐτοῖς

MEGASTHENIS

᾿χείνους χαρτερίαν;, τήν τε ἐν πόνοις xol τὴν ἐν ταῖς

τὴν ἡμέραν ὅλην. Ἄλλους δ᾽ εἶναι τοὺς μὲν μαντιχοὺς

τοτὲ μὲν ἄχθεσθαι, τοτὲ δ᾽ αὖ χαίρειν μεταθαλλομέ-
νοῦξ: Τὰ δὲ περὶ φύσιν, τὰ μὲν εὐήθειαν ἐμφαίνειν
φησίν " ἐν ἔργοις γὰρ αὐτοὺς κρείττους ἢ λόγοις elvat, -
διὰ μύθων τὰ πολλὰ πιστουμένους" περὶ πολλῶν δὲ τοῖς
Ἕλλησιν ὁμοδοξεῖν ( cf. fr. A1 )* ὅτι γὰρ γενητὸς ὃ χό- :
σμος xal φθαρτὸς, λέγειν χἀχείνους, καὶ ὅτι σφαιροειδής"
δ τε διοιχῶν αὐτὸν καὶ ποιῶν θεὸς OV ὅλου διαπεφοί- ?
τῆχεν αὐτοῦ" ἀρχαὶ δὲ τῶν μὲν συμπάντων ἕτεραι, τῆς
δὲ “χοσμοποιίας τὸ ὕδωρ᾽ πρὸς δὲ τοῖς τέτταρσι στοι- D
χείοις πέμπτη τίς ἐστι φύσις, ἐξ ἧς 6 οὐρανὸς καὶ τὰ αὶ
ἄστρα" γὴ δ᾽ ἐν μέσῳ ἵδρυται τοῦ παντός" καὶ περὶ
bari δὲ xat ψυχῆς ὅμοια λέγεται, xol ἄλλα πλείω: Ὁ
παραπλέχουσι δὲ καὶ μύθους, ὥδπερ καὶ Πλάτων περί
τε ἀφθαρσίας ψυχῆς, καὶ τῶν x«0' ἅδου χρίσεων, xat 1
ἄλλα τοιαῦτα, Περὶ μὲν τῶν Βραχμάνων ταῦτα λέγει. —
Τοὺς δὲ Σαρμάνας, τοὺς μὲν ἐ ἐντιμοτάτους Ὑλοδίους 1
φησὶν ὀνομάζεσθαι, ζῶντας ἐν ταῖς ὕλαις ἀ ἀπὸ φύλλων ἶ
xol χαρπῶν ἀγρίων, ἐσθῆτας δ᾽ ἔ ἔχειν ἀπὸ φλοιῶν δὲν-
δρείων, ἀφροδισίων χωρὶς xal οἴνου " τοῖς δὲ βασιλεῦσι,
συνεῖναι, δι᾿ ἀγγέλων πυνθανομένοις περὶ τῶν αἰτίων,
xoi δι᾿ ἐχείνων θεραπεύουσι χαὶ λιτανεύουσι τὸ θέϊον.
Μετὰ δὲ τοὺς Ὑλοδίους δευτερεύειν χατὰ τιμὴν τοὺς
ἰατρικοὺς, χαὶ ὡς περὶ τὸν ἄνθρωπον φιλοσόφους, ΣῈ
τοὺς uev, μὴ ἀγραύλους δὲ » ὀρύζῃ καὶ ἀλφίτοις τρεφο- -
μένους, ἃ παρέχειν αὐτοῖς πάντα τὸν αἰτηθέντα χαὶ
ὑποδεξάμενον ξενίᾳ " δύνασθαι δὲ xol πολυγόνους ποιεῖν,
xa ἀρρενογόνους, καὶ θηλυγόνους διὰ φαρμαχευτιχῇς "
τὴν δὲ ἰατρείαν διὰ σιτίων τὸ πλέον, οὐ διὰ φαρμάχων
ἐπιτελεῖσθαι" τῶν φαρμάκων δὲ μάλιστα εὐδοκιμεῖν
τὰ ἐπίχριστα χαὶ τὰ χαταπλάσματα" τἄλλα δὲ x
χουργίας πολὺ μετέχειν, Ἀσχεῖν δὲ xal τούτους χά- E

fuo

d
d
ΠῚ
Ie.

ὑπομοναῖς, ὥστ᾽ ἐφ ᾿ ἑνὸς σχήματος ἀχίνητον διαξελέσαι

et matri et concepto accedentes , in speciem quidem incan-
tando proli et matri felicitatem conciliant, sed re vera quae-
dam continentice przecepta dant : matres, quae libenter eos
audiant, eo feliciores prole fore existimant. Postquam
vero nati sunt, alios et alios curatores sortiuntur : nam
quo magis xetas adolescit , tanto elegantiores magistros suc-
cedunt. Philosophos istos ante urbem in luco degere intrà
mediocrem ambitum, quo cingantur : frugaliter vivere,
supra toris ac pellibus jacere, animalibus ac venere absti-
nere , seriis sermonibus intentos et cum volentibus audire
eos communicantes. Auditori autem non licere neque lo-
qui nec screare aut exspuere; alioqui diem illam ecetu ex-
cludi ut incontinentem. Quum triginta et septem annos
sic vixerint, in sua secedere , et laxius licentiusque vivere,
sindonem induere , aurum in manibus et auribus moderate
gestare , et carnibus vesci animali um , quae hominum opera
non adjuvant ; ab acribus et condimentis abstinere; quam
plurimas ducere uxores multiplicandae prolis causa : nam e
pluribus plura etiam nasei bona : servis si careant, eorum
vices ministerio liberorum suorum eos compensare, quum
proximum adsit. Brachmanes cum uxoribus non philoso-
pbari , ne, si improbo sint, aliquid quod efferri nefas sit,

. in profanos efferant : si probze, ne viros relinquant. Nam qui

voluptatem ac dolorem, vitam et mortem oque contemnat,
subsidium esse alteri nolle; hujusmodi autem esse probum
et probam. Plurimas eorum disputationes de morte esse :
nam banc vitam habendam esse quasi recens conceptorum -
hominum statum : mortem vero partum in veram illam à€ |
felicem vitam iis qui recte philosophati sint. Propterea
eos muülta se exercitatione ad mortem préeparare : nihil
eorum , qux hominibus accidere dicuntur, bonum esse ' Y
malum : neque enim futurum , ut iisdem e rebus alii m
lestiam, alii gaudium caperent, s$mni similes opiniones
concipientes : ut iidem interdum angerentur, interdum : 4l
mutati gauderent. Eorum vero , qu: ad nature cognit el
nem pertinent, quaedam dicit stültitiam ab iis censeri, ut
qui factis quam verbis malint se bonos demonstrare , et p je
raque fabulis confirment; de multis vero cum Grecis. sen
lire, ut quod mundus sit ortus et interiturus et sphaericus
et qud conditor et administrator ejus deus universum eu
pervadat : universarum rerum primordia diversa
mundi autem aquam, et preter quattuor elementa quint:
quandam naturam esse e qua ccelum astraque conste
terram in medio sitam universi; de semine, de anima aliis

E χαὶ ἐπῳδοὺς χαὶ τῶν περὶ τοὺς χατοιχομένους λόγων
ο΄ χαὶ νομίμων ἐμπείρους, ἐπαιτοῦντας χαὶ χατὰ χώμας
xa πόλεις" τοὺς δὲ χαριεστέρους τῶν χαθ᾽ ἅδου θρυ-
᾿λουμένων, ὅσα δοχεῖ πρὸς εὐσέδειαν xol ὁσιότητα -
συμφιλοσοφεῖν δ᾽ ἐνίοις xo γυναῖκας, ἀπεχομένας xoi
᾿ αὐτὰς ἀφροδισίων.

τς Σαρμάνας ( indice : gramanc à. e. ascetze.) pro
4 ; Γαρμᾶνας scripsimus cum Lassenio in. AAein. Mus.
pen. et Schwaubeckio. 1. 1. p. 46.

AI.

Clem. Alex. Strom. I, p. 305 D Col. ; p. 135,
2. Sylb. ( ex eoque. Eusebius. P, E. IX, p. 410):
E- Μεγασθένης ὁ συγγραφεὺς 6 Σελεύχῳ τῷ Νικχάτορι
Ἐ τυμδεδιωχὼς ἐν τῇ τρίτῃ τῶν Ἰνδικῶν ὧδε. γράφει"
« Ἅπαντα μέντοι τὰ περὶ φύσεως εἰρημένα παρὰ τοῖς
ἀρχαίοις λέγεται χαὶ παρὰ τοῖς ἔξω τῆς “Ελλάδος φιλο-
σοφοῦσι, τὰ μὲν παρ᾽. Ἰνδοῖς ὑπὸ τῶν Βραχμάνων, τὰ
δὲ ἐν τῇ Συρίᾳ ὑπὸ τῶν καλουμένων Ἰουδαίων. »
E Quz j jungas verbis Strabonis ( fr.540) : περὶ πολ--
-. λῶν δὲ τοῖς “Ἕλλησιν ὁμοδοξεῖν. Eadem etiam (e Cle-
Binénte) affert Cyrillus C. Julian. IV, p. 136. Paris.
τῷ 1638, sed perperam pe Megasthene laudat One-

-.Cf. Clemens 1. 1. p. 305, D Col. : Διττὸν δὲ τούτων
τὸ γένος" οἱ μὲν Σαρμᾶναι αὐτῶν, οἱ δὲ Βραχμᾶναι
καλούμενοι" xal τῶν Σαρμανῶν οἱ Ὑλόόδιοι προσαγο-
ρευόμενοι οὔτε πόλεις οἰκοῦσιν οὔτε στέγας ἔχουσιν,
ἔνδρων δὲ ἀμφιέννυνται Mos xoi ἀχρόδρυα σιτοῦν-

τοιίαν ἴσασιν, [ὥσπερ οἱ νῦν ᾿Εγχρατηταὶ καλούμενοι,
εἰσὶ δὲ τῶν ᾿Ινδῶν οἱ τοῖς Βούττα πειθόμενοι παραγ-
|; 3 | YOuxov, ὃν δι’ ὑπερδολὴν σεμνότητος ὡς θεὸν τετιμή--
Ι - χασι.]
Γ΄ Eadem et alia quadam de Brachmanibus, quee
ex parte fortasse ad Megasthenem referenda sunt ,
— habes, ap. Pseudophilosoph. 24, vol. 1, p. 9o4
Paris, 1733. — Apud Clementem codd. pro Ὑλό-
tot prebent Ἀλλόδιοι, quod e Strabone correxit

ERAGMENTA.

437

Schwanbeckius. Ceterum num Sarmanz sint. Bud.
dhaici necne, inter viros rerum Indicarum peri-

tissimos non convenit. De hac re ita Schw anbeckius

p. 17 : « Diligenter alteram sententiam Bohlenius,
Lassenius alteram. cum ea, qua solet, doctrina et
omnium rerum circumspectione defendit (BoAen.
De Buddhaismi. origine et :etate definiendis; Zas-
sen, De nominibus, quibus a veteribus appellan-
tur Indorum philosophi. /hein. Mus. 1833, p.
171—190.) Bohlenius, ut Sarmanarum nomine
Buddhaicos significari ostendat, primo nominis
argumento utitur : Sarmanarum enim nomen re-
spondere dicit tum sanscrite voci craman'a, qua
Buddhaici appellentur, tum nomini Σαμαναῖοι, quo
verbo ex Palica voce sammana (i. e. craman «)
formato quin Graeci Buddhaicos significaverint,
nihil dubitationis habet. Contra dixit Lassenius,
eraman'a non modo Buddhaicis, sed sepissime
etiam Brahmanis attribui. Sed ipse nunc cum ea,
qua est, humanitate mecum communicavit V. D.,
vocem cramar'a perpetuum Buddhaicorum asce-
tarum nomen, Brahmanicorum rarius esse. Itaque
hoc Bohlenii argumentum, etsi ad. expediendam
rem non sufficit, tamen non infirmum manet.

« Addidit deinde Lassenius hanc sententiam : δὲ
usum utriusque vocabuli apud. veteres respexeris,
invenies nullo prorsus loco unum pro altero poni
aut invicem permutari : cujus, constantiee certa
qucedam causa esse debet. Quod argumentum haud
scio an aliquantum firmitatis habeat, Sarmanz
enim bis tantum, Samanzi, nisi fallor, quinquies
a Grzecis Romanisque scriptoribus omnibus memo-
rantur. ( Bardesan. ap. Porphyr. De abstin. IV, 17,
Clem. Alex. Strom. I. 305, Origen. Contra Celsum
I ed. Delarue, Paris. 1733; t. I, p. 343, Alexan-
der Polyhist. ap. Cyrill. Contra Julian. IV, p. 135,
E. ed. Paris, 1638, Hieronym. Ad Jovinian. II. ed.
Paris. 1706, t. II, part. 2, p. 206.) Qui numeri ,
si scriptorum fontes exquisiveris , ad tres redigun-

E. En E enero: similia eos dicere : texere etiam fabulas
quasdam , quemadmodum Plato, de immortalitate animae ,
t de judiciis quae. apud inferos fiant, et alia hujusmodi non
d Ac de Braehmanibus quidem hactenus.

—— Sarmanarum eos honoratissimos ait, qui Hylobii vocantur
ex eo, quod in silvis degunt, e frontibus et silvestribus
fructibus viventes, vestem ex arborum corticibus habentes,
- winiet venerisexpertes. Hos cum regibus de causis rerum
— interrogantibus per nuntios colloqui , et per illos divina a
regibus coli et placari. Post silvicolas in honore medicos
esse, ut qui circa hominem philosophentur, frugales qui-
pr, non tamen sub divo degentes , oryza et farina viven-

P fes, quae nemo rogatus et hospitio eos excipiens non lar-
j νὰ Posse eos etiam fecundos facere, et marium et
- feminarum procreationem medicamentis prestare. Me-
— dieinam plurimam per cibos perfici, non autem per medi-

— «amena : ex medicamentis maxime unctiones probari et

——— -

cataplasmata, quod cetera maleficii non sint expertia.
Atque tum hos tum illos in laboribus et tolerantia constan-
liam exercere, adeo ut per totam diem in codem gestu
immoti perseverent. Alios esse quosdam divinatores incan-
tatoresque et. rituum et. sermonum, qui circa defunctos
sunt, non ignaros, errantes per vicos et urbes. Alios vero
his elegantiores atque urbaniores, qui eorum quz de in-
feris memorantur et qua ad pietatem sanctimoniamque
pertinent, periti sint. Cum nonnullis mulieres quoque phi-
losophari a venereis item abstinentes.

A 41.

Megasthenes historiarum scriptor, qui cum Seleuco Nica-
tore vixit, libro tertio De rebus Indorum scribit hunc in
modum. « Quaecunque de rerum natura ab antiquis di-
cuntur, eadem etiam ab iis philosophis , qui extra Gra'-
ciam sunt, docentur, partim ἃ Brachmanibus Indorum ,
partim a Judicis Syrite. »

4585

tur, ita ut Sarmanas solus Megasthenes, Samanzeos
A lexarer Polyhistor οἵ Bardesanes memoraverint.
Quid igitur in eo est mirum, quod Megasthenes,
si Buddhaicos significare voluerit, sanscrita voce
cramam'a usus est, postea vero Bardesanes et
Alexander Polyhistor palica voce sammana , quae
cum lingua palica postea in usum venerat? Quid
mirum in eo, quod scriptores, qui illis auctoribus
usi Sarmanas vel Samanzeos memorant, nomina
non permutaverunt? Quod si fecissent, quum in
re tam longinqua et incognita nonnisi ad verbum
illos exscribere possent, magis mirum videri po-
terat.

« Akerum Bohlenius argumentum attulit conve-
nientiam morum, qui in Sarmanis et Samanzis
simillime describantur. Lassenius contra, hoc
exemplum impugnans, docte exposuit, multum
interesse inter Sarmanarum vitam et Samanao-
rum, qualis utraque a veteribus describatur, easque
res, quz utrisque communes memorentur, com-
munes esse omnium sectarum Indicarum ascetis.
Quod argumentum, etsi gravissimum est, non ita
solvit quzsstionem, ut de hac re dubitari non am-
plius possit. Nam haud omittendum est, neque
Sarmanarum descriptionem neque Samanzorum
integram superesse, totasque igitur, quarum sin-
gule partes nunc inter se discrepare videntur, fa-
cillime potuisse consentire.

« Contendit deinde Lassenius, satis apparere ex
his verbis, quae apud Clementem 1. 1. adduntur :
εἰσὶ δὲ τῶν ᾿Ινδῶν οἱ τοῖς Β οὐ c ca πειθόμενοι παραγ-
γέλμασιν ete., Sarmanas alios esse atque Samanzos
s. Buddhaicos. Lassenius igitur sicut Colebrookius
As. Res. YX, p. 299, in hunc modum locum lauda-
tum interpretatusest: Sunt qui inter Indos Buddha
precepta sequantur 5. nonnulli inter Indos... se-
quuntur. Neque negari potest, verba εἰσὶν ot πει-
θόμενοι ita posse explicari, ut eam, quam Lassenius
vult, sententiam habeant, quamvis vocem xal ad-
ditam, et voces εἰσὶν oí non sejunctas ex usu Graci
sermonis exspectes, Sed etiamsi hzc omiseris, ad
demonstrandum nihil omnino ille locus valet,
quem non minus licet in hanc sententiam inter-
pretari : Sunt vero (scil. Sarmane, de quibus
modo dixit)ii qui Buddha precepta sequuntur.
Quemadmodum si istum locum explicaveris, con.
trarium ex eo apparere vides, quam quod Las-
senius dixit, et ostendi, Buddhaicos esse Sarma-
nas. Vix autem ullus Clementem ex sua ipsius
scientia verba ista addidisse suspicabitur.

« 8i breviter totam questionem complectimur,
omissis illis, que , quum dubia et ambigua sint,
neutri parti certa argumenta esse possunt, una
utrique opinioni restat causa : alteram enim no-

MEGASTHENIS

ü

men, descriptio alteram magis adjuvat. Quod quum
ita sit, eam sententiam superiorem facile existi-
maveris, quae totius descriptionis, quam qua so- |
lius nominis argumento utitur. Sed ei judicio, -
quod defendit Bohlenius, aliquantum ponderis |
affert, quod tam definite Brahmanis Megasthenes |
Sarmanas opposuit Nam mirum sane fuerit,
Brahmanis tam distincte eos opponi, qui ipsi |
Brahman:e erant. Et omnino, quum constet, Me- -
gasthenis tempore exstitisse in India Buddhaico- |
| rum sectam ἃ Brahmanis dissidentem, deinde quum
animadverterit ille dissidium ; quod inter Brahma-
nas alteramque sectam fuerit, postremo, quum -
hanc alteram eodem appellaverit nomine, quo so--
lent Buddhaici vocari, vix ullum verisimilius vide- ὦ
tur quam eosdem esse Buddhaicos Sarmanasque, ὦ

« Sed acceditalia causa et gravior. Nam non |
solum. eodem modo et pzne iisdem verbis etiam
Samanszos veteres scriptores opponere Brahmanis -
solent, sed etiam ii loci, quibus Bardesanes Sama- -
neos s. Buddhaicos describit, cum Megasthene -
mire congruunt. Nec tamen affirmaverim, Bar-
desanem in hac re Megasthenis solum vesica se-
cutum esse, neque quidquam addidisse de suo, sed
hoc certe ausim contendere, Zardesanem in id οἷς
manceis describendis Megasthenem respexisse et inc 4
quadam parte. esse secutum. Quod ut appareat, -
Bardesanis et Megasthenis hos locos componam :-

CET
juu curet cu wcp adteti T

oae re e

AC aie προ a am.

3v d:

otetie pem TIR tp meg

Bardesan. ap. Hieron. Ad Jo-
vin. (et ap. Porphyr. )

Bardesanes, vir Babylo-
nius ,

induo dogmata apud Indos
Gymnosophistas dividit ,

quorum alterum appellat
Bragmanas,

alterum Sam anos;

qui tanta continentic sint,

wt vel pomis arborum,j uxta
Gangem fluvium

vel oryza vel farina alan-
tur cibo ;

et quum rex ad eosvenerit,

adorare illos solitus sit,

pacemque suce provincite

in illorum precibus arbi-
trari sitam..

Plenius hanc partem Por-

phyrius tradidit :

᾿Αγύναιοι δ᾽ εἰσὶ πάντες

χαὶ ἀχτήμονες καὶ τοσοῦτον ar
τῶν τε xai τῶν Βραχμανῶν"
σέθας ἔχουσιν οἱ ἄλλοι, ὥστε
xai τὸν βασιλέα ἀφιχνεῖσθαι
παρ᾽ αὐτοὺς, καὶ ἱκετεύειν
εὔξασθαί τι, καὶ δεηθῆναι
ὑπὲρ τῶν κάθα αμανόντων

τὴν χώραν, ἢ συμϑουλεῦσαι
τὸ πραχτέον.

Megasth. ap. Strab. (sap.
Clem. Alex.) 3
Ἄλλην δὲ διαίρεσιν ποιεῖται,
περὶ τῶν φιλοσόφων, |
δύο γένη φάσχων,

ὧν τοὺς μὲν Βραχμᾶνας
χαλεῖ, ;
τοὺς δὲ Σαρμάνας,

(καὶ ἀκρόδρνα σιτοῦνται Clem.
ΑΙ.

ὀρύζῃ καὶ ἀλφίτοις τρεφομέ:
νους.

τοῖς δὲ βασιλεῦσι συνεῖναι δι᾽
ἀγγέλων πυνθανομένοις περὶ
τῶν αἰτίων, xal Ov ἐχείνων
θεραπεύουσι χαὶ λιτανεία
τὸ θεῖον...

p

(οὐ γάμον οὐδὲ παιδοποιίαν
ἴσασιν. Clem.) »

τοῖς δὲ βασιλεῦσι συνεῖναι, etc

{χ hac convenientia narrationum hoc certe licet
(ceoncludors Bardesanem respexisse Megasthenem,
. et eosdem Sarmanas a Megasthene descriptos Sa-

"Y ᾿ manxosque existimasse. Quam sententiam non

* ἡ poterat habere , si Sarmanas non tales Megasthenes

: . descripsisset j inialis Samaneos esse Bardesanes
prsperena »

42.

- Strabo Xv, p. 718 : Μεγασθένης δ᾽ ἐν μὲν τοῖς

n Brei: οὐκ εἶναι δόγμα φησὶν ἑαυτοὺς ἐξάγειν" τοὺς
δὲ ποιοῦντας τοῦτο, νεανικοὺς χρίνεσθαι, τοὺς μὲν
poo τῇ φύσει φερομένους ἐπὶ πληγὴν ἢ χρημνὸν,
τοὺς δ᾽ a ἀπόνους ἐπὶ βυθὸν, τοὺς δὲ πολυπόνους ἀ ἀπαγχο-

|» μένους, τοὺς δὲ πυρώδεις εἰς πῦρ ὠθουμένους » οἷος ἦν

13 Bud ὃ KdAavoc, ἀχόλαστος ἄνθρωπος, χαὶ ταῖς Ἂλε-
ΕΟ τόνδρου τραπέζαις δεδουλωμένος * τοῦτον μὲν οὖν ψέ-

e qeo0ot, τὸν δὲ Μάνδανιν ἐπαινεῖσθαι » ὃς τῶν toU Ἂλε-

᾿ ξάνδρου ἀγγέλων χαλούντων πρὸς τὸν Διὸς υἷὸν,

Ε΄ τοιϑομένῳ τε δῶρα ἔσεσθαι ὑπισχνουμένων, ἄπει-
᾿θοῦντι δὲ χόλασιν- μήτε ἐχεῖνον φαίη Διὸς υἱὸν, ὅς γε

E e μηδὲ πολλοστοῦ μέρους τῆς γῆς" μηδὲ αὐτῷ
2 δεῖν τῶν παρ᾽ ἐχείνου δωρεῶν, ᾧ οὐδεὶς xópoc* μιήτε

FRAGMENTA.

439

δὲ ἀπειλῆς εἶναι φόθον, ᾧ ᾧ ζῶντι μὲν ἀρχοῦσα εἴη τρο-.
góc f, Ἰνδικὴ, ἀποθανόντι δὲ ἀπαλλάξαιτο τῆς σαρχὸς
ἀπὸ γήρως τετρυχωμένης, μεταστὰς εἰς βελτίω χαὶ
καθαρώτερον βίον: ὥστ᾽ ἐπαινέσαι τὸν ᾿Αλέξανδρον xai
συγχωρῆσαι.

Plura sequuntur que παρὰ τῶν συγγραφέων
de philosophis Indorum tradita sint. Sed quid ex
Megasthene Strabo, quid aliunde sumpserit, ne-
scimus.

43.

Arrian, Exp. Alex. VIT, », ἡ : Dandamis gv-
mnosophista Alexandrum convenire repudiavit :
Οὐκοῦν οὐδὲ ᾿Αλέξανδρον ἐπιχειρῆσαι βιάσασθαι, γνόντα
ἐλεύθερον ὄντα τὸν ἄνδρα - ἀλλὰ Κάλανον γὰρ ἀναπει-
σθῆναι τῶν ταύτη σοφιστῶν, ὅντινα μάλιστα δὴ αὑτοῦ
ἀχράτορα Μεγασθένης ἀνέγραψεν" αὐτούς τε τοὺς σο-
φιστὰς λέγειν χαχίζοντας τὸν Καὶ άλανον, ὅτι ἀπολιπὼν
τὴν παρὰ σφίσιν εὐδαιμονίαν, 6 δὲ δεσπότην ἄλλον
ἢ τὸν θεὸν ἐθεράπευε. Cf. Palladius De Brachmani-
bus p. 20 sq. et Ambrosius De moribus Brachman,
p. 68 sq. ed, Londin 1668; Pseudocallisthenes III,

5 sqq.

42.
. Megasthenes nullum philosophis decretum esse de morte
ἅν. . Sibi consciscenda affirmat. Sed audaciores haberi qui hoc
E ᾿ in se admittant : ac natura duros in vulnus vel przecipitium
- ferri; doloris impatientes in profundum maris ; doloris pa-
E strangulari ; igneos in ignem detrudi ; ac talem
. Calanum fuisse, incontinentem sane hominem, et mense
. Alexandri mancipium. Eapropter hunc vitapéast; Man-
-danim summopere laudari, qui , quum Alexandri nuntii
. eum ad Jovis filium vocarent , et parenti dona polliceren-
poter, dicto non audienti poenas minarentur, respondit neque
istum Jovis filium esse, qui ne minimae quidem terrarum

parti imperaret , nec se illius dona requirere , qui saturari
non posset; nec minis terreri, quum vivens satis ab India
nutriatur, mortuus vero ab atirita jam senio carne libere-
tur, in meliorem purioremque vitam transmigrans. Pro-
pter haec Alexandrum eum laudasse et cessisse ei.

43.

Noluit Alexander Dandamin invitum cogere, quod inge-
nuum hominem esse intelligeret ; Calano tamen persuasisse ,
uno ex istius loci sophistis, quem vero minime sui compotem
esse reliqui sophistee dicebant, uti Megasthenes refert , at-
que vituperabant, quod, relicta qua apud ipsos frui lice-
bat felicitate , alium dominum quam deum coleret.

DAIMACHUS PLAT/EENSIS.
PATROCLES.

*

Daimachus * (Δηίμαχος Strabo, et Schol. Ap.
Rhod. fr. 7) Platzensis (fr. 4. 8. coll. fr. 6) post
Megasthenem a Seleuco, uti videtur, Palimbothra
- legatus missus est ad regem Allitrochaden (Indice
Amitraghatas, i. e. hostium debellator. V. Bohlen.
D. alte Ind. Y, p. 92), qui Sandrocotto patri
successerat (Strabo II, p. 7o. Vide Megasthen. fr.
το). Regnavit Allitrochades ab anno 288 usque ad
an. 263 vel 260 a. C., siquidem recte calculos
subduxit Benfey.in Ersch. u. Gruber. Encyclop.
s. v. Zndien p. 66. Daimachus vero ὑπομνήματα
τῆς ἀποδημίας condidit, quorum memoria periit
ferme omnis , vel auctoris culpa vel fortunzs. Fides,
si Strabonem 1. l. audias, fuit minima. Ἅπαντες
οἵ περὶ τῆς Ἰνδικῆς γράψαντες ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ψευδο-
λόγοι, x«0' ὑπερδολὴν δὲ Δηίμαχος" τὰ δὲ δεύτερα
λέγει Μεγασθένης χτλ. et paullo post : διαφερόντως
δ᾽ ἀπιστεῖν ἄξιον Δηιμάχῳ τε xat Μεγασθένει. Jam
exprobrat iis ineptas istas de populis monstrosis
fabellas, de quibus vidimus supra. Nihil hzec impe-
diunt quin cetera probatus Daimachus auctor fue-
rit, quz Megasthenes minus recte dixerat vel omi-
serat, corrigere velsupplere studens; quamquam
accidit ei ut inepte Megasthenem reprehenderit,
Exemplo sit fragm. 2.

Praeter Indica laudatur Daimachi opus Περὶ có-
cs6c(ac inscriptum , quo pietatis exempla ex popu-
lorum historiis auctor collegisse videtur. Multa ex
eo mutuatus fuerit faber librorum XXIV Περὶ
ἀγαθῶν xaX xaxov, qui sub Ephori nomine circum-
ferebantur; sic enim explicandus Porphyrius ap.
Euseb. Pr. Ev. p. 464 ed. Colon : Τί γὰρ φόρου
ἴδιον ἐκ τῶν Δαϊμάχου xo Καλλισθένους xo ᾿Αναξιμέ-
νους αὐταῖς λέξεσιν ἔστιν ὅτε τρισχιλίους ὅλους μετατι-

θέντος στίχους ; Cf. Prolegg. ad Fragm. H. p. LXIV. |

Ceterum haec ad Pl/ateensem Daimachum re-

* Alius Daimachus Plateensis ap. Thuc. III, 20. —
Daimachus Siculus, unus ex Hermocratis hipparchis , ap.
Polywn. 1, 43, 1.

δικοῖς ἱστορεῖ περιστερὰς μηλίνας γίνεσθαι ἐν Ἰνδοῖς.

e

ferenda esse non dubito. Num ad eundem perti- 4
nent Ὑπομνήματα πολιορχητικά (fr. 9), opus am- ὦ
plissimum? Vix crediderim. Cf. Fabric. Bibl. Gr.
II, p. 768 ed. pr.

INAIKA.

1l. E: i

Strabo XV, p.690; I1, 69, 70,74, 75 eDaima-
cho refert a mariIndico meridionali usqué ad Cau- ς᾽
casum stadia esse 30,000. Vide Megasthenis fr, 5.

2.

Strabo II, p. 76 : Πάλιν δ᾽ ἐχείνου τὸν Δηίμαχον
ἰδιώτην ἐνδείξασθαι βουλομένου (sc. ᾿Ερατοσθένους)
xal ἄπειρον τῶν τοιούτων" οἴεσθαι γὰρ τὴν Ἰνδικὴν
μεταξὺ χεῖσθαι τῆς τε φθινοπωρινῆς ἰσημερίας χαὶ τῶν
τροπῶν τῶν χειμερινῶν, Μεγασθένει τε ἀντιλέγειν. i.
σαντι ἐν τοῖς νοτίοις μέρεσι τῆς Ἰνδικῆς τάς τε ἄρχτους d
ἀποχρύπτεσθαι χαὶ τὰς σχιὰς ἀντιπίπτειν" μηδέτερον ᾿
γὰρ τούτων μηδαμοῦ τῆς Ἰνδικῆς συμόαίνειν: ταῦτα
δὴ φάσχοντος ἀμαθῶς λέγεσθαι. Eadem iterum tan- —
git p. 77. Vide Megasthenis fr, 7.

3. E

ΞΕ IX, p. 394, E : Δαΐμαχος δ᾽ ἐν τοῖς Ἶν- —

Re

eacdd

Cf. JElianus V. H. I, 15, ubi eadem (ex Nue
non nominato Daisuachaz et N. An. XV, 14 : Καὶ
περιστερὰς ὠχρὰς κομίζουσιν (sc. τῷ σφετέρῳ βασιλεῖ ὁ
ot Ἰνδοί), οἵασπερ οὖν xal λέγουσι μήτε ἡμεροῦσθαι

μήτε ποτὲ πραὔνεσθαι.
| χ;
E LIBRO SECUNDO.

Harpocratio v. ᾿Εγγυθήκη: Ei δ᾽ àv σχεῦός τι πρὸς
τὸ χρατῆρας ἢ λέδητας ἤ ἤ τι τοιούτων 00x ἀλλότριον.
ἐπικεῖσθαι ἐπιτήδειον [εἶναι], ὡς Καλλίξενός τε ἐν δ΄
περὶ ᾿Αλεξανδρείας C ὑποσημαίνει χαὶ Δαΐμαχος ὃ Ies
ταιεὺς ἐν β΄ Περὶ ᾿Ινδικῆς.

Haec illustrantur Megasthenis fr. 29 ex Athen.
p. 153, D. "d

ἃ
Ie

INDICA. 3. a
9. Daimachus in Indicis narrat columbas citrei coloris in

Eratosthenes Daimachum rudem et harum rerum impe-
ritum conatur ostendere , ut qui putarit Indiam inter zequi-
noctium et brumam esse sitam, et Megasthenem reprehen-
derit, qui in austrinis Indice partibus ursas occidere et
umbras diversam in partem cadere dixisset : horum enim
neutrum ullibi in India fieri, esseque hoc indocte dicta.

India esse.
4.
Ἐγγυθήχη, incitaga , repositorium. Vas erat idoneum ad
recipiendum crateras, lebetes, aut. aliquid. hujusmodi,
Callixenus ait libro quarto De Alexandria, et. Daimachu:
libro secundo Indicorum.

4 a.)
(E LIBRO DECIMO ?).

— Plutarch. De fluv. 4, 3 : Παράχειται δ᾽ αὐτῷ (τῷ
! Γάγγη) ὄρος Ἀνατολὴ χαλούμενον δι᾽ αἰτίαν τοιαύτην.
"d τῷ Ἀναξιδίαν νύμφην Ἥλιος θεασάμενος χωρίοις προσ-
] ἢ Ππυχαιροῦσαν, εἰς ἐπιθυμίαν αὐτῆς ἐνέπεσε, χαὶ μὴ στέ-
γῶν τοὺς ἔρωτας, ἀπεδίωξε τὴν προειρημένην βιάσασθαι
υλόμενος᾽ $j δὲ περικατάληπτος γενομένη à κατέφυγεν
᾿ ἐπὶ τὸ τῆς ᾿Ορθίας ᾿Αρτέμιδος τέμενος, ὅπερ ἦν ἐν
D ὄρει , Κορυφὴ καλουμένῳ, xol ἀφανὴς € ἐγένετο: κατόπιν
ΠῚ ἀχολουθήσας ὃ θεὸς, χαὶ μηδαμοῦ τὴν ἀγαπωμένην
i εὑρὼν, διὰ λύπης ὑπερθολὴν ἐχεῖθεν ἀνέτειλεν" οἵ δὲ
Ε ἐγχώριοι τὴν ἀχρώρειαν ᾿Ανατολὴν μετωνόμασαν ἀπὸ
τοῦ συγχυρήματος" καθὼς ἱστορεῖ Κατμ d pov ἐν δε-
χάτῳ Ἰνδιχῶν.
13 Nomen Καιμάρων suspectum, corruptum esse
. suspicor ex Δαΐμαχος. Mons, in quem Anaxibia
- fugisse dicitur, et ex quo ipsum Anaxibiz nomen
Graecus homo finxerit, idem est, ni fallor, quod
B. ορασιόίην dicit Polyzn. Strat. I, 1 : Τὸ τρικόρυφον
ὄρος τῆς Ἰνδιχῆς (Himalaga): τῶν δὲ Κορυφῶν ἣ μὲν
ληίζεται Κορασιδίη (Kailasa in Puranas) , $ δὲ
B. ονδάσχη (Kuntha), τὴν δὲ τρίτην αὐτὸς ἐχάλεσε
: (3 i ρόν (.Meru). Cf. Bohlen. D. aite Ind. 1, p. 143.

"
ΠΕΡῚ EYXEBEIA.

- Plutarch. Lys. c. 12, de victoria, quam ad
gospotamos Lysander reportavit : qua factum
es tut longissimum bellum unius tandem viri con-

FRAGMENTA.

411

silio et peritia consummaretur, Διὸ xat θεῖόν τινες.
ἡγήσαντο τοῦτο τὸ ἔργον. Ἦσαν δέ τινες of τοὺς Διοσ-
χόρους ἐπὶ τῆς Λυσάνδρου νεὼς ἑκατέρωθεν, ὅτε τοῦ
λιμένος ἐξέπλει πρῶτον ἐπὶ τοὺς πολεμίους 1 ἄστρα τοῖς
οἴαξιν ἐπιλάμψαι λέγοντες. Οἱ δὲ χαὶ τὴν τοῦ λίθου
πτῶσιν ἐπὶ τῷ πάθει τούτῳ σημεῖόν φασι γενέσθαι"
χατηνέχθη γὰρ, ὡς f, δόξα τῶν πολλῶν, ἐξ οὐρανοῦ
παμμεγέθης λίθος εἰς Αἰγὸς ποταμούς. Καὶ δείχνυται
μὲν ἔτι νῦν, σεθδομένων αὐτὸν τῶν Χερρονησιτῶν: λέ-

σεται δὲ Ἀναξαγόραν προειπεῖν, ὡς τῶν χατὰ τὸν οὐ-

ρανὸν ἐνδεδεμένων σωμάτων, γενομένου τινὸς ὀλισθή-
ματος ἢ σάλου, ῥῖψις ἔσται xal πτῶσις ἑνὸς ἀπορρα-
γέντος * εἶναι δὲ καὶ τῶν ἄστρων ἕχαστον οὖχ ἐν ἦ πέ-
φυχε χώρᾳ᾽ λιθώδη γὰρ ὄντα χαὶ βαρέα λάμπειν μὲν
ἀντερείσει καὶ περιχλάσει τοῦ αἰθέρος, ἕλχεσθαι δὲ ὑπὸ
βίας σφιγγόμενα δίνη καὶ τόνῳ τῆς περιφορᾶς, ὥς που
καὶ τὸ πρῶτον ἐχρατήθη μὴ πεσεῖν δεῦρο, τῶν ψυχρῶν
xat βαρέων ἀποχρινομένων τοῦ παντός. ἔστι δέ τις
πιθανωτέρα δόξα ταύτης εἰρηκότων ἐνίων, ὡς οἱ διάτ-
τοντες ἀστέρες οὐ ῥύσις εἰσὶν οὐδ᾽ ἐπινέμησις αἰθερίου
πυρὸς ἐν ἀέρι χατασδεννυμένου περὶ τὴν ἔξαψιν αὐτὴν
οὐδὲ ἀέρος εἰς τὴν ἄνω χώραν πλήθει λυθέντος ἔχπρησις
χαὶ ἀνάφλεξις, ᾧ ῥῖψις δὲ χαὶ πτῶσις οὐρανίων σωμάτων
οἷον ἐνδόσει τινὶ τόνου xal περιτρόπου κινήσεως ἐχπα-
λῶν φερομένων οὐ πρὸς τὸν οἰχούμενον τόπον τῆς γῆς,
ἀλλὰ τῶν πλείστων ἐχτὸς εἰς τὴν μεγάλην ἐχπιπτόντων
θάλατταν" διὸ xoi λανθάνουσι. Τῷ δ᾽ Ἀναξαγόρᾳ
μαρτυρεῖ xol Δαΐμαχος (Λαΐμαχος libri) ἐν τοῖς Περὶ
εὐσεύδείας ἱστορῶν, ὅτι πρὸ τοῦ πεσεῖν τὸν λίθον ἐφ᾽
ἡμέρας ἑύδομήχοντα xal πέντε συνεχῶς χατὰ τὸν οὖ-
ρανὸν ἑωρᾶτο πύρινον σῶμα παμμέγεθες, ὥσπερ νέφος
φλογοειδὲς, οὐ σχολάζον, ἀλλὰ πολυπλόχους καὶ χεχλα-
σμένας φορὰς φερόμενον, ὡς τὰ ὑπὸ σάλου χαὶ πλάνης

pios (4 a.)

— Gange fluvio adjacet mons Anatole, id est Oriens, dictus
inc ob causam. Sol, visa Anaxibia virgine, in agris oppor-
e degente, ejus desiderio correptus est, et quum amores
05 tegere non posset , hanc vitiare volens persecutus est.
jre undique comprehensa aufugit in templum Diane
thive , quod erat in monte vocato Coryphe ( apice) , et
nuit. Deus vero qui a tergo sequebatur, quum dilectam
- suam non nancisceretur, prae mzrore iilinc ortus est , unde
indigena montem Anatolen, (orientem) a casu denomi-
rarunt, ut narrat Caimaro σου μοι, decimo (?) re-
.rum Indicarum. :

; E. but 9.
E Et DE PIETATE.

— Quare etiam ad deos quidam Lysandri facinus retulere.

ues qui juxta Lysandri navem , quum primum ex portu
. €o "idm hostes proveheretur, ab una parte Castoris, ab al-
à Pollucis stellam ad gubernacula affulsisse dicerent.
" " dam lapidis quoque casu eam cladem praemonstratam
. fuisse (asserunt. Decidit enim de colo , quae communis est
— opinio , ingens lapis ad /Egos flumen, ótenditurqne adhuc
v et ab iis qui Chersonesum inhabitant , colitur. Ferunt Ana-

CNN

^xagoram preedixisse, si qua corporum in ccelo fixorum
incidisset labefactatio aut trepidatio, fore ut unum eorum
avelleretur raptimque dejiceretur ; neque stellas in iis esse
locís, ubi qucque orte essent : nam lapideas natura sua
et graves lucere quidem eas percusso et refracto in ipsis
sethere, circeumagi autem constricta vertigine et vehementia
motus coelestis , quemadmodum ab initio , quum frigida et
gravia ab universitate sejungerentur, retenta fuissent, ne
in terram delaberentur. Qua quidem opinione alia' est
verosimilior eorum , qui stellarum trajectiones non fluxum
aut distributionem ignis :etherii esse, qui incensus in aere
statim restinguatur, neque aeris prae multitudine rupti et
in superiora loca elati incensionem et inflammationem , sed
jactationem esse et lapsum coelestium corporum quae cirou-
laris conversionis violentia veluti elisa et per obliquum
lata 1deo non conspiciantur, quia fere non ineant terrae par-
tem quae incolitur, sed in Oceanum extra ambientem deci-
dant. Anaxagore quidem testimonium fert Daimachus,
in opere De Pietate scribens , antequam is lapis deciderit ,
septuaginta et quinque continenter diebus visum fuisse in
ccelo corpus igneum przegrande et nubis inflammatze simile,
non otiosum , sed quod variis et fractis veluti motibus fer-
retur, ita ut ejus jactatione avulsa et dilata in varias parte

442

ἀπορρηγνύμενα πυροειδῇ σπάσματα φέρεσθαι πολλα) χοῦ
xal ἀστράπτειν, ὥσπερ οἷ διάττοντες ἀστέρες. "Eme
δὲ ἐνταῦθα τῆς γῆς ἔόρισε καὶ παυσάμενοι φόόῤου xoi
θάμόους οἱ ἐπιχώριοι συνῆλθον, ὥφθη πυρὸς μὲν οὐδὲν
ἔργον οὐδ᾽ ἴχνος τοσοῦτον, λίθος δὲ κείμενος, ἄλλως
μὲν μέγας, οὐθὲν δὲ μέρος, ὡς εἰπεῖν, ἐχείνης τῆς πυ-
ροειδοῦς περιοχΐῇς ἔχων. Ὅτι μὲν οὖν εὐγνωμόνων
ὃ Δαΐμαχος ἀχροατῶν δεῖται δῆλός ἐστιν.

(6-)

Diogen. L. I, 3o : Δαΐδαχος 9 ὃ Πλατωνιχὸς xoi
Κλέαρχος (fr. 44. c.) φιάλην ἀποσταλῆναι ὑπὸ Κροίσου
Πιτταχῷ, χαὶ οὕτω περιενεχθῆναι (φασίν).

Δαΐμαχος ὃ Πλαταιεὺς Scribendum esse suspica-
tur Casaubonus. Cobet. in novissima Diogenis edi-
tione dat : Δαίδαλος ὃ Πλατωνιχος.

7.

Plutarch. Compar. Solon. et Popl. c. 4 : Tov
μέντοι πολεμιχῶν, Σόλωνι μὲν οὐδὲ τὰ πρὸς Μεγαρεῖς
Δαΐμαχος ὃ Πλαταιεὺς μεμαρτύρηχεν, ὥσπερ ἡμεῖς
(Solon. c. 8) διεληλύθαμεν. Cf. Müller. Dor. I,
p. 176 sq. Referri hec possunt ad eum librum , in
quo de septem sapientibus sermo erat (fr. 6), vel
etiam ad Commentarios obsidionales, si quidem
recte et hi et ille Nostro vindicantur.

8.

Schol. Apollon. Rh. I, 558 : Δηΐμαχος δὲ &x Φι-
λομήλης τῆς Ἄχτορος (natum esse Achillem dicit). Cf.
Dionysii Chalcidensis fr. 6. Ex quonam opere hzc
petita sint, nescimus. Idem valet de sequentibus.

Schol. Il. XIII, 218: Αἰτωλὸς παῖς μὲν ἦν Ἔνδυ-
μίωνος, ὃς PA mtv ἀχουσίως τὸν Φορωνέως ἀνελὼν ἔφυ-
La εἰς τὴν ἀπ᾽ αὐτοῦ. πρυσαγοίθ τ ενταν Αἰτωλίαν,
χἀχεϊ τεχνοῦται Πλευρῶνα, ἀφ᾽ οὗ ἣ ἐν Αἰτωλία πό-
λις Πλευρὼν ἐχλήθη. Τούτου δὲ γίνονται δύο udis:
Κούρης xoi Καλυδὼν, ἀφ᾽ ὧν ἄλλαι δύο πόλεις ἐν
Αἰτωλίᾳ προσηγορεύθησαν. Οὕτω Δηΐμαχος.

DAIMACHUS PLAT/EENSIS. :

286) Seleuco persuasit, ne fideret Demetrio Po-

9.
YIIOMNHMATA IIOAIOPKHTIKA.

Stephan. v. Byz. Λαχεδαίμων : Ἔστι xal... τὸ Λα-
χκωνιχὸν σιδήριον" στομωμάτων γὰρ τὸ μὲν Χαλυδδιχὸν,,
τὸ δὲ Σινωπιχὸν, τὸ δὲ Λύδιον, τὸ δὲ Λακωνιχόν. Καὶ ὅτι,
Σινωπιχὸν καὶ Χαλυύδδιχὸν εἰς τὰ τεχτονιχὰ, τὸ δὲ Aa- |
χωνικὸν εἰς δῖνας καὶ σιδηροτρύπανα χαὶ χαρακτῆρας, ᾿
καὶ εἰς τὰ λιθουργικὰ, τὸ δὲ Λύδιον καὶ αὐτὸ εἷς ῥῖνας L.
χαὶ μαχαίρας καὶ ξυρία καὶ ξυστῆρας, ὅ ὥς φησι Δαΐ-- |
μαχος ἐν πολιορχητιχοῖς ὑπομνήμασι λε΄. Stephanum
exscripsit Eustath, ad Il. 2, 581. Cf. schol.:
13, 218; Müller. Dor. II, 48.

PATROCLES.

Patroclem (*) et Dionysium ad Indicas regiones
accuratius explorandas multum contulisse supra
vidimus ex loco Plinii (VI, 21. V. Megasthen.
introduct. ). De Dionysio quem in Indiam misit.
Ptolemeus Philadelphus, vel ut novas commer-
ciis vias patefaceret, vel societatem cum Indorum
regibus jungeret, aliunde nihil constat. Patrocles |
vero sub Seleuco Nicatore ejusque filio Antio
per tempus aliquod regionibus prefuit, quz st
circa mare Hyrcanicum atque Caspium (fr. 7
eaque maria cum classe perlustravit, eo ut vid
tur consilio, ut utriusque conjunctionem quanda
investigaret , simulque quareret, quo modo
deflecti possint commercia cum septemtrionalis |
Indie populis jungenda (Cf. Droysen. Hellen. 1n,
p. 63). Ceterum Patrocles noster idem procul
dubio est cum eo, qui an. 312 Babyloni a Seleuco
prefectus erat (Diodor XIX, 100), deinde (an.

(*) Alium Patroclem, Thurium poetam, commemorat
Clem. Alex. Protr. p. 9, et Stobzeus Florileg. CXI, 3.

fragmenía ignea fulserint stellarum salientium modo. Id
postquam in terram tandem eo locorum decubuerit me-
fuque et terrore liberati incole convenerint ad spectacu-
lum, nullum in eo ignis opus , nullum vestigium apparuisse,
sed magnum lapidem , qui tamen vix exiguam ignitee istius
molis portiunculam expleret. Liquet sane, Daimachum
benignis auditoribus opus habere.
6.

Daimachus Platceensis οἱ Clearchus phialen a Croeso
missam esse Piftaco , ac sic deinceps per orbem sapientium
esse circumlatam cadunt.

7.
Quod ad res bellicas attinet, «qua nos ad Solonis in bello

Megarico res gestas attulimus, est qui neget Daimachus
Platoeensis,

fugit, ibique genuit Pleuronem, a quo Pleuron urbs ZEtolioe

8.

Daimachus REA Philomeles Actore natae filium esse
dicit. 2
/Etolus, Endymionis filius, quum Apin Phoronei filium
invitus occidisset , in Ztoliam ab ipso nomen adeptam con-

nominata est. Pleuron vero duos habuit filios, Curen et
Calydonem, a quibus alie duae urbes in /Etolia nuncup: 1
sunt. Sic Daimachus.

9.

OBSIDIONALES COMMENTAHRII.

Laconieum ferramentum : acierum enim alia est Chalyh
dica , alia Sinopica , alia Lydia, alia Laconica. Sinopica!
Chalybdica ad fabrilia , Laconica ad limas et ferrea terebr

— liorcete supplices ad regem literas e Cilicia mit-

4enti (Plutarch. Pyrrh. c. 47); qui denique
"post mortem Seleuci (280) ab Antiocho in Asiam
-missus est minorem, ut pullulantes ibi seditio-
es restingueret (v. Droysen. He/lenism. I, p. 644).
— Fidem scriptoris et auctoritatem summis Strabo
laudibus effert. Non indulsit Patrocles narrandis

fabulis, uti Megasthenes ( Πατροχλῆς ἥχιστα totoü- .

oc Strabo II, p. 7o. V. Megasthen. fr.) ; rerum ma-
hematicarum haud imperitus fuit, et propter
1uneris dignitatem . et opportunitatem verum fa-
ilime explorare potuit. Sic inter alia uti ei li-
— euit illa regionum Asiaticarum descriptione, quam
— jussu Alexandri viri peritissimi elaboraverant (v.
Efe : εἰ 5).
Ἢ τὶ

Strabo II, p. 68 ex Eratosthene : Τὰ τῆς Tà-
χῆς ἄχρα τὰ μεσημόρινώτατα ὁμολογοῦσι πολλοὶ τοῖς
xa: Μερόην ἀνταίρειν τόποις ἀπό τε τῶν ἀέρων xoi
τῶν οὐρανίων τεχμαιρόμενοι" ἐντεῦθεν δ᾽ ἐπὶ τὰ βο-
ρειότατα τῆς Ἱνδιχῆς τὰ πρὸς τοῖς Καυχασίοις ὄρεσι,
ἸΙατροχλῆς ὃ μάλιστα πιστεύεσθαι δίκαιος, διά τε τὸ
μα καὶ διὰ τὸ μὴ ἰδιώτης εἶναι τῶν γεωγραφικῶν,
Φησὶ σταδίους μυρίους χαὶ πενταχισχιλίους. Eadem
-— iterum tangit XV, p. 689.
- ldem p. 69 init. : Eratosthenes dicit : ᾿Ἀπὸ δὲ
Μερόης ἐπὶ τὸν Ἑλλήσποντον οὐ πλείους εἰσὶ τῶν μυ-
ρίων καὶ ὀχταχισχιλίων σταδίων, ὅσοι καὶ ἀπὸ τοῦ με--
σημόρινοῦ πλευροῦ τὴς Ἰνδικῆς πρὸς τὰ περὶ τοὺς
B ) τοίους μέρη, προστεθέντων τρισχιλίων τοῖς μυρίοις
χαὶ πενταχισχιλίοις, ὧν οἱ μὲν τοῦ πλάτους ἦσαν τῶν

OS

FRAGMENTA.

443
ὁρῶν, οἱ δὲ τῆς ᾿Ινδικῆς. Πρὸς δὲ τὴν ἀπόφασιν ταύτην
ὃ Ἵππαρχος ἀντιλέγει διαδάλλων τὰς πίστεις" οὔτε γὰρ
Πατροχλέα πιστὸν εἶναι, δυεῖν ἀντιμαρτυρούντων αὐτῷ
Δηιμάχου τε καὶ Μεγασθένους, οἵ χαθ᾽ οὖς μὲν τόπους
δισμυρίων εἶναι σταδίων τὸ διάστημά φασι τὸ ἀπὸ τῆς
χατὰ μεσημόρίαν θαλάττης, xa0' οὖς δὲ χαὶ τρισμυ-
ρίων * τούτους γε δὴ τοιαῦτα λέγειν, καὶ τοὺς ἀρχαίους
πίναχας τούτοις ὁμολογεῖν, Ἀπίθανον δή που νομίζει τὸ
μόνῳ δεῖν πιστεύειν ΠΠατροχλεῖ, παρέντας [ τοὺς το-
σοῦτον * ἀντιμαρτυροῦντας αὐτῷ, καὶ διορθοῦσθαι
παρ᾽ αὐτὸ τοῦτο τοὺς ἀρχαίους πίνακας, ἀλλὰ μὴ ἐᾶν
οὕτως, ἕως ἄν τι πιστότερον περὶ αὐτῶν γνῶμεν.

In sqq. Strabo contra Hipparchum disputans de
Patroclis auctoritate monet hzc : Καὶ αὐτὴ δὲ ἡ τοῦ
Πατροχλέους πίστις ἐκ πολλῶν μαρτυριῶν σύγχειται,
τῶν βασιλέων τῶν πεπιστευχότων αὐτῷ τηλιχαύτην
ἀρχὴν, τῶν ἐπαχολουθησάντων αὐτῷ, τῶν ἀντιδοξούν-
τῶν, ὧν αὐτὸς ὃ Ἵππαρχος χκατονομάζει" οἵ γὰρ xac"
ἐχείνων ἔλεγχοι πίστεις τῶν ὑπὸ τούτου λεγομένων εἰ-
civ. Οὐδὲ τοῦτο δὲ ἀπίθανον τοῦ Πατροχλέους, ὅταν
φησὶ τοὺς Ἀλεξάνδρῳ συστρατεύσαντας ἐπιδρομάδην
ἱστορῆσαι ἕχαστα, αὐτὸν δὲ ᾿Αλέξανδρον ἀχριδῶσαι,
ἀναγραψάντων τὴν ὅλην χώραν τῶν ἐμπειροτάτων
αὐτῷ" τὴν δ᾽ ἀναγραφὴν αὐτῷ δοθῆναί φησιν ὕστερον
ὑπὸ Ξενοχλέους τοῦ γαζοφύλαχος.

3. ,

Strabo II, p. 74 : ἼἜσται δὲ Βάχτρα xal τοῦ στό-
ματος τῆς Κασπίας θαλάττης, εἴτε "Yoxavíac, πάμ.-
πολύ τι ἀρχτιχώτερα, ὅπερ τοῦ μυχοῦ τῆς Κασπίας
xxi τῶν Ἀρμενιαχῶν χαὶ Μηδικῶν ὀρῶν διέχει περὶ
ἑξαχισχιλίους σταδίους, χαὶ δοχεῖ τῆς αὐτῆς παραλίας
μέχρι τῆς Ἰνδικῆς ἀρχτικώτερον εἶναι σημεῖον χαὶ

»
τ et characteres et ad omnia instrumenta quibus lapides ela-
——borant, Lydia autem ad limas item et machzras et nova-
-eulas et scalpra, ut inquit Daimachus in Commentariis
obsidionalibus XXXV.

. Extremos Indie versus meridiem terminos plerique fa-
tentur Meroc oppositos, ab cris et rerum coelestium ob-
vatione conjecturam ducentes : inde autem usque ad
ieptemtrioni maxime propinquas partes Indiz , quze sunt
] Caucasios montes , Patroclem ( quum ob auctoritatem ,
"tum quod rerum geographicarum nequaquam fuerit rudis ,
fide apprime dignum) stadiorum numerare milfia quinde-

T a2.
.. Jam a Meroe ad Hellespontum non esse amplius duode-
- viginti stadiorum millibus, quot etiam sunt a meridionali
- Indi: latere usque ad Bactrianos , accedentibus tribus mil-
libus ad quindecim ista millia, quorum hzc erant latitudo
. montium , illa Indize. Hanc sententiam impugnans Hippar-
chus argumenta hac culpat. Negat enim Patroclem fidem

eri, contra quem duo sint testimonium ferentes Dei-
- machus et Megasthenes , qui intervallum a mari meridionali
- quibusdam locis vicies, aliquibus etiam: tricies mille sta-

diorum aífirment esse; cum his consentire veteres etiam
tabulas. Ac videtur ei absurdum , velle soli Patrocli cre-
dere, neglectis testibus adeo evidenter contraria dicentibus,
et ex ipsius nutu veteres corrigere tabulas, neque potius
sinere tales, donec certius aliquid hac de re cognoverimus.

Jam ipsius Patroclis fides multis nititur testimoniis,
regum scilicet qui ei tantum commiserunt imperium , et
eorum qui vel ipsius sententiam secuti sunt , vel contrarium
senserunt, quos ipse nominat Hipparchus : quibus enim ii
refelluntur, his fides Patroclis sententize paratur. Id quoque
alienum a vero videri non debet, quod Patrocles ait, eos
qui Alexandro comites expeditionis fuerunt obiter tantum
singula cognovisse, Alexandrum vero ipsum accurate omnia
indagasse, quum ei regionum descriptiones a peritissimis
traderentur : atque hanc descriptionem sibi postea temporis
exhibitam esse ait a Xenocle gaze praefecto.

3.

Erunt autem Bactra ostio Caspii sive Hyrcani maris ad-
modum septentrionaliora, quod ostium ab intimo secessu
Caspii maris et Armeniacis ac Medicis montibus sex circiter
millia stadiorum distat: videturque ejus ore maritima
usque ad Indiam punctum esse septentrionibus proximum ;

444

περίπλουν ἔχειν ἀπὸ τῆς Ἱνδικῆς δυνατὸν, ὥς φησιν
ὃ τῶν τόπων ἡγησάμενος τούτων Πατροχλῆς.

Á.
Strabo XI, p. 518 extr. : Οὐχ ὁμολογοῦσι δ᾽ ὅτι

περιέπλευσάν τινες ἀπὸ τῆς ᾿Ινδικῆς ἐπὶ τὴν Ὑρχανίαν᾽
ὅτι δὲ δυνατὸν, Πατροχλῆς εἴρηκε.

δ.

Strabo XI, p. 509 : Φησὶ δὲ καὶ εὔπλουν εἶναι ( τὸν
Ὦξον) χαὶ οὗτος (᾿Ἀριστόδουλος, fr. 17) χαὶ Ἔρατο-
σθένης παρὰ Πατροκλέους λαῤὼν, καὶ πολλὰ τῶν 'Iv-
| δικῶν φορτίων χατάγειν εἰς τὴν "Yoxaviav θάλασσαν,
ἐντεῦθεν δ᾽ εἰς m "AX6Gavtav περαιοῦσθαι, χαὶ διὰ τοῦ
Κύρου xol τῶν ἑξῆς τόπων εἰς τὸν Εὔξεινον χαταφέ-
ρεσθαι. Cf. Arrian. Exp. ΑἹ. III, 29, 3; Varro ap.
Plinium H. N. VI, 19.

6.

Strabo XI, p. 518 med, : Ὁ μέντοι Ἰαξάρτης
ἀπ᾽ ἀρχῆς μέχρι τέλους ἕτερός ἐστι τοῦ Ὥξου, xot εἷς
μὲν τὴν αὐτὴν τελευτῶν θάλατταν, ai δ᾽ ἐχδολαὶ διέ-
χουσιν ἀλλήλων, ὥς φησι Πατροχλῆς, παρασάγγας ὡς
ὀγδοήχοντα. De laxarte cf. Aristobul. fr. 19.

7-

Strabo XI, p. 508, de Hyrcania : Τὸ μέντοι
πλέον τὴς περὶ τὴν ὀρεινὴν παραλίας Καδούσιοι vé-
μονται, σχεδὸν δέ τι ἐπὶ πενταχισχιλίους σταδίους,
σ΄ -- X / p. N F,
ὥς φησι Πατροχλῆς, ὃς xoi πάρισον ἡγεῖται τὸ πέλα--
γος τοῦτο (τὸ Κάσπιον) τῷ Ποντιχῷ.

DEMODAMAS MILESIUS.

I.

Plinius VI, 18, p. 355 Tauchn. : ... ffumine
laxarte, quod Scythe Silin vocant : Alexander
militesque ejus Tanain putaverunt esse. Transcen-

DEMODAMAS.

dit eum amnem Demodamas (libri Demonax. et. 4
Demonas), Seleuci et Antiochi regum dux, quem
mazime sequimur in iis : arasque Apollini Didy t i
statuit. LE 1
Eadem Solinus Polyh. c. 49, ubi nomen au 9- i
ris est Demodamas. Hinc Plinii locum nescio an —
recte correxerunt Salmasius et Harduin. De re
conf. Aristobul. fr. 19 ; Droysen. He/enism.
p. 333. Timonactem Σχυθικῶν auctorem memorat |

Schol, Apoll. Rhod. IV, 301 ; III; 1236; IV, 1217
(ubi pro Σιχελῶν cóliteéntiuns Xxuddie Nes
an idem sit cum nostro. Certe solennis est vocula-
rum Δὴ et Tt confusio, ut in minio: et ΤῊΝ E
σθένης. |
: 2.

Stephan. Byz. : Ἄντισσα, πόλις... Ἰνδικῆς, ἣν. |
ἀναγράφει Φίλων xa Δημοδάμας ὃ Μιλήσιος.

——— Q OQ e —À

[DEMODAMAS HALICARNAS-
SENSIS. ]

3.

ΠΕΡΙ 'AAIKAPNAXZOY.

Athenzus XV, p. 682, D : ᾿Ανθῶν δὲ στεφανωτ
μέμνηται ὃ μὲν τὰ Κύπρια ἔπη πεποιηχὼς, "Hino
ἢ Στασῖνος. Δημοδάμας γὰρ ὁ λιχαρνασσεὺς ἢ,
λήσιος ἐν τῷ Περὶ Ἁλιχαρνασσοῦ [o] Kóngus
χαρνασσέως δ᾽ αὐτὰ εἶναί φησι ποιήματα.

Οὐ inseruit Hemsterhus. ad Polluc. X, 85,
sentiente Toup. Emend. IV, p. 389, Welck
Cycl. p. 305 sq. not. 494, ubi vide. Cf. d
Gesch. d. Hell. Dichtk. Y, p. 366 not. Cete-
rum num idem sit Halicarnassensis et Milesius D.,
an duorum scriptorum memoria ab Athenzo. mi-
sceatur, tu videas. :

ac posse eo ab India circumnavigari , ut asserit Patrocles ,
qui istis preefuit locis.
4.

Non satis convenit de eo, quod nonnulli cireumnaviga-
verint ab Indicis regionibus ad Hyrcaniam ; fieri autem
posse Patrocles ait.

5.

Et Aristobulus et Eratosthenes, qui sua e Patrocle sum-
sit, Oxum fluvium etiam navigatione commodum esse di-
cunt, multasque Indicas merces per eum devehi in mare
Caspium, indeque in Albaniam transportatas, per Cyrum
et loca qux deinceps sunt , : Pontum Euxinum deferri,

laxartes ab initio usque ad exitum diversus est ab Oxo
fluvio. Uterque in idem quidem mare exit , sed ostia eorum,
secundum Patroclem , distant fere parasangis octoginta.

— o emis (OO Oti

— Ὁ.

T

Majorem partem οὐδ montoscv Cadusii tenent ad quinque

fere millia stadiorum , uti Patrocles tradit, qui etiam p
mare hoc Hyrcanium Ponto Euxino cquale esse. —

2.

Antissa , urbs Indica , quam commemorat Philon «D
modamas Milesius.

DE HALICARNASSO.

3. AH

Demodamas Halicarnassensis vel Milesius in libro de
licarnasso Cypria non Cyprii auctoris , sed Halicarnassen
esse dicit.

---. δὶ

L Demochares Leuconoensis (*) , tanquam orator
xm L atque ἀνὴρ πολιτιχὸς satis notus est, ut historicus
memoratur a paucissimis. Parentes folus Lache-
h n et sororem Demosthenis, avum Democharem,
H χα materteram Demosthenis duxerat, (V. De-
—'mosth. Or. I c. Aphob. p. 818 R. (103, 24
|. Bekk. ), Or. II, p. 836 R. (123, 3 Bekk.) ; Suidas
8. v. Δημοχάρης et TOv; Plutarch. Mor. p. 751.)
- Mater quum duobus annis junior esset Demosthene

. (P. 894 : ἐμὲ ἕπτ᾽ ἐτῶν ὄντα xal τὴν ἀδελφὴν πέντε),
1atales ejus incidunt in an. 380. Demochares natus
— fuerit circa 355-350; vixit adhuc an. 280, Gorgia
— archonte , sub quo statuam aliosque honores De-
-mostheni decernendos a populo flagitavit (**); an-
.mo 272 similia Demochari Athenienses decrevere,
postulante filio Lachete. Tum igitur jam mortuus

2
.(*) Demochares, pater Arisiec Procon. ap. Suid. v.
Mein m Spartanus ap. Plut. Agid. 19; D. libertus
- Pompeii, ap. Appian. B. C. V, 83 sqq. 105. Vid. etiam
eckh. C. I. I, 314, 4. Demochares corrupte pro Philocha-
ap. Plut. Mor. Ῥ. 840, D. Cf. Callisth. fr. 38.
- (** Plutarch. Vit; X Or. p. 851 ( p. 1036 Didot) : Δημο-
me ( libri Τιμοχάρης ) Λάχητος Λευχονοεὺς αἰτεῖ Δημοσθέ-
iet τῷ Δημοσθένους Παιανιεῖ δωρεὰν εἰχόνα χαλχῆν ἐν ἀγορᾷ,
σίτησιν ἐν πρυτανείῳ, χαὶ προεδρίαν αὐτῷ xai ἐγγόνων
Eo πρεσδυτάτῳ᾽" εὐεργέτῃ χαὶ συμόούλῳ γεγονότι πολλῶν
χαλῶν τῷ δήμῳ τῶν ᾿Αθηναίων, χαὶ τήν τε οὐσίαν εἰς τὸ
κοινὸν χαθειχότι τὴν ἑαυτοῦ, καὶ ἐπιδόντι τάλαντα ὀχτὼ xod
τριήρη, ὅτε ὁ δῆμος ἠλευθέρωσεν Εὔθοιαν * xai ἑτέραν, [ὅτε εἰς
"E ἥσποντον Κηφισόδωρος ἐξέπλευσε" " xai ἑτέραν, ὅτε Χά-
xol Φωχίων στρατηγοὶ ἐξεπέμφθησαν] εἰς Βυζάντιον ὑπὸ
δήμου * xoi λυτρωσαμιένῳ πολλοὺς τῶν ἁλόντων ἐν Πύδνῃη
Μεθώνῃ xoi ᾿Ολύνθῳ ὑπὸ Φιλίππου " xai χορηγίαν ἀνδρά-
᾿ σῖν ἐπιδόντι, ὅτε ἐχλιπόντων τῶν Πανδιονιδῶν τοῦ χορηγεῖν
s ἐπέδωχε, xal χαθώπλισε τοὺς πολίτας τῶν ἐλλειπόντων " xai
᾿ εἷς τὴν τειχοποιίαν ἀνάλωσε χειροτονηθεὶς ὑπὸ τοῦ δήμου,
ἐπιδόντος αὐτοῦ τρία τάλαντα ᾿ xai ἃς ἐπέδωχε δύο τάφρους
᾿ περὶ τὸν Πειραιᾷ ταφρεύσας * xo μετὰ τὴν ἐν Χαιρωνείᾳ μάχην
τέδωχε τάλαντον * xod εἰς τὴν σιτωνίαν ἐπέδωχεν ἐν τῇ σιτο-
τάλαντον * χἀὶ ὅτε εἰς συμμαχίαν τῷ δήμῳ προσηγάγετο
πείσας, «ai εὐεργέτης γενόμενος χαὶ σύμδουλος, δι᾽ ὧν ἔπεισε
ϑηδαίους, Εὐθοεῖς, Κορινθίους, Μεγαρεῖς, Ἀχαιοὺς, Λοχροὺς,
αντίους, Μεσσηνίους, χαὶ δυνάμεις ἃς συνεστήσατο τῷ
δήμῳ xal τοῖς συμμάχοις πεζοὺς μὲν μυρίους, ἱππέας δὲ χι-
tok , χαὶ σύνταξιν χρημάτων, ἣν ἔπεισε πρεσόεύσας διδόναι,
^ τοὺ ; μὲν συμμάχους εἰς τὸν πόλεμον πλείω [πεντακοσίων]
3 (t ἄντων * xai ὡς ἐχώλυσε Πελοποννησίους ἐπὶ Θήδας ᾿Αλε-
- ξάνδρῳ βοηθῆσαι , χρήματα δοὺς, xai αὐτὸς πρεσδεύσας * xai
ἄλλων πολλῶν xol χαλῶν τῷ δήμῳ συμιδούλῳ γεγονότι, xoi
: — SP E τῶν χαθ᾽ ἑαυτὸν πρὸς ἐλευθερίαν xai δημοχρα-
τίαν ἄριστα" φυγόντι δὲ δι᾽ ὀλιγαρχίαν, χαταλυθέντος τοῦ δή-
μου, xai τελευτήσαντος αὐτοῦ ἐν Καλαυρίᾳ , διὰ τὴν πρὸς τὸν
1 μον εὔνοιαν, πεμφθέντων στρατιωτῶν ἐπ᾽ αὐτὸν ἀπὸ Avzt-
τιπάτρον ? διαμείναντι ἐν τῇ πρὸς τὸ πλῆθος εὐνοίᾳ χαὶ οἰχειό-
— TWtt, χαὶ οὔτε ὑποχειρίῳ γενομένῳ τοῖς ἐχθροῖς, οὔτε τι
(Ciis ἐν τῷ χινδύνῳ πράξαντι τοῦ δήμου.

erat, Rempublicam capesserat ante an, 322 ; nam
quum oratores dedi sibi Antipater jussit, Demo-
chares, acerrimus tum Macedonicze factionis ad-
versarius, gladio accinctus in concione orationem
habuisse dicitur (*).Scilicet vir fuit xat χατὰ πόλε -
μον ἀγαθὸς xoi χατὰ τοὺς πολιτικοὺς λόγους οὐδενὸς
χείρων, patrize libertatis amantissimus , summis per
vitam a civibus muneribus, egregiis post mortem
honoribus ornatus. Ecce decretum populi Athe.
niensis, quod servavit Plutarchus in Vit, X Or.
p. 792 (p. 1037 Didot, ) : Ἄρχων Πυθάρατος (01.

127, 2. 272): Λάχης Δημοχάρους Λευχονοεὺς ai-
τεῖ δωρεὰν τὴν βουλὴν xol τὸν δῆμον τῶν ᾿Αθηναίων
Δημοχάρει Λάχητος Λευχονοεῖ εἰχόνα χαλκῆν ἐ ἐν ἀγορᾷ
xot σίτησιν ἐν πρυτανείῳ [αὐτῷ] xal τῶν ἐγγόνων ἀεὶ
τῷ πρεσδυτάτῳ,, καὶ προεδρίαν ἐν πᾶσι τοῖς ἀγῶσιν,
εὐεργέτῃ x«i συμόούλῳ γεγονότι ἀγαθῷ τῷ δήμῳ τῶν
᾿Αθηναίων, xol εὐεργετηχότι τὸν δῆμον τάδε * πρεσδεύ-
οντι xal γράφοντι καὶ πολιτευομένῳ, [**] οἰχοδομὴν
τειχῶν, χαὶ παρασχευὴν ὅπλων χαὶ βελῶν χαὶ μηχανη-
μάτων, xat ὀχυρωσαμένῳ τὴν πόλιν ἐπὶ τοῦ τετραετοῦς
πολέμου (1). καὶ εἰρήνην xal ἀνοχὰς xal συμμαχίαν

(*) Plutarch. Vit. X Or. p. 8476 ( p. 1032 Didot ) : Εἶχε
δὲ (Δημοσθένης ) xai. ἀδελφὴν, ἐξ ἧς xad Λάχητος Λευχονοέως
ἀδελφιδοῦς αὐτῷ Δημοχάρης ἐγένετο, ἀνὴρ xal χατὰ πόλεμον
ἀγαθὸς, xai χατὰ τοὺς πολιτιχοὺς λόγους οὐδενὸς χείρων. "Eat
δ᾽ αὐτοῦ εἰχὼν ἐν τῷ πρυτανείῳ εἰσιόντων πρὸς τὴν ἑστίαν
δεξιᾷ [ὁ πρῶτος] περιεζωσμένος ἅμα τῷ ἱματίῳ xai ξίφος *
οὕτω γὰρ δημιηγορῆσαι λέγεται, ἡνίκα ᾿Αντίπατρος ἐξήτει τοὺς
ῥήτορας. Χρόνῳ δὲ ὕστερον ᾿Αθηναῖοι σίτησίν τ᾽ ἐν πρυτανείῳ
τοῖς συγγενέσι τοῦ Δημοσθένους ἔδοσαν, χαὶ αὐτῷ τετελευτη -
xótt τὴν εἰκόνα ἀνέθεσαν ἐν ἀγορᾷ, ἐπὶ Γοργίου ἄρχοντος αἷ-
τησαμένου αὐτῷ τὰς δωρεὰς τοῦ ἀδελφιδοῦ Δημοχάρους" à καὶ
αὐτῷ πάλιν ὁ υἱὸς Λάχης Δημοχάρους Λευχονοεὺς ἡτήσατο
δωρεὰς, ἐπὶ Πυθαράτου ἄρχοντος, δεχάτῳ ὕστερον ἔτει, τὴν
τῆς εἰκόνος στάσιν ἐν ἀγορᾷ καὶ σίτησιν ἐν πρυτανείῳ αὐτῷ
τε χαὶ ἐγγόνων ἀεὶ τῷ “πρεσθυτάτῳ , xui προεδρίαν ἐν ἅπασι
τοῖς ἀγῶσι. Καὶ ἔστι τὰ ψηφίσματα ὑπὲρ ἀμφοτέρων &vayt-
γραμμένα * ἣ δ᾽ εἰκὼν τοῦ Δημοχάρους εἰς τὸ πρυτανεῖον wea-
χομίσθη, περὶ ἧς προείρηται.

(1) Ἐπὶ τοῦ τετραετοῦς πολέμου ] « By the four years war
(307—303) we must understand the war which Cassander
a. Polysperchon carried on against the Greeks, partly du-
ring the absence of Demetrius in Asia, and partly after his
return. Cf. Diodor XX, 100. » Ciaxrow. F. H. ad an. 302, cui
exilium Democbaris assignat , allato loco Plutarchi in De-
metr. c. 24 : Προσεψηφίσαντο (᾿Αθηναῖοι ) δεδόχθαι τῷ δήμῳ
τῶν ᾿Αθηναίων, πᾶν ὅ τι ἂν ὁ βασιλεὺς Δημήτριος χελεύσῃ,
τοῦτο xal πρὸς θεοὺς ὅσιον xal πρὸς ἀνθρώπους εἶναι δίκαιον.
Εἰπόντος δέ τινος τῶν χαλῶν κἀγαθῶν ἀνδρῶν, μαίνεσθαι. τὸν
Στρατοχλέα τοιαῦτα γράφοντα, Δημοχάρης ὁ Λευχονοεὺς εἶπε"
« Μαίνοιτο uevtàv, εἰ μὴ μαίνοιτο. » Πολλὰ γὰρ ὁ Στρατο-
χλῆς ὠφελεῖτο διὰ τὴν χολαχείαν. Ὁ δὲ Δημοχάρης ἐπὶ τούτῳ
διαδληθεὶς ἐφυγαδεύθη. Verba ὑπὸ τῶν χαταλυσάντων τὸν

δῆμον e mente Democharis dicta intellige de Demetrio ejus-

DEMOCHARIS

ποιησαμένῳ πρὸς Βοιωτούς: ἀνθ᾽ ὧν ἐξέπεσεν ὑπὸ τῶν
χαταλυσάντων τὸν δῆμον" xal ὡς κατῆλθεν ἐπὶ Διοχλέους
ἄρχοντος (2) ὑπὸ τοῦ δήμου, συστείλαντι τὴν διοίχησιν
πρώτῳ, καὶ φεισαμένῳ τῶν ὑπαρχόντων καὶ πρεσύεύ-
σαντι πρὸς Λυσίμαχον, καὶ λαδόντι τῷ δήμῳ τριάκοντα
τάλαντα ἀργυρίου, καὶ πάλιν ἕτερα ἑκατόν" καὶ γρά-
Ψψαντι πρεσφείαν πρὸς Πτολεμαῖον εἷς Αἴγυπτον, καθ᾽
ἣν ἐχπλεύσαντες πεντήχοντα ἐχόμισαν τάλαντα ἀργυ-
ρίου τῷ δήμῳ" xat πρὸς ᾿Αντίπατρον (3) πρεσύδεύσαντι

440

que factione, in quorum arbitrio tum erant omnia. Qua
antecedunt οἰχοδομὴν τειχῶν κτλ. Democharem spectant
urbem munientem contra Cassandrum, qui obsidione eam
cinxit (cf. Plut. Dem. 23). Aliter de bello quattuor annorum
statuit Droysenius Z (sch/t. f. Alterthumsw. 1836. n. 20.
21. Quem librum quum ad manus non habeam, argu-
menta quidem viri doctissimi afferre nequeo , capita vero
disputationis exscribere licet ex Westermanno in Pau-
lys Realencycl. v. Demochares : « Nach Droysens Ausein-
andersetzun? ordnen sich die einzelnen Thatsachen am
angemessensten folgendermassen. Zuerst erscheint Demo-
chares in einer ceffentlichen Stellung an der Spitze der wah-
ren Patrioten sei& der Wiederherstellung der Democratie
durch Demetrius Poliorcetes im J. 307 ; durch Stratocles
Einiluss gestürzt ( Plut. Dem. 24), verliefs er Athen 303,
kehrte jedoch 298 dahin zurück; im vierjeehrigen Kriege
( wahrscheinlich dem, wodurch Demetrius 297—294 den
durch die Schlacht bei Ipsus verlornen Einfluss in Griechen-
land wieder erlangt) rettete Demochares die Stadt durch
Ausbesserung der Mauern und durch Anschaffung von Muni-
tion und Vorrzethen, im J. 297 ; 296 ging er als Gesandter
zuerst an Philipp ( Seneca De ira III, 26), dann an Antipa-
ter, Cassanders Sohn (Polyb. XII, 13, 8); in demselben
Jahre schloss er ein Bündniss mit den Boeotiern, wofür er
bald darauf von den Feinden der Democratie ( wahrschein-
lich von Lachares, 296 oder 295 ) vertrieben wurde; und
unter dem Archon Diocles (etwa 287 oder 286) kehrte er
zurück und machte sich durch Einschrcenkung des Staats-
aufwandes und gute Verwaltung um die Finanzen Athens
verdient; endlich ( vor 271) ging er als Gesandter an Ly-
Simachus, und beantragte eine Gesandschaft an Ptole-
meus. » *

(2) ἐπὶ Διοχλέους 4o. ] Annus hujus archontis ignoratur.
Corsini F. H. tom. 11, 97 ait. : « Si Demochares populo
revocante reversus est, ille post sublatum Demetrii impe-
rium rediisse debuit : ideoque Diocles, quo archonte De-
mochares ab exilio revocatus est, Ol. 123 , 2 vel 3 (287.
286), archontum fastis adjungi debet. » Quam argumenta-
tionem infirmam esse demonstrat Clinton. (F. H. tom. HI,
p. 466 ed. tert.), cui Diocles statim post Philippum ar-
chontem ( 291) ponendus esse videtur,

(3) Πρὸς ᾿Αντίπατρον πρεσό.} Post mortem Cassandri
(Ol.120, 4. 297) regnum suscipit Philippus filius per
menses (non vero annos, uti est ap. Euseb.) quattuor,
deinde succedunt fratres ejus Antipater et Alexander per
annos duos et menses sex (Euseb. p. 180 Mai). Hic est
Antipater, quem Demochares convenit. Idem paullo ante
ad Philippum legationem obierat, si quid veri subest nar-
ratiunculae, quam servavit Seneca De ira III, 26 : Demo-
chares ad. illum (Philippum) Parrhesiastes ob nimiam
et procacem linguam appellatus , inter alios Athenien-
sium legatos venerat. Audita benigne legatione , Phi-
lippus, « Dicite, inquit, mihi, facere quid possum,
quod sit Atheniensibus gratum. » Excepit Demochares ,
« Te, inquit, suspendere. » Indignatio circumstantium

LEUCONOENSIS
τῇ 3|

xol λαθόντι sixoct τάλαντα ἀργυρίου xat 'EAcucivdóe
χομισαμένῳ τῷ δήμῳ, καὶ ταῦτα πείσαντι ἑλέσθαι τὸν Ὁ
δῆμον xal πράξαντι" xal φυγόντι μὲν ὑπὲρ δημοχρα- 1
τίας (4), μετεσχηχότι δὲ οὐδεμιᾶς ὀλιγαρχίας, οὐδὲ ἀρ- τ΄
χὴν οὐδεμίαν ἠρχότι καταλελυκότος τοῦ δήμου" xat ὦ
μόνῳ ᾿Αθηναίων τῶν κατὰ τὴν αὐτὴν ἡλικίαν πολιτευτ
σαμένων μὴ μεμελετηχότι τὴν πατρίδα κινεῖν É
πολιτεύματι ἢ δημοχρατίᾳ καὶ τὰς χρίσεις xal τοὺς Ὁ
νόμους καὶ τὰ δικαστήρια xol τὰς οὐσίας πᾶσιν "AUR-
ναίοις ἐν ἀσφαλεῖ ποιήσαντι διὰ τῆς αὑτοῦ πολιτείας, Ὁ
xoi μηδὲν ὑπεναντίον τῇ δημοχρατίᾳ πεπραχότι μήτε
λόγῳ μήτε ἔργῳ. E

Singula que hoc decreto subindicantur accura-
tius perscrutari non vacat, Satis habemus imagin om
Democharis paucis lineolis adumbrasse. Igitur vi-
rum agnoscimus moribus severis, lingua acerbe
libera (5), ingenio rebus eloquendis pariter ac stre-
nue gerendis idoneo. A studiis philosophicis mom

La 1

ad tam inhumanum responsum exorta est : quos Phi-
lippus conticescere jussit , et Thersitam illum salvun
incolumemque dimittere. « At vos , inquit , ceteri legati, |
nuntiate Atheniensibus, multo superbiores esse,
ista. dicunt , quam qui impune dicta avdiunt. — L
machum, Ptolemzeum , Philippum, Antipatrum legatus E
adiit eo consilio ut patriam muniret contra Demetriur
Poliorceten (v. Droysen. l.l. p. 564 sqq. ). Ceterum Sen
l.l. perperam intelligit Philippum patrem Alexandri |
Rubnkenias ad Rutil. Lup. 1, 2 historiam ad Antipatrum, Ὁ
cujus Plutarchus 1. 1. meminit , referri voluit. Pro Antipá.
tro autem Clinton. ( p. 466 ), Cassandri filii immemor, sub- 1
stituendum censuit Antigonum Gonatam. Quibus om
facile supersedemus, quamquam recte moneat Clin
Democharem apud Antigonum Gonatam in gratia fu
Nempe Diogenes L. VII, Τά narrat : Δημοχάρους δὲ τοῦ Δ
χητος ἀσπαζομένου αὐτὸν ( Ζήνωνα ) καὶ φάσχοντος λέγειν.
γράφειν ὧν ἂν χρείαν ἔχη; πρὸς ᾿Αντίγονον, ὡς ἐχείνου πάντι
παρέξοντος, ἀχούσας οὐχέτ᾽ αὐτῷ συνδιέτριψε. De qua narra
tione speciosius quam verius Ruhnken. : « Jn tota Democha- -
ris vita nihil magis eminet quam democratize studium tyran- -
nidisque odium. Itaque a vero abhorrere videtur Demochas-
rem gratiam, qua apud Antigonum Gonatàm floreret, -
Zenoni philosopho venditasse. » Ceterum de Demochare |
Antigoni amico cf. etiam Diog. L. IV, 41 (v. infra). Droysen. -
Hellen. 11, p. 209. PNE

(4) φυγόντι ὑπὲρ δημοχρατίας] His indicari videatur alterum.
D. exilium, pulsi fortasse a Lachare, qui tyrannide potitus: ost 4
Ol. 121,1. 296. Quamquam nescio an rectius statuas v ὍΝ
bis καὶ φύγοντι μὲν χτλ. non continuari seriem chronologi- -
cam rerum a D. gestarum; sed merita et virtutes , quae i
rebus modo recensitis conspiciantur, paucis comprehendi. -

(5) Vide locum Senece in not. 3. Adde lian. V. H. -

VIIL, 12 : Ἐξέπεσε γὰρ καὶ οὗτος (Θεόφραστος) ἐπὶ τῆς 8b
- TN RN

Ἀρείου. πάγου βουλῆς λέγων, xai ταύτην ἀπολογίαν προεφέ-
ρετο, ὅτι κατεπλάγη τὸ ἀξίωμα τοῦ συνεδρίου. Πιχρότατα οὖν͵
ἀπήντησε xol ἑτοιμότατα πρὸς τοῦτον αὑτοῦ τὸν λόγον ὃ Ans
μοχάρης, εἰπών" Ὦ Θεόφραστε, ᾿Αθηναῖοι ἧσαν, ἀλλ᾽ οὐχ ol
δώδεκα θεοὶ οἱ δικάζοντες. Idem I1, 7. : Δημοχάρης, ὅ τί

Δημοσθένους ἀδελφιδοῦς, ἐπιδεῖξαι βουλόμενος, ὅτι τῆς Ex τῶ
πολλῶν χαχοφημίας ὑπεῤφρονεῖ, θεασάμενός τινας χαθεζομέ
νους ἐν ἰατρείῳ ψογεροὺς, xal χακῶς ἀγορεύειν ἐκ παντὸς τρό
που διψῶντας, « Τί φατε ὑμεῖς (εἶπε) Δυσμενίδαι: » τὸ ἦθο

αὐτῶν ἅμα ἐκχα λύψας διὰ τούτον τοῦ ὀνόματος. 1

— prorsus alienus fuisse videtur; nam cum Zenone
€ jluisse dicitur amicitiam (n. 3). Ac sane Stoico-
rum potissimum doctrinam Demochares in ea quee
tunc Athenis erat rerum publicarum conditione
"probare debuit; reliquos philosophos fere omnes
— publice discipline et dignitatis sincerique patriz
amoris judicavit corruptores. Id quod luculenter
— patet ex oratione, qua legem Sophoclis de pellendis

ty ας
E

- philosophis vel potius de coercenda eorum docendi
— libertate contra Philonem defendere studuit (6).

(6) Athen. XIII, p. 610, F : Σοφοχλῆς δέτις ψηφίσματι ἐξήλασε
vrac φιλοσόφους τῆς Ἀττιχῆς, χαθ᾽ οὗ λόγον ἔγραψε Φίλων,
Ἀριστοτέλους γνώριμος, ἀπολογίαν ὑπὲρ τοῦ Σοφοχλέους
μοχάρους πεποιηχότος, τοῦ Δημοσθένους ἀνεψιοῦ (debebat
φιδοῦ).
Legem accuratius definit Diog. L. V, 38 : μηδένα τῶν φι-
σόφων σχολῆς ἀφηγεῖσθαι àv μὴ τῇ βουλῇ xol τῷ δήμῳ
j, εἶ δὲ μὴ, θάνατον εἶναι τὴν ζημίαν. Tempus legis con-
stituendum ex versu Alexidis ap. Athen. 1. 1. : Πολλὰ ἀγαθὰ
δοῖεν οἱ θεοὶ Δημητρίῳ x1., ubi quum Demetrius nullus
us sit quam Poliorcetes, lex illa procul dubio lata est
ost liberatas a Demetrio Athenas (307) et ante exilium
emocharis (302). Cf. Clinton F. H. ad ann. 316. Ipsa
s natura obstat ne sub Demetrii Phalerei administratione
n esse putemus, monente Grauerto Analect. p. 335,
— quem laudat Droysen. Hellenism, I, p. 498 ;ibidem vide de
zis scopo politico (cf. Larcher. ad Herodot. VII, p. 714),
quem ex ipsis orationis Democharez fragmentis intelligere
licet. Pertinent huc :
— Athenaeus XI, p. 508, F : Εὐάγων δ᾽ ὁ Λαμψαχηνὸς, ὥς φασιν
ρύπυλος xui Διχαιοχλῆς ὁ Κνίδιος ἐν εἰχοστῷ xoi πρώτῳ
ατριδῶν, ἔτι δὲ Δημοχάρης ὁ ῥήτωρ ἐν τῷ ὑπὲρ Σοφοχλέους
; Φίλωνα, δανείσας τῇ πατρίδι ἀργύριον ἐπὶ ἐνεχύρῳ τῇ
"πόλει, χαὶ ἀποστερήσας, τυραννεῖν ἐδουλεύετο, ἕως
δραμόντες ἐπ᾽ αὐτὸν οἱ Λαμψαχηνοὶ, καὶ τὰ χρήματα ἀπο-
2 τες, ἐξέδαλον. Τίμαιος δ᾽ ὁ Κυζικηνὸς (v. Marquardt.
Cyz. p. 71.), ὡς 6 αὐτὸς Δημοχάρης φησὶ, χρήματα χαὶ σῖτον
ἐπιδοὺς τοῖς πολίταις xa διὰ ταῦτα πιστευθεὶς εἶναι χρηστὸς
ἀρὰ τοῖς Κυζιχηνοῖς, μιχρὸν ἐπισχὼν χρόνον ἐπέθετο τῇ
πολιτείᾳ δι’ ᾿Αριδαίου. Κριθεὶς δὲ, xai ἁλοὺς, xoi ἀδοξή-
᾿ σας, ἐν μὲν τῇ πόλει ἐπέμενε παλαιὸς καὶ γεγηραχὼς, ἀτίμως
xoi ἀδόξως διαζῶν. Τοιοῦτοι δ᾽ εἰσὶ xol νῦν τῶν AxaOn-
Xv τινες, ἀνοσίως xal ἀδόξως βιοῦντες. Χρημάτων γὰρ
ἐξ ἀσεθείας xal παρὰ φύσιν χυριεύσαντες διὰ γοητείαν, νῦν
εἰσὶ περίόλεπτοι ὥσπερ καὶ Χαίρων ὁ Πελληνεὺς, ὃς οὐ μόνον
Πλάτωνι ἐσχόλαχεν, ἀλλὰ. χαὶ Ξενοχράτει. Καὶ οὗτος οὖν,
τῆς πατρίδος πιχρῶς τυραννήσας, οὐ μόνον τοὺς ἀρίστους τῶν
πολιτῶν ἐξήλασεν, ἀλλὰ χαὶ τοῖς τούτων δούλοις τὰ χρήματα
ῶν δεσποπῶν χαρισάμενος, καὶ τὰς ἐχείνων γυναῖχας συνῴ-
(«G6 πρὸς γάμου χοινωνίαν, ταῦτ᾽ ὠφεληθεὶς ἐκ τῆς χαλῆς Πο-
ίας xai τῶν παρανόμων Νόμων.
tiam reliquorum, quae eodem sensu apud Athen. 1. 1.
isunt, bona pars ex Demochare fluxerit.

losopho, ὃς ἐξ ἱματίου τύραννος ἦν, subjicit : Τοιοῦτοι
ἰσὶν οἱ ἀπὸ φιλοσοφίας στρατηγοὶ, περὶ ὧν Δημοχάρης ἔλε-
Ὑγεν’ « Ὥσπερ ἐχ θύμόρας οὐδεὶς ἂν δύναιτο χατασχευάσαι
“λόγχην, οὐδ᾽ ἐκ Σωχράτους στρατιώτην ἄμεμπτον. » Sequitur
disputatio de Socratis expeditionibus, quippe qux» mera
Platonis sint commenta. — Idem Democharis dictum Athe-
eus de alia re loquens repetit V, p. 187, D. Cf. Eusebius
E. XV, 2, p. 791.
— Ex alia oratione Democharis Plutarch. Vit. X Orat.
ΟΡ. 840, D (p. 1024 Didot.) : "Exyévexo (sc. Αἰσχίνης) δ᾽ εὔφω-

E

FRAGMENTA,

Idem V, 215, C postquam dixerat de Lysia Epicureo ᾿

447

His jungendum est de Demetrio Phalereo judi-
cium (fr. 2). Concedit quidem exsanguinem et
jacentem civitatem ab eo relevatam esse, quatenus
ille effecerit ut copia rerum quz ad vitam necessa-
rie sunt, urbs abundaret; at num etiam glo-
rie et dignitati Atheniensium consuluit? Nonne
totus pendebat ex nutu Cassandri? Igitur nihil nisi

. boni publicani laudem Demetrius mereri Demo-

chari videtur. Tanto Noster flagravit studio priscae
libertatis. Quam ubi tandem cives recuperave-
rant. quodammodo , tantum abfuit ut servile in
Demetrium Poliorceten obsequium approbaret,
ut suis in adulatores et ipsum libertatis auctorem
dicteriis exilium sibi contraheret, Ejusmodi in-
dolis vir non caret adversariis. Quorum in nu-
mero fuise scimus Democlem sive Democli-
dem oratorem (ἢ) atque Archedicum poetam comi-
cum. Ille discipulus fuit Theophrasti Sophoclea ista
lege exulare coacti , hic vero a partibus stetit Stra-
toclis, quem Demochari auctorem, exilii fuisse su-
pra diximus. Convicia eorum avide ex more suo
arripuit Timzus (fr. 140 sq.), uti Suidas testa-
tur et Polybius.

Suidas v. ᾧ τὸ ἱερὸν πῦρ οὐχ ἔξεστι φυσῆσαι : Τι-
μαῖος ἐν λη΄ ἹἹστοριῶν- Ὥς οἱ περὶ Δημοχλείδην χατὰ
Δημοχάρους εἶπον, ὅτι μόνῳ αὐτῷ πάντων ᾿Αθηναίων
οὐχ ἔξεστι τὸ ἱερὸν πῦρ φυσῆσαι, ὡς μὴ χαθαρεύοντι
τοῖς ἄνω μέρεσιν.

Polybius XII, 13: Τίμαιός φησι Δημοχάρην ἧται-
ρηχέναι μὲν τοῖς ἄνω μέρεσι τοῦ σώματος, οὐχ εἶναι
δ᾽ ἄξιον τὸ ἱερὸν πῦρ φυσᾶν, ὑπερόεξηκέναι δὲ τοῖς

νος, ὡς δῆλον ἔχ τε ὧν φησι Δημοσθένης χαὶ ἐχ τοῦ Δημοχά-
ρους λόγου. Huc etiam illa pertinere videntur quae leguntur
in Anonymi Vit. /Eschinis ( p. 269 in Βιογρ. Westermanni) :
Δημοχάρης δ᾽ ὃ ἀδελφιδοῦς Δημοσθένους, εἰ ἄρα πιστευτέον
αὐτῷ λέγοντι περὶ Αἰσχίνον, φησὶν Ἰσχάνδρου τοῦ τραγῳδο-
ποιοῦ τριταγωνιστὴν γενέσθαι τὸν Αἰσχίνην xad ὑποχρινόμενον
Οἰνόμαον Ouv oca Πέλοπα αἰσχρῶς πεσεῖν xai ἀναστῆναι ὑπὸ
Σαννίωνος τοῦ χοροδιδασχάλου (ἐνθένδ᾽ οὖν ὁ Δημοσθένης
Οἰνόμαον αὐτὸν ὀνομάζε:, πρὸς εἰδότας τὸ πρᾶγμα ἐπισχώ-
πτων), xai μετὰ Σωχράτους xoi Σιμύλου τῶν χαχῶν ὑποχριτῶν
ἀλᾷσθαι χατ᾽ ἀγρούς. Cf. Harpocration. v. Ἴσχανδρος" Δημο-
σθένης κατ᾽ Αἰσχίνου" τραγιχὸς ὑποχριτὴς ὁ ᾿Ισχανδρός ἐστι.
Aoxst δ᾽ αὐτῷ συνυποχρινόμενο: Αἰσχίνης ὁ ῥήτωρ ἐν Κολλυτῷ
χαταπεσεῖν, χαθά φησι Δημοχάρης ἐν τοῖς Διαλόγοις. Ubiistud
ἐν Διαλόγοις gravem corruptelze suspicionem praebere pro-
pter locum Plutarchi bene monet Ruhnken. ad Rutil. Lup.
I, 2(p87 ed. Frosch.), quo loco ex oratione quadam D.
citantur hec : Demochares : « Nam quis hec simul
universa perpeti possit, timorem, morbum, senectutem,
contumeliam , inopiam , vim ? quarum quavis una res
per se salis est gravis ad efficiendum. » Idem I, 21: Demo-
chares : « Nihil enim valebat assidua pro fratre ac
misericors deprecatio, quum judicaret tyrannus , cujus
crudelitas omnem natura necessitudinem extinguebat. »

(*) De eo vide Dionys. Dinarch. c. 11; Plutarch. X Orat.
p. 842, D; Ruhnken. ad Rut. Lup. l. 1.; Westermann. Gesch.
d. gr. Bereds.p 100.n. 31. De Archedico v, Meinek. fragm.
Com. f, p. 458.

448

ἐπιτηδεύμασι τὰ Βότρυος ὑπομνήματα καὶ τῶν ἄλλων
ἀναισχυντογράφων.

De his ita judicat Polybius : Ταύτην δὲ τὴν λοι--
δορίαν, ait, xal τὰς ἐμφάσεις οὐχ οἷον ἄν τις διέθετο
πεπαιδευμένος ἀνὴρ , ἀλλ᾽ οὐδὲ τῶν ἐπὶ τέγους, ἀπὸ τοῦ
σώματος εἰργασμένων οὐδείς, Ὁ δ᾽, ἵνα πιστὸς φανῇ
κατὰ τὴν αἰσχρολογίαν χαὶ τὴν jay ἀναισχυντίαν, χαὶ
προσχατέψευσται τἀνδρὸς, χωμιχόν τινα μάρτυρα
^ic cx dioi ul ἀνώνυμον. Πόθεν δ᾽ ἐ ἐγὼ χαταστο-
χάζομαι τοῦτο; Πρῶτον μὲν ἐχ τοῦ πεφυχέναι χαὶ τε-
τράφθαι καλῶς Δημοχάρην; ἀδελφιδοῦν ὄντα Δημο-
σθένους. Δεύτερον £x τοῦ μὴ μόνον στρατηγίας αὐτὸν
ἠξιῶσθαι παρ' ᾿Αθηναίοις, ἀλλὰ χαὶ τῶν ἄλλων τιμῶν,
ὧν οὐδὲν ἂν αὐτῷ συνεξέδραμε τοιαύταις ἀτυχίαις πα-
λαίοντι. Διὸ χαὶ δοχεῖ μοι Τίμαιος οὐχ οὕτω Δημοχά-
ρους. κατηγορεῖν, ὡς ᾿Αθηναίων, oi τοιοῦτον ἄνδρα
προῆγον, xo τοιούτῳ τὴν πατρίδα χαὶ τοὺς ἰδίους. βίους
ἐνεχείριζον. Ἀλλ᾽ οὐχ ἔστι τούτων οὐδέν. Οὐ. γὰρ ἂν
"A ρχέδικχος ὃ χωμῳδιογράφος (ἢ ἔλεγε ταῦτα ὑόνος “περὶ
Δημοχάρους, ὡς Τίμαιός φησιν" ἀλλὰ πολλοὶ μὲν ἂν
τῶν ᾿Αντιπάτρου φίλων, χαθ᾽ οὗ πεπαρρησίασται πολλὰ
χαὶ δυνάμενα λυπεῖν οὐ μόνον αὐτὸν τὸν Ἀντίπατρον,
ἀλλὰ xol ἐχείνου τοὺς διαδόχους xal φίλους γεγονότας"
πολλοὶ δὲ τῶν ἀντιπεπολιτευμένων, ὧν ἦν καὶ Δημή-
τριος ὃ Φαληρεὺς, οὗ χεῖνος o0 τὴν τυχοῦσαν πεποίηται
κατηγορίαν ἐν ταῖς Ἱστορίαις (Sequentia vide in
fr. 2 )..., ἀλλ᾽ ὅμως οὔτε Δημήτριος οὔτ * ἄλλος υὐδεὶς
εἴρηκε περὶ Δημοχάρους τοιοῦτον οὐδέν. Ἔξ ὧν ἐγὼ
βεδαιοτέραν τὴν τῆς πατρίδος ἡγούμενος μαρτυρίαν
à τὴν Τιμαίου πικρίαν, θαρσῶν ἀποφαίνομαι υηδενὶ
τὸν Δημο χάρους βίον ἔνοχον εἶναι τῶν τοιούτων κατη-

τορημάτων. — Hec recte sine dubio Polybius. Ce-.

terum Tim:ei loco adde quz leguntur apud Diog.
L. IV, 41 : Τούτου (Λεωχάρους, at scr. Κλεοχάρους.
Vide Ruhnk. ad Rutil. Lup. I, 2) τοῦ Μυρλεανοῦ
ἤρων xal Δημοχάρης ὃ Λάχητος xai Πυθοχλῆς ὃ τοῦ

(5) Quum Archedici loco apud Suidam nominetur De-
moclides, Ruhnken. ad Rutil, Lup. I, 2, p. 88, ut loca
inter se pugnantia concilientur, statuit, a Timaeo duplicem
proditum esse convicii auctorem, Archedicum comicum
et Democlidem oratorem, Polybium vero et Suidam satis
habuisse alterutrum e Timzeo memorare. Quae quidem re-
pugnare videntur verbis Polybii ἔλεγε ταῦτα y.óvoc, nisi for-
tasse diversis locis Timaeus de eadem re verba fecerat,
quorum alium Polybius , alium Suidoe auctor respexerit.

DEMOCHARIS LEUCONOENSIS

Βουγέλου " obc χαταλαδὼν (sc. ᾿Αρχεσίλαος) ὑπ᾽ ávstue s .
χαχίας (ἀνδρικαχίας Hesych. Mil. p. 12) παραχωρεῖν,
ἔφη. Διὰ ταῦτα δὴ οὐν ἔδαχνόν τε αὐτὸν οἵ προειρη- ὦ
μένοι χαὶ ἐπέσχωπτον, ὡς φίλοχλον καὶ φιλόδοξον. ;
De misronus Democharis Cicero Brut. 83 :
Demochares autem qui fuit Demostheni sororis |
filius , et orationes scripsit aliquot, et earüm rer.
historiam , quce erant Athenis ipsius etate geste,
non tam historico quam oratorio genere perseripiin
Idem De orat. II, 23 : Alia eiui dicendi mol-
liora et remissiora genera viguerunt. Inde Demo-.
chares, quem aiunt sororis filium fuisse Demostheni. j
Opus satis amplum fuisse et a sene demum Demo-
chare compositum liquet ex fragm. 3. 4. 6. ne
plura de eo disseramus , impedimur fragmentorum -
paucitate, 13

IXTOPIAI.
1.

Plutarch. Demosth. c. 30 : Δημοχάρης ὃ τοῦ As
μοσθένους οἰκεῖος οἴεσθαί φησιν αὐτὸν (Δημοσθένη) οὐχ
ὑπὸ φαρμάκου, θεῶν δὲ τιμῇ καὶ προνοίᾳ τῆς Maxs-:
δόνων ὠμότητος ἐξαρπαγῆναι συντόμως καταστρέψαντα
καὶ ἀλύπως. [Κατέστρεψε δ᾽ ἕχτῃ ἐπὶ δέχα τοῦ Πυανε-
ψιῶνος μηνὸς, ἐν ἣ τὴν σχυθρωποτάτην τῶν Θεσμο
φορίων ἡμέραν ἄγουσαι παρὰ τῇ θεῷ γηστεύουσιν t '
γυναῖχες} ( Ol. 114, 3. 322.) Agnoseis et Dem o-
sthenis cognatum et oratorem. E

a

Polybius XII, 13, 9: Οὗ (Demetrii Phalerei)
χεῖνος [Demochares) ob τὴν τυ χοῦσαν πεποίηται
τηγορίαν ἐν ταῖς Ἵστορίαις, φάσχων αὐτὸν τοιοῦ
γεγονέναι προστάτην τῆς πατρίδος, χαὶ ἐπὶ o
σεμνύνεσθαι χατὰ τὴν πολιτείαν, ἐφ οἷς ἂν xol τε) ,
σεμνυνθείη ἢ βάναυσος. ᾿Επὶ γὰρ τῷ πολλὰ καὶ e
λῶς πωλεῖσθαι κατὰ τὴν πόλιν, xal δαψιλὴ τὰ πρὸς |
τὸν βίον ὑπάρχειν πᾶσιν, ἐπὶ τούτοις φησὶ μεγαλαυχεῖ
αὐτόν" καὶ δὴ ὅτι x0; χλίας αὐτομάτως βαδίζων προηγεῖτ
τῆς πομπῆς αὐτῷ, σίαλον ἀναπτύων, σὺν δὲ τούτο!
ὄνοι διεπέμποντο διὰ τοῦ θεάτρου (διότι δὴ πάντων τῶν
τῆς Ἑλλάδος χαλῶν fj πατρὶς παραχεχωρηχυῖα τ
ἄλλοις, ἐποίει Κασσάνδρῳ τὸ προσταττόμενον), |

HISTORULAE.
1.

Demochares Demosthenis cognatus credere se ait Demo-
sthenem non sumpto veneno, sed per deorum providentiam
atque honorem Macedonum crudelitati ereptum esse morte
repentina et doloris experte.

2.

Demetrium Phalereum Demochares non leviter in Histo-

ria sua perstrinxerat. Ait enim eam ejus fuisse administra -

| illum non puduisse.

tionem reipublicae, atque ejusmodi rebus insignem, pi p
quas fere publicanus aliquis aut vilis opifex sese effera
Nam quod multa in urbe vili pretio veneant, quodque
abundent copic ad victum necessarie, eo Demetrium glo-

riari scribit : sed nimirum, quod limax, interni mechanismi.

ope gradiens ac salivam exspuens, in pompa ei praei!
simulque asini per theatrum sunt«traducti (quod sc
Athenienses , concessa ceteris Graecis omnium honestarun
rerum gloria, Cassandro imperata facerent) ; horum, ait

; aviso αὐτὸν οὐχ αἰσχύνεσθαί φησιν. Antecedentia
ἴ pue. in Introductione. Cf. Droysen. Hellen. L, p. 429.

3.

E LIBRO VICESIMO,

'. Athen. VI ;P. 2355, E.: Διαθόητος δὲ ἐγένετο ἐπὶ xo-
λα: ίᾳ χαὶ ὃ τῶν "iue δῆμος. Δημοχάρης γοῦν,

' uc ), ἐν τὴ εἰχοστῇ τῶν “Ἱστοριῶν διηγούμενος περὶ ἧς
1 τοιοῦντο οἵ ᾿Αθηναῖοι χολαχείας πρὸς τὸν Πολιορχητὴν
ἥτριον, xal ὅτι τοῦτ᾽ οὐχ ἦν ἐχείνῳ βουλομένῳ,
ket οὕτως" « ᾿Ελύπει μὲν xol τούτων ἔνια αὐτὸν, ὡς
ἔοιχεν, o0 μὴν ἀλλὰ καὶ ἄλλα γε παντελῶς αἰσχρὰ xal
E ταπεινά" Λεαίνης μὲν χαὶ Λαμίας Ἀφροδίτης. ἱερὰ,
καὶ Βουρίχου xal ᾿Αδειμάντου xat Ὀξυθέμιδος τῶν χο-
Eso αὐτοῦ xol βωμοὶ xot ἡρῷα xat σπονδαί. Τούτων
p xal παιᾶνες ἤδοντο, ὥστε xal αὐτὸν τὸν
: A Δημήτριον θαυμάζειν ἐπὶ τοῖς γινομένοις, καὶ λέγειν,
ὅτι οὐδεὶς ἐπ᾽ αὐτοῦ ᾿Αθηναίων γέγονε μέγας xa ἁδρὸς
3 v ψυχήν. »

- Sequitur Duridis fr. 3o. De re (302 a. C.) cf.
i E Hellen. Y, p. 511 sqq. 3

E κι
E LIBRO VICESIMO PRIMO.

: E. τοῦ ῥήτορος ἀνεψιὸς ( immo | ἀδελφι-᾿

FRAGMENTA. 419

e , A * Lh " . , ΠῚ E
τῇ πρώτῃ x«i εἰκοστῇ, γράφων' «. Ἐπανελθόντα δὲ τὸν

Δημήτριον ἀπὸ τῆς Λευκάδος χαὶ Κερκύρας εἷς τὰς
᾿Αθήνας, οἱ ᾿Αθηναῖοι ἐ ἐδέχοντο οὐ μόνον θυμιῶντες χαὶ
στεφανοῦντες χαὶ οἰνοχοοῦντες, ἀλλὰ χαὶ προσόδια xat
χοροὶ χαὶ ἰθύφαλλοι | μετ᾽ gj. ἥσεως χαὶ Qoi d ἀπήντων

αὐτῷ, xat ἐφιστάμενοι κατὰ τοὺς ὄχλους ἢ ἧδον ὀρχού--

μένοι; xat ἐπάδοντες, ὡς εἴη μόνος θεὸς ἀληθινὸς, οἱ

ἄλλοι καθεύδουσιν, ἢ ἀποδημοῦσιν, ἢ οὐχ εἰσὶ, γε-
γονὼς δ᾽ εἴη ἐχ Ποσειδῶνος xa ᾿Αφροδίτης, " δὲ
χάλλει διάφορος, καὶ τῇ πρὸς πάντας φιλανθρωπία
χοινός. Δεόμενοι δ᾽ αὐτοῦ ἱκέτευον, φησὶ, xai προσηύ-
χοντο. »

5.

Plutarch. Demetr. 27 : Δημοχάρης δ᾽ ὃ Σόλιος
(scr. Λευχονοεὺς) τὸν Δημήτριον ἐχάλει Μῦθον' εἶναι
γὰρ αὐτῷ καὶ Λαμίαν. Constat de Lamia Demetrii
meretrice; de Libyce Lamiz fabula v. Duris fr. 35.

6.

Lucian, Macrob. c. τὸ (p. 640 Didot.) : 'Aqafi-
χλῇς δὲ ὃ Σιχελίας τύραννος ἐτῶν ἐνενήχοντα πέντε
τελευτᾷ, χαθάπερ Δημοχάρης καὶ Τίμαιος ἱστοροῦσιν.
Moritur Agathocles an. 289 a, C.

E Athen. VI, p. 253, B : Φησὶ γοῦν 6 Δημοχάρης, ἐν

3.
j: E LIBRO VICESIMO.
amosa etiam fuit adulatio, qua populus usus est Athe-

inus, vicesimo Historiarum libro , adulationem exponens
jua usi sunt Athenienses adversus Demetrium Poliorceten ,
9 etiam nolente hoc factum esse scribit his verbis : « Of-
3a derunt et'am eum, ut opinio est, horum nonnulla, At illi,
«his non contenti , alia etiam prorsus turpia humiliaque ad-
606 mt : Lexne et Lamise Veneris templa; et Burichi,
dimanti et Oxythemidis, assentatorum illius, aras et heroa
et libationes. Et horum cuique pzeanes etiam canebantur :
| t ipse Demetrius , miratus qu:e fierent, diceret, neminem
à vate Atheniensium repertum qui animo esset magno
for lique. » ;
N "s
E LIBRO VICESIMO PRIMO.

4 Demochares libro primo et vicesimo sic seribit : « Athenas

FRAGMENTA HIST. GR. — VOL. Il.

isis. Demochares quidem , Demosthenis oratoris conso- .

vero redeuntem Demetrium a Leucade et Corcyra sic exee-
perunt Athenienses , ut non modo odorum suffitu et coronis
et libationibus eum honorarent, verum etiam prosedia et
chori et ithyphaMi cum saltatione et cantu obviam ei ve-
niebant; et passim subsistentes, medias inter hominum
turbas canebant saltabantque accinentes ei « esse solum
ipsum deum vere nominatum , quum dormirent ceteri dei ,
aut peregre abiissent, aut nulli essent omnino; esse eum
Neptuno et Venere prognatum , pulchritudine praestantem
omnibus, beneficientia vera omnes perinde complectentem. »
Denique precibus ad eum directis , supplices orabant. »

djs

Demochares Leuconoensis Demetrium Phalereum appel-
lat Fabulam ; nam esse ei etiam Lamiam.

“δ.

Agathoclis Sicilize tyrannus annos natus nonaginta quin-
que vitam finivit, ut Demochares et Tim?wus dicunt.

29

HiERONYMUS CARDIANUS. — |

Hieronymus Cardianus("), Eumenis item Cardiani
equalis et familiaris, natus fuerit inter an, 370—
360. Nam quo tempore Antigonus Eumenem de-
bellavit, magne vir existimationis fuit (317), in
historiis vero componendis occupatus adhuc post
annum 272 (v fr. 10). Annis vixisse dicitur centum
etquattuor. Lucian. Macrob.c. 25 (p. 643 Didot):
Ἱερώνυμος δὲ ἐν πολέμοις γενόμενος καὶ πολλοὺς xa-
μάτους ὑπομείνας καὶ τραύματα, ἔζησεν ἔτη τέσσαρα
χαὶ ἑχατὸν, ὡς ᾿Αγαθαρχίδης ἐν τῇ ἐνάτη τῶν Περὶ
᾿Ασίας ἱστοριῶν λέγει, καὶ θαυμάζει γε τὸν ἄνδρα, ὡς
μέχρι τῆς τελευταίας ἡμέρας ἄρτιον ὄντα ἐν ταῖς συνου-
σίαις xal πᾶσι τοῖς αἰσθηρίοις μηδενὸς γενόμενον τῶν
πρὸς ὑγίειαν ἐλλιπῆ. Eadem tradit Phlegon Macrob.
p. 200, 12 ed. W. (ubi ἹἹερώνυμος ὃ συγγραφεύς).
Diem igitur obierit inter an, 266 —256.

De primis Hieronymi fatis nihil traditum acce-
pimus (**). Moschion apud Athenzum V, p. 206, E

(*) Sevinus ( Recherches sur la vie et les owvres: de

Jéróme de Cardie in Mém. de l'Académ. des I.. et bell.
lett. tom. XIII, p. 20 sqq. ) Cardianum confundit cum Hie-
ronymo Arcade, cujus meminit Demosth. De f. leg. p. 344
R. coll. De coron. p. 324. Quod pluribus demonstrarunt
Kiessling. in Dissert. De Menschmo et Hieronymo Card.
( Cizoe 1830) p. 17 et sq. pRUECKNER. De vila et scriptis
JIieron. Card.in Zeitschft f. Allerihumswissensch. 1842.
p. 253. lidem alios Sevini errores diluerunt, quos h. l.
commemorare tzedet.

(**) Ex reliquis Hieronymis nobis memorandi sunt :

1. Hieronymus, Rhodius, peripateticus, ^ Timonis
Phliasii et Lyconis equalis ( v. Clinton. F. H. III. ad an.
250 ). Is preeter libros philosophicos ( x. μέθης Athen. p. 499
F; 425, F5 περὶ ἐποχῆς Diog. L. IT, 105; cf. Athen. p. 602. A ;
Plut. Moral. p. 48 B, 454 E,460 C, 612 D, 626 A, 1038
C, 1096 A; Clem. Al. p. 178, 48. 9, 12.) et Epistolas
( Athen, p. 435, A) et opus περὶ ποιητῶν ( Neque enim alius
Hieronymi est. Liber V erat de citharodis , Atheh. p. 635 ;
alia ejus pars περὶ τραγῳδοποιῶν laudatur Apostolio XI , 41;
cf. Leutsch. ad Zenob. p. 219. Vita Sophocl.) composuit
etiam Ὑπορμνήματα lo voptx&( Athen. p. 557 de Eu-
ripide; p. 604 D de Sophocle ) ; ab iis non diversa fuerint τὰ
Σποράδην ὑπομνήματα, que memorat Diog. L. 1, 26.
27 de Thalete; I! , 14 de Anaxagora. Ex iisdem libris hau-
serit Diog. L. VIIT, 21 de Pythagora, ΧΙ; 16 de Heraclito;
11, 16 de Socrate ( cf. Athen. XIII, p. 556. Plutarch. Arist.
27 ); ΠΗ, 37, 58 de Empedocle, Vides Ὑπομνήματα illa in
historia philosophica et literaria versata ideoque a nobis
aliena esse. Neque ex loco Plutarchi ( Ages. c. 13) ubi Hie-
ronymi de Agesilai virtutibus narratio affertur, aliud opus
historicum ab eo scriptum esse colligi licet , quum notum
sit ejusmodi narratiunculis locos philosophiz morali soleri
illustrari. In epistolis quoque res historicas auctor tetigit ,
uti ap. Athen. 1, 1., ubi mentio fit Alexandri πρὸς τὰ &gpo-
δίσια οὐκ εὖ διαχειμένου. Que vero Strabo ex Hieronymo
affert de rebus geographicis (Strab. p. 378, 443, 475,) ea
non ad philosophum (ut Westermannus et Brücknerus sta.
tuerunt), sed procul dubio ad Cardianum ( fr. 5. 11. 12 )

m i Ec
dicit : Θαυμαζέτω... Ἱερώνυμος ἐπὶ τῇ κατασχευὴ τῆς
ἁρμαμάξης ἢ συνέδαινε καταχομισθῆναι τὸ ᾿Αλεξάνδρου.
σῶμα (cf. Polycriti fr. 2 a). Ex hac igitur currus fu-
nebris descriptione, ut videtur, amplissima, Hiero- -
nymum apud principes Macedonum fuisse, quum
justa illi defuncto regi persolverunt, jure colligit.
Brücknerus 1. 1., addens: « Quo quemadmodum de-
venerit si quzratur, nihil sane est quod ipsis veterum |
testimoniisdemonstrari possit; insignem tameninter '
Macedones locum Hieronymus, antequam in gra- |
tiam veniret Antigoni, non obtinuisse , immo totus -
fere pependisse videtur ab Eumene, quo auctore |
non incredibile est eum in aulam sive ad exercitum —
Macedonum arcessitum 6556. Quod si quis, statuit
jam Philippo rege factum esse, non est sane in zetate
Hieronymi quod repugnet. » Mox Hieronymum -
cum Eumene in Noris castello ab Antigoni copiis |
obsessum videmus, Unde quum legati de pacifica- Ὁ
tione ad Antipatrum mitterentur, princeps legatio- '
nis fuit Hieronymus ὃ τὰς τῶν διαδόχων ἱστορίας ee —
γραφώς (Diodor XVIII, 42, 1 ; cf. Droysen. Hellen, ο
I, p. 173). Arduum hoc negotium magnaque
indigens prudentiz, quandoquidem hoc maxime
Eumenes mandasse videtur, ut Antipatro suspe-
ctum redderet Antigonum, quippe qui altiora -
spiraret et potiri summa rerum aperte jam moli-
S E " 1
historicum sunt referenda. — Rhodium H. etiam De Li
ribus scripsisse liquet ex Dionysio H. De Isocrat. jud. c. 13.
— Dubia res est ad quemnam pertineat locus Athen. I, p. 48,
Β: Ἤχμασςε δὲ ἣ τῶν ποιχίλων 097, μάλιστα ἐντέχνων περὶ
αὐτὰ γενομένων Ἀχεσᾶ x&i ᾿Ελικῶνος τῶν Κυπρίων" ὑφάνται
δ᾽ ἧσαν ἔνδοξοι" καὶ ἦν Ἑλικὼν υἱὸς Ἀχεσᾶ, ὥς quot "fe -
ρώνυμος. Intellexerim H. Rhodium , eundem ad quem reli- |
qua quz ex H. Athenus habet , referenda sunt. $i
2. Hieronymus ZEgyptius, τὴν ἀρχαιολογίαν τὴν
Φοινικιχὴν συγγρὰ t áuevoc. Joseph. A. J. I, 3, 6 (Eu-
seb. P. E. p. 414 B) postquam de navigii parte inde ab.
diluvii temporibus in Armenia superstite ex Beroso ( v. fr.)
dixit , addit : Μέμνηται δὲ τούτων καὶ Ἱερώνυμος ὃ Αἰγύπτιος
ὁ τὴν ἀρχαιολογίαν τὴν Φοινικιχὴν συγγραψάμενος, καὶ Μνα-
σέας δὲ καὶ ἄλλοι πλείους. Εν
ldem I, 3, 9 post Manethonem, Berosum et Hestizeum
nominat τὸν Αἰγύπτιον ἹἹερώνυμον inter eos , qui olim ho-
mines longevissimos fuisse prodiderint (vive Berosi fr. δ
a). Cf. Syncellus p. 34 A ; Cedren. p. 11; Zonaras p. 19;
Freculph. I, c. 25. Tertullianus Apol. c. 19 scriptores ἃ
Josepho partim probatos partim non probatos recenset ^ Ja
nethonem, Berosum , Hieronymum ZEgyptium Tyr: 7e
gem, Ptolemeum Mendesium etc; scilicet obversaba u
Tertulliano Hiromus , rez Tyrius, ut bene monet Vossit
Hunc Hieronymum eundem esse puto cum eo qui de theo
gia Orphica scripsit, quem librum alii ad Hellanicum reti
runt. Damascius p. 381 : Ἧ δὲ χατὰ τὸν "Iepeovugtov φερομ,
(᾿Ορφικὴ θεολογία ) καὶ 'EXX&vtxov , εἴπερ μὴ καὶ καὶ ὁ αὖ
ἐστιν. Cf. Prolegg. de vit. Hellan. p. XXX... i

^ ed
Pu

retur (v. Diod. XVIII, 41). At spem successus
diluit mors Antipatri. Qua per Asiam divulgata,

- Antigonus multo confidentius διενοεῖτο ἐπελθεῖν

M 3 / M * t , / "
τὴν ᾿Ασίαν xat τοὺς μὲν προύπαρχοντας σατράπας ἐχ--

᾿ βαλεῖν, πρὸς δὲ τῶν ἑαυτοῦ φίλων καθιστάναι τὰς ἣγε-

μονίας ( Diodor. 1.1]. c. 5o, 6). Ταῦτα δὲ διανοηθεὶς
Ἱερώνυμον (ἢ) μὲν τὸν τὰς ἱστορίας γράψαντα μετε-

᾿ πέμψατο, φίλον ὄντα χαὶ πολίτην Εὐμένους τοῦ Καρ-

διανοῦ τοῦ συμπεφευγότος εἰς τὸ χωρίον τὸ καλούμενον

Νῶρα. Τοῦτον δὲ μεγάλαις δωρεαῖς προχαλεσάμενος
ἐξαπέστειλε πρεσύευτὴν πρὸς τὸν Εὐμένη, παρακαλῶν

τῆς μὲν περὶ Καππαδοχίαν μάχης γενομένης πρὸς

αὐτὸν ἐπιλαθέσθαι, γενέσθαι δὲ φίλον xal σύμμαχον

αὐτῷ xc). (idid. 5o, 4). « Quibus locis, Brückne- *

᾿ς rus ait, quamquam singula quaque magis perspi-

cue exposita velis, hoc tamen patere ex iis videtur,
Hieronymi apud Antigonum non minorem fidem
quam apud Eumenem fuisse. » Ceterum male res
cessit. Mox proelium commissum , quo capti Eume-
nes et Cardianus in manus venerunt Antigoni. Alter
supplicio affectus, alter humaniter a victore ex-
ceptus est. Diodorus XVII , 44, 7: Ἀνήχθη δ᾽ ἐν
τοῖς τραυματίαις αἰχμάλωτος id ὃ τὰς ἱστορίας συν-

1 : ταξάμενος Ἱερώνυμος ὃ Καρδιανὸς, ὃς τὸν μὲν ἔμπρο-
ο΄ σθεν ᾿χρόνὸν ὅπ᾽ Eo ὑμένους τιμώμενος διετέλεσε, μετὰ

δὲ τὸν ἐχείνου θάνατον ὑπ᾽ ᾿Αντιγόνου ἐτύγχανε φιλαν-

-. θρωπίας χαὶ πίστεως. « Qua fides et gratia quanta

fuerit ( verba Brückneri sunt) , reliqua omnis Hie-
— "ronymi vita docet, Ab Antigono enim transiit ad

E Demetrium et ab Hoe ad Antigonum Gonatam De-
- metri filium, Superstite adhuc Antigono multa

eaque grávissima ei munera delata esse videntur.
Quo pertinet que apud Diodorum (XIX,r00)

— ' eommemoratur lacus asphaltite custodia, cujus

Demetrii in Nabateos egpeditio opportunitatem
fecerat. Gravior etiam , cujus apud Flavium Jose-

(c phum (**) mentio fit, Syriz przfectura, quam pro-
- . vinciam per aliquot annos in potestate fuisse An-
E. tigoni constat. Sed hoc etiamsi dubites num vere

tradiderit Judaicarum antiquitatum auctor, non

| esttamen cur Luciano sive quisquis alius De lon-

gevis istum librum conflavit, diffidas, in prelio

(*) Sc. ab Antipatro redeuntem , uti videtur. Cf. Droy -
sen. Hellen. 1, p. 197.
(**) « In Apion, I, c. 23 ( fr. 14). Quum de Hieronymo

etiam /Egy lio , qui de Phoenicum scripserit rebus , Jose-
. phus dixerit,

dubium possit videri num hic intelligendus
esset Cardianus , nisi et etas ejus que. Hecatzi fuisse dici-

-. £ur, e quod successorum Alexandri scripsisse historiam

fertur, hunc ipsum significari affirmaret. Apud Antiochum

| . autem regem, qui cogitari non posset nisi unus ex Seleuci

Nicatoris posteris, quum nulla unquam Cardianus scriptor

- gratia floruerit, uno omnium, qui de ea re judicarunt,
. A consensu nomen corruptum esse verioremque lectionem in

. interpretatione latina, quae Antigoni regis habet, depre-

FRAGMENTA."

. kendi judicatum est. »

451

ad Ipsum a partibus Hieronymum Antigoni stetisse
tradenti ( De long. c. 11). Simili favore ut Anti-
gonus et filius eum et nepos amplexi sunt, Deme-
trius enim rex Macedoniz factus, Boeotis eum
moso subjectze prefecit (*); cum Antigono Go-
nata autem in. Peloponneso fuisse videtur, quum
Pyrrhus Argis mortem oppeteret. Verba enim ἀνδρὶ
γὰρ βασιλεῖ συνόντα ἀνάγχη πᾶσα ἐς χάριν γράφειν
ap. Pausan. ( fr. 10) ad Antigonum referenda sunt,
non, utSevino placuit , ad Pyrrhum, a cujus parti-
bus Hieronymusnunquam nonalienissimus fuisse vi-
detur. Ex iis enim quz sequuntur ei δὲ xal... γράφειν
( v. fr. 10), nihil colligi potest, nisi Hieronymum,
ut Antigono regi placeret, de Pyrrhi morte dixisse
invidiosius. » Hactenus de vita auctoris nostri,

Scripsit Hieronymus historiam τῶν διαδόχων nec
non τῶν ἐπιγόνων, usque ad mortem Pyrrhi (272 )
vel etiam paullo ulterius narrationem deducens,
Τὴν τῶν διαδόχων ἱστορίαν seepius memoratam vidi-
mus; τὴν περὶ ἐπιγόνων πραγματείαν semel citat
Dionysius Halicarnassensis in Ant, Rom. I, 6 (fr.
8), de ea operis parte cogitans, qua Pyrrhi in Ita-
lia res gestas Hieronymus exposuit, —Ab eodem au -
ctore etiam Alexandri historiam tractatam esse
fuere olim, qui opinarentur. Scilicet quum apud
Suidam legatur : Ἱερώνυμος Καρδιανὸς ὃς τὰ ἐπ᾽
᾿Αλεξανδρία πραχθέντα συνέγραψε, locum aperte cor-
ruptum ita Vossius, Fabricius (B. Gr. II, p. 219),
Mannertus (Gesch. d. Nachfolg. Alex, p. 357) cor-
rigendum putarunt, ut scribatur ὑπ᾽ ᾿Αλεξάνδρον,
vel ex Kiesslingii (1. 1. p. 27) sententia ἐπ᾿ Ἂλε-
ξάνδρου. Οὐδὲ emendatio quum neque ex fragmentis
neque aliunde commendari possit, Leopardus
( Em. ΧΙ, 9) recte vidit scribendum esse ἐπ᾿ 'Ae-
ξάνδρῳ, post Alexandrum, id quod probarunt
Wesselingius (ad Diodor. XVIII, 36) , Brückner.
l. 1. p. 259, Bernhardy. ad Suid, l. 1., Geier. Script.
rer. Alex. Prolegg. p. XX. Quamquam haec tituli
ratio insoliti quiddam habet.

Reliqui: operis haud dubie amplissimi perexiguze
sunt, non propterea, quod raro seriores scriptores
eo usi sunt, sed quod nomenauctoris sui plerumque
celarunt. Nam Diodorum, ut hunc nominem, in
narrandis rebus Eumenis, Antigoni , Demetrii,
Hieronymum maxime ducem sectatum esse extra
dubitationis aleam positum esse censeo. Vide dis-
putationem Brückneri, quam fragmentis subjicien-
dam curavimus, — Ex eodem Brücknero h. l. ap-
pouus liceat, quz de auctoritate scriptoris nostri
virdoctissimus disseruit. « Ad fidem Hieronymi

(*) Plutarch. Demetr. 39 : Ὁ δὲ (Δημήτριος) ταῖς πόλεσιν
ἐμδαλὼν φρουρὰν χαὶ πραξάμενος πολλὰ χρήματα ἃ xal χαταλι-
πὼν αὐτοῖς ἐπιμελητὴν xoi ἁρμοστὴν Ἱερώννμον τὸν ἱστοριχὸν
ἔδοξεν ἠπίως κεχρῆσθαι χτλ.

29.

452

vensendam, ait, gravissima sunt quas a Pausania
referuntur (v. fr. 6 et 10). Hieronymus enim quum
expeditionem narravisset in Epirum factam a Lysi-
macho, ne sepulcris quidem eum regum ex /Éacida-
rum generepepercisse tradiderat. Quod quum minus
credibile judicaret Pausanias, quia reges isti non
Pyrrhi tantum, sed, materno certe genere, etiam
Alexandri M. majores exstiterint, tum alioquin,
scribit, Hieronymo invisos fuisse reges preter An-
tigonum, in cujus adeo gratiam scripserit, tum
maxime Lysimachum, quod Cardia, patria Hiero-
nymi urbe, excisa, Lysimachiam pro ea in isthmo
Chersonesi Thracie condiderit. In medio relin-
quendum est, num Alexandri M., quantacunque ea
fuit, reverentia impedimento esse potuerit, quo-
minus pro lubitu suo Lysimachus in regum Epiro-
ticorum reliquias grassaretur, et Hieronymi quod
de eo exstabat testimonium rejiciendum plane fue-
rit; sed quod invidiosius dixisse Hieronymus fertur
de successoribus Alexandri universis, gratiam vero
captassee Antigoni, non abhorrere certe apparet a
vitze ejus conditione, tantoque facilius credere li-
cet Pausaniz, quod non suam hanc ille sed aliorum
etiam opinionem proferre videtur (ὃ δὲ Ἱερώνυμος
οὗτος ἔχει μὲν καὶ ἄλλως δόξαν πρὸς ἀπέχθειαν γράψαι
τῶν βασιλέων (fr. 6). Ab Eumenis enim partibus
qui usque ad mortem ejus stetisset, non poterat
non infestus esse iis, qui regie familie, quam ille
defendebat, quocunque modo perniciem machi-
nati fuerant; e quibus ut solum exciperet Antigo-
num , acerrimum olim Eumenis adversarium, tum
virtüte commotus esse videtur et magnitudine
animi, .qua insignis inter successores Alexandri
Antigonus fuit , tum gratia et benevolentia , quam
expertus ab eo fuerat. Ab hac una vero, si qua
fuit, quz inhzreret historiis ejus labe si discesseris,
dubitari vix potest, quin vera dicere et voluerit
Hieronymus et potuerit, Voluisse eum , tum quod
supra attulimus Agatharchidis de eo testimo-
nium (9), tum quz familiaritas ei et gratia fuit
epud EÉumenem et Antigonum ejusque filium et
nepotem demonstrat ; potuise, quod que vitz
cjus ratio fuit, überrimam ei rerum notitiam sup-

peditabat, icsdit quod rhetoric artis affectatio ,

HIERONYMI. CARDIANI

τ in qua tantopere sibi placebant qui tum fuere hi-
storici, aliena fuisse videtur ab eo homine, qui
in rerum gerendarum continuo usu versatus, sub-
actum quoque et sanum ingenium ad. historiam

giens jejunitate magis orationis quam que
mium ornatu offendisse videtur. »

Ἂ e χελάου βασιλεύει..

gici apud Archelaum EH temporibus disputat.

Script. Alex. p. 45.
I.

Athenzeus V, p. 206, E :

μαξονλμυ σῶμα (86. θαυμαζέτω).
d ἃ.

Appianus Mithrid, c. 8 (p. 213 Didot. ) : Καὶ
παδοχίας δὲ πρὸ piv Maxs8óvov οἵτινες ἢ "Ix ovs ἦν

τήχουον. Ἀλέξανδρος ὃ δέ μοι δοχεῖ τοὺς ἄρ χοντας τῶνδε
τῶν ἐθνῶν ἐπὶ φόρῳ χαταλιπεῖν, ἐπειγόμενος ἐπὶ Δα-

πολιτείαν, ἀγαγών. Ἱερώνυμος δὲ οὐδ ᾿ ἐπιψαῦσαι τῶν

xai Κιλικίας & ἑτέραν ὁδὸν ἐπὶ τὸν Δαρεῖον τρατσθφιι

(*) Dionysius De compos. verbor. p. 5, 16 Sylb.,
Hieronymus cum Duride, Phylarcho , aliis inter eos recen-
'setur, a | quibus apta verborum compositio plane sit Eee
Οὐδεὶς dero δεῖν ἀναγχαῖον αὐτὸ ( τὸ δεξιῶς τὰ ὀνόματα συνι
θέναι) εἶναι, οὐδὲ συμάλλεσθαί τι τῷ χάλλει τῶν λόγων᾽ τ t
γάρτοι τοιαύτας συντάξεις χατέλιπον, οἵας οὐδεὶς d ὑπομινει.

χρι ἈΦ Ε διελθεῖν,

HISTORIA SUCCESSORUM ALEXANDRI
EORUMQUE FILIORUM.

1.

Miretur Hieronymus adornationem currus illius,
Alexandri corpus vectum est.

quo

1.5.
Debes qui ante Macedonas preefuerant , propriumne
habuerint reghum , an Darii imperio fuerint subjecti, haud

satis compertum habeo. Alexander vero [videtur ἢ
gentium principes ea lege, ut tributum ipsi penderent ,
liquisse, quum contra Darium properaret, Nam et
sum , Ponti civitatem, Atticoe originis, ab Alexandro ἢ
brit donatam, et populérad in ea administratio
veluti patriam regiminis formam, restitutam esse com
rimus. Quamquam Hieronymus scribit, ne attigisse qui
dem Alexandrum illas gentes, sed alia via juxta maritimam
Pamphylise et Ciliciae oram esse profectum. Perdiccas vero,

qui post Alexandrmm Macedonibus preefuit , Ariarathem

ET
x. PX EDS M
2 SR ERURE s Al Ji σχχρέ

TON AIAAOXON ΚΑΙ EHILTONON 1XTOPIAI. E

Athenzus V, p. 217, Dp: Περδίκκας, τοίνυν πρὸ
. ὡς μὲν Ἱερώνυμος εἴχοσιν ὀτὼ ὁ
(50.ἔτη). Cardiano H. hac tribuit Brückner. quam- ὦ
quam dubitans. Rectius petita putaveris eo Hie- |
ronymi Rhodii opere Περὶ ποιητῶν, quum eo loco
proferantur ab Athenzo, ubi de Agathonis tra- -

De re cf, fragm. Marsye ΡΈΜΑ fr. Gain .

Ἱερώνυμος ἐπὶ τῇ x«va- 3
σχευὴ τῆς ἁρμαμάξης, ἢ συνέθαινε καταχομισθῆναι τὸ

ρεῖον. Φαίνεται γὰρ xol "List! ἐν Πόντῳ πόλιν
᾿Αττικοῦ γένους, ἐπὶ δημοχρατίαν, ὡς πάτριον σφίσι Ej

ἐθνῶν ὅλως, ἀλλ᾽ ἀνὰ τὴν παράλιον τῆς Παμφυλίας 3|

scribendam affert. Simplici igitur etincompto di. — 7
cendi genere usus, nec neglecte tamen verborum
compesitionis not apud Dionysium (1) ) defu- -

ἔχω σαφῶς εἰπεῖν, εἴτε ἰδίαν ἀργὴν εἴτε Δαρείου χα-
χ φ s" :

TOM δὲ, ὃς ἐπὶ Ἀλεξάνδρῳ τῆς Μαχεδόνων.
ἦρχεν, odds. KennaSoxta * ἡγούμενον, εἴτε ἀφι-
- στάμενον, εἴτε τὴν ἀρχὴν αὐτοῦ περιποιούμενος Μαχε-
D. ico, εἷλε xol ἐχρέμασε, καὶ ἐπέστησε τοῖς ἔθνεσιν
Ἐὐμένη τὸν Καρδιανόν. Haec ex Perdicce historia,

2.

cnn, Macrob. c. 13, p. 641 Didot.: ᾿ἈΑριαράθης
δὲ ὃ Καππαδοχῶν βασιλεὺς δύο μὲν χαὶ ὀγδοήκοντα
᾿ ἔζησεν ἔτη. ὡς Ἱερώνυμος ἱστορεῖ. ᾿Εδυνήθη δὲ ἴσως
— xol ἐπὶ πλέον διαγενέσθαι., ἀλλ᾽ ἐν τῇ πρὸς Περδίχχαν
E. ζωγρηθεὶς ἀνεσχολοπίσθη. Cf. Diodor, XVIII,
1 .. 16, qui procul dubio sua hausit ex Hieronymo.

3.

-. 1d.ibid. : Μιθριδάτης δὲ ὃ Πόντου βασιλεὺς, 6 προσ-
αγορευθεὶς Κτίστης, Ἀντίγονον τὸν μονόφθαλμον φεύ-
γῶν, ἐπὶ Πόντου ἐτελεύτησε, βιώσας ἔτη τέσσαρα xal
ὀγδοήχοντα, ὥσπερ ἱἹερώνυμος ἱστορεῖ xai ἄλλοι συγ-

γραφεῖς. Cf. Clinton. F. H. tom, III, p. 453.

| : 4.

— 1d. ibid. c. 11 (p. 641 Didot.) : ᾿Αντίγονος δὲ
ὃ Φιλίππου 6 μονόφθαλμος βασιλεύων Μαχεδόνων
περὶ Φρυγίαν μαχόμενος Σελεύχῳ χαὶ Λυσιμάχῳ τραύ-
2 μασι πολλοῖς, περιπεσὼν ἐτελεύτησεν ἐτῶν ἑνὸς χαὶ
v ὀγδοήκοντα, ὥσπερ ὃ συστρατευόμενος αὐτῷ Ἱερώνυμος

"ἱστορεῖ. Καὶ Λυσίμαχος δὲ Μακεδόνων βασϊλεὺς ἐ ἐν τῇ
᾿ πρὸς Σέλευχον ἀπώλετο μάχη ἔτος ὀγδοηχοστὸν τελῶν,
ὡς ὃ αὐτός φησιν ἹἹερώνυμος.

n.

. Strabo VIII, p. 379 : Τὴν δὲ τοποθεσίαν τῆς πό-
ns (Κορίνθου), ἐξ ὧν Ἱερώνυμός τε εἴρηχε xot Εὖὔ-
ἦ᾿

FRAGMENTA.

453
δοξος xo ἄλλοι, xaX αὐτοὶ δὲ εἴδομεν νεωστὶ ἀναλυφθεί-..

σης ὑπὸ τῶν Ρωμαίων, τοιάνδε εἶναι συμξαίνει, Quae
ex sequentibus Hieronymo, quie aliis debeantur,

sciri nequit. Deictiptionem Corinthi dederit H.,

quo loco de Acropoli a Demetrio Poliocreta δέον
egit ( Diodor. XX, 103. Ol. 119, ». 303). Brück-
nerus omnia quz apud Strabonem ex Hieronymo
leguntur ad Rhodium philosophum referenda opi.
natur, quoniam Strabo X, p. 475 init. Hieronymum;
inter claros viros Rhodi oriundos recenset, reli-
quis locis non addit patriz notitiam,

6.

Pausanias I , 9.9: Λυσίμαχος δὲ χαὶ ἐς πόλεμον
πρὸς Πύρρον χατέστη τὸν Αἰαχίδου, φυλάξας ὃ δὲ ἐξ
Ἠπείρου à ἀπιόντα (οἷα δὴ τὰ πολλὰ ἐ ἐκεῖνος ἐπλανᾶτο),
τήν τε ἄλλην ἐλεηλάτησεν Ἤπειρον, καὶ ἐπὶ τὰς θήχας
ἦλθε τῶν βασιλέων. Τὰ δὲ ἐντεῦθεν ἐμοί ἐστιν οὗ πιστά,
Ἱερώνυμος δὲ ἔγραψε Καρδιανὸς. Λυσίμα; jo τὰς θήχας
τῶν νεχρῶν ἀνελόντα τὰ ὀστὰ ἐχρῖψαι. Ὃ δὲ Ἱερώνυμος
οὗτος ἔχε: μὲν xal ἄλλως δόξαν πρὸς ἀπέχθειαν γράι αι
τῶν βασιλέων, πλὴν ᾿Αντιγόνου, τούτῳ δὲ οὐ διχαίως
χαρίζεσθαι" τὰ δὲ ἐπὶ τοῖς τάφοις τῶν Ἠπειρωτῶν, παν-
τάπασίν ἐστι φανερὸς πρὸς ἐπήρειαν συνθεὶς, ἄνδρα Μα-
χεδόνα θήχας νεχρῶν ἀνελεῖν. Χωρὶς δὲ ἠπίστατο δήπου
χαὶ Λυσίμαχος, οὐ Πύρρου σφᾶς προγόνους μόνον, ἀλλὰ
x«t ᾿Αλεξάνδρου τοὺς αὐτοὺς τούτους ὄντας" xai γὰρ
᾿Αλέξανδρος Ἠπειρώτης ἦν χαὶ τῶν Αἰαχιδῶν τὰ πρὸς
μητρός: ἣ δὲ ὕστερον Πύρρου πρὸς Λυσίμαχον ουμ-
μαχία δηλοῖ, xai προσπολεμήσασιν ἀδιάλλαχτόν 78
οὐδὲν πρὸς ἀλλήλους γενέσθαι σφίσι " τῷ δὲ "Iepowopup
τάχα μέν που χαὶ ἄλλα ἦν ἐς Λυσίμαχον ἐγχλήματα,
μέγιστον δὲ, ὅτι τὴν Καρδιανῶν πόλιν ἀνελὼν Auct-

B eopacis profectum, sive propter defectionem sive ut
— regionem eam Macedonibus aequireret, captum in cru-
— eem egit, Eumenemque Cardianum gentibus illis prae-
3 D
P 2.
XPitsthes ; Cappadocum rex , duos et octoginta vixit
j annos, ut Hioccaymus ait, gatitasetaue fortasse etiam
- longius vitam producere , nisi in prelio contra Perdiecam
E. commisso captus , cruci esset affixus.
: 3.
F. Mithridates, Ponti rex , cognomine Conditor, Antigonum
. eoclitem fagigus in Ponto mortuus est, quum vixisset.
— quattuor et octoginta annos , ut refert Hieronymus et scri-
i . ptores alii.
dE 3 d A. 2
| Antigonus , Philippi filius, cocles, rex Macedonum, in
. Phrygia pugnans cum Seleuco et Lysimacho, vulneribus
—— multis confectus cecidit, annorum quum esset unius et
ἧς ᾿ octoginta , ut narrat, qui 'expetiitionis illius socius ipsi fuit,
p ymus. Etiam Lysimachus, Macedonum rex, in

ut idem ait Hieronymus,

Ea δὼ M

M
m .

|

—R P €

- prodío contra Seleucum periit annum agens octogesimum , |

"

:5.

Situs urbis ( Corinthi) , quod eum ex Hieronymi , Eudoxà?
aliorumque scriptis collegimus , tum ipsi urbe nuper a Ro-
manis instaprata vidimus talis est.

6.

Lysimachus Pyrrhum quoque /Eacidz filium bello est
adortus. Ejus namque ab Epiro profectione observata ,
quum sepe ille domo abesse consuesset , et reliquam Epi-
rum hostilem in modum populatus est , et ad regum sepul-
cra pervenit. His addit Hieronymus Cardianus, quod ut
credam adduci non possum : Lysimachum, educti& ex terra
defunctorum conditoriis, ossa dissipasse. Sed hic ipse Hie-
ronymus et alioquin eo quo in reges flagrabat odio. ductus
scripsisse creditur, quum unum tamen Antigonum multis
idem et haudquaquam debitis laudibus exornet; et harc
illum de regum Epiri monumentis a Macedone viro destru-
ctis ad calumniam. commentum omni modo apparet. Kt
sciebat haud dubie ipse. Lysimachus eos non Pyrrhi solum,
sed Alexandri etiam majores eosdem fuisse, quum Alexandec
maternum genus ab Epiro atque adeo ab JEacidis duceret,
Argumento est praeterea inter Pyrrhum.et Lysimachum

' non multo post reconciliata societas, nulla per bellum in-

454

μαχίαν ἀντ᾽ αὐτῆς Oxtcev ἐπὶ τῷ Tout τῆς Θραχίας
Χερρονήσου. Cf. Justin, XVI, 3; Plutarch. Pyrrh.
c. 12; Droysen. Hellenism. 1, p. 626 sq. 670.
7.
Plutarch. Pyrrh. c. 17, 7, de prelio ad Pando-
siam : Διονύσιος μὲν οὖν ὀλίγῳ τῶν πενταχισχιλίων
xal μυρίων ἐλάσσονας πεσεῖν ἱστορεῖ τῶν “Ῥωμαίων,
Ἱερώνυμος δὲ μόνους ἑπταχισχιλίους, τῶν δὲ περὶ Πύρ-
pov 6 μὲν Διονύσιος μυρίους καὶ τρισχιλίους, ὃ δὲ Ἵε-
ρώνυμος ἐλάττονας τῶν τετραχισχιλίων.

8.

Idem ibid, c. 21, 6, de proclio ad Asculum :
"Ex τούτου μάχης ἄλλης τῶν πραγμάτων αὐτῷ δεομέ-
νων ἀναλαδὼν τὴν στρατιὰν ἐχώρει, xai περὶ Ἄσχλον
πόλιν τοῖς Ρωμαίοις συνάψας χαὶ βιαζόμενος πρὸς χω-
pla δύσιππα καὶ ποταμὸν ὑλώδη xo τραχὺν, ἔφοδον τῶν
θηρίων οὐ λαβόντων, ὥστε προσμῖξαι τῇ φάλαγγι, τραυ-
μάτων πολλῶν γενομένων καὶ νεχρῶν πεσόντων, τότε
μὲν διεχρίθη μέχρι νυχτὸς ἀγωνισάμενος. (7) Τῇ δὲ ὕστε-
ραία στρατηγῶν δι᾽ ὁμαλοῦ τὴν μάχην θέσθαι xal τοὺς

^ .-» 7 gu
ἐλέφαντας ἐν τοῖς ὅπλοις γενέσθαι τῶν πολεμίων, προέ-

λαύε τὰς δυσχωρίας φυλαχῇ καὶ πολλὰ καταμίξας
ἀχοντίσματα xoi τοξεύματα τοῖς θηρίοις, ἐπῆγε μετὰ
ῥώμης xal βίας πυχνὴν xal συντεταγμένην τὴν δύνα-
μιν. (8) Οἱ δὲ Ρωμαῖοι τὰς διαχλίσεις καὶ τὰς ἀντι-
παραγωγὰς τὰς πρότερον οὐχ ἔχοντες ἐξ ἐπιπέδου συνε-
φέροντο κατὰ στόμα χαὶ σπεύδοντες ὥσασθαι τοὺς
ὁπλίτας, πρὶν ἐπιόῆναι τὰ θηρία, δεινοὺς περὶ τὰς σα-
ρίσσας τῶν ξιφῶν ἀγῶνας εἶχον ἀφειδοῦντες ἑαυτῶν
xai τὸ τρῶσαι xal χαταδαλεῖν δρῶντες, τὸ δὲ παθεῖν
εἰς οὐδὲν τιθέμενοι. (9) Χρόνῳ δὲ πολλῷ λέγεται μὲν
ἀρχὴ τροπῆς χατ᾽ αὐτὸν γενέσθαι τὸν Πύρρον ἐπερεί-

HIERONYMI CARDIANI

- 5 - , ^ n Y $^ ὦ
σαντα τοῖς ἀντιτεταγμένοις, τὸ δὲ πλεῖστον ἀλχῇ
χαὶ βίᾳ τῶν ἐλεφάντων χατειργάσατο, χρήσασθαι τῇ
ἀρετῇ πρὸς τὴν μάχην τῶν Ῥωμαίων μὴ δυναμένων,
ἀλλ᾽ οἷον ἐφόδῳ κύματος ἢ σεισμοῦ χατερείποντος οἷο-
μένων δεῖν ἐξίστασθαι μιηδὲ ὑπομένειν ἀπράχτους ἀπο-
θνήσχειν ἐν τῷ μηδὲν ὠφελεῖν πάντα πάσχοντας τὰ
χαλεπώτατα. (10) Τ᾿ ἧς δὲ φυγῆς οὐ μαχρᾶς εἰς τὸ στρα-
τόπεδον γενομένης, ἑξαχισχιλίους ἀποθανεῖν φησὶ τῶν
“Ῥωμαίων Ἵερώ ὧν δὲ περὶ Πύ ἐν τοῖς

μαίων Ἱερώνυμος, τῶν δὲ περὶ Πύρρον ἐν τοῖς
βασιλικοῖς Ὑπουνήμασιν ἀνενεχθῆναι τρισχιλίους πεν- —
ταχοσίους καὶ πέντε τεθνηκότας. (11) 'O μέντοι Avovó-
ψ ὦ ΠΡ y D
σιος οὔτε δύο περὶ Ἄσχλον μάχας οὔτε ὁμολογουμένην
ἧτταν ἱστορεῖ γενέσθαι Ρωμαίων, ἅπαξ: δὲ μέχρι δυ-
σμῶν ἡλίου μαχεσαμένους μόλις ἀπαλλαγῆναι, τοῦ
Πύρρου τρωθέντος ὑσσῷ τὸν βραχίονα καὶ τὴν ἀπο-
σχευὴν ἅμα Σαυνιτῶν διαρπασάντων, ἀποθανεῖν δὲ xat -—
Πύρρου xoi Ρωμαίων ἄνδρας ὑπὲρ μυρίους πεντα-,
χισχιλίους ἑκατέρων.

,
Gn

In postremis pro Σαυνιτῶν διαρπασάντων lege
Δαυνίων ὃ... uti est in descriptione hujus pugnz,
quam ex Dionysii libro XX inter alias eclogas legis
ad calcem Opp. Josephi tom. II, p. 7 sqq.ed.Didot,
Descriptionem pugnz, quz die secundo pugnata
est, ex Hieronymo petitam esse, dubium vix est, -
quum nihil de ea habeat Dionysius, preter
Dionysium vero Hieronymum potissimum in hac.
histori» parte Plutarchus sequatur. Ceterum ad

Im

tur que de Romanisantiquitatibus, data occasione, —

obiter exposuisse auctor noster dicitur. lta enim. *

Dionysius H. Ant. R. I, 6 : Πρῶτον μὲν, ὅσα κἀμὲ —

εἰδέναι, τὴν Ῥωμαϊκὴν ἀρχαιολογίαν ἐπιδραμόντος T
EJ

juria fuisse inter ipsos ad reditum in gratiam spem iuter-
€lusam. Sed Hieronymus et alias forsan habuit cum Lysi-
macho simultatis causas , et eam procul dubio maximam ,
quod ille, Cardianorum urbe eversa , pro ea Lysimachiam
in Isthmo Thraciz Chersonesi condiderit.

g.

In prelio ad Pandosiam Dionysius refert paullo minus
quindecim millibus Romanorum cecidisse, Hieronymus
tantum septem millia; a Pyrrhi parte ille tredecim, hic non
prorsus quattuor millia.

8.

Inde Pyrrhus , rebus alterum flazitantibus proelium , ca-
stra movit et ad Asculum oppidum signa cum Romanis con-
tulit, ac redactus ad loca equitatui iniqua, apud amnem
rapidum et cujus ripo essent arbustis obsitze, quum elephan-
tis aditus in Romanam aciem non pateret , multis ütrimque
vulneratis et cxesis, nox tandem proelium diremit. (7) Po-
stridie ut zequali loco pugnam committeret , elephantique
in Romanos irruere possent , iniquiora loca praesidio oecu-
pavit, multisque velitibus et sagittariis inter elephantos
admixtis , densis ordinibus exercitum iggentem multa cum

| gerent, nec sustinendum ut infectis rebus occumberent -

vi in hostem duxit. Romani qui flectere et ab altero latere
irrumpere, ut superiori pugna, non possent, a fronte in
planitie cum hostibus concurrerunt ; quum vero ante ele-
phantorum impetum phalangem fundere intenderent, ve-
hemens fuit eorum pugna, gladiis contra sarissas conten-
dentium , neque vita parcentium suse, sed ut sauciarent
aut dejicerent hostem ; nihil sollicitorum quid ipsis fieret.
Quum diu esset pugnatum , pelli tandem cceperunt , ut fer-
tur, et ea parte, qua Pyrrhus iose hostibus repugnabat ;
maxime autem elephantorum robore et impetu sunt pulsi,
quum prepter eos virtute sua uti non possent, sed veluti
fluctu aut terree motu ingruente, cedendum sibi intelli- -

longa fuit , castris in vicinia positis. Millia Romanorum sex
cecidisse Hieronymus ait; a parte Pyrrhi millia tria quin-
gentos quinque occubuisse, ita esse in Regiis annotatum
commentariis. Dionysius nec duas ad Asculum pugnas,
nec certam de Romanis victoriam refert : semel usque ac
occasum solis quum pugnatum et;brachium Pyrrho pil
vulneratum csset, simulque Samnitibus impedimenta eju:
diripientibus, agre diremptos fuisse; ab utraque pa

seorsum supra quindecim millia desiderata fuisse.

nulloque fructu atrocissima quaevis perferrent. Fuga non.

: Ἱερωνύμου τοῦ Καρδιανοῦ συγγραφέως ἐν τῇ τῶν "Emt-
pe πραγματείᾳ. Cf. T, 7.

9-

du Euch. Pyrrho c. 27,5, de fossa qua Spar-
( T im contra Pyrrhum mulieres Lacedzmonie cinxe-
But: : Ἦν τὸ μὲν πλάτος αὐτῆς πήχεων ἕξ, τὸ δὲ
ς τεττάρων, τὸ δὲ μῆκος ὀχτάπλεθρον, ὡς ἵστορε

(0 pertinere probabile est etiam qu: Parthenius ha-
— bet c. 33, ubi de Chelonide qu: traduntur, vel
3 Phylarchum vel Hieronymum auctorem habere
- videntur. » BauEcxxzn. Probabilius est ea ex Phy-
- Jarcho , id genus historiuncularum amantissimo,
Bien esse, quem auctorem sepius citat Parthe.
| nius, Hieronymum nunquam.

10.

Pausan, I, 13, 9 : Θαῦμα δὲ ποιοῦμαι τῶν καλου--
μένων Αἰαχιδῶν αὐτοῖς χατὰ τὰ αὐτὰ £x τοῦ θεοῦ
cupiat τὴν τελευτήν * εἴγε Ἀχιλλέα μὲν “Ὅμηρος
ὑπὸ ᾿Αλεξάνδρου φησὶ τοῦ Πριάμου καὶ Ἀπόλλωνος
ἀπολέσθαι" Πύρρον δὲ τὸν Aj sos ἡ Πυθία προσέτα-
ξεν ἀποχτεῖναι Δελφοῖς" τῷ δὲ Αἰακίδου συνέδη τὰ ἐς
" τὴν τελευτὴν, οἷα Ἀργεῖοί τε λέγουσι χαὶ Λευχέας
ἐποίησε. Διάφορα δὲ ὅμως ἐστὶ χαὶ ταῦτα, ὡς Ἵερώ-
i v uoc ὃ Καρδιανὸς ἔγραψε" ἀνδρὶ γὰρ βασιλεῖ συνόντα
ἀνάγκη πᾶσα ἐς χάριν συγγράφειν. Εἰ δὲ χαὶ Φίλι-
στο αἰτίαν δικαίαν εἴληφεν, ἐπελπίζων τὴν ἐν Συρα-
t ὕσαις κάθοδον, ἀποχρύψασθαι τῶν Διονυσίου τὰ
νοσιώτατα., ἡ που πολλή γε ἹἹερωνύμῳ συγγνώμη τὰ
ἐς ἡδονὴν pictis γράφειν.
. Que de morte Pyrrhi (an. 272) Hieronymus tra-
a. c didorit, colligas ex antecedentibus ( I, 13, 7), ubi :
1 Κεράμῳ δὲ βληθέντα ὑπὸ υναιχὸς τεθνάναι φασὶ
᾿ Πύρρον. Ἀργεῖοι δὲ οὐ γυναῖχα τὴν ἀποχτείνασαν, Δή-

d
di

FRAGMENTA.

Bbheorx (fr. 47), ὡς δὲ Ἱερώνυμος, ἔλαττον. « Huc

456

μήτρα δέ φασιν εἶναι γυναιχὶ εἰκασμένην, Ταῦτα ἐς τὴν
Πύρρου τελευτὴν αὐτοὶ λέγουσιν ᾿Αργεῖοι χαὶ ᾧ τῶν
ἐπιχωρίων ἐξηγητὴς Λευχέας ἐν ἔπεσιν εἴρηκεν. De his
recte judicat Droysen, Hellen, Ml, p. 198, ubi vide,

I1.

Strabo IX, p. 443 : Ἱερώνυμος δὲ τῆς πεδιάδος
Θετταλίας xol Mente: τὸν χύχλον τρισχι) ίων στα-
δίων ἀποφαίνεται" χῆσθαι δ᾽ ὑπὸ τῶν Πελασγῶν -
ἐξελασθῆναι δὲ τούτους εἰς Αἰτωλίαν ὑπὸ Λαπιθῶν"
εἶναι δὲ τὸ νῦν χαλούμενον Πελασγικὸν πεδίον, ἐν
ᾧ Λάρισσα xot l'upóva χαὶ Φεραὶ χαὶ Μόψιον χαὶ
Βοιθηὶς καὶ " Ocax xo Ὁμόλη καὶ Πήλιον καὶ ΜΙ αγνῇ-
τις, Cf. Müller, Dor. I, p. 26, Min. p. 192. 197.
Ubi de his H, exposuerit fnsePnin; neque vero ab-
horruisse Hieronymum ab ejusmodi digressionibus
arguunt verba Dionysii supra (fr. 8).

12.

Strabo. X, p. 475 : Ambitum Cretz insule Ar-
temidorus esse dicit stadiorum 4100 : Ἱερώνυμος
δὲ μῆχος διδχιλίων φήσας, τὸ δὲ πλάτος ἀνώμαλον,
πλειόνων ἂν εἴη λέγων τὸν κύχλον ἢ ὅσον ᾿Αρτεμίδωρος,
χατά τε τὸ τρίτον μέρος τοῦ μήκους.

13.

Josephus C. Apion. p. 1050, E : Ὅτι δὲ οὐκ
ἀγνοοῦντες ἔνιοι τῶν συγγραφέων τὸ ἔθνος ἡμῶν ἀλλ᾽
ὑπὸ φθόνου τινὸς ἢ δι᾽ ἄλλας αἰτίας οὐχ ὑγιεῖς τὴν μνή-
μὴν παρέλιπον, τεχμήριον οἶμαι παρέξειν. ἹἹερώνυμος
γὰρ ὃ τὴν Περὶ τῶν διαδόχων ἱστορίαν συγγεγραφὼς,
κατὰ τὸν αὐτὸν μὲν χρόνον ἦν ἱἙχαταίῳ, φίλος δ᾽ ὧν
τοῦ ᾿Αντιγόνου (libri ᾿Αντιόχου) βασιλέως, τὴν Συρίαν
ἐπετρόπευεν. Ἀλλ᾽ ὅλως Ἑχαταῖος μὲν τὸ βιθλίον
ἔγραψε περὶ ἡμῶν, Ἱερώνυμος δ᾽ οὐδαμοῦ κατὰ τὴν
ἱστορίαν ἐμνημόνευσε. χαίτοι σχεδὸν ἐν τοῖς τόποις
διατετροφώς.

E. 9.
i Fossa latitudo sex, altitudo quattuor cubitorum, longi-

ΠΣ jugerum , Phylacho auctore, fuit. Hieronymus mi-
norem tradidit.
E 10.

. gue mihi mirandum videtur (res?) ex /Eacidarum
ente divinitus oblata nece occubuisse : Achillem equidem
lomerus prodidit ab Alexandro Priami filio et Apolline
d terfectum ; Pyrrhus vero , ejus filius , Pythioe jussu Del-
— phis occisus est; huic denique JEacidoe filio, quale et Ar-
$a dicunt et Leuceas cecinit, mortis genus obtigit: De ejus
famen ceede non satis congruunt quae scripsit Hieronymus
'ardianus : quem scilicet cum rege viventem in ejus gra-
ES. scribere maxime fuit necesse. Nam si Philistus venia
3 dignus habetur, qui quum Syracusas se restitutum iri spe-
raret, multa Dionysii flagitia dissimulavit, Hieronymo certe

mu D ad Antigoni gratiam scribenti venia danda.

5 δον campestris Tbessalioe et Magnesia ambitum
t . fria stadiorum millia continere affirmat ; habitatam primo

a Pelasgis , quos Lapithee in 4Etoliam expulerint ; qui nune
vocatur Pelasgicus campus, in eo esse Larissam , Gyrtonen,
Pheras, Mopsium, Bcebeidem lacum, Ossam, Homolen,
Pelium et Magnetidem.

12.

Hieronymus Cretz longitudini duo millia stadiorum tri-
buens , latitadinem inzequalem esse dicens, majorem insulae
ambitum quam Artemidorus facere videtur tertia parte
longitudinis.

13.

Quod vero scriptorum nonnulli gentem Judaicam mon
ignorantes, sed propter invidiam quandam aut alias ob
causas non justas memoriam nostri omiserint , indicium me
daturum esse arbitror. Hieronymus enim , qui successorum
Alexandri historiam conscripsit , equalis quidem Hecatini ,
regis vero Antigoni amftus, Syris erat precuralor. Et
Hecateus quidem etiam librum scripsit de gente nostra ,
Hieronymus autem nequaquam nostri in Historia meminit ,
licet paene in ipsis locis enutritus esset.

4926

His subjicimus disputationem Jrückneri (1. 1.
p. 262 sqq.) de usu qui Hieronymi historiarum fue-
rit apud posterioris cevi scriptores.

« Fragmentorum Hieronymi quum tanta sit exi-
litas, opere pretium est diligentius inquirere ,
num forte vestigia quzedam ejus deprehendi pos.
sint apud eos scriptores, qui de rebus ab ipso tva-
ditis post eum exposuerunt , apud Diodorum, Ju—
stinum, Nepotem, Plutarchum et in Excerptis
Arriani De rebus post Alexandrum gestis apud
Photium, A Justino , Nepote, in Excerptis Arriani
Hieronymus nullo loco memoratur, a Diodoro et
a Plutarcho, ab hoc in Vitis Eumenis et Demetrii,
memoratur quidem, sed non ita, ut hausta quzdam
ex eo esse tradantur. Nonnisi in Pyrrho diserte
quasdam ex eo referuntur. Quocirca si plura exsti-
tissent, qui eandem cum Hieronymo historiz par-
tem eadem fide, copia et consilio tractavissent,
tam dubia essent, quz disputari de his rebus pos-
sent, ut in medium ea proferre vix auderem.
Primum autem et paucissimos fuisse intelleximus,
qui omnem istam Diadochorum, qui dicebantur,

historiam complecterentur, neque eos scriptores

qui Hieronymo Cardiano ab ulla parte preferendi
esse viderentur, deinde qux modo disputavimus
de ratione ejus, viam certe monstrant, qua ve-
stigia quaedam ejus indicemus. Copiosiusigitur qui
res istas illustrarunt, recurrisse hac ipsa de càussa
ad historias Hieronymi censendi sunt, nec secus,
qui vel Eumenis cummaxime laudes extollerent,

vel Antigoni, qui celebrati pre ceteris ab Hiero-

nymo fuisse dicuntur,

« Ex iis autem si primum examinantur ea, quae
de Eumene tradita exstant, Diodorum, Nepotem,
Plutarchum, Arrianum tam apposite narravisse ad
illam Hieronymi rationem apparebit, ut aut multa
desumpsisse ex eo, aut toti fere pependisse ab eo
videantur, Justinum contra alios plerumque au-
cLores secutum esse. Nepotem enim affirmare certe
licet nec abhorrere ab ratione Hieronymi, et in
plurimis cum Diodoro οἱ Plutarcho, consentire.
Plutarchus sane habet qua rationi isti minus con-
veniant, atque et Duridem laudavit in Eumenis
vita, et alios fortasse etiam auctores usurpavit, non
ita tamen hos secutus est, quin Hieronymo plus
tribuisse videatur. Apud Diodorum reperiri ve-
stigia Hieronymi, tum e copia intelligitur et co-
lore narrationis, tum e consensu qui plerumque ei
cum Plutarcho est. Simili autem modo apud Ar-
rianum exstant qui proptes congruentiam suam
cum iis, qus a reliquis traduntur, ad eundem nos
recurrere fontem jubent, Diligentius vero singula-
rum rerum examen accuratius etiam hoc docebit.

« De juventute Eumenis et de fatis ejus ante mor-

HIERONYMI CARDIANI

᾿ Φιλίππου Kent His plane consentiunt que.

tem Alexandri M. preter Nepotem et Plutarchum
nemo fere est qui tradiderit. Jam si de genere quie
feruntur Eumenis, inter se comparantur, quz ho-
norificentiora sunt Eumeni, eadem etiam veriora
esse apparet, Ita enim Plutarchus c. 1 : Εὐμένη δὲ.
τὸν Καρδιανὸν ἱστορεῖ Δοῦρις (fr. 6 ubi vide) χτλ,
Mox autem : Δοχοῦσι δ᾽ εἰκότα λέγειν μᾶλλον οἵ διὰ ξε-
νίαν καὶ φιλίαν πατρῴαν τὸν Εὐμένη λέγοντες ὑπὸ τοῦ

( Eum. c. 3) de inimicitiis inter Eumenem (nobi-
liore igitur loco natum) et Hecatzeum Cardiano- E
rum tyrannum traduntur. Ἦν γὰρ αὐτοῖς πατρική
τις ἐκ πολιτιχῶν διαφορῶν ὑποψία πρὸς ἀλλήλους, et
verba Nepotis :. Etsi -ille domestico summo genere
erat, tamen Macedones eum sibi aliquando ante-. ὦ
poni indigne ferebant. Ytaque qux Eumenem alio- |
quin persequebatur invidia Macedonum, fecisse .
etiam videtur, ut generi ejus illa labes, si qua fuit,
adspergeretur. Contraria tradidisse Hieronymum
certum puto; non ita certum sane, debuisse ex eo
neque potuisse ex alio fonte illa quideit apud Ne-
potem et Plutarchum repeti , probabile tamen esse
Hieronymum potissimum respici a Plutarcho inter -
eos, qui Duridis opponuntur auctoritati, nemo,
puto, infitias iverit. Sic fortasse apud Nepotem -
etiam quz sequuntur, ad Hieronymum revocanda |
sunt : Hic peradolescentulus ad amicitiam accessit /
Philippi Amynte etc. usque ad omnium rerum λα-
bitus est. particeps. Minus conveniunt Hieronymo | E:
4.8 de avaritia produntur Eumenis a Plutarcho ,. P
et de vafritia, qua post mortem Hephsestionis, -
quem adversarium habuerat, Alexandri iram de- —
fugerit ( Eum. c. 2. : ὃ δὲ πανοῦργος v xzÀ. ). ;
« Sed universam Hieronymus Alexandri succes- |
sorum historiam tradiderat. Cujus operis consilio
tam convenientem judicamus, quz apud Diodorum
(XVII, 5) est subjeete ab Alexandro Asie de-.
scriptio, ut Diodorus nobis, quum preterire po-
tuisset, hanc ipsam ob caussam, quod apud au-
ctorem. suum invenisset , xicidere eam lectoribus .
suis noluisse videatur, Est autem inprimis initium.
illius descriptionis, unde hoc argui possit : : Ἡμεῖς
δὲ πρὸς τὰς μελλούσας. ἱστορεῖσθαι πράξεις οἰκεῖον εἶναι
νομίζομεν ἐχθεῖναι πρότερον τάς τε αἰτίας τῆς ἀποστά-
σεως χαὶ ὅλης τῆς Ἀσίας τὴν θέσιν χαὶ τῶν 'σατρα-
πέιῶν τὰ μεγέθη καὶ τὰς ἰδιότητας. Οὕτω γὰρ poo "o
εὐπαραχολούθητος τοῖς ἀναγινώσχουσιν $ διήγησις ;
ἔσται, πρὸ ὀφθαλμῶν τεθείσης τὴς ὅλης τοποθεσίας xol.
τῶν διαστημάτων. "Amo τοίνυν τοῦ χατὰ Κιλιχίαν Ταύ -
ρου χτλ. ἐς
«Aliud Hieronymi idque satis certum vestigiur
apud Diodorum deprehenditur XVIII, 16 : "Ad
δὲ τούτοις προταττομένοις Περδίκκας etc. usque ἃ
χαθάπερ ἐξ ἀρχῆς ἦν μεμερισμένος. Cui loco si conf

τον τσ το τ m m rn venne meri men omm m ri p mer Cy P p y e nan σεις.

Ὶ

παν n ER

δῆς.

runtur que ex ipso Hieronymo (fr. τ a.) ab Ap-

| piano et Luciano locis supra laudatis referuntur
- (adde Diodor. XVIII, 3 : Καππαδοχίαν... ᾿Αλέξαν-
jw οὐχ ἐπῆλθεν ἐχχλεισθεὶς ὑπὸ τῶν καιρῶν, ὅτε διε-
: πο ἔμεν πρὸς Δαρεῖον) ex eodem omnia etiam apud
- Diodorum repetere non amplius dubitabis,

— — « Hsc autem qua fide tribuuntur. Hieronymo,
. eadem abroganda ei videntur, quz leguntur apud
Ἢ Justinum XIII, 6 : 7μίογοα Perdiccas etc. usque
- ad spectacula fruerentur, 'Yvadita hac ab eo scri-
. ptore videntur, qui Perdiccz infestior esset, ani-
nisque inprimis commovendis studeret, quam
hylarchi fuisse rationem e Polybio constat, Ea-

- Antipatri filie , et Cleopatrz, Alexandri sororis,
ἃ Perdicca petitis nuptiis ab utroque scriptore
- (Justin. XIII, 6; Diodor. XVIII, 23) referuntur.
-. Verba enim Justini : Quem dolum preesentiente An-
- tipatro , dum duas eodem tempore uxores querit,
| - neutram obtinuit, nullo modo conveniunta Diodoro

- traditis, a quo qn: narrantur, hic quoque in gra-
. tiàm magis Perdiccz dicta sunt, eo etiam Hiero-
- nymi rationem referentia, quod sua simul Anti-
- gono laus tribuitur (Ὃ δὲ ᾿Ἀντίγονος συνέσει xoi
3 τόλμῃ διαφέρων χτλ. c. 23).

ejusmodi fragmenta exstarent, e quibus Hieronymo,

qua aut Diodorus aut Plutarchus aut alii ex eo hau-
erunt, vindicare liceret, Hoc autem si usos illos
sse constat, id quoque statui licebit, Hieronymo
- eos pre ceteris usos esse, ejusque fere agnosci ve-
»stigia, ubi verba eorum inter se conspirant.
- Ejusmodi locus de certamine singulari est Eume-
| mis et Neoptolemi apud: Diodorum XVIII, 31 et
— Plutarch. Eum. 7.

Lo «Plutarchus enim : Τὰς ἡνίας ἀφέντες ἀλλήλων ἐπε.
᾿ ὃράξαντο ταῖς χερσί. Diodorus : Ταῖς ἀριστεραῖς χερ-
σὶν ἀφέντες τὰς ἡνίας ἀλλήλων ἐδράξαντο. Plutarchus :
Εἶτα 6 μὲν Εὐμένης τοῦ Νεοπτολέμου προεξανισταμέ--
τ γου τὴν ἰγνύαν ὁπέκοψεν αὐτὸς εἰς ὀρθὸν φθάσας χατα-
᾿ στῆναι. Diodorus : Ὁ μὲν Εὐμένης ἔφθασε πρότερον
διαναστὰς, τοῦ Νεοπτολέμου ἰγνὺν πατάξας. Plutar-
— chus : Πληγεὶς δὲ παρὰ τὸν τράχηλον ἔπεσε xol πα-
E ρείθη. Diodorus : Ὁ Εὐμένης δευτέραν πληγὴν ἐπὶ τὸν
- τράχηλον ἐπενέγχας ἀπέχτεινε τὸν Νεοπτόλεμον. In his
- autem qui, Hieronymi apud utrumque scriptorem
. wsus est, in iis etiam esse videtur, qua de bello
- hoc Eumenis paullo ante narrantur. De quo quum
- Plutarchi atque Nepotis passim copiosior narratio
- sit, hi quoque plenius nonnunquam referre Hiero-
num videntur. Quo pertinent quz de conditio-
- mibus ab Antipatro propositis Eumeni produntur
- ἃ Plutarche c. 5, de quibus apud Diodorum ne
| verbum quidem, qua praetendit Neoptolemus An-

E | FRAGMENTA.

- dem discrepantia in iis reperitur, quz de Nicaez,

—— « Multum sane hzc quaestio juvaretur, si plura

457
tipatro et Cratero de Eumenis exercitu, quae Eu-
menes instituit, ut copias suas Crateri adventuumi
celaret (Plut, Eum. 6; Diodor. XVIII, 29), de-
nique de morte Crateri quz apud Diodorum XVII,
3o, cf. Cornel. Eum. c. ἡ.

« Comparari porro operz pretium est Plutarchum
c. ὃ et Diodorum XVIII ,37. Ille enim : 429! εἴ uiv
ἔφθη Περδίκκας πυθόμενος τὴν Καὶ ρατέρου τελευτὴν,
οὐχ ἂν ἄλλος ἐπρώτευσε Μαχεδόνων" νῦν 2^ ἀνηρημέ-
νου Περδίκκου κατὰ στάσιν ἐν Αἰγύπτῳ δυσὶν ἡμέραις
πρότερον ἧκεν οὗτος ὃ περὶ τῆς μάχης λόγος εἰς τὸ
στρατόπεδον, xal πρὸς ὀργὴν εὐθὺς οἱ Μαχεξόνες θά-
νατον τοῦ Εὐμένους χατέγνωσαν. Hic : Μετὰ δὲ τὴν
τούτου τελευτὴν εὐθὺς ἧχόν τινες ἀπαγγέλλοντες, ὅτι
παρατάξεως γενομένης περ Καππαδοχίαν Εὐμένης
νενίχηχε, Κράτερος δὲ χαὶ Νεοπτόλεμος ἡττηθέντες
ἀνήρηνται. Τοῦτο δ᾽ εἰ δυσὶ πρότερον ἡμέραις ἐγένετο
τῆς Περδίχκου τελευτῆς, οὐδεὶς ἂν ἐτόλμησε τὰς χεῖ-
exc Περδίκχα προσενεγχεῖν διὰ τὸ μέγεθος τῆς εὔημε-
ρίας οἱ δ᾽ οὖν Μαχεδόνες πυθόμενοι τὰ περὶ τὸν Εὐ-
μένη, κατέγνωσαν αὐτοῦ θάνατον. Hec igitur ubi in-
ter se comparantur, ut ex eodem fonte, ita ex
Hieronymo fluxisse credibile est,

« Que machinatus est Eumenes post interfectum
Neoptolemum, maxime ut milites in fide servaret,
bello cum Antigono imminente, Diodorus retinuit,
Plutarchus c. 8 narravit pluribus et cum co Justi-
nus XIV, τ. Quos notandum quidem est in pleris-
que consentire ; non ita tamen, quin quod in aliis
quoque locis conjecimus, etiam hic suum uterque
auctorem, fortasse Plutarchus Hieronymum, Ju-
stinus Phylarchum sequi potuerit, Rhetoricam ra-
tionem hic quoque Justini magis quam Plutarchi
oratio sapit, Retulit praeterea alter quze alter omisit,
neque eodem uterque modo tradidit , quz ab utro-
que tradita simul exstant. Contra eundem iterum
Plutarchi et Diodori fontem suspicari licet, ubi
de bello Eumenis et Antigoni quz narravit uterque
comparamus. Clades qua Antigonum Eumenes af-
fecit , Apollonidis cujusdam ab Antigono corrupti
perfidie (XVIII, 40) tribuitur, quem intelligere
videtur Plutarchus c. 9 : ἡττηθεὶς ὑπ᾽ ᾿Αντιγόνου διὸ
προδοσίαν xz. Omittuntur vero apud Diodorum
c. 40 quie in fuga Eumenes, dum copias secum
haberet , machinatus est, et omitti poterant a Dio-
doro, quum ad Eumenis magis calliditatem quam
ad rerum gestarum rationem et nexum pertinerent ;
eadem vero de causa omitti vix poterant ab Hiero-
nymo , quem probabile est in iis, quz ad Eume-
nem facerent, inprimis copiosum fuisse. Quz inter
Diodorum XVIII, 41: init. et Plutarchum ( Eum.
c. 10 ) dissensio est, quorum ille Eumenem narrat
ipsum hortatum esse plurimos militum ut decede-
rent, hic eos defecisse ad Antigonum, tollitur quo»

458

dammodo , si apud Hieronymum traditas res ita
fuisse statuatur, ut Eumenes , postquam consilium

quod cepissetin Armeniam confugiendi, elusum esset ,

defectione multorum militum suorum, quum Nora
nonnisi paucos ac fidissimos quosque secum ducere
posset, ultro ipse reliquos, ut ad Antigonum se
conferrent, impulerit. Memorabile etiam idem
utrumque scriptorem (Plutarch. Eum. c. 11 ; Dio-
dor, XVIII, 41) tradere de circuitu Nerortos
castelli,

« Ad eundem porro auctorem revocanda sunt
qu: a Diodoro XVIII, 42, Nepote c. 5 et Plu-
tarcho c. 11 de equorum, quam Noris Eumenes
instituit, exercitatione traduntur, in quo verba
Hieronymi religiosius fortasse expressit Diodorus
quam Plutarchus, qui orationi plus elegantiz tri-
buisse videtur.

« De Hieronymo ab Eumene misso ad Antipa-
trum nihil apud Plutarchum neque Nepotem. Jus-
tinus autem his ipsis, qua de legatione ista, omisso
tamen Hieronymi nomine , narravit ( XIV, 2) alio
se fonte usum esse significat. Contra Plutarchus
quemadmodum ipsis adeo verbis consentiat cum
auctore Diodori, novum argumentum accedit e
cap. 12 , ubi Antigonus post mortem Antipatri di-
citur τῇ γνώμη τὴν ὅλην περιδαλλόμενος ἡγεμονίαν,
si conferas Diodorfm XVIII, 5o, ubi verba
sunt ; περιβαλλόμενος ταῖς ἐλπίσι τὴν τῶν ὅλων ἥγεμο-
νίαν. Preterea de Eumenis, postquam Nora reli-
quit, fuga hzec sunt apud Diodorum XVIII, 53 :
᾿ἈΑναλαμόανων τοὺς προγεγονότας φίλους χατὰ τὴν χώ-
pav πλανωμένους τῶν συνεστρατευχότων αὐτῷ πρότε-
ρον xzÀ., apud Plutarchum. c. 12 : Καὶ συνῆγε τῶν
στρατιωτῶν ὅσοι διασπαρέντες ἀπὸ τῆς φυγῆς ἐπλα-
νῶντο χατὰ τὴν χώραν. χτλ. Elapso Noris Eumeni
litere afferuntur. Olympiadis et Polysperchontis,
e quibus quae laudantur apud Diodor. XVIII,
57. 58 et Plutarchum c. 13, tum miro modo inter
sé conspirant , tum nonnisi ab eo tradi poterant;
qui rerum ipse peritissimus esset, Unde in his quo-
que auctorem primarium exstitisse Hieronymum
verisimile est. Comparare juvat Plutarch. c, 123 :
᾿Ολυμπιάδος μὲν παραχαλούσης ἐλθόντα τὸ ᾿Ἀλεξαν--

POpou παιδίον παραλαύδεῖν xa τρέφειν ὡς ἐπιθουλευόμε--
vov, Diodor. XVIII, 58 : Δεομένης xal λιπαρούσης
βοηθεῖν τοῖς βασιλεῦσι xoi ἑαυτῇ, μόνον γὰρ ἐχεῖνον
πιστότατον ἀπολελεῖφθαι τῶν φίλων χαὶ δυνάμενον
διορθώσασθαι τὴν ἐρημίαν τῆς βασιλιχῇς οἰκίας: et ex
epistola Polysperchontis ac Philippi regis tum quz
de bello dicuntur, ab Eumene cum Antigono ge-
rendo, tum de opibus, de quibus sumptus faciendus
esset, Plut. c. 13 : Καὶ τῶν ἐν Κουΐνδοις χρημάτων
πενταχόσια μὲν τάλαντα λαθεῖν elg τὴν τῶν ἰδίων ἐπα-
γόρθωσιν, εἷς δὲ τὸν πόλεμον ὁπόσοις βούλεται χρῆ-

HIERONYMI CARDIANI

σθαι. Diodor. XVIII, 58 : Ἔν αἷς ἦν γεγραμμένον... Et
ὅτι πενταχόσια μὲν τάλαντα διδόασιν αὐτῷ δωρεὰν οἱ. ἢ
βασιλεῖς εἰς ἐπανόρθωσιν τῶν γεγενημένων περὶ αὖ |
τὸν ἐλαττωμάτων, xai διότι γράμματα ἀπέστειλαν ob — 7.
βασιλεῖς πρὸς τοὺς ἐν τῇ Κιλικίᾳ στρατηγοὺς xol θη- 7.
σαυροφύλακας, ὅπως αὐτῷ τὰ πενταχόσια τάλαντα
δῶσι χαὶ τῶν ἄλλων χρημάτων ὅσα ἂν αἰτήσῃ πρός τ
τὰς ξενολογίας χαὶ τὰς ἄλλας τὰς χατεπειγούσας χρείας. ὁ
« Similis consensus de epistolis ab Olympiadead [
Eumenem et ab hoc ad Olympiadem datis inter
Diodorum (c. 58) et Nepotem c. 6. Conferenda
porro quz ad prevertendam Macedonum invidiam |
Eumenes machinatus est. Plutarch. e. 23 : Τὸν μὲν Ὁ
φθόνον (cf. Diod. c. 61 : Τὸν x«0' ἑαυτοῦ φθόνον Ὁ
ἀπετρίψατο. Nepos c. 7 : invidiam verens) Eopévag ῃ
ἐθεράπευε τῷ τὰ χρήματα μὴ λαδεῖν ὡς οὐδὲν δεόμενος. Ὁ
Diodor. XVIII, 60: Πρῶτον μὲν διδομένων αὐτῷ τῶν
πενταχοσίων ταλάντων χατὰ τὰς τῶν βασιλέων ἐπι-
στολὰς εἰς ἀνάληψιν καὶ χατασχευὴν οὐχ ἔφησε λήψε-
σθαι" μὴ γὰρ προσδεῖσθαι τηλιχαύτης δωρεᾶς, ὡς ἂν
υηδεμιᾶς αὐτοῦ σπεύδοντος τυχεῖν ἡγεμονίας. Eadem -
vero de somnio, quod simulaverit Eumenes, utrius- |
que scriptoris consensio. Plutarch. c. 13 : Ἐπῆγε
δεισιδαιμονίαν. Diodor. c. 61 : Τῆς κατὰ τὸν βασιλέα —
δεισιδαιμονίας ἐ ἐνισχυούσης. De conventibus a pre- T
fectis in tentorio Alexandri habitis et Pintarcim
et Diodorus voce συνεδρεύειν utuntur.
« In sequentibus quamquam copiosior Diodori.
narratio est, ut qui singulari inprimis studio , qua
ad asian pertinerent, attulerit, nulla tamen -
inter illum ac Plutarchum discrepimatia est, immo
ex eodem utrumque fonte hausisse, in singulis qui- .
busdam quz consensio est iterum declarat. Quo-
pertinent δανείσματα ista, quibus in fide sibi Mace- -
donesservasse dicitur Eumenesap. Diodor. XIX, 24 ὦ
et Plutarch, c. 13 extr., et verba apud Diodor. 1. 1l.
αὐτὸς δὲ φορείῳ χομιζόμενος et apud Plutarch. c. 14
ἐν φορείῳ χομιζόμενος, tametsi a Diodoro (XIX, |
25. 26) non solo lecticze adspectu Antigonus, ut
exercitum reduceret, commotus esse fertur. —.
Similiter sibi Madres hzc apud Diodorum .
XIX , 37 : Θεωρῶν ( Antigonus) τὴν ἑαυτοῦ δύναμι E
ἀσθενεστέραν οὖσαν τῆς τῶν πολεμίων, ἔσπευδεν ἄνελ
πίστως αὐτοῖς ἐπιθέσθαι χαὶ καταστρατηγῆσαι, et ὃ
Nepotem c. 6 : Hiberna sumpserant non ad. us.
belli, sed ad ipsorum luxuriam longeque inter
discesserant. Hoc Antigonus quum comperisset i
telligeretque,se parem non esse paratis adversariis.
statuit aliquid sibi consilii novi esse capiendum. Ae«
cedit quod Diodorus mox refert Antigonum, iter |
suum ingressum , παρεσχευάσθαι δέχ᾽ ἡμερῶν ἄπυρ
σιτία, Nepos cibaria cocta dierum decem, Neque
discrepare videntur auctores in eo, quod Diodorus
( XIX , 34 extr.) intervallum , quo Antigoni et Eu-

LH
MI

inter se castra distabant, e stationibus (στα-
uoi; ) computavit , Nepose dierum itineribus, sive
quod extremos ex Eumenis militibus mille stadiis
r inter se sejuncti a Plutarcho c. 15 feruntur, a Dio-
doro (XIX, 34) sex dierum itinere , sive quod
Plutarchus c. 15 promittentem Eumenem facit ἐπι-
σειν τῶν πολεμίων τὸ τάχος, ὥστε τρισὶν ὕστερον
ἡμέραις ἢ προσδοχῶνται παραγενέσθαι, Diodorus
ΙΧ, 38) contra: εὑρηκέναι γὰρ τρόπον δι᾽ οὗ ποιή-
"Get τὸν ᾿Αντίγονον ὕστερον ἡμέραις τρισὶ ἢ τέτταρσι
παραγενέσθαι , Nepos c. 9 : ut non minus totidem
T (i. e. quinque) dierum spatio retardarentur. Eadem
E o que apud Nepotem leguntur c. 9 : ignes fa-
ciant quam maximos atque hos secunda vigilia ,
-minuant, tertia. perezigua reddant, eadem apud
jDiodor. XIX , 33. Etiam Plutarchus: ἐκέλευε πυρὰ
πολλὰ καίειν ἐν διαστήμασιν, ὥσπερ ol στρατοπεδεύον--
E. Iterum vero concordant Diodor. XIX , 38 et
Plutarchus de causa, que Antigonum ut in com-
Amodiorem viam regrederetur impulerit, de ora-
tione qua compellaverint veterani Macedones An-
oni milites ( Diodor c. 41. Plut. c. 16), denique
de ctate eorum et peritia militari et de pugna inter
αἱ 1que exercitum commissa (Diod. 42. 423.
it. 16 ).
. « Supersedit Diodorus orationibus ac sententiis
ferendis, quibus Justinus, Nepos et Plutarchus
“ΟΣ »xtremam Eumenis vitam exornaverunt. Conve-
— niunt autem inter se Nepos et Plutarchus, qui quz
radiderunt non absimile veri est pariter atque re-
i ; qua ad Hieronymi auctoritatem revocanda esse,
*5 Plutarch. 18 : οὕτως ὡς ἐλέφαντα ἢ ὡς λέοντα,
Nepos 11 : ut acerrimum leonem aut ferocissimum
-elephantum ; mox inter Eumenem et Onomarchum
i sermo habitus esse dicitur; denique consilium
de Eumene habitum, Nep. 12, Plut. 18. Nonnisi
p ipsa morte Ktuponis aliqua ent inter Nep. 12 et
fiut. 18 discrepantia. De supremo contra honore
b Antigono Eumeni habito conspirant I Diodor.
b. Plut. 19 et Nep. 13.
1 « Iniis, quae ad mortem usque Eumenis gesta sunt,
marrandis si fidem Diodorus potissimum Hieronymi
cutus est, in ceteris quoque eidem se adstrinxisse
videtur. Antigonum enim et Demetrium satis lau-
- davit, de Nabateis autem (Diodor. XIX, 94) et
p. lacu Asphaltite ( c. 98. 99) quse teadidit; dubi-
potest num ita copiose exposuisset , nisi uber-
Isiman earum rerum descriptionem apud Hie-
| ronymum invenisset , ut qui expeditionibus a De-
metrio in ealoca susceptis ipse interfuisse videatur.
Plutarchus in Vita Demetrii aliis quoque quam
odorus fontibus usus est, non recedens ille qui-
— dem a solito more suo, quo decerpere usquequa-
pee Bseun quae ad exornandas, quas exhibi-

FRAGMENTA.

459

turus erat, hominum suorum imagines facerent ,
non denn tamen, in quibus ita conspiret dim
Diodoro, ut hic ex quo fonte fluxisse videatur,
ex Sera ille quoque rivulos suos deduxisse cen-
sendus sit. Sic de pugna ad Gaza similia plane
sunt, que apud utrumque narrantur. Plutarchus
enim quod quinque millia de Demetrii exercitu
cecidisse perhibet, Diodorus plus quingentis, ni-
hil arguit, nisi aut memoria lapsum esse Plutar-
chum, aut πενταχοσίων apud eum pro πενταχιςχι-
λίων legehdum esse. Si quis enim qui sunt apud
Diodorum numeri accurate perpenderit, fieri vix
potuisse inveniet, ut nisi quis copiarum Demetrii
numerum ultra omnem modum auxisset, tot millia
hominum interfecta esse traderet. Neque aliena vi-
dentur a Cardiani ratione, quz post pugnam Plu-
tarchus c. 5 Demetrium vel dixisse vel fecisse dicit,
Diodorus autem silentio transmisit. Accedit his lo-
cis Diodor. XIX, 93 et Plut. Demetr. c. 6. Ubi
quz leguntur de Cille a Demetrio capto, dubitari
vix potest, quin ex eodem fonte manaverint, In
expeditionibus autem , quas in Nabatzos et Seleu-
cum Demetrius susceperit, referendis idem certe
apud utrumque scriptorem rerum ordo servatur (*).
Contra de Halicarnasso oppugnata a Ptolemzo et
liberata ab Antigono (Plut. Dem. 7 extr.) nihil
apud Diodorum reperitur, qui vel XX , i97 men-
tionem ejus rei facere poterat.

« E diversis Plutarchum passim fontibus hausisse,
nusquam fortasse verisimilius est quam in iis, quae
cum Atheniensibus Demetrius egisse dicitur, Du-
bium enim non est, quin vel plurimi de his rebus
exposuerint. Unde etiamsi gravior inter utrumque
auctorem dissensio non est, multa tamen sunt apud
Plutarchum (c. 8—14) quz apud Diodorum (XX,
45. 46) desiderantur, et ad aliam quam Hieronymi
Cardiani auctoritatem revocanda fuerint, vw. c.
qus de Stilpone referuntur philosopho Megarensi
C. 9, et de sordidis adulatoribus Demetrii, ab ipsis
Atheniensibus derisis.

« De bello etiam Cyprio ( Plutarch, Demetr. 15.
16. Diodor XX, 47—52), etsi gravis inprimis
Hieronymi auctoritas fuisse videtur, dubium est,
num tantumdem utriquescriptori valuerit. Diodori
enim quamquam uberior narratio est , non attigit
tamen nisi quz ad rem facerent, omisit quzcun-
que tantum ad ornatum pertinerent. Desunt igitur
ἀπεῖλαι χομπώδεις xal διάλογοι quae. sunt apud Plut.
Dem, c. 15. Apud Diodorum navibus Ptolemaeus
confligit quadraginta et centum, Demetrius apud
Plutarchum navibus centum octaginta, apud Dio-

(*) Alio auctore usus esse videtur Pausanias I, 6, 6 nar-
rans de praelio a Demetrio cum Cille commisso : xat τινας
τῶν Αἰγυπτίων λοχήσας διέφθειρεν οὐ πολλούς.

460

dorum centum duodeviginti (*). Diodoro pariter
ac Plutarcho teste Menelaus cum sexaginta navibus
Salamine inclusus, a Ptolemzo accitur, apud Dio-
dorum autem (XX, 49) non eo consilio , ut ὅταν
μάλιστα σύστασιν ὃ ἀγὼν ἔχη impetum in terga
hostium faceret (Plutarch. Dem. c. 16). Et Dio-
dorus tamen et Plutarchus decem navibus produnt
Demetrii Menelaum, quominus opem ferret Pto-
lemzo, prepeditum esse. De classe autem /Egy-
ptiaca a Diodoro XX, 52 quadraginta naves {τῶν
μαχρῶν αὔτανδροι) captze esse feruntur, a Plutarcho
(Dem. 16) septuaginta. Sed Plutarchus ut aliis
etiam auctoribus quam Diodorus usus esse statua-
tur, ad eundem tamen hzc nos fontem rejiciunt.
De Ptolemzo qui regium post proelium istud Cy-
prium nomen accipere non dubitaverit, Diodorus
XX, 53 : Ὁ δὲ Πτολεμαῖος οὐδὲν τῇ ψυχῇ ταπεινωθεὶς
διὰ τὴν ἧτταν x7). ; Plutarchus Dem. c. 18 : ὡς μὴ δο-
χεῖν τοῦ φρονήματος ὑφίεσθαι διὰ τὴν ἧτταν (" Ὦνε ex-
peditione ab Antigono in /Egyptum facta Plutarchus
C. 19 : αὐτὸς μὲν ἄγων πεζῇ τὴν δύναμιν, Δημητρίῳ
δὲ μεγάλῳ στόλῳ παραπλέοντος, Diodorus Xx, 73:
αὐτὸς μὲν οὖν τοῦ πεζοῦ στρατεύματος ἀφηγούμενος
προῆγε διὰ τῆς κοίλης Συρίας, ἔχων πεζοὺς μὲν πλείους
τῶν ὀκταχισμυρίων, ἱππεῖς δὲ περὶ ὀχταχισχιλίους,
ἐλέφαντας δὲ τρισὶ πλείους τῶν ὀγδοήκοντα. Τῷ δὲ
Δημητρίῳ παραδοὺς τὸν στόλον συνέταξε συμπαραπλεῖν
ἅμα πορευομένη τῇ δυνάμει, παρεσχευασμένων τῶν
ἁπασῶν νεῶν μακρῶν μὲν ἑκατὸν πεντήχοντα χτλ. Cf.
etiam : Δημητρίου χειμῶνι καὶ χλύδωνι μεγάλῳ χινδυ-
νεύσαντος εἰς τόπους ἀλιμένους χαὶ χαλεποὺς ἐχριφῆναι
apud Plutarchum cum Diodor. XX, 74. 76.

« De obsidione civitatis Rhodiorum a Demetrio
suscepta consentire videntur Diodorus ac Plutar-
chus certe in eo, quod singula ille helepolis istius
latera πήχεων σχεδὸν πεντήχοντα. hic , auctoris sui
verba fortassis religiosius secutus, ὀχτὼ xal τετα-
ράχοντα πήχεων fuisse tradidit, de tabulatis autem
machine ejus, quorum in altitudinem circuitus
contractior fuisse dicitur, voce uterque συννεύειν
usus est (***).

« In reliqua Demetrii vita, qualem apud Plutar-
chum descriptam habemus, quis usus fuerit Hie-
ronymi Cardiani, in medio relinquendum esse vide-
tur. De vita autem Pyrrhi non Plutarchus tantum
eum laudavit, sed etiam Pausanias. Non sunt tamen
nisi vel Italice Pyrrhi expeditiones vel extrema

(*) Alio etiam fonte quam Diodorus utitur Polyzn. IV,
7, 7. V. Droysen. Alexand. p. 454.

(Ὁ Ex eodem Hieronymo hausisse videtur Appian. Syr.
C. 54 ; ἀνεῖπε δὲ καὶ Πτολεμαῖον ὁ οἰχεῖος αὐτοῦ στρατὸς βα-
σιλέα, ὡς μή τι διὰ τὴν ἧσσαν μειονεχτοίη τῶν νενιχηχότων.

(***) Bellum hoc contra Rhodios gestum Diodorus narra-
vit Rhodium secutus auctorem, Zenonem procul dubio.
Vide Proefat. ad Pseudocallisthenem p. 23.

HIERONYMUS.

ejus vite tempora, in quibus Hieronymi quedam
vestigia deprehenduntur. Neque unus in illis M
ronymus Plutarchi auctor fuit, qui passim etiam. |
commemoret Dionysium Halicikna dn etcumre-
liquiis ejus, qua servata sunt, plerumque conspi-.
ret. Cf, Plut, Pyrrh. 13 et Dionys. XVII, 13. τά τὸ
Plut, c. 16 et Dion. XVII, 15. 16; Plut. 16. 17 i
Dion, XVIII, 1—4 ; Plut. 20 Dion: XVIII, 8—26; -
Plut, c. 13 et Dion. XIX, 6—8. At et ipse fortasse
Dionysius Hieronymo usus est. Hujus tamen quan-
quam minime ignorabat historias, in rebus tamen ^.
Pyrrhi tradendisvix inusum vocasse videtur. Libro.»
XIX , 11 ad commentariorum ipsius regis atque
Proxeni auctoritatem provocat. Quibustamen num X.
solis usus fuerit fontibus, jure dubitaveris, Immo. |
nisi miram plane istius Proxeni fuisse auctoritate n i
statuas, Romanos Dionysium auctores eo certius.
est secutum esse, quo uberius ab iis de his rebus.
traditum esse videtur. Accedit quod commenta-
riorum regiorum testimonium in his ipsis neglexit, -
in quibus grave illud inprimis et luculentum ha- |
bendum erat. Eorum enim qui in proeliis a Pyrrho
cum Romanis commissis ceciderint, numerum Plu-
tarchus ita indicavit, ut Dionysii testimonium.
testimonio Hieronymi, ut qui commentariis istis.
usus fuisset, opponeret. Hos autem si quis pro je- hi
juna Quid singulorum factorum enuineratione |
habuerit, ab ipso fortasse Dionysio XIX , 11 er-
roris convincatur. E
« De rebus a Pyrrho in Sicilia gestis, de quibus 4
Hieronymum non minus credibile est egisse quam Y
de Italicis, observatu. certe non indignum est, |
Plutarchum c. 22—2/, non dissentire a Diodoro, "E
quem Hieronymum potissimum in aliis locis sibi -
ducem sumsisse cognovimus , contra alios Justinum
auctores sectari ( XXIII, 3), nisi negligentiz ejus -
tribuenda sunt, in quibus alia quam ille tradidit. |
Cf. Diodor. XXII, 8 sqq. et Justin. XXIII, 3. l4
«Inexpeditione Pyrrhi in Peloponnesum etmorte
ejus describenda num Hieronymi potissimum Plu. | ]
tarchus vestigia presserit, est fortasse cur dubite-
mus. Prater Hieronymum enim laudavit Phylar-
chum, quem in Agide et Cleomene secutum eum.
inprimis esse constat. Cujus rationi certe laud
consentanez sunt, quibus apud Plutarchum. nu Ἢ
lierum Spartanarum fortitudo extollitur, adjunct o
simul Acrotati et Chelonidis amore, quaque nc no
minus apud Justinum ( XXIII, 4) leguntur, "-" J
Phylarchum prse ceteris auctoribus expressisse
detur (*). Accedit quod (Plut. c. 27) Hieronymus

(*) Pausan. I, 12, 5. 6, quem in aliis certe locis Hiero-
nymo usum esse constat, non mulierum Spartanarum istam
fortitudinem , sed Antigoni adventum fecisse dicit, ats
Sparta Pyrrbus recederet .

dt B indstus, ut Phylatchum tamen Plutarchus ma-
is sectatus esse videatur (v. fr. 9). De morte
p: e Pausania I, 14 apparet, plane eadem tra-
se Hieronymum , quse Plutarchus tradidit. Ab
atem vix dissentire videtur, nisi qui Argivo-
"i de iis fabulam , qua ipsa Ceres Pyrrhum occi-
» ferebatur, sequeretur (Pausan. I. 13, 7). »
H ec Brücknerus.

PYRRHUS EPIROTA
*YIIOMNHMATA BAXIAIKA.

2 Pyrrhum regem de re militari scripsisse Cicero
"testatur et /Elianus, quorum ille in Epistol. ad
"div. IX , 25 : Summum me ducem litere tuc red-
: lidere; plane nesciebam te tam peritum esse rei

4 Elianus vero (Tactic. c. 1) : ᾿Εξειργάσαντο δὲ τὴν
ωρίαν, Αἰνείας τε διὰ πλειόνων xal στρατηγικὰ βι-
Ma ἱκανῶς συνταξάμενος, ὧν ἐπιτομὴν ὃ Θετταλὸς
| Kis: : ἐποίησε, Πύρρος τε 6 Ἠπειρώτης Ταχτικὰ συν-
ἔ ραψε. Eundem etiam eominentarios historicos de
rebus ab ipso gestis composuisse dicit Dionysius
H cxéra (fr. 3). Verum ex verbis Pausa-
E. E. 1) : ἔστι δὲ ἀνδράσι βιδλία οὐχ ἐπιφανέσιν ἐς
γραφὴν ἔχοντα ἐπίγραμμα ἔργων ὑπομνήματα εἶναι,
n ion ab ipso Pyrrho eos sed ab aliis quibusdam ju-
'ente rege conscriptos esse colligas.

. Pausanias I, 12,3 Ead δὲ ἀνδράσι Pia? οὐχ
τιφανέσιν ἐς ολ ϑν ἔχοντα ἐπίγραμμα ΓΕ ργων
ὑπομνήματα εἶναι. Ταῦτα ἐπιλεγομένῳ. μοι μάλιστα
ἐπῆλθε θαυμάσαι Πύρρου τόλμαν τε, ἣν μαχόμενος
E αὐτός [τ] παρείχετο, καὶ τὴν ἐπὶ τοῖς ἀεὶ μέλλουσιν
γῶσι πρόνοιαν" ὃς καὶ τότε περαιούμενος ναυσὶν ἐς Ἶτα-
) ίαν Ῥωμαίους ἐλελήθει, χαὶ ἥχων οὐχ εὐθὺς ἦν σφίσιφα-
ός - γινομένης δὲ ἱῬωμαίων πρὸς Ταραντίνους συμ.-
€ θολῆς, τότε δὴ πρῶτον ἐπιφαίνεται σὺν τῷ στρατῷ, xat

παρ᾽ ἐλπίδα σφίσι προσπεσὼν, ὡς τὸ ἐἰχὸς» ἐτάραξεν.

PYRRHUS. PROXENUS.

militaris. Pyrrhi te libros et Cinece video lectitasse; ὦ

461

Qus quum parum verisimilia sint, Droysenius
(Hellen. 1M , p. 121 not.) Pausaniam statuit hunc
in modum interpretatum esse qux in Commenta-
riis regiis de Pyrrho non impedientibus Romanis
in Italiam appellente legisset. Quod haud verisimi-
lius est,

ἧς

Plutarch. Pyrrh, c. 21, de numero eorum, qui
in proelio ad Asculum commisso ceciderint, Vide
Hieronymi Cardiani fr. 8,

A

Dionys. Halic. Ant, Rom, Exc. p. 2363 ed. R.:
Οὐδὲ τόπου φύσις ἄνισος, οὔτ᾽ ἐπιχουρίας τοῖς ἑτέροις
ἄφιξις αἰφνίδιος, οὔτ᾽ ἄλλη τις συμφορὰ χαὶ πρόφασις
ἀπροσδόκητος ἐπιπεσοῦσα συνέτριψε τὰ Πύρρου πρά-
ματα, ἀλλ᾽ ὃ τῆς ἀσεδηθείσης θεᾶς χολὸς, ὃν οὐδ᾽ αὐ-
τὸς ἠγνόει Πύρρος, ὡς Πρόξενος ὃ συγγραφεὺς ἱστορεῖ
xal αὐτὸς 6 Πύρρος ἐν τοῖς ἰδίοις Ὑπομνήμασι γράφει.
"Ev γὰρ τῇ νυχτὶ, ἐν ἧ τὴν στρατιὰν ἔμελλεν ἀπάξειν
ἐπὶ τὸ ὄρος, ἔδοξε χατὰ τοὺς ὕπνους ἐχπεσεῖν αὐτοῦ
πλείονας ὀδόντας, xal πλῆθος αἵματος ἐκ τοῦ στόματος
φέρεσθαι. Ταραχθεὶς δὲ διὰ τὴν ὄψιν χαὶ μεγάλην ἔσε-
σθαι συμφορὰν μαντευόμενος, ἐβούλετο ἐπισχεῖν τὴν
ἁμέραν ἐχείνην. Οὐχ ἴσχυε δὲ νιχῆσαι τὴν πεπρωμένην,
ἐναντιουμένων τῶν φίλων πρὸς τὴν ἀναδολὴν, καὶ μὴ
μεθεῖναι τὸν καιρὸν ἐκ τῶν χειρῶν ἀξιούντων.

θεᾶς ] sc. Proserpinz, cujus templum Locrense
Pyrrhus expilaverat. Vide qua antecedunt ap.
Dionys. l. 1. Cf. Droysen. l. l. p. 195.

PROXENUS.

Qui Dionysio 1l. 1. memoratur Proxenus scripsit
Ἠ πειρωτιχὰ, in quo opere de Pyrrhi historia fu-
sius exposuisse videtur, Ejusdem haud dubie au-
ctoris laudantur libri Περὶ πόρων Σιχελιχῶν et Περὶ
πολιτείας Λαχωνιχῇς ; quibus conscribendis ansam
dedisse Pyrrhi in Siciliam et in Peloponnesum ex-
peditiones , atque qualem regis Proxenum fuisse,

COMMENTARII REGIH.

ἐν

S pibro exstant non sane illustrium auctorum, qui Rerum

M tarum commentarii inscribuntur. Quos dum lego , Pyrrhi
um alacritatem quam in proeliis pre se tulit, tum. pro-
len ia n, qua se ad futuras dimicationes comparavit, non
SS im non magnopere admirari. Nam priusquam Romani
- rescierint,, in Italiam classe transmisit, et quum jam appu-
lisset , non prius adesse eum Romani animadvertére, quàin,
nmiss 1 cum Tarentinis pugna, se ille cum exercitu ino-
iato ostendit factoque repente — ie hostium, ut
"erat ,agmen turbavit. — -

3.

Nec loci iniquitas neque auxilia submissa hostibus ac re-
pente supervenientia, neque ulla calamitas aut fortuitus
casus res Pyrrhi afílixere, sed solus indignantis deze furor ,
quod nec ipse Pyrrhus diffitebatur, ut Proxenus historia
scriptor atque ipse in Commentariis rerum suarum Pyrrhus
prodit. Nocte enim qua in collem exercitum subducturus
erat, visus sibi in somnis est plerasque dentes multo cum
sanguine exspuere. Quo viso non mediocriter turbatus,
quum grave damnum impendere conjiceret, statuerat
quidem eo die se continere; verum amicis moram et cuncta-
tionem adspernantibus, multumque orantibus, ne oppor:
tunitatem e manibus elabi sineret fatum superare haud-
quaquam potuit.

462

admodum probabiliter suspicatus est Droysenius
Hellenism. ll, p. 114.

HIIEIPOTIKA.

ἃς

Apostolius Prov. XI, 76 et Suidas v. Λαρινοὶ
βόες. Vide Lyci Rhegini fragm. 2. pag. 370; Apol-
lodor. fr. 530 Müller. Dor. I, 424.

: 2.

Schol. vulg. Hom. Odyss. ξ, 357 : Ποιμὴν νέμων
«pó6aca ἐν τοῖς τῆς Δωδώνης ἕλεσι τοῦ πέλας ὑφείλατο
νομὴν (ποίμνην em. Barn.) καλλίστην, καὶ εἵοξας sic
τὴν σφετέραν αὐλὴν ἐφύλασσεν. “Ὅθεν τὸν δεσπότην
φασὶ ζητεῖν παρὰ τοῖς ποιμέσι τὰ χεκλεμμένα πρόδατα,
μὴ εὑρόντα δὲ ἐρωτᾶν τὸν θεὸν τίς ἐστιν ὃ χλέψας.
Τότε πρῶτον, φασὶ, τὴν δρῦν φωνὴν ἀφεῖναι, ὅτι τῶν
ἀχολουθούντων ὃ νεώτατος. ᾿Εξετάσαντα δὲ τὸ λόγιον
εὑρεῖν παρὰ τῷ ποιμένι νεωστὶ βοσχήσαντι ἐ ἐν τῷ χω-
gto ἀκόλουθοι δὲ λέγονται ot ποίμενες. Ἦν δὲ τὸ ὄνομα
Μαρδύλας (Mediol. Μανδύλας) ὃ χλέψας. Τοῦτον λέ:
γετα!: προσοργισθέντα τῇ δρυΐ θελῆσαι αὐτὴν ἐχχόψαι
νύχτωρ᾽ πελειάδα δὲ ἐχ τοῦ στελέχους ἀναχύψασαν
ἐπιτάξαι μὴ τοῦτο δρᾶν" τὸν δὲ δειματωθέντα μηχέτι
τοῦτο τολμῆσαι, μὴ θιγεῖν τοῦ ἱεροῦ τούτου δένδρου. Οὐ
μὴν ἀλλὰ χαὶ διὰ τὸ τόλμημα μηνίσαι αὐτῷ τοὺς
Ἠπειρώτας " ὅθεν xal λαδόντας δίχην ταύτην εἰσπρά-
ξασθαι τῆς ἀπ᾽ αὐτοῦ ὑπομενῆς (ἐπιμονῆς ms. Barn.;
τῆς αὐτοῦ ὑπομονῆς Vulg. ed, ant.) τὸν μάντιν προάγει.
Ἧ ἱστορία παρὰ τῷ Προξένῳ.

μὴ θιγεῖν... δένδρου] sic Q. et vulg. ed. ant, In
recentt. autem verba hzc ita, λέγουσαν μὴ θιγεῖν
x1^. rejiciuntur post illa μὴ τοῦτο δρᾶν, satis pro-
babiliter. BurruaxN, Nomen pastoris fuisse suspi-
cor Μανδρεύλας ( de μανδρεύω, ovili includo ). Po-
strema laborant.

3.
Schol. Hom. Odyss. «, 259 παρ᾽ Ἴλου] Τινὲς Ἴρου

PROXENUS.

γράφουσι... Καὶ Πρόξενος dv Ἠπειρωτιχοῖς Ἶρόν em :
Μερμέρου παῖδα, Cf. Eustathius p. 1415, 5o sqq. -
1416, 2; Strabo VIII, 338; Müller. AMin. p. 27. E
ἡ. dE

Steph. Byz.: « Xaovía, μέση τῆς ᾿Ππείρου. Of οἰχή-
τορες Xaovec. Ἑλλάνικος " Ἱερειῶν Ἥρας τρίτῳ" « "Au
βρακιῶται xal ol μετ᾽ αὐτῶν Χάονες χαὶ Ἠπειρῶται. ν
Καὶ ὃ Πρόξενος δὲ καταλέγων αὐτούς φησι" « Xdoveg, f.
Θεσπρωτοί, Τυμφαῖοι, Παραύαιοι, ᾿Αμύμονες, "Aba
τες, Κασωποί. »

E

Schol. Apoll. Rh. Ι, 97 : Ἄλχωνα τὸν Φαλήρο
πατέρα Πρόξενος φησὶν υἱὸν ᾿Ερεχθέως. Φυγεῖν δ᾽ ab αὐτὸν !
λέγει à ἀπὸ τὴς Ἀττικῆς μετὰ τῆς θυγατρὸς. Χαλχιόπι τ
εἰς Εὔφοιαν' ἐξαιτοῦντος δὲ τοῦ πατρὸς οὐχ ἐχδοῦν ναι
τοὺς Χαλχιδέας.

Pro Ἔρεχ. cod. Paris. Εὐρυσθένους. Num r
hac ad Epirotica retulerim nescio. Phalerus, Al-
conis f. ; Argonauta est, qui sec. Orph. Argon. τ,
144 Gyrtonem in Thessalia condidit (Cf. Hygin.
fab. 14; Pausanias I, 1, 4). Thessalie res et Epir d
in APT RdE Ts aid modis inter se cq i
juncte. Alius Alcon est Hippocoontis filius , Lace- jj
daemone pro heroe cultus. Fortasse de hoc lod iens
in Lacedaemoniorum Republica, etiam alter
mentionem fecit. |

6.
Dionys. Halic. A. R. Exc. p. 2363 ed. RE ;
Pyrrho rege. Vide Pyrrhi fr. 3. P |

ΠΕΡῚ HOPOMON XIKEAIKON. ^.
E LIBRO PRIMO.
σι

Stephan. Byz. : Γέλα, πόλις Σιχελίας..... καλεῖται,

DE REBUS EPIROTICIS.
2.

Pastor oves in Dodonz campis palustribus pascens, .vi-
cini gregem pulcherrimam furatus est eamque in suam in-
cludens aulam custodivit. Herus igitur, ajunt, quum oves
furto abductas apud pastores quzesivisset neque vero inve-
nisset , deum de fure interrogavit. Tum primum quercum
dicunt vocem emisisse indicasseque comitantium natu mi-
nimum. Illum vero oraculi experimentum facientem oves
suas reperisse apud pastorem , qui recentissime in regione
hac pascuerat. Nimirum pastores appellantur comites.
Nomen furis erat Mardylas. Hunc narrant propter oraculum
irascentem excidere quercum voluisse; verum columbam
silvestrem e trunco apparuisse jubentem ne id faceret , ne
arborem hanc sacram tangeret. Quibus perterritum pastorem
facinus patrare non ausum esse, verumtamen vel propter
conamen Epirotas ei succensuisse atque poenam scelesti con.

silii ab eo vatem exegisse. Habetur hzc historia -
Proxenum.

* 3. $4

Pro Ἴλου apud Homerum nonnulli "Igou scribunt. Proxe-
nus quoque in Epiroticis Irum dicit Mermeri filium.
4. ἤν
Proxenus Chaones inter Epiri populos recenset , dicens :-

« Chaones, Thesproti, Tymphaei, Parauci, Amymones,
Abantes , Casopi. »

5. 22
Alconem, Phaleri patrem, Proxenus dicit Erechthei filiu ]
eumque ex Attica cum Chalciope filia in Eubceam fugisse;
ac patre repetente eum non tradidisse Chalcidenses.
DE FRETIS SICULIS.

d^
Gela, urbs Sicilie secundum Proxenum libre primo: J

Pa ἀπὸ τοῦ ποταμοῦ Γέλα 6 δὲ ποταμὸς, ὅτι πολλὴν
᾿ πάχνην γεννᾷ * ταύτην γὰρ τῇ Ὀπιχῶν φωνῇ xoi Σι-
- χελῶν γέλαν λέγεσθαι. Πρόξενος δ᾽ ἐν πρώτῃ τῶν Περὶ
᾿ πόρθμων Σιχελικῶν καὶ “Ἑλλάνιχος ἀπὸ Γέλωνος, τοῦ
p xot Ὑμάρου.

᾿ πόρθμων] mópptov cod. Vratisl., πόρων reliqui.

ΛΑΚΩΝΙΚῊ IIOAITEIA.

E LIBRO SECUNDO.
8.

Athenzeus VI , p. 265, D : Πρόξενος δ᾽ ἐν δευτέρῳ
Ee Mdbietiie ἐπικαλεῖσθαί φησι χαλχίδας παρὰ
᾿Λαχεδαιμονίοις τὰς θεραπαίνας.

M

CINEAS THESSALUS.

Cineas Thessalus , Demosthenis auditor, vir fá-

1 cundia simul et memoris vi insignis , quem tam-
- quam Pyrrhi legatum omnes novimus (v. Plutarch.
|J Pyrrh. c. τή sqq. Cic. Tuscul. I, 24; Appian.
- Samnit, c. 10. 11; Diodor. XXII, ἮΝ 3; Seneca
: Rhet. controv, c. 15 Themist, Orat. p. 1jo, etc. V.
E — Haakh. in Paulys Con M v. Cineas), non solum
E. Ec auctor ( Cic. Ep. ad div. IX, 25, JElian.
: — fact. 1, V. supra fragm, Pyrrhi) fii; id tiis
ο΄ historica ἡ ϑάλτα de Thessalia patria composuisse
videtur. Affirmare rem non licet, quum Cines
nomen frequens apud Thessalos fuisse videatur ()
adeoque alius quivis ejus nominis scriptor signi-

po apud Strabonem aliosque possit.

ΘΕΣΣΑΛΙΚΑ.

" I. -
T Stephan. Byz. : 'Egógx, πόλις Ἠπείρου... "Ecc:
— xul ἄλλη ᾿Εφύρη Κρανὼν λεγομένη, ὥς φησι Κινέας
" pu xoi ᾿Επαφρόδιτος. Cf. Apollodori fr. 170.

. ΟἽ) Cineas, Thessalorum rex, memoratur Herodot.
δ; alius item Thessalus ap. Demosthen. p. 324, 3, his

- pocrat. v. Κεινέας. Polyb. XVII, 14, 4. Alius ap. Polyb.
ΟΧΧΥΗΙ, 16, 1. Alius ap. schol. Aristoph. Av. 577.

CINEAS THESSALUS.

463
2.

Schol. Pind, Pyth, X, 85 : ἔλπομαι δ' Eov-
pato v] Δῆλον.. . ὅτι Ἔς γυραίους οὔτε τοὺς ἐν Θεσπρω-
τίᾳ, οὔτε τοὺς Κορινθίους φησί’ δητέον οὖν ὅτι τοὺς
Koi (que. Κρανὼν δὲ πόλις Θεσσαλίας, Θεσσαλὸς
δὲ xal 6 νικηφόρος. Οὕτω δὲ πρότερον οἱ Κρανώνιοι
᾿Εφυραῖοι ἐκαλοῦντο. Μαρτυρεῖ δὲ τούτῳ Κινέας. Φησὶ
γὰρ ἄρχεσθαι αὐτὴν ὑπὸ τῷ Κρανῶνι, καὶ [αὐτὸν]
ἐλθεῖν εἰς τὸν τῆς Ἱπποδαμείας γάμον ἐν Πίση" εἶτα
ἐχεῖ χαταστρέψαντος τὸν βίον ol Θεσσαλοὶ τὴν ν Ἐφύραν
χαλουμένην πόλιν εἰς τιμὴν τοῦ τεθνηχότος Κρανῶνα
μετωνόμασαν.

Kíveac] sic em, Boeckh. ; vgo Κεινέας. -- ἄρχεσθαι
αὐτὴν] 5. Heyn. pro vulgata ἀρχ. αὐτὸν; mox αὐτὸν
suppl. Boeckh. — χαταστρέψαντος] Beckhii e conj.;
χαταστρέψαντα cod, Ceterum vide que a Boeeckhio
ad Pind, 1, 1, de Ephyra Thessalica exponuntur,

5

Strabo VII, p. 329, deoraculo Dodonzo : Σουί-
δας δὲ τοῖς Θετταλοῖς μυθώδεις λόγους προσχαριζό-
μενος, ἐκεῖθέν τε φησιν εἶναι τὸ ἱερὸν Movet
ἐχ τῆς περὶ Σκοτοῦσσαν IeAacvyíac: ἔστι δ᾽ ἡ Σχοτοῦσσα
τῆς Πελασγιώτιδος Θετταλίας" συναχολουθῆσαι δὲ γυ-
ναῖχας τὰς πλείστας, ὦ ὧν ἀπογόνους εἶναι τὰς νῦν προ-
φητίδας ἀπὸ δὲ τούτου xai Πελασγιχὸν Δία κεχλῇσθαι.
Κινέας δ᾽ ἔτι μυθωδέστερον "** Reliqua. exciderunt,
Epitome ita habet : Ἦν δὲ πρότερον περὶ Σχοτοῦσ-
cav πόλιν τῆς Πελασγιώτιδος τὸ χρηστήριον, ἐμπρη.-
σθέντος δὲ ὑπὸ τινῶν τοῦ δένδρου, μετηνέχθη κατὰ
χρησμὸν τοῦ ᾿Απόλλωνος ἐν Δωδώνῃ.

4.

Stephan. Byz. : Δωδώνη : Tov δὲ Δωξδωναῖον
ἔλεγον χαὶ [Βωδωναῖον. Ζηνόδοτος δὲ γράφει Φηγω-
ναῖε, ἐπεὶ ἐν Δωδώνη πρῶτον φηγὸς ἐμαντεύετο. Καὶ
Σουίδας δέ φησι Φηγοναίου Διὸς ἱερὸν εἶναι ἐν Θεσ-
σαλίᾳ, xal τοῦτον ἐπιχαλεῖσθαι. “Ἕτεροι δὲ γράφουσι
Βωδωναῖε- πόλιν γὰρ εἶναι Βωδώνην ὅπου τιμᾶται.
Κινέας δὲ φησι, πόλιν ἐν Θεσσαλίᾳ εἶναι καὶ Φηγὸν
χαὶ τὸ τοῦ Διὸς μαντεῖον εἷς Ἤπειρον μετενεχθῆναι.

- freti Siculis et Hellanicum nomen nacta est ab Gelone,
— K&tne et Hymari filio. |

. pE REPUBLICA LACED/EMONIORUM.

E P /—— 8. Proxenus libro secundo De republica Lacedoemoniorum
ἫΝ ancillas apud Lacedoemonios cognominari ait χαλχίδας.

E THESSALICA.
id Ephyra, urbs Epiri. Est etiam alia Ephyra Cranon dicta,
- zm Cineas rhetor et Epaphroditus dicunt.
E | Φ:
7 Olim Cranonii Ephyrai vocabantur, teste Cinea; is enim

"3 Ephyram fuisse dieit sub imperio Cranonis,, qui quum ad
muptias Hippodamiz ambiendas Pisam profectus esset,

ibique vitam amisisset , Thessali in honorem regis defuncti
Ephyram urbem , nomine mutato, Cranonem appellarunt.

3.

Suidas, ut Thessalis fabularum additamento gratificare-
tur, ex ea quae apud Scotussam Thessaliae est Pelasgia in
Epirum translatum id fanum ait (est autem Scotussa Pe-
lasgiotidis Thessali»), comitatasque fuisse mulierum ple-
rasque : ex quarum stirpe ortas fatidicas nostrae etatis mu-
lieres : atque hinc etiam Jovi deme ay esse nomen. Magis
etiam fabulosa sunt , quae refert Cineas...

4.
Cineas dieit, Phegum urbem in Thessalia esse, unde oracu.
lum Jovis Phegonzei ( Dodonzei ) in Epirum esse translatum.

464

ὠνόμασται δὲ χατὰ Θρασύδουλον, ὡς ᾿Επαφρόδιτος...
ἀπὸ Δωδώνης μιᾶς τῶν Ὠχεανίδων νυμφῶν. ᾿Αχεστό-
δωρος δὲ ἀπὸ Δώδωνος τοῦ Διὸς καὶ Εὐρώπης.

Thrasybulus et A4cestodorus de iisdem rebus lau-
dantur ap. schol. ad Il, π, 276 et 233; Eudoc.
p. 108. 127. 200. Arsen. p. 215, et Etym. M. v
Δωδωναῖος, ubi hzc : Δωδωναῖος ὃ Ζεύς. ἸΙλιάδος π᾿’
“Ζεῦ ἄνα Δωδωναῖε: ἐν χωρίῳ τῶν Ὑπερθορέων τῇ Δω-
δώνῃ τιμώμενε ἐν Θεσπρωτία. Δευκαλίων μετὰ τὸν ἐπ᾽
αὐτοῦ γενόμενον καταχλυσμὸν, παραγενόμενος εἰς τὴν

Ἤπειρον, ἐ ἐμαντεύετο ἐν τῷ δρυΐ. Πελιάδος δὲ χρησμὸν
αὐτῷ δούσης, κατοιχίζει, τὸν τόπον, συναθροίσας. τοὺς
περιλειφθέντας d ἀπὸ τοῦ καταχλυσμοῦ * xol ἀπὸ τοῦ Διὸς
χαὶ Δωδώνης, μιᾶς τῶν Ὠκχεανίδων, Δωδώνην τὴν χύ-
pav προσηγόρευσεν. Ἢ t ἱστορία παρὰ Θρασυδούλῳ xat
᾿Αχεστοδώρῳ.

Acestodorus est Megalopolitanus , teste Stephano
Byz. : Μεγαλόπολις... ἀφ᾽ ἧς... καὶ Ἀιχεστόδωρος (vgo
"AxecóBopoz) Περὶ πόλεων συγγεγραφώς, xoi Πο-
λύῤιος. Eundem laudat schol. Sophocl. OEd. Col.
1051 : Ἀχεσόδωρος (sic) δὲ πέμπτον ἀπὸ τοῦ πρώτου
εἶναί ( φησιν Εὔμολπον ) τὸν τὰς τελετὰς χαταδείξαντα
γράφων οὕτως" « Κατοιχῆσαι δὲ τὴν ᾿Ελευσῖνα ἱστοροῦσι
πρῶτον μὲν τοὺς αὐτόχθονας, εἶτα Θρᾷκας τοὺς μετὰ
Εὐμόλπου παραγενομένους πρὸς βοήθειαν κατὰ τὸν πρὸς
᾿Ερεχϑθέα πόλεμον.» ( Cf. Androtion fr. 34. Ister fr.
21.) Plutarch. Themist. 13 : Ἅμα δ᾽ ἡμέρᾳ Ξέρξης
μὲν ἄνω καθῆστο τὸν στόλον ἐποπτεύων xol τὴν πα-
ράταξιν, ὡς μὲν Φανόδημός (fr. 16) φησιν, ὑπὲρ τὸ
Ἡράχλειον..., ὡς δ᾽ ᾿Ἀχεστόδωρος, ἐν. μεθορίῳ τῆς
Μεγαρίδος ὑπὲρ τῶν καλουμένων Κεράτων, χρυσοῦν
δίφρον θέμενος xa γραμματεῖς πολλοὺς παραστησάμε-
γος, ὧν ἔργον ἦν ἀπογράφεσθαι κατὰ τὴν μάχην τὰ
πραττόμενα. ΑΒ Acestodoro fortasse non diversus
Acestorides , qui referente Photio in Bibl. cod, 2389
quattuor libris scripsit Τὰ χατὰ πόλιν μυθιχά. Eun-
dem Acestoridem Tzetzes Hist. VII, 648 cum Cte-
sia , Iambulo, Isigono, Rhegino, aliis inter eos re-
fert, qui multa tradiderint miraculosa. Verum
'Ax£co p ἐν τοῖς Περὶ Κυρήνης apud schol. Apoll.
Rh, II, 498 corruptum est ex Axécay9poc , qui scri-
ptormajus de rebus Cyrenensium opus condiderat.

SUIDAE

juugi vidimus, Reliqua ejus fragmenta hac sunt: —

SUIDAS.

Suidam, qui de rebus Thessalicis scripsit, a. B:
Strabone et Stephano Byzantio cum Cinea con-

OEZEAAIK A.
I.

E LIBRO PRIMO.
Schol. Apoll. Rhod. II, 1231; Σουίδας δὲ ΜΕ,

πρώτῳ Θεσσαλιχῶν τὸν Χείρωνα "Itfovoc εἶναι παῖδά
φησιν, ἀδελφὸν δὲ Πειριθόου. Idem I, 555 : Σουίδας ἐν
Θεσσαλιχοὶς φησὶν ' Ἰξίονος υἱὸν εἶναι Xd ὥσπερ,
χαὶ τοὺς λοιποὺς τῶν Κενταύρων.

2. ] à

Eustath. ad Odyss. ζ p. 1554 : Σουίδας γοῦν ἐν
τῷ α΄ φησὶν ὡς $j Λαάρισσὰ σφαιρίζουσα πίλῳ ὥλισθεν —
εἰς τὸν Πήνειον.

T
E LIBRO SECUNDO.

Schol. Apoll. Rh. II, 1025 : Ἱερὸν δ’ αὖτ᾽ ixlÀ
τοῖσιν ὄρος] Ὄρος οὕτω χαλούμενον τὸ χαθῆχον di
τὸν Εὔξεινον πόντον... Μέμνηται αὐτοῦ xoi Κτησίας ἐν
τῷ α΄ Περιόδων (fr. 93) καὶ Σουίδας ἐν f περὶ τοὺς. λε-.
γομένους Μάχρωνας᾽ ἀχριδέστερον δὲ ὁ ᾿Αγάθων ἐν τ
τοῦ Πόντου Περίπλῳ, ὃς καὶ ρ΄ ἀπέχειν σταδίους αὐτό
φησι τῆς Τραπεζοῦντος. Haec sumpta ex narratione | |
de expeditione Argonautarum, Sequentia e libris | T
incertis.

4.
Sirabo VII, p. 329 et Stephan. Byz. v. Δωδώνη.
Vide Cinez fr. 3 et ἡ. : H
depen E.

Schol. Paris. Apoll. Rh. I, 57 : upto va, ἣν
Ὅμηρος Γυρτώνην λέγει. "ἔστι δὲ πόλις ED
κατὰ δὲ ἑτέρους Περαιδοίας (1, Περραιδίας). OG |
Ἴδας (1. οὕτω Σουίδας) φησίν. ᾿Ωνομάσθη δὲ
Ευρτώνης τῆς siste In schol, vulg. Suidze mes

tio omissa.

det 4

THESSALICA.,

Suidas libro primo De rebus Thessalicis Chironem Ixio-
nis filium et Pirithoi fratrera fuisse dicit.
2.

Suidas libro primo ait Larissam pilo ludentem in Peneum
fluvium illapsam esse,

8, A

Ni

Montis saeri ad Pontum Euxinum meminit etiam Ctesias |
libro primi Periodi et Suidas libro secundo , ad Mecronmm

quos vocant , regionem situm esse dicentes.

5.

- Gyrton , urbs Thessalize, secundum alios vero Perrhzebize;
ac sic quidem Suidas dicit. Nomen habeta Gyrtone Phlegyae
filia.

5 ἃ.

E Hesychius: : Πυρραία, λόφος ἐν Δωτίῳ' οἱ δὲ ΠΟυρραίαν

| Te μοῖραν τῆς Θεσσαλίας λέγουσιν, dni Πύρρας, τῆς

χαλίωνος, ὥς φησι Σουίδας, Δοχοῦσι δὲ εἰς ταύτην
gem οἵ διαφεύγοντες τῶν Κενταύρων.

(ΠΕΡῚ ΕΥ̓ΒΟΙΑΣ.)
6.
Ὁ

Idem ibid. I, 558 : Ἠχολούθησεν ᾿ΑΙπολλώνιος τοῖς
μεθ᾽ Ὅμηρον ποιηταῖς, ὑπὸ Χείρωνος λέγων τὸν Ἀχιλ-
bs τραφῆναι. Ὅμηρος δὲ οὐδὲν τοιοῦτον λέγει. Δια-
φωνήχασι “δὲ xal περὶ τῆς αὐτοῦ μητρός. ᾿Εχεῖνος
Es. πανταχοῦ Θέτιδος αὐτὸν ἀποφαίνεται. Λυσίμαχος
᾿ δ᾽ 6 ᾿Αλεξανδρεὺς ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν Νόστων χατὰ λέξιν
- λέγων "*. Σουίδας γὰρ καὶ Ἀριστοτέλης oí περὶ Εὐ-
- 6olac πεπραγματευμένοι χαὶ ὃ τοὺς Φρυγίους λόγους
᾿ γράψας xod Δαΐμαχος καὶ Διονύσιος ὃ Χαλχιδεὺς, οὐ τὴν
- περὶ Ἀχιλλέως διεσπαρμένην ἀφῆχαν ἡμῖν ἐπὶ χώρας
δόξαν, ἀλλὰ τοὐναντίον οἵ μὲν ἐκ Θέτιδος αὐτὸν νομί-
po γεγονέναι τῆς Χείρωνος, ves kim δὲ ἐκ Φιλο-

FRAGMENTA.

465
^,^ - , -
ἄλλως περι αὐτοῦ ἀπο-.

^*

μήλης τῆς Ἄχτορος, Ἄλλοι ὃ
φαίνονται.

Verba Σουίδας γὰρ x1. esse videntur Lysimachi.
Ceterum mirum est, quod non in Thessalicis, sed
in libro de Euboea De Thessalici herois parentibus
monuisse Suidas dicitur, Fortasse mendam locus
traxit.

(7-)
( FENEAAOTIAI. )

Steph. Byz. : "Apupoc, πόλις Θεσσαλίας, ἀπὸ ἑνὸς
τῶν Ἀργοναυτῶν.. . Τὸ ἐθνιχὸν ᾿Αμυρεύς... Εὔπολις δὲ
Ἀμύρους αὐτοὺς λέγει, πλησιοχώρους τῆς Μολοττίας.
"Ex τούτου καὶ ᾿Αμυραῖοι λέγονται. Σουίδας δ᾽ ἐν ταῖς
Γενεαλογίαις, ὅτι rx ἐχαλοῦντο ᾿Εορδοί" ὕστερον δὲ
Λέλεγες καὶ Κένταυροι xoi ᾿ἹἹπποχένταυροι. Καὶ τὴν
πόλιν ᾿Αμυριχὴν χαλεῖ,

Nisi illa ἐν ταῖς Γενεαλογίαις corrupta sunt ex ἐν
τοῖς Θετταλιχοῖς, putandum est TAessalica in genea-
logiis potissimum urbium conditorum versata esse,

MTNN
νῇ

d 5. a.

E Pyrrhea, ^ollis in Dotio. Alii Pyrrheeam partem esse
- Thessalie dicunt, a Pyrrha Deucalionis filia nominatam,
. uti Suidas tradit. Videntur vero in eam confugisse qui Cen-
. fauros effugerunt.

E 6.

ysimachus Alexandrinus libro secundo Redituum ad
bum sic habet : « Suidas enim et Aristoteles, qui de

Euboea scripserunt, atque auctor Historiee Phrygia et Dai-
machuset Dionysius Chalcidensis non vulgo sparsam de
Achillis parentibus famam sequuntur, sed nonnulli eo-
rum Thetidis Chirone nata filium, Daimachus vero Philo-
mela Actoris filia natum esse putant , alii denique aliter.

ὥς
Suidas in Genealogiis Amyraeos olim Eordos nominatos

esse dicit, deinde eosdem vocatos Leleges et Centauros et
Hippocentauros. Urbem vero Amyricen dicit.

FRAGMENTA HIST. GR. — VOL. 1i.

DURIS SAMIUS. |

T um

Duris Samius , frater Lyncei (1), eo Historiarum
loco, quo de solenni isto Alcibiadis in patriam re-

(1) Athenzeus IV, p. 128, A: Ἱππόλοχος ὃ Μαχεδὼν..... τοῖς
χρόνοις μὲν γέγονε κατὰ Λυγχέα xoi Δοῦριν τοὺς Σαμίους,
Θεοφράστου δὲ τοῦ "Epsotou μαθητάς.

Idem VILI, p. 337, D : Λυγχεὺς δ᾽ ὃ Θεοφράστου μὲν μαὰ-
θητὴς, Δούριδος δὲ ἀδελφὸς τοῦ τὰς ἱστορίας γράψαντος xai τυ-
ραννήσαντος τῆς πατρίδος.

Suidas : Λυγχεὺς, Σάμιος, γραμματικός, Θεοφράστου γνώ-
ουμος, ἀδελφὸς Δούριδος τοῦ ἱστοριογράφον τοῦ xai τυραννή-
σαντος Σάμου. Σύγχρονος δὲ γέγονεν ὁ Λυγκεὺς Μενάνδρου τοῦ
χωμιχοῦ (qui obiit Ol. 122, 2, a. C. 291), καὶ ἀντεπεδείξατο χω-
μῳδίας καὶ ἐνίκησε.

Distinguendus ἃ Samio est Duris Elaita , Nostri vel 4 υἃ-
lis vel suppar setate :

Stephan. Byz : Ἔφεσος... 'H δὲ πόλις ἐν χοίλῳ τόπῳ χα-
τοιχισθεῖσα χειμῶνος χατεχλύσθη, καὶ μυρίων ἀποθανόντων

Λυσίμαχος τὴν πόλιν μετέθηχεν ἔνθα νῦν. ᾿Εκάλεσε δ᾽ Ἀρσινόην.

αὐτὴν ἀπὸ τῆς γυναιχὸς Ἀρσινόης οὗ τελευτήσαντος ἡ mpo-
τέρα χλῆσις ἀνελήφθη. Φέρεται δὲ Δούριδος ἐπίγραμμα τοῦ
᾿Ελαΐτου εἰς τὸν καταχλυσμὸν οὕτως"

ἮἨέριαι νεφέλαι, πόθεν ὕδατα πιχρὰ πιοῦσαι
γυχτὶ σὺν ἀστεμφεῖ πάντα χατεχλύσατε;

Οὐ Λιδύης, ᾿Εφέσου δὲ τὰ μυρία χεῖνα ταλαίνης
αὔλια xo μακάρων ἐξ ἐτέων χτέατα᾽

ποῦ δὲ σαωτῆρες τότε δαίμονες ἔτραπον ὄμμα ;
a, αἵ, τὴν Ἰάδων πολλὸν ἀοιδοτάτην.

χεῖνα δὲ χύμασι πάντα χυλινδομένοισιν ὁμοῖα
[εἰς ἅλα σὺν ποταμοῖς ἔδραμε πεπταμένοις.

Cf. Antholog. IX, 424, ibique Jacobs. in annotat. Ex
parte eadem habes ap. Eustath. ad Dionys. v. 823, p. 261 ed.
Bernhardy. Cf. Suidas : Δοῦρις * ὄνομα ποιητοῦ. Diodorus
quidam Elaita ἐν ἐλεγείαις una eum Phylarcho ( fr. 34) ci-
tatur Parthenio c. 15. Eundem cum Duride esse suspicor.

Lyncei opera 1. ConoEpiAg quarum una Kévcavpoc ap.
Athen. IV, p. 131, F.

1. ITegi Μενάνδρου ibid. VI, p. 242 B : Λυγχεὺς δ᾽
ἐν δευτέρῳ Περὶ Μενάνδρου᾽ « "Exi γελοίοις (φησὶ) δόξαν εἰ-
ληφότες Εὐχλείδης ὁ Σμιχρίνον xai Φιλόξενος ἡ Πτερνοχοπίς *
ὧν ὁ μὲν Εὐχλείδης, ἀποφθεγγόμενος οὐχ ἀνάξια βιδλίου
xai μνήμης, ἐν τοῖς ἄλλοις ἦν ἀηδὴς καὶ ψυχρὸς, ὃ δὲ Φιλόξε-
νος, οὐδὲν ἐπὶ χεφαλαίου περιττὸν λέγων, ὅ τι λαλήσειεν ἢ πι-
χρανθείη πρός τινα τῶν συζώντων χαὶ διηγήσαιτο, πᾶν ἐπα-
φροδισίας χαὶ χάριτος ἦν μεστόν. Καίτοι γε συνέδη, τὸν μὲν
Εῤχλείδην χατὰ τὸν βίον * * *, τὸν δὲ Φιλόξενον ὑπὸ πάντων
φιλεῖσθαι wa τιμᾶσθαι. » Cf. Meinek. fragm. Com. T, p. 7.

ΠῚ. ᾽Επιστολαὶ (δειπνητικαί. Id. p. 128 A.) 75 B, 330 A,
469 B, 496 F, Harpocrat. v. ᾿Ιθύφαλλος. Plutarch. Demetr.
€. 27 ; πρὸς Ἀπολλόδωρον, Athen. 401 F; πρὸς Διαγόραν,
109 D, 285 E, 290 F, 469 B, 499 C, 652 D, 654 A ; πρὸς
Ἱππόλοχον, 100 E , 128 A ; πρὸς τὸν χωμιχὸν Ποσείδιππον,
652 C. Posidippus quum anno tertio post mortem Menan-
dri primam fabulam docuisse a Suida dicatur, consenta-
neum est Lynceum , qui ad Posidippum comicum episto-
lam scripsit, Menandrum :etate superasse, uti monet Mei-
neckius Com. 1, p. 458.

IV. ᾿Αποφθέγματα, Athen. p. VI, 245 A, 248 D,
337 D, qu: item ad convivalía ejusque generis res specta-
bant maximam partem.

V. ᾿ΑἈπομνημονεύματα, Idem p. 434 D. 583 F.

Samia puella Alcibiades genuit eo ipso tempore

ditu loquitur, se ipse dicit Alcibiadis esse ἀπόγονον -
(fr. 64). Cujus cognationis qux ratio fuerit dici
nequit, Fortasse vel avum Duridis vel aviam ex

quo exul in Samo insula versabatur (Olfmp. 92. .
412—409). Hinc ubi duas generationes sive annos.
circiter septuaginta numeraveris, natales Duridis 7
incidunt in Olymp. 109 vel 110 (342—339). Quod. Ὁ
quamquam incertis sane calculis supputavimus, ὦ
haud longe tamen a vero abesse potest. Nam puer
adhue Duris fuit Ol. 114, 1. 324, uti mox videbi- 3
mus. Igitur natum ponamus a. 340. Jam quum .
Graecas sive Macedonicas historias usque ad Ol.
124, 4. 281 (v. fr. 33), quod minimum est, de- -
duxerit, atque his demum absolutis, uti consen—
taneum est , ad res Agathoclis literis consignandas
se accinxerit, haud dubie usque ad Ol. 126 (2726—
275), inter sexagesüumum atque septuagesimum
etatis annum in conscribendis historiis adhue ver-
sabatur. Quousque hunc terminum vivendo egres-
sus sit, ne conjectura quidem assequi licet.
Ceterum quoniam Duris eo natus est tempore,
quo Samum insulam χληροῦχοι Atheniensium tene- —
bant(Ol. 107, 1—114, 1. 352—324. V. Clinton. F.* ὦ
H. ad an. 352), lucem adspexit inexilio, patriaque '
cum parentibus caruit usque ad annum 324, ubi -
Alexander quum omnes Grzcarum civitatum exules '
reducere constituisset , Nicanorem Stagiritam in
Greciam misit, qui in Olympiorum solennitate -
decretum regis promulgaret. Ἦσαν δὲ oi φυγάδες,

VI. Τέχϑη ὀψωνητιχή, 228 Ο, 8318 Ε΄ — Laudatur
Lynceus etiam in schol. Theocrit. IV, 20 (84 IV, 31 in. —
melior. Codd. ) : "Hv δὲ xai Πύρρος ποιητὴς ᾿Ερυθραῖος, ὥς —
φησι Λυγγεύς (sic ). ; dom

Memorantur denique Aigjptiaca, quareinter historicos
Lynceo locum assignant. Athenaeus IV, p. 150, B : Λυγχεὺς —
δ᾽ ἐν τοῖς Αἰγυπτιακοῖς προχρίνων τὰ Αἰγυπτιαχὰ δεῖπνα τῶν
Περσιχῶν « Αἰγυπτίων ἐπιστρατευσάντων (φησὶν ) ἐπὶ Ὦχον
τὸν Περσῶν βασιλέα καὶ νικηθέντων, ἐπεὶ ἐγένετο αἰχμάλωτος
ὁ τῶν Αἰγυπτίων βασιλεὺς, ὃ Ὦχος αὐτὸν φιλανθρώπως ἄγων
ἐχάλεσε χαὶ ἐπὶ δεῖπνον. Τῆς οὖν παρασχευῆς γενομένης Mx
πρᾶς, ὃ Αἰγύπτιός χατεγέλα ὡς εὐτελῶς τοῦ Πέρσου διαι 3
vou. Ei δὲ θέλεις, ἔφη, εἰδέναι, ὦ βασιλεῦ, πῶς δεῖ σιτεῖσθαι |
τοὺς εὐδαίμονας βασιλέας, ἐπίτρεψον τοῖς ἐμοῖς ποτε γενομέ-
νοις μαγείροις παρασχευάσαι σοι Αἰγύπτιον δεῖπνον. Καὶ χε-
λεύσαντος ἐπεὶ παρεσχευάσϑη, ἡσθεὶς ὃ "Quoc τῷ δείπνῳ
Καχὸν χαχῶς σε, ἔφη, ὦ Αἰγύπτιε, ἀπολέσειαν οἱ θεοὶ ὅστις
δεῖπνα τοιαῦτα χοταλιπὼν ἐπεθύμησας θοίνης εὐτελεστέρας.

Sed patet, opinor, haec Αἰγυπτιαχὰ esse δεῖπνα Αἰγυπιαχὰ.
de quibus vel in Ἀπομνημονεύμασι vel in ἘἘπιστολαῖς egit
Similiter in Epistolis ad Diagoram Atheniensia et Rhodia:
ἐδώδιμα ουγχρίνει. Ex his igitur /Egyptiacis fluxerit descri
ptio τοῦ Πτολεμαίου συμποσίου, cujus meminit Athen. III
ἡ. 100, E. Alio loco (v. Athen. p. 101, D) descripsit convi-
vium Antigoni regis et quod Lamia instruxit Demetrio Po-

E Diodorus (XVIII, 8, 5) ait, ἀπηντηχότες ἅπαντες
— ἐπὶ τὴν πανήγυριν, ἄτα πλείρος τῶν δισμυρίων. Nun-
: tium Alexandri ingenti plausu acceperunt universi,
- Samiorum vero letitie novum etiam momentum
ge ex victoria, quam ipsis illis ludis Duris
| puer reportavit. Testis rei Pausanias VI, 13,5 :
- Χιιόνιδος δὲ οὐ πόρρω τῆς ἐν Ὀλυμπίᾳ στήλης Tx!
ὃς (2)] ἕστηχεν [Ὁ] Δοῦρις (in aliis codd, Δούριος,
- quod retinuere Schubart. et Walz.) Σάμιος, χρα-
D τήσας πυγμῇ παῖδας" τέχνη δὲ fi εἰχὼν ἔστι μὲν ἱἹππίου,
᾿ς τὸ δὲ ἐπίγραμμα δηλοῖ τὸ ἐπ᾽ αὐτῷ γικῆσαι Δοῦριν (libri
R ve) fvixa 6 Σαμίων δῆμος 2 ἔφευγεν ἐκ τῆς νήσου

| (i. e. quo tempore insula pulsus in exilio degebat,
- ut ἡνίκα oí Πλαταιεῖς ἔφευγον, IX, 3, 4): τὸν δὲ
p καιρὸν, xa0' ὃν ἐπὶ τὰ οἰχεῖα τὸν πκο, E *, Παρὰ δὲ
᾿ τὸν τύραννον Δίαλλος ὃ Πόλλιδος ἀναχεῖται xA.
ο΄ Locus sane mutilus est, sed nihil dubito, quin

. confusum putarem cum Lycea Naucratita, Αἰγυπτιαχῶν
, auclore.

Ἢ E verba huc delata sunt ; namin librishaud paucis omittuntur,
. Vocem παῖς pro xai ὃς reponendam esse conjecisse video
- etiam Eckertz. (De Duride Samio, imprimis de ejus in rebus
. tradendis fide diss. Bonn. 1842 ) Aliter Schubart. et Walz.
- ju preefat. ad Pausan. vol. 11, p XLIV, ubi haec : « In xai
E ὃς pugilis nomen latere recte vidit Bekkerus ; n0s e στήλης xai
D eruimus στήλης Xx oioc. Donarium Scaei pugili s Thebis vi-
- dit Herodotus V, 60. Hunc Sceeum neque Hippocoontis
- filium fuisse , neque eo tempore pugilatu vicisse, quo Samii
| ex insula Samo ab Ionibus pulsi sunt (990 a. C. ), non est
. quod moneamus ; in eo acquiescimus, quod Herodotus The-
- bis, Pausanias in Alti vetustissimas Sei cujusdam pugilis
- imagines viderunt; quid de iis utrobique retulerint credulis
- exegetce parum refert. Si autem , quod dubium vix videtur,
(b l. sedem sibi debitam recuperaverit Scaus, etiam in
seqq. id nomen restitui debet. » Deinde ad verba τὸν δῆ-
-— gov*** ; « Suspicari licet. praeter relationem de Samiorum
- reditu ( Pausan. VII, 2, 8. 9. 4, 2 sqq ) donarium quoddam
E Samiorum tyranni, cemmemoratum fuisse, suam
sius statuam , quod manifesto satis prodire videtur e ver-
is sequentibus παρὰ δὲ τὸν τύραννον χτλ. » Imo haec. ipsa
ta cum verbis Athensi VIII, p. 337 D et Suidze v,
eed ( v. not. 1) : τοῦ τὰς ἰστορίας γράψαντος χαὶ τυραν-
γήσαντος τῆς πατρίδος, quam maxime suadere debebant vi.
E orem istum non esse Sceeum quendam, de quo nihil con-
, sed Duridem nostrum, praesertim quum tempora No-
5 i cum iis quee de Samiorum exilio traduntur, facillime
- possint conciliari. — « De alio quodam Duride ( Hullema-
. nus monet ) longe antiquiore cogitavit Krause. (Olympia
n 276), erroris simul nescio cujus insimulans Pausaniam ,
ἧξ..- n suspicatur exilium significasse Samiorum memoratum
b Herodoto HI, 149, » — Alterum exilium ( ΟἹ. 107-114),
icari recte censet etiam Müllerus ( Archaol. $ 124, 1),
qui ex Pausania l. 1. colligit Hippiam floruisse circa Ol.
«μά. — Ceterum si veri aliquid subest nomini Σχαίῳ, for-
fasse pater Duridis eo significatur, adeo ut scribendum fo-
eR ἕστηχε Δοῦρις, quod deinde in aliis libris abierit
Σχαῖος ἕστ. ὁ Aoóptoc. Nomen apud Argivos, Samiorum
᾿ς patres, obvium fuisse suspiceris ex Scoea, Archandri T"
. et ex Scaa Danaide. imn VII, 1, 3; € )!,
215,3.

μὰς

DURIS SAMIUS.

. liorcetz. Sin Αἰγυπτιαχὰ opus historicum forent , Lynceum

(2) Kai óc] Fortasse fuit παῖς vel εἰκών, nisi potius aliunde .

167.

recte Hullemanus (Duridis Samii quae supersunt.

Traj. ad Rhen, 1841, p. 7 ) statuerit nomen victoris
esse Δοῦριν, quod quum libri haud contemnendi
exhibeant , deinde aperto errore in Χίονιν abierit,
verbis autem τὸν δὲ χαιρὸν tempus victoriz indicari,
de quo supra diximus. Plura tamen excidisse cen-
seo. Nam quum Athenzeus atque Suidas (v. not, 1)
testentur Duridem in Samo ins, tyrannidem exer-
cuisse, Pausanias vero pergat παρὰ τὸν τύραννον ete,
non solum de reditu Samiorum periegetam, sed
de occupata etiam a Nostro tyrannide monuisse

, facilis est conjectura.

Preceptorem Duris, sicuti Lynceus frater, ha-
buisse traditur Theophrastum, qui quum Aristoteli
successerit Ol. 114, 3. 322, haud multo post hune
annum e Samo Noster Athenas se contulisse putan-
dus est, Quando deinde et qua ratione tyrannus
patrie evaserit, dici nequit. Ad tempora Demetrii
Phalerei ( circa Ol. 118, 2) rem referendam esse
conjecit Panofka (De rebus Samiorum p. 98).

Opera Duridis,

- Ἱστορίαι (Μαχεδονιχά, ᾿Ἑλλληνιχά), fr. 1
33.
2. Τὰ περὶ ᾿Αγαθοχλέα (Λιβυχά), fr. 344—146.
3. Σαμίων ὧροι, fr. 47—68.
4. Περὶ νόμων, fr. 721—72.
5. Περὶ ἀγώνων, fr. 73 γό.
6. Περὶ τραγῳδίας, fr. 69.
Περὶ Εὐριπίδου xal Σοφοχλέους, fr. 70.
7. Περὶ ζωγράφων, fr. 77 — 78.
8. Περὶ τορευτιχῆς, fr. 79.
Agmen ducit amplum Historiarum opus, quo
res Grecie Maceddhieque narrabantur inde ab
anno qui proxime secutus est pugnam Leuctricam
mortemque Epaminonde et Cleombroti , sive ab
Ol. 102, 3. 370, qui annus, tribhs regibus Amynte
patri Philippi, Agesipoli Lacedzmonio, lasoni
Pherzo, erat fatalis. Diodor. XV, 60 (*). Quousque
auctor descenderit, non traditur. Fragmentum 33,

(*) Diodor. 1l. 1. Ἴδιον δέ «t συνέδη χατὰ τοῦτον τὸν ἐνιαυ-
τόν᾽ τῶν γὰρ ἐν δυναστείαις ὄντων τρεῖς ἐτελεύτησαν περὶ τὸν
αὐτὸν χαιρόν. ᾿Αμύντας μὲν ὁ Ἀρριδαίου βασιλεύων τῆς Μαχε-
δονίας ἐτελεύτησεν ἄρξας ἔτη εἴχοσι καὶ τέτταρα, υἱοὺς ἀπολι-
πὼν τρεῖς, ᾿Αλέξανδρον χαὶ Περδίχκχαν xai Φίλιππον διεδέξατο
δὲ τὴν βασιλείαν ὁ υἱὸς ᾿Αλέξανδρος xai ἦρξεν ἐνιαυτόν. Ὁμοίως
δὲ χαὶ ᾿Αγησίπολις ὃ τῶν Λαχεδαιμονίων βασιλεὺς μετήλλαξεν
ἄρξας ἐνιαυτὸν, τὴν δὲ ἀρχὴν διαδεξάμενος Κλεομένης ὁ ἀδελ-
φὸς ἐδασίλευσεν ἔτη τριάχοντα xal τέτταρα. Τρίτος δὲ ᾿Ιάσων
ὁ Φεραῖος, ἡγεμὼν ὥρημένος τῆς Θετταλίας, xai δοχῶν ἐπιει-
χῶς ἄρχειν τῶν ὑποτεταγμένων, ἐδολοφονήθη , ὡς μὲν Ἔφορος
γέγραφεν, ὑπό τινων ἑπτὰ νεανίσχων συνομοσαμένων δόξης
ἕνεχα,, ὡς δ᾽ ἔνιοι γράφουσιν, ὑπὸ Πολυδώρον τἀδελφοῦ. Οὗτος
δὲ καὶ αὐτὸς διαδεξάμενος τὴν δυναστείαν ἧρξεν ἐνιαυτόν. Δοῦ"
ρις δ᾽ ὁ Σάμιος ὁ ἱστοριογράφος τῆς τῶν Ἑλληνιχῶν ἱστορίας
ἐντεῦθεν ἐποιήσατο τὴν ἀρχήν.

30.

463

ex temporum ordine postremum , pertinet ad mor-
tem Lysimachi, qui proelio contra Seleucum ad
Corupedium commisso cecidit Ol. 124, 4. 28r.
Quod quoniam ultimum fuit certamen commilito-
num Alexandri (Justin. XVII, 1), finem narra-
tionis satis aptum praebere potuit, atque tempora
scriptoris impedire videntur, quominus eum longe
ultra hunc terminum progressum esse existimemus,
Narrationem igitur deduxerit usque ad mortem
Seleuci, qui paucis post Lysimachum mensibus
diem obiit, — Titulum operis ponunt modo 'Icco-
ρίαι (fr. 1. 2. 13. 27. 29. 30. 31. 32), modo Ma-
χεδονιχά (fr. 8. 12. 16. 26 et 28, ubi corrupte Λα-
χεδαιμονιχά ), modo 'EAXovix&. ( Diodor. ]. 1. vid.
not.). Quas titulorum formas nihil inter se pu-
gnare nemo non videt quaenam tunc fuerit ratio
historie Grace secum reputans. Quodsi Eudocia
p. 229 v. Δῶρις Duridi nostro ἱστορίαν Περσιχὴν
tribuit , spectari videtur ea historiaruim pars, ubi
de Alexandri expeditionibus sermo fuit. De ceco-
nomia operis certiora plerumque dici nequeunt.
Quee tenuiora indicia scrutanti eruere cum aliqua
probabilitatis specie licet, sunt fere hzc : Liber I
pertinuit usque. ad regnum Philippi (Ol. 102, 3.
— 104, 4; 370—361); nam libro secundo
(fr. 2) jam agebatur de bello Phocico, Libris
II—V auctor Philippi regis res gestas exposuit (Ol.
105 , 1—111, 1. 360—336) ; nam libro quinto
adhuc de Philippo dictum esse arguit fragm. 8,
quum ex libro septimo fragmentum (12) jam sit de
expugnatione Tyri. Libris VI——X tractabantur res
Alexandri ( Ol. 111, 1— 114, 2. 336—323 ). Pen-
det sententia ex fr. 21 , quod ad an. 325 referen-
dum esse videtur. Libri XI—XV a morte Alexandri
usque ad Ol. 116, 2. 315, sivead mortem Olympia-
dis atque restaurationem Thebarum, uti colligas ex
fragm. 26, quod pertinet ad an. 315. Libri XVI —
XXII continebant res gestas ab Ol. 116, 3—119,
A. 314 — 301, sive usque ad pugnam ad Ipsum ;
nam fragm. 30 ex libro XXII referendum ad Ol.
119, 3. Quod ex libro XXIII affertur (fr. 32),
temporis definitionem non admittit. Jam quum ad
mortem Lysimachi supersint anni viginti (300—
281), que est in prioribus narrationis prolixitas
probabilem reddit conjecturam Hullemani totum
opus octo et viginti circiter libris constitisse.
Quod orientali Europe parti Philippus et Alexan-
der, idem occidentalibus regionibus fuit A4gatho-
cles (1x15, 4—122 , 4. 317—289 ). Ejus historiam
Samius tyrannus peculiari opere enarravit, in quo
benigniorem se Syracusano prebuerit quam 'Ti-
mzeus, qui paullo post Duridem Agathoclis res per-
censuit libris quinque, Ejusdem fere ambitus fuerit
opus Samii, Nam quod in libris Athenei (fr, 41)

DUBIDIS

SAMII
vulgo legitur: Δοῦρις ἐν 6c x d «7, τῶν περὶ AyaÜoxA£A,
id rectissime Hullemanus emendavit, pro ἐν 8exdtr
reponens ἐν δ΄ (cf. fr. 38). Num in ipsis locis histo- -
rie materiam Duris collegerit, an fortasse jam |
usus sit Callie et Antandri de Agathocle commen- -
tariis, dijudicari nequit. Ex fragmentis hoc tantum -
colligis, multis opus de natura, fabulis, mirandis Si- '
cilie, Italie, Libye (unde Zibyca Duridi affin-
ὑν ας fr. 35). distinctum fuisse digressionibus. iE

Sequuntur Ὧροι Σαμίων, quorum laudatur liber |
duodecimus vel potius ex Hullemani correctione
liber secundus (v. fr. 50). In hoc quoque opere
non acquievit Duris argumenti varietate, quam
ipsa insula civili historia, deorum cultu, literis, ar- 28
tibus clarissima praebebat , sed latius sepe ad alie-
niora exspatiatus est, Tempora rerum adornaverit
secundum catalogum sacerdotum Junonis.

Qui preter allatos Duridi libri tribuuntur, eoruni
tam tenues reliquiz sunt , ut omne judicium prz- -
cludant. Tituli manifesto produnt alumnum Theo-
phrasti. Modo ne Theophrasteam istam in Duride
orationis dulcedinem exspectaveris. Hzec enimlaus —
propria est Theophrasti. Reliqui peripatetici fere —
omnes rebus magis quam verbis intenti esse sole- -
bant, adversariique scriptorum λογοδαιδάλων, qui 6
ex Isocratis schola proficiscebantur. Atque ipse -
Duris in Historiarum procmio (fr. 1) Ephorum -
reprehendit et Theopompum , quippe qui propter - ;
nimis anxiam de verborum compositione sedulita-
tem αὐτοῦ τοῦ γράφειν μόνον ἐπιμεληθῆναι videantur. -
Hinc jejunam orationem et languidam fieri judica- —
vit, quum μίμησιν xal ἡδονὴν habere debeat, qua res - T
non tam narrantur quam pinguntur, qua verba ad
communem ipsius vitz veritatem quam proximeac-
cedunt , atque sic quos res queque postulat sensus
in legentium animis excitantur. Istud vero μιμήσεως —
studium, nisi severe artis praeceptis regitur et tem- &
peratur, quo ducereconsueverit, nemo nescit, Quare |
libenter Photio largiemur Duridem in iis ipsis,
quae in Ephoro et Theopompo desideravesip ME
his inferiorem fuisse {τῆς ἐν. αὐτοῖς τούτοις οἴχονο-
μίας πολλὰ τῶν ἀνδρῶν λειπόμενος). Dionysius quo--
que Hal. ( De verb. comp. tom. V, p. 58 Β.) Duri--
dem inter eos recenset, qui in verborum compos
sitione valde negligentes se prebuerint, atqv
τοιαύτας συντάξευς κατέλιπον, οἵας οὐδεὶς ὑπομένει.
μέχρι κορωνίδος διελθεῖν. Cf. Himerius Declam. xn VT
27 ed. Wernsdf. : ἔγωγε πρότερον ἐπὶ τοῖς Ηροδότο v
λόγοις ἡδέως διατιθέμενος παῖδα τὸν “Ἡρόδοτον πρ
τὴν τούτου (Hermogenis) χάριν ὑπείληφα. Muxpol νὴ
μοι λοιπὸν ᾿λλάνιχοί τε καὶ Δούριδες, ἔτι xal ἣ τὸ
Ἁλικαρνασσέως ποίησις χαὶ ὅσοις λόγῳ γράψαι τὴ
οἰκουμένην σπουδὴ ἐγένετο πρὸς ἐχείνας τὰς tuyas;
αἷς οὗτος χαταχηλεῖ τοὺς ἀχούοντας. Sed indulserit

δ δ ist qd

$e tm roe omm p any OW e Ἐν nun

NET

— Duris suo dicendi generi, modo salva sit. fides
. historici, At dubitationem movet Plutarchus ( Pe-
— . ricl. c. 28. fr. 60), qui postquam Sami expugna-
- tionem narravit, addit hec : Δοῦρις δ᾽ ὃ Σάμιος
τούτοις ἐπιτραγῳδεῖ πολλὴν ὠμότητα τῶν ᾿Αθηναίων

χαὶ τοῦ Περικλέους κατηγορῶν, ἣν οὔτε Θουκυδίδης
ἱστόρηχεν οὔτ᾽ ἔφορος οὔτ᾽ Ἀριστοτέλης. Ἀλλ᾽ οὐχ
ἀληθεύειν ἔοικεν... Δοῦρις μὲν οὖν οὐ δ᾽ ὅπου μηδὲν
αὐτῷ πρόσεστιν ἴδιον πάθος εἰωθὼς χρατεῖν
τὴν διήγησιν ἐπὶ τῆς ἀληθείας, μᾶλλον ἔοιχεν
ἐνταῦθα δεινῶσαι τὰς τῆς πατρίδος συμφορὰς ἐπὶ δια-
oM τῶν ᾿Αθηναίων. In his Thucydidis aliorumque
scriptorum silentium contra Duridem per se nihil
. probat , idque ipse sensit Plutarchus. lllud igitur
᾿ς quzritur num vere dicta sint verba : οὐδ᾽ ὅπου...
᾿ς, ἀληθείας. Et quidni fidem iis adhibeamus? Certe
refellere Plutarchi judicium non possumus. Aliis
quoque locis duobus Plutarchus Duridi obloquitur,
Quorum altero (fr. 64) Duridis narrationem iterum
opponit Theopompi, Ephori, Xenophontis silentio;
hine nihil noslucramur; altero vero (fr. 7 ) fides
Nostri summo jure addubitatur; nam neminem fu-
. git Duridem in iis quz de Eumenis genere tradit,

vulgarem istam sed ineptam secutum esse famam ,
quam Macedonum invidia sparserat, Ac omnino
| pendet Duris ex sui seculi scriptoribus, eorumque
vitiis laborat. — Alexandrrhistoricorum commenta
sectatur fr. 19, 71, quamquam illud de Thalestri
Amazone repudiavit (fr. 18). Ex Peripateticorum
ἴῃ Academicos inimicitiis derivandum quod fr. 78
legitur de Socrate servo. Qua statis hominem
- etiam in eo agnoscis studio, quo reconditas et abs-
trusas fabulas vulgari traditione sancitis preferre
solet (fr. 3. 72. 38. cl. 14). Suspecte fidei sunt
᾿ς que leguntur fr. 65 et 67 , falsa traduntur fr. 6»
. et 61. Quamquam in his omnibus errores non sunt
. Duridis, sed eorum quos duces temere secutus est.
/. Qus quum ita se habeant, in Duridem cadere
. videntur quae in plurimos cadunt ejusdem «svi
E . scriptores, B.erum pollent abundantia et varietate,
, . lectorum inserviunt delectationi , orationem fun-
, i . dunt vividam et negligentiorem, ἃ factionum stu-
.. diis non liberi sunt, artis critic. usum fere igno-

i

VRAGMENTA.

469

rant, Quid tamquam proprium Duridis vel laudem
vel vituperem habeo nihil (*)

co 000 m —

IZTOPIAI.

1.
E LIBRO PRIMO,

Photius Bibl. cod. 176, p. 121,a, 41 ed. Bekk. :
Δοῦρις μὲν οὖν 6 Σάμιος ἐν τῇ πρώτη τῶν αὑτοῦ Ἵστο-
ριῶν οὕτω φησίν’ « "ἔφορος δὲ καὶ Θεόπομπος τῶν γε-
νομένων (προγενομένων Casaub.) πλεῖστον ἀπελείφθη.-
σαν" οὔτε γὰρ μιμήσεως μετέλαθον οὐδεμιᾶς οὔτε
ἡδονῆς ἐν τῷ φράσαι, αὐτοῦ δὲ τοῦ γράφειν μόνον
ἐπεμελήθησαν. » Καίτοι Δοῦρις χαὶ τῆς ἐν αὐτοῖς τού-
τοις οἰχονομίας, οἷς αἰτιᾶται, πολλὰ τῶν ἀνδρῶν λει-
πόμενος. Ἀλλ᾽ εἰ μὲν πρὸς τὸν ὑπερήφανον ἐχεῖνον
Θεοπόμπου λόγον, ὃς τοὺς ἀρχαιοτέρους οὐδὲ τῶν δευ-
τερείων ἠξίου, τοῦτο ἀπέρριψεν, οὐκ ἔχω λέγειν" πλὴν
ὅτι οὐδέτερος αὐτῶν προσηκόντως ἐπελάδετο, xal μά-
λιστα διισχυρισαίμην.

2. (Ol. 105, 4.)
E LIBRO SECUNfSO.

Athenzus XIII, p. 560, B: Οὐδένα δὲ ὑμῶν ἀγνοεῖν
οἴομαι, ἄνδρες φίλοι, ὅτι xal οἱ μέγιστοι πόλεμοι διὰ
γυναῖχας ἐγένοντο" ὃ "Daaxoc δι᾽ “Ελένην, ὃ λοιμὸς διὰ
Χρυσήίδα, Ἀχιλλέως μῆνις διὰ Βρισηίδα, xat 6 ἱερὸς

δὲ χαλούμενος δι᾽ ἑτέραν γαμετὴν, φησὶ Δοῦρις ἐν δευ-
τέρᾳ ᾿στοριῶν, Θηῤαίαν γένος, ὄνομα Θεανὼ, ἁρπα-
σθεῖσαν ὑπὸ Φωκέως τινός. Δεχαετὴς δὲ xa οὗτος
γενόμενος τῷ δεκάτῳ ἔτει Φιλίππου συμμαγήσαντος

(^) Paullo malignius de Duride judicavit Panofka ( De
reb. Sam, p. 91), uti recte monel Hullemanus , quamquam
ipse causidici more Duridem suum defendit speciosius quam
verius, summam disputationis cogens hancce : « Duridis sj
industriam réspicis et studium rerum probe indagandarum
optimis historicis est accensendus ; si narrationis fidem et
auctoritatem, immerito suspectus, el quamvis vitiofum non
immunis , propter veri tamen studium magnopere laudan-
dus. » Multo jejunius atque rectius de Duridis indole ac fide
judicat Eckertz. 1. I.

HISTORUE.
1.
| E LIBRO PRIMO.
B Duris Samius libro primo Historiarum. de Theopompo sic
. Scribit : « Ephorus et Theopompus antiquioribus scri-

. poribus longe sunt inferiores. Imitationis enim gratia de-
'Stituuntur, carentque dicendi venustate , - scribendo tan-

eos quos carpit viros relinquitur. Virom. siquidem in su-
perbum istum et cioe 'Theopompi sermonem , qui

antiquioribus scriptoribus ne secundas quidem concedit ,
ista jecerit Duris , dicere nihil adeo habeo; hoc vero quam
maxime contenderim , neutrum eorum qua par erat ratione
rem aggressum esse.

2.
E LIBRO SECUNDO.

Neminem autem vestrüm latere puto, amici, maxima
etiam bella propter mulieres concitafa, esse : Wjacum qui-
dem propter Helenam ; pestem propter Chryseidem ; Achil-
lis iram propter Briseidem : sed et Sacrum quod dicitur

410
πέρας ἔσχε" τότε γὰρ εἷλον of Θηδαῖοι τὴν Φωχίδα.
Cf. Aristot. Polit, V, 3, 4 : Καὶ ἐν Φωχεῦσιν
ἐπικλήρου στάσεως γενομένης περὶ Μνασέαν τὸν Νίνή:
σωνος πατέρα, x«i Εὐθυχράτη τὸν ᾿Ονομάρχου,
^ στάσις αὕτη ἀργὴ τοῦ ἱεροῦ πολέμου κατέστη τοῖς
Φυωχεῦσι, Etiam primum bellum sacrum ob mulie-
rem ortum et per decem item annos gestum esse
narrarunt (Callisthenes ap. Athen. 1. 1.); utrumque
fictum esse videtur, ac omnino mirum quantum in
ejusmodi narratiunculis Greci sibi indulserunt.
Ceterum hoc ipso loco (nisi forte in libro De tra-
goedia) fusius egisse Duris videtur de Helena,
causa belli Trojani. Quare huc refero sequentia :

3.

Tzetzes ad Lyc. 103 : Δυοῖν πελειαῖν ὠρφανισμένην
γονῆς) ὈΟρφανὴν x«t ἔρημον οὖσαν (Ἑλένην) τῆς γονῆς
τῶν δύο περιστερῶν, ἤτοι Ἰφιγενείας, ἣν ἔσχεν ex Θη-
σέως, ὥς φησι Δοῦρις ὃ Σάμιος, xot Ἑρμιόνης, ἣν
ἐκ Μενελάου γεννᾷ. “Ἑπταετὴ γὰρ ταύτην Θησεὺς
πρῶτον ἁρπάσας μετὰ τὸ τεχεῖν ἐξ αὐτῆς ᾿Ιφιγένειαν
ἀφηρέθη αὐτήν' δεύτερον δὲ 6 ᾿Αλέξανδρος ἐντυχὼν αὐτῇ
παρὰ τὸν αἰγιαλὸν θυούσῃ γεωστὶ ταῖς Βάκχαις xat τῇ
"ot, ἁρπάσας αὐτὴν εἰς Αἴγυπτον ᾧχετο xal αὐτῇ
συνεγένετο. à

Id. ibid. 143 : Πέντε ταύτην ἔγημαν ἄνδρες"
πρῶτος Θησεὺς ἑπταετῇ ταύτην ἁρπάσας, καθά φησι
Δοῦρις ὃ Σάμιος, ἀφαιρεθεὶς δὲ αὐτὴν ἐν τῷ ἥττη-

θῆναι ὑπὸ Πολυδεύχους xci Κάστορος τῶν αὐτῆς ἀδελ-

φῶν ἐν ᾿Αφίδναις πολιχνίῳ τῶν ᾿Αθηνῶν γεννήσασαν
Ἰφιγένειαν, ἣν ᾿Ιφιγένειαν xoi θετὴν παῖδα ἣ Κλυται-
μνήστρα ποιεῖται.

Cf. idem ib. 183 : Τινὲς cà τὴν Ἰφιγένειαν ταύτην,
ὡς χαὶ ὃ Δοῦρις, οὐχ Aus [4 VovoG θυγατέρα λέγουσιν,
ἀλλὰ Θησέως ἐξ “λένης γεννηθεῖσαν, ὁπὸ δὲ Κλυται-
μνήστρας θυγατροτεθεῖσαν. Eadem Eudocia p. 24r.
Tzetzes denuo rem affert v. 531 et 851. De Iphi-
genia Helen f. v. Stesichorus, Euphorio (fr. 61
ed. Meinek.) et Alexander Pleuronius ap. Pausan.

DURIDIS SAMII

II, 22, 7 ; Etym. M. v. "Ig:c, Antonin. Liberal. 57,
ibique interprr. cl. Munker, ad Hygin. p. 131;
Spanhem. in Callim. H.inDel. 292. De Helena (σε-
λήνη ) septem annos nata cf. Hellan. fr. 74. Res ex
significatione symbolica , quz subest fabule, expli-
canda.

Schol. Hom. Il. 'T, 325 : "Eccc δὲ (Νεοπτόλεμος),
ὥς τινες, ἐξ "Iqwyevelac* φησὶ γὰρ Δοῦρις, ὅτι χλαπεῖσα
εἰς Σχῦρον ἐξετέθη ὅπ’ αὐτοῦ (᾿Αχιλλέως). Eadem
Eustath. 1. 1,

ἡ, uri ἡ

Athenzus IV, p. 155, C : Δοῦρις ἱστορεῖ, ὅτι χαὶἩ
Φίλιππος, ὃ τοῦ Ἀλεξάνδρου πατὴρ, ποτήριον χρυσοῦν,
Ooh ἄγον πεντήχοντα δραχμὰς, χεχτημένος, τοῦτο"
ἐλάμιανε κοιμώμενος ἀεὶ xal πρὸς χεφαλὴν αὑτοῦ χα-
τετίθετο. :

,.Idem VI, p. 231, B : Σπάνιος γὰρ ὄντως ἦν τὸ
παλαιὸν παρὰ τοῖς “λλησιν ὃ μὲν χρυσὸς χαὶ πάνυ, -
ὃ δ᾽ ἃ ἄργυρος ὀλίγος 7; ἦν ὃ ἐν τοῖς μετάλλοις, Διὰ d
Φίλιππον τὸν τοῦ μεγάλου βασιλέως Ἀλεξάνδβου. πα-
τέρα φησὶ Δοῦρις ὃ Σάμιος φίλιον χρυσοῦν χεχτημένον
ἀεὶ τοῦτ᾽ ἔχειν χεέμενον ὑπὸ τοῦ προσχεφαλαίου. Hinc .
sua Eustath. Hom. Il. p. 868, 17 ed. R. Qus se-
quuntur ap. Athen. v. in Herodort Bi 53. Cf.
Plinius H. N. XXXIII, 14 . Summ« apud exteros
licentice fuerat, poculo aureo puleinis subdito Phi-
lippum regem dormire solitum. — Petitus locus
ex narratione de direptis thesauris fani Delphici. —
Μετὰ δὲ τὴν Δελφῶν ὑπὸ Φωχέων χατάληψιν πάντα —
τὰ τοιαῦτα δαψίλειαν εἴληφεν, Athen. 1. 1. :

5. (Ol. 107,,4. a. C. 349.) .

Athenzus XII, p. 535, D : Ἔν δὲ τῷ ἐπιγρα-
φομένῳ τοῦ Θεοπόυπου συγγράμματι Περὶ τῶν ἐκ
Δελφῶν συληθέντων χρημάτων « Χάρητι (φησὶ) τῷ
᾿Αθηναίῳ διὰ Λυσάνδρου τάλαντα ἑξήκοντα " ἀφ᾽ ὧν
ἐδείπνισεν ᾿Αθηναίους ἐν τῇ ἀγορᾷ θύσας τὰ ἐπινίχια
τῆς γενομένης μάχῆς πρὸς τοὺς Φιλίππου ξένους "
ὧν ἡγεῖτο μὲν ᾿Αδαῖος, ᾿Αλεχτρυὼν ἐπιχαλούμενος, περὶ

bellum ob aliam mulierem viro junctam, ut ait Duris se-
cundo Historiarum libro, Thebanam genere, cui nomen
'Theano fuit , raptam a Phocensi quodam. Decennale autem
quum. hoc. quoque fuisset bellum , decimo tàndem anno ad-
jutore Philippo confectum est : tunc enim Phocidem The-
bani ceperunt,

8.

Duarum columbarum orbam sobole] Helenam orbam
et privatam sobole duarum. columbarum ait, id est , Iphi-
genia, quam Theseo pepererant , ut Duris Samius testatur,
et Hermione, quam e Menelao conceperat. Primum enim
rapta Helena est. septem anzos nata a Theseo , cui adempta
est postquam Iphigeniam ei pepererat. Deinde Alexander
deprehendens eam in litore Bacchabus et Inoni sacrifican-
tem, rapuit et in Egyptum abduxit cum eaque consuevit.

Quinque Helenam uxorem habuerunt viri. Primus The.
teusseptennem rapuit, ut Duris Samius ait; huic vero

adempta est devicto a fratribus Helen, Polluce et Castore,
in Aphidnis Atheniensium oppido, postquam Thesea pepe-
rerat Iphigeniam , quam Clytoemnestra pro filia adoptavit. -
Neoptolemus secugdum nonnullos filius erat Iphigenia ,-
quam Achilleus clam in Scyrum insulam abduxerat. ——

4. ᾿ξ 7 |

Duris tradit Philippum Alexandri patrem, quum. φορυι ον Ὁ
haberet quinquaginta draehmarum pondere, poculum il-

lud, quoties cubitum iret, secum sumptum sub cervicali suo. -

deposuisse.
ὃ.

Theopompus, in Historiarum libro qui inscribitur P
compilata ex Delphico templo pecunia : « Chareti, ait, |
Atheniensi [ per Lysandrum] talenta sexaginta : qua ex peeu-
nia epulum prebuit Atheniensibus in toro, solennibus sacris.
factis pro victoria parta in pugna adversus Philippi merce- |

3 οὗ,καὶ 6 Ἡραχλείδης ὁ τῶν χκωμῳδιῶν ποιητὴς μέμνηται
T οὕτως" ἀξ
ο΄ Ἀλεχτρυόνα τὸν τοῦ Φιλίππον παραλαδὼν
ο΄ ἀωρὶ χοχχύζοντα xol πλανώμενον
ο΄ χατέχοψεν᾽ οὐ γὰρ εἶχεν οὐδέπω λόφον"
ΟΠ Éva χαταχόψας, μάλα συχνοὺς ἐδείπνισε
᾿ς Χάρης ᾿Αθηναίων τόθ᾽" ὡς γενναῖος ἦν.
1 τ Τὰ αὐτὰ ἱστορεῖ xot Δοῦρις.
- .. De Lysandro hoc aliunde non constat. Quare
—. corruptam vocem esse recte putant. Schweighzu-
— serus scribendum proponit : διαναλωθῆναι; Wicher-
— siusad Theopomp. fr. 183 : διαλυθῆναι. Acsane nihil
|... de Lysandro ap. Eustath. ad Odyss. p. 1479. —
— DeCharetis expeditionibus Olynthiacis v. Philochor.
— fr. 132; Clinton. F. H. ad an. 349. Cf. Zenob.
——— Proverb. VI, 34. Apostol. XX, 23.

6. (Ol. 110, 3. a. C. 338.)

Plutarch. Demosthen. c. 19 : Τύχη δέ τις ἔοιχε
δαιμόνιος ἐν περιφορᾷ πραγμάτων εἰς ἐχεῖνο χαιροῦ
συμπεραίνουσα τὴν ἐλευθερίαν τῆς “Ελλάδος ἐναντιοῦ-
σθαι τοῖς πραττομένοις καὶ πολλὰ σημεῖα τοῦ μέλλοντος
᾿ς ἀναφαίνειν, ἐν οἷς ἥ τε Πυθία δεινὰ προὔφαινε μαντεύ-
L ματα xal χρησμὸς ἤδετο παλαιὸς £x τῶν Σιδυλλείων᾽

N.

» Τῆς ἐπὶ Θερμώδοντι μάχης ἀπάνενθε γενοίμην.
ο΄ αἴετὸς ἐν ν:φέεσσι xai ἠέρι θηήσασθαι.
—— Ἀλαίει ὁ νιχηθεὶς, ὁ δὲ νικήσας ἀπόλωλεν.
᾿ς Τὸν δὲ Θερμώδοντά φασιν εἶναι παρ᾽ ἡμῖν ἐν Χαιρω-
᾿ς νγείᾳ ποτάμιον μιχρὸν εἰς τὸν Κηφισὸν ἐμόάλλον
᾿ς (v. Pausan. 9, 19, 3). Ἡμεῖς δὲ νῦν μὲν οὐδὲν ἴσμεν
οὕτω τῶν ῥευμάτων ὀνομαζόμενον, εἰκάζομεν δὲ τὸν
— χαλούμενον Αἵμωνα Θερμώδοντα λέγεσθαι τότε" καὶ
᾿ς παραρρεῖ παρὰ τὸ Ἡράκλειον, ὅπου κατεστρατοπέδευον
᾿ οἱ Ἕλληνες" xol τεχμαιρόμεθα, τῆς μάχης γενομένης,
du αἵματος ἐμπλησθέντα καὶ νεχρῶν τὸν ποταμὸν, ταυτηὶ
᾿ς διαλλάξαι τὴν προσηγορίαν ( cf. Theseo c. 47). Ὁ δὲ
᾿ς Δοῦρις οὐ ποταμὸν εἶναί φησι τὸν Θερμώδοντα,
PL ἀλλ᾽ ἱστάντας τινὰς σχηνὴν xot περιορύττοντας ἀν-
C. δριαντίσχον εὑρεῖν λίθινον ὑπὸ γραμμάτων τινῶν δια-
σημαινόμενον, ὡς εἴη Θερμώδων, ἐν ταῖς ἀγχάλαις

FRAGMENTA.

471

᾿Αμαζόνα φέροντα τετρωμένην’ ἐπὶ δὲ τούτω χρησμὸν
ἄλλον ἄδεσθαι λέγοντα "

Τὴν ἐπὶ Θερμώδοντι μάχην μένε, παμμέλαν bow.

Τηνεί τοι χρέα πολλὰ παρέσσεται ἀνθρώπεια.

Cf. Müller. Min. p. 28, 2; 357, 4.

7.

Plutarch. Eumen. c. 1 : Εὐμένη δὲ τὸν Καρδιανὸν
ἱστορεῖ Δοῦρις πατρὸς μὲν ἁμαξεύοντος ἐν Χερρονήσῳ
διὰ πενίαν γενέσθαι, τραφῆναι δὲ ἐλευθερίως ἐν γράμ.-
μασι xal περὶ παλαίστραν’ ἔτι δὲ παιδὸς ὄντος αὐτοῦ
Φίλιππον παρεπιδημοῦντα χαὶ σχολὴν ἄγοντα τὰ τῶν
Καρδιανῶν θεάσασθαι παγχράτια μειραχίων χαὶ πα-
λαίσματα παίδων, ἐν οἷς εὐημερήσαντα τὸν Εὐμένη
xa φανέντα συνετὸν xal ἀνδρεῖον ἀρέσαι τῷ Φιλίππῳ
χαὶ ἀναληφθῆναι, Δοχοῦσι δὲ εἰχότα λέγειν μᾶλλον οἱ
διὰ ξενίαν καὶ φιλίαν πατρῴαν τὸν Εὐμένη λέγοντες
ὑπὸ τοῦ Φιλίππου προαχθῆναι.

Cum Plutarchi sententia junge Cornel. Nep. Eum.
1, qui summo genere natum Eumenem dicit. Cum
Duride facit Dio Chrysostom. Or. 64 (II, p. 359
Rsk.); adde JElian. V. H, XII, 43, ubi τυμβαύλου
filius dicitur. Qus recte referuntur ad invidiam
Macedonum. V. Hieronymi fr. p. 456.

8.
E LIBRO QUINTO.

Atheneus VI, p. 249, C : Ἀλλ᾽ οὐχ ᾿Ἀρχαξδίων
6 Ἀχαιὸς χόλαξ ἦν" περὶ οὗ ὃ αὐτὸς ἱστορεῖ Θεόπομπος,
xal Δοῦρις ἐν πέμπτη Μαχεδονιχῶν. Οὗτος δὲ ὁ 'Ag-
χαδίων, μισῶν τὸν Φίλιππον, ἑχούσιον Ex τῆς πατρίδος
φυγὴν ἔφυγεν. ἫΝ δ᾽ εὐφυέστατος,, καὶ πλείους ἀπο-
φάσεις αὐτοῦ μνημονεύονται.

Vide quz sequuntur ex Phylarcho (fr. 38 ) petita ,

qui ipse sua ex Duride sumpserit.

9. (Ol. 111, 2. a. C.)

Plutarch. Demosthen. c. 23 : Εὐθὺς δ᾽ ὃ Ἀλέ-
ξανδρος ἐξήτει πέμπων τῶν δημαγωγῶν δέχα μὲν, ὡς

f. narios, » quibus Adeus profuerat, cui cognomen Gallus
- gallinaceus erat. Cujus etiam Heraclides meminit, poeta
. comicus, his verbis :

Gallum Philippi postquam deprehendit ,

: intempestive canentem , et palantem ,

^ concidit : nondum enim cristam habebat.

ES Et c:s0 uno , frequentissimum epulis excepit numerum

7 ÁR i Chares tunc Atheniensium : ita magnificus erat.

.. Eadem Duris quoque narrat.
E 7.

-. Duris auctor es& Eumenem patria Cardianum paupere

᾿ς matum fuisse parente , qui se vehiculo meritorio in Cherso-

.. meso aluerit , liberaliter tamen in literis et palaestra a puero

. institutum ; Philippum autem quum forte Cardiam venis-

| Seb, ac per otium Cardianorum puerorum adolescentumque

— exercitationes et luctas inspexisset, Eumenem, quod is

puer etiamnum iis In rebus pra&itaret , animoque perspicaci
et forti praeditus videretur, probavisse secumque abduxisse.
Probabilior vero esse videtur eorum sermo, qui ob ho-
spitium et amicitiam paternam Eumenem dicunt a Phi-
lippo evectum.

8.
E LIBRO QUINTO.

At non adulator erat Arcadion Achzeus, de quo idem nar-
rat Theopompus et Duris libro quinto Rerum Macedonica-
rum. Hic enim Arcadion , odio ductus Philippi, sponte pa-
trium solum vertit. Erat autem vir inprimis ingeniosus ;
cujus complura scite dicta commemorantur.

9.
Statim Alexander, misso legato, tradi sibi jussit dema-

472

ἸΙδομενεὺς χαὶ Δοῦρις εἰρήχασιν, ὀχτὼ δ᾽, ὡς ot πλεῖστοι
xa δοχιμώτατοι τῶν συγγραφέων τούσδε, Δημοσθένην,
Πολύευχτον, ᾿Εφιάλτην, Λυχοῦργον, Μοιροχλέα, Δή-
μωνα, Καλλισθένην, Χαρίδημον.

lVovem , ap. Arrian. I, 10, 7; decem, Diodor.
XVIII, 5; decem etiam Suidas v. ᾿Αντίπατρος po—
stulatos ab Antipatro refert, sed undecim recenset,
(V. not. ad fragm. Aristobul. 1.) Major etiam inno-
minibus varietas, « Equidem oratores quos Antipa-
ter postulavit haud paucos numero ( Polyb. IX, 29)
cum iis opinor esse confusos, quorum damnationem
Alexander exegit. » Bernhardy ad Suid, l. 1. ( De
Antipatro v. Spengel. Συναγ. τεχν. p. 211, 226 .
Quodsi est, minimus numerus videtur verissimus
esse, Neque tamen constat sibi Plutarchus, in Pho-
cion. c. 17 Hyperidem nominans, quem inter octo
nostro loco recensitos omittit,

I0;
,

Plutarch, Alex. c. 15 : Τῆς δὲ στρατιᾶς τὸ πλῆθος
οἵ μὲν ἐλάχιστον λέγοντες τρισμυρίους πεζοὺς καὶ mev-
ταχισχιλίους ἱππεῖς, οἵ δὲ πλεῖστον πεζοὺς μὲν τετρα-
χισμυρίους xal τρισχιλίους, ἱππέας δὲ τετραχισχιλίους
ἀναγράφουσιν. ᾿Εφόδιον δὲ τούτοις οὗ πλέον ἑδδομήχοντα
ταλάντων ἔχειν αὐτὸν Ἀριστόδουλος (fr. 1) ἱστορεῖ,
Δοῦρις δὲ τριάκοντα μόνον ἡμερῶν διατροφήν.

Cf. Id. De fortun. Alex. orat. I, c. 3, p. 402
Didot. : Τὸ δὲ λαμπρὸν. αὐτῷ xat μέγα παρασχευασθὲν
ὑπὸ τῆς τύχης ἐφόδιον ἑῤδομήχοντα τάλαντα ἦν, ὥς
φησιν ᾿Ἀριστόῤδουλος" ὡς δὲ Δοῦρις, τριάκοντα μόνον
ἡμερῶν ἐπισιτισμός. Qus quidem non pugnant
inter se, Id. ibid. IL, 1r, p. 419 Didt. : 'Ex τούτου
διέδαινεν, ὡς μὲν Φύλαρχός (fr. 71) φησιν, ἡμερῶν
τριάχοντα ἔχων ἐφόδιον: ὡς δ᾽ ᾿Ἀιριστόδουλος, ἑδδομή-
χοντὰ τάλαντα,

Memoria lapsum Plutarchum pro Duride nomi-
nasse Phylarchum censet Hulleman. Probabiliter.
Gent. Epist. crit. p. 7 pro Φύλαρχος legendum pu-
tat Κλείτάρχος.

DURIDIS SAMII

II. (OI. Dir 9ν Ὡς 6. 334.) OE

Clemens Al. Strom. I, p. 337 A : Ὥς δὲ Δοῦρις,
ἀπὸ Τροίας ἁλώσεως ἐπὶ τὴν ᾿Αλεξάνδρου εἰς ᾿Ασίαν
διάδασιν ἔτη χίλια. Cf. fragm. Chron. p. 122. Cum.
Duride facit Timsus et probabiliter etiam Clitar- -
chus. e B

Tzetzes Posthom. 779 secundum Hellanicum ' 7|
(fr. 145, ubi vide)et Duridem Trojam captam esse 7
dicit die duodecima mensis Thargelionis, Sic etiam B
Dinias vel Dionysius Argivus. Cf. not. ad Marm.

Par. ep. 24, p. 568. Numerus ex festis Junonis L

Argive Samizque explicandus esse videtur.

r2. (Ol. 112, τς 339).
E LIBRO SEPTIMO.
Athenzus IV, p. 167, C: Δοῦρις δ᾽ y ἑδδόμῳ

Μαχεδονιχῶν, περὶ Πασιχύπρου λέγων τοῦ ἐν Κύπρῳ
βασιλέως, ὅτι ἄσωτος ἦν, γράφει xai τάδε- « ᾿Αλέξαν-
ὃρος μετὰ τὴν Τύρου πολιορχίαν Πνυταγόραν ἀποστέλ-
λων ἄλλας τε δωρεὰς ἔδωχε καὶ χωρίον, ὃ ἠτήσατο.
Πρότερον δὲ τοῦτο Πασίχυπρος ὃ βασιλεύων ἀπέδοτο
δι’ ἀσωτίαν πεντήκοντα ταλάντων Πυμάτῳ τῷ Κιτιεῖ,
ἅμα τὸ χωρίον xol τὴν αὑτοῦ βασιλείαν - xol λαβὼν
τὰ χρήματα, κατεγήρασεν ἐν Ἀμαθοῦντι.» ᾿ P.
De Pasicypro nil constat; de Pnytagora, Eva- |
gore f., v. Diodor. XV, 4,2, XVI, 46, 1 sq., ἢ
Arrian. II, 20, Curtius IV, 3, 11. « Pymatum re-.
gem Meursius De Cypro p. 127 fuissecenset, quem. ὦ
Alexandro M. insignem gladium donavisse refert ——
Plutarch. Alex. c, 32. Non diversum a Pygmalione — |
Cyprio, quem Ol. 117, 1 Ptolemaeus e medio sus-
tulit (Diodor. XIX, 79), illum habet Droysen,
Gesch, d. Nachf. Alex. p. 340. » Hurrewax.

13.
Athenzus X, p. 434, D : Παρὰ δὲ Πέρσαις τῷ Ba-

σιλεὶ ἐφίεται μεθύσχεσθαι μιᾷ ἡμέρα. ἐν ἣ θύουσι τῷ
9 r! i 12 * "

-

zogos decem , ut Idomeneus et Duris narrant ,.vel octo , ut
plurimi et probatissimi scriptores referunt, hosce : De-
mosthenem , Polyeuctum, Ephialten, Lycurgum , Mero-

12.
Duris vero, septimo libro Rerum Macedonicarum , de

Pasicypro loquens, Cypri rege, quem luxuriosum fuisse -
ait, heec scribit : « Alexander post Tyri expugnationem -
10. Pnytagoram dimisit, quum multis aliis muneribus donatum, Ὁ
tum castello, quod ipse sibi postulaverat. Id castellum ante -
id tempus Pasieyprus rex, ob luxuriam, Pymato Cittieo
vendiderat, simul castellum et ipsum regnum suum, quin- -
quaginta talentis; qua pecunia accepta, ille Amathunte

ginta talenta habuit, uf Aristobulus narrat; Duris vero OE :
refert eum in triginta tantam dies alimenta habuisse. 18. ᾿
Apud Persas licitum est regi uno die inebriari, eo nempe
11. ; 1 á a ;
quo Mithre sacra faciunt. Qua de re sic scribit Duris se- |
ptimo libro Historiarum : « Ex omnibus festis diebus, quos -
Persa celebrant, eo uno qui Mithree sacer. est, inebriatur

clem , Demonem , Callisthenem , Charidemum..

Copiarum ( quibuscum in Asiam Alexander trajecit) nu-
merum qui minimum dicunt, triginta millia peditum ; qui
maximum dicunt, peditum quadraginta millia, equitum
quattuor millia ponunt. Viatieum hisce non ultra septua-

Secundum Duridem a Troje excidio usque ad Alexandri
in Asiam trajectionem anni sunt mille.

EC FRAGMENTA.

E.

(0pm. Γράφει δὲ οὕτως περὶ τούτου Δοῦρις ἐν τῇ
606m τῶν Ἱστοριῶν". « Ἔν μόνη τῶν ἑορτῶν τῶν ἀγο-
μέ ων ὑπὸ Περσῶν τῷ Μίθρῃ βασιλεὺς μεθύσχεται,
τὸ Περσιχὸν ὀρχεῖται - τῶν δὲ λοιπῶν οὐδεὶς κατὰ
ἡ Ἀσίαν, ἀλλὰ πάντες ἀπέχονται χατὰ τὴν ἡμέραν
χύτην τῆς ὀρχήσεως. Πέρσαι γὰρ, & ὥσπερ ἱππεύειν,
χαὶ ὀρχεῖσθαι μανθάνουσι καὶ νομίζουσι τὴν ἐκ
| ἧς ἐργασίας ταύτης χίνησιν ἐμμελῇ τινα λαμόάνειν
γυμνασίαν τῆς τοῦ σώματος δώμης. »

- δι Eo ad Odyss. p. 1834, Il. p. 957.
! Ctesize fr, 55.

E. I i^ ᾿

| " Atbenzus XII, p. 529, A : Τοιοῦτος δ᾽ ( qualis Ni-
"myas rex luxuriosus) ἦν x«i Σαρδανάπαλλος, ὃν ol
μὲν ᾿Ἀναχυνδαράξεω λέγουσιν. υἱὸν, οἱ δὲ ᾿Αναδαξάρου.
Ὅτι δὴ οὖν Ἀρδάχης, εἷς τῶν ὕπ᾽ αὐτὸν στρατηγῶν,
Μῆδος γένος, διεπράξατο διά τινος τῶν εὐνούχων Σπα--
᾿ραμείζου θεάσασθαι Σαρδανάπαλλον, xoi μόλις αὐτῷ
ἐπετράπη ἐχείνου ἐθελήσαντος, ὁ ὡς εἰσελθὼν εἶδέν αὐτὸν
ᾧ Μῆδος ἐψιμυθιωμένον xat χεχοσμιημένον γυναιχιστὶ,

Xa μετὰ τῶν παλλαχίδων ξαίνοντα πορφύραν, ἀναθά-
δὴν τε μετ᾽ αὐτῶν καθήμενον, γυναικείαν δὲ στολὴν
ἔχ. χοντα; χαὶ κατεξυρημένον τὸν πώγωνα, καὶ χαταχε-
; σηρισμένον (ἦν δὲ χαὶ γάλαχτος λευχότερος, , xai
γέγραπτο τοὺς ὀφθαλμούς. ἐπεὶ δὲ xol προσεῖδε τὸν
Mors τὰ λευχὰ ἐπαναθαλὼν toic ὀφθαλμοῖς) * oi
ν πολλοὶ, ὧν ἐστι χαὶ Δοῦρις, ἱστοροῦσιν ὗ ὑπὸ τού-
o0 ἀγαναχτήσαντος, εἰ τοιοῦτος αὐτῶν βασιλεύει, συγ-
χεντηθέντα ἀποθανεῖν. Κτησίας δὲ x. v. A. Vide
EL. fr. 20, p. 36. Cum Duride cf. Const. Ma-
1asse p. 26 ed. Meurs.

15.

— Plinius H. N. XXXVI, c. 10: Qui id 1s (pc
dibus) scripserint, sunt Herodotus, Euhemerus,
ADuris Samius, Aristagoras, Dionysius, Artemi-
, Alexander Polyhistor, Butorides, 4nti-

E

ἐς
Y.

473

sthenes, Demetrius, Demoteles, Apion. Inter omnes
non constat a quibus factee sint, justissimo casu ob-
literatis tante vanitatis auctoribus, Aliqui ex his
prodiderunt in rhaphanos et allium et cepas mille
sexcenta talenta erogata, Yn narratione de Alexan -
dri in /Egyptum expeditione de his agi potuit,

16.
E LIBRO OCTAVO.

Anecdot. Gr. Bekkeri p. 782 : Δοῦρις δὲ 6 Σά-
ptoc 6 ἱστοριχὸς ἐν ὀγδόη τῶν Μαχεδονιχῶν, ἀπὸ Φοί-
νιχος τοῦ ᾿Αχιλλέως τροφοῦ (sc. Φοινιχήϊα τὰ γράμ.-
ματα χληθῆναι λέγει).

Cf. Diomedes in Villoison. Anecd. Gr. 1I, p. 186:
Ot δὲ ὅτι Φοινίκων ἐστὶν εὕρεσις, οἱ δὲ ὅτι 6 παι-
δαγωγὸς τοῦ Ἀχιλλέως Φοῖνιξ ἐφεῦρεν αὐτά.

1 7*
E LIBRO NONO.

Athenzeus XIII, p. 606, D : Δελφῖνα δ᾽ ἐν Ἰασῷ
παιδὸς ἐρασθῆναι λόγος, ὡς ἱστορεῖ Δοῦρις ἐν τῇ ἐνάτη,
Ὁ δὲ λόγος ἐστὶν αὐτῷ ὃ περὶ Ἀλεξάνδρου, χαὶ λέγει
οὕτως * « Μετεπέμψατο δὲ καὶ τὸν ἐκ τῆς Ἰασοῦ παῖδα.
Περὶ γὰρ τὴν πόλιν ταύτην Διονύσιός τις ἦν παῖς, ὃς
μετὰ τῶν ἄλλων £x παλαίστρας παραγενόμενος ἐπὶ
τὴν θάλατταν ἐχολύμόα. Δελοὶς δὲ πρὸς αὐτὸν Ex τοῦ
πελάγους ἀπήντα, xal ἀναλαμόάνων. ἐπὶ τὰ νῶτα,
ἔφερεν ἐπὶ πλεῖστον νηχόμενος, καὶ πάλιν ἀποχαθίστα
reae er

Historiam paullo aliter narrant Plutarch. De
sollert. anim, c. 36 ( p. 1205 Didot) et JElian. H.
A. VI, 15; Tzetzes Hist. VII, 117. — Plutarch.
l. l. : ToU πάθους ἐπίσημον Ἰασεῦσι τὸ χάραγμα τοῦ
νομίσματός ἐστι, παῖς ὑπὲρ δελφῖνος ὀχούμενος. Con-
ferre licet numos fabulasque Tarentinorum. V.
Müller. Dor. I1, p. 369, 3. — « Plinius H. N. IX,
8 (ex eoque Solin. c. 12) narrat, quod apud

rex, et Persicum saltat; nemo vero alius per universam
Asiam, sed eo die omnes abstinent a saltatione. Perso
nim , ut equis vehi , sic etiam saltare discunt ; existimant-
|ue ipsam illam commotionem , qu: saltatione efficitur,
eraptam sibi exercitationem esse ad firmandum corporis

robur. »

; 14.

IM ingenio Sardanapallus fuit, quem alii Anacyn-
axo filium dicunt, alii vero Anabaxari. Igitur Arbaces ,
-unus ex ejus preefectis, Medus genere, quum egisset cum
imizo, uno ex eunuchis , ut videndi Sardanapalli po-
S sibi daretur, idque tandem , ipso rege volente, im-
asset : ubi introgressus Medus vidit illum cerussatum
umque muliebriter, et cum pellicibus carminantem
iram, et pedibus sublime porrectis cum illis sedentem,
liebri stola vestitum, rasa barba, et lzevigata pumicis

supercilia picturata habebat; atque etiam , ubi conspexit
Arbacem, album denuo oculis insuper imposuit) : tum
vero , ut tradunt plerique , et in his Duris, ab ilio, indi-
gnante talem esse ipsorum regem, confossus periit. :

16.

Duris Samius historicus libro octavo De rebus Macedo-
num literas Pho:nicias nomen habere ait a Phoenice Achil-

lis nutritore.
AN

Delphinum vero lassi puerum amasse fama est, ut tra-
dit Duris nono libro, ubi de Alexandro verba faciens, ita
scribit : « Arcessivit etiam puerum ex lasso. Erat enim in
eo oppido puer nomine Dionysius, qui quum e paleestra
cum aliis ad mare se contulisset , ibique urinaretur, Del-
phinus e pelago ei occurrens dorso suo impositum puerum
gestavit longius natans , rursusque in terram deposuit. »

414

Athenzum obscure significatur, puerum illum ex
Iasso, cujus situm describit Polyb. XVI, 12, rz,
Babylonem fuisse ab Alexandro arcessitum przefe-
ctumque ibi Neptuni sacerdotio » HurrExaw.

18.

Plutarch. Alex. c. 46 : Ἐνταῦθα δὲ πρὸς αὐτὸν
ἀφιχέσθαι τὴν Ἀμαζόνα οἵ πολλοὶ λέγουσιν... Ἄριστό-
θουλος 9... καὶ Δοῦρις ὃ Σάμιος πλάσμα φησὶ γεγο-
νέναι τοῦτο, Cf. Arrian. VII, 13, 6, ibique interpre-
tes ; Onesicriti fr. 5.

19. (Ol. 113, 1. a. C. 328.)

Schol. Apoll. Rh. II, 1249 : Δεθῆναι τὸν Προ-
υνηθέα φησὶν Ἡσίοδος, καὶ τὸν ἀετὸν ἐπιπεμφθῆναι
αὐτῷ διὰ τὴν τοῦ πυρὸς χλοπήν. Δοῦρις δέ φησι, διὰ
τὸ τῆς ᾿Αθηνᾶς ἐρασθῆναι" ὅθεν τοὺς περὶ τὸ Καυχάσιον
οἰκοῦντας μόνῳ Διὶ xoi ᾿Αθηνᾷ μὴ θύειν, διὰ τὸ χολά-
σεως αἰτίους Προμηθεῖ γενέσθαι " καθ᾽ ὑπερδολὴν δὲ
σέῤειν Ἡραχλέα,, τῆς τοῦ ἀετοῦ τοξείας χάριν.

Cf. Arrian. V, 3 ibique laudatos.

19 a. (0l. 113, 3. a. C. 325.)

Plinius H. N. VII, 3 : Duris, Indorum quosdam
cum feris coire, mixtosque et semiferos esse partus.
In Calingis , ejusdem Indie gente, quinquennes
concipere feminas , octaeum vitee annum non ez-
cedere. Et alibi cauda villosa homines nasci perni-
citatis eximice, alios auribus totos contegi.

Cf. Megasthenis fragm. 30 sqq. ibique annotata.
20,

Athenzus I, p. 17, F : Ka0éCovcat δ᾽ ἐν τοῖς cuv-
δείπνοις οἱ ἥρωες, οὐ καταχέχλινται, Τοῦτο δὲ xal
παρ᾽ Ἀλεξάνδρῳ τῷ βασιλεῖ ἐνίοτε ἦν, ὥς φησι Δοῦ-
ρῖς. Ἅστιῶν γοῦν ποτε ἡγεμόνας εἰς ἑξαχισχιλίους
ἐχάθισεν ἐπὶ δίφρων ἀργυρῶν xal does &)oup-
γοῖς περιστρώσας ἱματίοις.

Codd. U. L (Dindorfii) : Δοῦρις τετραχοσίους οὖν

DURIDIS SAMI ᾿

jud. c. 4, vol. V, p. 895 Reisk.). » HurzrzkMANN.

ποτὲ ἡγεμόνας ἑστιῶν ἐκάθισεν. Nostram lectionem.
prebet C, eamque ab Eustathio nescio quo ejus
loco confirmari ait Casaubonus. In libris B D nu-
merus plane omissus est, « cujus notam quippe
librarius discernere non vilineydt ». JF'esseling.
Ceterum Duridis narratio referenda Hullemano
videtur ad comessationes quas in Carmania per 56-
ptem dies Alexander instituisse fertur. V. Plutarch.
Alex. 62; Curtius IX, το, 26; Diodor. XVII, τοῦ
et Arrian. VI, 28, qui tacere de his affirmat Ari-
stobulum et Picleaiicuft et optimum quemque |
auctorem. Pro ἐνίοτε Van Gent (Ep. crit. ) conjecit

ἐν ἔθει, preter necessitatem, | r

ar, (e. Ol 1135, 4. a6. 2283
E LIBRO DECIMO.

Suidas : Ὧ τὸ ἱερὸν πῦρ οὐχ ἔξεστι φυσῆσαι. Τί-
μαιος ἐν λη΄ Ἱστοριῶν, ὡς ol περὶ Δημοχλείδην xac
Δημοχάρους εἶπον, ὅτι μόνῳ αὐτῷ πάντων ᾿Αθηναίων
οὖκ ἔξεστι τὸ ἱερὸν πῦρ φυσῆσαι; ὡς μὴ χαθαρεύοντι
τοῖς ἄνω μέρεσιν. Δοῦρις. δὲ ἐν τῇ τ Πυθέαν χατὰ Ane
μοσθένους τὸ ὅμοιον eimelv. - d

An μοχλείδην] « Τιμοχλείδην Valesius in Harpocrat
p- 245, cui repugnat Ruhnken., in Rutil, Lup. p. δ}:
Bernhardy. — « Referri hzc possint ad mutuz
illam λοιδορίαν Pythez et Demosthenis in Arcadi,
mortuo haud ita pridem Alexandro (Plut. Τ
mosth. 27, coll. Diodor. XVII, 10), sed prs
tamen, nisi fallor, hic cogitare litem Harpilicaei
ut significetur ^ Δημοσθένους χατηγορία y qua Py-
theas πονηρίαν τῷ Δημοσθένει xol καχίαν τὴν ἐξ, dy-
θρῴπων πᾶσαν ἐνοικεῖν dixit (Dionys. Hal. De 15. ἢ

, 22

Plutarch. Phoc. c. 4: Φωχίωνα γὰρ οὔτε γελάσανει
τις οὔτε χλαύσαντα ῥαδίως ᾿Αθηναίων εἶδεν, οὐδ᾽ ἐν Ba-. |
λανείῳ ὃ δημοσιεύοντι λουσάμενον, ὁ ὡς ievdosid Δοῦρις,
οὐδ᾽ ἐχτὸς ἔχοντα τὴν χεῖρα τῆς περιβολῆς, ὅτε TUN

18.

Quae de Amazone Alexandrum conveniente apud multos
narrantur, figmentum esse statuunt Aristobulus... et Duris
Samius.

ν 19.

Vinctum esse Prometheum atque aquilam ei immissam
Hesiodus ait propter ignem furto ablatum, Duris vero
dicit propterea quod Minervz amore captus esset. Atque
hinc factum esse, ut Caucasi montis accolie Jovi οἱ Mi-
nervae sacra non faciant, utpote qui Prometheo pon au-
ctores fuerint ; contra summopere ab iis coli Herculem, ut-
pote qui sagitta aquilam confixerit.

20.
Assident mensis heroes in conviviis, non accumbunt.

"AE qu

Quem morem etiam nonnunquam apud Alexandrum regem.
servatum esse Duris scribit. Is enim aliquando sexies mille
duces hospitio excipiens, in sellis argenteis recubiioriis.
locavit , ke: purpurea stratis.
21. P
Cui sacrum ignem sufflare non licet. Timaeus libro tri-
gesimo octavo Historiarum tradit Democlidem Demochar
exprobrasse , ipsi soli omnium Atheniensium non licer
crum ignem sufflare, quod superiores partes corporis i
polluisset. Duris vero Jibro decimo dicit Pytheam ide
jecisse Demostheni.
22.
Duris refert Phocionem ridentem nec flentem ab ἃ
Atheniensium temere conspectum fuisse, nec in balneo p υ

ὀλημένος" ἐπεὶ κατά γε τὴν χώραν καὶ τὰς στρα"
E οο ἔδυ τος ἀεὶ χαὶ γυμνὸς ἐδάδιζεν, εἰ μὴ ψῦχος
oov εἴη καὶ δυσχαρτέρητον, ὥστε χαὶ παίζοντας
" τοὺς στρατευομένους (συστρ. conj. Gent. ) σύμδο-
ον μεγάλου ποιεῖσθαι χειμῶνος ἐνδεδυμένον Φωχίωνα.

f. Plutarch. Apophthegm. p. 187, Εν
D 93. (0l. 115,3;a. C. 318?)

M. ibid. c. 17 : Ὁ γοῦν Δοῦρις εἴρηχεν, ὡς μέ-
γενόμενος (Ἀλέξανδρος) καὶ Δαρείου ique
ges τῶν ἐπιστολῶν τὸ Χαίρειν, πλὴν ἐν ὅσαις
rene Φωχίωνι, τοῦτον δὲ μόνον, ὥσπερ Ἀντίπατρον,
ετὰ τοῦ Χαίρειν προσηγόρευε. Τοῦτο δὲ xoi Χάρης
στόρηχε (fr. 46 ).

E P cf. JElian. V. H. I, 55. Damnatus Phocion Ol.
115, 3. Diodor. XVIII, 67. ΄.

- 24. (Ol. 115, 45 a. C. 317.)
. Athenzus XIII, p. 560, F : Δοῦρις δ᾽ ὃ Σάμιος καὶ

πρῶτον γενέσθαι πόλεμόν put δύο γυναικῶν, Ὀλυμ-
τιάδος χαὶ Εὐρυδίκης ἐν ᾧ τὴν μὲν βαχχικώτερον
τὰ τυμπάνων προελθεῖν, τὴν δ᾽ Εὐρυδίχην Μαχε-
γγιχῶς χαθωπλισμένην, ἀσχηθεῖσαν τὰ πολεμικὰ παρὰ
i ννάνη τῇ Ἰλλυρίδι. Cf. Droysen. l.l. p. 244 sqq.

25. (Ol. 116, τ, a. C. 316.)
I Strabo I, p. 6o : Δοῦρις δὲ τὰς Ῥάγας ( Ῥαγά-

ας ς VgO) i χατὰ Μηδίαν ὠνομάσθαι φησὶν ὑπὸ σει-
μῶν ῥαγείσης τῆς περὶ τὰς Κασπίας πύλας γῆς, ὥστε
y νατραπῆναι πόλεις συχνὰς χαὶ χώμας καὶ ποταμοὺς
ἱκίλας μεταδολὰς δέξασθαι. Cf. Strabo XI, p. 539.
ec dem fragmenti indicat Diodor. XIX, 44, ubi

E

FRAGMENTA.

475
26. (Ol. 116, 2; a. C. 315.)
E LIBRO DECIMO QUINTO.,
Schol. Apoll. Rh. IV, 264 : Δοῦρις δὲ ἐν πέμπτω

xol δεκάτῳ τῶν Μαχεδονιχῶν, ᾿Αρχάδα φησὶν, ἀφ᾽ οὗ
$4 ᾿Δρχαδία χαλεῖται, ᾿Ορχομενοῦ vióv* διὸ xal πόλιν

τῆς ᾿Ἀρχαδίας ᾽Ορχομενόν.

In schol. Aldin. in Aristoph, Nub. 397 hzctrans
tulit Musurus, ubi pro πόλιν perperam habes z5-
ταμόν. Ceterum cf. Aristotelis fr. 89. — Fragmen-
tum ad captam a Cassandro Orchoinenum bene re- *
tulit Hullemanus.

27.
E LIBRO DECIMO SEXTO.

Athenzus XII, p. 542, C : Δημήτριος δὲ ὃ Φαλη-

M e D 2 € , - € -
ρεὺς, ὥς φησι Δοῦρις ἐν τῇ ἐχχαιδεχάτη τῶν "T στοριῶν,
χιλίων καὶ διαχοσίων ταλάντων xac! ἐνιαυτὸν χύριος γε-
νόμενος, x«i ἀπὸ τούτων βραχέα δαπανῶν εἰς τοὺς
στρατιώτας χαὶ τὴν τῆς πόλεως διοίχησιν, τὰ λοιπὰ
πάντα διὰ τὴν ἔμφυτον ἀχρασίαν ἠφάνιζε, θοίνας τε

, Ll —-— ἢ

χαθ᾽ ἐχάστην ἡμέραν λαμπρὰς ἐπιτελῶν, xal πλῆθός τι

7 » Ἁ - * ^ , - * [|
'συνδείπνων ἔἐχῶν" xat ταῖς μεν ὀαπάναις ταῖς εἰς τὰ

δεῖπνα τοὺς Μαχεδόνας ὑπερέδαλε, τῇ δὲ χαθαριότητι
Κυπρίους xat Φοίνικας" ῥάσματά τε μύρων ἔπιπτεν
ἐπὶ τὴν γῆν, ἀνθινά τε τὰ πολλὰ τῶν ἐδαφῶν ἐν τοῖς
epi" χατεσχευάζετο, διαπεποιχιλμένα ὑπὸ δημιουρ-
γῶν. Ἦσαν δὲ καὶ πρὸς γυναῖχας ὁμιλίαι σιωπώμεναι,
καὶ νεανίσχων ἔρωτες vuxveptvol, xat ὃ τοῖς ἄλλοις τι-
θέμενος θεσμοὺς Δημήτριος, χαὶ τοὺς βίους τάττων,
ἀνομοθέτητον ἑαυτῷ τὸν βίον χατεσχεύαζεν. Ἔπεμε-
λεῖτο δὲ χαὶ τῆς ὄψεως, τήν τε τρίχα τὴν ἐπὶ τῆς χε-

- blico lavantem, nec manum extra pallium, si eo amici-
etur, exserentem ; etenim ruri aut militie nudus semper
t absque calceis incedebat , nisi frigus vehementissimum
Joe t intolerabile incidisset, ita ut per jocum etiam milites
ntensum gelu significari amicto Phocione dicerent.

E 23.

P Duris auctor est Alexandrum, quum jam victo Dario ma-
nus esset , in epistolis suis nemini Salutem ascripsisse , nisi
quas scripserit Phocioni : hunc unum pariter atque Anti-
atrum fuisse quos praemissa salute appellaret. Idem et
hares memoric prodidit.

24.

DurisSamius ait primum a mulieribus gestum bellum
se Olympiadis et Eurydices; in quo Olympiadem ait
E hantis magis in morem cum tympanis esse progres-
am, Eurydicen vero Macedonico more armatam , ut quae
1 rem bellicam etiam exercitata fuisset apud Cynnanen Illy-

E 25.
Duris Rhagas, quae in Media sunt, nomen inde habere
t, quod terrc motibus rupta fuerit (ἐρράγη) terra apud

Caspias portas, compluresque everse urbes et pg , ac flu-
viorum varix inciderint mutationes,

26.

Duris libro decimo quinto De rebus Macedonum ait Arca-
dem, a quo Arcadia nomen babet , Orchomeni filium esse ;
inde etiam urbem Arcadi Orchomenum..

27.

Demetrius Phalereus , u£ Duris narrat Historiarum libro
decimo sexto, quum mille'et ducenta talenta quotannis ci
redirent , exiguam hujus summ:e partem in militum stipen-
dia et in civitatis impendit administrationem, reliqua omnia
pro insita sibi intemperantia profudit, epula quotidie splen-
dida magno convivarum numero exhibens; et sumptu qui-
dem in cenas facto Macedonas superavit, elegantia vero
Cyprios et Phoenices ; et unguenta largiter in terram pro-
fundebantur, et multa in cenaculis pavimenta tesselato
opere florida et artificiose variegata erant. Erant vero etiam
taciti cum mulieribus congressus, et juvenum amores ΠΟ.
cturni; et qui aliis leges sumptuarias scribebat Demetrius
vitamque eorum moderabatur, idem sibi ipse vitam elegerat

476

φαλῆς ξανθιζόμενος, xal παιδέρωτι τὸ πρόσωπον ὑπα-
λειφόμενος, xa τοῖς ἄλλοις ἀλείμμασιν ἐγχρίων ἑαυτόν"
ἠδούλετο γὰρ τὴν ὄψιν ἱλαρὸς xo τοῖς ἀπαντῶσιν ἡδὺς
φαίνεσθαι. Ἔν δὲ τῇ πομπῇ τῶν Διονυσίων, ἣν ἔπεμ.-
ψεν ἄρχων γενόμενος (Ol 117, 4, ἦδε χορὸς εἰς αὐτὸν
ποιήματα Σειρώμενος τοῦ Σολέως, ἐν οἷς ἡλιόμορφος
προσηγορεύετο"

"E£óytoc δ᾽ εὐγενέτας ἡλιόμορφος ζαθέοις
ἄρχων σε τιμαῖς γεραίρει.

Hinc sua JElianus V. H. IX , 9, ex parte perpe-
ram mutata. Vide Perizonium l. 1. — « Mille du-
centa talenta quotannis in fiscum rediisse dubitat
Grauert. Hist. u. Phil. Annal. p. 154, laudans
Beckhium $/aatsh. Y, p. 465 sqq. Cf. Droysen.
Gesch. d. Nachf. Alex. p. 430.» HurrEMANN. —-
Σειρώμενος] Leopardi recte haud, dubie reponi ju-
bet Κασταρίωνος ( poetee Solensis, quem memorat
Athenzus X, p. 454, F). Σείρωνος conj. Hulleman.

28.

Schol. Eurip. Alc. 254 ad verba νυμφίδιαί τε
χοῖται πατρῴας Ἰωλχοῦ]... Μαρτυρεῖ xot Δοῦρις ἐν τῇ
ις΄ τῶν Μακεδονιχῶν, ὅτι ἐν Ἰωλχῷ ἐνυμφεύθή ( Al-
cestis). Ἰωλχοῦ γὰρ Πελίας ἐδασίλευσεν. --- Max.]
libri Λαχεδαιμονικῶν; emend, vir d. in Quaterly
Ree. vol XV, n. 29. Simili modo apud schol,
Pind. Pyth. IX, 89 laudatur Φαῖστος ὃ τὰ Μαχε-
δονιχὰ γράψας, quod rectissime Beeckhius mutavit in
Φ, 6 τὰ Λαχεδαιμονιχὰ vp. '

Schol. Apoll. Rh. I, 211 : Δοῦρις δ᾽ ἐξ Ὑπερύο-
ρέων (se. Zen» xoi Καλαῖν συμπλεῦσαι τοῖς Ἄργο-
ναύταις φησίν), Vid. Herodor. fr. 42, p. 36. Cum

DURIDIS SAMII

Duride facit Phanodicus in Δυβιαχοῖς ap. schok. ^
Apolll.l ᾿
29.

E LIBRO DECIMO SEPTIMO.

Athenzus IV, p. 155, C: Δοῦρις δ᾽ 6 Σάμιος ἐν
τῶν Ἱστοριῶν ἑπταχαιδεχάτη͵ Πολυσπέρχοντά φησιν, ε΄
μεθυσθείη, καίτοι πρεσδύτερον ὄντα, ὀρχεῖσθαι, οὐδενὸς
Μακεδόνων ὄντα δεύτερον οὔτε χατὰ τὴν στρατηγίαν.
οὔτε χατὰ τὴν ἀξίωσιν, καὶ ἐνδυόμενον αὐτὸν χροχωτὸν, Ὁ
xo ὑποδούμενον Σιχυώνια, διατελεῖν ὀρχούμενον. ὁ

Lr

3o. (Ol. 119, 3; a, C. 302.)
E LIBRO VICESIMO SECUNDO.

Athenzus IV, p. 253, D : Ὁ μὲν οὖν Δημοχάρ ς
(fr. 3) τοσαῦτα εἴρηχε περὶ τῆς ᾿Αθηναίων ( in De :
trium Poliorc.) χολαχείας" Δοῦρις δ᾽ ὃ Σάμιος ἐν
δευτέρᾳ xal εἰκοστῇ τῶν Ἱστοριῶν καὶ αὐτὸν τὸν ἰθύ
φαλλον"

Ὡς oi μέγιστοι τῶν θεῶν xot φίλτατοι
τὴ πόλει πάρεισιν.

᾿Ενταῦθα γὰρ Δήμητρα xot Δημήτριον
ἅμα map? ὃ καιρός.

Xj μὲν τὰ σεμνὰ τῆς Κόρης μυστήρια
ἔρχεθ᾽ ἵνα ποιήση, i | |

ὃ δ᾽ ἱλαρὸς, ὥσπερ τὸν θεὸν δεῖ, xal χαλὸς m
χαὶ γελῶν πάρεστι, 53

Xep.vov, ὅθι φαίνεθ᾽, of
ἐν μέσοισι δ᾽ αὐτὸς, "

ὅμοιος ὥσπερ οἱ φίλοι μὲν ἀστέρες, C
ἥλιος δ᾽ ἐχεῖνος. 6L NE

Ὦ τοῦ χρατίστου παὶ Ποσειδῶνος θεοῦ,
χαῖρε, κἀφροδίτης.

φίλοι πάντες χύχλῳ, 0

nullis legibus astrictam. Sed etiam form: erat curiosus ,
ut qui crinem capitis flavo colore tingeret, et faciem pw-
derote oblineret , aliisque unguentis sese inungeret : vole-
bat enim aspectu hilaris et venustus videri occurrentibus.
In pompa vero Dionysiorum , quam ducebat quum archon
esset Athenis, cecinit in eum chorus carmen Siromenis
( Castorionis ) Solensis in quo Solis instar formosus ad-
pellabatur :

Eminenter vero generosus

Solis instar formosus divinioribus

archon te ( Bacchum ) honoribus decorat. »

28.

Duris quoque in libro decimo sexto De rebus Macedonum
testatur lolci Alcestin esse desponsatam. Iolci enim Pelias
rex erat.

;x Hyperboreis Zeten et Calain una cum Argonautis na-
vigasse Duris ait. .

: 29.

Duris Samius Historiarum libro decimo septimo scribit
Polysperchontem , ubi appotus esset, quamvis zetate gran-
diorem , saltare solitum , quum nemini Macedonum neque

rei militaris peritia cederet, neque dignitate; et croceam
vestem calceosque Sicyonios indutum , saltare non desiisat
30. ed

Hec Demochares dixit de Atheniensium adulatione. Du.

ris vero Samius , secundo ef vicesimo Historiarum , ipsum
etiam Ithyphallicum carmen apposuit : |

Deorum adeo maximi carissimique "T"
^visitant urbem! δι
Ecce enim, Demeter et Demetrius ὦ Vi
opportune adsunt. |
Et illa quidem severa Ναί mysteria
venit ut celebret. ^»
At hic letus , deum αἰ decet , et puleher, aA
et ridens adest. i;
Augustum , ubi apparet, amici circum circa ,
in eorum medio ipse :-
Sidera minora diceres amicos,
ipsum Solem.
Salve, potentissimi dei Neptuni Ὶ
fili et Veneris!
Alii enim aut absunt dii longius,

aut auribus carent ;
Lj

ἜἌλλλοι μὲν ἢ μαχρὰν γὰρ ἀπέχουσιν θεοὶ

ο΄ ἢ οὐκ ἔχουσιν ὦτα,

ἢ οὐχ εἰσὶν, ἢ οὐ προσέχουσιν ἡμῖν οὐδὲ ἕν᾽
᾿ς σὲ δὲ παρόνθ᾽ ὁρῶμεν,

ξύλινον, οὐδὲ λίθινον, ἀλλ᾽ ἀληθινόν.

᾿ς Ἐὐχόμεσθα δή σοι"

πρῶτον μὲν εἰρήνην ποίησον, φίλτατε"

τ΄ χύριος γὰρ εἰ σύ.

ὙῊν δ᾽ οὐχὶ 666v, ἀλλ᾽ ὅλης τῆς “Ελλάδος
[00 Σφίγγα περιχρατοῦσαν,

Αἰτωλὸς ὅστις ἐπὶ πέτρας χαθήμενος,

᾿ς ὥσπερ ἣ παλαιὰ,

τὰ σώμαθ᾽ ἡμῶν πάντ᾽ ἀναρπάσας φέρει,

ο΄ xoUx ἔχω μάχεσθαι,

(Αἰτωλιχὸν γὰρ, ἁρπάσαι τὰ τῶν πέλας,

Lo νῦν δὲ xal τὰ πόρρω") -

- μᾶλιστα μὲν δὴ κόλασον αὐτός. εἰ δὲ μὴ,

ο΄ Οἰδίπουν τιν᾽ εὑρὲ, ᾿ |

τὴν Σφίγγα ταύτην ὅστις ἢ χαταχρημνιεῖ,.
ο΄ ἢ σπίνον ποιήσει.

αῦτ᾽ ἦδον οἱ Μαραθωνομάχαι οὐ δημοσίᾳ μόνον,
ἀλλὰ xal κατ᾽ οἰχίαν, οἱ τὸν προσχυνήσαντα τὸν Περ-
σῶν βασιλέα ἀποχτείναντες, οἱ τὰς ἀναρίθμους μυριάδας
τῶν βαρόάρων φονεύσαντες.

E , Ji

- Athenzus XII, p. 535, E : Δοῦρις δ᾽ ἐν τῇ δευτέρα
αὶ εἰχοστὴ τῶν “Ἱστοριῶν « Παυσανίας uiv (φησὶν)
τῶν Σπαρτιατῶν βασιλεὺς, καταθέμενος τὸν πάτριον
ρίδωνα, τὴν Περσικὴν ἐνεδύετο στολήν. Ὁ δὲ Σι-
ἰελίας τύραννος Διονύσιος ξυστίδα xoi χρυσοῦν στέφα-

re

ks

FRAGMENTA. 411

voy ἐπὶ περόνη μετελάμόανε τραγιχόν, ᾿Αλέξανδρος
δ᾽, ὡς τῆς Ἀσίας ἐχυρίευσε, ΠΕερσιχαῖς ἐχρῆτο στολαῖς.
Δημήτριος δὲ πάντας ὑπερέδαλλε. Τὴν μὲν γὰρ ὑπό-
δεσιν, ἣν εἶχε, κατεσχεύαζεν ex πολλοῦ δαπανήματος"
ἦν γὰρ κατὰ μὲν τὸ σχῆμα τῆς ἐργασίας σχεδὸν ἐμδά-
τῆς, πίλημα λαμβάνων τῆς πολυτελεστάτης πορφύρας"
τούτῳ δὲ χρυσοῦ πολλὴν ἐνύφαινον ποικιλίαν ὀπίσω χαὶ

᾿ ἔμπροσθεν ἐνιέντες οἱ τεχνῖται. Αἱ δὲ χλαμύδες αὐτοῦ

ἦσαν ὄρφνινον ἔχουσαι τὸ φέγγος τῆς χρόας, τὸ δὲ πᾶν
ὃ πόλος ἐνύφαντο, χρυσοῦς ἀστέρας ἔχων xal τὰ ξδώδεχα
ζώδια, Μίτρα δὲ χρυσόπαστος ἦν, ἣ χαυσίαν ἁλουργῆ
οὖσαν ἔσφιγγεν, ἐπὶ τὸ νῶτον φέρουσα τὰ τελευταῖα
χαταύλήματα τῶν ὑφασμάτων. Γινομένων δὲ τῶν
Δημητρίων ᾿Αθήνησιν, ἐγράφετο ἐπὶ τοῦ προσχηνίου ἐπὶ
τῆς οἰχουμένης ὀχούμενος. » Cf. Plutarch. Demetr.
C. f 1,-— ἐπὶ περόνη ] xal ἐπιπόρπημα conj. Hulle-
man. ; ἐπιπερόνημα,, novo vocabulo , Geelius,

32.
E LIBRO VICESIMO TERTIO.
Athenzus XII, p. 546, C : Kal Δοῦρις δέ φησιν ἐν

τῇ εἰκοστῇ τρίτη τῶν Ἱστοριῶν, ὡς ἦν τὸ παλαιὸν τοῖς
δυνάσταις ἐπιθυμία τῆς μέθης. Διὸ ποιεῖν τὸν Ὅμηρον
τῷ ᾿Αγαμέμνονι λοιδορούμενον τὸν Ἀχιλλέα xal λέ-
γοντα (Il, A, 225),

Οἰνοδαρὲς, κυνὸς ὄμματ᾽ ἔχων.
Καὶ τὸν θάνατον δὲ ἀποσημαίνων τοῦ βασϑἕως, φησὶν
(Od. A, 418),

Ὡς ἀμφὶ χρητῆρα τραπέζας τε πληθούσας
χείμεθα "

-. aut nulli sunt , aut non curant nos quidquam.
|. Te videmus presentem ,
- mon ligneum, nonlapideum, sed vere ipsum. .
— Quare te precamur :
— primum da pacem nobis, carissime !
- . tuenim potes : i
ἔτ τ ἴα hanc , qu: non Thebas , totam sed Graeciam
4 territat, Sphingem ;
.. 4Etolum hunc, in rupe qui sedes habens ,
ut illa prisca olim ,
. . res nostras hominesque rapiens aufert ;
|. mec reprimere ego queo :
.. (JEtolicum est enim, vicina abducere,
. . munc vero etiam remota. )
— tu maxime ipse perdomes velim : quod ni,
at CEdipum mitte , E
". qui vel de saxo monstrum illud deturbet,
.. . velinedia tollat.
τ Haec cecinere illi olim victores in campo Marathonio ; nec
d publice solum, sed et privatim in domibus; iidem qui
morte mulctaverant eum, qui coram rege Persarum se
prostraverat; hi qui innumeras illas barbarorum myriades
aterfecerant.

31.

| « Pausanias Spartanorum rex deposito patrio palliolo , Per-
icam induit stolam. Sicilide tyrannus Dionysius pallam sce-

- Durissecundo et vicesimo Historiarum libro scribit :

nicam et auream coronam cum fibula (?) sumpsit tragicam.
Alexander, postquam Asiam subegit, Persicis usus est sto-
lis. Sed cunctos superavit Demetrius. Nam calceamenti
genus, quo ille usus est, ingenti sumptu erat paratum :
quippe quoad fabricae formam fere cothurnus erat, e coacta
purpura (sive , coacta lana purpurea ) pretiosissima para-
tus, cui multam ex auro varietatem, tam a parte poste-
riore, quam ab anteriore , inserebant intexebantque arti(i -
ces. Chlamydes ejus fuscum quendam habebant coloris ni-
torem : et, ut verbo dicam, cceli polus eis intextus erat,
cum aureis stellis et duodecim signis. Porro fascia erat auro
distincta, qua pileum purpureum ita astringebat, ut ἴε-
niarum extreme fimbriz in tergum dependerent. Quumque
Athenis Demetriorum solennitas celebraretur, in proscenio
pictus erat Demetrius , orbi terrarum insidens.

32.

Duris tertio et vicesimo Historiarum libro ait jam olin;
reges et terrarum dominos ad temulentiam fuisse proclives :
itaque apud Homerum Achillem conviciari Agamemmnoni ,
dicereque ,

Vino gravis, caninos oculos habens;
et de morte regis loquens ait :

Ut circa craterem mensasque plenas
jacebamus :

478

^ , pt , 9$. νῷ 9- 9*. 4 i

δεικνύων xat τὸν θάνατον αὐτοῦ παρ᾽ αὐταῖς ταῖς ἐπι-
/ e ,

θυμίαις τῆς μέθης γενόμενον.

335. (OL. 124, 4; a. C. 371.)

Plinius H. N. VIII, 40: Canis, Iasone Lycio
interfecto , cibum capere noluit, inediaque consum-
ptus est. 15 vero, cui nomen Hyrcani reddidit Duris,
accenso regis Lysimachi rogo, injecit se flammcee :
similiterque Hieronis regis.

Ex Duride hauserit Plutarch. De sollert. anim.
p. 970; alium auctorem sequitur Appian. Syr. c.
64 ( p. 207 ed. Didot.). Cf. Tzetz. Hist. IV, 131,
v. 252 sqq.

TA ΠΕΡῚ ATAGOKAEA.
34.
E LIBRO SECUNDO.

Athenzus XIV, p. 6238, B : « Λίδυν δὲ τὸν αὐλὸν
προσαγορεύουσιν οἵ ποιηταὶ (φησὶ Δοῦρις £v δευτέρῳ τῶν
Περὶ ᾿Αγαθοχλέα), ἐπειδὴ Σειρίτης, ὃς δοχεῖ πρῶτον
εὑρεῖν τὴν αὐλητικὴν, Λίῤυς ἠν τῶν Νομάδων, ὃς χαὶ
χατηύλησε τὰ μητρῷα πρῶτος. »

« Tibiam simul cum cultu Palladis e Libya Athenas
esse delatam tradunt Proclus ad Platon. Alcib. T,
p. 197 sq. et Olympiodor. p. 65 sqq. « HurrEuax,
Sirites aliunde vix notus.

^35. (Ol 118, ra C. 308.) :
Schol. Aristoph: Vesp. 1030 : Δοῦρις δ᾽ ἐν β΄ Λι-

Gux6 ἱστορεῖ, γυναῖχα χαλὴν γενέσθαι τὴν Λάμιαν,
Ν , ἊΝ 2 m Y €. uU /
αυχθέντος δὲ αὐτῇ Διὸς, 0g" Ἥρας ζηλοτοπουμένην
ἃ ἔτικτεν ἀπολλύναι" διόπερ ἀπὸ τῆς λύπης δύσμορφον
γεγονέναι, καὶ τὰ τῶν ἄλλων παιδία ἀναρπάζουσαν
διαφθείρειν. Eadem Photius v. Λάμια et Arsen.
p. 3325 Suidass. v.; Favorinus p. 1152 ed. Basil;
Apostol, XI, 75. Locum fragmenti indicat narratio

DURIDIS SAMII

|

Diodori XX , 41. Cf. schol. Arist, Pac. 257; Eu-|
docia p. 274 ; Aristides p. 19 Frommel.; Plutarch;
Moral. p. 515 F; Philostrat, V. Ap. IV, p. 1655.
schol. Apoll. Rh. 1v, 328; Steph. Thos. v. Λάμια
Krüger. Historiogr. p. τῇ

30.

Tzetzes Lyc. 847 : Τινὲς δέ φασιν ἐν Λιδύῃ dà
τὰς πηγὰς τοῦ Νείλου, ὡς Δοῦρις" ἀλλ᾽ οὐκ ἔστι τὸ
ἀληθές.

35, (Ol. 119, 5; a. C. ό

E LIBRO TERTIO.

Athen. XIII, p. 605, D : ᾿Εμοὶ μὲν γὰρ καὶ κατὰ
φύσιν δοχεῖ πεποιηχέναι Κλεώνυμος 6 Σπαρτιάτης, πρῶ-
τος ἀνθρώπων εἰς ὁμηρείαν λαδὼν παρὰ Μεταποντίνων
γυναῖχας, παρθένους τὰς ἐνδοξοτάτας καὶ χάλλίστας
διαχοσίας, ὡς ἱστορεῖ Δοῦρις ὃ Σάμιος ἐν τῇ τρίτη τῶν
Περὶ ᾿Αγαθοχλέα ἱστοριῶν. Vide Diodor. XX
104,3

MR.

E LIBRO QUARTO.

Suidas : Εὐρύδατος" πονηρὸς, ἀπὸ τοῦ iy *
ὑπὸ Κροίσου ἐπὶ ξενολογίᾳ μετὰ χρημάτων, ὥς φης
Ἔφορος (fr. 100), εἶτα μεταδαλλομένου πρὸς Κῦρον Ἢ ]
δὲ ᾿Εφέσιος. Οἱ δὲ τὸν Κέρκωπα τὸν ἕτερον. Διότιμος
Ἡραχλέους ἄθλοις" « Κέρκωπες, τοὶ πολλὰ χατὰ τριόδι ὃ
πατέοντες Βοιωτῶν σίνοντο" γένος δ᾽ ἔσαν Ola
5026s τ᾽ Εὐρύδατός τε, δύω fa θυδαίμονες ἄνδρες. ». ί
χκανδρος Αἰγίνεον Εὐρύθατον πανουργότατον * οὗ δὲ.
μονεύει. ᾿Αριστοτέλης ἐν a Πε ερὶ δικαιοσύνης. Δοῦρις δὲ
ἐν δ΄ τῶν Περὶ ᾿Αγαθοκλέα ἀπὸ τοῦ Ὀδυσσέως ἑταίρου.
Reliqua apud ipsum Suidam legas. — Petita hec
sunt, suspicor, ex narratione de iis, quz in Italia:
postremo regni tempore gessit Agathocles contra

ostendens periisse eum etiam , quo tempore eidem cupidi-
tati temulentize indulgebat.

DE REBUS AGATHOCLIS.

54.

Libycam tibiam vocant poet:e , ut ait Duris libro secundo
De rebus Agathoclis , quoniam Sirites , qui perhibetur pri-
mus invenisse artem tibia canendi, Libycus fuerat e No-
madibus : qui etiam carmina in Matrem Deorum primus
cecinit.

35.

Duris libro secundo, ubi de Agathoclis rebus in Libya
gestis sermonem facit, Lamiam fuisse narrat mulierem for-
mosam ; sed Jove cum ca congresso, quum Junonis invidià
exagitata liberos amisisset, proe meerore deformem evasisse,
aliorumque infantes raptos occidere solere.

96.

Nonnulli dicunt in Libya esse Nili fontes, uti Duris. At

falsum hoc est.

37.

Mihi etiam secundum naturam fecisse Cleonymus Spar-
tanus videtur, qui primus hominum obsides es a Me-
tapontinis mulieres, virgines nobilissimas formosissimasqi
ducentas, ut Duris Samius narrat tertio libro Hist ori.
De rebus Agathoclis

38. MEE

Eurybatus , homo nequam; ductum hoc ab eo ie -
bato,qui a Croeeso cum pecunia missus ad milites me
conducendos, ut ait Ephorus, deinde ad Cyrum def d
Erat autem Ephesius. Alii eum alterum Cercopum fuis
aiunt. Diotimus in. Herculis, laboribus : « Cercopes ἃ
triviis Boeotorüm frequenter versantes multis nocébal
genere erant CEchialenses, nomine Olus et Eurybati
ambo viri perniciosissimi. » Nicander /Egineum Eurybat
callidissimum fuisse tradit : cujus meminit Aristoteles.
primo De justitia. Duris vero libro quarto De rebus
Agathocle gestis ab Ulyxis socio proverbium repetit, —

D.
n Be Crotoniatas etc. Nam constat Ulyssi ejus-
e sociis apud χτίσεων scriptores haud minimas
es in fabulis de urbium Italicarum origini-
. Sic Strabo VI , p. 255, ut unum afferam , de
)lite narrat Ulyssis socio , qui Brutlis δαίμων Ba-
unvie fuerit. Simile quid aris tradidisse videtur
| e Eurybato, qui ap. Homer. Od, «, 247 sqq. uti
formis homo et tantum non πιθηχόμορφος et χέρ-
(y depingitur. Cercopes in Pithecusis insulis col -
c avit Xenagoras (Il. νήσων) ap. Harpocrat. v.
ἐς x «x. Àc satis antiquo tempore ἄνδρας istos Ba-
αίμονας Italiotis et Siculis notos fuisse artis mo-
umentis comprobatur (v. Welcker. CycZ. p. 409,
E Müller. Dor. II, p. 457 not. ). Fieri etiam
otuit ut occasionem de his exponendi prweberent
ithecuse Libye urbes, simiarum cultu clare,
s Eumachus, dux Agathoclis, in potestatem
deg V. Diodor. XX, 58, 3. — ἦν δὲ ᾿Εφέσιος]
tandum est Ephesi etiam Piden sedem fuisse.
enobius I, 5, e cod. B p. ed. Leutsch : Ἀγορὰ
εἐρχώπων * dn τῶν πονηρῶν χαὶ χαχοηθῶν λέγεται.
ἔρχωπες γὰρ ἀπατεῶνές τινες ἐγένοντο ἐν ᾿Κφέσῳ,
| fs vec ἐξαπατῆσαι τὸν Δία πεπείρανται. Cf. Lobeck.

iglaopham. p. 1305 sqq.

P 39.

Schol. Apoll. Rh. I, 5or : Adipic φησι τοὺς ὑπὸ
Ὑιγάντων κατενεχθέντας λίθους, τοὺς μὲν εἰς τὴν
χασσαν πεσόντας γενέσθαι νήσους, τοὺς δὲ εἰς τὴν
bs.

-Fortasse Phlegrzxis campis Italie Gigantoma-
hiam Duris assignavit. Allata juncta esse poterant
s, quz de Pithecusis et /Etnzo Typhoni super-
jectis feruntur.

4o. (Ol. 121,2; a. C. 295.)

ΩΣ

- Diodor. XXI, 6 : "Eri τοῦ πολέμου τῶν Τυρρηνῶν
αἱ Γαλατῶν xoà Σαμνιτῶν καὶ τῶν ἑτέρων συμμάχων,
νηρέθησαν ὗ ὑπὸ Ρωμαίων, Φαόίου ὑπατεύοντος, δέχα
υριάδες, ὥς φησι Δοῦρις.

E FRAGMENTA. - 419

Tzetzes ad Lyc. 1378 : [ράφει δὲ τοιοῦτόν t:
(quale Codrus facinus ediderat) Δοῦρις, Διόδωρος
xal Δίων, ὅτι Σαυνιτῶν, Τυρρηνῶν xa ἑτέρων ἐθνῶν
πολεμούντων Ῥωμαίοις ὃ Δέχιος ὕπατος Ρωμαίων,
συστρατηγὸς ὧν Τορχουάτου, οὕτως ἔδωχεν ἑαυτὸν εἰς
σφαγὴν, xai ἀνηρέθησαν τῶν ἐναντίων ἑχατὸν χιλιάδες
αὐθημερόν.

'Γορχουάτου | debebat Q. Fabii Mazimi. Error
est Tzetzze, qui Decium filium cum patre, T. Man-
lii Torquati collega, confundit, monente Hulle-
mano, — ἑχατὸν χιλιάδες] Liv. X, 29 : Ceesa eo die
hostium viginti quinque millia, octo capta.

41. (Ol. 121, 45; a. C. 293.)

Athenzus XII, p. 542, A: Δοῦρις δ᾽ ἐν τῇ δ΄ τῶν
Περὶ ᾿Αγαθοχλέα, xo πλησίον ἹἹππωνίου πόλεως ἄλσος
τι δείχνυσθαι, χάλλει διάφορον καὶ χατάρρυτον ὕδασιν,
ἐν ᾧ χαὶ τόπον τινὰ εἶναι χαλούμενον Ἀμαλθείας χέρας,
ὃ τὸν Γέλωνα κατασχευάσαι.

ἐν τῇ 9] sic bene Hulleman, pro vulgata ἐν τῇ
δεχάτη. Capta urbs Ol. 124, 4 , teste Diodoro XXI,
8.Strabo VI, p. 2356 : Ἔχει δ᾽ ἐπίνειον, ὃ χατεσχεύασέ
ποτε ᾿Αγαθοχλῇς χρατήσας τῆς πόλεως. «llla oppor-
tunitate, opportune monet Hullemanus, conjicio
Duridem de luco narrasse. »

42.

Tzetzes ad Lyc. 772 : Δοῦρις 6 Σάμιος ἐν τῷ Περὶ
"Aqu0oxAéoug φησὶ τὴν Πηνελόπην συγγενέσθαι πᾶσι
τοῖς μνηστῆρσι xal γεννῆσαι τραγοσχελὴ Πᾶνα. Φλυα-
pei δὲ περὶ τοῦ Πανός" ὃ Πᾶν γὰρ "Egu.oU χαὶ Πηνελό-
πῆς ἄλλης γέγονε, καὶ ἕτερος Πᾶν Διὸς xal "Y6oswc.
Cf: Eudocia p. 3.3, qux eadem ac Duris affert.

43.

Argum. Idyll. Theocr. VI, p. 10 ed, Dübner. :
Δ οῦ ptc ( Οὔρις libri) φησιν, διὰ τὴν τῶν θρεμμάτων
πολυπλήθειαν χαὶ τοῦ γάλακτος ἱδρύσασθαι (sc. Πολύ-
φημονῚ ἱερὸν ἐν Αἴτνῃ τῇ Γαλατείᾳ. Φιλόξενον δὲ τὸν
Κυθήριον ἐπιδημήσαντα, xol μὴ δυνάμενον ἐπινοῆσαι

99.

E |
)uris dicit, lapides ἃ Gigantibus dejectos, quot eorum
ma e deciderint, insulas, quot in terram, montes eva-

40.
in bello En: Gallorum , Samnitum , ceterorum-
e sociorum, a Romanis, Fabio consule , deleta sunt cen-
m ἢ millia , ut Duris testatur.
Sinile quià ( facinori Codri) Duris, Diodorus et Dio nar-
poems, Etruscis aliisque populis bellum gerentibus
i Romanos, Decium consulem, collegam Torquati
). Fabii Maximi), eodem modo ( quo Codrus olim)
net morti dedicasse, eodemque die centum millia hostium

41.

Duris libro quarto De rebus Agathoclis ait prope Hip-
ponium oppidum nemus monstrari eximia pulchritud ine
aquis irriguum : in eoque esse locum quendani Amalthea:
cornu appellatum, a Gelone exstructum.

42.

Duris Samius in Agathoclis Historia Penelopeo ait cum
omnibus { πᾶσι) procis rem habuisse, atque peperisse eis
Panem capripedem, At hariolatur Duris; nam Pan filius
erat Mercurii et alius Penelopae. Alterque est Pan Jovis et
Lasciviae filius. E

: 43.

Duris dicit propter pecorum multitudinem et lactis co-

piam Galatece in 4Etna fanum a Polyphemo sacratum esse.

4850
τὴν αἰτίαν, ἀναπλάσαι, ὅτι Πολύφημος ἤρα Γαλατείας.
Qu:e repetuntur in schol, 1. 1. v. 7, ubi pro Δοῦρις

libri exhibent Θοῦρις. DeGalatea Philoxeni v. Bode.
Gesch. d. gr. Dichtk. YI, 2, 317 sqq.

A^.

Athenzeus I, p. 19, F : Ἔθαυμαζετο δὲ καὶ Ξξενοφῶν
ὃ θαυματοποιὸς, ὃς μαθητὴν κατέλιπε Κρατισθένη τὸν
Φλιάσιον " ὃς πῦρ τε αὐτόματον ἐποίει bor. xat
ἄλλα πολλὰ φάσματα ἐτεχνᾶτο, 2 ὧν ἐξίστα τῶν
ἀνθρώπων τὴν διάνοιαν. Τοιοῦτος ἡ ἦν χαὶ Νυμφόδωρος
ὃ θαυματοποιὸς, ὃς προσχρούσας Ῥηγίνοις, ὥς φησι
Δοῦρις, εἰς δειλίαν αὐτοὺς ἔσκωψε πρῶτος.

Hinc sua Eustath. ad Odyss. p. 1503. Nympho-
dorus 6 θαυματοποιός (non confundendus cum Nym-
phodoro τῷ θαυματογράφῳ ) idem esse videtur cum
eo, cujus Athenzus meminit lib. X , p. 452, F. Si
recte se habet illud ἔσχωψε πρῶτος. N. antiquior
fuit Xenarcho, Sophronis filio, mimo, qui item
εἰς δειλίαν χωμῳδῇσαι τοὺς 'Ρηγίνους. dicitur ap. Ze-
nob. V, 83, ubi vide que a vv. dd. congesta sunt,

45.

Athenzus XI, p. 504, B ; Ὁ τοὺς μίμους πεποι-
rx (Σώφρων ), οὺὃς ἀεὶ διὰ χειρὸς ἔχειν Δοῦρίς φησι
τὸν σοφὸν Πλάτωνα. Res ἃ multis memoratur. V.
Diogen. L. III, 1 , 18, ibique Menag.

46.

Stephan, Byz. : Ἀχράγαντες, πόλεις πέντε Xuxe-
λίας, ἀπὸ ποταμοῦ παραρρέοντος" φησὶ γὰρ Δοῦρις,
ὅτι αἵ πλεῖσται τῶν Σιχελῶν πόλεων £x τῶν ποταμῶν
ὀνομάζονται, Συραχούσας, Γέλαν, Ἱμέραν, Σελινοῦντα
χαὶ Φοινιχοῦντα xai ᾿Ερύχην xoi Κάμιχον, Ἁλυχόν
τε xal Θέρμον xol Καμαρῖναν, ὡς xal ἐν ᾿Ιταλίᾳ,

Φοινιχοῦντα] de hac urbe nil constat. — Ἅλυ-
xo» xxt Θέρμον] pro urbium nominibus nomina

DURIDIS SAMII

fluviorum posuisse videtur excerptor. V. Berkel.
ad h. 1.

XAMION ὯΡΟΙ.
47-

Athenzus XII, p. 525, E : Περὶ δὲ τῆς Σαμίων
τρυφῆς Δοῦρις ἱστορῶν παρατίθεται. ᾿Ασίου ποιήματα, |
ὅτι ἐ ἐφόρουν χλιδῶνας περὶ τοῖς βραχίοσι xal τὴν ἑορτὴν
ἄγοντες τῶν Ἡραίων ἐδάδιζον κατεκτενισμένοι, τὰς
χόμας ἐπὶ τὸ μετάφρενον xol τοὺς ὦμους. Τὸ δὲ νόμι-
μὸν τοῦτο μαρτυρεῖσθαι χαὶ ὑπὸ παροιμίας τῆσδε, :

Βαδίζειν Ἥραϊον ἐμπεπλεγμένον. Ἔστι δὲ τὰ τοῦ

᾿Ασίου ἔπη οὕτως ἔχοντα " ΓΙ

Οἱ δ᾽ αὕτως φοίτεσχον, ὅπως πλοχάμους χτενίσαιντο,

εἰς Ἥρης τέμενος, πεπυχασμένοι εἵμασι καλοῖς "
χιονίοισι χιτῶσι πέδον χθονὸς εὐρέος εἶχον * ,
χαῖτας δ᾽ ἠωρεῦντ᾽ ἀνέμῳ χρυσέοις ἐνὶ δεσμοῖς "

χρύσειαι δὲ χόρυμδαι ἐπ᾽ αὐτῶν τέττιγες ὥς"

δαιδάλεοι δὲ χλιδῶνες ἄρ᾽ ἀμφὶ βραχίοσιν * *

* * * * ἥσαντες ὑπασπίδιον πολεμιστήν.

De versuum corruptelis et lacunis adi Dübnerum
ad Asii fragm. 11. Ceterum cf. Panofka Res Same
p. 8o.

j 48. Ἶ

Steph. Byz : Αὐασίς, πόλις Αἰγύπτου. Ταύτην δὲ
καὶ Ὄασιν χαλοῦσιν.... Ἡρόδοτος δὲ χαὶ Δοῦρις, Μα-
χάρων αὐτὴν ὠνόμασαν νῆσον. X

Herodot, III, 26: ἀπιχόμενοι (milites Camby E
ἐς "Oactv πόλιν, τὴν ἔχουσι μὲν Σάμιοι τῆς Aloypub-
νης φυλῆς λεγόμενο: εἶναι, ubi Boehr. : « Panofka.
l. 1. p. 81 sqq. de Samiorum tribubus disputar
tribus partibus in quas Sami civitatem Polycrates
diviserit (v. Herod. III, 39) respondisse videri mo :
nuit has tribus tres, quarum binz ( Σχησία et Ἀστυ-
παλαία ) memorantur ab Etym. M. p. 160, 225
tertia Herodoti sit Αἰσχριωνία, ab ZEschrione heroe,

Philoxenum vero, quumin Sicilia degens causam rei reperire
non posset , Polyphemi et Galatec amores finxisse.

44.

Admirati sunt etiam Xenophontem przestigiatorem , qui
discipulum reliquit Cratisthenem Phliasium, qui sponte
exoriri ignem faciebat, aliaque multa spectra artificioso
invento ostendebat. Talis etiam Nymphodorus erat, pra-
stigiator, qui, quum Rheginis esset offensus , ut Duris scri-
bit, ignaviam illis cum risu primus exprobravit.

45.

Sophronis Mimos Platonem semper in manu habere soli-
tum esse Duris tradit.

46.

Agrigenti nomen est. quinque urbibus Siciliae , a flumine
przeterlabente. Dicitenim Duris plurimas urbium Sicularum
ἃ fluminibus denominatas esse, Syracusas , Gelam , Hime-
ram , Selinuntem , Phenicuntem , Erycem , Camicum , Ha-
lycum , Thermum , Camarinam ; et similiter in Italia.

p
A

SAMIORUM ANNALES. *
4T. s

De Samierum luxu verba faciens Duris apponit Asii ver-.
sus , ex quibus patet gestasse illos armilla circa Miro et
festum Junonis agentes incedere solitos esse coma depe:
et in cervicem et humeros rejecta. Ejusdemque moris do-
cumentum, ait Duris, esse etiam proverbium hoc, inc
dere Junonium implezis capillis. Sunt autem Asii να r in
hujusmodi : M

Hi vero procedebant, quum primum cincinnos depe: e
in Junonis templum, induti amiculis pulchris :
niveis tunicis solum latze terree tenebant ;
et capilli vento agitabantur sub aureis vinculis ,
aureique corymbi superne erant cicadis similes ,
et affabre facte armillee circa brachia...

en nn. Clypeo tectum bellatorem.

48.

Auasis , urbs /Egypti, quam etiam Oasin vocant,

dotus vero et Duris Beatorum insulam appellant.

- &d quem auctorem tribus referatur, sic appellata.
. $i vero cum viro docto ( Ideler. s Fundgrabeh des
| Orients IV, p. 418) quzras, quo pacto Samii isti in
' hanc Oasin devenerint, num a Persis illuc traducti
illo ex more, quo binos victz alias prorsus in re-
zioneshaud raro transferebantur, an potius ipsiilluc
Bote mercandi causa sedesque ibi figentes :
res navalis et mercatura jam Ol. 37 maxime
Lf loreret, ut vel Tartessum venirent. Quo eodem
ἢ fe erme tempore illos in Oasim majorem venire po-
t uisse, haud quidem ab omni probabili abhorret.
— Tu cf. Müller. /Eginet. p. 67. » Nisi fallor etiam in

| Arabia Samii nonnulli consederant, V. fragm. Casto-
.ris p. 179 not. De nominibus ἴθασις et Moxápov
E "coc V. quae multa congessit Behr. 1. 1.

49.

7. Zenob. Prov. V, 64 : Πολυχράτης μητέρα
i E . Μέρνηται ταύτης Δοῦρις. Λέγει δὲ ὅτι Πο-
| ᾿λυχράτης ὃ Σάμιος τῶν ἐν τῷ πολέμῳ ἀποθανόντων
τὰς s μητέρας συναγαγὼν δέδωκε τοῖς xoucinic τῶν πο-
τῶν τρέφειν, πρὸς ἕχαστον λέγων ὅτι" Μητέ Q« cot
ταύ τὴν δίδωμι. “Ὅθεν fj παροιμία ἐχράτησεν.

3 *« Omisso Duridis nomine, inde a voce Πολυχρά-
τῆς haec scripta exstant in Proverbiis qua dicuntur
Plutarchi I, 58, p. 3529 54. et Cod. Bodl. 779, p.95.
«bive: illi, quorum matres Samii locupletiores acce-
| perunt nutriendas, bello ceciderunt , quod contra
Cyrum regem gessit Polycrates, circa Ol, LX.
Conf. Panofka 1. 1. p. 34 sq. » Hurrewax.

49 a.

D stepn. Byz. : : Γόργυια, τόπος ἐν Σάμῳ, ὡς ἱστορεῖ
no ἐν ᾧ Διονύσιος Γοργυιεὺς (Γοργορεὺς cod.
. Vratisl. ) τιμᾶται. |
᾿ς Cf. Etym. M. Γόργυρος, 6 Διόνυσος, ἀπὸ Γοργύρας,
- τόπου τῆς Σάμου. Hinc apud Stephan. Hulleman.
— seripsit Γοργύρα... Γοργυρεύς. Recte, puto, quam-
τ quam dubitat Dindorf, in St. Thesaur. s. v. Etenim
γοργύρα Sami urbis est δεσμωτήριον ὑπόγαιον ( vide
v. Topypx i in Steph. Thes.), cujus s:epius meminit

EP esti

FRAGMENTA.

pulo hoc ipsum statuere, presertim quum Samio- .

481

Herodotus III, 1:45, ubi loquitur de Maandrio
Samiorum tyranno, qui Charilaum fratrem in
γοργύραν istam conjecerat. Ex eadem historia noster
locus peti potuit. Quare huc fragmentum retuli,
Prope carcerem statua Dionysi vel fanum fuerit,
Subtilior Hullemanus, qui de Dionyso χθονίῳ co-
gitari vult. Conferre potuisset Gorgyram, Acheron-
tis uxorem , matrem Ascalaphi ap. Apollod. I, 5, 3.

5o. ( c. Ol. 60. )

E LIBRO SECUNDO.

Schol. Eurip. Hec. 915 : Δοῦρις ἐν τῷ β΄ τῶν
“Ὥρων γράφει οὕτως, ὅ ὡς ὑπὸ Αἰγινητῶν πειρατευόμε-
vot ᾿Αθηναῖοι στρατείαν xac! αὐτῶν ἀποστέλλουσιν, οἵ
δὲ ἅμα Σπαρτιάταις (Ἀργείοις Herodot.) ἅπαντας
anle Ail. Εἷς δὲ ὑπέστρεψεν ἄγγελος, ὃν περιφτᾶ-
σαι τῶν τεθνεώτων αἵ γυναῖχες xal τὰς περόνας τῶν
(iy. ἀφελόμεναι ἐξετύφλωσαν,᾽ "εἶτα ἀπέχτειναν. Of
δὲ ᾿Αθηναῖοι δεινὸν ἡγησάμενοι τὸ πραχθὲν, περιεῖλον
τῶν γυναιχῶν τὰς περόνας, ἐπείπερ εἰς ὁπλισμὸν αὐταῖς
ἐχρήσαντο, καὶ οὐ πρὸς φυλαχὴν τῆς ἀμπεχόνης. Áo»
τοί τε ἐχόμων, αἵ δὲ γυναῖκες ἐχείροντο, χαὶ τοῖς μὲν
ἀνδράσι ποδήρεις ἦ ἦσαν οἵ χιτῶνες, αἵ δὲ γυναῖχες ἐθρύα.
ζον ταῖς Δωρίαις στόλαις. Διὸ γυμνὰς xal τὰς ἀ; χίτω-
νας Δωριάζειν ἔφασαν.

Historiam fusius et paullo aliter narrat Herodo-
tus V, 82-88, ubi v. Behr. et quos laudat, — ἐν
τῷ β΄ ] recte procul dubio Hullemanus pro vulg.
ἐν τῷ 16. Postrema ( αὐτοί τε xz). ) cum anteceden-

tibus cohzsisse aliquo modo, liquet ex Herodoto

c. 88, ubi Athenienses, ne fibulis mulieres amplius
uterentur, Doricum earum vestitum in lonicum
mutasse dicuntur. Qu: apud scholiasten nunc le-
guntur, aperte sunt male excerpta et truncata.

51.

Diogenes L. I, 119 : Φησὶ δὲ Δοῦρις ἐν τῷ δευτέρῳ
τῶν Ὥρων ἐπιγεγράφθαι αὐτῷ (Φερεχύδει) τὸ ἐπί-
γράμμα τόδε"

Τῆς σοφίης πάσης ἐν ἐμοὶ τέλος " ἢ δέ τι πάσχω,
Πυθαγόρῃ τῷ ᾿μῷ λέγε ταῦθ᾽, ὅτι πρῶτος ἁπάντων
ἐστὶν ἀν᾽ Ελλάδα γῆν. Οὐ ψεύδομαι ὧδ᾽ ἀγορεύων.

49.
Diboigcraies matrem distribuit. Hujus proverbii Duris
: aneminit , Polyeratem Samiorum tyrannum narrans cseso-
rum bello militum matres collectas civium ditioribus alen-
- das tradidisse, singulisque dixisse : « Hanc tibi matrem
— tribuo. » Unde ortum proverbium.
r 49 a.
— Gorgyra , locus Sami urbis , ut Duris narrat, in quo Bac-
T chus Gorgyreus honoratur.
50.
, Duris Annalium libro secundo narrat heec : Athenienses,
, 80 JEginetarum piratis vexati milites contra eos emit-
tunt , quos JEginetze eorumque socii Lacedaemonii cunctos
derunt. Unus tamen evasit, quem nuntium cladis cir-
FRAGMENTA HISTOR. GR.— vOL. 1]

cumsistentes mulieres ceesorum, arreptis ex humeris ve-
stium fibulis excecarunt ac deinde interfecerunt. Quod
quum flagitiose factum esse Athenienses censerent , ademe-
runt mulieribus fibulas, quandoquidem non ad custodiam
indumenti iis , sed armorum loco uterentur. Ac viri comam
alebant, mulieres vero tondebantur; porro viris talares erant
tunica, mulieres vero in Doriis stolis exsultabant. Quare
nudas et tunica non indutas δωριάζειν dicebant.
51.
Refert Duris in secundo Annalium inscriptum tumulo

Pherecydis hoc epigramma :

Tota suam nacta est in me sapientia summam.

Eveniat si quid mibi, Pythagorz memorate :

Hellados est terr longe princeps. Rata dic,
81

482

Heraclid. Ponticus fr. 10; idem statuerit Duris.
Subjungimus ques de aliis quibusdam sapientibus
ex iisdem haud dnbie Annalibus traduntur.

m

32.

Idem I, 22 : Ἦν τοίνυν 6 Θαλῆς; ὡς μὲν 'Hoo-
D , ^ : 1
δοτος καὶ Δοῦρις χαὶ Δημόχριτός φασιν, πατρὸς μὲν

᾿Ἐξαμύου, μητρὸς δὲ Κλεοδουλίνης, ἐκ τῶν Θηλιδῶν, οἵ

εἶσι Φοίνικες, εὐγενέστατοι τῶν ἀπὸ Κάδμου καὶ ᾿Αγήνο-
ὰ χαὶ Ἵ (C... ᾿Επολιτογραφήθη δὲ ἐν
ρος, καθὰ χαὶ Πλάτων φησί... ᾿Επολιτογραφήθη δὲ
Μιλήτῳ, ὅτε ἦλθε σὺν Νειλέῳ ἐχπεσόντι Φοινίχης.
41 Ὁ .
V. Herodot. I, 170. ibiq. interpr. — Ἐξαμύου])
vg. Ἔξαμίου. V. Dindorf'in Steph. Thes. s. v.
ἐπολιτογρ. x τ. λ.] « Hzc quoque Duridis esse con-
Jicio ». Hul/leman. De Nileo isto nihil constat.

53,

Diogen. L. I, 74: Πιτταχὸς, Ὑρραδίου, Νυτι-
ληναῖος. Φησὶ δὲ Δοῦρις τὸν πατέρα αὐτοῦ Op&xa
εἶναι. Cf. Suidas : Πιτταχὸς, υἱὸς Καϊχοῦ 7, Ὑρραδίου
( Ὕρρα Arsen. Violet. p 513) ipt μητρὸς δὲ
Λεσόίας.

54.

Diogen. L. I, 82 : Βίας, Ῥευτάμου, Πριηνεύς...
τοῦτον οἵ μὲν πλούσιον, Δοῦρις δὲ πάροιχκόν φησι γεγο-
νέναι. Pro πλούσιον Gent. conj. πολίτην.

55.
Diogen. L. I, 89: Κλεόδουλος, Εὐαγόρου. Aív-
διος" ὡς δὲ Δοῦρις, Kdo.
56.
Porphyr. Vit. Pyth. $. 3 : Δοῦρις δ᾽ δ᾽ ὃ Σάμιος ἐν

δευτέρῳ τῶν “Ὥρων παῖδά τ᾽ αὐτοῦ ἀναγράφει ᾿Δρίμνη-

DURIDIS SAMII

In Samo insula diem obiisse Pherecydem narrat ! στον, καὶ διδάσχαλόν φησι γενέσθαι Δημοχρίτου. Τὸν

4 Herodot. I, 106), Heysio ( De Herodot. p. 16),

δ᾽ ᾿Αρίμνηστον χατελθόντ᾽ ἀπὸ τῆς φυγῆς, rain ἃ
ἀνάθημα τῷ ἱερῷ τῆς Ἥρας ἀναθεῖναι, τὴν διάμετρον,
ἔχον ἐγγὺς δύο πή χέων, οὗ ἐπίγραμμα ἦν pura
voy τόδε:

Πυθαγόρεω φίλος υἱὸς ᾿Ἀρίμνηστός μ᾽ ἀνέθηχε;

πολλὰς ἐξευρὼν εἰνὶ λόγοις σοφίας.

Τοῦτο δ᾽ ἀνελόντα Σῖμον τὸν Ἁρμονιχὸν χαὶ τὸν χα-
γόνα σφετερισάμενον ἐξενεγκεῖν ὡς᾽ ἴδιον: εἶναι μὲν,
οὖν ἑπτὰ τὰς ἀναγεγραμμένας σοφίας, διὰ δὲ τὴν μίαν,
ἣν Σῖμος ὑφείλετο, συναφανισθῆναι καὶ τὰς ἄλλας τὰ. E |
ἐν τῷ ἀναθήματι γεγραμμένας.

Arimnestus fortasse idem quem reliqui dicunt
Mnesarchum, De Democrito Arimmesti discipu E
jure dubitabis, V. Glauci Rhegini fr. Quomodo:

postrema διὰ δὲ τὴν μίαν x. τ. ^. intelligenda sint,
mihi non liquet.

57.

Suidas : Πανύασις, Πολυάρχου : Ἁλικαρνασσεύς. E,
Δοῦρις δὲ Διοκλέους τε παῖδα ἀνέγραψε χαὶ Σάμιον"
ὁμοίως καὶ Ἡρόδοτον Θούριον ( sc. ἀνέγραψε vel ἀνέ-

γραψαν ). Vulgatam Ἡρόδοτος correx. Wesseling.
Dissert. Herod. p. 9, probantibus Larchero ( (ud

aliis, Füllen):
58. ( Ol. 84, 45 a. C. A41.)

Harpocratio : 'Aezacía... Περικλέους φασὶν αὖτ
διδάσκαλόν τε ἅμα χαὶ ἐρωμένην εἶναι. Δοχεῖ δὲ δυο
πολέμων αἰτία γεγονέναι, τοῦ τε Σαμιαχοῦ καὶ το
Πελοποννησιαχοῦ, ὡς ἔστι μαθεῖν, παρά τε ani ν ho
τοῦ Σαμίου χαὶ Θεοφράστου ix τοῦ δ΄ τῶν Πολιτικ
xa éx τῶν ᾿Αριστοφάνους Ἀχαρνέων. Eadem, non x

52.

Thales , ut Herodotus, Duris et Democritus aiunt, pa-
tre ζω, matre Cleobulina natus est, ex Thosldarum
familia, qui Phoenicum nobilissimi a Cadinó et Agenore ori-
ginem ducunt, Platone quoque teste... Mileti autem civi-
tate donatus est, eo profectus cum Nileo ex Phoenice
ejecto.

53.

Pittacus , Mytilenzeus, Hyrrhadio patre, quem Thracem

fuisse Durié auctor est.

54.

Bias, Teutami filius, Prienensis.. Hunc fuisse opulenterft

alii autumant, Duris vero in alienis sedibus habitasse fe-
statur.

55.

Cleobulus, Evagor:e 6ilius, Lindius, vel, ut Duris ait ,
Car.

56.

Duris Samius Annalium libro secundo filium Pythagorae
memorat Arimnestüm , eumque magistrum dicit fuisse De-

mocriti. Hunc vero Arimnestum ab exilio reversum, sreum.
donarium in templo Junonis dedicasse, duorum fere cubi--
tám diametrum habens, cui inscriptum hocce fuerit epi.
gramma : UE

"Qui tulit in lucem multa et preclara reperta.
gnatus Arimnestus Pythagorx hoc posuit. ,
Simumautem Harmonicum hoc sustulisse atque canonem,
musicum sibi attribuisse et venditasse pro suo. Fuisse 2 rs
septem artes inscriptas; sed una a Simo sublata, t
quoque , quae donario erant inscripto , fuisse deletis! "Ὁ i:
bons * E
Panyasis fuit Polyarchi filius, Halicarnassensis,
vero eum Dioclis filium dicit atque Samium , similit

que Herodotum quoque non Halicarnassensem , o rh "
rium appellat.

NC ud

58. zh

Aspasiam Periclis magistram simul et amasiam fu.
dicunt. Eadem duorum bellorum , Samiaci et Pelopor
Siaci, causa fuisse videtur, uti cognoscere licet e Duri
Samio, et Theophrasti libro quarto Politicorum, et
Acharnensibus Aristophanis.

o" inatis auctoribus, Suidas s. v. et Anecd. Bach -
- mann. I, p. 153, 7. De Aspasia Samii belli causa
ον, Plutarch. Pericl. c. 235. De commento hoc co-
micorum nihil apud Thucydidem , nihil apud Dio:

^W .
VT.

"m M »
HJ

, E

E. 59.
M Photius Lex. v. Σαμίων 6 δῆμός ἐστιν ὡς πολυ-
- ed. Didot. ) , postquam de ratione, qua vox πολυ-
Pi ἄμματος intelligenda sit, Aristotelis ( Sam. rep.
- fr. 181) et Andronis(in Tripode, fr. 7 ) senten-
tias attulerat, pergit ita : Ot δὲ ὅτι ᾿Αθηναῖοι μὲν
E € ληφθέντας ἐν πολέμῳ Σαμίους ἔστιζον γλαυχὶ,
Σάμιοι δὲ (536. τοὺς ληφθέντας ἐν πολέμῳ ᾿Αθηναίους)
σαμαίνῃ ὅ ἐστι πλοῖον δίχροτον, ὑπὸ Πολυχράτους
πρῶτον χατασχευασθὲν τοῦ Σαμίων τυράννου, ὡς Λυ-
V σίμαχὸς ἐν δευτέρῳ Νόστων. Τὸ δὲ πλάσμα Δούριδος.
(0 Σάμιοι δὲ c.] libri X. τῇ c. Eadem Suidas s. h.
.Nv, et Apostol, Prov. XVII, 25. Γλαῦχα Samiis ca.
- ptivis inustam etiam JElianus V. H. II, 9 dicit; aliter
archus Pericl, 29 : oi δὲ Σάμιοι τοὺς αἰχμαλώτους
ἦν ᾿Αθηναίων ἀνθυόδρίζοντες ἔστιζον εἰς τὸ μέτωπον
αῦχας * xo γὰρ ἐχείνους οἱ ᾿Αθηναῖοι σάμαιναν. Ῥτω-
tere , sive auctoris sive scribarum sit lapsus. De
αίνης forma et usu plura Plutarch. 1.1. ex Duride
t videtur. C£. Hesych. v. X«u. δῆμος, et quos
.Hulleman. laudat, Ruhnk. in Opusc. tom. I, p. 433,
Panofka Reb. Sam. p. 15, 69; Neke Cheeril.
Ῥ. 155 sqq. — « Τὸ δὲ πλάσμα Δούριδος, h. e. ἐσχε-
δίασται τοῦτο Δούριδι. Nam Bergkii conjectura τὸ δὲ
χόλασμα A. quo valeat ignoro. » Aernhardy ad
Suid. 1.1. De Duride tyranno cogitaverit Bergk.
Ceterum Duridem laudasse videtur Lysimachus.
Op
. Plutarch. Pericl, c. 58 : "Ev&to δὲ μηνὶ τῶν Ea-
piov παραστάντων 6 Περιχλῆς τὰ τείχη καθεῖλε, xal
τὰς ναῦς παρέλαδε καὶ χρήμασι πολλοῖς ἐζημίωσεν - ὧν
τὰ μὲν εὐθὺς ἤνεγχαν οἱ Σάμιοι, τὰ δ᾽ ἐν χρόνῳ ῥητῷ
ταξάμενοι χατοίσειν, ὁμήρους ἔδωχαν. Δοῦρις δ᾽ ὁ Σά-
'Μιος τούτοις ἐπιτραγῳδεῖ, πολλὴν ὠμότητα τῶν "AO1-

FRAGMENTA.

γράμματος ( versus ex Aristoph. Babyloniis fr. 43

483
ναίων xoi τοῦ Περικλέους κατηγορῶν, ἣν οὔτε Θουχυ- ᾿
δίδης ἱστόρηκεν, οὔτ᾽ "Exopoc , οὔτ᾽ ᾿Δριστοτέλης (fr.
67) ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ἀληθεύειν ἔοικεν, ὡς ἄρα τοὺς τριηράρ-
χους καὶ τοὺς ἐπιθάτας τῶν Σαμίων εἰς τὴν Μιλησίων
ἀγορὰν ἀγαγὼν, καὶ σανίσι προσδήσας ἐφ᾽ ἡμέρας δέχα,
χαχῶς ἤδη διαχειμένους προσέταξεν ἀνελεῖν, ξύλοις τὰς
χεφαλὰς συγχόψαντας, εἶτα προβαλεῖν ἀχήδευτα τὰ
σώματα. Δοῦρις μὲν οὖν οὐδ᾽ ὅπου μηδὲν αὐτῷ πρόσ-
ἐστιν ἴδιον πάθος, εἰωθὼς κρατεῖν τὴν διήγησιν ἐπὶ
τῆς ἀληθείας, μᾶλλον ἔοιχεν ἐνταῦθα δεινῶσαι τὰς τῆς
πατρίδος συμφορὰς ἐπὶ διαδολῇ τῶν ᾿Αθηναίων.

61. (Ol. 91, 2.)

Cic; Epp. ad Att. VI, 1, 18 : Quis non dixit,
Εὔπολιν τὸν τῆς ἀρχαίας, ab Alcibiade, navig«ante
in. Siciliam, dejectum esse in mare? Redarguit
Eratosthenes (p. 229 ed. Bernhardy) : affert enim,
quas ille post id tempus fabulas docuerit, Num
idcirco Duris Samius, homo in historía diligens ,
quod cum multis erravit, irridetur?

Cf. Schol. Aristid. ap. Creuzerum ad Plotin. De
pulchr. p. 465 : Λέγουσιν ὅτι ἐχωμῴδουν ὀνομαστὶ
τοὺς ἄνδρας μέχρις Εὐπόλιδος. Περιξῖλε δὲ τοῦτο Ἀλ-
χιῤιάδης ὃ στρατηγὸς καὶ ῥήτωρ᾽ κωμῳδηθεὶς γὰρ παρὰ
Εὐπόλιδος, ἔρριψεν αὐτὸν ἐν τῇ θαλάττῃ ἐν Σιχελία
συστρατευόμενον, εἰπών * :

Βάπτες μ᾽ ἐν θυμέλῃσιν" ἐγὼ δέ σε χύμαρι πόντου
βαπτίζων ὀλέσω νάμασι πιχροτάτοις.

Cramer. Anecd. Ox. I, p. 7, 11 : Οἱ δὲ στρατιῶται
συλλαμθάνοντες αὐτὸν, ὡς μέν τινες φασὶν, παντελῶς
ἀπέπνιξαν εἰς τὴν θάλασσαν- ὡς δὲ ἄλλοι, δεδεμένον
αὐτὸν σχοίνῳ ἀνῆγον εἰς τὴν θάλασσαν, οὗ μέντοι χαὶ
ἀπέπνιξαν παντελῶς. Plura v. ap. Meinekium Hi-
stor. crit. com. p. τοῦ; Bode. Gesch. d. Hell.
Dichtk. MI, 2, p. 181 sqq.

62. (Ol. 91, 2 a. C. 415.)

Harpocratio : ᾿Ανδοχίδου “Ἑρμῆς. Αἰσχίνης ἐν τῷ
Κατὰ Τιμάρχου (5 125). « Ἔπειτα τὸν ἙἝἭρμῆν τὸν
᾿Ανδοχίδου χαλούμενον οὐκ ᾿ἈιΙνδοχίδου ἀλλ᾽ Αἰγηΐδος

E T Βα;

— Alii Samiorum populum mulliliteratum dici putant
0, quod Athenienses Samios bello captos signo noetuze no-

— fart, Samii vero Athenienses Samsna. Est autem Sa-

na navigium bireme a Polycrate Samiorum tyranno

Ἢ θ0.

... Nono mense, Samiis deditionem facientibus , muros de-

. Keil Pericles, naves ademit, magnamque pecuniariam
muletam eis imperavit : quarum partem statim depende-

sides dederunt. Hic Duris Samius res tragico more exag-
jerat , magnaeque Periclem et Athenienses crudelitatis in.

E
ET.

simulat : de qua neque Thucydides mentionem facit , ne-
que Ephorus, neque Aristoteles, et que conficta videtur ;
nimirum a Pericle triremium praefectos classiariosque Sa-
mios in forum Mileti adductos , decemque dies ibi alligatos
tabulis relictos, inde jam moribundos jussu ejus illisis in
capita ipsorum lignis necatos, corpora insepulta projecta
fuisse. Duris sane quum alias quoque, ubi nibil est in re
quod ipsum attineat, non soleat narrationi ita moderari ,
ut nea vero discrepet , hoc loco etiam amplius videtur ca.
lumnia petendorum Atheniensium causa patri sua cala-
mitatem exaggerasse.
62.

Andocidis herma. JEschines in oratione contra Timar-
chum : « Deinde Mercurium , qui Andocidis vocatnr, no
31.

484

φυλῆς εἶναι ἀνάθημα.» Καὶ αὐτὸς Ἀνδοχίδης ἐν τῷ
Περὶ τῶν μυστηρίων ὅτι τῆς Αἰγηίδος εἴη τὸ ἀνάθημα
εἴρηκεν, ὥστε ὃ Δοῦρις αὐτοσχεδιάζει ᾿ΑΙνδοχίδου αὐτὸ
εἶναι λέγων.

63. (01.91, 2; a. C. 415.)

Plutarch. Agesil, c. 3 : Βασιλεύοντος δ᾽ Ἄγιδος
ἦχεν ᾿Αλχιδιάδης ἐχ Σικελίας φυγὰς εἰς Λαχεδαίμονα "
χαὶ χρόνον οὔπω πολὺν ἐν τῇ πόλει διάγων αἰτίαν ἔσχε
τῇ γυναιχὶ τοῦ βασιλέως Τιμαίᾳ συνεῖναι. Καὶ τὸ
Ἐν ἐξ αὐτῆς παιδάριον οὐχ ἔφη γινώσχειν ὃ Ἅγις,
ἀλλ᾽ ἐξ ᾿Αλχιδιάδου γεγονέναι. Τοῦτο δὲ οὐ πάνυ δυσ-
χόλωξ τὴν Τιμαίαν ἐνεγχεῖν φησὶ Δοῦρις, ἀλλὰ xoi
Ψιθυρίζουσαν οἴκοι πρὸς τὰς εἱλωτίδας ᾿Αλχιδιάδην τὸ
παιδίον, οὐ Λεωτυχίδην, καλεῖν, Καὶ μέντοι χαὶ τὸν
᾿Αλχιδιάδην αὐτὸν οὐ πρὸς ὕόριν φάναι τῇ Τιμαία
πλησιάζειν, ἀλλὰ φιλοτιμούμενον βασιλεύεσθαι Σπαρ-
τιάτας ὑπὸ τῶν ἐξ ἑαυτοῦ γεγονότων. Conf. Plutarch.
De anim. tranq. p. 467, Lysandr. c. 22, Alcibiad,
23. Xenoph, Hellen. III, 3, τὶ — εἱλωτίδας ] Cf.
Müller. Dor. II, 41

64. (Ol. 93, 1; a. C. 408.)

Plutarch. Alcib. c. 32 : Ὁ δ᾽ ᾿Αλχιόιάδης, ἰδεῖν
τε ποθῶν ἤδη τὰ οἴχοι xoi ἔ ἔτι μᾶλλον ὀφθῆναι βουλό-
ιλενος τοῖς πολίταις νενικηκὼς τοὺς πολεμίους τοσαυτά-
xig ἀνήχθη, πολλαῖς μὲν ἀσπίσι χαὶ λαφύροις χύχλῳ

, e 5 es /, ^ »2
“χεχοσμημένων τῶν Αττικῶν τριήρων, πολλὰς δ᾽ ἐφελ-
L4 5 , » A / / E] /
χόμενος αἰχμαλώτους, ἔτι δὲ πλείω χομίζων ἀχροστόλια
τῶν διεφθαρμένων ὕπ᾽ αὐτοῦ xai χεχρατημένων. Ἦσαν
γὰρ οὐχ ἐλάττους συναμφότεραι διαχοσίων. Ἃ δὲ
Δοῦρις ὃ Σάμιος, ᾿Αλχιδιάδου φάσχων ἀπόγονος εἶναι,

DURIDIS SAMII

προστίθησι τούτοις, αὐλεῖν μὲν elpsd(ay τοῖς ἐλαύνουσι Ὁ
Χρυσόγονον τὸν ΠΠυθιονίκην, χελεύειν δὲ Καλλιππίδην ὦ
τὸν τῶν τραγῳδιῶν ὑποχριτὴν, στατὸν xal ξυστίδα
χαὶ τὸν ἄλλον ἐναγώνιον ἀμπεχόμενον κόσμον, ἱστίῳ.
δ᾽ ἁλουργῷ τὴν ναυαρχίδα προσφέρεσθαι τοῖς Avr | |
ὥσπερ ἐχ μέθης ἐπικωμάζοντος, οὔτε Θεόπομπος οὔτ᾽
Ἔφορος οὔτε Ξενοφῶν γέγραφεν" οὔτ᾽ εἰχὸς ἦν died
ἐντρυφῆσαι τοῖς ᾿Αθηναίοις μετὰ φυγὴν καὶ συμφο- 2
ρὰς τοσαύτας κατερχόμενον. Ex Duride hauserit 7
Athenzus XII, p. 535, C. Cf. Diodor. XIII, 68, ut.
mittam reliquos i in re notissima, — * AJac endo φᾶ- i
σχων ἀπόγονος εἶναι]« Reputanti patria extorrem diu | |
in Samo Alcibiadem egisse , castra etiam habuisse, -
attendenti maxime generis propinquitatem , quam :
| Duridi scimus cum Alcibiade intercessisse, mihi ὦ
' non absonum visum est, sed admodum probabile, - D
in Samiorum usas prolixius de Alcibiade
fuisse narratum » Hulleman.

65. (OL. 94, 1; a. C. 4o4.)

Plutarch. Lys. c. 18 : Τότε (post pugnam ad
/Egospotamos pugnatam) δ᾽ οὖν ὃ Λύσανδρος ὅσον
οὐδεὶς τῶν πρόσθεν ᾿Ελλήνων δυνηθεὶς ἐδόχει φρονήματι.
χαὶ ὄγκῳ μείζονι κεχρῆσθαι τῆς δυνάμεως. Πρῶτον
μὲν γὰρ, ὡς ἱστορεῖ Δοῦρις, Ἑλλήνων ἐ ἐχείνῳ xat pun. |
o ai πόλεις ἀνέστησαν ὡς θεῷ ud Qudlke ἔθυσαν,
εἰς δὲ πρῶτον παιᾶνες ἤσθησαν, ὦ ὧν ἑνὸς igyhv ἀπο
μνημονεύουσι τοιάνδε" p.

Τὸν Ἑλλάδος ἀγαθέας,
στραταγὸν ἀπ᾽ εὐρυχόρου
Σπάρτας ὑμνήσομιεν, ὦ, 1
ἰὴ Παιάν. : ;
Σάμιοι δὲ τὰ παρ᾽ αὑτοῖς "Hiis Λυσάνδρια vdd

esse Andocidis sed Egeidis-tribus donarium. » Et ipse An-
docides in oratione De mysteriis dicit esse eum JEgeidis do-
narium. Hariolatur igitur Duris, qui eum Andocidis esse
ait. τς

63.

Agide regnante Alcibiades ex Sicilia exul Lacedzemonem
venit , neque diu ibi fuit, quum rumor exstitit , eum cum
uxore Agidis rem habere. Filium quidem ex ea natum rex
non agnovit suum esse, 564 Alcibiadis esse dixit ; neque id
moleste admodum Timzam tulisse Duris scribit, domique
ancillis nomen pueri non Leotychidam, sed Alcibiadem
insusurasse; Alcibiadem quoque dixisse, non libidinis causa
se cum Timzea-coiisse, verum id af fectantem , ut Spartani
ab ipsius prole tegerentor,

64.

Alcibiades ef. videre jam desiderans patriam, et magis
etiam videri se cupiens a civibus suis, quibus tot contra
hostes peperisset victorias, Athenas. revectus est cum
classe ; erant autem quum multis clypeis et spoliis undique
exornatze Atticae triremes, tum magnum post se captiya-
rum numerum trahebat, rosfraque a se victarum et pes-
sumdatarum navium háod pauciorum ducentis secuim infe-
rebat. Addit his omnibus Duris Samius , qui genus suum ad

| bitu instructum, quo uti solent qui docendis fabulis in

Alcibiadem auctorem refert, Chrysogonum Pythionicatiil
tibia precinisse remigibus nauticos modos, Callippidem
trageediarum histrionem , stato et xystide ceteroque ha-

theatro certant, remigum fuisse hortatorem , navem pra- ὦ
toriam explicato velo purpureo in portum subiisse, quasi -
ille erapulis plenus ex comessatione rediret. Haec neque
Ephorus neque Theopompus neque Xenophon commemo-
rant, neque vero probabile est Alcibiadem adeo per luxum
volulise Atheniensibus insultare, ab exilio tantisque rever-
sum miseriis. Di
65. | TE

Lysander ἡ δῶν tunc ad majorem quam ullus unquam
Grocus homo potentiam pervenisset, fastu tamen videtur
majori, quam pro sua potentia, elatus fuisse. Primo eni
Graecorum et arae sunt a civitatibus positae , ut Duris tra-
dit, tanquam deo, et sacrificia peracta in ejus honorem :
primo omnium Grecorum panes sunt. cantati, quorum
unius hoc initium commemoratur : ^

Celebrabimus inclut

Graeci? Lacedzemone

prognatum ducem ab ampla :
Io Pan !

Samii festum Junonis suum Lysandria vocandum sanxe-

ἐψηφίσαντο. ᾿Γῶν δὲ: ποιητῶν: Χοιρίλον. μὲν ἀεὶ περὶ.
ο΄ αὗτὸν εἶχεν ὡς χοσμήσοντα τὰς πράξεις διὰ ποιητιχῇς,
᾿ : ᾿ἈΑντιλόχῳ δὲ ποιήσαντι μετρίους τινὰς εἰς αὐτὸν στίχους
᾿ E ἡσθεὶς ἔδωχε πλήσας ἀργυρίου τὸν πῖλον. ᾿Αντιμάχου
δὲ τοῦ Κολοφωνίου καὶ Νικηράτου τινὸς Ἡραχλεώτου
— ποιήυατι Λυσάνδρια διαγωνισαμένων ἐπ᾽ αὐτοῦ τὸν

K Νικήρατον ἐστεφάνωσεν, ὃ δὲ ᾿Αντίμαχος ἀχθεσθεὶς

᾿μάζων τὸν Ἀντίμαχον ἐπὶ τῇ ποιητικῇ βαρέως φέροντα
τὴν ἧτταν ἀνελάμόανε χαὶ παρεμυθεῖτο τοῖς ἀγνοοῦσι
χαχὸν εἶναι φάμενος τὴν ἄγνοιαν, ὥσπερ τὴν τυφλότητα
τοῖς μὴ βλέπουσιν. Ἐπεὶ μέντοι ὃ χιθαρῳδὸς Ἄρι-
στόνους ἑξάχις Πύθια νενιχηχὼς ἐπηγγέλλετο τῷ Av-
- σάνδρῳ φιλοφρονούμενος, ἂν νικήση πάλιν, Λυσάνδρου
᾿ χηρύξειν ἑαυτὸν, « Ἦ δοῦλον: » εἶπεν.
—. Athen:us XV, p. 696, E : Οὐχ ἔχει δ᾽ (sc. carmen
Ὁ Aristotele in Hermeam Atarnensem composi-
- tum) οὐδὲ τὸ παιανιχὸν ἐπίρρημα, καθάπερ ὃ εἰς Λύ-
σανδρον τὸν Σπαρτιάτην γραφεὶς ὄντως παιὰν, ὅν
Ü- φησι Δοῦρις ἐν τοῖς Σαμίων ἐπιγραφομένοις “Ὥροις
᾿ς ἄδεσθαι ἐν Σάμῳ. ;

— De honoribus, quibus Lysandrum Samii affece-
— rint, v. Panofkal. 1. p. 73. — Antilochus aliunde
- mon notus. Niceratusiste memoratur Praxiphani ap.
— JMarcellin, Vit. Thuc. 3o et Aristoteli Rhetor. III,
II. « Ántimachi cum Nicerato certamen, de quo
.h.'l. agitur, initum esse quo tempore Lysander
— eum Agesilao in Asia rem gereret, conjicit Naekius
— de Choeril. p. 5o; sed non persuadet. Λυσάνδρια
— enim quis alibi potius celebrata fuisse credat, quam
— in ipsa Samo? Illud igitur certamen non ad seriora
- tempora referam, sed ad festorum institutionem
ἢ Lysandro coram domi a Samiis actorum ; quod ut
— declararet Plutarchus addidit ἐπ᾽ αὐτῷ. » Hac

D ME

—— Hullemanus rectissime. Ceterum quz de Antimacho

FRAGMENTA.

m- ἠφάνισε τὸ ποίημα. Πλάτων δὲ νέος ὧν τότε xol θαυ-᾿

435
66.

Etym. M : Ἰήιος δὲ ὃ Ἀπόλλων λέγεται, ὡς μὲν
Δοῦρις, ὅτι ἐν ἀγχάλαις βαστάσασα τὸν ἅλιον (scr.
Ἀπόλλωνα) fj Λητὼ ἐνεχελεύσατο εἰποῦσα" "Lt παυῆον.

ἥλιον ] ortum ex signo , quo nomen Apollinis in
codd. passim exaratur. V. Müller. Dor. 1, p. 315,
et 298; Weichett, Zeb. d. Apollon. p. 49; Lobeck,
Aglaoph. p. 1354. Illustratur fragmentum loco
Athenaei XV, p. 701, C, ubi Clearchus scripsisse
dicitur τὴν Λητὼ ex Χαλχίδος τῆς Εὐῤοίας ἀναχομί-
ζουσαν εἷς Δελφοὺς Ἀπόλλωνα xat Ἄρτεμιν, γενέσθαι
παρὰ τὸ τοῦ χληθέντος Πύθωνος σπήλαιον. Καὶ φερο-
μένου τοῦ Πύθωνος ἐπ᾽ αὐτοὺς, ἡ Λητὼ, τῶν παίξων
τὸν ἕτερον ἐν ἀγκάλαις ἔχουσα, προσύᾶσα τῷ λίθῳ τῷ
νῦν ἔτι κειμένῳ ὑπὸ τῷ ποδὶ τῆς χαλχῆς εἰργασμένης
Λητοῦς... εἶπεν "Ie παῖ, Tuyciv δὲ τόξα μετὰ χεῖρας
ἔχοντα τὸν Ἀπόλλωνα.... Διόπερ ἀπὸ τούτου λεχθῆναί
φασι τὸ, "Ie παῖ, καὶ, "I παιών.

65.

Proclus ad Plat. Tim. I, p. “8 : Εἴπερ τις ἄλλος
xal ποιητῶν ἄριστος χριτὴς ὃ Πλάτων... Ἡ ραχλείδης
γοῦν ὃ Ποντιχός φησιν, ὅτι τῶν Χοιρίλου τότε εὐδοχι-
μούντων, Πλάτων τὰ ᾿ἈἈντιμάχου προὐτίμησε, xai
αὐτὸν ἔπεισε τὸν Ἡραχλείδην εἰς Κολοφῶνα ἐλθόντα τὰ
ποιήματα συλλέξαι τοῦ ἀνδρός. Μάτην οὖν φληναφοῦσι
Καλλίμαχος χαὶ Δοῦρις, ὡς Πλάτωνος οὖχ ὄντος ἱκανοῦ
χρίνειν ποιητάς.

Mandatum istud Antimacho datum in dubium
vocat Welcker. l. 1, p. 106, — Ceterum de critica,
quam in poetas.Plato exercuerit, v. Bernhardy Gr.
Lit. Y, p. 131 sq. not, et quos laudat.

68.

Zenobius Prov, II, 58 : ᾿Αττιχὸς πάροιχος:
Δοῦρις [xot] περὶ αὐτῆς λέγει, ὅτι ἐπειδὴ ᾿Αθηναῖοι
τοὺς περιοιχοῦντας αὐτοῖς xal γειτνιῶντας ἐξέδαλον,
ἣ παροιμία ἐχράτησε. Κράτερος δὲ ἀπὸ τῶν εἰς Σάμον
πεμφθέντων ᾿Αθήνηθεν ἐποίκων τὴν παροιμίαν εἰρῆσθαι.

runt. Ex poetis ipse Cheerilum semper secum habuit, qui
ΟΠ carmine res ejus gesfas exornaret : Antilocho, quod de
—— ipso mediocres aliquot versus scripsisset , oblectatus pileum
. argento replevit. Antimacho Colophonio et Nicerato quo-
— dam Heracleota Lysandria poemate decertantibus ipso ju-
dice , Niceratum coronavit; Antimachus indignatione mo-
tus poema suum abolevit. Plato autem, juvenis tum, mi-
ratus Antimachum graviter ferre quod in re poetica esset
. superatus, consolatus eum est ostenditque, ignorationem
.. lis quibus inesset tantum nocere , sicut caecitatem iis modo,
᾿ς qui capti luminibus essent. Verum Aristonous cithareedus
τς quum sexies vicisset Pythia et Lysandro blandiens esset

ὴ Neque etiam pieanicam exclamationem ( 7o Pcan!) ha-
—— bet hoc carmen , quemadmodum ille in Lysandrum Spar-
tanum scriptus verus pean , quem Duris in Samiorum an-
nalibus ait Sami cani solitum,

66.

"Iro; Apollo appellatur, Duride auctore , propterea quod
Latona Apollinem in ulnis gestans exhortata eum est ver-
bis : "Ite παιῆον ("It xav).

67.

Heraclides Ponticus dicit, etsi Cheerili carmina tunc ma-
gno in honore fuissent , Platonem tamen Antimachi praetu-
lisse , ipsique Heraclidze suasisse, ut Colophonem profectus
carmina hujus viri colligeret. Temere itaque hariolantur
Callimachus atque Duris, censentes illi Platonem parum
idoneum aptumque fuisse ad judicandos poetas.

68.

Atticus inquilinus. De hoc quoque proverbio Duris di-
cit. Natum ait inde quod Athenienses inquilinos et vicinos
pellere soliti sint. Craterus vero manasse ab iis censet, qvi
Athenis in Samum missi essent. Attici enim Samum trans-
missi ibique sedem figentes indigenas expulerunt.

486

Ἀττιχοὶ γὰρ μεταπεμφθέντες εἰς Σάμον χἀχεῖ χατοι-
χήσαντες τοὺς ἐγχωρίους ἐξέωσαν.

Eadem schol. ad Aristot. Rhet. II, 21, 12, ubi
ὡς ὃ Κράτερος ἢ Δοῦρις, ἐν τῷ βιδλίῳ p her De
colonis Samum missis v. Diodor. XVIII, 8 et τὸ et
quos ibi laudat Wesseling.; Strabon. XIV, p. 658
Diog. L. X, τ΄ Plura ap. Panofkam Res Sam.
p. 97 et Clinton. ad an. 352 et 323.

ΠΕΡῚ TPATOAIAZX.
9.

Athenzus XIV, p. 636, F : Δοῦρις δ᾽ ἐν τῷ Περὶ
τῤῥαγῳδίας ὠνομάσθαι φησὶ τὴν μάγαδιν ἀπὸ Μάγδιος
(Μάγδου Epitom. ) Θραχὸς γένος.

Thracibus inventionem instrumenti etiam Can-
tharus ap. Polluc. IV, 61 ascribit. V. Steph. Thes.
v. Μαγάς;: Bode. 1.1. II, 1, p.
tentias yide ap. Athencum 1. ].

ΠΕΡῚ EYPIHIAOY ΚΑΙ ZOOOKAEOYX.

70.

Athenzus IV, 184, D : Δοῦρις δ᾽ ἐν τῷ Περὶ Eo-
ριπίδου xai Σοφοχλέους ᾿Αλχιδιάδην φησὶ μαθεῖν τὴν
᾿αὐλητιχὴν οὐ παρὰ τοῦ τυχόντος, ἀλλὰ Προνόμου., τοῦ
μεγίστην ἐσχηκχότος δόξαν. -

Antigenidem tibicinem Alcibiadi praeceptorem
dat Pamphila ap. Gellium XV, r7. Contra Plu-
tarchus Alcib. 2 : Τὸ δ᾽ αὐλεῖν ἔφευγεν (Ἀλχιό.) ὡς
ἀγεννὲς καὶ ἀνελεύθερον. Cf. Plato. Alcib. I p. 106,
E. Qux Hullemanus conciliare studet ita, ut datum
Alcibiadi praeceptorem mox ab eo repudiatum sta-
tuat. Duridem sua in laudem Alcibiadis finxisse
probabiliter statuit Eckertz. (De Duride Samio.
Bonn. 1842).

ΠΕΡῚ NOMON.

7I.

Etym. M. v. Θώραξ : Δοῦρις ὃ Σάμιος ἐν τῷ Περὶ

DURIDIS SAMII : "

188. Aliorum sen- |

τὰς θυγατέρας τῶν “χηδευομένων, οἷς ἂν ὦσι παῖδες
Macariwe facinore nihil traditur. Cf. interpr. ad | j

80ct nescio an reponendum sit Μαλιεῦσι.

νόμων φησὶν, ὅτι Διόνυσος ἐπιστρατεύσας Ἰνδοῖς xoi
μὴ δυνάμενος αὐτοὺς χειρώσασθαι πρατῆρα (θώρηκας
correx. Gent. ) οἴνου πληρώσας πρὸ τῆς χώρας αὐτῶν
ἔθηχεν' οἱ δὲ ἐμφορηθέντες τοῦ πόματος, ἀσυνήθεις |
ὄντες, οὕτως ἐχειρώθησαν μεθυσθέντες. “Ὅθεν οἱ pee
τὸ μεθύειν θωρήσσεσθαι λέγουσιν.

Περὶ νόμων] usitatior inscriptio foret : Περὶ vo- | B
αίμων. De Indis vino subactis cf. Polyzen. I, 15; —
Nonnus Dionys. XIV, 15. Mores et instituta Indo- |
rum que ex Bacchi culta explicanda Greci PM
runt , vide ap. Megasthenem in Arriani Ind. c. 7.
ὅθεν οἵ x1A.] Cf. scholiasta ad Arist. Acharn. 1132 |
aliique, quos vide in Steph. Thes. s. v. Θωρήσ- -

σεσθαι.

72. T

Schol. Platon. Hipp. maj. p. 293, A; Δοῦρις B :
φησιν, ὅτι αὐτὴ (Μακάρια) τὴν πυρὰν τοῦ πατρὸς χα-
τέσδεσεν" καὶ ἐξ ἐχείνου παρὰ Μαχεδόσι νενόμισται 1

τὸ αὐτὸ πράττειν ἐπὶ τοῖς πατράσιν. Aliunde de hoc |

Zenob. II, 61. Müller. Dor. I, p. 55, 3. Pro Μαχε-

ΠΕΡῚ ATONON.
73.

Tzetzes ad Lyc. 613 : Τύμῤον χαλεῖ τὸν τάφον.
Καὶ Δοῦρίς φησι ἐν τῷ κε ἀγώνων, τοὺς
(pns χαλεῖσθαι.

74.

Photius Lex. : EsMvou στέφανος πένθιμος" τὸ vec
σέλινον πένθεσι προσήχει, ὡς ἔφη xol Δοῦρις ἐν τῷ
Περὶ ἀγώνων. Hec Duris de Isthmiis vel Nemaeis | 3
Vine Cf. Meinek. ad Euphor. p. 108. A

ΕἾ

DE TRAGOEDIA.

69.

Duris in libro De tragcedía magadin nomen habere dicit
a Magdie, qui Thrax genere fuerit.

DE SOPHOCLE ET EURIPIDE.

70.

Duris in libro De Euripide et Sophocle ait Alcibiadem
tibia canere didicisse non apud vulgaremaliquem artificem,
sed apud Pronomum longe omnium clarissimum.

DE MORIBUS ET INSTITUTIS.

11.
Duris Samius in opere De moribus et institutis narrat
Bacchum contra Indos profectum , quum in potestatem eos
redigere non posset , thoraces vini plenos ad limites regionis

eorum apposuisse. Tunc illos ingurgitantes se liquore i

quem ferre nondum didicerant, ebrietate correptos acsi T.

facile subactos esse. Quare poete pro μεθύειν dicunt

ρήσσεσθαι. Ὁ
72.

Duris refert Macariam rogo ( Herculis) patris ignem s
jecisse. Unde apud. Macedones mos est filias eorum , ὦ
funere efferuntur, siquidem liberi iis sunt, idem facere pa ὃ
tribus.

DE CERTAMINIBUS.
73. d τ E.
Tóp6ov vocat sepulcri tumulum. Similiter Duris in libro
De certaminibus aras appellari dicit tumulos.
74.

Apii corona lugubris est; nam apium ad luctum p ertin
uti Duris quoque in libro De certaminibus ait.

25.

T Photius Lex. : ᾿Αγὼν, ὄνομὰ χύριον δηλοῖ, ὡς
᾿ Δοῦρις ἱστορεῖ, De Α γῶνος statua Olympic v, Pausan.
A 76.

ka» Mb Mn an
IU E UURTCCOBCM IM ei E, de e d

ἀφηγεῖται, Ἡραχλέα φησὶ βωμὸν δειμάμενον ἐπὶ τῷ
Ü Aged) πυγμῆς ἀγῶνα καταθεῖναι, xol νικήσαντα, τὴν
᾿ ἑξῆς Ὀλυμπιάδα πάλιν ἀγωνιζόμενον, ὑπὸ Ἐλάτου
— καὶ Φεράνδρου πάλῃ ληφθῆναι, x«l ἐξ ἐχείνου τὸ
᾿ Πρὸς δύο οὐδ᾽ Ἥρα χλῆς παροιμιασθῆναι. Cf. He-
-" rodor, fr. 14, Dinon. fr. 4, Pherecyd. fr. 36,

ΠΕΡῚ ΖΩΓΡΑΦΩ͂Ν.
77*

— . Diogen. L. 1, 38 : Γεγόνασι δὲ xoi ἄλλοι Θαλαῖ,
Lose Ῥέταρτος, οὗ μέμνηται Δοῦρις ἐν τῷ Περὶ ζωγρά-
2o Φῶν.
η8. T

- . Idem II, 19 : Δοῦρις δὲ xal δουλεῦσαι “(τορεῦσαι
-. conj. Gent.) αὐτὸν (Σωχράτη) καὶ ἐργάσασθαι λίθους
᾿ς (φησίν) εἶναί τε αὐτοῦ καὶ τὰς ἐν ἀχροπόλει Χάριτας
᾿ ἔνιοί φασι, ἐνδεδυμένας οὔσας. Sedes fragmenti incer-
d lior. De Socrate servo aliunde nil constat. A Peri-
... pateticis rem inventam putat Luzac, (Lect, Att,
ΠΡ. 113). De lapicida cf. Timzus fr. 100.

DE TOREUTICE.
79.
-— . Plinius H. N. XXXIV, 19, 6 : Lysippum Sicyo-
— nium Duris negat, Tullius fuisse discipulum affir-
— mat; sed primo cerarium fabrum, audendi ratio-
.. nem cepisse pictoris Eupompi responso. Eum enim
— dnterrogatum , quem sequerctur antecedentium , di-
— «isse demonstrata hominum multitudine , naturam
1 — ipsam imitandam esse, non artificem. | Eupompi
(pictura, nisi fallor, ansam dedit iis, que de Eu-

FRAGMENTA.

b Schol. Platon. p. 380 Bekker. : Πρὸς δύο οὐ δ᾽
p. ὃ Ἡ ραχλῇῆς. Ταύτης τὴν αἰτίαν 6 Δοῦρις οὕτως᾽

" 487

pompo Samio narrat Ptolemaeus Hephzestio lib. ΠῚ,
p. 314 ed. Gale. Ceterum fragmentum desumtum
est sine dubio ex libro : De toreutice. In Indice auc-
torum libri XXXIV usum se dicit : 47tigono, qui
de toreutice, Menechmo qui item, Duride qui item,
Menandro qui de toreutis, Heliodoro qui de Athe-
niensibus anathematis, Laudatur Duris etiam in
Indice ad lib. XXXIII.«Fortasse, Hulleman. ait,
Duridi debentur, qux ap. Plin. l. c. 6 de annulo
Polycratis leguntur. »

FRAGMENTA SEDIS INCERT.E.

80.

Plutarch. Prov. I, 48, p. 38: Δέχεται καὶ βῶ-
λον Ἀλήτης. ᾿Αλήτης γὰρ, ὥς φησι Δοῦρις, ἀποπε-
σὼν Κορίνθου, κατὰ χρησμὸν τοῦ θεοῦ ἀπεπειρᾶτο
πάλιν κατελθεῖν "ἐν δὲ τῇ χώρᾳ περιιδών (1. περιιών)
τινα βουχόλον ἤτει τροφήν. ὋὉ δὲ βῶλον x τῆς πήρας
ἀράμενος ἐδίδου. ὋὉ δὲ ᾿Ἀλήτης ἐδέξατο οἰωνισάμενος
xat εἰπών: Δέχεται xal βῶλον Ἀλήτης.

Cf. Diogenian. IV, 27; Apostol. VI, 83; Zenob.
IIT, 22; Hesych. v. Διὸς Κόρινθος, Müller. Dor. I, 85,

Min. p. 352. Fragmentum petitum fuerit ex ὥροις

Samiorum; fortasse Alete meminit loquens de
βώλῳ,, quam olim Euphemus, avus Sami, accepit.
Cf. Müller. Mz. p. 306.

81.

Proverb. Bodl. ed. Gaisf. 374, p. 4o : Ἐπὶ
σαυτῷ τὴν σελήνην χαθαιρεῖς... Δοῦρις δέ φησιν
ἀστρολόγον προαγορεύοντα τὰς τῆς σελήνης ἐχλείψεις
oUx εὖ ἀπαλλάξαι. Antecedunt hzc : ᾿Ασχληπιάϑης
φησὶ τὰς Θετταλὰς ἐχμαθούσας τὰς τῆς σελήνης χινή-
σεις (ἐχλείψεις Gent.) προαγγέλλειν, ὡς ὑπ᾽ αὐτῶν μέλ-
λοι χατάγεσθαι, τοῦτο δὲ πράττειν οὗ χωρὶς τῆς αὐτῶν
χαχώσεως " 7| γὰρ χαταθύειν τῶν τέχνων ἢ τὸν ἕτερον
τῶν ὀφθαλμῶν ἀπολλύειν. Λέγεται οὖν ἐπὶ τῶν χαχὰ

ποριζομένων. Cf. Zenob. IV, 1, ibiq. interpr.

D 73.
— Agon, nomen proprium , ut Duris narrat.

: 76.

— . Qontra duos ne Hercules quidem. Originem hujus pro
—— verbii Duris ita explicat : Herculem dicit, ara exstructa ad
.— Alpheum , pugilatus certamen instituisse in eoque vicisse;
ο΄ deinde sequente Olympiade iterum certantem ab Elato et
᾿ς Pherandro lucta esse devicíum atque exinde proverbium
—. matum esse : Contra duos ne Hercules quidem.

DE PICTORIBUS.

Lov ἘΠ:
δ᾽. . Fuerunt etiam alii, quibus Thales nomen erat,.. quorum
... quartus est ille cujus Duris in libro De pictoribus meminit.

»

: 78.
Duris serviisse (?) Socratem ait et sculpsisse lapides : opus
illius esse Gratias, qua sunt in arce, vestitas, nonnulli as-

serunt.
80.

Vel glebam accipit Aletes. Nimirum Aletes, uti Duris re-
fert, quum Corintho excidisset, oraculi jussu recuperare
patriam tentavit. Tum in regione Corinthiaca oberrans
ἃ bubulco cibum postulavit. llle vero glebam e pera de-
promptam ei porrigit; quam recipiens ille utpote bonum au.
gurium dixit : Accipit vel glebam Aletes.

81.

Duris ait astrologum lunc eclipses non. absque damne

suo proedixisse,

488
82.

Zenobius II, 36 : Ἀττιχοὶ τὰ Ἐλευσίνια.
᾿Ελλείπει τὸ xa0' ἑαυτούς. Λέγει δὲ Δοῦρις, ὅτι
ὅταν xa0' ἑαυτοὺς συλλεγέντες τινὲς πράττωσί τι, ἐπι-
λέγουσιν ἑαυτοῖς: Ἀττιχοὶ τὰ ᾿Ελευσίνια, Cf.
Apostol. IV, 74, Diogen. I, 51.

83.

Bekkeri Anecd. Gr. p. 451, 32 : Δοῦριν δὲ Ἄρι-
στοτέλης φησὶ λέγειν ὅτι ἐχλήθη ᾿Ασιὰς (ἢ xi0dpa ) ἀπὸ

DURIDIS FRAGMENTA.

| 0aptc. » HurrkM. not

τῶν χρωμένων Λεσδίων, οἵτινες οἰκοῦσι πρὸς τῇ ᾿Ασίᾳ, |
Legi possit Δοῦρις... Ἀριστοτέλη. Hullemam, |
Aristotelem juniorem quendamintelligit, Prellerus
Aristoteli substituit Aristidem Milesium. Equidem
fuisse puto ᾿Ἀριστοχλὴς ( Περὶ χορῶν). V. not. ad
Aristot. fr. 259. s
Etym. M. : Κίθαρον, καθ᾽ ὁμοιότητα τῶν ὀστῶν πρὸς
τὰς χορδάς. *0 δὲ Δοῦρις ἀπὸ τοῦ Κιθαιρῶνός φησιν,
ὅτι Ἀμφίων ἐχεῖσε ἐμουσιχεύετος. « VerbaDuridis
pertinent ad vocem quz proxime antecedit, Kc | HH

ΜῈ
3m

82.

Attici Eleusinia, subaudiendum est , inler se agunt.
Duris hoc proverbium usurpari scribit quoties inter se de
re quapiam secreto tractantes quidam conveniant.

83.
Duris, referente Aristotele ( Aris/ocle? ) , Asiadem

ADDENDUM.

Fragmentum 50 plenius exhibet schol. Venet,ad
Eurip. Hec. 915 ed. Cobet, ( ad calcem Phoenissa-
rum Eur. ed. Geel., quem librum nunc demum
nactus sum) : Δοῦρις ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν “ὥρων (16'
τῶν ὡρῶν cod. ) γράφει οὕτως" « Κατὰ δὲ τοῦτον τὸν
χρόνον ὑπὸ Αἰγινητῶν ᾿Αθηναῖοι κατὰ θάλατταν ὀχλού-
μενοι πέμπουσι πεζοὺς εἰς τὴν νῆσον, ὑπολαμθάνοντες,
ἂν φθάσωσι πεζοὺς ἀποδιδάσαντες, πολλὰ ἂν βλάψαι
τὴν Αἴγιναν. Οἱ δὲ ἐπεξελθόντες, ἔτυχον γὰρ αὐτοῖς
προχατάπεπλ ευχότες τῶν Σπαρτιατῶν τινὲς, τοὺς Ἄθη-
ναίους ἀπαντῶντας ἀπέχτεινον πλὴν ἑνός. Τοῦτον δὲ
ἀπέστειλαν ἀπαγγελοῦντα. Τὸν δὲ ὡς ἦλθεν περιέστη-
σαν αἷ τῶν τεθνεώτων γυναῖχες αἱ μὲν ἐρωτῶσαι τοὺς
ἄνδρας τί γεγόνασιν, αἵ δὲ τοὺς ioi ai δὲ τοὺς. ἀδελ-

ΟΝ m

citharam ab utentibus ea Lesbiis Asiae accolis nomen babere |
dicit. ià T

84.

Citharam Duris nomen habere ait a Citherone, quippe
in quo Amphion musicam exercuerit.

ται ἧς στολήν. Τὰς περόνας οὖν ἀπὸ τῶν ὥμων Dus et
σάμενοι τὸν ἄνθρωπον πρῶτον ἐξετύφλωσαν, εἶτα ἀπέ- —
χτειναν. Οἱ δὲ ᾿Αθηναῖοι μεγάλην ἡγήσαντο συμφορὰν, v
τὸ γενόμενον πάθος. έδοξε δὲ αὐτοῖς περιελέσθαι |
τῶν γυναικῶν τὰς περόνας, ἐπεὶ γὰρ εἰς ὁπλισμὸν αὖ- —
ταὶς περιέστησαν (ἐχρήσαντο schol, vulg.), οὐ φυλα- —
χὴν τῆς ἀμπεχόνης. Πάντων δὲ ἰδιαίτατον cuvéGatyev. j
ἐπὶ τῶν ᾿Αθηναίων. Ot μὲν Ἱὰρ χόμας ἐφόρουν, ad. |
δὲ γυναῖχες ἐχείροντο, καὶ τοῖς μὲν ἀνδράσι ποδή
ἦσαν χιτῶνες, αἵ δὲ γυναῖχες ἐῤρύαζον ((ὉΡ., £6ov
cod. ) ἐν τῇ Δωρίδι στολῇ, διόπερ xad ἕως ἡμῶν πολ)

τοὺς ἀχίτωνας δωριάζειν ἔ ἔφασαν. »

222 EL

5 b. Idomeneus (*) inter cives Lampsacenos generis
— mobilitate et opulentia conspicuus; clarior eo,
— quod Epicuri non solum magisterio, sed etiam fa-
r I niliaritate usus est. In disciplinam philosopho tum
-—se juvenis dedisse videtur, quum Lampsaci ille do-
—— eere cceperat (310 a. C.). Quadraginta annis post
- (270 a. C.) Epicurus literas ad Idomeneum scri-
- psit, quibus moribundus senex discipulo et amico
— valedicit, curzque ejus commendat liberos Metro-
— dori, cujus sororem Batidem Idomeneus uxorem
— duxerat. Ex his de state, qua floruerit Idome-
| meus, satis liquet (310—270. V. Clinton, F. H.
- d h. a.). Quot annos post mortem magistri in vita
- exegerit, nescimus.

᾿ς Patriz urbis summus magistratus sive prefectus
τ &€ tantum non tyrannus fuisse videtur, Rigidz po-

. tentiz ministrum appellat Seneca. Cum splendore

- muneris homini venerunt van gloriole cupiditas,

fastus, luxuries ceterque libidines qux | comitari
- solent potentiam. Testes sunt epistolze , quibus de-
i 8 enerem discipulum Epicurus ad meliora consilia
- revocare studuit (**). Num quid profecerit ambigo.

- (*) Strabo XIIl,p. 589 : Αὐτὸς δ᾽ ᾿Επίχουρος τρόπον τινὰ
Λαμψαχηνὸς ὑπῆρξε, διατρίψας ἐν Λαμψάχῳ xxi. φίλοις yon
σάμενος τοῖς ἀρίστοις τῶν ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, τοῖς περὶ "lOo-
μενέα χαὶ Λεοντέα.

— Diog. L. Χ,. 25, discipulos Epicuri recensens : Λεοντεύς τε
T Λαμψαχηνὸς ὁμοίως xoi ἡ τούτου γύνη Θεμίστα, πρὸς ἣν xal
᾿ γέγραφεν ὁ ᾿Ἐπίχουρος, ἔτι δὲ Κολώτης xoi Ἰδομενεὺς, xai
οἱ Λαμψαχηνοί * καὶ οὗτοι μὲν ἐλλόγιμοι.
Idem X, 23 : (Μητρόδωρος) τὴν ἀδελφὴν Βατίδα ἐξέδοτο
ομενεῖ.
Idem X, 3 : Dicebant nonnulli de Epicuro eum ᾿Ιδομενέα
i Ἡρόδοτον xai Τιμοχράτην, τοὺς ἔχπυστα αὐτοῦ τὰ χρύφιαχ
ἥσαντας, ἐγχωμιάζειν χαὶ χολαχεύειν.
Athenzeus VII, p. 279 F : Ταύτης (τῆς γαστρὸς) γὰρ ἕνεχεν
ὃ ἀνὴρ xoi τῆς ἄλλης τῆς χατὰ σάρχα ἡδονῆς ἐχολάχενε xol
Ἰδομενέα xai Μητρόδωρον... ᾿Επίχουρος γὰρ ἦν ὁ τούτων ὃδι-
δάσχαλος. :
(ἢ Diog. Χ, 22 : Ἤδη δὲ τελευτῶν (᾿ Ἐπίχουρος) γράφει
τρὸς ᾿Ιδομενέα τήνδ᾽ ἐπιστολήν᾽ « Τὴν μαχαρίαν ἄγοντες λαὶ ἅμα
εὐυταίαν ἡμέραν τοῦ βίου, ἐγράφομεν ὑμῖν ταυτί " στραγγου-
X τε παρηχολουθήχει xai δυσεντεριχὰ πάθη, ὑπερδολὴν οὐχ
ολείποντα τοῦ ἐν ἑαυτοῖς μεγέθους. Ἀντιπαρετάττετο δὲ πᾶσι
᾿ πούτοις τὸ χατὰ ψυχὴν χαῖρον ἐπὶ τῇ τῶν γεγονότων ἡμῖν
᾿ διαλογισμῶν μνήμῃ. Σὺ δ᾽ ἀξίως τῆς Ex μειραχίου παραστά-
σεως πρὸς ἐμὲ xol φιλοσοφίαν ἐπιμελοῦ τῶν παίδων Μητρο-
ρου. »

tractantem : « Si gloria, inquit , tangeris , notiorem te
epistolce mec facerent , quam omnia ista , quc colis et
ropter que coleris. » Num quid ergo mentitus est?

is Idomenea nosset , nisi Epicurus illum suis literis

Quanquam Sintenis (ad Plut. Pericl. Exc. V,
p. 314) ex verbis Senece « rigide: tunc potentiae
ministrum » haud. improbabiliter colligi censet ,
postmodo Idomeneum se abdicasse isto ministerio.

Scripsit Idomeneus opus Περὶ Σωχρατιχῶν, quod
semellaudatur expresse (fr. 1), bis innuitur fra-
gmentorum (2. 3) argumentis. Sed major pars
reliquiarum de virisagit quibus cum Socraticis nihil
fuit negotii. Ibi sermo est de luxu Pisistratidarum,
de Themistoclis ἀσελγείᾳ, de Pericle, qui Ephial-
tem sicariorum manu e medio sustulerit, de Ari-
stide, Hyperide, Demosthene, JEschine, Phocione,
Nihilo secius hzec omnia ex eodem Περὶ Σωχρατι-
xi»» opere fluxisse statuit Sintenis, memor Theo-
pompi aliorumque scriptorum , qui ad res ἃ pro-
posito argumento alienas evagari quavis occasione
adamant. « Inprimis, ait, hic nominandus est Pha-

incidisset ? Omnes illos megistanas et satrapas et re-
gem ipsum , ex quo Idomenei titulus petebatur, oblivio
alta suppressit. — ldem paullo post : Quoscunque in me-
dium fortuna protulit , quicunque membra et partes
aliene potentie fuerant, horum gratia viguit, domus
frequentata est, dum ipsi steterunt : post ipsos cito
memoria defecit, ingeniorum crescit dignatio: nec ipsis
tantum honor habetur, sed quidquid illorum memo-
ric adhaesit, excipitur. Ne gratis Idomeneus in episto-
lam meam venerit , ipse eam de suo redimet. Ad hunc
Epicurus illam nobilem sententiam scripsit, qua hor-
tatur, ut Pythoclea (de quo v. Diog. L. X,5, 84) locu-
pletem non publica nec ancipiti via faciat. « Si vis,
inquit, Pythoclea divitem facere , non pecunie adji-
ciendum, sed cupiditatibus detrahendum est. »

Seneca Ep. 22: Nulli necesse est felicitatem cursu se-
qui : est aliquid , etiam si non repugnare, subsistere,
nec instare fortuna ferenti... Epicuri epistolam ad
hanc rem pertinentem legi, Idomeneo que scribitur,
Quem rogat ut quantum potest fugiat et properet an-
tequam aliqua vis major interveniat , et auferat liber-
tatem recedendi. Idem tamen subjicit , nihil esse ten-
tandum , nisi quum apte poterit tempestiveque ten-
tari : sed quum illud tempus diu captatum venerit ,
exsiliendum ait. Dormitare de fuga cogitantem vetat,
et sperat eliam ex difficillimis salutarem exitum , si
nec properemus ante tempus, nec cessemus in tem-

ore.
s Plutarch. adv. Coloten p. 1127, F : Πάλιν δὲ, οἶμαι, γρά-
φων πρὸς Ἰδομενέα διαχελεύεται, μὴ νόμοις xai δόξαις δου-
λεύοντα ζῆν, ἐφ᾽ ὅσον ἂν μὴ τὴν διὰ τοῦ πέλας Ex πληγῆς ὄχλη-
σιν παρασχενάζωσιν. ; ἔ

Photius Lex. : Πύθια xai Δήλια. Φασὶ Πολυχράτην τὸν
Σάμου τύραννον Πύθια καὶ Δήλια ποιήσαντα ἅμα ἐν Δήλῳ,
πέμψαι εἰς θεοῦ χρησόμενον, εἰ τὰ τῆς θυσίας ἄγει χατὰ τὸν
ὡρισμένον χρόνον᾽ τὴν δὲ Πυθίαν ἀνελεῖν, ταῦτα σοὶ Πύθια
χαὶ Δήλια, βουλομένην δηλοῦν ὅτι ἔσχατα. μετ᾽ ὀλίγον γὰρ
χρόνον αὐτὸν ἀπολέσθαι cuvíón. ᾿Επίκουρος δὲ ἐν τινὶ τῶν

᾿πρὸς Ἰδομενέα ἐπιστολῶν ταῦτα.- Eadem Suidas.

490

nias Lesbius , qui et ipse librum scripsit Περὶ Σω-
χρατιχῶν (Diog. L. VI, 8), sed ut et Solonis et
Themistoclis mentionem fecerit (v. ad Plut. The-
mist. p. 5 sq.). Item Demetrius Phalereus in libro
quem Σωχράτης inscripserat (Plut. Arist. 1. 18)
Aristidis meminit, neque ita ut commemorarit tan-
tum, sed ut satis accurate quz ad vitam privatam
attinebant videatur persecutus esse, Denique idem

constat de Panztii libro Περὶ Σωχράτους (v. Plut.

Aristid, 36). » Contra ita Car. Fr. Hermannus
(Index lectt. univ. Marburg. zst. 1836, p. VII) :
« Nobis multo verisimilius est, quod non modo
Jonsio (Scr. Hist. ph. p. 118), verum etiam Luzaco
(Lectt. Att. p. 113 sq.) placuisse videmus, Ido—
meneum Epicuri sectatorem, ut voluptatem suam
magnorum virorum exemplis defenderet ac com-
mendaret , pariter ut Aristippum Περὶ παλαιᾶς τρυ-
Q7; scripsisse constat, alium preterea librum de
illustrium hominum luxurie reliquisse, quem fa-
cilis conjectura est mendaciis obtrectatorumque
calumniis refertissimum fuisse ("). »

Qua etsi speciem verisimilitudinis pre se ferre
videntur, nullo tamen veteris auctoritatis indicio
confirmantur. Neque vero deest in fragmentis ve-
teris tituli vestigium, Etenim fr. 17 legitur ᾿Ιδομένης
φησὶ δημαγωγόν ; quod quum sensum non fundat,
sagaciter Sauppius restituit Ἰδομενεύς φησι Περὶ δη-
μαγωγῶν, ad eumque librum referenda censet
omnia, quz alteri De Socraticis operi assignari
nequeant, Idque rectissime, ut equidem judico.
Sunt sane , que non proxime ad demagogos perti-
neant; sed Idomeneus eodem modo rem instituere
potuit, quo Theopompus fecit in suo Περὶ δημα-
γωγῶν libro ( histor. Phil. X), ubi tantum non omnes
viros qui inde a Persicis temporibus Atheniensium
rempublicam administraverant, percensuisse vide-
tur. — Ceterum quod de mala fide auctoris nostri
modo dictum est, id quisque verissimum habebit,

(*) Conf. A. G. Beckeri Analecten zu d. griechischen
Rednern fasc. I, p. 24 sqq. (Quedlinburg. 1835). Wester-
mann ad Voss. Hist. Gr. p. 105, ubifusius de hac re ab
ipso dictum esse ait in Quaest. Demosth. P. IV, p. 29 sqq.

IDOMENEI LAMPSACENI

ους, ὄντας Σωχράτους; ὑποθάλλοιτο, λαμβάνων παρὰ,

qui vel fugitivo oculo fragmenta perlustraverit, |

Preterea Idomeneus scripsit Samothracica. Sui-..
das : ᾿Ιδομενεὺς, ἱστορικός * ἔγραψε ἱστορίαν τὴν χατὰ :
Σαμοθράκην. Nihil ex eo libro superstes, nisi forte.
huc pertinet fragm. 18; ubi citatur "I. ἐν πρώτῳ ἡ
Τρωιχῶν de genealogia, quz in Samothracicis [
pariter ac in Troicis locum habere potuit. |

ΠΕΡῚ TON XOKPATIKQN.

n. -
I. B:

cWE

Diog. L. IL, 19 : Ἦν γὰρ (Σωχράτης) xal ἐν τοῖς ᾿
ῥητορικοῖς δεινὸς, ὥς φησι καὶ ᾿Ιδομενεύς- ἀλλὰ xol obo.
τριάχοντα αὐτὸν ἐκώλυσαν τέχνας διδάσχειν λόγων, '
ὥς φησι Ξενοφῶν. Καὶ ᾿Αριστοφάνης αὐτὸν χωμῳδεῖ |
ὡς τὸν ἥττω λόγον «.χρείττω ποιοῦντα, Καὶ γὰρ πρῶτος
(ὥς φησι Φαδωρῖνος ἐν Παντοδαπῇ ἱστορίᾳ) μετὰ τοῦ
μαθητοῦ Αἰσχίνου δῥητορεύειν ἐδίδαξε, Λέγει δὲ τοῦτο.
xat Ἰδομενεὺς ἐν τοῖς Περὶ τῶν Σωχρατιχῶν.

2.

Diog. L. III, 36 : Τοὺς δὲ λόγους, οὺς Κρίτωνι
περιτέθεικεν (Πλάτων), ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ περὶ 23;
φυγῆς συμϑουλεύοντι, φησὶν Ἰδομενεὺς εἶναι Αἰσχίνου"
τὸν δ᾽ ἐκείνῳ περιθεῖναι διὰ τὴν πρὸς τοῦτον δυσμένειαν.

Diog. L. II, 60 : Τοῦτον (Αἰσχίνην) ἔφη "Sog. -
νεὺς ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ συμδουλεῦσαι, περὶ τῆς φ ἧς
Σωχράτει, καὶ οὐ Κρίτωναγ Πλάτωνα δὲ, ὅτι ἦν A f
στίππῳ μᾶλλον φίλος, Κρίτωνι περιθεῖναι τοὺς λόγους..
— Pergit : Διεδάλλετο δ᾽ 6 Αἰσχίνης καὶ μάλισθ᾽ ὑπὸ

Μενεδήμου τοῦ ᾿Κρετριέως, ὡς τοὺς πλείστους Qu
Ξανθίππης. Hzc quoque Idomeneus tradidit, ὁ
3.

Athenzus XIII, ὅτι, D. E : Τίς γὰρ ἤλπισεν Ai-
σχίνην τὸν Σωχρατιχὸν τοιοῦτον γεγενῆσθαι τοὺς τρό-
πους, ὅποῖόν φησι Λυσίας ὃ ῥήτωρ ἐν τοῖς τῶν συμθο-
λαίων λόγοις ; ὃν ἐκ τῶν φερομένων ὡς αὐτοῦ διαλόγων.
θαυμάζομεν ὡς ἐπιειχὴ χαὶ μέτριον, πλὴν εἰ μὴ ὡς
ἀληθῶς τοῦ σοφοῦ Σωχράτους ἐστὶ συγγράμματα, ἐχα-
ρίσθη δὲ αὐτῷ ὑπὸ Ξανθίππης, τῆς Σωχράτους γυναι-

Ü

DE SOCRATICIS.
1. j
Erat Socrates etiam in oratoria , sicut Idomerneus quoque

refert, promptus atque acer : sed eum Trigintaviri dicendi
artem, ut ait Xenophon, docere vetuerunt. Exagitatur
etiam ab Aristophane, ut qui deteriorem causam superiorem
faceret. Primus quippe ut Favorinus in Omnigena historia
scribit, cum ZEschine discipulo artem dicendi docuit; id
quod Idomeneus quoque refert in libris De Socraticis.

2.
' Sermones quos Critonem Plato fecit in carcere loquen-
fem, quum Socrati fugam suaderet JEschinis fuisse tradit

Idomeneus
butos.
4Eschinem Idomeneus tradit in carcere fugam So iti
suadere tenfasse, non Critonem : verum Platonem quia
/Eschines Aristippum magis amplecteretur, Critoni illo:
sermones attribuisse. Insimulabatur ZEschines, inp nis |
Menedemo Erefriensi, quod Socratis dialogos complur
pro suis venditaverit, quos a Xanthippe acceperit, —
i 3. [hs

Quis putasset. AEschinem talibus fuisse moribus , qu
Lysias dicit in orationibus De contractibus? quem e Dialo
qui sub ipsius nomine feruntur, ut àequum et moderat

: illi vero*a Platone hujus odio fuisse attr

E

e, μετὰ τὸν ἐχείνου θάνατον, ὡς οἱ ἀμφὶ τὸν Ἴδομε-

EL.
i. [IIEPI^AHMATOTON.]

——— Athenzus XII, p. 535, F : Ἰδομενεὺς δέ φησι καὶ
τοὺς Πεισιστρατίδας "Iremíov xot Ἵππαρχον εὑρεῖν 0a-
λίας καὶ κώμους" διὸ xat ἵππων xol ἑτέρων πολλῶν ἐπι-
᾿ πολάσαι τὸ πλῆθος παρ᾽ αὐτοῖς" ὅθεν βαρεῖαν αὐτῶν γε-
᾿ γέσθαι τὴν ἀρχήν. Sequitur Theopompi fr. 147. —
Πορνῶνχ. ἑταιρῶν Casaubonus, παρασίτων xoi ἕται-
ὃν Sintenis(ad Pl. Pericl. p. 318) scrib. propo-
1 p
ΑΗΒ XIII, p. 576,C€ : Θεμιστοκλῆς a τε, ὥς
γῆησιν Ἰδομενεὺς, οὐ y ἅρμα ζευξάμενος ἑταιρῶν Xi
"c ἀγορᾶς εἰσήλασεν εἰς τὸ ἄστυ; Ἦσαν δὲ αὗται Λά-
: E &, xal Σχιώνη xxi Σατύρα καὶ Νάννιον.
| Ἢ Idem XII, p. 533, : Θεμιστοκλῆς δ᾽, οὔπω Ἀθη-
ναίων μεθυσχομένων οὐδ᾽ ἑταίραις χρωμένων, ἐμφανῶς
pee ζεύξας ἑταιρίδων, διὰ τοῦ Ὁ Κεραμειχοῦ πληθύον-
is ἑωθινὸς ἤλασεν. Ἀμφιθόλως δ᾽ αὐτὸ εἴρηκεν 6 ᾽1δο-
ἐνεὺς , εἴτε ἑταίρας. τέτταρας συνυπέζευξεν ὡς ἵπποὺς,
d τε ἀνεδίόασεν αὐτὰς ἐπὶ τὸ τέθριππον.
.. Priori loco ipsa Idomenei verba ab Áthenio po-
esse monet Casaubonus.

6.

/. Schol. Aristoph. Vesp. 947 : Thucydides, Melesiz
z Periclis adversarius, exilio decem annorum ex

ze ostracismi mulctatus est. Ὅτι δὲ ὃ ᾿Αθηναίων ὃ δῆ-

* ἀειφυγίαν αὐτοῦ καταγνοὺς ἐδήμευσε τὴν οὐσίαν,

αἱ πρὸς Ἀρταξέρξην ἧκε φεύγων, σαφὲς ποιεῖ ᾿Ἶ1δομε-
γεὺς διὰ τοῦ β΄ τὸν τρόπον τοῦτον" « Οἱ μέντοι Ἀθη-

a E

FRAGMENTA. 491

ναῖοι αὐτοῦ xal γένους ἀειφυγίαν χατέγνωσαν, προϑι-
δόντος τὴν “Ελλάδα, xal αὐτοῦ ἡ οὐσία ἐδημεύθη. »
Clinton, F. H, III, p. 488 : « 7Ais passage, re-
ferred by an error of the $choliastto Thucydides son
of Melesias , appears to describe Themistocles, »
Plura in scholio isto perturbata sunt; quare verum
tetigisse Clintonum nullus dubito. Sintenis (ad

' Plut. Pericl. c, 10) videns non posse verba schol.

de eo exilio intelligi, quod Plutarchus memorat,
« Si quid veri, inquit, est in ista Idomenei nar-
ratione, non video quomodo aliter res expediri
possit, quam sic, ut Thucydides alio tempore ite-
rum in exilium missus esse statuatur, tum quideni,
ut προδοσίας accusatus, ἐπ᾽ ἀειφυγία. »

7.

Plutarch, Pericle c. 10, 6 : Πῶς ἂν οὖν τις lo-
μενεῖ πιστεύσειε χατηγοροῦντι τοῦ Περιχλέους ὡς τὸν
δημαγωγὸν ᾿Εφιάλτην φίλον γενόμενον χαὶ χοινωνὸν
ὄντα τῆς ἐν τῇ πολιτεία προαιρέσεως δολοφονήσαντος
διὰ ζηλοτυπίαν χαὶ φθόνον τῆς δόξης; 'Γαῦτα γὰρ οὐχ
οἶδ᾽ ὅθεν συναγαγὼν ὥσπερ χολὴν τἀνδρὶ προσδέδληχκε.

8,

Idem ibid. c. 35 de Pericle, post infelicem con-
tra Epidaurum expeditionem accusato et conde-
mnato loquens : ᾿Ἐπεγράφη δὲ τῇ 90 χατήγορος, ὡς
μὲν ᾿Ιδομενεὺς λέγει, Κλέων, ὡς δὲ Θεόφραστος, Σιμ-
μίας: 6 δὲ Ποντιχὸς Ἡ ραχλείδης Λαχρατίδαν εἴρηχε.

9.

Plutarch, Aristid. c. 1 : Καὶ μὴν ἄρξαι γε τὸν
᾿Αριστείδην 6 ᾿Ιδομενεὺς, οὐ χυαμευτὸν ἀλλ᾽ ἑλομένων
᾿Αθηναίων φησίν,

Ad rem cf. sequentia, et cap. 5, ubi hzc : Φησὶν

. hoi üinem admiramur : nisi revera sapientis Socratis sunt
ipta illa, huic vero donata a Xanthippe, uxore Socratis ,
st ejus obitum , ut Idomeneus ait.

[DE DEMAGOGIS.]

4.
neneus scribit Pisistratidas quoque , Hippiam et Hip-

E equorum et aliarum rerum (scortorum ?) ingens multi-
do penes illos erat : unde grave ait fuisse illorum im-

5.
»emistocles , ut ait Idomeneus , nonne junctis quadrigis
ir icum pleno foro in urbem invectus est ? erant autem

E ontiwe et scortationi dediti erant , Arx junctis

ricularum publice per Ceramicum hominibus fre-
entem mane transvectus est. Quam rem narrans Idome-
cem locutus est ; ut nescias, utrum quattuor me-
i stri 5. veluti equos quadridi junxerit, an in quadrigis

Bum, lauta epula et comessationes invenisse : itaque

6.

Thucydidem Melesiz filium (deb. : Themistoclem) exilio
perpetuo ab Atheniensium populo mulctatum bonaque ejus
publicata esse, ipsum vero ad Artaxerxem fugisse, planum
facit Idomeneus libro secundo hunc in modum : « Athe-
nienses, inquit, ipsum et familiam ejus exilio perpetuo
mulctarunt, utpote Graeci proditorem, atque bona ejus
publicata sunt. »

v.

Qui ergo fidem mereatur Idomeneus, Periclem culpans,
quod is Ephialten amicum suum atque ejusdem in republica
factionis , eemulatione invidiaque gloria adductus, per frau-
dem necaverit? Hanc enim bilem nescio unde collectam ei
viro suffudit.

8.

Accusationi Periclis subscripsit Cleon, si Idomeneum
sequimur; sin Theophrastum, Simmias; Heraclides Pon-
ticus Lacratidam nuncupat.

9.

Magistratum gessisse Aristidem, non famen sorte, sed

suffragiis Atheniensium electum, affirmat Idomeneus.

492

ὃ Φαληρεὺς Δημήτριος ἄρξαι τὸν ἄνδρα (᾿Αριστείδην)
μικρὸν ἔμπροσθεν τοῦ θανάτου, μετὰ τὴν ἐν Πλαταιαῖς
μάχην. Quod in dubium vocat Plutarchus archon-
tem Aristidem in ἀναγραφαῖς querens frustra. Sci-
licet accidit ei, quod multis accidit, ut eum, qui
alia quacunque ἀρχἣ functi erant, eponymos fuisse
crederent. Vide Boeckh. De archontibus pseudepo-
nym. p. 5 sq. Ceterum quamnam ἀρχὴν Idomeneus
intellexerit, innuunt sequentia.

IO.

Idem ibid. c. 4, 4 : Τῶν δὲ δημοσίων προσόδων
αἱρεθεὶς ἐπιμελητὴς οὐ μόνον τοὺς καθ᾽ αὑτὸν, ἀλλὰ xot
τοὺς πρὸ αὑτοῦ γενομένους ἄρχοντας ἀπεδείχνυε πολλὰ
νενοσφισμένους καὶ μάλιστα τὸν Θεμιστοχλέα"

Σοφὸς γὰρ ἁνὴρ, τῆς δὲ χειρὸς οὐ χρατῶν.
Διὸ xo συναγαγὼν πολλοὺς ἐπὶ τὸν A ριστείδην ἐν ταῖς
“ἃ , co , “6 z
εὐθύναις διώχων χλοπῆς καταδίκη περιέδαλεν, ὥς φησιν
Ἰδομενεύς. ᾿Αγαναχτούντων δὲ τῶν πρώτων ἐν τῇ
πόλει xo βελτίστων οὐ μόνον ἀφείθη τῆς ζηυΐας, ἀλλὰ
χαὶ πάλιν ἄργων ἐπὶ τὴν αὐτὴν διοίκησιν ἀπεδείχθη.
Προσποιούμενος δὲ τῶν προτέρων μεταμέλειν αὑτῷ xal
μαλαχώτερον ἐνδιδοὺς ἑαυτὸν, ἤρεσχε τοῖς τὰ χοινὰ

7ὔ 2 2 AY 2$ 5 , 4
κλέπτουσιν, οὖχ ἐξελέγχων οὐδ ἀχριδολογούμενος, ὥστε
χκαταπιμπλαμένους τῶν δημοσίων ὑπερεπαινεῖν τὸν
3 ; N c * - € A E] e
Ἀριστείδην xal δεξιοῦσθαι τὸν δῆμον ὑπὲρ αὐτοῦ σπου-

e i ie e

/ cs
δάζοντας ἄρχοντα πάλιν αἱρεθῆναι.
χ (ern

II.

Idem ibid. c. 10, ὃ : ᾿Εμόδαλόντος δὲ Μαρδονίου
τὸ δεύτερον εἰς τὴν ᾿Αττιχὴν αὖθις εἰς Σαλαμῖνα διεπέ-
ρᾳσαν. ἊἌριστείδης δὲ πεμφθεὶς εἰς Λαχεδαίμονα τῆς
μὲν βραδυτῆτος αὐτοῖς ἐνεχάλει xot τῆς ὀλιγωρίας προε-

IDOMENEI LAMPSACENI

μένοις αὖθις τῷ βαρδάρῳ. τὰς Ἀθήνας, ἠξίου δὲ πρὸς
τὰ ἔτι σωζόμενα τῆς “Ελλάδος βοηθεῖν. Ταῦτα ἀχού-
σαντες οἱ "ἔφοροι μεθ᾽ ἡμέραν μὲν. ἐδόχουν παίζειν χα
Add s opvdovec ἦν γὰρ αὐτοῖς boe VUXTÓ
δὲ πενταχισχίλίους Σπαρτιατῶν ἐπιλέξαντες, ὧν ἕχαστος
ἑπτὰ περὶ αὑτὸν εἵλωτας εἶχεν, ἐξέπεμψαν οὐχ εἰδότων
τῶν ᾿Αθηναίων. ᾿Κπεὶ δὲ πάλιν ἐγκαλῶν ὃ ᾿Ἀριστείδης
προσῆλθεν, οἵ δὲ σὺν γέλωτι ληρεῖν αὐτὸν ἔφασχον καὶ
καθεύδειν, ἤδη γὰρ ἐν ᾽᾿Ορεστείῳ τὸν στρατὸν εἶναι ο-
ρευόμενον ἐπὶ τοὺς “ξένους (ξένους γὰρ ἐχάλουν. τοὺς
Πέρσας), οὐ κατὰ χαιρὸν ἔφη παίζειν αὐτοὺς ες
στείδης ἀντὶ τῶν πολεμίων τοὺς φίλους ἐξαπατῶντο
Ταῦθ᾽ ot περὶ τὸν ᾿Ιδομενέα λέγουσιν. "Ev δὲ τῷ
φίσματι τοῦ Ἀριστείδου πρεσδευτὴς οὐκ αὐτὸς. ἀ
Κίμων xoà Ξάνθιππος καὶ Μυρωνίδης φέρονται...
12.

Athenzeus XIII, p. 590, C : Ὑπερίδης δ᾽ 6 bí
ἐχ τῆς πατρῴας οἰκίας τὸν υἱὸν ἀποδαλὼν Γλαύκιππον,
Μυρρίνην τὴν “πολυτελεστάτην ἑταίραν ἀνέλαδε: xat
ταύτην μὲν ἐν ἄστει εἶχεν, ἐν Πειραιεῖ δὲ ᾿Αρισταγόραν,
Φίλαν δ᾽ ἐν ᾿Ελευσῖνι, ἣν πολλῶν ὁ ὠνησάμενος χρημάτ ᾽ν
εἶχεν ἐλευθερώσας, ὕστερον “δὲ xo οἰχουρὸν αὐ "n
ἐποιήσατο, ὡς Ἰδομενεὺς ἱστορεῖ. cw

Ex eodem Idomeneo sua habet Plutarchus ir
Vit. X. Or. p. 849, D : ᾿Πγένετο χαὶ πρὸς τὰ ἀφροδίσι
καταφερὴς, ὡς ἐχθαλεῖν μὲν τὸν υἱὸν, εἰσαγαγεῖν à !
Μυρρίνην τὴν πολυτελεστάτην bal. ἐν Πειραιε 1
δ᾽ ἔχειν ᾿Αρισταγόραν, ἐν ᾿Ελευσῖνι δὲ ἐν τοῖς ἰδίοις χτή-᾿
μασι Φίλαν τὴν Θηβαίαν εἴκοσι μνῶν λυτρωσάμεν

12.

Athenzus XIII, p. 592, F de Demosthene : ἢ
λαστος δ᾽ ἦν ὃ ῥήτωρ περὶ τὰ ἀφροδίσια , ὅς φ

10.

Aristides publicorum redituum procurator constitutus ,
non alios tantum sui temporis, sed etiam qui ante ipsum
fuissent magistratus , multa peculatos ostendit , maxime au-
tem Themistoclem , qui

catus quidem , ast incontinentis vir manus.
Itaque is, coitione multorum contra Aristidem facta, ra-
tiones administrati officii reddentem peculatus crimine
condemnavit, ut refert Idomeneus. Sed primis et optimis
civium indigne hoc ferentibus, non modo mulctatus ille
noh est , sed rursus eidem negotio praefectus. Tum Aristides
peenituisse prioris se instituti simulans, seque leniorem prze-
bens , peculatoribus placuit, quum non inquireret in eorum
facta, neque ea detegeret : itaque hi publica onusti pecu-
nia, summis laudibus Aristidem tollere, prensareque ejus
nomine populum , ut rursus munus hoc ei demandarent.
11.

Mardonio iterum in Atticam irrumpente , rursus in Sala-
minem trajecerunt. Aristides autem Spartam missus tardi-
tatem et negligentiam eis exprobravit, qui rursus Athenas
barbaro prodidissent, simulque petiit, ut salvis adhuc
Graecie partibus opitulatum irent. Hoc ut audiverunt

Ephori , interdiu festum diem agendo ludum et eocórditil
proe se ferebant (agebantur enim Hyacinthia), noctu clam.
Atheniensibus quinque millia delectorum Spartanorum,
quorum quivis septem secum Helotas trahebat , emisert
Quum denuo incusaret eos Aristides, atque ipsi rider
hominem delirare et somniare dicerent : jam enim ad Ὁ
steum exercitum esse contra peregrinos (eo nomine Pe
significabant) proficiscentem : alieno tempore eos
ac pro hostibus amicos decipere Aristides responilili
narratio est Idomenei : quippe in Aristidis edicto nu
legatus, sed Cimon, Xanthippus et Myronides toi
12. e
Hyperides orator, paterna domo ejecto filio Glauc pp
Myrrhinam sumptuosissimam meretricem recepit , et h
quidem habuit in urbe; in Piroeeo vero Aristagoram; E Ile
sine Philam , quam ingéieti pecunia emptam , dein -
dimisit , et dispensandis rebus domesticis pret
meneus tradit.
13.
Intemperanter libidinosus hic orator erat, ut ait Idc
neus. Sic Aristarchi cujusdam adolescentuli amore €c
ob illumque inter pocula insultans Nicodemo , "a

ενεύς. Ἀριστάρχου γοῦν τινος ἐρασθεὶς μειρακίου,
"n αὐτὸ παροινήσας εἰς Νικόδημον, ἐξέκοψεν αὐτοῦ
οὺς δοθαλμούς. Παραδέδοται δὲ χαὶ περὶ ὄψα καὶ
ΤΣ χαὶ περὶ γυναῖκας πολυτελής. Τοιγαροῦν
αἱ ió γραμματεύς ποτ᾽ αὐτοῦ cime « Τί δ᾽ ἄν τις περὶ
μος ἡένους λέγειν δύναιτο; τὰ γὰρ ἐνιαυτῷ μελετη-
Éyra. ἐχείνῳ μία γυνὴ μιᾷ oed συνέχεεν.» "Ava)a-
j y γοῦν xal ele τὴν οἰκίαν λέγεταί τινα Κνωσίωνα
m ipux(oxov, χαίτοι γυναῖχα ἔχων * ὡς xal αὐτὴν ἀγαν-
σασαν συγχοιμᾶσθαι τῷ Κνωσίωνι.
; Ἀριστάρχου γοῦν x7A.] Cf. Demosth. c. Mid. $ 104
-sqq., ZEschines C. Tim. p. 24, S 171 sq., Dinarch.
| - Demosth. S 3o, Zosimus Vit, Dem. p. 149, et
lura ap. Westermannum De litibus quas De-
osth. oravit ( Lips. 1834) p. 23 sq.
τ 14.
1 Plutarch. Phoc. c. 4 : Εἰ γὰρ ἦν, ὥς qnae "[8o-

ενεὺς, δοιδυχοποιοῦ πατρὸς (ὃ Φωχίων), οὐχ ἂν ἐν

^

αἱ εἰρηχὼς κατ᾽ αὐτοῦ χαχὰ τὴν δυσγένειαν παρῆχεν.
19.

m "Schol. ad /Eschin. De fals. leg. init. : ^O μαθη-
τὴς ἐγένετο (sc. Αἰσχίνης 6 ῥήτωρ), ὡς μὲν Δημήτριος
6 Φαληρεὺς, Σωκράτους τοῦ φιλοσόφου, εἴθ᾽ ὕστερον
τοῦ Πλάτωνος, ó ὡς δὲ Καιχίλιος χαὶ ᾿Ιδομενεὺς καὶ "Eo-
| μιππος, οὖχ ἤχουσε τῶν ἀνδρῶν μαθήσεως χάριν. Qui-

D subjiciuntur : Φησὶ γὰρ ( Herinippus, puto, vel
aecilius, qui Idomeneum citaverit) ὡς οὐδὲν τοῦ
proces τοῦ Πλατωνιχοῦ σώζει, οὔτε τὸ ἀχριξὲς
ἡ χαθαρὸν, [οὔτε τὸ ἀ ἀπέριττον χαὶ εὔρυθμον, ἀλλὰ
ε) OE πως ἐστὶν αὐτοῦ ἣ ἰδέα τοῦ λόγου, χαὶ ἄτε--
oc μὲν xol προπετὴς xoi εὐχερὴς, ἐπὶ τὸ λοιδορεῖν

ᾧ λόγῳ Γλαύχιππος ὃ Ὑ περίδου μυρία συνειλοχὼς |

FRAGMENTA, 493

αἰσχρῶς xai à ἀπρεπῶς δήτορι ἐξαγομένη ; ἔχουσα δέτι
xai εὐφυὲς καὶ εὐάγωγον xal οἷον ἂν γένοιτό τινι ἐκ
φύσεως χαὶ μελέτης ἀφανοῦς.

A15 a.

Plutarch. Demosth. c. 15 : Ὁ δὲ xac Αἰσχίνου
τῆς παραπρεσθείας ἄδηλον εἰ λέλεχται * καίτοι φησὶν

᾿Ιδομενεὺς παρὰ τριάκοντα μόνας τὸν Αἰσχίνην ἀποτυ-

γεῖν. ᾿Ἀλλ᾽ οὖχ ἔοιχεν οὕτως ἔχειν τἀληθὲς, εἰ δεῖ τοῖς

Περὶ στεφάνου γεγραμμένοις ἑκατέρων λόγοις τεχμαί-

ρεσθαι" μέμνηται γὰρ οὐδέτερος: αὐτῶν ἐναργῶς οὐδὲ

τρανῶς ἐχείνου τοῦ ἀγῶνος ὡς ἄχρι δίκης προελθόντος.
16.

Idem ibid. c. 23 : Εὐθὺς δ᾽ 6 ᾿Αλέξανδρος ἐξήτει

πέμπων τῶν δημαγωγῶν δέχα μὲν, ὡς Ἰδομενεὺς xal
Δοῦρις εἰρήκασιν, ὀκτὼ δ᾽ ὡς οἱ πλεῖστοι τῶν συγγρα-
φέων, V. Duris fr. 9.

17.

Bekker, Anecd. p.249 : Ἔμπουσα : Ἔμπουσα
φάσμα ἐστὶ τῶν ὑπὸ τῆς ᾿Ἑχάτης πεμπομένων, cl;
πολλὰς ἀλλασσόμενον μορφάς. ᾿Εχαλεῖτο δὲ xal 'Ovo-
χώλη τοῦτο τὸ φάντασμα. ἴξμπουσα δὲ ὑπὸ τοῦ ἐμ-
ποδίζειν τοὺς ἀνθρώπους, ἢ ἀπὸ (x00 τὸν ἕτερον πόδα
χαλκοῦν ἔχειν, τὸν δὲ ἕτερον βολίτινον. ᾿Ἐχλήθη οὖν
$4 μήτηρ Αἰσχίνου Γἕμπουσα, ὡς μὲν λέγει Δημοσθέ--
vns (p. 270, 25), ἀπὸ τοῦ πάντα ποιεῖν xal πάσχειν
(καὶ γὰρ τὸ φάσμα παντόμορφον)" ὡς δὲ Ἰδομενεύς
φησι Περὶ δημαγω γῶν, ἐπεὶ ἀπὸ σχοτεινῶν τόπων
ἀνεφαίνετο τοῖς μυουμένοις.

ἢ ἀπὸ x1).] distinctius Suidas v. Γἔμπουσα :
ἜἜμπουσα δὲ παρὰ τὸ ἑνὶ ποδίζειν, ἤγουν τὸν ἕτερον
πόδα χαλχοῦν ἔχειν. ---- Ἰδομενεύς φ. T. δ. vulgo

exti dit. Perinde vero etiam in obsonia et in adolescentulos
et in mulieres sumptus ingentes profudisse perhibetur. Quare
^ criba illius aliquando dixit : « De Demosthene quid dicere
i; ii piam possit? Nam quse ille toto anno meditatus est , ea
unà nocte una mulier miscet conturbatque. » Quin et do-
Ἢ τ suam recepisse fertur Cnosionem quendam adolescen-
"tulum, quamquam uxorem habens : quare indignata illa ,
sa quoqu eum Cnosione concubuit.

: 14.

τ ἀβδδηι pistillorum fabricatoris, ut Idomeneus ait ,

ius | Phocion erat, ignobiles has ejus natales commemo-
? non omisisset in oratione sua. Glaucippus, Hyperi-
S, qui sexcenta in. eum convicia collegit effuditque.
15.

hines orator, secundum Demetrium Phalereum , So-
philosophi , deinde vero Platonis discipulus fuit;
Secundum Cccilium vero et Idomeneum et Hermippum,
non audivit illos viros disciplinae causa.

15 a.

ilio, quam de falsa legatione contra /Eschinem Demo-

JEschinem fuisse. Verum haud ita res se habere videtur,
si quidem ex orationibus De corona ab utroque scriptis
colligi aliquid licet. Neuter enim contentionis hujus diserte
et perspicue ita meminit , ut ad causam forensem deventum
esse pateat.

16.

Statim misit Alexander qui tradi sibi postularent dema-
gogos decem , uti Idomeneus et Duris tradiderunt, vel octo
potius, sicuti plurimi iique prostantiores scriptores ré-
ferunt.

17.

Empusa spectrum est ex eorum numero, qui Hecate
immittere solet ; varias illud assumere solet formas. Nomi-
nabatur vero etiam Onocole. Empusa autem dicebatur
propterea quod ἐμποδίζειν, impedire, homines solet, aut
inde quod (ἑνὶ ποδὶ, uno tantum pede , incedit, quoniam)
alterum pedem sneum habet, alterum vero, asininum.
Aschinis itaque mater Empusa vocabatur, ut Demosthe-
nes dicit, quod omnia faceret patereturque ( nam spectrum
quoque formas quascunque assumit); sicuti vero Idome-
neus in libro De demagogis ait, quod e-tenebricosis locis
appareret initiandis.

494

beck. Agl. p. 121 : « Scilicet διὰ τούτων ἐδήλωσεν
Δημοσθένης. Sic demagogus vocatur βάσχανος "Epw-
vv; Dionys. H. IX , 45. » Sed quid tum sequentia?
Quam recepi emendationem optimam proposuit
H. Sauppe in JZeíck. u. Ritschl. Rhein. Mus.
1843, p. 451. Cf. Schol. Demosth. 18, $ 13o : Tov
μὲν πατέρα ἀντὶ Τρόμητος ἐποίησεν ᾿Ατρόμητον, τὴν δὲ
μητέρα σεμνῶς πάνυ Πλαυχοθέαν, ἣν " Eumoucav ἅπαν-
τες ἴσασι καλουμένην, ἐκ τοῦ πάντα ποιεῖν χαὶ πάσχειν
xod γίγνεσθαι δηλονότι ταύτης τῆς ἐπωνυμίας τυχοῦσαν.
— Ἀνεφαίνετο τοῖς μ..] spectat ad ritus: sacrorum
Sabaziorum vel Phrygiorum, quorum Glaucotheam
JEschinis matrem scimus fuisse antistitam. V, Sui-
das v. Αἰσχίνης. Cf. Lobeck. Agl. p. 652. Ceterum
cf, schol. Aristoph. Ran. 293 : Aox& δὲ xai (sc.

ἡ ΓἜμπουσα ) ταῖς μεσημύρίαις φαντάζεσθαι, ὅταν τοῖς ᾿

χατοιχομένοις ἐναγίζωσιν. Suidas et Etym. M. et
Steph. Thes. v. Γἔμπουσα.

XAMOOGPAKIKA.

Suidas : Ἰδομενεὺς, ἱστορικὸς ἔγραψεν ἱστορίαν τῶν
χατὰ Σαμοθράχην.

(TPOIKA.]
LIBRO PRIMO.
18,

Schol. Apoll. Rhod. I, 916 : Νῆσον ἐς Ἠλέχ-
τρῆς: τὴν Σαμοθράχην λέγει. "Exet γὰρ ᾧχει "HAéx-
Tox dj Ἄτλαντος, xai ὠνομάζετο ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων
Στρατηγὶς, ἥν φησιν “Ἑλλάνιχος ᾿Ἢλεχτρυώνην χαλεῖ-
σθαι. ᾿Εγέννησε δὲ τρεῖς παῖδας, Δάρδανον, τὸν ἐς

Τροίαν κατοικήσαντα ( ὃν καὶ Πολυάρχην φασὶ λέγεσθαι.

ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων), καὶ Ἠετίωνα, ὃν ᾿Ιασίωνα (καὶ
Ἡσίωνα cod. Par.) ὀνομάζουσι, xat φασι χεραυνωθῆναι
αὐτὸν ὑδρίζοντα ἄγαλμα τῆς Δήμητρος" τρίτην δὲ ἔσχεν
Ἁρμονίαν, ἣν ἠγάγετο Κάδμος. Καὶ ἀπὸ τῆς μητρὸς
αὐτῆς Ἠλεχτρίδας πύλας τῆς Θήφης ὀνομάσαι ἱστορεῖ

DIONYSIUS HERACLEOTA.
᾿Ιδομένης φησὶ δημαγωγόν, quod ita explicuit Lo- ,

Ἑλλάνικος ἐν πρώτῳ Τρωιχῶν xat Ἰδομενεὺς ἐν πρώτ
Τρωιχῶν, t
De hoc loco Sintenis ad Plutarchi Pericl. Exc: |
V, p. 315 ita habet : « Dubium est, utrum Lam-.
psacenus intelligendus sit an alius quidam :
Jonsii suspicione, qui, « Idomeneus, inquit, δὲς
Dictys Cretensis simul militarunt contra Trojanos τὸ
an forte ut hujus, sic et illius nomine 'T ρωικὰ i- I
quando exstitisse dicemus? » penes alios esto judi.
cium, Jtem de mea, quz hzc est. Apud Apollo
nium scholiastamque Apollonii agitur de e 1
thrace insula ejusque antiquissima historia : j m.
de Idomenei sive Lampsaceni seu alius historia
Samothracica certo constat Suid testimonio, Quid
igitur, si Idomeneo τὰ 'Γρωιχὰ errore librariorun
data existimamus, quum deberent Σαμοθραχιχῶν liz
bri commemorari? ut Τρωικῶν temere repetitum si :
ex przgressa Hellanici operum commemoratione
commutandumque cum Σαμοθραχικῶν, mutatione
ad speciem magis quam revera violenta. » Prob:
bilia hzc. Ungerus in Paradox.Theban. p. 272,$
quid mutandum esset, putaret Idomeneum tra-
ctasse res patrias aut heroicas. De re narrata v. Mül
ler. Min. p. 462; Lobeck. Aglaoph. p. 1206; Us
ger. l. 1.

b ^
T AN

DIONYSIUS. HERACLEOTA. | |

Dionysius Heracleota , T heophanti filius, Zen
nis discipulus ( qui quum jam senex a Stoicis a
Cyrenaicos defecisset, Νεταθέμενος cognominatu is
est), praeter alia etiam historici argumenti nonnull
scripsit, Περὶ ἀρχαίων βασιλέων scilicet, εἰ
Περὶ βαρδαριχῶν ἐθῶν, teste Diogene L. VII,
167 in Vita hujus philosophi. Fragmenta autem
horum librorum non supersunt, quantum equidem
scio. Cf, interpretes ad Diogenem, et de tempori-
bus viri Clinton. F. H. tom, III, ad an. 151 εἰ

p. 496.

1o

a:
4
1

dodi

DE REBUS SAMOTHRACLE.
18.

In Samothracia habitabat Electra, Atlantis filia, ibique
ab indigenis appellabatur Strategis. Eandem Hellanicus
Electryonen dici ait. Peperit vero liberos tres; Dardanum,
qui in Trojana regione sedem fixit, et quem ab indigénis etiam

d

Polyarchen appellari ferunt; deinde Eetionem, quem
etiam Iasionem vocant; hic quum in Cereris simulac

superbisset , fulmine interfectus esse dicitur; filiam. i
Electra habuit H3rmoniam , quam Cadmus uxorem dt xi
Hanc de Electra? matris nomine portas Thebarum Electri
das nominasse narrat Hellanicus libro primo Troicorum e
Idomeneus libro primo Troicorum ( De rebus Samoti

cic ). 2

Josephus A. J. I, 3,6: Βηρωσσὸς (ἢ), ἀνὴρ Χαλ--
᾿ δαῖο μὲν τὸ γένος, γνώριμος δὲ τοῖς περὶ παιδείαν
᾿ ἀναστρεφομένοις (fr. 7 not.). — Syncell. p. 48, B :
Βήρωσσος δ᾽ ἐν τῇ πρώτῃ τῶν Βαδυλωνιαχῶν φησι
᾿ γενέσθαι μὲν αὐτὸν χατὰ ᾿Αλέξανδρον τὸν Φιλίππου
᾿ τὴν ἡλιχίαν (fr. 1). — Tatian, Or. adv, Gr. c. 58 :
— Bzpocóc, ἀνὴρ Βαδυλώνιος, ἱερεὺς τοῦ παρ᾽ αὐτοῖς
Βήλου, xaz' ᾿Αλέξανδρον γεγονὼς (qui Alexandri eetate
—wixit, non vero, natus est.), Ἀντιόχω τῷ μετ᾽ αὐτὸν
τρίτῳ (Antiocho Soteri) τὴν Χαλδαίων ἱστορίαν ἐν
τρισὶ βιόλίοις χατατάξας, καὶ τὰ περὶ τῶν βασιλέων
ἐχθέμενος, ἀφηγεῖται χτλ. (v fr. τή not)... Βηρω-
σὸς δέ ἐστιν ἀνὴρ ἱκανώτατος, xoi τούτου τεχμήριον

Ἰόδας, ὃς, περὶ ᾿Ασσυρίων γράφων, πάρὰ Βηρωσοῦ
φησι μεμαθηχέναι τὴν ἱστορίαν. Εἰσὶ δὲ αὐτῷ βίόλοι
Περὶ ᾿Ασσυρίων δύο. Tatiani locum repetit Euse-
bius in P. E. p. 488, A (fr. 14 not.), ubi libri pro

Ἀντιόχῳ τῷ μετ᾽ αὐτὸν τρίτῳ perperam exhibent :

π᾿, τ, , nfl

LA. τῷ μετὰ Σέλευχον τρίτῳ. Que conflata sunt ex
HB n CEST YA n 5 M 7

DÀ. τῷ μετ᾽ αὐτὸν τρίτῳ et À. τῷ μετὰ Σέλευχον.

Antiochus Soter regnare coepit ab anno 280 ; tum

igitur jam provectus ztate Berosus erat. Nec longe

post annum 280 historiam suam Berosum Antiocho

- (*) Ricaren. Berosi Fragm. Lips. 1825, p. 1 : « Nomen Berosi
arie exaratur a scriptoribus Graecis : Βηρωσσός (Joseph.,
useb., Syncell.; alii), Βήρωσσος (Clem. Alex., Justin.
art.), Βηρωσός (Tatian., Zonar.) et Βήρωσος (Theophil. An-
joch., Pausan., Athenzeus). Latini Berosum dicunt. [Graecae
'ons etudini Βηρωσσὸς prae ceteris videtur convenire. Arca-
"dius p. 78, 3 : τὰ εἰς σσος ὑπὲρ δύο συλλαδὰς τῷ ὦ παραλη-
γόμενα ὀξύνεται, χερωσσός. ἃ. DiNDonr. in Steph. Thes.
"tom. II, p. 232 Ὁ. ] Berosi nomen compositum esse e voce
Chaldaica *»3 (ilius, quod Syris *3) et Hebreo yn,
ita ut Berosus signiticet filius Hosec , conjecit Jos. Scali-
er. (Thes. tempp. p. 408 not.). Quae nominis derivatio
amen minus fortasse aliis placebit ob verba e duabus lin-
wis petita. Aliter verbum adstruere conatus est vir doct,
—Wahlius (Erdbeschreib. v. Ostindien, Hamburg. 1803,
Jom, I, p. 178). E vocibus *à et wDW vel w*Dw, ut

si nomen interpretari velis, filius medici, illud de-
Y dum putavit. Quod per se optime fieri potest. Sem-
rus (Misc. Lectt. fasc. I, p. 27) aliam proposuit nominis

erivationem. « In Mischna, inquit, in Taanith fol. 24,
— 'eccurrit nomen afitiqui Judaici doctoris vj*u 12, Barusch
—wel Barüsch, s. filius Uschi. Simile putamus nostrum
omen esse et levi mutatione ad Greecam linguam inde erit
Bwowcóc, quam veram scripturam Grecam esse arbitra-
—mur. » Qus omnia maximam veri speciem pr: se ferre
nemo facile negaverit, si effici possit nomen Barusc/ re-
— era legi in Talmude. Memorantur quidem in tractatu
—Taanith c. 1, 5 filii Puroschi (xy*y27*22); nomen Ba-
—ruschi doctoris nusquam legi. Quo tamen rem non plane
everti facile confiteor. Hebraeis Ὁ) 12 ( Chaldzeis p172 ) est
—&bies, lingua vernacula, Fichte, Tanne. Nonne quod
Germanis etiam Chaldwis et Babyloniis viri nomen esse

BEROSUS CHALD/EUS.

dedicasse probabiliter statuit Clinton. F, H. ad an.
279 (ἢ). — Apud Syncell. p. 14, B, Manetho, qui
sub Ptolemao I et II, floruit, scripsisse dicitur

᾿χατὰ μίμησιν Βηρωσσοῦ πεπλασμένα χατὰ τοὺς αὖ-

τοὺς σχεδόν που χρόνους ἢ μιχρὸν ὕστερον (**) .

Qu: preterea de vita Berosi traduntur, apud
Vitruvium legis atque Plinium, Quorum ille ( IX ,
ἡ, fr. 24) narrat Berosum in Co insula scientie
astrologice scholam aperuisse, Plinius wero
(VIL, 37. fr. 25) refert ei propter divinas przdi-
ctiones Athenienses publice in Gymnasio statuam
inaurata lingua statuisse (?). His junge que de
Beroso, patre Sibylle, fabulatur Justinus Martyr
Coh. ad Gr. c. 3o : Ταύτην (sc. Σίδυλλαν) δὲ ἐκ
μὲν Ba6ulOvo; ὡρμῆσθαι φασὶ, Βηρώσσου τοῦ τὴν
Χαλδαϊχὴν ἱστορίαν γράψαντος θυγατέρα οὖσαν, εἰς δὲ
τὰ μέρη τῆς Καμπανίας οὐχ οἶδ᾽ ὅπως διαῤᾶσαν, ἐχεῖ
τοὺς χρησμοὺς ἐξαγορεύειν ἔν τινι Κουμᾷ οὕτω χαλου-
μένη πόλει.... Ταύτης δὲ τῆς Σιβύλλης ὡς χρησμῳδοῦ
πολλοὶ μὲν καὶ ἄλλοι τῶν συγγραφέων μέμνηνται χαὶ
Πλάτων ἐν τῷ Φαίδρῳ. Cf. Pausanias X, 12, ὅ :
Παρὰ Ἑδραίοις τοῖς ὑπὲρ τῆς Παλαιστίνης γυνὴ χρη-
σμολόγος, ὄνομα δὲ αὐτῇ Xá66r. Βηρώσου δὲ εἶναι
πατρὸς καὶ ᾿Ερυμάνθης μητρός φασι Σάδῥην - οἱ δὲ
αὐτὴν Βαδυλωνίαν, ἕτεροι δὲ Σίδυλλαν καλοῦσι Alyu-
πτίαν. Eadem Suidas v. Σίδυλλα, Dubium vix est,
quin alium quendam Berosum Sibylle patrem cum
historico Justinus confuderit (1). Quem errorem

(*) Plinius H. N. VII, 57 narrat sec. Berosum ( fr. 24) apud
Babylonios 480 annorum observationes siderum corticibus
laterculis inscriptas esse. — « Hos annos, Casaubonus (Thes.
tempp. p. 407) ait, Berosi procul dubio a Nabonassaro pu-
tandos esse constat, qui incidunt in annum XIII Antiochi
Soteris, qui Seleuco successit. Constanter igitur affirma-
mus eo anno (268 a. C.) Berosum Babyloniaca sua Antiocho
obtulisse. » Similiter Vossius Hist. Gr. p. 122 et Volney,
(G;uvres complétes (ed. Didot. 1838), p. 473. — Verum
istis annis 480 aut totidem cycli significantur, aut scri-
bendum est 480,000, uti dudum viri docti intellexerunt.
Vide not. ad fr. 24.

(**) Berosum cum Manethone vel Antiochum cum Pto-
lem:eo Philadelpho confundere videtur Moses Chorenensis
p. 3 : Mulie alie hujusmodi rationes sunt, ob quas
eum (sc. Ptolemaeum Philadelphum) Grecic regem ap-
pellaverimus ; sed quum breviter omnia complecti sta-
tuimus , de illo satis dictum est. Multi porro er Grecia
celebres lilerarumque studiosi viri, non modo ad libros,
qui in regiis aliarum gentium tabulariis εἰ templis
conditi erant, in Grecum sermonem convertendos in-
cubuere (sicut eundem comperimus ad hanc rem Bero-
sum invitavisse, virum Chaldaicum, omnis doctrina
peritissimum), verum etiam quecunque in. artibus
fuere magna et admiratione digna , studiose undecun-
que conquisivere.

(T) Wachíerus (in Ersch. wu. Gruber's Encyclop. v.

S. cmn dub

— —Àrmam ll —— —Á"—— [42 !————Án—!—ÀÀ—— ——fo!——— A n i

dünesdiütucd amm ia dl DL. o t all b I o

496

facile excusaveris, si verum est, quod sane veri-
simillimum est , ipsum Berosum Sibylle istius Be-
rosianz in Historiis suis meminisse. Nam quz ex
Sibylla narrat Alexander Polyhistor de turris ba-
byloniez edificio vix aliunde quam ex Nostri libris
petita fuerint. Etiam in astrologicis libris Berosum
Sibylle testimoniis usum esse suspicor.

Historie Berosi, que modo Χαλδαϊκῶν modo
Ba6v)ovwxóvy nomine laudantur, tribus libris erant
comprehense, Fragmenta satis ampla prz ceteris
servarunt Josephus , Clemens Alexandrinus , Euse-
bius, Syncellus. Quorum tamen ne unus quidem
ipsos Berosi libros inspexisse videtur. Syncellus ex
Eusebio, vel sicuti Eusebius, sua hausit ex Africano ;
Africanus ex Alexandro Polyhistore, hic ex Apol-
lodoro (v. fr. 5. 6), ut videtur. Eodem Polyhistore -
usus fuerit Josephus, etsi mentionem fontis injicere
omisit, Clemens Alexandrinus ob oculos habuit
Jubam Mauritanium , qui Berosi libros in Assyriis
suis historiis excerpsisse videtur. Igitur quum
per tot manusmigraverint que ad nos perdurarunt
fragmenta, haud miraberis variis modis verba Be-
rosi deformata esse, cavendumque ne Beroso
imputemus qui sunt imputanda excerptoribus.
Ceterum de pretio atque auctoritate eorum qua
ex Berosi Historiis traduntur, quum unanimis sit
virorum doctorum consensus pluribus de his dis-
putare supersedeo.

Berosus) Justini verbis innitens, Historias Babylonias a
serioris evi hominibus quibusdam compositas , iisque cele-
bratum istum Berosi , sacerdotis antiquissimi , nomen esse
praefixum. Quam sententiam memorare est refellere. Vide
Richter. 1. l. p. 11.

BEROSI CHALDJEI

BABYAONIAKA sive XAAAAÍKA.
E LIBRO PRIMO.

! ies

Syncell. P. 28, b: (Ex τοῦ ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Πολυΐ-
στορος, περὶ τῶν ᾿ πρὸ τοῦ χαταχλυσμοῦ βασιλευσάντων.
δέχα βασιλέων τῶν Χαλδαίων καὶ αὐτοῦ τοῦ καταχλυ-᾿
σμοῦ, καὶ περὶ τοῦ Νῶε xol τῆς κιύωτοῦ. ἐν οἷς, xat
τινα διὰ μέσου TRES φάσχει, ὡς τῷ Bpdiaot e
γραμμένα). ἧ
1. Βήρωσσος δὲ ἐν τῇ πρώτῃ τῶν Βαξυλωνιακῶν φησι.
γενέσθαι μὲν αὐτὸν χατὰ ᾿Αλέξανδρον τὸν Φιλίππου
τὴν ἡλιχίαν. ᾿Αναγραφὰς δὲ πολλῶν £v Βαδυλῶνι qu- 1
λάσσεσθαι μετὰ πολλῆς ἐπιμελείας ἀ ἀπὸ ἐτῶν ποὺ ὑπὲρ
βυριάδων ιε΄ περιεχούσας χρόνον᾽ περιέχειν δὲ τὰς ἀνα-.
γραφὰς ἱστορίας περὶ τοῦ οὐρανοῦ χαὶ θαλάσσης χαὶ
πρωτογονίας xal βασιλέων xal τῶν χατ᾽ αὐτοὺς πράξεων..
2. Καὶ πρῶτον μὲν τὴν Βαδυλωνίων γῆν φησι χεῖ-
σθαι ἐπὶ τοῦ Τίγριδος xai Εὐφράτου ποταμοῦ μέσην. E.
Φύειν δὲ αὐτὴν πυροὺς ἀγρίους χαὶ χριθὰς χαὶ ὠχρὸν
χαὶ σήσαμον χαὶ τὰς ἐν τοῖς ἕλεσι φυομένας ῥίζας ἐσθίε-.
σθαι’ ὀνομάζεσθαι αὐτὰς γόγγας" ἰσοδυναμεῖν δὲ τ
ῥίζας. ταύτας χριθαῖς. Γίνεσθαι δὲ φοίνικας xal μῆλα, |
χαὶ τὰ λοιπὰ ἀχρόδρυα xal ἰχθύας χαὶ ὄρνεα χερσαῖά
τε χαὶ λιμναῖα. Εἶναι δὲ αὐτῆς τὰ μὲν χατὰ τὴν Ἀρα-
θίαν μέρη ἄνυδρά ve xoi ἄχαρπα, τὰ δὲ ἀντιχείμενα,
τῇ Ἀραόίᾳ ὀρεινά τε καὶ ἄφορα (εὔφορα Goar. ). "Ev.
δὲ τῇ Βαδυλῶνι πολὺ πλῆθος ἀνθρώπων γενέσθαι. ἀλ- ΕἾ
λοεθνῶν κατορρησάντιων τὴν Χαλδαίαν" ζῆν δὲ αὐτοὺ e
ἀτάκτως ὥσπερ τὰ θηρία. ' À
3. "Ev δὲ τῷ πρώτῳ ἐνιαυτῷ φανῆναι ἐχ τῆς 'Eo PS
θρᾶς θαλάσσης χατὰ τὸν ὁμοροῦντα τόπον τῇ βαξυλω-.
νίᾳ ζῶον ἄφρενον ( ἄρρεν ὃν J. Voss. ) ὀνόματι Ὠάννην,
χαθὼς χαὶ Ἀπολλόδωρος f ἱστόρησε, τὸ μὲν. ὅλον σῶμα
ἔχον t ond ὑπὸ δὲ τὴν χεφαλὴν παραπεφυχυῖαν ἄλλην
χεφαλὴν ὑποχάτω τῆς τοῦ ἰχθύος χεφαλῆς, καὶ πόδας
δμιοίως ἀνθρώπου, παραπεφυχότας δὲ x τῆς οὐρᾶς τῇ

Bier La MES
qe rry gyro τον gem yes vatem Bum cas. 5o 0 Tab 5

.DE REBUS BABYLONIORUM.

E LIBRO PRIMO.

1.

Eusebius. Arm. Chron. p. 8 ed. Mai. :

De Chaldaica improbabili historia. Ex eodem Poly-
histore Alexandro , de pradicto (sc. primo) Chatdceo-
rum libro.

1. Enimvero Berosus narrat in primo Babylonica-
rum rerum libro, se coetaneum fuisse Alexandro Phi-
lippi compluriumque auctorum. codices exscripsisse ,
qui magna cura Babylone adservabantur jam inde ab
annorum myriadibus ducentis et quindecim ( vide Syn-
cell.) : quibus codicibus continebantur rationes tempo-
rum , itidemque scripte erant historic cceli terrcque
et maris , primaque rerum originis, nec non regum
facinorumque ab his patratorum.

?. Et primum quidem dicit regionem Babyloniorum

eandem interfluere. Ibidem silvestre triticum nasci et |
hordeum et lentem et ervum et. sesamum : tum in
ripis paludibusque ejus fluminis radices quasdam 0C-
currere eswi aptas, quibus nomen est gongis , easque
panis hordacei vim habere : denique ibi esse palmas
et mala aliaque mulli generis poma , piscesque et vo-
latilia silvestria atque palustria. Porro regionis ejus
partem, qua Arabica est, aridam esse fructibusque
carentem; quc vero contra Arabiam sita est, -
montibus et. fructibus abundare. Jam in ipsa ur
Babylone ingentem alienigenarum hominum , qui et.
delicet. Chaldeeam incolunt, colluviem versari, eos
demque luxuriosam et belluini prorsus ritus vitam
agitare.

3. Atque primo anno e Rubro mari emersisse ait in
ira eosdem. terminos Babyloniorum immanem quai
dam beluam , cui nomen Oanni, quod et Apollodort
in historia narrat : eamque toto quidem corpore pisce

sitam esse ad amnem Deglathium : Arazanem autem

fuisse , verum sub capite piscis aliud caput appositum;

NE εἶναι 32 αὐτῷ φωνὴν ἀνθρώπου, τὴν δὲ εἰχόνα
ὑτοῦ ἔτι xal νῦν διαφυλάσσεσθαι᾽ τοῦτο δὲ, φησὶ, τὸ
3 , τὴν μὲν ἡμέραν διατρίόειν μετὰ τῶν ἀνθρώπων,
2 cpi τροφὴν προσφερόμενον, παραδιδόναι τε τοῖς
“ἀνθρώποις. γραμμάτων χαὶ μαθημάτων xal τεχνῶν
παντοδαπῶν ἐμπειρίαν, χαὶ πόλεων συνοικισμοὺς xal

διδάσχειν, καὶ σπέρματα. xal καρπῶν συναγωγὰς C ὑπο-
᾿ δεικνύναι; καὶ συνόλως πάντα τὰ πρὸς ἡμέρωσιν ἀνή-
- xovra βίου παραδιδόναι τοῖς ἀνθρώποις. ᾿ἈἈπὸ δὲ τοῦ
χρόνου ἐκείνου οὐδὲν ἄλλο περισσὸν εὑρεθῆναι. Τοῦ
^ Mou δύναντος τὸ ζῶον τουτονὶ (τοῦτο s. τουτί)
vvv δῦναι πάλιν εἰς τὴν θάλασσαν, xal τὰς γύχτας
ἐν ν τῷ πελάγει διαιτᾶσθαι" εἶναι γὰρ αὐτὸ ἀμφίδιον.
nd ἵστερον δὲ φανῆναι xal ἕτερα ζῶα ὅμοια τούτῳ, περὶ
ἐν τῇ τῶν βασιλέων ἀναγραφῇ quet δηλώσειν. 'Tov
"Qdvvay περὶ γενεᾶς χαὶ πολιτείας γράψαι ᾿ χαὶ πα-
E. τόνδε τὸν λόγον τοῖς ἀνθρώποις.

E 4, Γενέσθαι φησὶ χρόνον, ἐν ᾧ τὸ πᾶν σχότος χαὶ
ὕδωρ εἶναι χαὶ ἐν τούτοις ζῶα τερατώδη , χαὶ εἰδιφυεῖς
(ἰδιοφυεῖς recte Richter.; αὐτοφυεῖς Mai.; διφυεῖς Sca-
τὰς ἰδέας E ἔχοντα ζωογονεῖσθαι. Ἀινθρώπους γὰρ
ρους γεννηθῆναι, ἐνίους δὲ xai τετραπτέρους xal
προσώπους " xal σῶμα μὲν. ἔχοντας ἕν, χεφαλὰς δὲ
E » ἀνδρείαν τε χαὶ γυναιχείαν, xot αἰδοῖά τε δισσὰ,
ἄρρεν xot θῆλυ" xal ἑτέρους ἀνθρώπους τοὺς μὲν αἰγῶν
σχέλη καὶ χέρατα ἔχοντας, τοὺς δὲ ἱππόποδας, τοὺς δὲ
τ i pc μέρη ἵππων, τὰ δὲ ἔμπροσθεν ἀνθρώπων, oc

- ἱερῶν. ἱδρύσεις , καὶ νόμων εἰσηγήσεις χαὶ Ὑεωμετρίαν ,

FRAGMENTA.

:49*

ἱπποχενταύρους τὴν ἰδέαν εἶναι, “ωογονηθῆναι δὲ χαὶ.
ταύρους ἀνθρώπων χεφαλ ὰς ἔ ἔχοντας χαὶ κύνας τετρα-
σωμάτους í οὐρὰς ἰ ἰχθύος ἐ ἐκ τῶν ὄπισθεν μερῶν ἔχοντας,
χαὶ ἵππους χυνοχεφάλους, χαὶ ἀνθρώπους, καὶ ἕτερα
ζῶα χεφαλὰς μὲν χαὶ σώματα ἵππων ἔχοντα, οὐρὰς. δὲ
ἰχθύων, χαὶ ἄλλα δὲ ζῶα παντοδαπῶν θηρίων μορφὰς
É χοντα. Πρὸς δὲ τούτοις ἰχθύας καὶ ἑρπετὰ χαὶ ὄφεις
χαὶ ἄλλα ζῶα πλείονα θαυμαστὰ καὶ παρηλλαγμένα
τὰς ὄψεις ἀλλήλων ἔχοντα" ὧν χαὶ τὰς εἰκόνας ἐν τῷ
τοῦ Βήλου ναῷ ἀναχεῖσθαι, Ἄρχειν δὲ τούτων πάντων
γυναῖχα ἦ ὄνομα ὍὉμόρωχα ( Ὅμόρκα Scalig. )* εἶναι
δὲ τοῦτο Χαλδαϊστὶ μὲν Θαλάτθ, Ἑλληνιστὶ δὲ μεθερ-
μιηνεύεσθαι θάλασσα, [κατὰ δὲ ἰσό jov σελήνη, quod
Syncelli , ut yidetur; addidamentum].

5. Οὕτως δὲ τῶν ὅλων συνεστηχότων ἐπανελθόντα
Βῆλον σχίσαι τὴν γυναῖκα μέσην, καὶ τὸ μὲν ἥμισυ
αὐτῆς ποιῆσαι γῆν, τὸ δὲ ἄλλο᾽ ἥμισυ οὐρανὸν, xai τὰ
ἐν αὐτῇ ζῷα ἀφανίσαι. Ἀλληγορικῶς δέ φησι τοῦτο
πεφυσιολογῆσθαί. Ὑγροῦ γὰρ ὄντος τοῦ παντὸς xai
ζώων ἐν αὐτῷ γεγενημένων, τοῦτον τὸν θεὸν ἀφελεῖν
τὴν ἕὰυτοῦ κεφαλὴν, καὶ τὸ ῥυὲν αἷμα τοὺς ἄλλους θεοὺς
φυρᾶσαι τῇ γὴν» Ἂς διαπλάσαι τοὺς ἀνθρώπους" δι᾽
ὃ νοερούς τε εἶναι χαὶ φρονήσεως θείας μετέχειν.

e. Τὸν δὲ Βῆλον, ὃν Δία μεθερμηνεύουσι, μέσον τε-
μόντα τὸ σχότος χωρίσαι γῆν καὶ οὐρανὸν ἀπ᾿ ἀλλήλων,
καὶ διατάξαι τὸν χόσμον᾽ τὰ δὲ ζῶα οὐχ ἐνεγκόντα τὴν
τοῦ φωτὸς δύναμιν φθαρῆναι. δόντα δὲ τὸν Βῆλον χώ-
ραν ἔρημον xai χαρποφόρον χελεῦσαι ἑνὶ τῶν θεῶν τὴν

t in cauda pedes ad instar hominis , et loquelam ζω.
nanc similem : ejusque imaginem ad hunc usque diem
incatam superesse. Hanc beluam , inquit , interdiu
hominibus versari solitam , nullumque cibum ca-
docuisse homines literas et varia genera artium ,
sc criptiones urbium , lemplorum structuras, legum
i em , finium regundorum doctrinam : semina prc«
et fructuum collectionem. demonstravisse, atque
prorsus, quc mundane societati conducunt, ho-
» (radidisse : ita ut ex eo tempore nemo praterea
invenerit. | Tum sub solis occasum eam beluam
denuo mergi solitam mari, noctuque in im-
pelago collocari , atque ita ancipitem quandam
degere. Deinceps et alias superiori similes be-
semet prodidisse, de quibus in regum historia
mse pollicetur. Rursusqueab Oanneait scriptum

eadem. ( belua ) hominibus loquelam et indu-

nebris et aquis occupabatur : erantque ibi. et
luc , quarum quedan ex se ipsis orte erant,

n utebantur nascentium ex ante viventibus.

el homines, partim quidem duabus, partim
is alis Vistrücti duabusque faciebus ; et corpore
geminum caput habentes, muliebre videlicet et
duobus item genitalibus femineo et mascu-
Erant et alii homines caprinis femoribus , capite
| Ὁ : alii rursus equinis pedibus : alii denique
"FRAGMENTA HIST. GR. — VOL. ll.

m origine et de publico regimine, impertitam-

! ü inquit, aliquando fuit cum universus -

j

posteriore parle equina; anteriore autem humana,
cujusmodi hippocentauris figura est. Tauros quoque
humanis cum capitibus procreatos esse (aif) : et canes
cum quadruplici corpore , quibus caudce ad instar. pi-
scium e clunibus prominerent : equos praterea cynoce-
phalos, et homines; aliasque beluas hippocephalas e!
humana forma cum piscium caudis : alia insuper mul-
Liplicia animalia draconum formam referentia : deni-
que pisces Sirenum similes (cf. Graeca), et reptilia et
serpentes aliasque feras mira varietate inter se diffe-
rentes, quarum imagines accurate depictee in Beli fano
adservabantur. Porro iis omnibus dominatam esse
mulierem quandam, cui nomen Marghaice (aliter Sync.)
eamque Chaldeorum lingua dici thagattham (cf. Syn-
cell.), grace vero converti θάλατταν ( nempe mare. Glossa
Armen. interpr. ).

5. Quumque omnia ante mixta fuissent, superve-
nientem ait - Belum mediam scidisse mulierem, ex
ejusque dimidio altero lerram, ex altero celum fecisse,
universis quc in ipsa erant beluis intérnecione deletis.
Ait autem de harum rerum naturis allegorice solers
disseri. Nimirum quo tempore humidum et aqua omnia
tenebant , nihilque ibi prater beluas erat, idolum illud
caput suum pracidisse, sanguinemque inde manantem
humo ab aliis idolis esse commixtum , et sic homines
procreatos : qui idcirco et. intelligentia prediti sunt
et divine mentis participes.

6. Age vero Belum ajunt , quem Greci owes
tur Δία (Armenii vero Aramasdem ), scissis tenebris fey-

33 9

498

χεφαλὴν ἀφελόντι ἑαυτοῦ τῷ ἀπορρυέντι αἵματι φυρᾶσαι |
τὴν γῆν χαὶ διαπλάσαι ἀνθρώπους καὶ θηρία τὰ δυνά-
μενα τὸν ἀέρα φέρειν ἀποτελέσαι δὲ τὸν Βῆλον xol
ἄστρα χαὶ ἥλιον καὶ σελήνην καὶ τοὺς πέντε πλανήτας.
TaUc& φησιν ὃ Πολυίστωρ ᾿Αλέξανδρος τὸν Βήρωσσον ἐν
τῇ πρώτη φάσχειν, "Ev δὲ τῇ δευτέρα χτλ. ( v. fr. 4).
Cum initio hujus fragmenti cf. Syncell. p. 14,
B : Βήρωσσος ὃ τῆς Χαλδαϊχῆς ἀρχαιολογίας συγγρα-
φεὺς ἀχμάσας χατὰ τοὺς χρόνους ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Ma--
κεδόνος, ὥς φησι, καὶ εὑρὼν ἐν Βαδυλῶνι πολλῶν ἀνα-
γραφὰς φυλασσομένας ἐπιμελῶς, αἵ περιεῖχον ἐτῶν
μυριάδας που δεχαπέντε xol μιχρὸν πρὸς, ἱστορίας
τινὰς περὶ οὐρανοῦ τε xat γῆς, καὶ θαλάσσης xal βασι-
λέων ἀρχαιότητος καὶ τῶν πράξεων αὐτῶν, περί τε
θέσεως τῆς Βαδυλωνίας γῆς καὶ καρποφορίας αὐτῆς xol
ζώων τινῶν x τῆς ᾿Ερυθρᾶς θαλάσσης φανέντων παρὰ
φύσιν τῷ εἴδει. χαὶ ἄλλα τινὰ μυθώδη ταῦτα, χομπο-
λογία τινὶ συνέγραψεν. Deinde : Δοξάσαι θέλων τὸ τῶν
Χαλδαίων ἔθνος καὶ δεῖξαι πάντων τῶν ἐθνῶν ἀρχαιό--
τερον 6 Βήρωσσος xoi οἱ χατ᾽ αὐτὸν, ὃ Ἀλέξανδρος,
φημὶ, 6 Πολυΐστωρ λεγόμενος καὶ ᾿Αδυδηνὸς, ταῦτα
γεγράφασι,
(0 Elvat δὲ τοῦτο Χαλδαϊστὶ... θάλαττα] « Hoc non
possunt esse a Beroso, Non enim potuit magis
ignorare linguam suam , quam Alexander Polyhi-
stor grsecam. Lingua Berosi τὴν θάλασσαν vocat
lamma, non thalath ( non ), quod significat tria.
Itaque sine dubio greculi Polyhistoris παρανοθεύ--
para sunt. » CASAUBON. Thes. temp. p. 409. No-
men ὀμόρωχα vel ὀμόρχα esse pro ΝΠ m» (equa
. salsa) statuit J. Vossius De LXX interpret. p. 409
et Richter. 1. 1. p. 18. Aliam vocis explicationem
vide ap. Volney. Mythologie de la création ( OEu-
eres. complétes, p. 360). His omnibus doctiora
exponit hàrum rerum judex peritissimus Movers. ,
in PAocenizien p. 270-279. Eundem velim adeas de
reliquis omnibus , que de Babyloniorum doctrina
cosmogonica ex Beroso traduntur.
Chronogr. Barber. ap. Mai. Vett. scriptt. nov.
coll. tom. VIII, p. 7 : Πρώτην πασῶν ἀναγράφουσι

BEROSI CHALDJEI

τὴν Χαλδαίων βασιλείαν ἄνδρες ἐν πα!'δεύσει γνώριμοι
᾿Αλέξανδρος ὃ Πολυΐστωρ ; Βηρωσσὸς χαὶ Ἀ6 υδηνὸς χαὶ - —
Ἀπολλόδωρος, ol πρῶτον μὲν ἱστοροῦσιν ἀδασίλευτα [E
ἔτη ανη΄. Φάσὶ γὰρ ᾿Αδὰμ, τὸν πρῶτον ἄνθρωπον ἡγή-

σασθαὶ τὸν τῆς ζωῆς. αὐτοῦ χρόνον ToX , μετὰ δὲ τούτου
Σὴθ τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἔτη ρχη΄.

Hzc Judei vel Christiani cujusdam commenta -
esse nemo non videt. Et in fragmentis Manethonis
Panodorum vel Anianum hujus cou esse. vi-
debimus auctorem. ν᾿

2.

Agathias De reb. Justin. II, p. 6» ed, Paris, :
Ἀλλὰ Βῆλον μὲν τὸν Δία τυχὸν, ᾿Σώνδην δὲ τὸν 'Hea-
χλέα, χαὶ Avairióa τὴν Ἀφροδίτην, καὶ ἄλλως τοὺς
ἄλλους᾽ ἐχάλουν,᾿ ὥς που “Βηρώσσῳ τε. τῷ Βαδυλωνίῳ
xai ᾿Αθηνοχλεῖ καὶ Σιμάχῳ (3), τοῖς τὰ ἀρχαιότατα τῶν
᾿Ασσυρίων τε χαὶ Μήδων ἀναγραψαμέγοις, ἱστόρηται.
V. Ο. Müller. in Mus. Rhenan, ΠΙ,1, p. 22 sqq.

3.
Athenzus XIV, p. 639, C : Βήρωσος δ᾽ ἐν πρώτῳ

Βαδυλωνιαχῶν τῷ Λώῳ φησὶ μηνὶ ἑχχαιδεχάτη ἄγεσθαι.
ἑορτὴν Σαχέαν προσαγορε ευομένην ἐν Βαδυλῶνι ἐπὶ
ἡμέρας πέντε, ἐν αἷς ἔθος εἰνα! ἄρχεσθαι τοὺς δεσπό-
τας ὑπὸ τῶν οἰχετῶν, ἀφηγεῖσθαί., τε τῆς οἰχίας ἕνα
αὐτῶν ἐνδεδυχότα στολὴν διμοίαν τῇ βασιλικῇ, ὃν xal |
καλεῖσθαι ζωγάνην. Μνημονεύει τῆς ἑορτῆς xat Κτησίας,
ἐν᾿ δευτέρῳ Περσικῶν (v. Ctes. fr. 16). Pro ἐν
πρώτῳ vereor ne scribendum sit £y τρίτῳ.

ΓΞ *

LEE
EO ee PRAES i e S

- [|
A cM

ἐς ἘΚ Ψ ΟΝ οτος

T4

DOO TTE ERE NDA M
Mera edo ene

Tul
ἢ.

AG

PI ca

E LIBRO SECUNDO.
A.

Syncellus p. 17, A : Ἐπίπλαστός ἐστιν ἣ τούτων.
3. ^ ΕῚ 7 e , Hi D “
ἐπίνοια ἀμφοτέρων, τοῦ τε Βηρώσσου xal τοῦ δΝιανεθῶ,
τὸ ἴδιον ἔθνος θελόντων δοξάσαι, τοῦ μὲν τὸ τῶν Χαλ-᾿
δαίων, τοῦ δὲ τὸ τῶν Αἰγυπτίων. Θαυμαζέτω δὲ πῶς.
οὐκ ἠσχύνθησαν ἀφ᾽ ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ ἔτους ἀρχὴν
θέσθαι ταῖς τερατώδεσιν αὐτῶν συγγραφαῖς “ἀλλ᾽ ὃ μὲν
Ῥήρωσσος διὰ σάρων xal νήρων xal σώσσων ἀνεγράν.

ra

RU Ca RS

—

ον

ram a ccelo separasse, pulchreque mundum dispo-
suisse : beluas autem. non sustinentes lucis vim exa-
nimalas esse, Tunc Belum, qui regionem desertam
attamen feracem cerneret , cuidam e diis imperavisse ,
ut cum sanguine , quc e suo capite abscisso deflueret ,
terram subigeret , atque homines fingeret , cum ceteris
brutis et beluis χ hunc aerem pati possent. Deinde
Belum stellas et solem et lunam et quinque sidera er-
rantia condidisse. Hcc, Polyhistore teste, Berosus
primo libro-narrat. Secundo autem etc.

2

Jovem Beli, Herculem Sandis , Venerem Anaitidis, alio-
«ue nomine alios deos colebant, ut Berosus Babylonius et
Athenocles et Symmachus , qui antiquissimas Assyriorum
Medorumque res conscripserunt , testantur. -

. monstrosis suis historiis. Et Berosus quidem secundum :

κ᾿

ὃ. ; '

Berosus libro primo De rebus Babyloniorum scripsit,
mensis Loi decimo sexto die per quinque dies Babylone fe-
stum celebrari, Saceas nominant, cujus tempore mancipia
dominis imperant, et ex servis unus quidam pr«eest vedibus,
vestem indutus regice similem , eumque zoganam vocant.
Meminit hujus festi etiam Ctesias libro secundo rerum.
Persicarum.

E LIBRO SECUNDO.

4. K

Ficta est utriusque horum opinio, Manethonis scilicet —
et Berosi, qui suam quisque gentem, ille ZEgyptiorum, — -
hic Chaldeeorum , efferre voluerunt. Ac mirerissane quoó- — —
modo non puduerit eos ab eodem anno exordium ponere -

à χ "A ΡΞ, e
ELE Lea aie rite ile ai p ascia Ae EM

yen, , ὧν ὃ μὲν σάρος τρισχιλίων xoi ἑξαχοσίων. ἐτῶν

χρόνον σημαίνει, 6 δὲ νῆρος ἐτῶν ἑξαχοσίων, 6 δὲ

1 6660; ἑξήχοντα. Καὶ συνῆξε σάρους ἑκατὸν εἴχοσι διὰ
βασιλέων δέχα, ἦτοι χρόνον ἐτῶν μυριάδων τεσσαρά--
- χοντα τριῶν χαὶ δύο χιλιάδων. ᾿ ι
᾿ς Quomodo 'istud (Panodori) commentum, ex
- quo Manetho et Berosus ab eodem anno in suppu-
- tationibus suis chronologicis profecti sint, Koran
! debeat, notabifnus ad Manethonis fr. 5,
E . Syncell. b. 3o, Α : Ταῦτα φησιν ὃ Iviezop
Ὶ TA τὸν Βήρωσσον ἐ ἐν τῇ πρώτῃ φάσχειν (fr. 1).
- CEv δὲ τῇ δευτέρα τοὺς δέκα βασιλεῖς τῶν Χαλδαίων
χαὶ τὸν χρόνον τῆς βασιλείας αὐτῶν, σάρους ἑκατὸν |
εἴχοσιν, ἤτοι ἐτῶν μυριάδας τεσσαράχοντα τρεῖς χαὶ
— δύο χιλιάδας, ἕως τοῦ κατακλυσμοῦ" λέγει γὰρ xzÀ.
- (Vide fragm. 7).

5

E Euseb. Chron. p. 5 ed. Mai.: H«c quidem Berosus
- dn primo libro narravit, secundo autem reges sin-
-— gillatim recensuit. | Ut ipse ait, Nabonassarus erat
3 eo tempore rex, Wc sensu ἢ, 1, carent. ] Et regum
- quidem nomina diligenter acereat, nullum tamen
-. eorum opus peculiariter recitat , fortasse quia. nihil
? memorandum esse arbitratur. Ex eo igitur regum
- tantummodo seriem depromere licet. Hac vero ra -
- tione narrationem exorditur, ut Apollodorus. (1 (x)
αἴξ : nempe primum extitisse regem Alorum (2)
- ez urbe Babylone Chaldeum : hunc saris decem
E regno potitum. Porro is sarum ex annis ter mille
- sexcentis conflat. Addit etiam nescio quem nerum
ἡ et sossum : nerum ait sexcentis annis constare,
| $ossum annis sexaginta. Sic ille de veterum more
- annos supputat.
r 92 His dictis, pergit porro, regesque Assyriorum
1 singillatim atque ex ordine enumerat, decem vide-
- licet αὖ Aloro primo: rege usque ad Xisuthrum,
sub quo magnum illud primumque diluvium conti-
. gisse ait, quod Moses quoque commemorat. Jam
summam termporum , quibus hi reges imperitave-

. | ginta. tres annorum: myriades annosque bis mille.
T um et disertis verbis ita scribit : Defuncto, in-
| quit, Aloro, regnavit ejus filius Alaparus saris
- tribus. Post E ΑΘ Almelon (grace Amelon)
be Pantibiblis (3) Chaldeus saris tredecim.
j successit .4mmenon item ex Pantibiblis
t lcleei saris duodecim. Hujus cetate bellua quce-
n, cui nomen Idotioni ( 4nidosto, Abyd. fr. 2;
^doto, Sync.), e Rubro mari emersit, forma

runt, ait esse saros centum viginti, nempe quadra-

FRAGMENTA.

judicium de Aloro :

499
er homine et pisce mixta. Hinc Amegalarus (4)
Pantibiblicus octodecim saris regnavit. . Deinde
pastor Davonus Pantibiblicus, qui et ipse saris de-
cem regno potitus est, Hoc imperante , rursus e
Rubro mari emerserunt, eadem hominis itemque
piscis figura, monstra (5) quattuor. Postea regnavit
Edoranchus Pantibiblicus saris octodecim. Eo tem-
pore item apparuit e Rubro mari aliud quiddam
simile piscis et hominis, cui nomen Odaconi. Hos
inquit omnes ea, que ab Oanne summatim dicta
erant, accurate exposuisse, Exin imperavisse 4mem-

; phsinum (6) e Lancharis Chaldaeum (7) saris decem.

"Tum regnum tenuisse Otiartem e Lancharis Chal-
deum (8) saris octo. Defuncto denique Otiarte ,
Jilium ejus Xisuthrum rezisse imperium saris octo-
decim : sub eoque evenisse magnum diluvium. Con-
flatur i gitur summa decem regum et sarorum cen-
dum viginti. Heec est porro regum series : -

I. 4A4lorus saris X.

II. Alaparus saris 111.
IH. 4imelon saris X111.

IV. 4mmenon saris XII.

V. 4Amegalarus saris XV 111.

VI. Davonus saris X.
VII. Edoranchus saris XV 111,

ὙΠ: 4memphsinus saris A :

IX. Otiartes saris V 11I.

X. Xisuthrus saris XF 111.

Summa, reges decem, sari centum viginti. Jam
ab his centum viginti saris confici aiunt quadraginta
tres annorum imyriades et bis mille insuper annos;
siquidem sarus annis ter mille et sexcentis constat.
H«c in Polyhistoris 4lexandri libris narrantur.

"Annotatio Maji : «(*) Num Apollodorus Berosum,
Apollodorum Polyhistor inducit loquentem? Sane
locus in codice Arm. ambiguitate laborare vide-
tur. — (2) Non est hic pretermittendum prazcla-
rum Chorenensis Histor. I, 5 testimonium et
« Scriptores veteres su: vo-
lIuntatis arbitrio seu quavis alia de causa narratio-
nes, nomina et tempora immutaverunt, deque
rerum origine partim vere partim false locuti sunt;
veluti et de prima re creata, quem nun hominem,
sed regem vocitant, eique lafaron nomen faciunt
ac significatus expertem , atque annos vite triginta
sex mille adscribunt. » (Cf. Moses I, c. 3 init.,
ubi Zerosum memorat Aistoricumr literatissimum ;
vid. Abyden. fr. 1.) — (3) Codes Arm. modo Pau-
tibiblis, ut hic, modo Pantibiblis; qua varietas in

0s suos et meros et sossos tempora recenset ( quorum
i$ est annorum 3600, nerus annorum 600, sossus anno -
im 60) ; atque ita quidem ut decem reges per saros 120,
'e per annos 432,000 imperasse dicat.

Haec Alexander Polyhistor Berosum libro primo narrare
dicit. Libro secundo autem decem Chald«orum reges, at-
que tempus per quod regnarint, id est sarós centum et
viginti sive annos 432,000, ad diluvium usque recenset.

33.

B

.2J9C

greco quoque textu visitur. — (4) Codex hic
4 melagarus, sed mox megalarus, quod cum
graeco textu magis congruit. — (5) Vox Armeniaca
( quam interpretamur z:075stra ) est IUSGHABARIGH ,
eaque derivatur ex 1UstcH, lenis , et Ban1cH, quod
est a verbo BAREM, D ote agitare : quasi igitur
dicas lenem saltatorem. 'Tamen Armeniorum an-

tiqua glossaria hanc vocem explicant formam par-

tim muliebrem partim volatilem. Sed enim in

divinis Bibliis Isaia XIII, 22; XXXIV, 14, quo
loco Greci habent ὀνοχένταυροι, interpretes Ar-

menii scribunt 1vscgaBanicH. Denique Eznichius
cap. XXIV, ait : 10scHanARIGH ἐπὶ maceriis habi-
tare feruntur ; hi grece hippotauri appellantur. 1d-
circo et Chorenensem Wistoni interpretantur Hist.
Il, 60: Aut Lapitharum et Centaurorum de Pi-
rithoi nuptiis certamina; quo loco est 1USGHnABAR-
GRaZ. | Ceterum ap. Syncell. est Ἀιννήδωτον τέταρ-
τὸν pro bella quattuor. ] — (6) Cod. Arm. tum
hic tum inférius habet in textu men phsinum,
séd in margine A4memphsinum. — (7) In margine
arm.. chaldeum , in textu chaldeis, — (8) Ut
supra.» Ceterum cum hoc fragmento cf. Abydeni
nx.

6.

Syncell. p. 39, B: Πρὸς τούτοις χαὶ Ἀπολλόδωρος
δυιοίως τούτοις τερατευόμενος οὕτω λέγει" « Ταῦτα μὲν
ὃ Βηήρωσσος t ἱστόρησε, πρῶτον γενέσθαι βασιλέα "AÀo-
pov ἐκ Βαδυλῶνος Χαλδαῖον: βασιλεῦσαι δὲ σάρους
δέχα, xai χαθεξῆς ᾿Αλάπαρον xol ᾿ἈΑμήλωνα τὸν Ex

Levi (Πανταό. cod. A Dindorfü): εἶτα

᾿Αμμένωνα τὸν Χαλδαῖον, ἐφ᾽ οὗ φησι φανῆναι τὸν μυ-

σαρὸν (δεύτερον )) Ὠάννην, τὸν Ἀννήδωτον, ἐχ τῆς
᾿Ερυθρᾶς: ὅπερ ᾿Αλέξανδρος προλαδὼν εἴρηκε φανῆναι
τῷ πρώτῳ ἔτει" οὗτος δὲ μετὰ σάρους τεσσαράχοντα (?):

BEROSI CHALDJEI

ὃ δὲ ᾿Αθυδηνὸς (fr. 1) τὸν δεύτερον ᾿Αννήδωτον μετὰ
σάρους εἴχοσιν ἕξ * ] εἶτα “Μεγάλαρον ἐκ Παντιδίδλων
πόλεως, βασιλεῦσαι δ᾽ αὐτὸν σάρους ὀχτωχαίδεχα" xot
μετὰ τοῦτον Δάωνον ποιμένα ex Παντιβίόλων βασι -
λεῦσαι σάρους δέκα. Κατὰ τοῦτον πάλιν φησὶ φανῆναι
ἐχ τῆς ᾿Ερυθρᾶς ᾿Αννήδωτον τέταρτον( Ct, Euseb.) τὴν.
αὐτὴν τοῖς ἄνω ἔχοντα διάθεσιν χαὶ τὴν ἰχθύος πρὸς
ἀνθρώπους μίξιν, Εἶτα ἄρξαι Ἐὐεδώραχον (sic cod. A.
Ἐὐερώδεσχον Goar. ) ἐκ Have6(6)ev, xal βασιλεῦσαιὐ
σάρους ὀχτωχαίδεκα. ᾿Επὶ τούτου φησὶν ἄλλον φανῆναι
ἐχ τῆς ᾿Ιρυθρᾶς θαλάσσης ὅ ὅμοιον χατὰ τὴν ἰχθύος πρὸς
ἄνθρωπον μίξιν, ᾧ ᾧ ὄνομα ᾿Ωδάχων ([Ὀδάχων G.). Τού-
τους δέ φησι πάντας τὰ ὑπὸ Ὠάννου χεφαλαιωδῶς ῥη- —
θέντα κατὰ μέρος ἐξηγήσασθαι. [Περὶ τούτου AGu.. —
δηνὸς (fr. 1) οὐδὲν εἶπεν. Εἶτα ἄρξαι Ἀμεμψινὸν d
Χαλδαῖον &x Λαράγχων᾽ βασιλεῦσαι δὲ αὐτὸν ὄγδοον '
σάρους δέχα. Εἶτα ἄρξαι Ὡτιάρτὴην Χαλδαῖον ἐχ ἀαράμη :
χων, βασιλεῦσαι δὲ σάρους η΄. Ὠτιάρτου δὲ τελευτή -
σαντος τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐΞίσουθρον βασιλεῦσαι σάρους
ὀχτωχαίδεχα. ᾿Επὶ τούτου τὸν μέγαν χαταχλυσμόν φησι
γεγενῆσθαι. Ὡς γίνεσθαι ὁμοῦ πάντας βασιλεῖς Exo,
σάρους δὲ ἑκατὸν elxoct; »

6 a.

Josephus Ant, I, 3, 9 (etex eo Euseb. P. E. IX,
13, p. 415, D, et Syncell. p. 43, A) : Priscis
hominibus longavitatem Deus dg necat tima si E
ob causas, tum vero δι᾿ ἀρετὴν χαὶ τὴν εὖ χρηστίαν, ὧν P
ἐπενόουν, ἀστρολογίας xal γεωμετρίας,... ἅπερ οὐχ ἦν
ἀσφαλῶς αὐτοῖς προειπεῖν μὴ ζήσασιν ἑξαχοσίουςἐνιαυ- ὁ
τούς" διὰ τοσούτων γὰρ ὃ μέγας ἐνιαυτὸς πληροῦται. ἢ
Μαρτυροῦσι δέ μου τῷ λόγῳ πάντες οἱ παρ᾽ “Ἕλλησι ὁ
χαὶ παρὰ βαρόάροις συγγραψάμενοι τὰς ἀρχαιολογίας.
Καὶ γὰρ xai Μανεθὼν ὃ τὴν τῶν Αἰγυπτιαχῶν ποιη-
σάμενος ἀναγραφὴν, x«i Βηρωσσὸς ὃ τὰ Χαλδαϊκὰ
! συναγαγὼν, Μῶχός τε (καὶ Μόλος Euseb.) καὶ “ἔστι-

6.

Praterea Apollodorus simili modo monstrosa narrans
ita habet : « Berosus tradidit primum fuisse regem Alorum
ὁ Babylone Chaldzeum. Saris vero decem regnasse, ac dein-
ceps Alaparum et Amelonem ex Pantibibliis , tum ' Chal-
deum Ammenonem , cujus tempestate exsecrandum ( se-
cundum) Oannem, Annedotum, e mari Rubro prodiisse
(quem Alexander preoccupato tempore anno primo, hic
autem exactis quadraginta Saris, Abydenus vero secundum
Annedotum post Saros viginti sex visum esse affirmant ) :
tum Megalarum ex Pantibiblorum urbe Saris octodecim
regnasse , Daonumque ex Pantibiblis pastorem Saris decem
in imperio successisse; ac ejus, inquit, tempore, quartus
Annedotus eadem prioribus forma, human: nimirum mixta
piscis specie, e mari Rubro prodiit : addit ille Euedora-
€hum ex Pantibiblis Saris octodecim tyrannidem adeptum,
ac eo moderante alium pristinis parem ( nomen autem erat
Odacon) , in quo piscis ad. hominem una fuit conjunctio,
rursum e mari Rubro emersisse. Omnes istos cuncta sum-

matim ab Oanne dicta sigillatim et per partes exposuisse
asserit, de quibus nil penitus memorat Abydenus. Eosdem
Amempsinus a Laranchis Chaldzeus princeps ordine octa-
vus saris decem in regno sequutus est; mox Otiartes e
Laranchis Chaldzeus saris octo regnavit; eoque defuncto:
filius Xisuthrus saris octodecim sceptra moderatus est;
quo imperante , inquit , famosum illud diluvium contigit ,
adeo uf reges omnes numero decem computentur, quorum
setas ad Sarorum viginti supra centum spatium prorogetur.
6 a. 1

Tum propter studium virtutis, tum propter accuratio-
rem astrologice et geometriae , quas ipsi artes invenerunt,
usum deus illis prolixiorem largitus est vitam ; quippe qui
nisi ad sexcentos annos (tot enim magnus annus ab-
solvitur) vivendo aítigissent, nihil certi praedicere potuis-.
sent. Testes autem mihi sunt, quotquot Grecos inter.
* barbarosque antiquitates prodiderunt ; nam et Manetho rez.
rum JEgyptiacarum scriptor, et Berosus, Chaldaicarum
auctor, et Mochus et Hesticus, pretereaque Hieronym 8.

αἷος, καὶ πρὸς αὐτοῖς ὃ Αἰγύπτιος “ερώνυμος,, οἵ τὰ
τϑοινικικὰ συνταξάμενοι, συβϑονησον τοῖς ὑπ᾽ ἐμοῦ
εγομένοις.
. H«c Berosus monuerit de regibus loquens per
lures neros regnantibus, Aliter statuit fr. 23, ubi
de sui vi hominum «etate dixit.
3

Syncell. p. 3o, A (cf. fr. 4) : Λέγει γὰρ 6 αὐτὸς
Ἀλέξανδρος ὡς ἀπὸ τῆς γραφῆς τῶν Χαλδαίων αὖθις
παραχατιὼν ἀπὸ τοῦ ἐνάτου βασιλέως ᾿Αρδάτου (deb.
᾿Οτιάρτου) ἐπὶ τὸν δέκατον λεγόμενον παρ᾽ αὐτοῖς Ξί-
σουθρον οὕτως" «« Ἀρδάτου δὲ τελευτήσαντος τὸν υἱὸν
αὐτοῦ ΞΞίσουθρον βασιλεῦσαι σάρους ὀχτωχαίδεχα " ἐπὶ
τούτου μέγαν καταχλυσμὸν γενέσθαι" "ἀναγεγράφθαι δὲ
τὸν λόγον οὕτως" (2) τὸν Κρόνον αὐτῷ κατὰ τὸν ὕπνον
| ἐπιστάντα φάναι μηνὸς. Δαισίου πέμπτη καὶ δεχάτη
E. τοὺς ἀνθρώπους ὑ ὑπὸ χαταχλυδμοῦ ὃ διαφθαρήσέδθαι, Κε-
-λεῦσαι οὖν διὰ γραμμάτων πάντων ἀργὰς xal μέσα
χαὶ τελευτὰς ὀρύξαντα θεῖναι ἐν πόλει ἡλίου Σισπάροις
(Σιππάροις Scaliger) , χαὶ ναυπηγησάμενον σχάφος
χοῆναι μετὰ τῶν συγγενῶν xot ἀναγχαίων φίλων

xt δὲ βρώματα καὶ πόματα, ἐμδαλεῖν δὲ xoi ζῶα
τετράποδα, xa* πάντα εὐτρεπισάμενον πλεῖν"
ἥμενον δὲ ποῦ πλεῖ; φάναι, πρὸς τοὺς θεοὺς, εὖ -
ενὸν (εὐξόμενον Scal. ) ἀνθρώποις. ἀγαθὰ γενέσθαι.
"Ty δ᾽ οὐ παραχούσαντα γαυπηγῆσαι σχάφος τὸ
- plv μῆχος σταδίων πέντε ( quindecim, Eus.]), τὸ δὲ

ἐ πλάτος σταδίων δύο" τὰ δὲ ἐὐνταχθεντᾷ πάντα συνθέ-

FRAGMENTA. 501

σθαι, xoi γυναῖχα καὶ τέχνα xod τοὺς ἀναγχαίους τἱ-
λους ép. Gi daa,

4. Γενομένου δὲ τοῦ χαταχλυσμοῦ χαὶ εὐθέως λή-
ξαντος, τῶν ὀρνέων τινὰ τὸν Ξίσουθρον ἀφιέναι. Τὰ δὲ
οὗ τροφὴν εὑρόντα οὔτε τόπον ὅπου χαθίσαι; πάλιν ἐλ-
θεῖν εἰς τὸ πλοῖον. "Γὸν δὲ Ξίσουθρον πάλιν μετά τινας
ἡμέρας ἀφιέναι τὰ ὄρνεα" ταῦτα δὲ πάλιν εἷς τὴν
ναῦν ἐλθεῖν τοὺς πόδας πεπηλωμένους ἔ ἔχοντα. Τὸ δὲ
τρίτον ἀφεθέντα οὐχ ἔτι ἐλθεῖν εἰς τὸ πλοῖον. 'l'ov δὲ
Ξίσουθρον ἐννοηθῆναι γῆν ἀναπεφηνέναι, διελθόντα τε
τῶν τοῦ πλοίου ῥαφῶν μέρος τι χαὶ ἰδόντα προσοχεῖλαν
τὸ πλοῖον ὄρει τινὶ ἐκόῆναι μετὰ τῆς γυναιχὸς χαὶ τῆς
θυγατρὸς xal τοῦ χυδερνήτου προόχυνήσαντα τὴν γῆν
xal βωμὸν ἱδρυσάμενον xal θυσιάσαντα τοῖς θεοῖς γενέ-
σθαι μετὰ τῶν ἐχύάντων τοῦ πλοίου ἀφανῆ. (5) Τοὺς

$ ὑπομείναντας ἐν τῷ πλοΐῳ, μὴ εἰσπορευομένων τῶν
περὶ τὸν ΞΞίσουθρον (aliter Euseb.), ἐχέάντας ζητεῖν
αὐτὸν ἐπὶ ὀνόματος βοῶντας" τὸν δὲ Ξίσουθρον αὐτὸν μὲν
αὐτοῖς οὖκ ἔτι ὀφθῆναι, φωνὴν δὲ ix τοῦ d£ ρος γενέσθαι
χελεύουσαν ὡς δέον αὐτοὺς εἶναι θεοσεβεῖς" xoi γὰρ (vgo
παρ᾽) αὐτὸν διὰ τὴν eüoéGetxv πορεύεσθαι μετὰ τῶν θεῶν
οἰκήσοντα. Τῆς δὲ αὐτῆς τιμῆς xo τὴν γυναῖκα αὐτοῦ
xol τὴν θυγατέρα καὶ τὸν χυδερνήτην μετεσχηκέναι.
(c) Εἶπέ τε αὐτοῖς ὅτι ἐλεύσονται πάλιν εἰς Βαδυλῶνα,
xal ὡς εἵμαρται αὐτοῖς ἐκ Σισπάρων (l. Σιππάρων)
ἀνελόμένοις τὰ γράμματα διαδοῦναι τοῖς ἀνθρώποις,
καὶ ὅτι εἰσὶν ὅπου fj χώρα ᾿ἈΑρμενίας ἐστί. Touc δὲ
ἀκούσαντας ταῦτα θῦσαί τε τοῖς θεοῖς xal πέριξ (scr.
πεζῇ ; pedestri itinere Eus.) πορευθῆναι εἰς Βαδυλῶνα.

b
——
m-

- &Egyptius, qui Phemnicum res prosecuti sunt, uno mihi
omnes ore suffragantur.

. Eusebius Arm. p. 14 ed. Mai. : Alexandri Polyhistoris
de. diluvio. Ex eodem quo dictum est libro. — Defuncto,
inquil , Otirtae , filium hujus Xisuthrum. (enuisse re-
- gnum saris octodecim , sub eoque magnum. diluvium
esse. conflatum. Sic autem accuratius narrationem
E iplo persequitur. (2) Saturnum , ait, illi in somnio
dixisse die quintadecima, mensis Desii fore. ut. ho-
^s à diluvio perirent. Mandavisse itaque ut libros
Res , primos nimirum , medios et ultimos, terra in-
80. s in Solis urbeSiparis poneret: tumnavim struere,

congestisque illuc seculgtiito atque poculentis ,
iclis eliam belluis et volatilibus ac quadrupedibus
e supellectile , paratus esset ad navigandum.
autem quonam cursus dirigendus esset, re-

vero haud recusasse quominus navigium com-
et longum stadia quinque, tomm. me cuncta ,

et familiares eodem introduaisse.

. Ingruente demum diluvio et. mox decrescente ,
ni ΤΉΝ Xisuthrum quadam volatilia, quad quum ne-
κι escam neque locum, in quo considerent , invenis-
᾿ reversa in navim recepta sunt. Rursus diebus ali-

quoi post emisisse aves alias, qua item ad navem

| regressa sunt pedibus luto infectis. Tertio denique di

misse aves quum ad. navim non reverterentur, cogno-
visse Xisuthrum. terram prorsus esse palefactam.
Tunc navis tecto partim effracto , navim ipsam monti
cuidam innitentem vidisse : moxque ipsum cum uxore
filiaque una et navis architecto exscendisse, ac pro-
num. terram esse veneratum , structaque ara diis sa-
crum. obtulisse : quo facto, cum iis, qui secum navi
exierant , nusquam comparuisse. (5) Reliquos autem
qui in navi substiterant, neque cum. Xisuthri comitatu
egressi erant, facto moz excensione eum quaritasse ,
eundemque oberrantes nomine inclamasse: At vero
Xisuthrum haud ultra se conspiciendum dedisse , voce
tantum ex aere missa, deos «t colerent mandavisse :
nam. et sc religiose pietatis ergo ad deorum venisse
habitacula , eodemque honore uxorem quoque suam et
Ji iliam et navis architectum frui. (6) Tum se magnopere
auctorem iis esse, ut Babylonem redirent, et ex. deo-
rum mandato, qui in Siparis urbe conditi fuerant,

libros effoderent atque homintibus traderent. Locum
autem , in quo navi- egressi tunc insister ent , Armenio-
rum esse regionem. . Hac omnia edoctos, celebrato
diis sacrificio, Babylonem pedestri itinere contendisse.
(7) Ejus navigii, quod demum substitit in Armenia,
fragmentum aliquod in Cordiceorum Ar meniaco monte
nostra. adhuc «late reliquum esse aiunt Quin εἰ

à
502

i ) Τοῦ δὲ πλοίου τούτου χαταχλιθέντος ἐν τῇ Apuevía
ἔτι μέρος τι ἐν τοῖς Κορδυαίων ὄρεσι τῆς Ἀρμενίας
διαμένειν, καί τινας ἀπὸ τοῦ πλοίου χομι ίζειν ἀποξύον--
τας ἄσφαλτον, χρᾶσθαι δὲ αὐτῇ, πρὸς τοὺς ἀποτροπιά-
Spes 'E λθόντας οὖν τούτους εἰς Βαδυλῶνα τά τε ἐχ
Σισπάρων γράμματα ἀνορύξαι καὶ πόλεις πολλὰς χτί-
ζοντας xoi ἱερὰ ἀνιδρυσαμένους πάλιν ἐπιχτίσαι τὴν
Ba6vova. :

Τούτων δὴ ἀπὸ Ἀλεξάνδρου τοῦ Πολυΐστορος, ὡς ἀπὸ
Βηρώσσου τοῦ τὰ Χαλδαϊχὰ ψευδηγοροῦντος προχειμέ-
γων χτλ.

Σιππάρων 7 « Sipparenorum urbem, ubi dei
jussu dicitur abscondidisse Xisuthrus ante diluvium
libros de prima rerum origine... eandem esse pu-
taverim cum Hippareno, ubi Plinio teste (H. N. VI,
3o) inschola doctrinz arcana tradebant Chaldeei di-

scipulis. In sua urbe malebant evenisse, quz erant |

memoratu digna. Idem fortasse statuendum de
Borsippenorum oppido (v. fr. 16), quo se recepisse
dicitar a Beroso Babyloniorum rex ultimus Na-
bonnedus, quum Babylon urbs a Cyro Persa
oppugnaretur. Si, qua nonnullorum est opinio,
potius Xenophonti ( Cyrop. VII, 5)credere debea-
mus, Babylone in urbe ipsa obsessum et interfe-
ctum esse Nabonnedum , eo ipso non leve accedit
rei nostre momentum. Ín suam urbem, et quasi
ad se, omnibus amissis, confugisse, ibique obses-
sum et denique captum esse ultimum Babyloniorum
regem, Chaldzus auctor vane gloriabatur. » Ἀτ-
CHTER. p. 20. — $ 7 τοῦ δὲ πλοίου... ἀποτροπια--
σμοὺς] e Beroso citat etiam Josephus Ant. Jud. I,
3, 6, atque ex Josepho Euseb. P. E. IX, 11, p. 414,
B; Zonaras p. 19; Hieronymus De loc. Hebraic.
v. Ztrarat. Cf. Nicolaus Dam. fr. 77.

8.
Josephus Ant. Jud. I, 7, : Μινημονεύει δὲ τοῦ
X € e 5» , b 3 , Ivy u
πατρὸς ἡμῶν Αὐράμου Βηρωσσὸς οὐκ ὀνομίάψονᾳ λέγων
δὲ οὕτως" « Μετὰ τὸν χαταχλυσμὸν δεκάτῃ γένεᾷ;
παρὰ Χαλδαίοις τις ἦν δίκαιος ἀνὴρ xol μέγας. xol τὰ
οὐράνια ἔμπειρος. »
(9-)

Moses Chorenens. Hist. Arm. I, e. 5 : Mihi

BEROSI CHALDJET

' vero libitum est narrationis mee initium ordiri

- Chamus et Japhetus.) Hi, ut tradit, quum orbis
accensus ceteris ambobus dominari voluit Zerova-

nus, quem hic Zoroastrem Magum , Bactrianorum
regem , fuisse dicit , qui fuit Medorum principium

: persuadendi , ut ceteros pueros conserearent atque

relinquo. Idem valet de iis, quz ex Sibylla nostra
refert Alexander Polyhistor.

e dilecta mea ceterisque veraciore Sibylla Bero-
siana, quc hec dicit : « Ante turrim ac priusquam
generis humani sermo multiplex factus est et va-
rius, post Xisuthri autem in Armeniam navigatio -
nem, Zerovanus, Titan ac Japetosthes principa- |
tum terre tenuere. (Qui mihi videntur esse Semus,

΄

totius. imperium inter se partiti essent, superbia

ac deorum pater ; aliaque multa de eo fabulatur,
quce nunc repetere instituto nostro alienum est. Ita-
que Zerovano, ut refert , vim afferenti Titan Iape-
tosthesque restiterunt, belloque cum eo contenderunt,
propterea quod filios suos reges omnibus constituere
cogitabat. Quam inter concertationem occupavit
Titan partem aliquam ex hereditariis Zerovani
finibus. Tum vero interponens se soror eorum Astli-
cia suis delinimentis tumultum sedavit, interque
605 conveniebat, ut imperium Zerovanus haberet.
Jurejurando autem inter se paciscuntur, sese omnem
deinceps Zerovani stirpem wirilem interfecturos , ut
ne proles ejus ipsis imperaret ; ad eamque rem stre-
nuos quosdam ex Titanibus viros mulierum partibus
preficiunt. Qui quum ad jurisjurandi pactionem
necassent duos, soror eorum Astlicia cum Zerovani ο΄
uxoribus consilium init, quibusdam de Titanibus Ὁ

diam

in Orientem asportarent ad montem quendam quein
Deorum Conjectum appellarunt , qui nunc Olympus
vocatur. » :

Hec quatenus ex Beroso fluxerint, in medio -

10.

Syncell. p. Zr C | Ἀλεξάνδρου τοῦ Πολυΐστορος
περὶ τῆς. : πυργοποιίας " « Σίῤυλλα δέ qnew, ὁμοφώνων
ὄντων πάντων ἀνθρώπων, τινὰς τούτων πύργον ὑὕπερμε-
γέθη, οἱ ἰχοδομῆσαι, ὅπως εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναδῶσι. Τοῦ
δὲ θεοῦ ἀνέμους ἐμφυσήσαντος ἀνατρέψαι αὐτοὺς, xat

erasum bitumen quidam inde referunt , remedii amu-
letique causa ad. infausta quaque averruncanda. Illi
autem Babylonem profecti , libros ex urbe Siparis ef-
fodisse , oppida multa condidisse , fana Deorum stru-
visse, Babylonemque restituisse feruntur. [Quc hac-
tenus dicta sunt ; pratereaque turris cdificium memo-
rat Polyhistor pane ad literam cum libris Mosis hoc
pacto consentiens. Vide fr. 10. ]

8...

Patris nostri Abrahami etiam Berosus , suppresso tamen
nomine, his verbis. meminit : « Post diluvium generatione

decima apud Chaldzos vir quidam erat justus et eximius
et rerum celestium. peritus. »

10.

Ex Alexandro Polyhistere de turris opificio. Sibylla
haec dicit : « Quum universi homines uno eloquio uteren- |
tur, turrim 2edificaverunt excelsissimam , quasi ad ccelum |
per eam ascensuri. Dii vero procellis immissis eos subver-
terunt, et suam cuique linguam dederunt; quae causa
fuit , ut urbs illa Babylonis vocabulum acceperit. Post di:

ἐδίαν. ἑχάστῳ φωνὴν δοῦναι, διὸ δὴ βαῤυλῶνα τὴν
πόλιν χληθῆναι" μετὰ δὲ τὸν χαταχλυσμὸν 1 ιτᾶνα καὶ
Προμηθέα γενέσθαι. »
᾿Αλέξανδρος ταῦτα μαρτυρῶν χαὶ αὐτὸς Βαῤυλῶνα διὰ
τὴν σύγχυσιν κχηβῆναι τὴν πρὸ πολλῶν ᾿μυριάδων ἐ ἐτῶν
μυθολογουμένην παρ᾽ αὐτοῖς βεδασιλευχέναι.
Eusebius Arm. p. 17 mai :.
Alexandri Polyhistoris de turris cediftcio.
Sibylla ait omnes homines una lingua utentes
turrim illam celsissimam extruxisse, ut in coelum
conscenderent : Deum vero fortissimum vento af flato
eandem turrim dejecisse, peculiaremque singulis
sermonem tribuisse, ideoque et urbem Babylonem
esse appellatam. Mox post dilueium Titanum atque
Prometheum exstitisse : tum etiam a Titano bello
- Saturnum esse appetitum. De turris edificio hac-
tenus.
« Consonant huic loco Joseph. Antiq. I, 4;
— Euseb. P. E. IX, 14 (p. 417, B); Epiphan. Heres.
— I; Cyrill. In Julian. I. p. 9ed. Lips.; Cedren. p. 11
- ed. Paris. 1647, aliique scriptores, quos inter Cho-
. renensis Histor. I, 8. Jam et in Sibyllino libro tertio
v. 35 sqq. hec habentur : ὅπόταν μεγάλου θεοῦ τε-
λέωνται ἀπειλαὶ x. t. À. » Mar. Cf. Abydeni fr. 5.

11.

Pergit Eusebius p. 17 : Pr«edictis autem heec
addit idem Polyhistor : « Post dilueium imperitasse
regioni Chaldeorum Evexium (Eo oov Sync.) ne-
ris quattuor : inde imperium exceptum a filio ejus
- Chomasbelo neris. quattuor.cum sossis quinque. Αἴ
3 Xisuthro et a diluvio, donec Medi Babylonem oc-
— euparunt, summam regum, sex supra octoginta
— supputat PolyAistor, singulosque nominatim e Be-
- rosi libro recenset. Ex horum autem omnium «ta-
- tibus tres myriades annorum confícit, pretereaque
annos ter mille et unum supra nonaginta (x). Post
3 F hos qui successione inconcussa regnum obtinuerant,
- derepente Medos collectis copiis Babylonem cepisse
ait, ibique de suis tyrannos constituisse. Hinc no-
mina quoque tyrannorum Medorum edisserit octo,
- annosque eorum viginti quattuor supra ducentos ac
- rursus undecim reges et annos [octo supra quadra-
- ginta. Hxc ex margine. In cod. lacuna ] : tum et

Καὶ τὰ μὲν τῆς πυργοποιίας.

FRAGMENTA. 503

Chaldeos reges quadraginta novem, annosque
quadringentos et octo supra quinquaginta, — Postea
et Arabes novem reges, annosque ducentos qua-
draginta quinque. Horum annorum recensione
perscripta, de Samiramide quoque narrat que .
imperavit Assyriis (2). Rursumque distincte admo
dum nomina regum quadraginta quinque enumerat,
üsque annos tribuit viginti ser supra quingentos.
Post hos ait exstitisse Chaldeecorum regem , cui no-
men Phulus erat : quem Hebreorum quoque hi-
storia memorat, quemque item Phulum appellat.
Hic Judceam ineasisse dicitur. Deinde Polyhistor
Senecheribum regno potitum esse ait : quem quidem
Hebreeorum libri regnantem referunt imperante Éze-
chia et prophetante Isaia. Ait autem diserte divinus
liber (Regg. IV, 19, 13) : « .4nno quartodecimo
Ezechice regis ascendisse Senecheribum ad urbes
Judeece munitas, easque cepisse. » Cujus rei peracta
historia, subdit : « Et regnavit Asordanes filius
ejus pro eo (cap. 19, 37). » Rursusque pergens, ea
tempestate ait cegrotasse Ezechiam|c. 20, 7). Tum
ctiam ordinatim eodem tempore Marudachum Bal-
danem Eabyloniorum regem misisse oratores cum
literis et muneribus ad Ezechiam (c. 20, 12). Hec
tradunt Hebreorum scripturce, Et quidem Seneche-
ribum, cum cujus filio Asordane nec non Marudacho.
DBaldane, Chaldeorum quoque | historiographus
memorat : cum quibus etiam NNabuchodonosorum ,
uli mox dicetur. Hac autem ratione de iis scribit
(v. fr. 12).

(1) Hzc emendanda ex Syncello p. 78, C : Ἀλέ-
ξανδρος ὃ Πολυΐστωρ éx τοῦδε τοῦ βυε’ χοσμιχοῦ ἔτους
βούλεται πάλιν τὴν μετὰ τὸν καταχλυσμὸν τῶν Χὰλ-
δαίων βασιλείαν κατάρξασθαι, μυθολογῶν διὰ σάρων
xot νήρων xat σώσσων βεδασιλευχέναι Χαλδαίων xol
Μήδων βασιλεῖς πα΄ ἐν τρισμυρίοις ἔτεσι xoi ὃζ'
4090), τοῦτ᾽ ἔστιν ἐν σάροις θ' χαὶ νήροις P xai
σώσσοις η΄... AmTÓ δὲ τούτου τοῦ χρόνου τῶν πς΄ ( δύο.
(δεύτερον libri) μὲν Χαλδαίων βασιλέων, Εὐηχίου
xol Χωμασδήλου, πδ΄ δὲ Μήδων) Ζωροάστρην xa
τοὺς μετ᾽ αὐτὸν ζ΄ Χαλδαίων βασιλεῖς εἰσάγει, ἔτη
χρατήσαντας ἡλιαχὰ ρζ΄, ὃ αὐτὸς IIóAutovop , οὐχ ἔτι.
διὰ σάρων χαὶ νήρων χαὶ σώσσων χαὶ τῆς λοιπῆς ἀλό-
γου μυθιχῆς ἱστορίας, ἀλλὰ διὰ ἡλιαχῶν ἐτῶν.

| Babylonem ab enata in ea confusione vocitatam scribit ,
— quam ipsemet ante plures myriadas annorum sub i imperio
.. Babyloniorum fingit exstitisse.

11

ΠᾺΡ anno presente mundi 2405 Alexander Polyhistor
— Chaldaeorum regnum post diluvium continuata serie pro-
—— pagatum resumere molitur, octoginta sex Chaldaeorum Me-
— dorumque reges per quandam Sarorum, Nerorum et Sos-
.— sorum seriem annis millibus triginta quattuor et nonaginta ,

hoc est saris novem , neris duobus et sossis octo regnasse
commentus. Ab tempore octoginta sex praefatorum ( quo-
rum duo, Euechius scilicet e& Chomasbelus , Chaldaeorum ,
reliqui octoginta quattuor Medorum reges erant) Zoroa-
strem et septem Chaldaeorum reges eum sequutos annis so.
laribus 190 imperantes, non ulterius saris, neris et sossis
reliquisve fabuloss historie absurditatibus, sed legitimo
solarium annorum cursu habita numerandi ratione, Po-
lyhistor idem inducit.

604

Igitur pro annis 33091 Syncellus exhibet 34090;

sed sossorum numerus quem Syncellus dicit,
nonnisi 34080 annos continet, uli in margine
Syucelli recte notatum est. — De numero 432000,
utpote rotundo, vide Bohlen. Das aite Indien t. ΤΙ,
P. 292 sqq. et Volney. 1. 1. p. 363. Qui deinde
apud Eusebium ponuntur octo tyranni Medi, nu-
mero respondent Zoroastro ejusque successoribus
septem, quos Syncellus regnasse dicit annos 190;
apud Euseb. Arm, sunt anni 224, vel, ut in mar-
gine notatum est, ann. 243 (—189 -- 45). Se-
quuntur reges undecim , qui quot annis regnave-
rint, in textu non legitur ; lacunam Majus explevit
ex marginis nota, ubi numerus 48. Fortasse in
Grecis erat 45 ( confusis siglis us" et μη΄). Quod si
est, anni 234 ita orti esse videntur, ut duarum dy-
nastiarum tempora temere in unum sint conflata.
Ceterum apud Syncellum de undecim Eusebii re-
gibus altum est silentium, — Qui deinceps memo-
rantur Chaldei reges et Arabes, eorum apud Syn-
cellum longe alia ratio est p. οὐ, €, etp.92, À : ubi
7 recenset Chaldzos, qui regnant annis 225;
deinde 6 Arabes regnantes per ann. 215. His tie:
decim regnis ex Syncelli computo expletur tempus,
quod inter diluvium et regnum Assyriorum inter-
jectum est. Nomina primi et secundi regis sunt
Εὐήχιος et Χωμάσδηλος, ut apud Berosum quoque
primi successores Xisuthri nominantur, Hac igitur
ex aliis plane fontibus derivata sunt.

(2) Aucher. vertit : Post quos annos etiam ipsam
Semiramidem in. Assyrios dominatam esse tradit,
Qui mox ponuntur anni 526 apte comparantur
cum annis 520, per quos secundum Herodotum
Assyrii regnasse dicuntur. Numerus regum : 45
fortasse corruptus est, Erroris occasionem prebere
potuit numerus 245 edis in laterculo regum pro-
xime antecessit.

II 8.

Syncell. p. 207, B : Ἀπὸ δὲ Na6ovaodoou τοὺς χρό-
vous τῆς τῶν ἀστέρων κινήσεως Χαλδαῖοι ἠχρίδωσαν,
καὶ ἀπὸ Χαλδαίων oi παρ’ "E λλησι ψαθηματικοὶ λα-
θόντες, ἐπειδὴ, ὡς ὃ ᾿Αλέξανδρος καὶ Βήρωσσός φασιν
οἱ τὰς Χαλδαϊχὰς ἀρχαιολογίας περιειληφότες, Na6o-
νάσαρος συναγαγὼν τὰς πράξεις τῶν πρὸ αὐτοῦ βασι-
λέων ἠφάνισεν, ὅπως ἀπ᾽ αὐτοῦ ἣ χαταρθίμησις γίνεται
τῶν Χαλδαίων βασιλέων.

Eusebius in Excerptis suis negligenter sane factis
neque Nabonassari neque successorum ejus men-
tionem facit; omisit hzc omnia, ut ad ea prope-

BEROSI CHALDAEI

raret , que cum Judzorum historia conjuncta sunt, -
Vide Niebuhr. K/eine histor, Schften p. τοῦ sqq.

12.

Eusebius Arm. p. 19 ed. Mai:

Ejusdem Alexandri de Senecheribo deque IVa- x
buchonosoro eorumque rebus gestis et strenuis fa- ὦ
cinoribus.

Postquam regno defunctus est Senecheribi frater,

et post Hagisce in Babylonios dominationem, qui.
quidem non expleto trigesimo die a Marudacho.
Ballane interemptus est | Aucher. vertit: Postquam. ὦ
regnasset frater Senecharibi. et deinde postquam.
"cises in Babylonios dominatus esset, et necdum tri-
ginta, quidem diebus regnum tenuisset, a Marodach
Baladano occisus 651}, Marudachus ipse Baldanes
tyrannidem invasit mensibus sex, donec eum sustulit
vir quidam nomine Elibus, qui et in regnum suc-
cessit. Hoc postremo tertium jam annum regnante ,
Senecheribus rex Assyriorum .copias adversus Ba-
bylonios contrahebat, proelioque cum iis conserto,
superior evadebat : captumque Elibum cum familia-
ribus ejus in Assyriam transferri jubebat. — Is igi-
tur Babyloniorum potitus filium suum Asordanem
( 4sordanium Aucher. ) eis regem imponebat; ipse
autem in Assyriam reditum maturabat. Mox quum
ad ejus aures rumor esset perlatus, Grecos in Ci-
liciam coactis copiis bellum transtulisse, eos pro-
tinus aggressus est, praelioque inito, multis suorum Ὁ
amissis, hostes εἰδμοηανς profligavit : suamque
imaginem , ut esset victorice monumentum , eo loco
erectam reliquit : cui Chaldaicis literis res a se ge- -
stas insculpi mandavit ad memoriam temporum
sempiternam. Tarsum quoque urbem ab eo stru-
ctam ait ad Babylonis exemplar, eidemque nomen
inditum Tharsin. Jam et reliquis Senecherimi (sic)
gestis perscriptis, subdit eum annis vixisse regnan-
tem octodecim, donec ei structis a. filio Ardu-
muzane (1) insidiis exstinctus est. Heec Polyhistor
[cf. Abyden. fr. 7].

Jam etiam tempora cum narratione divino-
rum librorum congruunt. Sub Ezechia enim Sene-
cherimus regnavit , uti Polyhistor innuit annis octo-
decim : post quem ejusdem filius annis octo : tum
annis viginti et uno Sammughes : itemque frater hu-
jus viginti et uno : deinde Nabupalassarus ( INabus.
plasar Aucher.) annis viginti : denique Nabucodross-
sorus (2) tribus annis supra quadraginta : ita ut a
Senecherimo ad Nabucodrossorum octoginta et octo

TER" ZMSTS ς

anni excurrant. Jam si quis Hebraeorum libros

-

11 ἃ.
Inde ἃ Nabonasaro tempora motüs astrorum diligenter
annotarunt Chaldoi , et a Chaldoeis edocti Graecorum ma-
thematici ; quandoquidem ut Alexander et Berosus, Chal-

; daicarum antiquitatum collectores , tradunt, Nabonasarus

quie de priorum regum rebus gestis exstabant collec à
delevit, eo consilio, ut ab ipso regum Chaldeeorum enume: :
ratio inciperet. i P

— serutetur, paria dictis inveniet. Namque post Eze-
chiam residuis Judeeis Manasses imperat Ezechice

᾿ς filius quinque annis et quinquaginta ( Regg. IV, 21,

1), deinde 4mosus (sic pro Ammone Biblia Arme-
niaca ) aznis duodecim : tum. Josias triginta annis
et uno : postea Joachimus, sub cujus regni primor-
diis occupaturus Hierosolyma Nabuchodonosorus su-
pervenit , captivosque Judeeos Babylonem transtulit
(c. 24, 1). Atqui αὖ Ezechia ad Nabuchodonoso-
rum anni octo excurrunt et octog o'inta quot nimi-
rum Polyhistor ex historia Chaldaica supputavit.
3. His omnibus absolutis, pergit denuo Poly-
histor res aliquot etiam a Senecheribo gestas ex-
ponere, deque hujus filio eadem plane ratione
scribit qua libri Hebreorum, accurateque admo-
dum cuncta edisserit. Pythagoras sapiens fertur ea
tempestate sub. his regibus exstitisse (cf. Abydeni
fr. 7). Jam post Sammughem imperavit. Chaldeeis
Sardanapallus viginti annis et uno. ** (4) Isad 4s-
dahagem (Astyagem Aucher.) qui erat. Medicce
gentis presses et satrapa , copias auxiliares misit,
videlicet ut filio suo Nabucodrossoro desponderet
| Amuhiam e filiabus Asdahagis unam. (5) Deinde
- Nabucodrossorus dominatus est tribus annis supra
quadraginta , qui et collecto exercitu impressionem
faciens, Judeos , Phoenices et Syros in servitutem
redegit. Neque sane opus est me pluribus confirmare
Poly historem item in his cum hebraica historia con-
gruere. (6) Post Nabucodrossorum regnat ejus filius
Amilmarudochus- annis duodecim ( deb. duobus),
quem Hebreorum litere Ilmarudochum appellant.
Mox Polyhistor ait imperavisse Chaldeis Negli-
sarum annis quattuor : deinde Nabonedum annis se—
ptemdecim. Eo rege Cyrus Cambysis Babylonicamre-
gionem copiis invasit, quícum IYabonedus certamine
inito, victus se fuga proripuit. Regnavit autem Ba-
bylone Cyrus annis novem, donec in planitie Daha-
rum alioprcelio conserto periit. Tum imperium tenuit
Cambyses annis octo : deinde Darius annis sex. et
triginta : deinde Xerxes ceterique Persarum reges.
Jam vero de Chaldeorum regno uti breviter dis-
tincteque tractat Berosus, ita prorsus loquitur et
Poly histor : ex quibus manifestum est, INabucho-
donosorum armata manu cepisse Judeeos.: 4b hoc
autem ad Cyrum Persarum regem anni septuaginta
conflantur. — Postrema fragmenti pars ad librum
tertium pertinet,

(1) -4rdumuzane ] « in margine Ardamuzane; et
quidem apud IV Reg. XIX, 55, et Josephum An-
tiquit. Jud. X, τ, Senecheribusinterficitur a filiis
Adremelecho et Sarasaro, qui a Chorenensi Hist,
I, 22 dicuntur Z4dramelus et Sanasarus. » Mar.

FRAGMENTA. 505

o

Ad 6 4 cf. Syncell. p. 210, B : Τοῦτον (Ναδοπαλά--
σαρον τὸν πατέρα τοῦ Na 6ou χοδύνδοϊοῦ: ) ὃ Πολυίστωρ
᾿Αλέξανδρος Σαρδανάπαλλον χαλεῖ πέμψαντα πρὸς
Ἀστυάγην σατράπην Μηδίας χαὶ τὴν θυ γατέρα αὐτοῦ
᾿Αμυΐτην ( Ἀρωΐτην, Goar.) λαθόντα νύμφην εἰς τὸν
AM Ναδουχοδονόσωρ. Οὗτος στρατηγὸς ὑπὸ Σά-
ρᾶχος τοῦ Χαλδαίων βασιλέως σταλεὶς, κατὰ τοῦ αὐτοῦ
Σάραχος εἰς Νίνον ἐπιστρατεύει᾽ οὗ τὴν ἔφοδον πτοηθεὶς ó
Σάραχος ἑαυτὸν σὺν τοῖς βασιλείοις ἐνέπρησε, χαὶ τὴν
ἀρχὴν Χαλδαίων xoi Βαῤδυλῶνος παρέλαῤεν ὃ αὐτὸς
Ναθοπαλάσαρος, ὃ τοῦ Ναδουχοδονόσωρ πατήρ.

Narratio turbata, Ἀστυάγης Syncelli et 4sdaAa-
ges Eusebii idem esse videtur atque Cyaxeres rex
(σατράπης) Medorum, uti bene monet Niebuhr. ΑΔ
Schften p. 207, ubi vide. Deinde Nabopalassarus
non potest idem esse cum Sardanapallo , qui idem
esse debet cum fratre Sammughis, uti postulant quae
apud Eusebium leguntur de tribus regnis Sammu-
ghis (an. 21), ejusque fratris (an. 21) et Nabopa-
lassari (a. 20). Quodsi in seqq. Eusebius $ 3 post
Sardanapallum statim Nabucodrosorum regnasse
dicit, id explicari nequit, nisi antiqua textus cor-
ruptione, qua Nabupolassaris mentio excidit, Ita-
que post verba : Sardanapallus viginti annis et uno,
supplendum est : et Nabupolassarus annis viginti.
Porro Sardanapallus et Saracus nomina unum
eundemque regem Assyriorum Babyloniorumque
designant, sive quod alterum nomen scripture
compendio in alterum abiit, sive quod utrumque
in usu fuit, Ipsa historia ex Abydeno (fr. 17) re-
fingenda. Scilicet hoste adventante, Sardanapal-
lus Nabopalassarum ducem miserat Babylonem. Is
vero, defectionem ab Assyriorum rege moliens, cum
Cyaxare foedus et cognationem contraxit, deinde
bellum movit, Sardanapallumque ad incitasredegit,
atque ita Babylonize dominationem adeptus est.

[ad $6] annis duodecim (v6) ; δύο (β΄) Josephus
(v. fr. 14) C. Apion. 1, 19 et Ant. Jud. X, 11,2;
Syncell. p. 226, A, et Canon astronom. V. Clinton.
F. H. II, p. 388 not. Δ. ed. tert. Ibidem vide de
reliquorum regum temporibus disputationem
uberrimam.

De Senacheribo Berosum laudavit etiam Jose-
phus loco nunc lacunoso in Antiq. Jud. X, r, 4,
p. 369 ed. Didot. : ᾿Αλλὰ καὶ Βηρωσσὸς ὃ τὰ Χαλ-
δαϊχὰ συγγραψάμενος μνημονεύει τοῦ βασιλέως Σενα-
χηρίόου, καὶ ὅτι τῶν ᾿Ασσυρίων ἢ ἦρχε καὶ ὅτι πάσῃ -
στρατεύσατο τῇ Acía καὶ τῇ Αἰγύπτῳ λέγων οὕτως. *

13.
Josephus Ant, Jud. X,2, 2, p. 370 ed. Did.
Μνημονεύει δὲ τοῦ Βαδυλωνίων βασιλέως Βαύάδα c

13.
Babade Babyloniorum regis Berosus quoque meminit.

506 BEROSI

ρωσσός. Idem 7Merodach Baladan in LXX, vel ut
Euseb. supra fr. 12. init, Marudachus Baldanes.

E LIBRO TERTIO.
14.

E libro tertio petita est postrema pars fragmenti
duodecimi.
Ἢ hus C. Apion.I : Λέξω δὲ νῦν ἤδη τὸ ὸ
osephus C. Apion.I, 19: Λέξω δὲ νῦν ἤδη τὰ παρὰ
Χαλδαίοις ἀναγεγραμμένα καὶ ἱστορούμενα περὶ ἡμῶν,
ἅπερ ἔχει πολλὴν ὁμολογίαν χαὶ περὶ τῶν ἄλλων τοῖς
ἡμετέροις γράμμασι. Μάρτυς δὲ τούτων Βηρωσσὸς,
RJ v M Ἁ , , M bd A
ἀνὴρ Χαλδαῖος μὲν τὸ γένος, γνώριμος δὲ τοῖς περὶ
παιδείαν ἀναστρεφομένοις, ἐπειδὴ περί τε ἀστρονομίας
χαὶ περὶ τῶν παρὰ Χαλδαίοις φιλοσοφουμένων αὐτὸς
εἰς τοὺς “λληνας ἐξήνεγχε τὰς συγγραφάς. Οὗτος
τοίνυν ὃ Βηρωσσὸς ταῖς ἀρχαιοτάταις ἐπαχολουθῶν
ἀναγραφαῖς περί τε τοῦ γενομένου χαταχλυσμοῦ xat
τῆς ἐν αὐτῷ φθορᾶς τῶν ἀνθρώπων, χαθάπερ Μωῦσῆς
οὕτως ἱστόρηχε" xal περὶ τῆς λάρναχος, ἐν ἣ Νῶχος
^ Ll ^ /
ὃ τοῦ γένους ἡμῶν ἀρχηγὸς διεσώθη, προσενέχθείσης
Pj Ll - ͵ὔ Dl m»
αὑτῆς ταῖς ἀχρωρείαις τῶν ᾿Αρμενίων ὀρῶν. Εἶτα τοὺς
ἀπὸ Νώχου καταλέγων καὶ τοὺς χρόνους αὐτοῖς προστι-
θεὶς, ἐπὶ Ναδοπαλάσσαρον παραγίνεται, τὸν Βαδυλῶ--
^ , , M M , /
νος x«i Χαλδαίων βασιλέα, χαὶ τὰς τούτου πράξεις
, , , , 7 /, mi^ X y
ἀφηγούμενος λέγει, τίνα τρόπον πέμψας ἐπὶ τὴν Αἰ-
γυπτον xol ἐπὶ τὴν ἡμετέοαν γὴν τὸν viov τὸν ἑαυτοῦ
Νιαδουχοδονόσορον μετὰ πολλῆς δυνάμεως, ἐπειδήπερ
ἀφεστῶτας αὐτοὺς ἐπύθετο, πάντων ἐχράτησε, χαὶ τὸν
ναὸν ἐνέπρησε τὸν ἐν “Ἱεροσολύμοις, ὅλως. τε πάντα
M , - ^ * I4 5 Lud ,
τὸν παρ᾽ ἡμῶν λαὸν ἀναστήσας εἰς Βαδυλῶνα μετῴχι-
σεν. Συνέῤη δὲ xa τὴν πόλιν ἐ θῆναι χρόνον ἐτῶ
£V. Συνέῤη δὲ καὶ τὴν πόλιν ἐρημωθῆναι χρόνον ἐτῶν
ἑδδομήχοντα μέχρι Κύρου τοῦ Περσῶν βασιλέως.

CHALDAJAEI

Κρατῆσαι δέ φησι τὸν Βαδυλώνιον Αἰγύπτου, Συρίας,
Φοινίκης, ᾿Αραδίας, πάντας δὲ ὑπερδαλόμενον ταῖς
πράξεσι τοὺς πρὸ αὐτοῦ Χαλδαίων xoi Βαῤδυλωνίων
βεδασιλευχότας. Εἶθ᾽ ἑξῆς ὑποχαταδὰς ὀλίγον ὃ Βη-
ρωσσὸς πάλιν παρατίθεται ἐν τῇ τῆς ἀρχαιότητος ἵστο-
ριογραφίᾳ - αὐτὰ δὲ παραθήσομαι τὰ τοῦ Βηρωσσοῦ
τοῦτον ἔχοντα τὸν τρόπον. |
Verba Berosi, qus» jam sequuntur, jam exscri-
psit in Ant. Jud. X, 11, p. 391 ed. Didot, ubi sic :
Μέμνηται δ᾽ αὐτοῦ τῶν πράξεων καὶ Βηρωσσὸς ἐν τῇ
τρίτη τῶν Χαλδαϊκῶν ἱστοριῶν, λέγων οὕτως" « Ἀχού-
σας δ᾽ 6 πατὴρ αὐτοῦ Ναῤοπαλάσσαρος ὅτι ὃ τετα-
γμένος σατράπης ἔν τε Αἰγύπτῳ xal τοῖς περὶ Συρίαν
τὴν χοίλην καὶ τὴν Φοινίχην τόποις ἀποστάτης αὐτοῦ
γέγονεν, οὐ δυνάμενος αὐτὸς ἔτι χαχοπαθεῖν, συστήσας:
τῷ υἱξξ: Ναῤουχοδονοσόρῳ ὄντι ἐν ἡλικία μέρη τινὰ τῆς
δυνάμεως, ἐξέπεμψεν ἐπ᾽ αὐτόν. Συμμίξας δὲ Ναύῤου-
χοδονόσορος τῷ ἀποστάτη καὶ παραταξάμενος αὐτοῦ τε
ἐκράτησε xo τὴν χώραν ἐκ ταύτης τῆς ἀρχὴς ὑπὸ τὴν
αὑτοῦ βασιλείαν ἐποιήσατο. 1 ᾧ δὲ πατρὶ αὐτοῦ Na6o-
παλασσάρῳ συνέθη χατ᾽ αὐτὸν τὸν χαιρὸν ἀρρωστή-
σαντι ἐν τῇ Βαδυλωνίων πόλει μεταλλάξαι τὸν βίον,
ἔτη βασιλεύσαντι εἴχοσι χαὶ ἕν. Αἰσθόμενος δὲ μετ᾽ οὐ
πολὺν χρόνον τὴν τοῦ πατρὸς τελευτὴν Ναδουχοδονό-
σορος xai χαταστήσας τὰ χατὰ τὴν Αἴγυπτον πρά-
ματα καὶ τὴν λοιπὴν χώραν, καὶ τοὺς αἰχμαλώτους
᾿Ιουδαίων τε xai Φοινίκων χαὶ Σύρων xai τῶν χατ᾽ Αἴ-
(oTov ἐθνῶν συντάξας τισὶ τῶν φίλων μετὰ τῆς βα-
ρυτάτης δυνάμεως᾽ xal τῆς λοιπῆς ὠφελείας ἀναχομί--
ζειν εἰς τὴν θαδυλωνίαν, αὐτὸς ὁρμήσας ὀλιγοστὸς διὰ
τῆς ἐρήυου παραγίνεται εἰς Βαῤυλῶνα. Παραλαδὼν
δὲ τὰ πράγματα διοικούμενα ὑπὸ τῶν Χαλδαίων xal
διατηῤουμένην τὴν βασιλείαν ὑπὸ τοῦ βελτίστου αὖ-

E LIBRO TERTIO.

14.

Jam vero ea nune referam qua de nobis apud Chaldoeos
literarum monumentis mandata sunt, quz eum libris no-
stris etiam super aliis rebus in plerisque consentiunt. Testis
autem horum est Berosus, vir genere quidem Chaldous,
iis vero non ignotus qui in literarum studiis versantur,
quoniam scripta de astronomia et Chaldoeorum philosophia
ipse Graecorum in usum edidit. 15. igitur Berosus , anti-
quissimas sequutus historias, de diluvio et hominibus in
eo pereuntibus eadem plane ae Moyses narravit : simul et
de arca in qua Noeus generis nostri princeps servatus est ,
ipsa scilicet in summitatem montium Armeniorum delata.
Deinde ortos a Noeo enumerans et sua quibusque tempora
assignans, ad Nobopalassarum tandem venit , Babylonis et
Chaldaeorum regem, resque eo ab gestas memorans refert
quemadmodum in /Egyptum et terram nostram misso
filio suo Nabuchodonosoro multis cum copiis , postquam eos
defecisse intellexit, omnes devicit, et templum Hierosol y-
mitanum incendit, cunctumque gentis nostre populum suis
e sedibus excitatum- Babylonem tulit. "Unde et civitatem
contigit desolafam mansisse annis Lxx usque ad Cyrum

regem Persarum. Dicit insuper quod Babylonius tenuerit
JEgyptum , Syriam, Phonicen , Arabiam ; quodque priores
Chaldzorum et Babyloniorum reges universos rebus ἃ se
gestis superarit. Deinde inferius paullo hzec iterum refert
Berosus in Antiquitatibus : ipsa vero Berosi verba proferam,
ad hunc modum se habentia.

Rerum autem a Nabuchodonosoro gestarum meminit
etiam Berosus in tertio Historie Chaldaice libro, hisce
|! verbis : « Quumque audisset pater ejus Nabopalassarus.
eum, qui in ZEgypto et circa Cclen Syriam et Phoenicen
constitutus fuerat, satrapen ab eo defecisse, ipse jam
ferendis laboribus impar, filio Nabuchodonosoro adhuc

persequendum. Nabuchodonosorus vero congressus cum

contraxisset, in urbe Babyloniorum diem obiret supremum,
postquam regnarat annis viginti et uno. Nabuchodonoso-
rus vero, non multo post patris morte cognita, rebusque
in Egypto et reliqua regione ordinatis, et captivis ex
Judwis et Pheenicibus et Syris et ex Egypti populis com-

juveni tradidit partem exercitus misitque ad illum bello
illo, qui desciverat, acieque conserta, et eum vicit, et re- ὶ

gionem ab hoc initio in regni sui ditionem redegit. Atsub -
id tempus evenit ut Nabopalassarus pater, quum morbum -

mendatis suorum quibusdam amicorum, ut eos una cum. -

Side)

a LR m en. NNI 7,
qe NUS etm

κὰν

NE HÉREEHMELR ne i
i eure UE CEN MA

"Ee Med L

FRAGMENTA.

τῶν, χυριεύσας ὁλοκλήρου τῆς πατρικῆς ἀρχῆς, τοῖς
μὲν αἰχμαλώτοις παραγενομένοις συνέταξεν ἀποιχίας
ἐν τοῖς ἐπιτηδειοτάτοις τῆς Βαῤυλωνίας τόποις ἀπο--
δεῖξαι, αὐτὸς δ᾽ ἀπὸ τῶν Ex τοῦ πολέμου λαφύρων τό
τε τοῦ Βήλου ἱερὸν xal τὰ λοιπὰ χοσμήσας φιλοτίμως,
τήν τε ὑπάρχουσαν ἐξ ἀρχῆς πόλιν ἀνακαινίσας xol
ἑτέραν χαταχαρισάμενος πρὸς τὸ μηχέτι δύνασθαι τοὺς
πολιορχοῦντας τὸν ποταμὸν ἀναστρέφοντας ἐπὶ τὴν
πόλιν χατασχευάζειν, ὑπερεθάλετο τρεῖς μὲν τῆς ἔνδον
πόλεως περιδόλους. τρεῖς δὲ τῆς ἔξω, τοῦτο δὲ τοὺς μὲν
ἐξ ὀπτῆς πλίνθου xal ἀσφάλτου, τοὺς δὲ ἐξ αὐτῆς τῆς
πλίνθου. Καὶ τειχίσας ἀξιολόγως τὴν πόλιν καὶ τοὺς
πυλῶνας χοσμήσας ἱεροπρεπῶς προσχατεσχεύασε τοῖς
πατρικοῖς βασιλείοις ἕτερα βασίλεια ἐχόμενα αὐτῶν"
ὧν τὸ μὲν ἀνάστημα xol τὴν λοιπὴν πολυτέλειαν πε--
ρισσὸν ἴσως ἂν εἴη λέγειν, πλὴν ὡς ὄντα μεγάλα χαὶ
ὑπερήφανα συνετελέσθη ἡμέραις πεντεχαίδεχκα. Ἔν
δὲ τοῖς βασιλείοις τούτοις ἀναλήμματα λίθινα ἀνοιχο-
δομήσας xol τὴν ὄψιν ἀποδοὺς ὁμοιοτάτην τοῖς ὄρεσι
χκαταφυτεύσας δένδρεσι παντοδαποῖς, ἐξειργάσατο,
χαὶ χατεσχεύασε τὸν χαλούμενον χρεμαστὸν παρά-
δεισον, διὰ τὸ τὴν γυναῖχα αὐτοῦ ἐπιθυμεῖν τῆς οἰκείας
διαθέσεως, ὡς τεθραμμένην ἐν τοῖς χατὰ Μηδίαν

,
τόποις. »

Post haec Josephus C. Apion. I,20 pergit ita:

Ταῦτα μὲν οὗτος ἱστόρησε περὶ τοῦ προειρημένου
βασιλέως, xat πολλὰ πρὸς τούτοις ἐν τῇ τρίτη βί-
ὅλῳ τῶν Χαλδαϊχῶν, ἐν ? μέμφεται τοῖς “Ἑλληνιχοῖς
συγγραφεῦσιν ὡς μάτην οἰομένοις ὑπὸ Σεμιράμεως τῆς
᾿Ασσυρίας χτισθῆναι τὴν Βαδυλῶνα, xol τὰ θαυμάσια

507

m 7 εν ἉἍ , 4 ΡΟ ΣΝ , » -Ὁ“
χατασχευασθῆναι πέρὶ αὐτὴν ὑπ᾽ ἐχείνης ἔργα ψευδῶς
/ K M ὰ ΩΣ ^ i m 18 ,
γεγραφόσι. αἱ χατὰ ταῦτα τὴν μὲν τῶν Χαλδαίων
γραφὴν ἀξιόπιστον f, ἡγητέον, οὗ μὴν ἀλλὰ xdv τοῖς ἀρ-
χε είοις τῶν Φοινίχων σύμφωνα τοῖς ὑπὸ Βηρωσσοῦ λε-
γομένοις ἀναγέγραπται περὶ τοῦ τῶν Βαδυλωνίων βα-
/, A , , 5 -
σιλέως, ὅτι xal τὴν Φοινίχην ἅπασαν ἐχεῖνος χατε-
στρέψατο. Περὶ τούτων γοῦν συμφωνεῖ χαὶ Φιλόστρα -
τος ἐν ταῖς ἱστορίαις, μεμνημένος. τῆς Τύρου πολιορ-
χίας, χαὶ Μεγασθένης ἐν τῇ τετάρτῃ τῶν ᾿ἸΙνδιχῶν,
δι’ ἧς ἀποφαίνειν πειρᾶται τὸν προειρημένον βασιλέα
τῶν Βαδυλωνίων ᾿Ηραχλέους ἀνδρείᾳ καὶ μεγέθει πρά--
ξεων διενηνοχέναι" καταστρέψασθαι γὰρ αὐτόν φησι
χαὶ Λιῤύης τὴν πολλὴν καὶ ἸΙόηρίαν. Τὰ δὲ περὶ τοῦ
γαοῦ προειρημένα τοῦ ἐν Ἱεροσολύμοις, ὅτι χατεπρήσθη
μὲν ὑπὸ τῶν Βαδυλωνίων ἐπιστρατευσάντων, ἤρξατο
'δὲ πάλιν ἀνοιχοδομεῖσθαι Κύρου τῆς ᾿Ασίας τὴν βασι-
λείαν παρειληφότος, Ex τῶν Βηρωσσοῦ σαφῶς ἐπιδει-
χθήσεται παρατεθέντων. Λέγει χὰρ οὕτω διὰ τῆς τρί--
τῆς" « Ναῤουχοδονόσορος | μὲν οὖν μετὰ τὸ ἄρξασθαι
τοῦ προειρημένου τείχους ἐμπεσὼν εἰς ἀρρωστίαν
/ b L4 A 4 /
μετηλλάξατο τὸν βίον; βεδασιλευχὼς ἔτη τεασαράχοντα
τρία. Τῆς δὲ βασιλείας χύριος ἐγένετο ὃ υἱὸς αὐτοῦ
Εὐειλμαράδουχος. Οὗτος προστὰς τῶν πραγμάτων
ἀνόμως xol ἀσελγῶς, ἐπιδουλευθεὶς ὑπὸ τοῦ τὴν ἀδελ-
M » 5 e 7 5 4 ,
Qv ἔχοντος αὐτοῦ Νηρ γλιαθούροι ἀνῃρέθη, βασιλεύ-
σας ἔτη δύο. Μετὰ δὲ τὸ ἀναιρεθῆναι τοῦτον διαδεξά-
μενος τὴν ἀρχὴν ὃ ἐπιθουλεύσας αὐτῷ Νηριγλισσόορος
/
ἐδασίλευσεν ἔτη τέσσαρα. Τούτου υἱὸς Aa6opocoxo—
χοδος ἐχυρίευσε μὲν τῆς βασιλείας παῖς ὧν μῆνας ἐν-
vía, ἐπιῤδουλευθεὶς δὲ, διὰ τὸ πολλὰ ἐμφαίνειν χαχοήθη,

gravis armatura militibus et impedimentis in Babyloniam
deportarent, ipse cum paucis itinere per desertum facto
Babylonem se conferebat. Potitus autem rerum quas Chal-
dei administraverant, regnique sibi ab eorum potissimo
asservati, totum patris quod fuerat imperium adeptus,
captivis quidem , ubi eo venerant, colonias in Babyloniae
locis maxime opportunis assignari jussit, ipse vero , post-
quam de belli manubiis Beli templum aliaque largiter or-
naverat, urbemque qua jam erat instauraverat nova etiam
altera addita, ne possent posthac qui ad urbem venirent
obsidendam abacto -flumine eam aggredi, ternos quidem
interiori urbi, ternosque pariter exteriori murorum ambitus

circumdedit, partim quidem ex cocto latere et bitumine , .

partim vero e latere solo. Quumque urbem bene muni-
visset et portas magnifice adornasset , paternae regic con-
tiguam aliam exstruxit : cujus de altitudine reliquoque
splendore dicere mihi forsan supervacaneum esset. Verum
ampla quamvis fuerit et superba, diebus tamen quindecim
confecta est et absoluta. )n hac regia ex lapide excita-
vit aggeres quibus speciem dedit montibus persimilem,

easque ita fabricavit ut omne genus arboribus consit fue- -

rint. Fecitque pensilem paradisum, ut vocabatur, quod
uxor ejus, utpote in Medic locis educata, ea desiderarit
qu:e patriam referrent. »

Atque hac quidem Berosus de rege praedicto retulit,
Aimsuperque multa in tertio Chaldaicorum libro , in quo re-

prehendit historicos Gr«ecos , ut qui vane arbitrentur a Se -
mirade Assyria Babylonem sedificatam , falsoque scripserint
miranda opera illic ab ipsa fuisse constructa. Atque in
istis Chaldz2eorum quidem historia fide digna habenda est;
maxime quod in archivis Phoenicum scripta reperiantur
qui cum iis conveniunt a Beroso narratis de rege Dabylo-
niorum , Syriam scilicet et universam Phoenicen illum sub-
egisse. His sane adstipulatur Philostratus in Historiis,
quo in loco Tyri obsidionis meminit; et Megasthenes in
quarto volumine rerum Indicarum, ubi ostendere conten-
dit praedictum Babyloniorum regem fortitudine Herculem
et magnitudine prsestitisse : dicit enim eum Libyze bonam
partem et Iberiam subjugasse. Qu:e vero de Hierosoly-
morum templo jam dicta sunt , concrematum esse a Baby-
loniorum exercitu, et coeptum rursus cdificari, quum Cyrus
Asio imperium accepisset, ex iis quae praeterea refert Be-
rosus clare manifestabimus. Sic enim in libro tertio ait :
« Et Nabuchodonosorus quidem, posteaquam inchoavit
predictum murum , morbo implicitus, mox e vita excessit
quum regnasset annos tres et quadraginta. ln regnum
autem succedebat filius ejus. Evilmaraduchus. Hic, quod
summa rerum nefarie ac petulanter abuteretur, anno altero
quam regnare coeperat, Neriglissoori sororis suce conjugis
insidijs occubuit. Hujus autem post necem idem ipse Ne-
riglissoorus , qui ei fecerat insidias, imperium suscepit et
annis regnavit quattuor. Hujus filius Laborosoarchodus,

$508

δπὸ τῶν φίλων ἀπετυμπανίσθη. ᾿Ἀπολομένου δὲ τού-
του συνελθόντες ol ἐπιύουλεύσαντες αὐτῷ xowij τὴν
βασιλείαν περιε ἔθηκαν Ναθοννήδῳ τινὶ τῶν £x Ba6v-
λῶνος, ὅ ὄντι ἐχ τῆς αὐτῆς ἐπισυστάσεως. ᾿Επὶ τούτου
τὰ περὶ τὸν ποταμὸν τείχη τὴς Βαδυλωνίων᾽ πόλεως ἐξ
ὀπτῆς πλίνθου χαὶ ἀσφάλτου χχτεχοσμήθη. Οὔσης δὲ
τὴς βασιλείας αὐτοῦ ἐν τῷ ἑπταχαιδεχάτῳ ἔτει, προεξ-
ἐληλυθὼς Κῦρος ex τὴς Περσίδος μετὰ δυνάμεως πολ-
λῆς, καὶ χαταστρεψάμενος τὴν λοιπὴν Ἀσίαν πᾶσαν,
ὥρμησεν ἐπὶ τῆς Βαδυλωνίας. Αἰσθόμενος δὲ Να-
ὀόννηδος τὴν ἔφοδον αὐτοῦ, ἀπαντήσας μετὰ τῆς δυ-
νάμεως χαὶ παραταξάμενος, ἡττηθεὶς τῇ υάχη xol
φυγὼν ὀλιγοστὸς, συνεχλείσθη εἰς τὴν Βορσιππηνῶν
πόλιν. apod δὲ Βαδυλῶνα χκαταλαθόμενος, xa συν-
τάξας τὰ ἔξω τῆς πόλεως τείχη κατασχάψαι, διὰ τὸ
λίαν αὐτῷ πραγματικὴν χαὶ δυσάλωτον φανῆναι τὴν
πόλιν, ἀνέζευξεν ἐπὶ Βόρσιππον, ἐχπολιορχήσων τὸν
Na6óvvndov. Τοῦ δὲ Ναδοννήδου οὐχ ὑπομείναντος
τὴν πολιορχίαν, ἀλλ᾽ ἐγχειρήσαντος αὑτὸν, πρότερον
χρησάμενος Κῦρος φιλανθρώπως, xai δοὺς οἰκητήριον
αὐτῷ Καρμανίαν, ἐξέπεμψεν ἐ ἐχ τῆς Βαδυλωνίας. Να-
δόννηδας μὲν οὖν τὸ λοιπὸν τοῦ χρόνου διαγενόμενος
ἐν ἐχείνη τῇ χώρα κατέστρεψε τὸν βίον. »

Plurima horum ex Josepho excerpsit Eusebius
Chron. p. 29 sqq., P. E. IX, 11 et 40, p. 414 et

455; ex Eusebio Syncell. p. 220 sq. Cf. Africanus
ap. Euseb. P, E. X, το, p. 488, B, ubi : τοῦ δὲ No-
δουχοδονόσορ μνημονεύει Βηρωσσὸς 6 Bx6vXovtoc,
Tatianus ap. eundem p. 499, A : Βηρωσσὸς... ἀφη-
γεῖται τινὸς αὐτῶν (regum Babyl.) ὄνομα Na60u70-
δονόσορ τοῦ συστρατεύσαντος ἐπὶ Φοίνιχας xai "Lou-

BEROSI CHALDJEI

δαίους. — De Nabonedo cf. not, ad fr. 7 et Clinton.
p. 372.
I4 a.

Clemens Alex. Strom. I, p. 329: "Ev δὲ τῷ δωδε-
χάτῳ ἔτει τῆς Σεδεχίου βασιλείας, Ναξουχοδυνόσορ,
πρὸ τῆς Περσῶν ἡγεμονίας ἔ ἔτεσιν ἑθδομήχοντα, ἐπὶ
Φοίνικας xa Ἰουδαίους 2 ἐστράτευσεν, ὥς φησι Βήρωσ-
σος ἐν ταῖς Χαλδαϊκαῖς ἱστορίαις" ó6ac δὲ περὶ Ἄσσυ-
ρίων γράφων, ὁμολογεῖ τὴν ἱστορίαν παρὰ Βηρώσσου
εἰληφέναι μαρτυρῶν τὴν ἀλήθειαν τἀνδρί, V. Boeckh.
JMManetho, p. 334.

4 15.

Theophilus Antioch. Ad Antelye. III, p. 139
ed. Par. : Ὅτι δὲ περὶ ὧν φαμεν χρόνων συνάδει xol
Βήρωσος, ὃ παρὰ Χαλδαίοις φιλοσοφήσας χαὶ μηνύσας
“λλησιν τὰ Χαλδαϊκὰ γράμματα, ὃς ἀχολούθως τινὰ
εἴρηχε τῷ Μωυσεῖ περί τε χαταχλυσμοῦ καὶ ἑτέρων
πολλῶν ἐξιστορῶν. " Ect μὴν xal τοῖς προφήταις Ἱερεμία
χαὶ Δανιὴλ σύμφωνα éx μέρους εἴρηκε, τὰ γὰρ (].-γε)
συμθάντα τοῖς Ἰουδαίοις ὑπὸ τοῦ βασιλέως Βαῤφυλω-
viov, ὃν αὐτὸς ὀνομάζει ᾿Αὐοδάσσαρον, χέχληται δὲ
παρὰ 'Ἑδραίοις Ναδουχοδονόσορ. Μέμνηται xat περὶ
τοῦ ναοῦ ἐν Ἱεροσολύμοις, ὡς ἠρημῶσθαι ὑπὸ τοῦ Χαλ-
δαίων βασιλέως, καὶ ὅτι Κύρου τὸ δεύτερον ἔτος βα-
σιλεύσαντος τοῦ ναοῦ τῶν θεμελίων τεθέντων, Δαρείου
πάλιν βασιλεύσαντος τὸ δεύτερον ἔ ἔτος ὃ ναὸς er

16.

Clemens Alex. Protr. I, 5, p. 19 Sylb. : ᾿Αγάλ-
ματα μὲν θεῶν οὐ ξύλα χαὶ λίθους ὑπειλήφασιν ὅ ὥσπερ
“Ἕλληνες, οὐδὲ μὴν ἴδιδας καὶ ἰχνεύμονας, χαθάπερ

quum adhue puer esseí, regnum quidem tenuit menses
novem; per insidias Vero , quod multam indolis pravitatem
pre se ferret, a necessariis suis cum cruciatu interfectus
est. Hoc autem perempto, quum inter se coiissent insi-
diatores ejus, communi consensu regnum defulere ad Na-
-bonnedum quendam Babylonium, qui et ipse in eadem
conjuratione fuerat. Hoc regnante Babylonis moenia, quae
flumini adjacebant , ex cocto latere et bitumine splendidius
sedificata sunt. Quum autem regni ejus annus decimus
septimus ageretur, Cyrus ex Perside cum ingenti profectus
exercitu , ac reliquum ejus imperium populatus, in Baby-
loniam ipsam invasit. Quam ejus impressionem quum
sensisset Nabonnedus , obviam egressus cum exercitu , acie-
que consería pugna victus, et cum paucis fuga salutem
querens , sese in Borsippenorum oppidum inclusum dedit.
Cyrus autem, Babylone capta , constitutoque exteriora ejus
urbis munimenta diruere, quod civitatem videret ad res
novas mobilem , urbem vero expugnatu difficilem , inde in
Borsippum proficiscitur, Nabonnedum obsessurus. Nabon-
nedum autem , quuni non tulisset obsidionem , sed prius
sese dedidisset, perhumaniter habuit Cyrus, dataque ei ad
habitandum Carmania, e Babylonia dimitti voluit. Et Na-
bonnedus quidem , reliquo tempore in ista regione exacto ,
diem obiit supremum. »

14. a.

Duodecimo anno Sedeciz regis Nabuchodonosor, septua-
ginta annis ante principatum Persarum, adversus Phoenices
et Judaeos bellum gessit , uti Berosus in Historiis Chaldaicis
tradit. Juba autem de Assyriis scribens fatetur se a Beroso
sumpsisse historiam , vera esse quae ab eo dicuntur testi-
ficans.

15.

Verum quod attinet ad nostram computationem , bene
nobis convenit cum Beroso, qui apud Chald:ceos philosopha-
tus est, et Chaldzeas literas Grecis ostendit. Hic quoque
quaedam Mosi consona dixit de diluvio et de aliis multis.
Etiam quzedam tradidit , in quibus non dissentit a prophetis
Jeremia ef Daniele; nimirum conscripsit ea quie Judei
perpessi sunt a Babyloniorum rege, quem ipse Ahonas-
sarum vocat, Hebraei vero Nabuchodonosor nuncupant.
Idem declaravit , quomodo Chaldaeorum rex solo zequave-
rii Hierosolymitanum templum; preeterea ut secundo Cyri
regis anno novi templi fundamenta sint jacta , et secundo.
Darii regis anno templum consummatum sit.

16.

Etsi Perse neque cum Grecis ligna et lapides, neque X
cum JEgyptiis ibidas et ichneumones, tamen cum philosophis

Αἰγύπτιοι, ἀλλὰ πῦρ τε xol ὕδωρ , ὡς φιλόσοφοι. Μετὰ
πολλὰς μέντοι ὕστερον περιόδους ἐτῶν ἀνθρωποειδῇ
ἀγάλματα σέῤειν αὐτοὺς Βήρωσσος ἐν τρίτη Χαλδαῖϊ-
χῶν παρίστησι, τοῦτο ᾿Αρταξέρξου τοῦ Δαρείου τοῦ
ς "Qoo εἰσηγησαμένου, ὃς πρῶτος τῆς ᾿Αφροδίτης Ἀναΐ-
- "nog τὸ ἄγαλμα ἀναστήσας ἐν Βαδυλῶνι xal Σούσοις
᾿ xai ᾿ΕἘχύατάνοις, Πέρσαις καὶ Βάχτροις xol Δαμασχῷ
|» χαὶ Σάρδεσιν ὑπέδειξε σέδειν.

j 16 a.
. Hesych. : Σαραχήρω, παρὰ Βηρωσσῷ ἣ χοσμή-
τρια τῆς Ἥρας. [

TABULA REGUM QUI IN FRAGMENTIS BEROSI
MEMORANTUR.
IO reges ante diluvium, ab Aloro ad Xi-

ΒΕ ΠΡ, IA, o RA an. 432000
EvrEcHovs. . . . an. 2400.
CnowasBELUS. . . an, 2700.
84 aliireges. . . an. 28980.
Enim Med... .... ..224 vel
( Sec. Syncell. Zoroaster et septem ejus
EU successores, an. 190)
|. I1 reges. .

96 reges. 34080

FRAGMENTA.

4*3.

509

FRAGMENTA QUJE AD ASTRONOMIAM ET
ASTROLOGIAM SPECTANT. ;

17.

Vitruvius IX, x (4) : Berosus, qui, a Chaldeeo-
rum civitate sive natione progressus, in Asia etiam
disciplinam patefecit, ita est professus, ( lunam ) pi-
lam esse ex dimidia parte candentem , reliqua ha-
bere ceruleo colore. | Quum autem cursum itineris
sui peragens subiret orbem solis, tunc eam radiis
et impetu caloris corripi, convertique candentem
propter ejus propietatem luminis ad lumen, Quum
autem ea evocata ad solis orbes superiora spectet ,
tunc inferiorem partem ejus, quod candens non

sit, propter aeris similitudinem obscuram videri.

Quum ad perpendiculum exstet, ad ejus radios to-
tum lumen ad superiorem speciem retineri et tunc
eam vocari primam. | Quum preeteriens vadit ad
orientis coeli partes, relaxari ab impetu solis , ex-
tremamque ejus partem candentice oppido quam
tenui linea ad terram mittere splendorem, et ita
ex eo eam secundam vocari. | Quotidiana autem
versationis remissione tertiam, quartam in dies nu-
merari. Septimo die sol quum sit ad occidentem ,
luna autem inter orientem et occidentem medias
cceli teneat regiones, quod dimidia parte coeli spa-
tio distet a sole, item dimidiam candentice conver-
sam habere ad terram. |. Inter solem vero et lunam
quum distet totum mundi spatium , et luna orientis
orbem solis retrospiciens quum transit ad occiden-
tem , eam quod longius absit a radiis remissam ,
quarta decima die plena rota totius orbis mittere
splendorem , reliquosque dies decrescentia | quoti-
diana ad perfectionem lunaris mensis , versationi-
bus et cursu, a sole reeocationibus subire totam,
radiosque ejus etiam menstruas dierum efficere ra-
tiones.
18.

Stobzus Eclog. phys. p. 552 ed. Heer. : Bzpoc-
σὸς ἡμιπύρωτον σφαῖραν ch σελήνην [εἶναί φησιν).

Id. ibid, p. 556 : Βηρωσσὸς ἴδιον αὐτὴν (τὴν σε-
λήνην) ἔχειν φῶς.

19.

Plutarch. De placit. phil. II, 29 p. 891, E:
Βηρωσσὸς χατὰ τὴν πρὸς ἡμᾶς ἐπιστροφὴν τοῦ ἀπυ-
ρώτου μέρους (sc. lunam deficere ait). Eadem

mdpedii

e. n . (sec, marg. an. 48) »
ἀν ἤσουν T.
ENS éeemAfTabes ...... eorr 245
EET DANSE 2o. rr rnt. 920
Pnvrvs. |
ΕΝ ΝΗ δ, OD τ ἘΣ Iu d. e. 81
frater Senecharibi
'. Hagisas per triginta circiter dies i
Μαιούδοιι, sind; 6 er dir RAE
Elibas 2'/;.an. E tyranni.
| Asordanus , Senecharibi filius
ASORDANUS ; Senech. fil. (i. q. Asarhaddon ) 8
MEME oes hono ditionis et nct 21
SARPANAPALLUS s. Sarasus, Sammughis
frater (ultim, rex Assyr.). . . . . 21
ΟΡ ἀο ιν 8..... Ὁ, ς τ νὴ ρους 20
Ναβυσορβοόββοκ, Nabopalassarifil.. . . . . 43
BEDUDDEONEE Eoo ς΄ τὰ
ἐν στο πὶ Ἐπ} Lies ΤΡ Ὁ ΠΡ ΤῊ 4
LABOROSOARCHODUS,. . . . . . . imensibus 9
ον. VITA . . annis 17
BE oot P HEN 9
BEEN Dno IIO SUI 8
ποτ ΑΝ νς VI We 130
. ignem et aquam esse deorum simulacra putarunt. Quin

et post aliquot secula deinde eos coluisse simulacra hu-
mana specie prodita , ostendit in tertio Chaldaicorum Be-
rosus , eumque morem ab Artaxerxe Darii filio, Ochi vero

—. patre, introductum fuisse : etenim primus statuam Veneris

| Anaitidis, quam Babylone, Susis ef Ecbatanis posuisset,
Persis et Bactris οἵ Damasco et Sardis exemplo suo pra-
monstravit esse colendam.
S T

18.
Berosus lunam esse aitglobum dimidia sua parfe ignitum.
— Berosus lunam propriam sibi lucem habere dicit.
19.

Berosus obversa nobis parte ignis experte lunz fieri ecli-
psin ait.

^ 510

Euseb. P. E. XV, ὅτ, p. 848 D; Stobzus Ecl.
phys. p. 558.
20.

Vitruvius IX, 6 (9) : Hemicyclium excavatum
ez quadrato ad enclimaque succisum Berosus Chal-
«leeus dicitur invenisse, scaphen sive hemispherium
"Aristarchus Samius.

21.

Seneca Nat. Qu. III, 29 : Quidam existimant
terram quoque concuti, et dirupto solo nova ffumi-
num capita detegere, quce amplius ut e' pleno pro-
fundant. Berosus , qui Belum interpretatus est, ait
cursu ista siderum fteri , et adeo quidem id afftr-
mat, ut conflagrationi atque dMuvio. tempora as-
signet. Mrsura enim terrena contendit, quando
omnia sidera, quce nunc dieersos agunt cursus, in
cancrum convenerint , sic sub eodem posita vestigio,
ut recta linea exire per orbes omnium possit; inun-
dationem futuram , quum eadem siderum turba in
capricornum convenerit. Illic solstitium, híc bruma
conficitur; magnee potentie signa, quando in ipsa
mutatione anni momenta sunt,

22.

Plinius H. N. VII, s. 57 : Epigenes apud Ba-
bylonios DCCXX annorum observationes siderum
coctilibus laterculis inscriptas docet, gravis auctor
inprimis; qui minimum Berosus et Critodemus
CCCCLXXX (ali CCCXC) annorum. Ex quo
apparet ceternum. literarum usum, — V. Ideler.
Chronol. Y, p. 215 sq. Annos illos Berosi intellige
annos magnos s. periodos, aut cum Perizonio sta-
tuendum est excidisse signum JM. Cf. Cicero De
divin. I, 19: Contemnamus etiam Babylonios...
aut stultitiae aut vanitatis aut imprudentice , qui
CCCCLX X millia annorum , ut ipsi dicunt, monu-
mentis comprehensa continent. Diodorus II, 31 :
᾿Ετῶν γὰρ ἕπτά τε xa τεσσάραχοντα μυριάδας xa τρεῖς
ἐπὶ ταύταις χιλιάδας (473000) εἰς τὴν Ἀλεξάνδρου διά-
όασιν γεγονέναι χαταριθμοῦσιν ( Chaldaei), ἀφ᾽ ὅτου τὸ
παλαιὸν ἤρξαντο τῶν ἄστρων τὰς παρατηρήσεις ποιεῖ-
σθαι, African. ap. Syncell. p. 17 : ''óv τῶν Χαλδαίων
λῆρον, τὸν τῶν τεσσαράχοντα ὀχτὼ μυριάδων,
τί δεῖ λέγειν ; Quatenus nos Berosi numeros traditos
accepimus, summa conflatur annorum circiter
468000. Diversa plane leguntur ap. Syncellum et
Euseb. in fragm. 1 init. — Critodemi ἀποτελέσματα
citantur in cod. Colbert. 2069. Lambec. VII,
p. 261, 2384, et a Julio Fírmico et Vettio Valente,

BEROSI CHALDJEI FRAGMENTA.

uti notat Fabricius in Bibl. Gr. tom, II, p. 511
coll. p. 510.

23.

Idem VII, 5o: Epigenes centum duodecim an-
nos impleri negavit posse; Berosus excedi centum
septemdecim.

Censorin. De die nat. c. 17 : Épigenes in cen-
tum duodecim annis longissimam vitam constituit, ὦ
Berosus in centum sedecim.

Epigenes ille Byzantius dicitur ap. Censorin.
c. 7. Eundem laudant Seneca Qu. Nat. VII, 3;
Stobzus Ecl. I, 29; Plutarch. De plac. phil, III,
VM 7 Ἐπιγένης πνεύματος ἀναφορὰν γεωμιγοῦς πε-
πυρωμένου SC. τὸν χομμήτην εἶναί φησιν). Reponendus
etiam , monente Lobeckio in Aglaoph, p. 341, ap.
schol. Apoll. Rh. III, 1378,ubi vulp: Περὶ οὗ (sc.
τοῦ πυρόεντος ἀστέρος πριγδη d ἐν τοῖς Χαλχιδιχοῖς
(vv. dd. correx. Χαλδαϊκοῖς) περὶ τῶν μαθημάτων,
προειπὼν περὶ τῶν πλανήτων χτλ. e cod. Par.;
vulgo Περ. ἐν τῷ περὶ τῆς Χαλχιδικῆς τῶν μαθημα-
τιχῶν. Ceterum Byzantius Epigenes fortasse idem
quem AAodium dicit Plinius in Ind. auct, ad lib,
VIII. X. XIV. XV. XVII, XVIII, quemque laudat
XXXI, s. 21 ( Epigenes aquam, quce septies putre-
facta purgata ' sit, perhibet amplius non putre-
ecerel,

S4;

Vitruvius IX, 4 (7) : Cetera ex astrologia , quos
effectus habeant signa duodecim , stellae quinque,
sol, luna ad humance vitce rationem, Chaldcorum
ratiocinationibus est concedendum, quod propria est. —
eorum genethliologice ratio , ut possint ante facta
et futura ex ratiocinationibus astrorum explicare.
Eorum autem inventiones, quas scriptis relique-
runt, qua solertia quibusque acuminibus et quam
magni fuerint, qui ab ipsa natione Chaldcecorum
profluxerunt , ostendunt. — Primusque Berosus in
insula et cieitate Co consedit, ibique aperuit disci-
plinam. Postea studens Antipater itemque Achina- .
polus, qui etiam non e nascentia, sed ex conce-
ptione genethliologiee rationes explicatas reliquit,

25.

Plinius H. N. VII, 37 : Fariarum artium scien-
tice innumerabiles enituere, quas tamen attingi par
sit florem hominum libantibus. | Astrologia Bero-
sus, cui ob divinas predictiones Athenienses pu-
blice in Gymnasio statuam inaurata lingua sta-
tuere.

Γ΄ MANETHO SEBENNYTA.

Suidas : Μάνεθως, Μένδης (Μενδίτης 5. Μενδή-
- vto; Küster.) τῆς Αἰγύπτου, ἀρχιερεύς (sic Mss.
-— Pariss.; in reliqq. ἱερεύς). ἔγραψε Περὶ χκατασχευῆς
χυφίων.

᾿“Μάνεθως (*) , Διοσπόλεως τῆς Αἰγύπτου ἢ Σεδεννύ--
τῆς. Φυσιολογικά. Ἀ ποτελεσματιχὰ BU ἐπῶν xot ἄλλα
τινὰ ἀστρονομούμενα.

Manetho (ργριίαος 7a-z-thoth , Μανεθῶθ,
- d. e. datus a. Thoth., “Ερμόδωρος. V. Bunsen. E£gy-
Le pten tom. I, p. 91) oriundus fuit e Sebennyto
- (nune Semmenud) urbe, que caput erat nomi
—. cognominis, Sebennyta enim Manetho non apud
-. Suidam tantum appellatur, sed etiam apud Plutar-
- chum De Is. et Os. c. 9 et 28 (fr. 75 et 78). In
. epistola quam Manetho: ad Ptolemseum Philadel-
— phum scripsisse dicitur, leguntur hec : Mavs0o
] ἀρχιερεὺς xal γραμματεὺς τῶν xav Αἴγυπτον ἱερῶν
ἀδύτων, γένει Σεδεννύτης ὑπάρχων Ἡλιουπολίτης.
- Qus epistola quamvis serioris hominis foetus sit,
— nihil: tamen obstat quin recte Manetho dicatur
- Heliopolita, Igitur in Heliopoli urbe et dei sui
— eultuet literis clara (**) munere sacerdotali functus
sit. Num vero fuerit ἀρχιερεύς an ἱερεύς in medio
relinquo. — Manethonem ZMendesium quem Sui-
das de χῦφι suffimenti praeparatione scripsisse
ait, alius nemo memorat, Vereorque ne idem sit
cum Sebennyta. Certe hunc de χῦφι preparatione
- Scripsisse inde collegeris, quod de eadem re plu-
ribus exponit Plutarchuslibro de Iside (v. fr. 84),
ubi Sebennyte sepius , Mendesii ne semel quidem
fit mentio. Fortasse igitur Suidas vel auctor ejus

"

(*) Nomen Manethonis , sive de nostro historico sive de
'AmotelecputixGy auctore sermo sit, varie admodum in
— . codicibus exaratur : Μάνεθως, Μανεθὼς, Μανεθῶς, Μανέτω,
᾿ς Μανέθων, Μανεθὼν, Μανεθῶ, Μαναίθως, Μαναίθος. Apud

. Syncellum Dindorfius ubique scripsit Μανεθῶ, quod codices
probent p. 97, 7 et 486, 17 ed. Bonn. Μανεθῶς exhibent
p. 146,10 et 145,11. Μανεθῶν legebatur p. 73, 4, de qua
- nominis forma Dindorfius p. 145 annotat haec : « Aut Ma-
- ve0í (ut ᾿Απολλῶ, Φαραῶ ) scribendum, aut Μανέθων,
- graca nominis forma, qua utitur Syncellus p. 194, 10. 18.
. Memorabile est quod libri praebent Μανεθῶθ p. 135, 1. For-

tasse Mave0000. » Secundum Joannem Alex. De accentibus,
'Seribendum est Μανεθῶς. De reliquis formis non est cur
testium nomina cumulemus. Ineptam vocis etymologiam
videapud Harduinum in Chron. Vet. Test. p. 32 (Fabricius
B. Gr. tom, IV, p. 128 ed. Harl.). Μανεθὼ, virgo martyr,
occurrit in Menologio Gr. vol. !, p. 186, notante Dindorfio
in Stephan. Thes. Gr. p. 563, A.

(**) Strabo XVI, p. 806 : "Ev δὲ τῇ Ἡλιουπόλει καὶ οἴχους
εἴδομεν μεγάλους, ἐν οἷς διέτριθον οἱ iepeic* μάλιστα γὰρ δὴ
ταύτην χατοιχίαν ἱερέων γεγονέναι φασὶ τὸ παλαιὸν φιλοσό-
'φῶν ἀνδρῶν καὶ ἀστρονομιχῶν᾽ ἐχλέλοιπε δὲ χαὶ τοῦτο νυνὶ τὸ
σύστημα. καὶ ἣ ἄσκησις.

cum Manethone confundit Ptolemzum Mendesium;,
qui sicuti Manetho tres libros /Egyptiacorum scri-
psisse dicitur. Confusio ista ita possit explicari , ut
Ptolemzum suspiceris novam quandam Manetlio-
niani operis dedisse recensionem.

Vixit Manetho sub Ptolemzo primo ejusque suc-
cessore, Illud constat e Plutarcho (De Is. et Os.
c. 28. fr. 78), ubi narrat Timotheum et Mane-
thonem Serapidis simulacrum agnovisse in eolosso
isto quem Sinope Alexandriam transportandum
Ptolemasus Soter curaverat, Eundem sub Ptole-—
lemao Philadelpho scripsisse, regique opera vel
plura vel unum saltem dedicasse, ex epistola illa,
quam Pseudo-Manetho ad Philadelphum scripsisse
dicitur, augurari licet, Syncellus p. 14, B, Mane-
thonem Annales suos composuisse dicit χατὰ μί--
μησιν Βηρώσσου χατὰ τοὺς αὐτοὺς σχεδόν που χρόνους
ἢ μικρὸν ὕστερον. Berosus vero Chaldaica sua An-
tiocho dedicare non potuit ante a, 281 a. C. Pto-
lemeus Pbhiladelphus autem regnum suscepit anno
285 a. C. Ceterum huic Syncelli testimonio haud
multum tribuerim; neque enim antiquiorum scri-
ptorum fide hoc asseverare, sed ipse ex conjectura
posuise mihi videtur, quum Panodori ineptiis
fisus persuasum haberet , Manethonem in chrono-
logicis suis ab eodem atque Berosum in Chaldaicis
anno profectum esse, unde alterum paullo post al-
terum scripsisse collegerit (vide not. ad fragm. 3).

Tenuissimis his indiciis si addideris testimonium
Josephi (C. Ap. I, 14), qui Manethonem 'EXavt-
χῆς παιδείας participem fuisse dicit, atque JElia-
num (N. An. X, 16. fr. 79), qui eundem appellat -
σοφίας εἰς dxpov ἐληλαχότα ἄνδρα, habebis omnia
quz de vita Manethonis tradita accepimus,

Scripta Manethonis partim ad historiam perti-
nent, partim ad philosophiam et theologiam et
antiquitates sacras, Tituli laudantur hi :

I. Αἰγυπτιαχά ( ZEgyptiaca monumenta Eusebius.
Fortasse Ὑπομνήματα Atv. inscripta fuisse conjicit
Boeckhius ) libris III.

ὦ, Bi6Aoc Σώθεος.

3. ἹἹερὰ fi(6Aoc.

4. Φυσιχῶν ἐπιτομή.

s. Περὶ ἑορτῶν.

6. Περὶ ἀρχαϊσμοῦ χαὶ εὐσεδείας.
7. Περὶ χατασχευῆς χυφίων.

[8. Τὰ πρὸς Ἡρόδοτον. ]

De JEcyPrionvuM Hisronia Josephus C. Apion.
I, 14 : Μανεθὼς τῆς Ἑλληνικῆς μετεσχηκὼς παι-

^ $12

δείας, ὡς δῆλός ἐστιν" γέγραφε γὰρ ᾿λλάδι φωνῇ
τὴν πάτριον ἱστορίαν, ἐκ τῶν ἱερῶν, ὥς φησιν αὖ-
τὸς, μεταφράσας xal πολλὰ τὸν Ἡρόδοτον ἐλέγχει
τῶν Αἰγυπτιαχῶν ὑπ᾽ ἀγνοίας ἐψευσμένον. ---- Idem
ibid. c. 26 : M. 6 τὴν Αἰγυπτιακὴν ἱστορίαν 2x τῶν
ἱερῶν γραμμάτων ἑρμηνεύειν ὑπεσχημένος (fr. 52).
— Eusebius P. E. p. 44, C : Πᾶσαν μὲν οὖν τὴν
Αἰγυπτιαχὴν ἱστορίαν εἰς πλάτος τῆς “Ελλήνων μετεί-
ληφε φωνῆς, ἰδίως δὲ τὰ περὶ τῆς κατ᾽ αὐτοὺς θεολο-
γίας Μανεθῶς ὃ Αἰγύπτιος ἔν τε 7 ἔγραψεν ἱερᾷ βί-
ὅλῳ xal ἐν ἑτέροις αὐτοῦ συγγράμμασιν.
. Historiarum opus tres complectebatur libros,
quorum primo auctor recensuit tempora mythica
sive que de deorum et semideorum regnis fere-
bantur, et deinceps priores undecim dynastias re-
gum mortalium ; libro secundo continebantur se-
quentes dynastiz octo ( XII—XIX ), quarum primà
Sesostride rege celeberrima est, postrema Seso-
stri-Ramesse inclaruit; reliquas undecim dynastias
vel duodecim (XX —XXX vel XXXI) usque ad
postremum regem /Egyptium vel usque ad Alexan-
dri dominationem exhibebat liber tertius (7). Sed de
his antequam accuratius exponamus, videndum est
de opere quod Βίδλος Σώθεος inscribebatur. Quee de
eo comperta habemus, uni debemus Syncello. Is
enim postquam de Berosi chronologia Chaldaica
verba fecit, ad /Egyptiorum tempora se convertens
pergit hunc in modum p. 40, A :
Πρόχειται δὲ λοιπὸν χαὶ περὶ τὴς τῶν Αἰγυπτίων
δυναστείας μιχρὰ διαλαύεῖν ἐκ τῶν Μανεθῶ τοῦ Σε-
ὀεννύτου, ὃς ἐπὶ Πτολεμαίου τοῦ Φιλαδέλφου ἄρχιε-
ρεὺς τῶν ἐν Αἰγύπτῳ εἰδωλείων χρηματίσας Ex τῶν

ἐν τῇ Σηριαδιχῇ γῇ χειμένων στηλῶνϑ' ἱερᾷ φησι δια-᾿

λέχτῳ καὶ ἱερογραφιχοῖς γράμμασι χεχαραχτηρισμένων
M e e , € e - .-
ὑπὸ Θῶθ τοῦ πρώτου “Ἑρμοῦ, καὶ ἑρμηνευθεισῶν μετὰ

τὸν χαταχλυσμὸν ἐχ τῆς ἱερᾶς διαλέχτου εἰς τὴν 'EA- -

ληνίδα φωνὴν (εἰς τὴν. χοινὴν φωνὴν s. διάλεχτον))
γράμμασιν ἱερογλυφιχοῖς, καὶ ἀποτεθεισῶν ἐν βίόλοις
ὑπὸ τοῦ ᾿Αγαθοδαίμονος υἱοῦ τοῦ δευτέρου “Ἑρμοῦ,
πατρὸς δὲ τοῦ Τὰτ ἐν τοῖς ἀδύτοις τῶν ἱερῶν Αἰγύπτου,
προσεφώνησε τῷ αὐτῷ Φιλαδέλφῳ βασιλεῖ δευτέρῳ
Πτολεμαίῳ ἐν τῇ Βίόλῳ τῆς Σώθεος γράφων ἐπὶ
λέξεως οὕτως "

Ἐπιστολὴ Μανεθῶ τοῦ Σεῤφεννύτου πρὸς
Πτολεμαῖον τὸν Φιλάδελφον.

« Βασιλεῖ μεγάλῳ Πτολεμαίῳ Φιλαδέλφῳ σεδαστῷ
Μανεθῶ ἀρχιερεὺς xot γραμματεὺς τῶν xav! Αἴγυπτον
ἱερῶν ἀδύτων, γένει Σεῤεννύτης ὑπάρχων Ἡλιουπο-
λίτης, τῷ δεσπότη μου Πτολεμαίῳ χαίρειν. »

« Ἡμᾶς δεῖ λογίζεσθαι, μέγιστε βασιλεῦ, περὶ πάντων

(*) Dynastia XXXI reges Persarum recensens , quae post
Nectanebum usque ad Alexandri tempora regnarunt , pro-
babiliter non ab ipso Manethone profecta, sed ab alii: ad-
dita est.

MANETHONIS SEBENNYT /E

XCESOES qe Oy

Ue
'
»

ὧν ἂν βούλῃ ἡμᾶς ἐξετάσαι πραγμάτων. ᾿[ἐπιζι,τοῦντί
(οὖν addit Boeckh.) σοι περὶ τῶν μελλόντων τῷ χόσμῳ
γίγνεσθαι καθὼς ἐχέλευσάς μοι. παραφανήσεταί σοι ἃ
ἔμαθον ἱερὰ βιύλία γραφέντα ὑπὸ τοῦ προπάτορος
τρισμεγίστου “Ἑρμοῦ, "Ερρωσό μοι, δέσποτά μου βα-
σιλεῦ. » ;

᾿Γαῦτα περὶ τῆς ἑρμηνείας τῶν ὑπὸ τοῦ δευτέρου
Ἑρμοῦ βιόλίων λέγει. Μετὰ δὲ ταῦτα xal περὶ
ἐθνῶν Αἰγυπτιαχῶν πέντε ἐν τριάχοντα δυναστείαις
ἱστορεῖ, χτλ. (v. fr. 2).

Igitur Ptolemzus Philadelphus e Maànethone
petiverat, ut de fatis mundi futuris ipsum edoce-
ret. Postulatis obtemperans Manetho libros Her- |
meticos recondita sapientia refertos adiit, et quae.
ex iis didicit, ea ipse consignavit libro, quem -
inscripsit De periodo Sothiaca. Jam quum satis —
constet astrologos mundi et initium et interitum -
et epochas precipuas metiri solitos esse ex cyclis
quibusdam astronomicis, dubitari. vix potest
eundem in finem Manethonem quoque adhibvisse |
periodum Sothiacam. — —

Verum enimvero dudum viri docti perspexerunt
librum hunc Sothiacum evi serioris esse fuetum ,. -
cui auctor nomen Manethonis et epistolam ad Pto-
lemzum scriptam przfigens, speciem antiquitatis
conciliare studuerit, Fraudem clamant verba epi-
stole. Nam istud Πτολεμαίῳ Φιλαδέλφῳ Σεδαστῷ |
manifesto prodit tempora imperatorum Romano-
rum. .Porro Herm epitheton τρισμέγιστος a Pto-
lemzi II temporibus alienum esse videtur, Pri-
mum ejus exemplum in Rosettana demum inscri-
ptione occurrit, frequentissime autem nomen istud
usurpatur in Hermeticis libris, quorum plurimi
tertio post Christum seculo sunt compositi, lis-
demque fere temporibus nostram quoque episto-
lam assignandam esse suspicantur viri clarissimi
Letronnius ( Recueil des Inscr. gr. et lat. de Γ Ε-
gypte , tom. I, p. 206, 283 sqq.) et Boeckhius
(Manetho τι. die Hundssternperiode , Berlin 1845,
p. 15). Preterea nullam. /Egyptus habet γῆν
Σηριαδικὴν, nullum novit diluvium, neque duos
Hermetes vetus /Egyptiorum mythologia agno-
scit (*). Satis hinc intelligitur Σώθεος librum, de

(*) Omnia hzec ex Asiatiaca mythologia in ZEgyptiacam
sunt translata. Quemadmodum apud Nostrum Agathod:ze-
mon interpretatur Thothis monumenta literaria, sic apud
Berosum Annodotus secundus explicat literas sacras,
quas Oannes ante diluvium condiderat. Similiter apud
Phenices Surmubelus apparuit, ut scripta Taauti (i. q.
0:50 ) exponeret. 'aaut apud Josephum (A. J. I, 2, 3) in
Seth regem abiit, qui ne literze vi aquarum destruerentur,.
stelas effigiatas posuit χατὰ γῆν τὴν Σιριάδα ( Cf. Eustath.
Hexam. p. 27). — Signa sacra {ἱερογραφιχά ; quod mom
mulo in ἱερογλυφιχά ), que Toth apud Manethonem ste:
lis insculpsit, tanquam ignota prorsus /Egyptiis morfa-
libus cogitari debent, adeo ut deo interprete opus esset

. nem nostrum pertinere quam carmina ᾿Ἀποτελεσμα-
| sux, quz item ex Hermeticis stelis fluxisse itemque
. Ptolemzo (Philadelpho) a Manethone dedica
[ este feruntur (. V. Apotelesm. lib, V init,
3 Ἔξ ἀδύτων ἱερῶν βίθλων, βασιλεῦ Πτολεμαῖε A
xoi χρυφίμων στηλῶν, ἃς εὕρατο πάνσοφος Ἑρμῆς.
— Ceterum ad Sotheos librum probabiliter refe-
- renda sunt qux lamblichus (De Myst. Vit, 1)
- de rerum initiis disserens affert hzec : Τὰς μὲν οὖν
P Da. (sc. ἀρχὰς Ἑρμῆς) ἐν ταὶς δισμυρίαις βίόλοις, ὡς
᾿ Σέλευχος ἀνεγράψατο, ἢ ἢ ἐν ταῖς τρισμυρίαις τε χαὶ
Él Morte xa πενταχοσίαις καὶ εἴχοσι πέντε (36525
| ema 1461 ); ὡς Μανεθῶς ἱστορεῖ, τελέως ἀνέδειξεν.
Gf. Boeckh. p. 16. Tot igitur volumina Hermes
scripsit, quot annos periodi Sothiacz viginti quin-
. que continent, atque regno /Egyptiorum tribuit
| auctor Chiréniri Veteris.
Jam vero Syncellus postquam apposita epistola
- nos de argumento Sotheos libri vr rure pergit
. hune i in modum : Μετὰ δὲ ταῦτα καὶ περὶ τῶν ἐθνῶν
Αἰγυπτιαχῶν πέντε ἐν τριάκοντα δυναστείαις i ἱστορεῖ ;
τῶν λεγομένων παρ᾽ αὐτοῖς θεῶν xol ἡμιθέων xol ve-
᾿χύων χαὶ θνητῶν. Secundum hzc igitur Pseudo-
- Manetho non modo περὶ τῶν μελλόντων τῷ χόσμῳ
᾿χίγνεσθαι exposuit, sed etiam rerum preteritarum
- rationem habuit atque tempora, per qua regnum
- JEgyptiorum steterit, singillatim recenstit. Eamque
- fuisse Syncelli sententiam vel inde concludas, quod
510 demum perspicitur, cur omnino auctor de tem-
- poribus /Egyptiorum disputáturus, τῆς Σώθεος i-
ὅλου mentionem fecerit. At num vere res ita se
- habeat , an Syncellus, iis qus» in fonte suo ( in Pa-
"nodoro, puta) reperit, perperam intellectis, di-
-versa prorsus opera, Pseudo-Manethonis scilicet
Wu Sothide librum atque Manethonis libros tres
Bons, i in unum temere conjunxerit, a ple-
— risque dubitatum est, Ego cur hoc loco fidem
-Syncelli et judicium suspectemus, nihil video.

E )i sensus earum nolis literis hieroglyphicis exprimeret.
Fuse ac doctissime de his disseruit Movers. ( Untersu-
€ hungen über die Religion u. d. Gottheiten der Phani-
zier mit Rücksicht auf die verwandten Culte der Car-
thager, AEgypler, etc. Bonn. 1841, p. 105 sqq. et passim ).

Cf. Ideler. Hermapion. Append. p. 5; Boeckh. l. 1. p. 17. —
Ceterum hec si sola exstarent , juniorem Σώθεος βίδλου ori-
ginem haud probarent, quum parum liqueat , quousque
Ptolem:i II zetate docti theologi in conjungendis variarum
— gentium mythologumenis progressi sin. Cui quidem fa-
— bularum mixtioni inde ab Alexandri temporibus tum totius
bis terrarum conditio, tum inprimis studia Ptolemzco-
rum magnopere favebant.

LU [Ὁ Deauctoribus eorum ( neque enim ab una manu omnia
— profecta sunt) v. Axt. et Rigler. in edit. "'AxoceXecy..

- ( Colonice 1832 ) p. XXXIV. Cf. Hengstenberg. Die Bücher
᾿ς Moses und /Egypten, p. 219.

FRAGMENTA HIST. GR. — vOL. I.

- quo Syncellus loquitur, haud magis ad Manetho- (

FRAGMENTA. 513

9

Facile equidem concedo tibi Sothidis libro eum
Manethonis opere historico nihil esse commune,
quamquam ipse etiam Manetho in historiis suis de
periodo Sothiaca , cujus non poterat non rationem
habere,:exposuerit. Quid vero cogit, ut apud
Syncellum 1. 1. de Manethonis Αἰγυπτιαχοῖς cogite-
mus? Nonne complures dynastiarum laterculi sub
Manethonis nomine circumferebantur ? Horum i igi-
tur unus etiam Sotheos libro vel insertus vel ad-
jectus fuerit, eo haud dubie consilio , ut ostende-
ret auctor, quamnam vim periodus illa Sothiaca
in conversiones rerum humanarum exerceret,
Unde corisequitur tempora /Egyptiorum in eolibro
ita fuisse adornata , ut certum quendam periodo-
rum numerum explerent (*). Ex hac igitur parte
Chronicon Pseudo-Manethonianum componere li-
cet cum Chronico Vetere, in quo regna deorum
et mortalium comprehenduntur. dynastiis triginta,
annis vero 365235 sive 55--1461. Quapropter si
Syncellus p. 51 de Vetere hoc Chronico verba fa-
ciens dicit : Φέρεται map Αἰγυπτίοις παλαιόν τι χρο-
νογραφεῖον ἐξ οὗ καὶ τὸν Μανεθῷ πεπλανῆσθαι νομίζω,
et paullo post : Ὅ γὰρ παρ᾽ Αἰγυπτιακοῖς ἐπισημό-
τατος Μανεθῷ περὶ τῶν αὐτῶν À δυναστειῶν γράψας,
x τούτων δηλαδὴ λαδὼν τὰς ἀφορμὰς, χατὰ πολὺ δια-
φωνεῖ περὶ τοὺς χρόνους περὶ ταῦτα : facilis conje-
ctura est referenda hzc esse ad Pseado-Manethonem,
τῆς Σώθεος βίόλου auctorem. — Idque vel eo confir-
matur, quod Pseudo-Manetho , eodem modo quo
Vetus Chronicon, triginta dynastiis et mortalium
et immortalium regna comprehendisse dicitur,
dum veri Maneghonis triginta dynastie nonnisi ad
mortales pertinent. Porro utin Vetere Chronico
recensentur mortalium et immortalium genera-
tiones 112, sic etiam Pseudo-Manetho totidein
generationes numerasse dicitur, teste Syncello
1.1. Ulterius hzec paullo infra prosequemur. Nunc
hoc unum monuisse referebat, Sotheos librum
sequioris esse cetatis, neque ullo modo cum Mane-
thonis libris tribus Αἰγυπτιαχῶν conjungendum.
Ceterum si Sotheos libri auctorem Pseudo-Ma-
nethonem modo appellavi, non ita tamen hoc
intelligas, quasi reliqua quz ex Manethone tra-
duntur, omnia vere Manethoniana essent. Immo
qua ex Αἰγυπτιαχῶν libris apud Josephum, Afri-
canum, Eusebium , Syncellum citantur, tantopere
inter se differunt, ut nemo non videat dynastia-
rum adornationem numerosque regnorum anno-

(*) €f. Scaliger. ad Euseb. p. 408 : « Videntur JEgyptii
annorum suorum epocham certissimam ἀπὸ τῆς Σωθιαχῆς
περιόδου repetivisse, ut manifesto colligitur ex Clemente
Alex. ( Strom. I, p. 355), neque dubito τὴν Σώθεος βίδλον
τοῦ Μανεθῶ ab eodem initio regum suorum dynastias dedu-
XISSe, »

33

914

rumque apud alios fuisse alia. Quid, quod nihil
horum omnium sinceri sigillo ita est notatum,
ut pro vere Manethoniano cordatior aliquis ven-
ditare id ausit, Cause hujus varietatis quzenam
fuerint, in universum satis patet, quamquam de
singulis quibusque rationem reddere haud possis.
Videlicet Judzi et Christiani atque fortasse etiam
Helladici Χρονικῶν auctores /Egyptias Manethonis
historias mutando et interpolando cum sui quisque
populi chronologia conciliare studebant. Probant
hzc auctoris nostri famam et auctoritatem, exinde
illam derivandam, quod primus Manetho exstitit
JEgyptius et inter /Egyptios sacerdos, qui ex tem-
plorum ἀναγραφαῖς continuam aliquam regum
omnium seriem in usum Grece loquentium con-
texerit, idque cum religiosa ista et pene dixerim
fastidiosa 4xot6eta , quà non annos solum /Egyptii
notant sed menses quoque diesque , quibus singuli
regnarint : quid, quod in papyro Turinensi vel
deorum regna ad mensem atque diem exputantur.
Deinde vero reliquiarum color varius viam ostendit
qua in tractatione earumsit ineunda. Nimirum ante
omnia anquiri debet quaenam hujus operis quasi
recensiones earumque indoles fuerint. «Quod ne-
gotium rite quidem ab omni parte peragi nequit ob
fragmentorum rationem mancam atque raritatem.
Sed tanto curiosius premenda sunt pauca illa qua
cognoscere adhuc licet. Igitur recenseamus au-
ctores, qui Manethoniana nobis servarunt.
Antiquissimus eorum Flavius est Josephus. Quz
apud hunc e Manethone traduntur omnia perti-
nent ad pastorum regna et ad subsequentes duas

dynastias, cum Judzorum historia illas conjunctas

(fr. 42. 5o. 52). Hec sola supersunt fragmenta,

qua de forma operis Manethoniani nos edoceant, -

Nam sepius ipsa verba auctoris eaque sat multa
exhibentur. Unde discimus primum non substitisse
Manethonem in recensendis regum nominibus an-
nisque , sed continuam J/Egyptiorum texuisse hi-
storiam sermone simplici et perspicuo ; deinde vero
regnorum singulorum non annos modo sed menses
etiam et dies enotatos fuisse ex more /Egyptio.
Africanus et Eusebius nonnisi annos integros po-
nunt. Qua in re num ita certe egerint, ut summae
annorum nihil tamen a Manethonianis calculis dif-
ferrent, jure tu quaeras, Denique monendum est
reges ad plures dynastias pertinentes ipsissimis ver-
bis Manethonis recenseri absque ulla dynastiarum
distinctione. Aut igitur Josephus mentionem ea-
rum omisit , aut Manetho seorsum dynastiarum la-
terculos exhibuit (*). — Jam vero, ut illuc rever-

(*) Talem dynastiarum regum /Eg. ἀναγραφὴν continebat
papyrus Turinensis, cujus centones supersunt. Documen-
tum hoc anno 1824 detexit Champollion, /Egyptologorum

MANETHONIS SEBENNYT/E icd y

tar, vel Josephi state τὰ Αἰγυπτιαχὰ Manethonis |
variis modis interpolata esse, vel diversas eorum
recensiones exstitisse, apparet, Etenim Josephus
(C. Ap. I, 14. fr. 42) postquam e Manethone nar-
ravit Zyksos nomen significare βασιλεῖς ποιμένας
(qui Arabes fuerint), addit : Ἔν δ᾽ ἄλλῳ ἀντι- |
γράφῳ (sc. εὗρον) οὐ βασιλεῖς σημαίνεσθαι ,... ἀλλὰ
αἰχμαλώτους δηλοῦσθαι ποιμένας. Eandem interpre-
tationem mox iterum memorat his verbis : "Ev ἄλλη
δέ τινι βίόλῳ τῶν Αἰγυπτιαχῶν Μανεθὼν τοῦτό φησιν
ἔθνος τοὺς καλουμένας ποιμένας αἰχμαλώτους ἐν ταῖς
ἱεραῖς αὐτῶν βίόλοις γεγράφθαι. In his illud ἄλλο ἀν-
τίγραφον (sc. Αἰγυπτιαχῶν) vel, uti deinceps minus -
perspicue dicit, ἄλλη τις Αἰγυπτιακῶν βίδλος, signi- -
ficat : aliud τῶν Αἰγυπτιαχῶν exemplar, quod con-
tinebat que in aliis exemplaribus non legebantur. |
Dubium autem vix est quin narratio ista de Hyksos
regibusutpote captivis ( quam probat Flavius, quo- ὁ
niam ad Josephum ejusque fratres apte referri pos-
sit) a Judeo Alexandrino in libros Manethonis il- |
lata sit. Contra ab adversario Judzorum profecta |
et Manethonianis inserta Boeckhius probabiliter |
censet ea qua fr. 52 leguntur de Judaeis λεπρῶν |
πλήθει sub Amenophi rege Egypto expulsis. Qua .
in narratione Josephus ait Manethonem non secu-
tum esse τὰς Αἰγυπτιῶν ἀναγραφάς, sed ipsum fa- |
teri narrare se τὰ μυθευόμενα περὶ τῶν "IouGatov vel
τὰ ἀδεσπότως μυθολογούμενα. — Igitur quum Jo—-
sephum diversas ejusdem operis recensiones adhi-
buisse videamus, hinc cetera quoque explicanda
putaverim quibus pugnantia inter sese profert, Sic —
e singulis regnis dynastie XVIII apud Josephum -
(fr. 5o) summam colligimus annorum 333; neque -
librariorum errorem numeris inesse ex collato Eu-
sebio et Syncello intelligitur ; contra ipse Jose-
phus duobus locis summam ponit annorum 393.
Quod ipsum ne Josephi calculis vitiosis, sed mix-
tioni computorum tribuamus, vel illud suadere vi-
detur, quod proxime ad numerum 393 accedit |
auctor Syncelli , qui annos 398 exputat,
Josephum excipit AZ//fricanus, qui Manethonianos

princeps. Vide Bulletin universel 1824, Ν᾽ 6. Scriptum esse
temporibus dynastie XIX propterea. censent quod in ob
versa papyri pare computa quaedam exstant, in quibu
Ramsis Magni mentio fit, deinde vero quod regum no-
mina, qui erui adhuc possunt, omnia ad priores dyna-
stias I—XVII pertinere videntur. Seiffertus anno 1826 reli-
quias reperit nominum 200 et ultra. Primitus fuisse viden
tur circa 250. Lepsius qui summo studio centones papy
coagmentavit pristinumque ad ordinem revocavit, inte
mortales reges numerat 34, qui pertineant ad dyn. 1—V ,
20 qui sint ἄγῃ. VI—XII; 65 qui referendi sint ad pasto:
rum teinpora sive ad ἄγῃ. XIII—XVII. Que de-deorum
regnis leguntur, suo loco indicabimus, V. Lepsius, Ur Aum:
den tab. IHE sqq., Bunsen]. 1. p. 82 sqq.; Boeckh. 1.}
p. 114 ibique citatos, Champollion sen. in Nouvelle Té
vue encyclopédique , 1846, N? 2.

- regum laterculos in Πεντάδιθλον suam , opus nunc
— deperditum, receperat. Hinc dynastias mortalium
- inde a Mene rege Syncellus in Chronica sua tran-
E scripsit; idque fecisse putandus est eadem cum di-
- ligentia, quam in Eusebii laterculis exscribendis
- adhibuit. Africanus vero num ipsius Manethonis
- opus ante oculos habuerit, an per traducem sua ac-
-— ceperit, non discerno; quamquam hoc multo pro-
- babilius esse videtur. Ut ut est , quz accepit Afri-
- eanus, ea fideliter reddiderit. Nam ubi JEgyptia
— Man. chronologia cum Judaica conciliari nequit,
- ibi numeros non ad suas ipsius rationes detorquet,
- sed dissensum fatetur ingenue (V. not. ad ἄγῃ.
- XVIII; Boeckh. p. 115; Bunsen. I, p. 245). Afri-
—- canus autem a Josepho multum discrepat. Igitur
- alia Manethoniani operis recensione usus est, Porro
- si recte habent verba Syncelli p. 54 (v. fr. 8) :
Ὁμοῦ πρώτης x«l δευτέρας δυναστείας ἔτη φνε΄ (555)
κατὰ τὴν δευτέραν ἔχδοσιν ᾿Αφριχανοῦ, due
- fuissent editiones non τῆς Πενταδίόλου, sed τῆς
3 ἀναγραφῆς regum /Egyptiorum, et fortasse ne ho-
- rum quidem omnium,
- . Post Africanum Zusebius: in Chronicorum libro
᾿ς primo dynastias recensuit omnes tum immortalium
j regum tum mortalium, Idem in Canone sive in
— Chronicorum libro secundo denuo enumerat reges
— mortales inde ab dynastia XVI, cujus annus pri-
- mus mirum in modum incidit in annum primum
- Abrahami. Nos Eusebiana hec novimus ex Syn-
- cello, ex versione Eusebii Armeniaca, ex Hiero-
- nymo. Qui quidem omnes, si leviora quzdam ex-
- ceperis, optime inter se consentiunt, adeo ut du-
— bium non sit, quin Eusebiana talia certe habea-
. mus qualia erant seculo quinto. Ne ipsam manum
— Eusebii in omnibus agnoscendam esse pro certo
— asseveres, illud videtur obstare, quod complura in
- disleguntur aperte corrupta , veluti anni illi cen-
b. tum , qui tribuuntur dynastiis VIII et IX, et tur-
- batz rationes dynastiarum IV et V. Quamquam
- fieri potuit ut Eusebius jam turbata repererit ne-
- que in ordinem ea redigere opere pretium duxerit,
t ipse denique festinanter excerpens nonnulla pecca-
— verit. Idque tanto facilius admitti potest, quoniam
— turbe iste omnes pertinent ad priores dynastias ,
quas Eusebius suam chronologiam ab dynastiz
- XVI demum temporibus exordiens minus curavit,

E bium ab Africano dissentire apparet, Novit qui-
dem opus Africani, in nonnullis fortasse etiam

ΟἿ) Mirum certe est Eusebium de summis annorum , quos
primo et secundo libro Manetho recensuisse perhibetur,
| eum Africano consentire, quum «de singulis dynastiis di-
— versa plane habeat:

FRAGMENTA.

διὸ

thoniani operis recensione deprompta esse debent.
Syncellum sane si audias, Eusebius nonnisi Afri-
canum ob oculos habuisset, ab eoque tradita pro
lubito temere mutasset, Que prava levissimi ho-
minis sententia est, uti preclare docet Beeckhius
p.116 sq. Haud quidem pernegare.ausis Euse-
bium e suo penu mutasse aliqua, ut Judaica cum
JEgyptiis conciliaret (quamquam ne hoc quidem
certo demonstrari potest) : verum si unum Afri-
canum pro fonte adhibuisset, hunc certe in iis
reddere debebat , quibus cum Judaica historia ni-
hil commune est. Qui igitur fit nt de dynastiis
I—XIV tam diversa prodat? Quod deinde Euse-
bio Syncellus exprebrat, aiens eum ex dynastia
XV fecisse dynastiam XVII, ut Josephi et Apo-
phis regis tempora componi possent : crimen-hoc,
monente Bockhio (p. x17), eo diluitur, quod
cum Eusebio consentit scholiasta Platonis (p. 424
ed. Bekker.), quem sua ex Eusebio petisse tum
per se papum probabile est, tum propterea, quod

' Scholiasta de regis ἄγῃ. XVII complura affert que

apud Eusebium non leguntur, contra vero omittit
ea quae de Josepho habet Eusebius. Preter hoc
alia multa Beeckhius affert, quz Syncellianam. de
laterculis Eusebii sententiam refellant ('). Statuen-

(*) Beeckhius 1. 1. p. 117 : « Ist es zum Beispiel wohl
denkbar, dass er den /Ethiopen Ammeres, mit welchem er
( se. Eusebius ) , freilich ungeschickt genug, die der /Ethio-
pischen nachfolgende 26 te Dynastie beginnen lást, rein aus
der Luft gegriffen habe? Sollten die Zusátze, wie bei der
zwoelften Dynastie der über die Statur des Sesostris, auch aus
Africanus entnommen sein, obgleich sie in unserem Africa-
nischem Auszuge fehlen, und also wieder erst die Voraus-
setzung zu bilden wáre, der letztere sei verstümmelt?
Diese Voraussetzung ist vielmeür geradezu unzuliássig :
Syncell hat den Auszug des Eusebius genau und vollstaen-
dig wiedergegeben; also muss man ihm die Gerechtigkeit
widerfahren lassen, er habe dasselbe in Bezug auf Afri-
canus gethan. Ferner stimmt die 27. 29. und 30. Dyuastie
der Eusebischen Redaction des Manetho nicht mit dem Eu-
sebischen Canon überein; folglich hat Eusebius diese Dy-
nastieen , ungeachtet sie von denen des Africanus abwei-
chen, nicht nach seiner Zeitrechnung umgewandelt... Frei-
lich hat Eusebius oft dieselben Worte wie Africanus; dies
erklárt sich aber hinleenglich daraus, dass ihre Quellen hàu-
fig übereinstimmen mochten, und dass Eusebius, wie na-
türlich, auch das chronographische Werk des Africanus
vor sich hatte und benutzte. Allerdings muss zugegeben
werden, dass Eusebius im Canon, Einiges auch wohl in
Manetho , eigenmáchtig zugeschnitten habe, wenn er nicht
für seine ganze Zeitrechnung schon einen Jüdischen oder
Christlichen Vorgànger hatte, was eben nicht wahrschein-
lich ist; und namentlich dass es ihm gelungen ist , den An-
fang der 16. Dynastie gerade auf das erste Jahr des Abra-
ham zu bringen, und so vollkommen bis ans Ende mit sei-
nen Answtzen auszureichen , beweiset gegen ihn, Aber sehr
viele seiner scheinbaren Neuerungen kónnen nicht auf
seine Rechnung kommen , und ich werde ihn namentlich in
Bezug auf seine 16. Dynastie vollstándig, wie ich hoffe ,
rechtfertigen. Nach Ueberlegung alles Angeführten dürfte
sich aus. allen Schwierigkeiten, und aus dem labyrinthi-

33

516

dum igitur est haud dubie, Eusebianis excerptis
aliam quandam Manethoniani operis recensionem
subesse. Hac vero, nisi egregie fallor, eadem erat,
ex qua laterculi Panodori et Veteris Chronici et
ipsius Syncelli promanarunt.
Panodorus et 4nnianus , monachi /Egyptii , se-
culi quinti, in Chronographiis suis hioc maxime
allaborasse videntur, ut Chaldaicam et /Egyptiam
chronologiam cum Judaica conciliarent. Certe ex
Syncello discimus quomodo Panodorus annos
432,000, quos Chaldaicis regibus antediluvianis
Berosus assignat, ad annos 1183 '/, revocaverit,
qui numerandi sint ab mundi anno 1157 usque ad
annum 2241, sive usque ad- annum qui e Ju-
deorum Alexandrinorum computo proxime ante-
cedit diluvium, (* Ad eosdem vero annos 1183
Panodorus revocavit etiam annos quos deorum
et semideorum dynastiis apud Manethonem (fr. 2)
assignari dicebat. Manetho vero, quem Panodorus
intellexit, ille est, qui Sotheos librum composuit,
uti ex tenore disputationis Syncelliane patet.
Supra jam monui Manethonem hunc ita rem
. adornasse , ut triginta dynastiz non essent morta-
lium (üt apud Manethonem Africani et Eusebii),
sed et mortalium et immortalium , sicuti in Chro-
nico Vetere. Jam ex Syncello docemur Panodorum
numerasse deorum dynastias sex, semideos vero
in duas dynastias distinxisse. Igitur, immortalium
dynastie quum octo sint, mortalibus relinquuntur

schen Gewirre alles dessen, was die verschiedenen Schrift-
steller auf Manetho zurückfünren, kaum ein anderer
Ausweg finden lassen als anzunehmen, das Manethonische
Werk, dem die Auszüge entlehnt sind , habe den Anferti-
gern der letzteren in einer Gestalt oder in Gestalten vor-
gelegen, vermóge deren das Verschiedenste daraus ent-
' nommen werden konnte. Mag nun auch Manetho selber
hier und da verschiedene Meinungen angeführt haben, so
genügt dieses gewiss doch nicht, um daraus all die ver-
schiedenen Angaben zu erkleren : vielmehr muss sein
Werk vielfach interpolirt, ja es müssen aüsserst abwei-
chende Ausgaben oder Recensionen davon gemacht worden
sein, für welche es weder an Veranlassung noch an Stoff
fehlen konnte. »
(*) Panodorus annos illos 1183 */, ita exputavit, ut sta-
tueret apud Berosum annum dici mensem dierum 29 '/,.—
.Jn Septuaginta ab Adamo ad diluvium numerantur 224?
amni ; porro ab diluvio ad Abrahamurn nonnulli numerarunt
annos 944. Jam vero, ut egregie monet Beeckhius p. 86 sqq.,
anni solares 2242 continent 27,759 (sive 19 -]- 1461 ) men-
ses dierum 20 '/; porro anni solares 944 continent 11688
( sive 8-]-1461) menses dierum 29'/.. Unde concludit Doec-
khius computum hunc esse Judeeorum Alexandrinorum , qui
Judaica accommodassent ad /Egyptiacam quandam chro-
nologiam, ex qua tempus deorum 19 periodis Sothiacis
comprehenderetur; deinde aliud temporis spatium ( semi -
deorum vel heroum) poneretur vel octo periodorum ( si
anni semideorum item fuerunt menstrui) vel potius duorum
periodorum (si anni semideorum putabantur esse quadri-
mesires, pot ). ;

MANETHONIS SEBENNYT ἅἊὲ

dynastiw viginti dux. Ex Africani laterculis. Ma-

(1586) ἔτει τοῦ χόσμου xoi λήξαντα εἷς τὸ sou 1

netho viginti duabus dynastiis postremis (e ἄγη.
IX—XXX) secundum Beeckhiumtribuunturanni |
circiter 3700. Haud ita multum ab hoc numero

recedit Manetho, quem Panodorus adhibuit. Is
enim regnis mortalium assignavit annos 3555. 7
Scilicet Syncellus postquam Veteris Chronici ra-
üuonem exposuerat, pergit hunc in modum : Ma- E

νεθῶν περὶ τῶν αὐτῶν λ΄ δυναστειῶν γράψας, £x τούτων ἡ
δηλαδὴ λαδὼν τὰς ἀφορμὰς, χατὰ πολὺ διαφωνεῖ περὶ
τοὺς χρόνους πρὸς ταῦτα, καθώς ἐστι καὶ Ex τῶν προει- ὁ
ρημένων ἧμῖν ἀνωτέρω μαθεῖν xod ἐχ τῶν ἑξῆς λεχθη- —

σομένων. "Tov γὰρ ἐν τοῖς τρισὶ τόμοις ty, γενεῶν ἐν
δυναστείαις λ' ἀναγεγραμμένων αὐτῷ ὃ χρόνος τὰ
πάντα συνῆξεν ἔτη vove' (3555) ἀρξάμενα τῷ nome. -

(5147) ἔτος, ἤτοι πρὸ τῆς ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Maxe3óvog |
χοσμοχρατορίας ἔτη που ts'. Diversa in hisce misceri |
non dubium est. Sin verba premis, triginta dyna-

sti esse debent deorum hominumque, ut in Vet.

Chronico. Tum vero anni 3555 explicari: ne-

queunt, nisi ita, ut statuas annos immortalium

esse istos 1183, quos Panodorus ex Manethonianis

annis elicuit, ideoque mortalium annos' fuisse

2372, qui proxime accederent ad annos 2325,
quos Vetus Chronicon mortalibus tribuit (suppletis |
sc. 184 annis, quos excidisse constat). Sic igitur -
omnis discrepantia Manethonis et Veteris Chronici |
versaretur in regnis deorum; id vero Syncellum .
significare noluisse, sed annos 3555 ad solos mor-
tales referre, inde colligis quod hosce annos -
3555 componit cum annis 2365, quos ipse inde a |
Mene rege exputavit. Boeckhius igitur ipsum Syn- |
cellum in numero 3555 errasse statuit atque in
fonte ejus pro. 3555 notatos fuisse censet annos
5355, quot fere exputare licet e Manethone
Africani. — Ego propter similitudinem qua
Veteri Chronico cum Manethone Panodori inter-
cedit, quamque ipse Syncellus (e Panodoro hzc
omnia, puto, referens) verbis éx τούτων δηλαδὴ
λαδὼν τὰς ἀφορμὰς innuit, annos 3555 eo quo in |
antecedentibus dixi modo intelligenda esse puto,
Syncellum vero in eo errasse, quod triginta deorum
hominumque dynastias confudit cum triginta
dynastiis mortalium, quae per tres /Egyptiacorum
libros antiquior ille Manetho Africani et Eusebii
recenset, De Bunsenii sententia paullo infra mo-
nebo. — Ceterum num Manetho Panodoreus
quem dicere liceat, ita egerit ut priores octo
mortalium dynastias prorsus deleret, inde a nonà
autem antiquioris Manethonis laterculos presse se-
queretur, an suas quasdam dynastias antiquissimae
fingeret, quorum caput Menes rex erat , in medic
relinquo, Hoc tamen verisimillimum est, quia

Lj
ἐν

E
*

diligi meti

LO

"AC L P
rne

FRAGMENTA.

Syncellus quoque ita egit, itemque Vetus Chro-
nicon, cujus priores reges quindecim, etsi nomi-
natim non recensentur, eodem modo atque in
Eratosthenico laterculo adornatos fuisse inde col-
ligitur, quod anni 443, in Vetere Chronico iis

: - attributi egregie respondent annis 443, quos
- Eratosthenes Mens ejusque successoribus quat-

tuordecim assignat,

Syncellus veprehendit Manethonem ut qui re-
gibus tribuerit annos 3555 (. Etenim Menem esse
eundem atque Misraim; de hujus vero tempore
constare e libris sacris; quorum auctoritate inni-
tentem se ab annis illis 3555 resecare annos 109o,
ita ut /Egyptiorum regnum steterit per annos 2365.
Ex hoc igitur computo profectus Syncellus suum
quendam regum latereulum constituit , in quo inde
a Mene usque ad Eusebii dynastiam XVI nonnisi
17 reges annique 510 recensentur. Unde patet
mutationes Syncelli longe plurimas ad antiquiores
has dynastias referendas esse, id quod etiam per
se verisimillimum est. Jam vero quum nomina
regum a Syncello efficta esse non sit cur credamus,
ipse Syncellus autem suum computum componit
cum illo Manethonis Panodorei : consentaueum

est laterculos, ex quibus Syncelliana regum series

prodit, haud alios esse atque. Manethonis illius
Panodorei. Hic vero Manetho quum ipse ex anti-
quiore Manethone decurtatus esse debeat, deinde
vero Syncelli laterculi in multis simillimi sint Eu-
sebianis, Syncellus autem sua ex Eusebio depromi
non potuerit : hinc nos colligimus communem fun-
dum subesse laterculis Manethonis Eusebiani et Pa-
nodorei. Confirmare sententiam exemplis studebo.

Dynastia XVI apud Eusebium fuisse dicitur re-

gum octo (η΄; sic enim cum Vet, Chron. scribendum ᾿ς

pro s, notante Boeckhio), annorumque 19o:
Eodem modo Chronicon Vetus statuit. Regum no-
mina neque Eusebius neque Vetus Chronicon re-
censet. Jam comparemus Syncellum, Apud hunc
(p. 104) rex vicesimus sextus est ὃ πρῶτος τῶν ἕξ
τῆς ιζ΄ δυναστείας παρὰ Μανεθῷ. Igitur antecedentes
reges sunt dynastie. XVI. Sin supputaveris annos
qui octo regibus antecedentibus tribuuntur, sum-
mam obtines annorum 190, uti ap. Eusebium,
etsi hic singulos reges non recenset.

Sequitur dynastia XVII, cujus Eusebius exhibet
pastores reges quattuor annosque 104. Sic etiam
Vetus. Chronicon, nisi quod reges 7anitas dicit,
Eodem modo rem tradidise Manethonem Syn-
celli, ex verbis hujus intelligitur. Nam sic habet

(*) Haud longe recedit Diczearchus (fr. 7), qui a Seson-
chosi, qui statim post Horum regnasse dicitur, usque ad
Olymp. 1 numerat annos 2936 ; adeo ut usque ad finem Ne-
ctanebi IH ( 340 a. C. ) sint anni 3372.

517

p. 103, C: Καὶ διεδέξαντο Ta vicat βασιλεῖς δ΄, οἵ
xat ἐδασίλευσαν Αἰγύπτου ἐπὶ τῆς ιζ' δυναστείας ἔτη
σνδ΄ (deb. σνθ΄. 359), ὡς ἑξῆς ἐστοιχείωται. Vides
Syncellum in fonte suo reperisse dynastiam regum
quattuor, uti est ap. Eusebium. Quod pro annis 103
ponitannos 259 , id incredibili auctoris negligentize
debetur. Etenim in seqq. dicit se in constituendis
pastorum dynastiis nolle /Manethonem sequi, sed
preeferre Josephi computum. Josephus vero nume-
rat6 regum annos 259, quosSyncellus cum 4 regibus
Manethonis sui inepte composuit, Haud minus ab-
surde Manethoni opponit Josephum , qui ipse sua e
Manethone affert, quum diversas chronologias, quae
omnes Manethoni tzibuerentur, opponere sibi de-
buisset. Vel hinc, sicuti ex aliis indiciis, quz re-
ferre longum est (v. Boeckh. p. 286), apparet
ipsum. Syncellum non inspexisse libros. Josephi,
sed sua invenisse apud alium, Panodorum puto.
Preterea ex allatis intelligitur quam temere $ yn-
cellus Eusebium incusaverit, quod ille dvnastiam
XVII suo arbitrio constituisset.

Porro Africanus dynastie XXVII (fr. Go sq.)
reges novem, annos 120 tribuit; nomina autem
regum non recenset nisi trium, qui regnant per
annos 49. Eusebius contra nonnisi tres hujus dyna- -
stize reges fuisse, eosque per annos 49 regnasse tra-
dit. Que discrepantia Eusebii festinantize. impu-
tanda esse videtur quammaxime, Attamen Syncellus
quoque in suo laterculo (p. 184) nonnisi tres reges
(N? 72-74) cum annis 49 recenset. Hos vero ex
Eusebio non magis petiverit quam reges dynastice
XVI, idque vel inde colligitur, quod primi regis
nomen non idem tradit uterque. Quare, etsi non
nego tres reges dyn. XXVII inde ortos esse, quod
hi tantum nominatim afferebantur in antiquiore
laterculo , nihil tamen est cur id Eusebii culpa fa-
ctum esse censeamus.

His potissimum indiciis ducti laterculis Eusebii ,
Panodori, Veteris Chronici et Syncelli fundum
communem subesse censemus eandem Manetho-
niani operis recensionem, Quam integram, vel ex
majori parte integram servavit Eusebius; deinde
mortalium regna diminuit, reliquaque ad placita
sua astrologica accommodavit auctor Sotheos li-
bri, homo Judaeus, puto. Hac adornatione usus
deinde est Panodorus, qui in deorum regnis ta-
cito nonnulla mutaverit, quum alias vix fieri po-
tuisset, ut /Egyptii dii ex ipsius placito totidem an-
nis regnassent atque Babyloniorum reges antedi-
luviani. Veteris Chronici auctor, eodem atque
Panodorus fonte usus, mortalium tempora magis
diminuit , deorum regna vero auxit, ut eam quam
voluit annorum periodum efficeret; Syncellus de-
nique, Panodoro usus, regna immortalium prorsus

518

rejecit, hominum tempora ad suos ipsius calculos
exegit.

Primus auctor hujus laterculorum quasi familize
Judaeus fuerit; Nam vel ea quz Eusebius exhibet,
ad Judaica tempora accommodata sunt in. dyna-
stiis XVI, XVII—XIX, neque illud quod de trans-
positis dynastiis Syncellus crepat, fundamento ca-
ret, modo ne Eusebii crimen esse dicas.

Mentio denique facienda laterculorum , quz in
Excerptis Barbaris leguntur. Laceri sunt et a viro
stupidissimo e grecis latine facti. Usus eorum pene
nullus est, Numeri partim cum Africano, partim
cum Eusebio, partim cum neutro faciunt. Preterea
memorantur dynastiv€ ABubastanorum et Hermupo-
litanorum, quas alius habet nemo neque tamen ipse
homuncio ille finxisse potest.

Quomodo greci et pagani Αἰγυπτιαχῶν scripto-
res Manethoniano opere usi sint, parum liquet.
Quamquam horum quoque studiis turbata nonnulla
esse haud obscure indicant rationes dynastiarum
XVIII et XIX, in quibus Ramesses et 4rmais iidem
esee cum Egypto et Danao putabantur. Nimirum
Ramesses in nostris laterculis ter vel quater poni-
tur, quum semel esset ponendus. Antequam igitur
ejusdem regis mentio sic repeteretur, alii fuisse vi-
dentur, qui semel tantum, sed alii alio loco regem
commemorent, prouti de. Argivorum temporibus
quisque statuebat,

Hactenus de fontibus ex quibus Manethoniana
nostra promanarunt, Inde ab Eusebio omnes tur-
bidos esse vel ex paucis quas hucusque attulimus
colligitur. Quare spes Manethonianz: chronologize
restituendz in uno posita est Africani laterculo. De
eo jam paullo accuratius dicendum est. Africanus
igitur primum exhibet in plurimis certe'dynastiisan-
nos, quibus reges singuli regnarunt; deinde sum-
mam annorum in quaque dynastia recensitorum,
denique summam annorum, qus ex singulis Mane.
thonislibris colligitur. At multum abest ut compu-
ta hecinterse concinant, Etquinam numeri pro cor-

ruptis rejiciendi, quinam probandi sint, utpluri-.

mum dictu difficillimum est; quanquam patet in
universum majoris faciendas esse summas annorum,
quas ad finem dynastiarum notatas accepimus,
quam illas, qus a nobis jam e singulis regnis sup-
putantur. Quazrendum igitur adminiculum, cui in-
niti, vel norma quzdam , ad quam dirigere com-
putationes possimus. Circumspicienti vero ejusmodi
machinam sponte sese offert periodus Sothiaca.
Usum eo esse Veteris Chronici auctorem constat;
porro etiam Sotheos libri auctorem in chronologi-
cis suis eandem periodum adhibuisse omnia cla-
mant, testaturque Syncellus, qui in suo laterculo
( p. 103) habet ita : 'Toóco τῷ" ε΄ ἔτει τοῦ xe' βασι-

MANETHONIS SEBENN YTE

(4v) aperte corruptus est ex ὠν΄, 850, qui ipse

λεύσαντος. Κογχάρεως τῆς Αἰγύπτου ἐπὶ τῆς ις΄ δυνα-
στείας τοῦ χυνιχοῦ λεγομένου χύχλου παρὰ τῷ Μανεθῷ
ἀπὸ τοῦ πρώτου βασιλέως χαὶ οἰχίστου Μεστραΐμ. τῆς
Αἰγύπτου, πληροῦνται ἔτη ψ΄.

Igitur Menz initium apud Manethonem Syncelli

compositum fuerat cum initio periodi canicularis.
Quidni hactenus certe. Africani quoque Manetho
similiter rem instituerit? Et ne clamites esse hos
lusus astrologorum zvi infimi, et a sana antiquitate
alienos. Immo, id quod rectisime monet Boc-
khius, apud plerosque populos vetustissimz historie
chronologia cyclorum quorundam ope adornata
est. Neque eximendi sunt. /Egyptii propterea quod
certa rerum memoria apud eos paullo altius quam
apud reliquos ascendit. Illuc revertor. Ipse Afri-
canus hoc saltem affirmat, /Egyptios jactare ingen-
tes quosdam annorum numeros eosque definitos
esse χατὰ θέσιν τῶν παρ᾽ αὐτοῖς ἀστρολργουμένων
( Syncell. p. 17 ). Periodus autem, quam ad hoc ad-
hibitam Africanus innuit, vix alia nisi Sothiaca
esse potest (*). |
Jam vero Manetho recensuisse dicitur in libro
primo annos 2300, in libro secundo annos 2121,
in libro tertio annos 1050. Ex his numerus 1050

ponitur pro accuratiore numero 853 : tot enin
anni labuntur a fine dynastie XIX sive ἃ Troje
excidio" (1184) usque ad finem dynastie XXXI.
Anni 2300 ex numeris ad singulas dynastias libri
primi annotatis commode possunt supputari : hunc

(*) Boeckh. 1, 1l. p. 90 : « Bei Manetho aber muss mit
noch greesserem Nachdruck wieder gesagt werden , was wir
schon oben ausgesprochen haben, dass die grossen Jahrs-
zahlen schon an sich und ohne naeheres Zeugniss darauf
führen, sie seien nach Cyclen entworfen; und welcher
Cyclus als die Hundssternperiode sollte sich für die AEgy-
ptische Zeitrechnung darbieten ? Freilich findet sich in den
Auszügen aus des Manetho ZEgyptischen Geschichten im
Syncelloder in dessen Africanischen Dynastieen und bei
Eusebius keine Erwaehnung der Hundssternperiode; dies

ist aber ganz natürlich ; den alteren christlichen Chrono-

graphen wie Africanus und Eusebius war es bloss um die
nackten Zeitbestimmungen zu thun, nicht um das phanta-
stische System an welches sie geknüpft waren, und in den
JEgyptischen Geschichten des Manetho mochte die Hunds-
sternperiode auch nur sehr nebenher berührt gewesen sein ;
aber wenn Africanus sagt die /Egypter hoeten grosspralend

überm:essige Zeitraeume und Myriaden von Jahren nach ei- -

ner Setzung von astrologischen Bestimmungen angegeben ,
wen keeünte er hier eher im Augegehabt haben als den von ihm.
benutzten Manetho , aus welchem er ja selbst diese grossen
Zeitrzeume verzeichnet hatte? Dass unter den astrologisch.
bestimmten Zeitraeumen eben Hundssternperioden gemeint
seien, ist die einfachste und natürlichste Voraussetzung :
sie ist um se begründeter, wenn die Anwendung dieser
Periode in der Uebersetzung der siebenzig Dollmetscher
nach dem von uns Dargestellten nicht zu lugnem sein

mochte. » — De ratione et usu hujus cycli doctissime, uti 3

solet, exponit Bo:ckhius ( p. 18 sqq), quem tu adeas.

πα να mter oett oe ccs yup qe V Veg

Ἢ FRAGMENTA.

- igitur numerum Boeckhius genuinum esse cemset.
— Contra numerum annorum 2121 libri secundi pro
3 corrupto habet; nam ex annis singularum dyna-
- stiarum conflatur summa annorum 2222,, quos
- Beeckhius pro 2121 reponendos esse statuit. Secun -

—. dum hzc igitur Manetho in libris suis tribus recen-

suit annos5375 (2300-1-2222-1-853 ). Alexándri in
— JEgypto imperii annus primusincipit die 14 Nov.
— an. 332 a. C. Per. Jul.; igitur Mene annus primus
- ex Manethonis computo incipit die 20 Julii an. 5702
a. C. Per. Jul. ( Vide Canon. Bockhii ad calcem
fragmentorum . lllud vero simul est initium pe-
riodi Sóthiace proleptice exputatum (25«1460
ante 1322 a. C. ). Hzc igitur quadrant optime.

Jam si initium regum mortalium ita positum est,
ut incidat in initium astronomicum periodi So-
thiacze , multo etiam probabilius est annos 24900,
quos immortalibus Manetho tribuit, certum quen-
dam periodorum. numerum involvere, ideoque
revocandos esse ad annos 34837 sive 177«1461,
uti Boeckhius monuit atque ipse statui in fragm.
Chron. p. 191. In mortalium regnis Manetho se-
cundum Boeckhium satis habuit primi regis initium
ita collocasse , ut in cycli canicularis incideret ini-
tium; neque omne mortalium tempus cyclorum
certo numero absolvit, neque efficerestuduit ut
in antiquiore saltem historia. finis periodi primae
cum fine dynastix alicujus cóngrueret. Nam ex
Beeckhii computo initium secunde periodi cadit
in annum 71 Phiopis regis dynastie VI ; tertiz pe-
riodi initium in annum nonum dynastie XIV;
quartz initium in annum quintum ἄγῃ, XTX in-
cidit. -

Nullus ego dubito quin hee quam Boeckhius
exposuit chronologisz adornatio latuerit in ea Ma.
nethonis recensione, quam Africanus si non in
singulis quibusque, tamen in plurimis certe expres-
sit, Num vero ab ipso Manethone talis profecta sit,
asseverare non ausim. Immo deprehendisse in Àfri-
cano mihi videor, qus aliam adornationem, quam
antiquiorem esse duxerim, exstitisse arguant. Quid
sentiam paucis declarabo.

Etenim usus cyclorum Sothiacorum in historia
duplex esse potuit. Aut enim ita adhiberi potuit,
ut historize initium vel etiam epoch: ejus praecipuse
cum initiis astronomicis cyclorum componerentur ;
aut hoc tantum spectarunt chronologi , ut ab initio
historiz usque ad certum quoddam ejus παράπηγμα
tot numerarentur anni, quoi ceyclorum certo nu-
mero continebantur. Prioris rationis exemplum non
. novi preter illud a Boeckhio propositum ; posterior
ratio apud historicos frequentissima est, Hoc modo
greci chronologi suis cyclis utuntur; hoc modo
etiam Sothiacus cyclus ad temporis spatium per

819
quod regnum Assyriorum stetisse dicitur transla-
tus est (v. Fragm. Chron. p. 163); hoc modo etiam
Veteris Chronici auctor egisse debet, Is enim, sicuti
Manetho initium cycli cum Menz regis anno primo
componit; patet vero illud cycli initium non esse
astronomicum, Contra si supputaveris annos qui
labuntur a Mene usque ad finem dynastie XIX ,
quo "Troja expugnata est secundum Manethonen,
unum obtinemus cyclum Sothiacum; adeo ut du-
bium vix sit eram Trojanam pro parapegmate
fuisse atque terminum, a quo cyclus exputatus
sit. — Quidni eodem modo etiam Manetho egerit,
qui quamquam /Egyptius homo, tamen grece do.
ctus erat, et in usum Grecorum chronologica sua
composuit, et vel eo quod secundum Αἰγυπτιαχῶν
librum usque ad annum excidii Trojani deduxit,
rationem aliquam celeberrimz hujus zrse habuisse
apparet. Faciamus rei periculum, Dynastiz unde-
viginti quz primo et secundo libro recensentur, in
duas partes dispescere licet, qua separantur me-
morabili illa dynastia septima, in qua 70 reges per
70 dies regnasse dicuntur. Prior pars sive dyn.
I—VI unum cyclum , altera pars sive ἄγη. VIII—
IX duos cyclos olim explevisse mihi videntur.
Etenim a dynastia VIII usque ad finem dynastize
XI, qua postrema est libri primi, Syncellus expu-
tat annos 803 (2300—1/97). In secundo autem
libro Manetho recensuisse perhibetur annos 2121.
Ne hunc numerum librariorum culpa corruptum
putem , impedit quod non modo apud Africanum
Syneelli, sed etiam apud Eusebium Syncelli et
versionis Armeniacz exhibetur, Fieri potest ut ipse
Africanus diversas recensiones ἢ. 1. confuderit, Ut-
cunque sit, numeri 803 et 2121 summam efficiunt
annorum 2924, sive duos cyclos Sothiacos [2959
an.) duobus redundantibus annis. Que duorum
annorum abundantia in tanto numero fere nulla
est, — Superest ut videamus de dynastiis I—VI.
Africanus ita habet :

I. 8 Thinitz... an. 263; sec. Syncell. 253
it 9 — 302 — 202
III. 9 Memphitze 211 — 2.14
IV. 8 -— 284 πος 274
V. 9 Elephantini — 248 -- 248
VI. 6 Memphite 203 — 203

1494
1514 (sec. Syn. 1497 )

Primo obtuitu parum hzc sententie nostra fa-
vere videntur. Jam vero Syncellus p. 54, D, reges
dynasti: secunde nonnisi septem numerat, quo-
rum e regnis summa colligitur annorum 221; re-
ges octavus et nonus cum annis 78 alio plane loco

PE

τς

520

(p. 56 A) afferuntur, ibique demum notatur sum-
mam dynastie secunde esse, ann. 302, χατὰ τὴν
δευτέραν ἔκδοσιν Ἀφρικανοῦ, "urbs istw nonmisi
librariorum fuerint; quamquam ipse Syncellus
occasionem iis dederit. Nam quum illa δευτέρα
ἔχδοσις indicare videatur, diversas hujus dynastiz
adornationes ab Africano memoratas, vel ab alio
ad Africanei libri exemplar annotatas esse, ipse
Syncellus de his ad marginem sui operis monere
potuit. Deinde vero memorabile sane est apud
Eratosthenem reges novem (N? VI—XIV ) qui ex
serie laterculi nostris regibus novem respondent ,
regnare per annos 22/4, quot septem prioribus
regibus tribuit Syncellus. Deinque Bunsenius alias
ob causas haud improbabiliter statuit Africani re-
gem octavum et nonum errore adscribi dynastize
secunde. His igitur indiciis motus equidem puto
dynasti: secunde regibus sive novem sive septem
olim nonnisi 224 annos attributos fuisse. Quo ad-
misso regibus Thinitis septemdecim assignantur anni
263-1-224—4987. Sequuntur totidem reges Mem-
phite (ἄγῃ. III, IV), qui pertotidem annos regnant,
salva unius anni differentia (214-4-274— 498).
Jam vero anni 487 tertiam partem efficiunt periodi
Sothiaez. Ad explendum cyclum necesse foret,
ut dynastie V et VI alios annos 487 MibbedlanenE
Africani numeri nonnisi 451 annos prebent, qui
non ei debentur recensioni , de qua nos jam verba
facimus, Ceterum dynastiam sextam aliis finiisse
una cum Sothiaca periodo, vel eo indicari mihi
videtur, quod postremum regnum ejus dynastize
fuit Nitocridis, mulieris flavze rubrisque genis for-
mose, quas, sicuti Herodotus narrat, in cineres
se conjiciens. vitam finivit, Nonne in memoriam
haec revocant Phoenicem, avem rubram, quam
sub finem periodi Sothiacz se ipsam concremare
fabulabantur? Tu videas.

His adjicere pauca liceat de Manethone Euse-

bii. Etenim Eusebius priores sex dvnastias ador-

navit hunc in modum :

I. 8 'Thinitee 252
, CB pibe 297
ΠῚ. 5 Memphita 197
IV. 17 Memphite 448
y Phiops rex 100
VI. 6 Memphitze 2023

1497

Summa annorum eadem est quam ex Africano
Syncellus exputat. At concordia hec calculo-
rum modo absurdo effecta est, quoniam quinte
dynastiz loco unum ponitur regnum Phiopis. Quod
qui primus commisit, haud vidit ille 17 regesMem-
phita$ dynastiz quartz male conflatos esse ex 8 re-

MANETHONIS SEBENNY T JE

gibus dynastie IV et ex 9 regibus dynastie V,
ideoque Phiopis regnum iis jam comprehendi, Se-
quitur summam annorum non esse 1497, sed 1397.

Hic vero annorum computus explicationem pro- .
babilem admittit, Nimirum, si recte dixi fuisse -

qui inde a fine dynastie. XIX usque ad Menen

tres périodos Soth. numeraverint, Mene annus -

primus esset an, 5565 (3 »«1461 ante 1133) a.
Chr. — Ex Eusebii vero numeris primus cyclus,

qui dynasuarum I — Vl regna comprehendit, di- —

minuitur annis 64 (1397 an. pro 1461) : igitur
Men: annus primus foret an, 5501 a. €.; is vero
apud Panodorum, Annianum, Syncellum, alios,
est mundi vel Adami annus primus. Unde colligo
Judeum aliquem vel Christianum antiquiores nu-
ineros ita mutasse ut regna mortalium ron ante
mundum creatum inciperent. Idque tanto facilius
concesseris, quum alia complura jam viderimus,
qui Judaicam Eusebiani Manethonis orig
.coarguant.

Utcunque de his statuas , negari "iid Ma-
nethonem in temporibus suis adornandis pe-
riodo usum esse Sothiaca. Num primus id fecerit,
an ante eum alii eodem modo rem instituerint,
incertum est. Quamquam Boeckhius p. 36, Sothia-
cam periodum significari etiam apud. Herodotum
censet, lib. II, 142, ubi secundum sacerdotum nar-
rationem refertur inde a Mene usque ad Sethonem
sacerdotes fuisse 341 regesque totidem, atque

inter horum tempora solem quater sedem suam

mutasse. Quibus mihi alius quidam cyclus sacer-
dotalis subesse videtur ( vid. Fragm. mea Chronol.
p. 191 not.) Ceterum locus Herodoteus eate-
nus ad nostram rem facit, quatenus docet sacer-
dotes /Egyptios tempora historic luce clara et in-
cerle antiquitatis ita -conjunxisee, ut certum
quendam periodorum numerum explerent, Reguin
numerus 341 a Manethonis rationibus haud ita
longe abest; neque multo longius recedit Diodo-
rus (I, 44), qui a Mene rege usque ad Ol. 180 sive
60 a. C. annos circiter quinquies mille effluxisse
ait. *
Quatenus sacerdotales liz traditiones fidem. me-
reantur, vel, ut disertius rem eloquar, inde a quo-

nam tempore certa rerum menioria succedat fig- ὃ
mentis conjecturisve sacerdotum, ego dicere non -
omnino, certius |

habeo, ac, uti nunc res habet,
quidquam de his pronuntiari posse negaverim.
Temporis spatium quod /Egyptiorum regno apud
Manethonem assignatur, majus esse quam historia

generis humaui- admittere videatur, nemo sanior |

non largietur. Ac probabile est longam istam re- |

gum. seriem in antiquissimis certe temporibus eo -
conflatam esse, quod diverse ἀναγραφαὶ ἴῃ unum —

———WoBíà e

i
|
|
|:
j
!
Ϊ
ὩΣ

— conjungebantur, vel dynastiz quae eodem tempore
. alie juxta alias regnaverant, in continuam seriem
— ehronologicam diducebantur. Similiter in singu-
- lis dynastiis plures eodem tempore reges interdum
. exstiterint, quos deinde chronologi seriem quam
- longissimam venantes ita memorarunt, quasi alter
- rex alteri successisset. Aliaque ejus generis excogi-
- tare licet, que quatenus vera sint vel verisimilia, de
- singulis explorandum monumentorumque fide con-
— firmandum est. Ceterum hasc multos induxerunt, ut
/. putarent dynastias, qu: eodem tempore regnarint,
— ab ipso Manethone probe distinctas, sed a serioris.
— svi excerptoribus in continuam seriem cum reli-
| quis conjunctas esse. Cui sententie, utpote ab
— omni verisimilitudinis specie destitute. dudumque
— refutate, haud immorarer, nisi nuper novus ei pa-
. tronus exstitisset Bunsenius, vir celeberrimus /Egy-
᾿ς ptologorumque decus. Is enim l. 1, tom. I, p. 119
—— dta habet :
— J « Wasnun die Zahl der Keenige und die Summe
— ihrer Regierungsjahre betrifft, so schwanken die
- Angaben über die erste zwischen etwa 30o-350-
— 5oo: die Zeitsumme aber zwisehen 49 und δή
— Jahrhunderten, von Menes bis neun Jahre vor
— der Eroberung /Egyptens durch Alexander den
᾿ς Grossen. |
ο΄ « Wir sagten absichtlich : die Summe der Regie-
— rungsjahre. Aber ist damit gesagt, dass alle Dyna-
stieen auf einander folgen? J/"enn es ein getheiltes
Reich gab, so mussten doch Keenigslisten wie die
unsrigen, die Hzeuser, die sich in dasselbe theilten,
— macheinanderaufführen. Aber wir nehmen hier eine
— oben gemachte Bemerkung wieder auf und fragen :
- was berechtigt uns anzunehmen, die Summe in
; ein und derselben Dynastie sei nothwendig gleich
— der Zeitdauer der Dynastie? Gesetzt, wir hetten
᾿ς die Listen der Kaiser des rcemischen Reiches von
Severus bis Theodosius, ohne alle geschichtliche
— Erklerung, kemnnten wir nicht berechtigt zu sein
scheinen, die Summe ihrer Regierungen gleich
— mit der wirklichen Zeit zu setzen, welche jene bei-
- den Kaiser trennt. Und doch wzre der Irrthum
- bedeutend. Aber wer ( wird man sagen ) würde in
* einem solchen Falle überhaupt Summen ziehen?
— Gewiss niemand, welcher einen rein chronolo-
gischen Zweck Nedbé Aber lasst sich nicht auch ein
—. System denken, wo man einerseits nur die semmt-
- lichen Regierungsahre derjenigen Glieder eines
— Hauses zach einander aufzehlte, die nach oder
— neben einander, kürzer und lenger regiert hatten,
ἃ andrerseits den chronologischen Schlüssel dazu gall
— wodurch man die eigentliche Zeitdauer füv dieses
. regierende Haus fand ? Eine solche Darstellung ist
; bei vorherrschender dynastischer Rücksicht und

PST.
id GERA

FRAGMENTA.

521

der Form von Koenigslisten sogar die natürliche,
Bei einer solchen Methode nun ist es gar nicht un-
moeglich , dass man auch von Anfang an in den Li-
sten des alten Reiches die Regierungszahlen eines
Hauses zusammengezehlt, als Probe für die einzel-
nen Jahre, Wahrscheinlicher jedoch ist es, dass
diese Zusammenzehlung erst im neuen Reiche für
die beiden zlteren Reiche geschah : der Schlüssel
für die würkliche Zeitdauer war vielleicht im An-
fange noch daneben erhalten in chronologisch-
geschichtlichen Werken, die in den spetern Zeiten
des neuen Reiches verloren gingen oder vergessen
wurden. So viel ist aber sicher, dass auch in Ma-
nethos Listen sich nirgends Regierungen neben ein-
ander aufgeführt finden. Und doch zeigen die
Denkmeler dergleichen im alten Reiche (in der
zwoelften Dynastie ).

« Im neuen Reiche allerdings wzre ein solches
Verzeichnis: der Summen aller Regierungsjahre
eines Hauses bei Manetho auffallend. Da es zu An-
fange desselben Koenigslisten vom alten und mitt-
leren Reiche gab, so kann es unmoeglich an ge-
schichtlichen Verzeichnissen über das neue gefehlt
haben. Die Bildung und das Schriftthum 7Egy-
ptens wurden von da bis zum Untergange der
roemischen Herrschaft nicht wieder unterbrochen :
und Manetho lebte in der Blüthe der ptolemzi-
schen Herrschaft. Aber wer sagt uns dass die Listen
des neuen Reiches in ihrer jetzigen Form und mit
ihren gegenwertigen Summen das Werk Manethos
sind? Keoennen sie nicht aus Auszügen des Ge-
schichtwerks entstanden, oder, da die Form von Li-
sten offenbar altzgyptisch ist, durch Einschaltung
von Kenigsnamen ( Mit-oder Gegenkoenigen ) aus
demselben erweitert, und also chronologisch ver-
dorben sein? Ueber diesen Punkt wird erst die
Geschichte der Manethonischen Ueberlieferung
unter den Hznden der Christlichen Forscher etwas
Naheres lehren kcennen, die Kritik der Denkmz-.
ler aber allein zur Entscheidung führen.

« Was aber die Fo/ze der Dynastieen im neuen
Reichebetrifft, so kann es hier bereits als nachgewie-
sen angenommen werden, dass keine derselbeu,
von der 18ten bis zur 3osten, gleichzeitig mit einer
andern war. Diese Wahrheit ist von allen /Egy-
ptologen anerkannt : was ihrer Wahrheitsliebe um
so groessere Ehre macht, als ihnen die daraus her-
vorgehende Dauer des neuen Reiches heechst un-
bequem war. Wir wollen hier nur beileufig be-
merken, dass diese Dauer fast genau eine dreizehn-
hundertjehrige war.

« Wenn nun aus jener Thatsache die /Egyptolo-
gen von Champollions Schule mit ihrem Meister
den Schluss gezogen, es seien überhaupt bei Mà-

MANETHONIS

netho keine Gleichzeitigkeiten anzunehmen, und so
müssten also die.Dynastieen des alten und mittle-
ren ebenfalls als auf einander folgend gelten, so
war das mindestens sehr voreilig... Dazu kam,

522

dass keiner von jenen, so wenig als die englischen:

Gelehrten, auch nur versucht hat die Zeitrechnung
vor dem neuen Reich nach Manetho zu ordnen.
Aber fragen wir doch lieber Manetho selbst. Der
Syncellus (p. 5» D) hat uns dessen eigene Angabe
aufbewahrt über die Dauer des Reichs, welches
erin 3o Dynastieem beschrieben. Diese seltsamer
Weise bisher ganz übersehene hoechst merkwür-
dige Stelle lautet folgendermassen : « Die Zeit der
von Manetho in den drei Baenden, in dreissig Dyna-
stieen verzeichneten ein. hundert. dreizehn Ge-
schlechtsfolgen ( Generatiorren, γενεαί ) ergiebt ihm
zusammen dreitausend fünf hundert fünf und funfzig
Jahre. » Diess kann nur aus Manetho selbst ent-
nommen sein, denn es passt durchaus nicht in des
Syncellus Canon und Berechnungen. Es kann auch
keine Verschreibung dabei statt finden... Sie passt
in keines Christlichen Kirchenvaters oder Chrono:
logen System. Wir dürfen sagen , dass uns des Ma-
netho Zahlen eben so sicher überliefert sind wie
die des Ptolemsischen Canon. Hiernach setzen
wir also fest dass Manetho dem /Egyptichen Rei-
che von Menes an bis zu des jüngereri Nectanebus
Tode eine Dauer von dreitausend fünfhundert fünf
und funfzig Jahren zugeschrieben habe. Der Syn-
cellus konnte diess in einem Abschnitte des Afri-
kanischen Auszuges finden, den er sonst nicht aus-
schrieb : denn wir kennen den Afrikan nur durch
ihn. Vielleicht fand er die Angabe nur in einer
der Ausgaben oder Abschriften der Manethoni-
schen Listen, die er als von ihm verglichen er-
wzehnt. Ja er mochte auch das Manethonische Ge-
schichtswerk ganz oder zum Theil vor Augen ge-
habt haben, eben so gut wie er Eratosthenes K.cenigs-
liste kannte , welche seine Vorgenger vernachlas-
sigt hatten.

« Wirsahenalso, nach demselben Gewsehrsmann,
in derSumme aller Dynastieen Manethos anderthalb
bis zweitausend Jahre mehr als Manetho selbst für
die Dauer der sgyptischen Geschichte innerhalb
der 3o Dynastieen angegeben hatte. Die Zusam-
menzcehlung der Dynastieen ist also nicht Mane-
thos Werk. So wie dieser Hauptpunkt feststeht ,
drengt sich die Frage auf : welche Dynastieen bit-
deten die geschichtliche Reihe für die Zeitrechnung ἢ
welche. «waren gleichzeitig ? Manetho muss dies in
seinem Geschichtswerke angegeben haben : wir
sahen oben dass in dem Papyrus sich vielleicht ein
solcher Schlüssel fand... Sollten wir diesen chro-
nologischen Schlüssel vielleicht in den Forschun-

SEBENNYT/E

gen der Alexandrinischen Gelehrten des Museum
finden? »
Vides cardinem hujus disputationis positum esse
in interpretatione loci Syncelliani. Verum quem-
admodum Syncellus ne verbo quidem lectorem
de tanti re momenti commonuit, sic nexus eorum,
qua Syncellus 1. 1, de /Egyptiorum temporibus -
disputat , affatim docet annos illos 3555 pertinere
ad Manethonem Sotheos libri auctorem, ab Afri-
cani Manethone bene distinguendum (V. supra).
Porro Syneellum ipsum veteris Manethonis opus |
ante oculos babuisse nemo serio contenderit ; -
Africanus autem si arcana hzc novisset , Syncellus |
vero in laterculis Africani mentionem hujus rei fa-
cere oblitus esset, mireris certe Eusebium ,qui ex
Africano liquido cognoscere potuisset id , de quo
nonnisi conjecturam in medium proferre ausus est. -
Cautius igitur veriusque Beeckhius disserit hunc in
modum (1.1. p. 2): :
« Wir tragen kein Bedenken zuzugeben, dass in |
manchen Zeiten mehr als Eine Herrschaft in /Egy-
pten bestand : es giebt davon nicht nur mehrere
Beispiele, auf welche wir unten zurückkommen |
werden, sondern es scheint sogar in der Natur ei- |
ner auf Despotie und Priestergewalt beruhenden |
Regierung zu liegen, dass heufige Empoerungen
und Usurpationen eine Zersplitterung der Macht
herbeiführen mussten ("). Aber es fehlt viel dass
daraus folge, irgend zwei der Manethonischen Dy- -
nastieen oder Theile derselben seien von Mane-
tho für gleichzeitig angesehen worden. Eusebius
dachte freilich auch schon an solche Gleichzeitig |
keit, Er sagt nach der lateinischen Uebersetzung
.aus dem Armenischen (p. 213 Aucher.) : Forte
enim iisdem temporibus multos /Egyptiorum reges
(simul) fuisse contigerit. Siquidem Thinitas aiuntet
Memphitas Saitasque ac /Ethiopes regnasse, ac
interim alios quoque; et sicut ( mihi) videtur, alios
quidem alicubi, dynastas vero ita se habuisse,
quemadmodum in ipsa quidem eorum lege scriptum
exstat (**), minime autem simul consedisse (vel alte-
rum alteri successisse), sed alios hic aliosque illic
regnare (oportuisse) : et ideo tot annorum multi-
tudo ut hoc modo colligeretur accidit. Dies ist eine

(*) « Man vergleiche das Urtheil des Tacitus Hist. 1, 11,
über den unruhigen Geist der spaetern ZEgypter, desgleichen
Curtius IV, 5, 30 und dort die Anm. v. Mützell. Dies bloss
auf die spaetern Zeiten und auf die Alexandriner zu be
schrazenken scheint. mir nicht hinlenglich begründet. »

(**) « Die Worte : Quemadmodum in ipsa quidem. eo-
rum lege scriptum exstat, scheinen auf einem Missver-
stzendniss zu beruhen, und Eusebius scheint gesagt zu hà:
ben , verschiedene νομοὶ haelten verschiedene Dynasten ge-
habt. Νόμος und νομὸς wird im Armenischen mit demselben

Worte bezeichnet (S. die Anm. bei Aucher. p. 213). » -

^ ermuthung, kein Zeugniss; auch behauptet Euse-
- bius keinesweges, dass Manetho dieser Meinung sei.
. Weiter ging Marsham ; mit unüberlegter Kühnheit
- warf er-die Behauptung hin , nicht Manetho , son-
- dern Julius Africanus sei der Urheber dieser ver-
" knüpften Folge von Dynastieen , eine Behauptung
- der jede Begründung fehlt, und die durch die eip-
-fachsten. Betrachtungen widerlegt werden kann.
- Africanus war weder so einfzltig, um den Manetho
3 dergestalt misszuverstehen, wenn dieser die Sache
anders gemeint hztte, noch ist irmend ein Grund
-gedenkbar, der ihn zu absichtlicher Entstellung
bewegen konnte. Africanus war ein glaubiger
- Christ , ein Verehrer der biblischen Zeitrechnung ;
- was hette ihn bestimmen koennen, ein System der
- Aegyptischen Zeitrechnung zu bilden, welches dem
- biblischen, auch nach der Uebersetzung der sie-
- benzig Dollmetscher, und seinem eigenen gera-
-dezu widersprach? Hat sich schon Perizonius in
- dem Werke « Origines Babylonicze et /Egyptiacee »
à gegen Marshams Verfahren erklert, so ist man in
— unseren Zeiten immer mehr von der Vorstellung des
— Synchronismus zurückgekommen; .Plath (Quaest.
— JEgypt. specimen. Goetting. 1829) hat sie aus-
— führlich und gründlich widerlegt; noch andere
— Gründe hat Rossellini ( Monum. stor. dell' Egitto
— et della Nubia, tom. I, p. 98 ff. Ihm folgt Jul. Ideler.
7 Hermap. I, p. 218 ff.) beigebracht. Ein Theil der-
selben ist aus den Aegyptischen Denkmzlern gezo-
— gen , welche freilich, so weit sie bekannt sind, noch
nicht für alle Dynastieen den-Beweis der Aufeinan-
derfolge liefern und schwerlich jemals liefern wer-
— den; doch ist es bemerkenswerth das Lepsius (in
— Monatsbericht d. k. Acad. d. Wiss. zu Berlin, Juli
E 1843, p. 179) versichert, die Denkmzeler dreengen
- ihm die entschiedene Ueberzeugung auf, die fünfte
— der Manethonischen Dynastieen, die der Kcnige
-— von Elephantine, sei eine in Memphis residirende,
- unmittelbar auf die vierte folgende Reichsdyna-
'stie gewesen. Mir kommt es zuncechst nur auf die
— Ansicht des Manetho an , deren durchgengige ge-
- Schichtliche Wahrheit ich nicht behaupte, dem Ma-
— netho aber ist die Vorstellung der Gleichzeitigkeit
—sicherlich fremd. Welches auch die Schicksale sei-
—mnes Werkes gewesen sein meegen, so müsste man
— eine unerhorte Fahrlessigkeit oder Unfzehigkeit
- der Berichterstatter, namentlich so gelehrter Meen-
i -mer wie Africanus und Eusebius, voraussetzen,
wenn sie Dynastieen , welche Manetho als gleich-
zeitige gedacht hatte , für aufeinanderfolgende ge-
geben hatten; sie geben sie aber als aufeinander-
Igende. Eben darauf beruht die Verwunderung
"über die grosse Zahl der Jahre ; sucht Eusebius diese
| durch die Vermuthung, einige Dynastieen seien

; FRAGMENTA.

523

gleichzeitige gewesen , zu beseitigen, so geschieht
es, weil ihm das Gegentheil der Gleichzeitigkeit
überliefert war, und er leitet daher die oben aus
ihm angeführte Stelle mit den Worten ein : Tanien
si exinde (von Menes an) quoque valde auctus
temporum numerus reperiatur, tamen et illius ( des
Manetho) diligenter rationem scrutari oportet. Fer-
ner ist die Zusammenrechnung der Zeiten der
verschiedenen Dynastieen , welche sich in unseren.
Quellen findet, in Betracht zu ziehen. Syncell
giebt bis einschliesslich zur achten Dynastie sowohl

bei den Africanischen als bei den Eusebischen

Auszügen nach jeder Dynastie die Gesammtzahl
der Jahre an , welche sich von Menes ab bis zum
Schluss jeglicher dieser Dynastieen ergiebt; diese
Zusammenrechnung fehlt im Armenischen Euse-
bius , und ist also in Bezug auf diesen Schriftsteller
sicher nur von Syncell; da sie aber auch bei den
Africanischen Auszügen mit derselben Dynastie wie
bei der Eusebischen schliesst, so ist esaugenschein-
lich , dass sie auch bei diesen nur von Syncell her-
rührt : er hatte diese Zusammenzehlung für beide
angefangen, brach sie aber bei der achten Dynastie
ab, wovon ich speter noch einmal reden werde.
Diese Zusammenrechnung ist also ohne Beweis-
kraft, Ausserdem findet sich aber am Ende jedes
Manethonischen Bandes die Summe der Jahre,
welche der ganze Band umfasst, sowohl bei der
Africanischen als bei der Eusebischen Ausgabe
( ἔχδοσις ) 1m Syncell ; diese Summen hat nicht Syn-
cell gezogen 1 denn sie finden sich auch im Ar-
menischen Eusebius. Dem Manetho selbst kann
wenigstens die Summe des dritten Bandes unter
der moeglichen Voraussetzung abgesprochen wer-
den, die Persische Dynastie, hinter welcher diese
Summe steht, sei nicht von Manetho : es wird also
auch für die beiden ersten Bznde zweifelhaft , ob
ihre Summen von Manetho gezogen worden. Auf
jeden Fall aber sind sie spszlestens von Africanus,
wiewohl sie ihm auch schon überliefert sein konn-
ten , und dies genügt zu unserer Behauptung, die
Berichterstatter hzetten die Dynastieen für aufeinan-
derfolgende gehalten, und zwar zunzchst die eines
jeden Bandes : ich füge hinzu dass auch der soge-
nannte Barbarus, dessen Excerpte Scaliger heraus-
gegeben hat, jene Summen wenn auch geenzlich
V ep giebt , und dass in diesen Auszügen nach
des Herausgebers Bemerkung Einiges aus Africanus
entlehnt ist, Nun schliesst aber der erste Band des
Manetho mit Ammenemes , welcher der eilften Dv-
nastie angehengt ist; und der zweite Band beginnt

mit dem Sohne desselben, als erstem Koenig der

zweelften D ynastie : beide Bznde enthalten also nur
aufeinanderfolgende Dynastieen : dass aber die

524

Dynastieen des dritten Bandes, welche mit Abrech-

nung moeglicher Irrthümer gegen allen Verdacht .

des Fabelhaften gesichert sind , mit irgend welchen
Theilen der vorhergehenden zusammenhzngenden
Reihe gleichzeitig seien, kann keinem Besonnenen
einkommen. Endlich hat Africanus in dersiebzehn-
ten Dynastie wirklich zwei gleichzeitige Dyna-
stieen angemerkt, und lesst beide nur einfach zzh-
len; es ist also bei der Zehlung der Jahre und bei
der Folge der Dynastieen schon auf die Gleichzei-
tigkeit Rücksicht genommen, und folglich sind die
übrigen Dynastieen, bei welchen eine solche Be-
merkung nicht. vorkommt, für aufeinanderfol-
gende zu halten »

Quamvis igitur Bunsenii sententiam , quatenus
ad operis Manethoniani adornationem pertinet,
erroneam esse censeamus , nihilque tribuamus cal-
culis, quibus illos ipsos annos 3555 Syncelli eruere
studet : nihilominus tamen in universum probanda
est, opinor, ratio quam in Manethonianis latercu-
lis ad verz historize chronologiam traducendis vir
doctissimus sequitur, Qua in re quantam sagacita-
tem et eruditionem prompserit, res ipsa docebit.
Successum cceeptorum in iis dynastiis sperare lice-
bat, quz monumentis superstitibus illustrantur :
verum ne de antiquissimarum quidem dynastiarum
chronologia restituenda Bunsenius, etsi monumen-
torum adminiculis fere destitutus , desperavit. Ete-
nim usus hunc in finem est regum laterculo , quem
Eratosthenes Ptolemzi jussu confecit, ex Erato-
sthene mutuatus est Apollodorus, siquidem fidem
meretur ( quod in diem magis addubito ) Syncelius
vel potius auctor ejus Panodorus. Ex hoc laterculo
priores reges triginta octo a Syncello enotatos
adhuc habemus; iisque continuam seriem chrono-
logicam , cujus ratio in Manethonianis laterculis
non habita sit, exhiberi Bunsenius sibi persuasit,
Audiamus ipsum ita de his exponentem (tom. I,
p. 166) : :

« Schon wenn man das Verhzltniss der einzelnen
Namen in beiden Listen ins Auge fasst, so wird
man sich der Ueberzeugung nicht erwehren kcn-
nen, dass beide auf dem Grunde und Boden der-
selben Ueberlieferung stehen. Die Verschiedenheit
in mehren Regierungsjahren kann auf mancherlei
Weise sich befriedigend erkleren lassen : die Ue-
bereinstimmung aber, wenn sie unter 38 Konigbn
mehrmals vorkommt, kann nach allen. Gesetzen
der Wahrscheinlichkeit nicht anders erklert wer-
den, als durch die Annahme von der Einheit der
sich gegenüberstehenden Koenige der beiden Li-
sten. Vollendet aber wird dieser Eindruck durch
zwei wichtige Thatsachen. Die entsprechenden
Namen folgen sich — mit einer kleinen Versetzung

MANETHONIS SEBENNYT/E

zwichen der dritten und vierten Dynastie — ganz E
in derselben Weise : das heisst , die manethonische
Liste hat offenbar durchgzngig mehr Regierungen
als die eratosthenische. Dass sie dies hat, kann uns -
nicht befremden. Denn wir waren schon darauf
vorbereitet , bei Manetho im alten Reiche dieselbe |
Methode zu finden , welche die Urkunde des 13ten
Jahrhunderts uns zu verrathen schien : nsmlich -
alle Koenige , welche in einem Stamme, wenn auch. ὦ
nur als Mitherrscher, regiert haben , aufzuführen E

àls wenn sie eine Reihe bildeten. Wir dürfen dem i
Eratosthenes wohl zutrauen , dass er keine andere ,
Methode in diesem Theile seiner Forschungen gel- δ
ten liess als in allen andern, das heisst, die streng -
chronologische : und als solche wird uns auch die |
Liste gegeben : ihre 1076 Jahre werden durch 38 -
Koenige gebildet, deren einersich an den andern |
als Nachfolger anschliesst. Manethos Listen müs-
sen also der Regel nach mehr Regierungen gehabt
haben als Eratosthenes... Die acht manethonischen |
Dynastieen welche von der eratosthenischen Reihe :
berührt werden, erstrecken sich von der ersten
bis zur zwoelften : es bleiben dann noch drei era- |
tosthenische Namen übrig, die wir der nzchstfol-
genden manethonischen , also der dreizehnten zu-
weisen müssen : obwohl, beim Mangel aller Na- |
men, der Beweis dafur sich nur verneinend führen
laesst, Aber welche Dynastieen sind nun diese ent-
sprechende? Die erste ist die Zhinitische, und.
einen Thiniten nenntauch Eratosthenes den Menes, | |
ihr Haupt. Der sechste eratosthenische Koenig
heisst ihm Memphit , und ihm und den folgenden
acht Keenigen stehen bei Manetho die neun ersten
Memphiten , als dritte Dynastie, gegenüber. Alle
folgenden, deren Namen an die eratosthenischen
Namen und Zahlen anklingen, sind ebenfalls Mem-
phitische bis zur achten : und die eilfte, zweelfte
und dreizehnte sind zAebaische. Thebaische Koenige
aber heissen dieKoenige der'eratosthenischen Listen
mit ihren allgemeinen Namen. Z7 allen nicht mem-
phitisch-thebaischen Dynastieen, deren Namen
erhalten sind , findet sich nicht ein einziger era-
tosthenischer Name, und wo die Namen fehlen,
zeigt sich dass keiner derselben in ihnen enthalten
sein konnte. Die nicht memphitisch-thebaischen
Dynastieen sind nzmlich folgende :

die 2^, thinitische, 9 Komnige, mit Namen ;

die 5'*, elephantinische , 9 Keenige, mit Namen :
die 9'* Eie] 19 Koenige, ohne Namen. :
die τοῦ litische | 19 Keenige, ohne Namen. |

« Die Namen der achtzehn Kcenige der zweiten
und fünften Dynastie geben auch nicht die ge-
ringste, entfernteste Aehnlichkeit mit den entspre

LE

FRAGMENTA.

- ehenden eratosthenischen : die Kegierungsjahre
eben so wenig. Was aber die Kcenige der neunten

7. und zehnten Dynastie betrifft, so ist das Verhzlt-

- miss der Regierungen in beiden Listen dieses. Zwi-
- schen der sechsten und zwoelften Dynastie Manethos
- haben wir nur neun eratosthenische Regierungen
- (XXII—XXXI), und für diese geben uns die
— siebente, achte und eilfte, wie wir bereits ange-
.. deutet, eine ganz natürliche Erklerung. Wie sollte
also in dem hierhergeheerigen engen Raume der
eratosthenischen Listen, die überhaupt nur 38
Regierungen enthalten, Platz für 38 heracleopo-
litische Fürsten sein? Dass von XXXI an Koenige
der zwoelften Dynastie folgen, wollen wir hier
vorwegnehmen, zur Vollendung des Beweises.
Aber schon jene obenauf liegenden Thatsachen
machen es, um wentg zu sagen, heechst wahrschein-
lich, dass die eratosthenische Reihe von dem un-
mittelbaren thinitischen Stamme sogleich auf die
Herrscher in Memphis übergeht, und hierin fort-
schreitet bis dieser Stamm verschwindet , und the-
baische Keenige an ihre Stelle treten. Theben und
Memphis waren die beiden Hauptstedte /Egyptens.

525

In ihnen musste der gesezliche Koenig anerkannt
werden: eine Liste, die, was die Kroenung in Mem-
phis betrifft, noch bis zu den Ptolemzern bestand,
wie die Inschrift von Rosette beweisst, Die mer
phitisch-thebaischen, oder kurz ausgedrückt die
thebaischen Keenige stellen also im alten Reiche ,
nach dem Aussterben des thinitischen Mannsstam-
mes, die Folge der Reichskaenige JEgyptens dar.
In ihrer Folge gab Eratosthenes den chrono-
logischen Kanon für den xltesten Zeitraum der
egyptischen Geschichte. »

Reges hosce 38 Bunsenius pertinere censet us-
que ad invasionem pastorum ( dyn. XIII ). Ad ipsa
pastorum tempora refert reges sequentes 53 , quos
Syncellus in auctore suo reperit, neque vero no-
minatim consignare opere pretium duxit, — (6--
terum num vera sint, quz de hoc laterculo Bun-
senius statuit, dijudicare non ausi, quamquam
ad negandum quam ad affirmandum multo sum pro-
pensior, Nullum nunc in /Egypto non movet la-
pidem doctissimus Lepsius, quem novis instructum
auxiliis denuo facem his admoturum esse spero et
confido.

AILYIITIAKA.

"VUUEIBER PRIMUS. ^" ἡ
1. DYNASTUE DEORUM, SEMIDEORUM ,
MANIUM.
ἮΕΝ

MANETHO EUSEBII,

Eusebius Arm. Chron. p. 93 ed. Mai. :

Ex JEgyptiacis Manethonis monumentis , qui in
tres libros historiam suam tribuit. De diis et de he-
roibus, de manibus et de mortalibus regibus qui
JEgypto prefuerunt usque ad regem Persarum
Darium.

1. Primus homo (deus) ZEgyptiis F'ulcanus est,
qui etiam ignis repertor apud eos celebratur. Ex eo
Sol; [postea 4gathodcmon ; ]: deinde Saturnus ;
tum Osiris ; exin Osiridis frater Typhon; ad extre-
mum Orus , Osiridis et Isidis filius. Hi primi inter
JEgyptios rerum potiti sunt. Deinceps continuata
successione delapsa est regia auctoritas usque ad
Bydin per annos tredecim mille ac. nongentos,
Lunarem tamen annum intelligo, videlicet 3o die-
bus constantem : quem enim nunc mensem dicimus,
AEgyptii olim anni nomine indigitabant. Ὁ

2. Post deos regnarunt heroes annis MCCLF :
rursusque alii reges | dominati sunt. annis
MDCCCXFII : tum alii triginta reges

Memphitcee annis MDCCXC : deinde alii TÀi-
nite decem reges annis CCCL.

3. Secuta est manium heroumque domina-

tio annis MMMMMDCCCXIII.

ἢ. Summa temporis in mille myriadas ( deb.
mille et myriadem) consurgit annorum , qui tamen
lunares, nempe menstrui, sunt. Sed revera domi-
natio, quam narrant /Egyptii, deorum, heroum et
manium tenuisse putatur lunares annos omnino
viginti quattuor mille et nongentos , ex quibus fiunt
solares anni MMCCF T.

5. Atque hec si cum Hebreorum chronologia
conferre volueris , in eandem plane sententiam con-
spirare videbis, Namque /Egyptus ab Hebreeis Me-
straimus appellatur : Mestraimus autem multo post
dilueium tempore exstitit. Quippe ex Chamos
Noachi filio, post diluvium ortus est. /Egyptus sive
Mestraimus, qui primus ad /Egypti incolatum
profectus est, qua tempestate gentes hac illac
spargi coeperunt. Erat. autem summa temporis ab
Adamo ad dilueium secundum Hebreos annorum
MMCCXLII,

6. Ceterum quum AEgyptii preerogativa qniqui,

tatis quadam seriem ante dilueium tenere: se jactent

conferet. Nos vero, his omissis, persequamur sin -

nihil, Eundem tamen esse suspicor, quem postre-

Deorum , Heroum et Manium annis plus viginti
mille regnantium, plane eequum est ut hi anni. in

menses tot. convertantur quot αὖ Hebraeis memo- - i

rantur anni : nempe ut qui menses continentur. in
memoratis apud Hebreos annis , ii totidem intelli-
gantur /Egyptiorum lunares anni , pro ea tempo-
rum summa, quc a primo condito homine ad Me-

straimum usque colligitur. Sane Mestraimus gene-
ris /Egyptiaci auctor. fuit, ab eoque prima ZEgy-

ptiorum dynastia manare credenda est.

7. Quodsi temporum copia adhuc exuberet, re-
putandum est plures fortasse /Egyptiorum reges
una eademque cetate exstitisse; namque et. Thini-
tas regnaeisse aiunt et. Memphitas et Saitas et
JEthiopes eodemque tempore alios. P'identur pree-
terea alii quoque alibi imperium tenuisse : atque hee
dynastie suo quaeque in nomo semet. cóntinuisse :
ita ut haud singuli reges successieam potestatem ac.
ceperint , sed alius alio loco eadem cetate regnaverit.
Atque hinc contigit, ut tantus numerus annorum

gillatim /Egyptiorum chronologiam.

G1. Primus homo | scioli cijamdil sunt. Deos
istos revera homines fuisse statuebant, V. Diodor. |
I, 13 et passim. — postea Agathodeemon] Hzc Majus τ
inseruit e margine codicis, qui lacunam exhibet, -
Aucherus, qui Armeniaca verbo tenus reddere so-

let, vertit : a quo sol; quem ** Saturnus. Unde
Boeckhius l. l. p. 83 in grecis fuisse statuit : ὃν
διεδέξατο ᾿Αγαθοδαίμων" μετὰ τοῦτον xvÀ. — δγάϊι]
Biten Aucheri versio. Is qui sit parum constat,

Probabile tamen est eundem indicari, quem Zityz,

prophetam Ammonis , qui Herm: de rebus divi-
nis libros interpretatus sit , appellat Iamblichus De
myst. VIII, 5. IX, 7.. V. Zoéga De obel. p. 49.

Bunsen 1.1. I, p. 102. In laterculo Manethonis.
Syncelliani vel Panodorei post Ammonem sequi-
tur 7'ithoes ; postremus recensetur Zeus. De Bytie

mum deorum ante Sesostrim ponit et Θοῦλιν vo-
cat Malala. Vide.fr. 5, not. — Juxta annos luna-
res triginta dierum, etc. ] De annis illis unius vel
duorum, trium, quattuor mensium Boeckhius
laudat Eudoxum ap. Procl. ad Platon. Tim. I,
p. 21; Varro ap. Lactant. D. α. II, 12; Diodor.
I, 26; Plin, VH,
rin. p. ΝᾺ τοῦ "Arianis, ap. Syncell. p. 40, D;

Chron, Paschal, p. 45, B et inde Suidas v. Ἥλιος:
Cedren. p. 17 sq. Paris. Ceterum hane computa; -

er Mi vo zh» DESEE VITE rrr mtr reme nr vir Con engen emet anao ge

10; Plutarch. Num. i; Censo- .'

- tionem a Manethone alienam esse, vel inde con-
- eludas quod Josephus (Ant. Jud. I, 3, 9), ubi de-
- fendit ea , qus de patriarcharum vita longissima in
- sacris libris referuntur, ad Manethonem provocet,
- quippe qui similia de /Egyptiis tradiderit : Μαρτυ-
- poUct δέ μου τῷ λόγῳ πάντες οἵ παρ᾽ " EXnst καὶ παρὰ
᾿ βαρδάροις συγγραψάμενοι τὰς ἀρχαιολογίας. Kol γὰρ
^x» Ν ανεθὼν 6 τὴν τῶν Αἰγυπτίων ποιησάμενος ἀνα-
᾿ γραφὴν xol Βηρωσσὸς χτλ... συμφωνοῦσι τοῖς ὕπ᾽ ἐμοῦ
λεγομένοις.

᾿ς 682. Post deos regnarunt heroes] Aucher. : post
- deos regnavit gens semideorum.

8 3. Manium Heroumque | Aucher. : manium et
- semideorum. Heroes vel semideos jam recensuit au-
- ctor. Quare denuo eos afferre non potuit. Men-
- su$ est : secuta est dominatio manium, quos item

. ordinem constituunt, Rem ita esse liquet ex Afri-
- eano ap. Syncell. p. 54, B, ubi : μετὰ νέχυας τοὺς
T. ἡμιθέους πρώτη βασιλεία χαταριθμεῖται, κτλ. ; et ex

- Excerp. Barbar. p. 74 : Post hac. Εσγ niorum reges
- interpretaeit Imitheos eocans et ipsos, 1.6. μετὰ
2 ταῦτα τὰς νεχύων βασιλείας ἐξηγήσατο (Μανεθῶ)
ἡμιθέους χαλῶν xai αὐτούς. V. Boeckh. p. ror. Pro

- Africani verbis Eusebius quidem ap. Syncell.

- Verum si vocula xai hoc loco recte se haberet,
— dicendum erat μετὰ τοὺς νέχυας xal τ. /.; deinde
| semidei ante manes poni debebant, Perperam igi -
- tur particulam xot verbis Africani inseruit Routh.
. Reliq. Sacr. tom. II, p. 132, quem secutus est
| Bunsen. Urkundenbuch, p. 8.

—.. 6$ 4. Mille myriades ] accuratius Aucherus : simul
E — omnes anni recensentur myrias mille, i. e. myrias et
- mille, 11000; quai summa est rotundius expressa
- annorum, quibus semide i et manes regnarunt, Ex-
— putantur anni 11025. — MMCCVI] Numerus corru-
᾿ς ptus est, quum nullo computo erui possit. V. infra.
$ 5. Multo post dilueium ] Bunsenio scribendum
. videtur : non multo p. d. De corruptela verborum
jam Majus cogitavit.

$ 6. Eandem hanc sententiam ex Eusebio affert
Syncellus p. 4o D.

5. 7. He dynastie... continuisse ] Aucher, : dy-
nastas vero ita se habuisse quemadmodum in ipsa
quidem eorum lege scriptum erat. « Armenius in-
terpres νόμον ese [νόμον pro vouóv] et περιγε-
γράφθαι scriptum esse intellexit. » Mar.

Igitur tres apud Manethonem recensentur clas-
ses dynastiarum mythicarum. Prima est deorum ,
quorum duo certe distinguendi ordines, alter se-
ptem deorum majorum, Hephesti (Pza&), Helii
(fia), Agathodzmonis (Num. Chnum. CnepA),
Croni (Seb), Osiridis (Usiri), 'Typhonis (Se£A),

MANETHONIS FRAGMENTA.

- appellant semideos; quorum inferiorem aliquem |

Γ p. 55, habet : μετὰ νέχυας xol τοὺς ἡμιθέους, xcÀ..

—

527

Hori ( Hor) : alter nescio quot deorum minorum,
quorum postremus sec. Euseb. fuit Bydis (vel Bi-
lys). —- In laterculis dynastiarum , quee ex parte
supersunt in lacero papyro Turinensi ( Lepsius U/r-
kunden , tab. III —VI.), deorum majorum nomina
etiamnum leguntur quattuor postrema (4. $eb;

. Osiris ; 6. Seth; 7. Horus). Deinde sequun-
lup: 8. Toth. et 9. Ma.; sequentia obliterata sunt.
Patere tamen, licis P- 429 ait, inde ab regno
decimo tertio novum ordinem ipncepisse. Igitur
post septem deos majores alii dii sequebantur quin-
que. Apud Manethonem Panodori (fr. 2) post
Horum primi sequuntur Zres et Anubis et dein-
ceps alii sex, qui ibi tamquam semidei recensen-
tur. Nihil inde lucis vero Manethoni affundi cen-
cet Bunsenius, l. l. Ceterum de tribus deorum
JEgypt. ordinibus, quos Herodotus indicat, deque
ratione qua ex monimentis constituendi sint, fuse
disputat idem Bunsenius I, p. 429 sqq.

Deos excipiunt Semideorum dynastie quattuor.
Tertiam earum et quartam exhibuisse videmus se-
mideos certarum provinciarum. Idem de secunda
valuerit. Prima fortasse eos continebat, qui a ma-

jori JEgyptiorum parte agnoscebantur. Sin hosce

semideos appellamus ZeroAs , cavendum est ne de
deorum et mortalium liberis cogitemus. Id enim
ab Égyptiorum mythologia alienum esse ex Hero-
doto constat.

Manes (νεκύαι) quales fuerint, nusquam tradi-
tur, Bunsenio indicari videntur stirpium auctores,
qui in singulis civitatibus eximio ac tantum non
divino cultu honorati fuerint (*).

Ordinem dynastiarum, quem Eusebius praebet,
Bunsenius I, p. 105 mutari vult, Post deos ponit
semideorum dynastiam annorum 1255, Deinceps
tertiam ponit eam, quam Eusebius omnium po-
stremam facit, Manium xr Heroum; quas itaque
mixti generis fuisset transitum efficiens a diis ad
reges mortales, His deinde subjungit reliquas,
quippe qua recenseant reges mortales singulis ci-
vitatibus imperantes, antequam superiorem /Egy-
ptum cum inferiore Menes in unam dominationem

(*) Bunsen. 1, p. 104 : « Die Manen scheinen solche Ko-
nige der Urzeit zu bezeichnen, die zwar als reine Sterb-
liche galten, aber doch als Stammvseter der einzelnen
Landschaften , wie die Prifitis der Inder, einer besonderen
Verehrung genossen. Sie werden in den alten Verzeichnis-
sen vorzugsweise mit dem Ausdrucke ma/à& , die Gerecht-
fertigten , Vollendeten, bezeichnet worden sein. So heissen
namlich alle Verstorbenen ; aber auch von den Koenigen
der geschichtlichen Zeit haben einige vorzugsweise diese
Bezeichnung. Auf chnliche Weise mag es sich mit jenen
Manen verhalten. Wir haben in ihnen jedenfalls die Kae-
nige der cltesten geschichtlichen Sage zu erkennen , niclit
mehr zur Goettergeschichte sondern zur Menschengeschichte
gehorig : die Koenige der Urzeit. »

»

* 528

conjunxisset, Qus: quidem sententia quamquam
habet quo commendare se videatur, admittenda
tamen non est. Nam mixta illa dynastia Manium
et Semideorum quum per se offendit, tum aperto
nititur errore; de quo supra monuimus.
Antequam de numeris annorum videamus , quos
dynastiis immortalium Manetho tribuit, apponere

liceat quee de iisdem regnis in lacero isto papyro .

Turinensi supersunt. Quamquam usus eorum haud

MANETHONIS SEBENNYT/E

ita magnus est, presertim quum ne ea quidem quz
enucleasse viri docti sibi visi sunt , ubique inter se
consentiant. Quod ut pateat, tum ea exscribam
qua apud Bunsenium tom. I, p. 85 exhibentur
(nam Lepsii opus, Urkunden tab. III, inspicere

non potui ), tum ea qux Champollion, senior (in
Nouvelle Revue encyclopéd. Juin 1846, p. 226 sq.) Ὁ

communicavit e schedulis fratris sui, qui papyrum. 2
adhuc integriorem vidit,

. CHAMPOLLION.

ΝΠ τ PA QE pr andiar «Poe equa années 800
ΣΥΝ SEPIUS — 300
Bent s siu ἐν diee 200
Le roi Bai-Onkh (V'esprit vivant), Osiris. — 200
BEEN S ouis ease: wich ien — 200
EEENNUENDEOA, . τι ὼς πρῶ — 800
BEEN. ΤΉ ΡΤ --- 300
BC ΗΠ zu Ix SOT. — 3226
POENI IL CA RUNG RR — . 9140
ZI Ner LM 0,0 |Ὸὺ0 πὸ δ —

Total des régnes 23 : durée en années 5623 , jours 23.
Total des années 13218 [sic pag. 226, contra p. 228 pro
13218 legitur 13268]

Chacune des 8 premieres lignes exprime un total de plu-
Sieurs régnes, c'est le total d'années de leur durée,
comme le fait Manethon, dynastie par dynastie, Ensuite
aux neuvieme et dixiàme lignes on lit :

Ls. DINI. au années 14420

Ligne 10 : Total du régne des dieux. . 24200

Ligne 11 et 12 : Les rois (la famille) du roi Menes -ont
exercé la royauté 200 (et quelques) années.

Le papyrus est mutilé aprés le chiffre 200.

Ligne 13 : Le roi Athothis.

—

E SECUND: PAPYRI COLUMNA.

E COLUMNA PAPYRI PRIMA.

BUNSENIUS.
'Seb (i. e. Saturnus )
Osiris
Seth (i. e. Typhon)
Horus
Τοῦ «41V 4 v LIU ad an 3326 | hos lienem
ΜᾺ (i... Veritas). . D UEM AR 3 d vidit Salvolini.

hi dynastiam aliquam deorum aut, quod probabilius est,
ad finem dynastiarum heroum vel manium , sec. Sal-
volinum , adscriptum erat :
23 regna , anni 5613, menses ***, dies 23.

In secunda columna nomina Men: et Athothis przece-
dunt computationes, quae quid signiGcent, haud li-
quet. Sic linea nona, post Hori nomen legitur : « anni
13420. » Deinde sequitur : « Reges usque ad Horum ,
anni 23?[00].

Ligne 11, 12 : Menes

Ligne 13 : Athothis

Rationes horum numerorum explicari vix pos-
sunt. Ceterum intelligitur laterculos regum in pa-
pyro sicuti apud Manethonem secundum dynastias
esse distinctos; deinde vero numeris 13218 ( vel
13268), 5623 (vel 5613), 24200 ( vel 23200) si-
militudinem quandam intercedere , quam iis quos
ex Manethone Eusebius tradit hosce :

DINE UL. dida m» a

II. Skurpn.

ia ARD

1, Semidi.. v... 1255
2. Alii reges ( Thebani?). 1817
H 5212
3. 3o reges Memphite. . 1790
4. roreges Thinite. 350
HI. Μαν:8..... το ΩΝ 5813
Summa, ,. . . 24925

,
Eusebius rotundum numerum accuratiori sub-

stituens, summam esse tradit anngrum 24900.
Quorum singulos si triginta dierum fuisse statueris,
ingentem istum numerum reduci posse ait ad annos
solares 2206. Id vero fieri nequit, quocunque te
vertas. |

Computos , quos inire licet ex Boeckhio, p. 85,
apponere liceat hosce :

I. 335. .: 19 — 24900: 2013 “ἢ
335 ^49 5 34995 * 4015 31
II. 365 : 3o — 24900 : 2046 7;
365 : 30 — 24925 : 2048 55
III. 365':30o — 24900 : 2045 SX:
365'A: 80 — 24925 : 2047 X

M

C e
ἜΣ... 2

n

E ΕΣ ΗΝ
TU MC TA

—
EE

RE

e
B
ἃς
z
ἊΝ

C dun ds
DEM RUE

ER

FRAGMENTA. | e

ΨΥ, 365'5: 29'l: 2— 24900 : 2011 gar.
364A : 29'/ — 24925 : 2013

0157

46ι

( Computus I institutus est ex rationibus cycli Pa-
schalis annorum novemdecim, De ceteris non est
quod moneamus. )

Verba Eusebii postulant, ut de eo maxime com-
puto cogitemus, quem secundo loco posuimus prio-
rem. Ex hoc nanciscimur solares annos 2046
( BMG") ; quem ipsum numerum apud Eusebium
pro 2206 BXG' reponendum esse optime jubet
Beckhius, idque eo magis, quo facilius sigla nu-
merorum permutari potuerant, — Jam quum di-
luvium ab Alexandrinis Judzis aliisque plurimis
ponatur in anno mundi 2242 (*), deorum dynastiz,

. "ubi a primo anno mundi proficisceris, desinerent

annis 196 ante epocham diluvii. Accuratius JEgy-
ptiorum tempora cum Judeorum chronologia con-
ciliare post Eusebium tentavit Panodorus, de quo
postea. ; :

Jam vero Manethonem mythica ista tempora ita
adornasse, ut summa annorum certum quendam
periodorum astronomicarum numerum exprime-
ret, ex ipsa natura et indole ejusmodi computa-
tionum quisque collegerit, Quare accuratissime
numeros Eusebius tradidisse nequit. Ipse olim

( Fr. Chron. p. 191) statueram summam Eusebia-

nam ( 24925) involvere septemdecim periodos So-
thiacas sive annos 24837. In eandem sententiam
incidit Boeckhius 1, l., simulque rationem suppedi-
tavit, qua summa quam postulamus facillimá unius
numeri mutatione erui possit. Scilicet regibus
Memphitis pro annis 1790, AWCS', dandos esse vir
summus censet annos 1702, AWPB'. Ita quum a tra-
dita summa detrahendi sint anni 88, pro 249255
habebis 24837, sive 17 X 1461. Equidem suspicor
Manibus primitus tributos esse annos 58414 (4X
1461), qui numerus proxime abest a eo quem
Eusebius exhibet , 5813. Porro apud Manethonem
Panodoreum. diis sex majoribus tribuuntur anni
11985 : novem diis minoribus anni 858. In hoc
computo Panodorus sui calculi gratia ad minores

(^) De ratione cycliea numeri 2242 et aliorum nonnullo-
rum lege, quaeso, sagacissimas conjecturas Boeckhii 1. l.

p. 86 sqq.

deos cum annis centum (*) traduxit Horum , qui
septimus esse debebat deorum majorum. Itaque ,
si Horum ad suum locum reduxeris, diis majoribus
tribuerentur 12085, diis minoribus 757. Jam
quum probabile sit simili modo Manethonem Eu-
sebii numeros distribuisse, majoribus diis datos esse
crediderim an. 13149 (9X 1461), minoribus an.
730 (dimidia periodus ) ; inde summa efficitur an.
13879 (13900 Euseb.). Igitur semideorum dy-
nastiis quattuor relinquuntur tres periodi et dimi-
dia, sive anni 5113; pro quibus Eusebius exhibet
5212, adeo ut in numero centenario vel ipse vel
auctor ejus errasse videatur,

Ex Boeckhii supputatione Manetho Africani inde
a Mene rege annos recensuit 5366. His si addideris
antecedentes annos 24837, summa annorum est
30203. Conferre cum his licet locos nonnullos He-
rodoti (II , 145 et 43) et Diodori (I, 26. 23 ), qui
a Manethonis computis haud ita longe recedunt.
Verum de his fusius exponere ἢ, 1, non vacat. Adi

Boeckhium p. 95 sqq.
MANETHO PANODORI.
2.

Syncellus p. 4o, D, postquam ex Pseudomanetho-
nis libro Περὶ Σώθεος attulit , quz in introductione
jam adscripsimus, pergit ita :

1. Μετὰ δὲ ταῦτα xal περὶ ἐθνῶν Αἰγυπτιαχῶν πέντε
ἐν τριάκοντα δυναστείαις ἱστορεῖ (sc. Μανεθῶ ) τῶν λε-
γομένων παρ᾽ αὐτοῖς θεῶν καὶ ἡμιθέων xal νεχύων xal
θνητῶν, ὧν xai Εὐσέξφιος 6 Παμφίλου μνησθεὶς ἐν
τοῖς Χρονιχοῖς αὐτοῦ φησὶν οὕτως "

2. « Αἰγύπτιοι δὲ θεῶν xol ἡμιθέων xal παρὰ τού--
τοῖς νεχύων xoi θνητῶν ἑτέρων βασιλέων πολλὴν xol
φλύαρον συνείρουσι μυθολογίαν" oi γὰρ παρ᾽ αὐτοῖς
παλαιότατοι σεληναίους ἔφασχον εἶναι τοὺς [γ΄ μὴ-
νιαίους τοὺς] ἐνιαυτοὺς ἐξ ἡμερῶν τριάχοντα συνεστῶ-
τας, οἵ δὲ μετὰ τούτους ἡμίθεοι ὥρους ἐχάλουν τοὺς
ἐνιαυτοὺς τοὺς [ΨΊ τρισμηνιαίους. » :

3. Καὶ ταῦτα μὲν 6 EócéGtoc μεμφόμενος αὐτοῖς τῆς
φλυαρίας εὐλόγως συνέγραψεν, ὃν ὃ Πα νόδωρος οὐ

(*) Hunc ipsum numerum ap. Manethonem multo ma-

,jorem fuisse, sed a Panodoro vel ejus auctore ita imminu-

ium esse, ut ad sequentium deorum regna accommoda-
cetur, facilis conjectura est.

2.

1. Post hec (sc. post ea quc Manetho in libro De
cyclo Sothiaco dixerat de interpretatione librorum
Hermeticorum) etiara de gentibus JEgyptiis quinque , quae
per triginta dynastias regnarint , ( Manetho ) exponit, nempe
de diis quos ipsi dicunt, de semidiis, de manibus et de
mortalibus. Meminit earum Eusebius quoque Pamphili in
Chronicis, ubi loquitur hunc in modum :

2. « /Egyptii de regnis deorum et semideorum et praeter

FRACMENTA HIST. GR. — vOL. 1.

hos manium aliorumque regum mortalium multas ineptas-
que congerunt fabulas. Scilicet antiquissimi eorum reges
(dei) menstruos putabant esse annos diebus triginta
consistentes; post hos vero qni deinceps regnarunt semidei
annos , quos ὥρους appellabant , habebant trímestres. »

3. Et hacc quidem Eusebius sugillans ZEgyptiorum ine-
ptias bene conscripsit , neque recte, ut puto, in hoc Pano-
dorus eum reprehendit, non potuisse Eusebium dicens
enucleare historicorum sententiam , quam ipse nova aliqua
ratione explicare sibi videtur hisce :

84.

530

χαλῶς, ὡς οἶμαι, ἐν τούτῳ μέμφεται, λέγων, ὅτι ἠπό-
ρησε διαλύσασθαι τὴν ἔννοιαν τῶν συγγραφέων, ἣν αὖ-
τὸς χαινότερόν τι δοχῶν κατορθοῦν λέγει"

4. « ᾿Ἐπειδὴ ἀπὸ τῆς τοῦ Ὰ δὰμ πλάσεως [ἕως] τοῦ
Ἐνώχ, ἤτοι τοῦ καθολιχοῦ χοσμιχοῦ ασπβ΄, οὔτε
μηνὸς οὔτε ἐνιαυτοῦ ἀριθμὸς ἡμερῶν ἐγνωρίζετο, οἵ
δὲ ἐγρήγοροι, χατελθόντες ἐπὶ τοῦ χαθολιχοῦ χοσμι-
χοῦ χιλιοστοῦ ἔ ἔτους, συναναστραφέντες τοῖς ἀνθρώποις
ἐδίδαξαν αὐτοὺς τοὺς χύχλους τῶν δύο φωστήρων δὼ -
δεχαζωδίους εἶναι ἐχ μοιρῶν τριακοσίων ἐξ ξήκοντα, οἵ
δὲ ἀποδλέψαντες εἰς τὸν περιγειότερον, μιχρότερον xoi
εὐδηλότερον τριαχονθήμ ερον σεληνιαχὸν χύχλον ἐθέσπι-
σαν εἰς ἐνίαυτὸν ἀριθμεῖσθαι, διὰ τὸ χαὶ τὸν τοῦ ἡλίου
χύχλον ἐν τοῖς αὐτοῖς δώδεχα ζωδίοις πληροῦσθαι ἐν
ἰσαρίθμοις. μοίραις T5. Ὅθεν συνέδη τὰς βασιλείας τῶν
παρ᾽ αὐτοῖς βασιλευσάντων θεῶν γενεῶν ἕξ ἐν δυ-
ναστείαις ἕξ χατὰ ἔτη ἐν σεληνιαχοῖς τριακονθημέ-
ῥοις χύχλοις παρ᾽ αὐτοῖς ἀριθμεῖσθαι " ἃ xai συνῆξαν
σελήνια α' aTone ἔτη, ἁλιαχὰ Τυξθ΄- ταῦτα δὲ ir
θμούμενα τοῖς πρὸ τῆς τούτων βασιλείας ἡλιαχοῖς νη
ἔτεσι συνάγουσιν ὁμάδα ἐτῶν βχζ΄. » Ὁμοίως δὲ χατὰ
τὰς δύοδυναστείας τῶν ἐννέα ἡμιθέων τῶν
μηδέποτε γεγονότων ὡς γεγονότων ἔτη σιδ΄ xoi ἥμισυ
σπουδάζει συνιστᾶν ἀπὸ τῶν ὠνιώρων (1. ὠνη΄ ὥρων),
ἤτοι τρόπων, ὡς γίνεσθαί φησι σὺν γοξθ΄. αρνγ΄ (scr.
mpmY ) καὶ uiu ἔτη, xoi συναπτόμενα τοῖς ἀπὸ
᾿Αδὰμ μέχρι ἧς τῶν θεῶν βασιλείας avv] ἔτεσι συνά--
qew ἔτη ud ἕως τοῦ χαταχλυσμοῦ.

5. Καὶ ταῦτα μὲν ὃ Πανόδωρος τὰς χατὰ θεοῦ χαὶ

MANETHONIS

Le ἦτοι θεῶν τῶν μηδέποτε γεγονοῖων C (scr.

SEBENNYT/E

τῶν θεοπνεύστων γραφῶν Αἰγυπτιαχὰς συγγραφὰς
συμφωνεῖν αὐταῖς ἀγωνίζεται δεικνύναι, μεμφόμενος
τὸν Eócé6tov, μὴ εἰδὼς ὅτι καθ᾽ ἑαυτοῦ χαὶ τῆς ἀλη-
θείας ἀποδέδεικται ταῦτα αὐτοῦ τὰ ἀναπόδειχτά τε
χαὶ ἀσυλλόγιστα, εἴ γε... οὔτε Βαῤυλὼν 7) Χαλ-
δαικὴ πρὸ τοῦ χαταχλυσμοῦ οὔτε ἣ Αἴγυπτος πρὸ τοῦ
Μεστρὲμ. ἐδασιλεύθη, οἶμαι δ᾽ ὅτι οὐδ᾽ φχίσθη.

τὰ
Syncellus p. 18, 6:

Περὶ τῆς τῶν Αἰγυπτίων ἀρχαιολογίας.

Μανεθῶ ὁ Σεῤεννύτης ἀρχιερεὺς τῶν ἐν Αἰγύπτῳ
μιαρῶν ἱερῶν μετὰ Βήρωσσον γενόμενος ἐπὶ Π|τολε-
μαίου τοῦ Φιλαδέλφου γράφει τῷ αὐτῷ Πτολεμαίῳ,
ψευδηγορῶν χαὶ αὐτὸς ὡς ὃ Βήρωσσος, περὶ δυναστειῶν
e. s. οἷν
φησὶ, διαγεγόνασιν ἐ ἐπὶ ἔτη α' a Tone, Ὧν πρῶτος θεὸς
“Ἥφαιστος ἔτη 0 ἐβωοίλευδν: Ταῦτα τὰ f ἔτη πάλιν
τινὲς τῶν καθ᾽ ἡμᾶς ἱστορικῶν ἀντὶ μηνῶν σεληνιαχῶν
λογισάμενοι xat μερίσαντες τὸ τῶν ἡμερῶν πλῆθος τῶν
αὐτῶν .0 σεληνίων παρὰ τὰς τριακοσίας ἑξήχοντα πέντε
ἡμέρας τοῦ ἐνιαυτοῦ συνῆξαν ἔτη ψχζ' «δ΄ » ξένον τι δο-
χοῦντες χατωρθωχέναι, γελοίων δὲ μᾶλλον εἰπεῖν ἄξιον
τὸ ψεῦδος τῇ ἀληθείᾳ συμόιδάζοντες. |
Αἰγυπτίων a £6ac0.scuccv “Ἥφαιστος ἔτη xl οδ΄,
Πρώτη δυναστεία.
β΄ Ἥλιος Ἡφαίστου ἔτη π΄. ς΄.
p ᾿Αγαθοδαίμων ἔτη ve υἱβ΄.

4. « Scilicet ab Adami formatione, ait, usque ad He-
noch, sive ad communem mundi annum 1282, neque mensis
neque anni numerum dierum noverant, deinde vero Egre-
gori , quum communi mundi anno millesimo in terram de-
venissent et cum mortalibus conversarentur, docuerunt eos
duorum luminum circulos duodecim signis distinctos ex
partibus constare trecentis et sexaginta. Illi vero attenden-
tes ad viciniorem terre et minorem manifestioremque
iriginta dierum circulum lunarem , hunc pro anno nume-
randum statuerunt, quoniam solaris quoque circulus per
eadem duodecim signa :equalibus partibus trecentis et
sexaginta compleretur. Hinc factum est ut regna deorum,
qui apud eos regnarunt per sex generationes totidemque
dynastias, secundum annos ex lunaribus triginta dierum
cyclis compositos numerentur. Ejusmodi annorum umen-
struorum summarn colligunt 11985 , qui solares annos effi-
ciunt 969. Hos vero ubi annumeraveris solaribus annis 1058
quid ante initium regni /Egyptiorum elapsi sunt, summam
obtines annorum 2027. Simili modo in duabus dynastiis
novem semideorum , fictorum illorum, quasi non fictorum
annos 214'/, ex horis (£rimestribus) 858 colligere studet ,
adeo ut cum annis istis 969 summa confletur annorum
1182'/, ,qui ipsi juncti annis 1058 inde ab Adamo usque ad
deorum regnum elapsis, expleant spatium annorum 2242
usque ad diluvium.

5. Hac igitur ratione Panodorus libros /Egyptios , a divi-
nis nostris sacrisque discordantes , conciliandos cum iis esse

annititur demonstrare, reprehenso Eusebio; af non vidit
se hzec, quae nulla ratiocinatione demonstrari liquido possunt,
contra semet ipsum et contra veritatem demonstrare ten-
tasse, quandoquidem neque Babylon et Chaldaica terra ante
diluvinm , neque /Egyptus ante Mestrem reges habuit , ne-
que omnino , puto , incolis ante id tempus frequentata est.

3.
De JEgyptiorum Antiquitatibus.

Manetho Sebennytes , impurorum in Egypto sacrorum
pontifex, qui Beroso junior vixit sub Ptolemaeo Philadelpho,
sicuti Berosus mendacia contexens ad ipsum hunc Ptole-
meum scribit de dynastiis sex, sive de diis qui nunquam
exstiterunt, septem (sex), quos regnasse dicit per annos
11985. Primus eorum, Hephsstus deus, regnavit annis
9000. Hosce vero annos 9000 nonnulli nostrorum histori- |
corum ( Panodorus, Annianus) pro totidem mensibus luna- :
ribus computantes, numerumque dierum, qui his mensibus
9000 continetur, dividentes numero dierum 365 anni sola-
ris , eruerunt annos 727'/,, eaque via novum plane quod- .
dam reperisse sibi videntur, quum risu potius excipiendum
mendacium cum veritate componere tentaverint.

( Deorum dynastic sex.)

1. Hephtestu& » «oet n BÀN
2. Nol. HOD A £i 1 iso ὦ νον 80 '/,
3. Agathod:emon. ... .. Mara LO REMIS 56 '4

2 δ᾽ Κρόνος ἔτη i.
€ Ὄσιρις χαὶ σις ἔ ἔτη λε΄.
Τύφων ἔτη κθ΄.

E ὮὯρος ἡμίθεος ἔτη χε΄,
ow "Agns ἡμίθεος χγ΄.

θ΄ "Ανουόις ἡμίθεος ἔτη ιζ΄.
vo Ἡραχλῆς ἡμίθεος ἔτη te.
ια΄ Amo) ἡμίθεος ἔτη χε΄.
ιβ΄ ᾿Αμμῶν ἡμίθεος ἔτη λ΄.
ι΄ Τιθόης ἡμίθεος ἔτη χζ΄.
ιδ΄ Σῶσος ἡμίθεος ἔτη λβ΄.

,

ιε΄ Ζεὺς ἡμίθεος ἔτη x'.

Ad priorem Syncelli locum. (fr. 3) Περὶ ἐθνῶν πέντε
Αἴ quattuor tantum in sequentibus memorat, —
X E9o£6to; ] Cf. fr. 1. Qus in sequentibus inclusimus

. e marginali nota in ordinem verborum irrepse-
runt. — ἕως] Dindorfius inseruit, — ασπβ' ] sic co-
. dex. Bunsen. ex Syncello p. 32 B et 33 D, dedit
- cfc", Scaliger ασβη΄. Utut est , cur Panodorus hunc
- numerum are proposita plane alienum apposuerit,
— non perspicio. Syncellus eum de suo attulisse vi-

—. detur. Neque magis ad Panodorum spectat , quod
— deindeEgregorianno m. 1000 descendisse dicuntur.

—. assignareannum 1058, quem annum $yncellus etiam
— alio loco (p. 16, D) notat, etnostro loco reponen-
᾿ς Qum recte, puto, censet Scaliger. Nam si Panodorus
-. dicere voluisset Egregoros venisse ad mortales anno
.. I000, verum rationes annorum docuisse demum a.
-. 1058, verbo id exprimendum fuisset. Ceterum an-
— nmum millesimum Egregoris assignat Syncellus p. 11
| B. — aa79n' ] sic ex pag. 18 correxit Scaliger pro
τ vulg. ao 791. — κατὰ τὰς δύο δυναστείας] Divisionis
— ratio latet. Beeckhius suspicatur non de duabus
dyn., sed de secunda dynastia cogitandum esse. At

precedunt deorum dynastie? sex. Putari posset eo-
— dem modo etiam semideos singulo dynastiam effe-
᾿ς €isse , adeo ut pro τὰς δύο δυν. scribendum esset τὰς
B ov δυν.
- . Ad alterum locum $yncelli. Yn. dynastiarum la-
- terculo libri Hephestotribuunt annos ψχδ' -δ΄. Quod
᾿ς ex antecedentibus vv. dd. correxerunt, — - In seqq.
— codex A praebet :

ς΄ ἐδασίλευσεν ;
ζ΄ ἐδασίλευσεν Τύφων ἔτη χθ΄.

FRAGMENTA.

— Namex sequentibus apparet Panodorum Egregoris |

531

Verum quum Panodorus sex tantum deorum
dynastias numerasse ex antecedentibus constet ,
nulla est lacuna statuenda, id quod etiam numeri
annorum comprobant, Interpolationis auctor, se-
ptem deos desiderans , non reputavit Horum deum
in semideorum ordinem a Panodoro detrusum
esse. Igitur in seqq. pro η΄, θ΄, scripsimus ζ΄, 0x1.

Manethonianos annos 11985 Panodorus revo-
cavit ad 969. Jam quum 11985 : 969 — 235 : 19,
eaque ratio sit mensium synodicorum in 19 annis
solaribus circuli lunaris, non dubium est quomodo
auctor noster computaverit, Neque tamen fractio-
nes annorum accuratius expressit, uti patebit ex
laterculo , quem ex Beeckhio 1. 1. p. 67 adscribere
liceat :

Manetho. Boeckh. Pamnodor.
1. Hephestus. . . 9000 727:3 727 ἢ
N.SUL 2. .. Ὁ 98. ἢν Od
3. Agathodemon. 7090 56:5 567;
ἧς GFOmUS V. oi 5or 4023 6i
5. Osiris et Isis. . 4323 35,4 35
6. Typhon. . .. 359 . λοι: 29
Summa 11985 $969 969

Quod attinet ὥρους semideorum , numeri Ma-
nethonis forent hi :

Manetho. Panodor.
OO Sio 100 25
X RN I Sdn og 23
OU ABI, V ve s3 08 17
je Hersoles; . . uz: 09 15.
I1. Apollo. ;5. το «x00 25.
Is. AER ou Uo ἐν “τοῦ 3o
13; Tithoes τ ἐξ ριεσθ 27
£V. Bososi T1038 32
IX. HUS V VCI. 8086 20
Desiderantur. . .. | 2 &
858 214 i
Manetho. Panodor.
TEC A... ev) IIGUD 969
Semidi, ^. τ 858 214 t
Summa. 12843 1183

Jam quum deorum regnum incipiat a mundi
anno 1058, quo Egregori e coelo descenderunt,
usque ad finem regni deorum, a mundi initio colli-

ΟΝ uu usua RR rrce 40 i
00705 401. XU S SN QE NT OPES 80
ETE Sousse COMPAUES US pw

969

( Semideorum dynastic dua.)

EUM menm Hy ai ie ad a dut] Are vg AA 25
BCATER L2 Ll " " " 9 *9 ^? 9*

7

9. Amibii.-«. $5. E x li. ud ish 17
CONI C S onto. PAPST MEET E CON NE 15
CON ol TUENTUR QUERER. TEE MCN 23
IR ΟΝ o4 Pa UA, S UTE 30
ove co 00 Ubi dc op ipfe NM M cM apro 27
PEDEM vu. ae eS m sn 32
PERENNE UU 11A... VS 30

214

592
guntur anni 2241 '/;. Biluvium vero incidit an.
m. 2242. i

Comparanda cum his sunt que. de Chaldeorum
temporibus idem. Panodorus tradidit. — Constat
Berosum regibus Chaldeorum antediluvianis tri-
buisse periodum sarorum 120, sive annorum sola-
rium 432,000. Panodorus vero et Annianus (af.
Syncell. p. 32), ut hzc ad sacram chronologiam
accommodarent, annis istis 432000 totidem sta-
tuerunt indicari dies, qui solares annos efficerent
1183 et menses 6 5/,. Ante horum initium, vel inde
ab Adamo usqueadadventum Egregororum elapsos
esse annos 1057; quos si addideris annis regum
Chaldaeorum , expleri temporis spatium, quod la-
bitur ab Adamo ad diluvium (an. 2242).

Igitur et /Egyptiorum et Chaldeorum regno
antediluviano tribuuntur anni r183'/, ideoque
Berosus et Manetho, si Panodori ineptias audias,
ab eodem temporis puncto profecti sunt. Hinc
explicandus Syncellus p. 17, A, ubi'postquam Be-
rosi reges antediluvianos eorumque saros 120,
deinde vero Manethonis Panodorei dynastias divi-
nas recensuerat, addit hec : ᾿Επίπλαστός ἐστι
f τούτων ἐπίνοια ἀμφοτέρων, τοῦ τε Βηρώσσου xal
τοῦ Μανεθῷ, τὸ ἴδιον ἔθνος θελόντων δοξάσαι, τοῦ
μὲν τὸ τῶν Χαλδαίων, τοῦ δὲ τὸ τῶν Αἰγυπτίων.
Θαυμαζέτω δὲ πῶς οὐχ ἠσχύνθησαν ἀφ᾽ ἑνὸς x αἱ τοῦ
αὐτοῦ ἔτους ἀρχὴν θέσθαιταϊς τερατώδεσιν
αὐτῶν συγγραφαῖς. Qua scribens Syncellusnon
reputavit se ipsum Panodoream tempora compu-
tandi rationem, qua omnia hec nituntur, tamquam
perversam reprehendisse. V. Boeckh. 1.1. p. 111.

Ceterum patet Panodorum in Berosi numero ni-
hil mutasse, nam ingentem quandam periodum 120
saris absolvi satis liquet. Igitur a Chaldeorum chro-
nologia proficiscens suos exputavit annos 1183 '/ ;
deinde vero , ut temporis spatium , quod ab Adamo
usque ad diluvium esse credebant, expleretur,
Egregororum adventum e suo placito assignavit
anno 1057; quem quidem numerum neque sacra
Scripture suppeditabant , neque aliunde auctor as-
sumpserit, His ita constitutis, /VEgyptiorum quoque
tempora mythica ad idem spatium annorum 1183'/.
revocare studuit, Quod qua ratione effecerit, modo
vidimus, Mirum vero foret, si absque arte atque
dolo id efficere potuisset, Impudentissimus homo
dicendus esset, si Manethonis recensionem eam,
quam ex Eusebio novimus, calculos suos instituens
ante oculos habuisset, Verum hoc ut statuamus ni-
hil cogit, nec omnino verisimile est, Imo inter
varias Manethonis, qu: circumferebantur, chro.
nologias eas sibi selegerit, quae consilio suo pr:
ceteris possent inservire, Reperit igitur, opinor,
chronicon quod eas dynastias, qux semideorum et

MANETHONIS SEBENNYT/E

bantur, auctor mutaverit, Quamquam numerus iste

Manium ap. Eusebium dicuntur, non agnoscebat,
Neque id offendit, quum Herodotus quoque et Di-
czarchus statim post deos mortalium regna recen-
sent, Contra eos, quos Manetho Eusebii deos dicit,
quorumque septem majores a reliquis minoribus
distinguendos esse supra monuimus, Panodori au-
ctor ita distinuit, ut majores septem appellaret
deos, reliquos minores, quorum octo, sicuti Vetus
Chronicon,recensuisse videtur, semideorum nomine
introduceret. Eodem modo Barbarus quoque Ty-
phonis et Hori successores vocat semideos. Nu-
nerus annorum secundum Panodorum est 12843.
Eusebius ponit 13900. Differentia est annorum
1057. Miro casu accidit, ut totidem anni ab Adamo
ad Egregoros a Panodoro numerentur. Sin pro
13900 ponimus 13879, quot ponenda esse supra
dicimus, etiam minor differentia est annorum
1034. Num ea debetur Panodoro, an auctori ejus?
Panodoro, puto. Hunc enim mgutasse quadam
aperte jam inde intelligitur, quod Horum (quippea
quo secundum ὥρους anni computentur ) ex diis re-
motum fecit semideum. Una cum loco autem Hori
etiam numerum annorum, qui regno ejus tribue-

tantus esse non potuit, ut lacunam expleat. Quare
etiam in reliquis mutasse quzdam Panodorus debet.
Α΄ nescio an mille annorum differentiam indicet
Vetus Chronicum, quod preter myriades Hepheesto
assignatas, reliquorum deorum recenset annos
3984. His apud Panodorum respondentanni 2985; |
qui numerus alteri illi simillimus est, modo addas .
annos mille, quos Manetho flagitare sibi videtur.
— Qui preterea desiderari videntur anni 34, eos
fortasse dempsit semideorum regnis. Uti nunc nu-
meri sunt, remoto Horo, recensentur anni 758. —
Dynastias duas semideorum ita distinguendas esse
censeo, ut prima sit regum quinque annorum 440
(vel forte 441), desinatque in Ammonem; altera
regum trium, annorum 316, quorum postremus
Zeus vel Jupiter (*). Ut ita statuam movent me tum
namerorum nominumque indicia, tum vero Tu- -

(*) Bunsen. I, p. 559 de Mànethone Panodori ponit haec :
« Wirsahen dass die Summe der Geetter u. Heroenregierung
aus dem Hundssternbuche 11982 Jahre (at hi nonnisi deo-
rum sunt) betregt. Rechnen wir dazu (cur quaeso? ) die
Zahl des wahren Manetho, welche nach Eusebius die Re-
gierungen der Gotter, Helden, τι, Manen umfasst, also
924925 J., so gewinnen wir 36910 J., also nur 385 Jahre mehr
als die 36525 Jahre, welche den grossen Kreis der Hunds- |
stern-periode ausdrücken , u. die der Betrüger erreichen.
wollte. Es ist a/so klar, dass dieser die cyclische Natur ir
die Rechnung hineingebracht, wzehrend sie dem wahren.
Mauetho durchaus fremd ist. » Haec quomodo inter se co--
haereant non perspicio. Nolenti, puto, exciderunt viro ce
leberrimo. — 1dem in Urkundenbuch Panodori compu-

tum non intellexit.
9

E rinensis ille papyrus, in quo post nomen quintum
᾿ς (vel post duodecimum inde ab Hephesto ) novus
. erdo incipere dicitur. -
ia |

᾿ς Excerpt. Barbar. p. 74 : ZEgyptiorum regnum
3 invenimus Lj RN omnium regnorum; cujus
L initium ut] sub Manethono ( ὑπὸ Μανεθῶνος) dicitur
- memoramus scribere. Primum deorum qui. ab pps is
3 scribuntur faciam regna sic (πρῶτον͵ θεῶν τῶν αὐτοῖς
; ᾿ γραφομένων ποιοῦσι βασιλείας, οὕτως, Scalig.) : ,

(Panodor.)

. Hephestum dicunt quidam deum

Cos iiid in /Egypto annos sex-
centos LX X X, 680 (727)

- Post hunc Solem Iphesti annos
E LXXFIH. 77 (80)

- Post istum | Osinosirim | annos
EB CCCCXX. 420 (35)

— Post hunc Oron Stoliarchum an-
Ε΄ nos XXV II. 98- [25]
- Post hunc Typhona annos XLV. 45 (29)

Colliguntur deorum regna
anni mille DL.

— Beinceps Mitheorum (ἡμιθέων) regna sic :

E. . Prota (πρῶτα) 4nubes |.4musim, qui etiam JEgy-
— e ptiorumscripturas composuit, | annos LX X X111.

: - [Post hunc Apion grammaticus, quem secundum
i Inachum (xa Ἴναχον) interpretabatur ]** ***
annos LX XF 11, [| quem sub Argios initio regna-
ΟΠ eerunt.] À

E Post hac Ecyniorum (νεκύων) reges interpretavit ,
ο΄ Jmitheos vocans et ipsos, annos duo millia C,
| Wortissimos (ἥρωας) vocans.

j 1 Hec finis de primo tomo Manethoni habens tem -
pora annorum duo millia C.

Numeri deorum nominibus adscripti ex /Egyptiis
X annis menstruis similiter ac Panodorei computati
. sunt. Excipiendi tamen anni Osiridis et Isidis 420,
. qui vetustum numerum , annis 35 (12 »« 35 — 420)
— Panodoreis respondentem exhibent. Procul enim
—— dubio utrosque annos, et /Egyptios et secundum
recentiorum istud placiturm reductos, in fonte suo
— Barbarus invenit temereque miscuit; id quod Syn-
. eello quoque in Chaldzorum regum laterculo ac-
— eidit. — Jam si pro 420 reponimus 35, summa
— conflatur an. 863. Quibus addendi sunt anni Aga-
|. thodamonis et Saturni a Barbaro omissorum. Pa-

ὮΣ
4;

. nodorus iis tribuit an. 97. Hoc modo nanciscere-
E
. mur an. 960 ( pro Bénodanfa 969), vel JEgyptios

FRAGMENTA.

|

533

annos circa 11520. Ipse auctor summam ponit an-
nos mille (leg. myrias mille) DL. Quibus verbis
si reductos annos significare voluisset, summa fo-
ret circa 18600 (*). Quod parum DFODabile: Diutius.
hisce inhzrere nolo. Patet tamen: Excerptis quan-
tumvis laceris aliam quam Panodoream Manethonis
recensionem subesse, non longe tamen, ut videtur,
in summa annorum a reliquis, quos novimus,
recedentem.. Fortasee numeri Barbari ex parte
fluxerunt e Ptolemzeo Mendesio. Certe ea que in
sequentibus. alieno loco posita uncis inclusimus,

monente Bceckhio » aperte: indicànt locum Tátiani
(Or. adv. Gr. c. 39], quo Ptolemzi Mendesii et
Apionis mentio fit. Verba Tatiani sunt : Αἰγυ-
πτίων δ᾽ εἰσὶν ἀχριθεῖς χρόνων ἀναγραφαί’ xol τῶν xac'

αὐτοὺς γραμμάτων ἑρμηνεὺς ( qui etiam JEgyptiorum
scripturas cori ponite? yos. τὰς τῶν βασιλέων πράξεις
ἐχτιθέμενος κατὰ Ἄμωσιν Αἰγύπτου βασιλέα γεγονέ--
ναι Ἰουδαίοις φησὶ τὴν ἐξ ς Αἰγύπτου ἔξοδον. Μετὰ τοῦ-
τον δὲ Ἀπίων ὃ γραμματικὸς... . φησὶν ὅτι κατέσχαψε

τὴν Abaptv Ἄμωσις χατὰ τὸν Ἀργεῖον γενόμενος Ἴνα-

χον, ὡς ἐν τοῖς Χρόνοις ἀνέγραψεν δ᾽ Μενδήσιος Πτο-
λεμαῖος. Suspicor Mendesium illum Manethonis
opus denuo recensuisse; nam confundi interdum.
Manethonem cum Ptolemzo nescio an inde con-
cludere liceat, quod Suidas. affert Manethonem
Mendesium. Porro Clemens Alexandrinus , eadem
qua Tatianus narrans, Mendesium hunc Chronica
scripsisse dicit libris tribus (uti Manetho ). De his
nihil Tatianus; neque verisimile est, si recte Schol.
Odyss. IV, 228 refert Ptolemzum de Thuni ( Ho-
meri Alexandra) dixisse Chronicorum libro primo.
— Quod attinet numerum duo millia centum,

.quum paullo post iterum ponatur, semel certe cor-

ruptus fuerit. Sec. Syncellum Manetho in primo,
volumine regum mortalium annos recensuit 2300.
Num hoc an aliud subsit verbis Barbari, nescio,

δ,

Malala Chron. p. 25, 1» ed. Bonn., postquam
Hepheesti (1680 an.) , Solis (4477 an.) , Sosis, Osi-
ridis, Hori et Thulidis regna. recensuerat, addit :
Ταῦτα δὲ παλαιὰ χαὶ ἀρχαῖα βασίλεια τῶν Αἰγυπτίων
Μανεθὼν συνεγράψατο' ἐν οἷς συγγράμμασιν αὐτοῦ ἐμ-
φέρεται ἄλλως λέγεσθαι τὰς ἐπωνυμίας τῶν πέντε πλανη--

(*) Tot fere Diodorus diis tribuit (18000.) — Apud Ma-
lalam p. 21 sqq. ed. Bonn. Heph:estus regnat 1680. Sol
4477 annos vel dies; quos numeros in tanta Excerptorum
corruptione componere aliquis audeat cum Barbari numeris
680 et 77. — Apud Joh. Antioch. in Cram. Paris. Anecd. If,
385 Soli dantur anni ξψοξ (scr. ζψοζ' 7777 ).

-—— . H«c de antiquissimis /Egypti regibus Manetho tradidit ;
puse in reis aliter denominari quinque planetz ferun-

tur; nimirum Cronum appellabant λάμποντα, Splenden-
tem, Jovem. φαέθοντα. Lucidum , Martem πυρώδη sive
Igneum, Venerem χάλλιστον, Pulcherrimum, Mercurium,

234

τῶν ἀστέρων. Τὸν γὰρ λεγόμενον Κρόνον ἀστέρα ἐχάλουν
τὸν λάμποντα, τὸν δὲ Διὸς τὸν φαέθοντα, τὸν δὲ Ἄρεος
τὸν πυρώδη, τὸν δὲ Ἀφροδίτης τὸν χάλλιστον, τὸν δὲ
Ἑρμοῦ τὸν στίλβοντα * ἅτινα μετὰ ταῦτα Σωτάτης ὃ
σοφώτατος ἡρμήνευσε (In antec. p. 24 laudatur [1α-
λαίφατος ὃ σοφώτατος χρονόλογος. Idem etiam ἢ. 1.
reponendus ). Cf. Idem. P. 59 : Αἰγυπτίων δὲ ἐόα-
σίλευσε πρῶτος βασιλεὺς τῆς φυλῆς τοῦ Χάμ, υἱοῦ
Νῶε, Φαραὼ 6 xot Ναραχὼ χαλούμενος. Τὰ οὖν πρὸ
τούτου παλαιὰ βασίλεια Αἰγυπτίων ἐξέθετο Μανεθὼν ὃ
σοφώτατος, ὡς προείρηται. Ceterum si vere his cum
nostro Manethone aliquid commune est, ea qua
de planetarum nominibus afferuntur, ad Phy-
sica Manethonis referenda sunt. Post Thulin apud
Malalam sequitur Sesostris, quem jam Diczarchum
statim post Horum deum memorasse vidimus. 'Thu-
lis ille, quem terram Oceanum usque expugnasse,
et Ammonis oraculum Libycum adiisse Malala nar-
rat ( C£. Suid. v. Θοῦλις), haud dubieidem estatque
Βύδις Eusebii, postremus deorum, (V. fr. 1. ).

Antequam ad. sequentia Manethonis pergamus,
apponere liceat. Chronicon JEgyptium, quod
Vetus vulgo dicitur, et deorum et mortalium tem-
pora complectens. Huic deinceps subjungemus no-
mina regum , quz in serie Carnaciana et in tabula
Abydena leguntur.

VETUS QUOD DICUNT CHRONICON.

Syncellus Chronic. p. 51 , B ed. Paris. :

Φέρεται παρ᾽ Αἰγυπτίοις παλαιόν τι χρονογραφεῖον,
ἐξ οὗ xol τὸν Μανεθῶ πεπλανῆσθαι νομίζω, περιέχον
)' δυναστειῶν ἐν γενεαῖς πάλιν ριγ' χρόνον. ἄπειρον xai
οὗ τὸν αὐτὸν ὃν (1) Μανεθῶ ἐν μυριάσι τρισὶ χαὶ ςφχε΄
(305925) , πρῶτον μὲν τῶν ᾿Δεριτῶν (2), δεύτερον δὲ τῶν
Μεστραίων, τρίτον δὲ Αἰγυπτίων, οὕτω πως ἐπὶ λέ-
ξεως ἔχον"
11 Θεῶν βασιλεία κατὰ τὸ Παλαιὸν Χ ρονιχόν.

« , J 2 » * '

Ηφαίστου χρόνος οὖχ ἔστι διὰ τὸ νυχτὸς xal
ἡμέρας αὐτὸν φαίνειν.

Ἥλιος Ἡφαίστου ἐδασίλευσεν ἐτῶν μυριά-

δας τρεῖς. 30000
Ἔπειτα Κρόνος, φησὶ, καὶ οἱ λοιποὶ πάντες «
θεοὶ 88 £x ἐδασίλευσαν ἔτη γγῷπδ΄. 3984
Ἔπειτα ἡμίθεοι βασιλεῖς ὀκτὼ ἔτη oit. 217
Καὶ μετ᾽ αὐτοὺς γενεαὶ ιε΄ Κυνιχοῦ χύ-
χλου ἀνεγράφησαν ἐν ἔτεσιν υμγ΄. 15 448
Εἶτα Τανιτῶν tc δυναστεία, γενεῶν η΄,
ἐτῶν p4. 8 190
᾿ Πρὸς οἷς ιζ΄ δυναστεία Μεμφιτῶν, γενεῶν
δ΄, ἐτῶν ργ΄. 4 103
Μεθ᾿ οὺς v4! δυναστεία Μεμφιτῶν, γενεῶν
ιδ΄, ἐτῶν τμη΄.. 14 848

^ : MANETHONIS SEBENNYTJE

» m m
ἔπειτα (0 δυναστεία Διοσ πολιτῶν, γενεῶν

ε΄, ἐτῶν ρζδ΄. 5 19i
Εἶτα x' δυναστεία Διοσπολιτῶν / γενεῶν ",

ἐτῶν ex". 8 298
Ἔπειτα xa δυναστεία Τανιτῶν, γενεῶν c'

ἐτῶν ρχα΄. ὁ I9I
Εἴτα x6' δυναστεία 'T ανιτῶν, γενεῶν γ΄, ἐτῶν

un. | 3 48
Ἔπειτα xY δυναστεία Διοσπολιτῶν, γε-

νεῶν β΄, ἐτῶν ιθ΄. 2 19
Εἶτα x8' δυναστεία Σαϊτῶν, γενεῶν Y, , ἐτῶν ;

uo. 3 44
Πρὸς οἷς χε΄ δυναστεία Αἰθιόπων, γενεῶν γ΄,

ἐτῶν μδ΄, 8 44
Μεθ΄ obe χς΄ δυναστεία Μεμφιτῶν, γενεῶν

ζ΄, ἐτῶν ροζ΄. 7 1
Καὶ μετὰ τὰς xc ὀυνάστείας [Αἰγυπτίων χζ'

δυναστεία] Περσῶν ε΄, ἐτῶν ρχδ΄. 5 [24
[ Excidisse statuunt 3. XXVIII Saite

unius annorum sex. ι 6]
Ἔπειτα x0' δυναστεία Τ᾽ ανιτῶν, yeveiy **
* ἐτῶν λθ΄, πο δ
Καὶ ἐπὶ πάσας λ' δυναστεία Τανίτου ἑνός : wy. I8

Τὰ πάντα ὁμοῦ τῶν X δυναστειῶν ἔτη My' (36,000)
coxe (6525). |
Ταῦτα ἀγαλυόμενα, εἴτουν βερικόμενα, παρὰ τὰ

αὐυξα' ( 1461) ἔτη εἴχοσι πεντάχις, τὴν παρ᾽ Αἰγυπτίοις
xoi “Ἕλλησιν ἀποχατάστασιν τοῦ ζωδιαχοῦ μυθολογου-
μένην δηλοῖ, τοῦτ᾽ ἔστι τὴν ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ σημείου ἐπὶ
τὸ αὐτὸ σημεῖον, ὅ ἐστι πρῶτον λεπτὸν τῆς πρώτης
μοίρας τοῦ ἰσημερινοῦ ζωδίου, χριοῦ λεγομένου παρ
αὐτοῖς, ὥσπερ χαὶ ἐν τοῖς Ῥενιχοῖς τοῦ ἙἝἭἽρμοῦ xol
ἐν Κυραννίσι βίδλοις εἴρηται,

"Evzzt0ev δὲ οἶμαι χαὶ Ἠτολεμαῖ ἴον τὸν Κλαύδιον τοὺς
προχείρους χανόνας τῆς ἀστρονομίας διὰ xe' Pow
ψηφίζεσθαι θεσπίσαι....

᾿Εντεῦθεν δέ ἐστι χαὶ τὸ ἀσύμφωνον τῶν τοιούτων
ἐχδόσεων πρός τε τὰς θείας ἡμῶν γραφὰς καὶ πρὸς ἄλ-
ληλα ἐπιγνῶναι, ὅτι αὕτη μὲν ἡ παλαιοτέρα νομιζομένη,
Αἰγυπτίων συγγραφὴ Ἡφαίστου μὲν ἄπειρον εἰσάγει
χρόνον, τῶν δὲ λοιπῶν χθ΄ δυναστειῶν ἔτη τρισμύρια
πφχε΄, καίτοι τοῦ Ἡφαίστου πολλοῖς ἔτεσι μετὰ τὸν χα-
ταχλυσμὸν χαὶ τὴν πυργοποιΐαν τῆς Αἰγύπτου βασιλεύ-
σαντος, ὡς δειχθήσεται ἐν τῷ δέοντι τόπῳ.

Ὃ δὲ παρ᾽ Αἰγυπτίοις ἐπισημότατος ΜΙ ανεθῶ περὶ
τῶν αὐτῶν λ' δυναστειῶν γράψας ex τούτων δηλαδὴ λα-
δὼν τὰς | ἀφορμὰς. χατὰ πολὺ διαφωνεῖ περὶ τοὺς χρόνους
πρὸς ταῦτα, καθὼς ἔστι xol Ex τῶν προειρημένων ἡμῖν
ἀνωτέρω μαθεῖν καὶ ἐκ τῶν ἑξῆς λεχθησομένων. Τῶν
γὰρ [ &v τοῖς spiel τόμοις] ow γενεῶν ἐν δυναστείαις Χ
ἀναγεγραμμένων, αὐτῷ (3) ὃ χρόνος τὰ πάντα συνῆξεν

Li

ἔτη γφνε΄ (3555), ἀρξάμενα τῷ αφπς΄ (1586) ἔ ἔτει τοῦ Ὶ

ατίλθοντα, Fulgentem. Οὐδο postea exposuit sapientissimus Palephatus.

— τ το τ τ’ π τ nd

$
bi
᾿ |
1
[.
Bü

!
εἰ

᾿

[

E τς acc
NU X
eS sc lene ir

Em

—— —
bey ue cite ιν Ἰρτς.

. ——nÀÀ —
Py
εἰ ἘΠ UU a

ane ro LARA

χόσμου xat λήξαντα sic τὸ ερμζ' (5147) χοσμιχὸν ἔτος (4),

D ἤτοι πρὸ τῆς Ἀλεξάνδρου τοῦ Μαχεδόνος χοσμοχρα-
1 τορίας ἔτη που ιε΄. à

"Ex τούτων οὖν ἀφελών τις τὰ πρὸ τοῦ χαταχλυ-

ἡ TY χνς΄ (656) πρὸς ἀναπλήρωσιν τῶν βομό’ ἐξ ᾿Αδὰμ

ἕως τοῦ χαταχλυσμοῦ, ὡς ψευδῇ xa ἀνύπαρχτα, καὶ τὰ
ἀπὸ τοῦ καταχλυσμοῦ ἕως τῆς πυργοποιίας καὶ συγχύ-
σεως τῶν γλωσσῶν xal διασπορᾶς τῶν ἐθνῶν QAO,

FRAGMENTA.

$39

ἕξει σαφῶς τὴν ἀρχὴν τῆς Αἰγυπτιαχῆς βασιλείας. ἐχ
τοῦ πρώτου βασιλεύσαντος τῆς Αἰγύπτου Μεστραῖμ,
τοῦ χαὶ “Μήνεος ἐμένα παρὰ τῷ Μανεθῶ, ἀπὸ τοῦ
ῥβψος΄ ἔτους τοῦ ἐ s Ἀδὰρ ἕως Νεχταναθδῶ τοῦ ἐσχάτου
βασιλέως Αἰγύπτου, ὡς εἰναι τὰ πάντα ἀπὸ Μεστραΐμ
ἕως τοῦ αὐτοῦ Νεχταναξῶ ἔ ἔτη [see , ἃ καὶ ἔφθασεν, ὁ ὡς
προείρηται, εἰς τὸ χοσμιχὸν ἐρμζ' L. ptu m.j ἔτος
πρὸ τῆς ᾿Αλεξάνδρου τοῦ κτίστου ἀρχῆς ἔτεσι te' ἐγγύς.

DYN. | VET. CHRONICON. [ MANETHO EUSEBII. CANON EUSEBII. MANETHO AFRICANI.
Gen.| An. Gen. | An. Gen. | An. Gen. | An.

XVI. |Tanitz. 8 | 190 | Thebiei. 5 (8)|190 Pastores. 32 |518
XVII.|Memphito. | 4 | f03 [|Pastores. 4 |103 Pastor. et Diosp.| 43 |t51
XVIII. | Memphit». | 14 | 348 [|Diospolite. | 14 1348 | ..... ...- 16 |348 | Diospolitoe. 16 |263
XIX.|Diospolitee. | 5 | 19*]Diospolitoe.| 5 [194 Diospolitoe. 6 |209
XX.|Diospolitaee. | ^8 | 228 |Diospolito. | 12 |178 Diospolitae 12 |135
XXI.| Tanitze. 6 | 121 |Tanitae. 7 |130 Tanitee. 7 |t14
XXII.|Tanito. 3 | 48 |Dubastitz. 3 | 49 Bubastitoe. 9 [120
XXlII.|Diospolite. | 92 | 19]|Tanito. 3 | 44 Tanitaze. 4 | 89
XXIV.|Saito. 3 | 44]1Saites. 1 | 44 Saites.- 1 6.
XXV . | /Ethiopes. 3 | 44 [/Ethiopes. 3 | 44 4Ethiopes. 3 | 40
XXVI.|Memphite.| 7 | 177 [Saito. 9 |167 Saitze. 9 |150;
XXVII. | Perse. 5 | 124 jPerse. ἤν Ὁ τ o m orn 6 |112 | Perse. 8 [1243
BE VILI 2 uis c... [Saites. 1 6 [Sec. seriem regg.: Saites. 1 6
XXIX.|Tanito. | 39 |Mendesii. 4 | 217] Mendesii. 7 | 40;| Mendesii. 4 | 20;
XXX. |Tanites. 1| 18]|Sebennyte.| 3 | 20 | Nectanebus ll. 1 | 18 | Sebennyt:e. 3 | 38

Annotatio. (1) τὸν Μανεθῶ libri; correx. Boeckh. et Bun-
sen. — (2) ᾿λεριτῶν ] sic Plath. Qu. /Eg. Specim. p. 46 pro
vulg. Αὐριτῶν. Aeria, vetus Egypti nomen. V. Steph. Byz.
8. V.; Euseb. Chron. ad n? 534 : ZEgyptus, quc prius
Aeria dicebatur, ab "Egypto rege ( penultimo ἄγη. XIX)
nomen adepta. est. In dynastia XXVI verba uncis inclusa
supplevit Boeckh. 1.1. p. 45. Scaliger dederat : μετ᾽ αὐτοὺς
δυναστεία I. xA. — (3) ἀναγεγραμμένων αὐτῷ ὃ χρόνος] αὐτῷ
pro αὐτῶν corr. Boeckh. ; idem in χρόνος nonien auctoris,
v. €. [Avvta]voc, latere suspicatur. — (4) opt] Ab anno
1586 proficiscens finire debebat in an. 5140 , qui ex Syncelli
rationibus distat quindecim annis ab anno primo regis

. Alexandri, 5156 sive 345 a. C. Contra si ad annum 5147

addideris annos quindecim , nancisceris 5162 s. 339a. C.,
quo sec. Sync. Alexander Alexandriam condidit; is vero

| annus pro epocha habendus est Alexandri χοσμοχρατορίας.

Igitur duos computos Verve confundit. V. Boekh. p. 138

sqq.
Triginta deorum et mortalium dynastie perti-

nent usque ad annum postremum postremi regis
AEgyptii, Nectanebi II, quem Noster Taniten , Ma-
netho ex vicino nomo Sebennytico oriundum di-
cit. Tempora vero regni /Egyptii periodum com-
plectuntur, qua absoluta novum rerum humana-
rum et coelestium ordinem incipere , sive χοσμιχκὴν
ἀποχατάστασιν γίγνεσθαι (1. e. zequinoctium vernale

. eodem redire unde profectum esse statuebatur) cre-

debant. Comprehendtt haec periodus cyclos sothia-
cos viginti quinque sive annos 365255 (V. Boeckh.
p. 47). Neque tamen hunc numerum colligimus
ex annis notatis, Nam diis tribuuntur anni 34201,
mortalibus 2140; — 3 6341. [ Beeckhius exputat
an. 36281; qui error inde natus est quod p. 41
dynastie XXVI annos 117 pro annis 677 adscri-
psit. ] Desiderantur igitur anni 184, qui excidisse
alicubi debent,

Quod deinde cyclos Sothiacos attinet, facile in-
telligitur non posse initium regni deorum componi
cum initio astronomico cycli Sothiaci. Idem valet
deinitio primz dynastie mortalium. Quare Boeec-
khius p. 44 censet perperam hoc loco canicularis
cycli mentionem fieri. Neque Bunsenius remedium
invenit, Mihi nihil errasse auctor Syncelli videtur,
modo ne postules ut initia periodorum, quibus
historici utuntur, eadem sint cum astronomicis,
Jam vero inde ab dyn. XVI usque ad finem dyna-
stie XIX (quee ap. Manethonem postrema est tomi
secundi cujusque finis incidit in. annum excidii
Trojani, 1184 a. C.) Chronicon numerat annos
1278 (443. 190. 103. 348. 194). His si addimus.

536

quos desideramus annos 184, summa est an. 1462.
Dynastiis XX—XXVI tribuuntur anni 68r. Ini-
tium dynastiz XXVII , sive primus annus Camby-
sis, si ponitur, uti debet, in an. 525 ἃ. C., initium
dynastie XX cadit inan. 1206; finis dyn. XIX in
an. 1207 ; finis periodi Sothiacse in an, 1208. Hic
vero annus est excidii Trojani ex «ra celeberrima.
Unde colligo grzcum auctorem Chronici ad Tro—
janam epocham , Grzcz historize parapegma, finem
cycli canicularis direxisse (ἢ. Quamquam etiam
alia se offert ratio, qua a Mene sivea XV dy-
nastia initium cycli nancisci possis. Etenim duo-
decim dii regnant an. 3984, semidei an, 217 : —
4201. Quibussi addis annos 184, summa est anno-
rum 4385, sive35« 14617«2. Sed ne dicam de duo-
bus annis qui abundant, ratio hec eo quoque la-
borat incommodo, quod non annumerantur Solis
anni J3oooo (**). Qui vero diis et semideis anni at-
tribuuntur, eos non est cur magnopere corruptos
putemus, Nam semideorum anni 217 proxime ac-
cedunt ad an. 2142 quos iisdem semideis tribuit
Manetho Panodori. Beneque fieri potuit, ut auctor
Chronici hunc numerum, de cujus ratione supra
monuimus, nescio unde assümpserit, reliquisque
temere admiscuerit, ut scilicet ea quam postu-
laret, summa annorum conflaretur.

Igitur anni isti 184 excidisse debent in primis
dynastiis mortalium, Quzritur quonam loco. Anni
443 dynastie XV satis se tueri mihi videntur, eo
quod. apud Eratosthenem quoque primis 15 regi-
bus Thebanis 443 anni tribuuntur; unde tamen mi-
nime sequitur auctorem Chronici hec ex Erato-
sthene mutuatum esse. — Qui deinde sequuntur
anni dynastiarum XVI — XIX (190. 163. 348.
194), quum eosdem exhibeat Eusebius, item non
est cur corrupti esse censeantur. Itaque nihil re-
liquum est, nisi ut unam dynastiam excidisse pu-
temus inter decimam quintam et decimam sextam.
— Africanus dynastiam XV recenset pastorum
anni 284. Hec non quadrant, Contra Africani
dynastia XIII regum Xoitarum (Tanitarum, in
Exc. Barb.) quum ipsos illos 184 annos exhibeat ,
quos nos jam queerimus, hanc omisisse excerptor
videtur. Antecedit ap. Africanum et Eusebium
dynastia XII regem Diospolitarum, quibus anni
tribuuntur 453. Hanc esse suspiceris, cui Chro-
nicon tribuit annos 443. Reliquos omisit auctor,

similibus rationibus ductus, quibus Syncellum:

videmus Manethonis numeros truncasse. — Cete-

(*) €f. not. ad Dicearch. fr. 6.

(**) Beeckhius suspicatur semideis fortasse pro 217 annis
datos esse annos 417. Qua tamen mutatione cyclorum ratio
non explicatur, simulque in reliquis quoque numeris pec-
catum esse statuendum foret.

MANETHONIS SEBENNYT/E

rum qui factum sit ut una dynastia a Syncello in.
Chronico nostro omitteretur, divinari facile potest.
Chronici dynastia XVII facta est decima sexta, |
quum decima sextx Eusebii corresponderet, — -
Porro e superioribus sequitur nullam excidisse dy-
nastiam XXXVIII, annorum sex. Syncellus potius

erravit, Sane et apud Eusebium unus Amyrteeus : |
dynastiam constituit: verum quum dynastie XXIX —

et XXX in Manethone Eusebii et Africani aliter
plane atque in Chronico distribute sint, nihil
adeo impedit, quin Chronicon Amyrtzum accen-
suerit dynastie XXIX, cui 39 anni assignat. Toti-
dem vero annos Eusebius quoque pag. 106 regnasse
dicit Amyrteum ejusque successores usque ad Ne-
ctanebum (6. 6. 13. x. 1. "/,. 10. 2).

De state hujus παλαιοῦ χρονογραφείου sive πα-
λαιτιοτέρας (Manethonianá) νομιζομένης συγγραφῆς
errasse auctorem Syncelli recte procul dubio viri
docti statuerunt. Plathius Qu. Eg. (Gotting.
1829) p. 46 : « Vetushoc Chronicon, quod dicunt,
omnino antique /Egypti tempora non attingere,
uti Syncello persuasum est, sed hominis Judi
Alexandrini seu Christiani admodum recens esse
commentum equidem certo certius persuasum ha-
beo. Nonab ZEgyptio , sed ab homine Greco-Ju-
deo seu Christiano confictum esse vel inde appa-
ret, quod /Egyptiosprimum feritas, post Mestraeos
ac post demum JEgyptios esse vocatos dixit.
JEgyptus incolis nonnisi CAemi s. Keme audiebat,
ut cum aliunde tum ex inscriptione Rosettana
constat (Cf. Champollion Zgypte s. 1. Par. I,
p. ror). Aeria (v. Steph. B. s. v.) est appellatio
JEgypti Grecis debita; Mestrea, ut Syncellus
p. 4r ipse monet, est Hebraica /Egypti appella-
tio. Graecum esse hominem aut Grecis in rebus
versatum, etiam duodecim dii satis indicant , sed
quod rem conficit, Chronici auctor cum Eusebio
ita consentit, atque iniis etiam locis, ubi Euse-
bium Manethonem corrupisse scimus, e. gr. dyn,
16. 17. 18. 19. 22. 25; ut Des-Vignoles p. 659
recte jam ejus auctorem Eusebio posteriorem sta-
tuerit. » His alia argumenta addit Beeckhius p. 53
sqq. scriptum esse Chronicum censens eo tempore,
quod inter Eusebii et Panodori statem interje-
ctum est, — Christianum et Judeum hominem,
qui post Claudium Ptolemzum scripserit. /Egy—
ptiorumque tempora ad sacram chronologiam ac-
commodare voluerit, jam Letronnius ostenderat
ap. Biot. RecAerches sur l'année vague des Égyp-
tiens, p. 48.

Restat ut moneamus de verbis : τῶν γὰρ ἐν τοῖς
τρισὶ τόμοις ριγ΄ γενεῶν ἐν δυναστείαις λ΄... τὰ πάντα
συνῆξεν ἔτη, γφνέ (3555). Minime hac quadrare
in Manethonem , qualem ex Africano et Eusebio

- novimus, nemo non intelligit, Attamen maximi
- momenti esse locum Syncelli sibi persuasit Bun-
- senius l. l. tom. I, p. 125; neque enim dubium
i 1 esse quin anni isti 3555 ex ipso fluxerint Mane-
- thone, cujus opus Syncello adhuc inspicere licue-
- rit (?), adeo ut veros Manethonis numeros haud
- minus accurate traditos jam habeamus quam illos
- Canonis Ptolemzi. Censet igitur vir celeberrimus
-— Syncellum ex Manethone didicisse dynastias , qua-
—— les ipse ex Africano et Eusebio nobis excerpsit ,
—— synchronistice ita componendas et digerendas esse,
— mt continua regum 113 per annos 3555 successio
- eruatur. Hoc peritiores dijudicent. Mihi ab omni
D. verisimilitudinis specie destituta esse videntur. —
^ Boeckhius ipsius Syncelli errorem subesse suspica-
— tur. Enotasse eum in Excerptis suis summam anno-
- rum 3555 pro 5355; tot enim ex JAfricano expu-
— tare licet. Generationes vero istas centum et trede-
— eim non spectare ad Manethonem, sed ad Chronicon
— mostrum. Equidem puto numerum annorum 3555,
sicuti antecedentia , fluxisse ex Panodoro. Is vero
de Manethone loquens, procul dubio intellexit
eum, ex quo ipse dynastias mythicas attulit,
— Hunc autem non eundem esse cum Africaneo et
— Eusebiano omnia suadent. Quidni igitur in tam
. multifaria chronologiarum, qua sub Manethonis
-. nomine circumferebantur, indole unam fuisse pu-
—. temus recensionem, qua regibus mortalibus de-
derit annos circiter 3555? (*) Huc accedit quod
᾿ς iste Panodori Manetho, non vero Africani et Euse-
- bii, ita est comparatus, ut ex veteris Chronici au-
- ctore profecisse putari possit, Nam regnis semideo-
rum apud utrumque idem annorum numerus, salva
trium annorum differentia, attribuitur. Ac quum
diis praeter Hephestum assignentur apud hunc anni
29984, apud illum 3985, inter hos quoque numeros
cognatio quaedam intercedere videri'poterat. Porro
sicut Chronici auctor Manethonis sui triginta
dynastias mortalium mutavit in triginta dynastias
mortalium et immortalium, sic etiam Manethonis
regum mortalium generationes 113 ad deos et
homines transtulerit. Ceterum in Manethone Pa-
nodori sicuti in Chronico omne JEgyptioruin
tempus certo periodorum numero absolutum esse
putaveris, Quod quidem eo probabile fit, quod
Syncellus tradidit in Sothidis libro de his Ma-
nethonis dynastüs sermonem fuisse, Ejusmodi

(*) In Introductione p. 516 suspicatus sum annos 3555
fortasse ita explicandos esse, ut anni, quos Panodorus
e suo computo junctis deorum et mortalium regnis tribuere
poterat (1183 -]- 2372), a Syncello confusi sint cum annis ,
quos Manetho Panodoreus solis morta libus dedit. Sed ite-
rum re perpensa, ea qua nune pono, verisimiliora esse
mihi videntur.

FRAGMENTA.

537

tamen aliquid ex annis istis 3555 erui nullo pacto
potest. Qnare si quid Syncellus erravit, suspicor
pro 3555 Manethonem istum computasse annos
3755 ("), qui pertinerent ab an. 4106 a. C. usque
ad 351, qui est quintusdecimus ante initium regni
Alexandri, Ab anno 4106 usque ad excidium
Troje (1184) forent an. 2922 sive dux periodi.
Hinc usque ad finem labuntur an, 833. Quibus si
addideris octo semideorum annos 758 et deorum
annos 13019 ( 11985—1034), quot Manethonem
Panodori supputasse supra posuimus , summa con-
flatur annorum 14610 sive 10 periodorum : adeo
ut omne mortalium immortaliumque tempus duo-
decim cyclis Sothiacis sit comprehensum.

MANETHONIS DYNASTUE /EGYPTUE
' SEC. EXCERPTA BARBARA.

I. Mineus et pronepotes ipsius septem regnarunt
annos CCLIII.

II. Regnaverunt et aliorum octo ann. CCCII.

III. JVecherocheus et aliorum octo ann. CCXIF.

IV. Similiteraliorumseptemdecim annos CC X1F.

V. Similiteraliorum viginti unus annos CC LF 111.

VI. Othoi ("O0óqc) et aliorum annos (6111.

VIII, Similiter et aliorum quatuordecim annos
CXL.

IX. Similiter et aliorum viginti (undeviginti
Afr.) annos CCCCIX.

X. Similiter et aliorum septem annos CCIF.-

XI. Potestas Diospolitanorum annos 1X.

[ E libro secundo : | (XIII) XII. Porestas Buba-
stanorum annos ( 1.11].

( XIV. ) XIII. Potestas Tanitorum | annos
CLXXXIVY.

(XV.) XIV. Potestas Sebennitorum | annos
CCXXIV.

(XVL ) XV. Potestas Memphitorum | annós

CCCXFIII.

(XVII.) XVI. Potestas Iliopolitorum (i. e. He-
liop.) annos CCX XI.

(XVIII.) XVII. Potestas Ermupolitorum annos
CCLX.

Usque ad septimam decimam. potestatem secun-
dum scribitur totum (γράφει τόμον), ut docet, nu-
merum habentem annos mille quingentos X.X. H«c
sunt potestates ZEgyptiorum.

Dyn. XIII-XVIII annos continent 1310. Si addis
dyn. XIX annos 209, summa est annorum 1519.
Omissa tamen etiam dyn. XII.

(*) Facile confundi poterant literae Φ (500) et 'F (700)

*

MANETHONIS SEBENNYTJE

$38

"nsseurey-unuerpy ex-uo-dojeg vetu-1osag-eW 77 5590, 9} muU 4ngungadoy

"VIDIAX 8 1AX s'rrax |vinrAX [sn x[smix "AX [9 IIAX |'€THAX | * "XIX | *6 xIX £ XIX
- qusmd| ἃ ar | (ΠῚ ἰ ar, ar] an ü (snubugg
τον |s$usout | 0/2 | *ww]2 | dou | "wa? | dou | (sna |sossout rg Il sossou Dy).
i; [(sowy)| wy) |-ugmz)| -n4) | -n) |-9wy)| -nz) |-2wy) | -oH) | -ou) | ἼΩΝ
"IX | 'e "HX | δ ΠΧ, 9 HX | 2 ΠΧ no] 81-τ|9
-nijou ] .I-U9 -dojes | nssour
noy | 19) | noX | δ ni 801 9x 9 |-?qS| 191 | 119] | nij | eur |-dojs| ns | uom | vu -eu
"quu |-vuos | -egos | -u3 | -vur | -qou | -J9S |-Joj-eu| 19j-U9 | -uotu | -eu | -uour | -qou | πι9} | -saur | -eui -i9s9g| unu
x x pox ox ox [x »| UH | -*W | -?H | cU | cH | -vu | -?u | c?up p[eu-eH| -eug | ἢ | ἡ Vd [-195:Ὁ}}} -ὍῈ ἢ vu | “ἘΠῚ
L6|86|66,0£|1€|6€ v€| €€ 98 L£ 8€ 6€ 0v W 6y εν vy cy 97 LY 85: 65 0€ 19 [dS
Iqqou | eur |njuoqo [pio | - idoq | nuue
9x 9x 9x 9X 9x 9x uo 9 -9X 9ὴ |qes-ua| -ex
J9j9N, -UOIN [-n4JoN |-4j9N |. 191, |-ngeN | -:9w | najou | ox-uo |-nujoN||-nujoN| 93 | nujpou
*Ixlx[x[w]x x| κα x * x {Ὁ [Ce] | Ceu | Ceu | -ew | -ewg | -ῷ ;oH| 5. | (eu) | (eu) | (eu) |-ngeN|. "S
)|6|$|9*|€|9 8 6 01 HH 61 £I YI «)λ 91 41 8] 67 06 16 66 £6 V6 €6 96
. "NNSGASV VIOSYIL
?1 9» uou* | & “ΠΧ
"'"* |njgeus| -u2** ls.) "njjou's |uq-qou| 19]-qnu | e1-uo | *i-uo | -Uu9X S 9x 2
-ey -H |-eu's| ew M 4X »- J| ΒΕ] -€Wgp | -e ΣΙ | -eses | -JgoeN |. -eH -19)*]u| -
sue]s 0€ 66 8c LG 9c ec ve (81) vc | (69) € | (oc) oc | (10) £c | (ec) 9c | (ec) 6c | (vc) oe | (oc) τς | Sues
E (294 "ux |-e'ux[*'ux | »*ux | 2'nx Ὁ} (x24 n»-
"Hapo κ ffo |" wqps| δι doje n9] n'eqos Ww?» | (tou). 42/fo TENE
Que I] u9"9 | uem | -nu9 -J9H xoqos | nj'eur -qnu |-doje 's fa
Duop) eu Tug "eu eu Xxx Xxx Uuioq-eq , JajuoN eu *eu XXX XXX -eu τὰ Duop)
£6 66 TG 06 6I 81 Li LY (18) 81 (og) 61 (6c) oc | (gc) rc | (2) «c | (ec) ec
ΠΟΤῚ 193 1179] doje uqoue *F "IA (5499 | (sdoo | (sdao | (sdao
-Hóur | -Hur |-ansos'S | ,,, [nmngjouws| -equos | -euos || ez-uo |(D.12/) -utid ) | -utad) | -uiad) | -utad)
— -eu -eu -eu *g [ ceu -eg τ τον | !deq «x |Jenex |""uew |QepueN| JouON | e ἢ
PER FI eI y el 4 ΠῚ. or 6 6 01 n 4 e yl el 91 suus
He vou 191 791| 119} pidewe
"Wn -VQOS | '""'eqos ἐπ |-uoues| 0... 8 ox EX 'S "uL
ER. -eu -eu xxx [9 }} «eq “ὍΝ xx ||U9Q-eM| κα bos Sosy uy |wmnqes|ngerg| μὰ
8 9 9 Ui € 6 T I 6 8 y q 9 L 8
ὭΜΟΒΙΝΙ ΑΥ̓͂ Wa3lX3d Saluvq 'Süid3K ΘΗΠΙΥ ἃ "OXIOWINI ΑΥ̓͂ uaISINIS ΒΗ
bl ee πο ον ἊΝ ΒΩ πο οι πον αι νος, τς -- Ἢ [ei saguagipssstn

"SIhIHIS WnD93u VIaxnods

'SHIRPNIS WOD5TUg VWhld

(bbs 69 "ἃ “1 uosung £T *qej uapung4() suisdoT *A)
"VNVIOVNWIVO SXDBDIIS WO023WH

ὈΥΝΑΘΤΙῈ MORTALIUM
| SECUNDUM AFRICANU M ET EUSEBIUM.
6.
Syncell. p. 53, € : Ἐπειδὴ δὲ τῶν ἀπὸ Μεστραΐμ

r Αἰγυπτιαχῶν δυναστειῶν (sic Buns,; ἐτῶν vg.) oi
χρόνοι ἕως Νεχταναδῶ χρειώδεις τυγχάνουσιν ἐν πολλοῖς
. τοῖς περὶ τὰς χρονιχὰς χαταγινομένοις ζητήσεις, αὐταὶ
3 δὲ παρὰ Μανεθῶ ληφθεῖσαι τοῖς ἐχχλησιαστιχοῖς ἵστο--
LN puxolc διαπεφωνημένως κατά τε τὰς αὐτῶν προσηγορίας
᾿ xol τὴν ποσότητα τῶν χρόνων τῆς βασιλείας ἐχδέδον-
᾿ ται, ἐπὶ τίνος τε αὐτῶν Ἰωσὴφ ἡγεμόνευσε τῆς Αἰγύ-
Γ᾿ πτοὺ xa μετ᾽ αὐτὸν ὃ θεόπτης Μωυσῆς τῆς τοῦ Ἰσραὴλ
ἐξ Αἰγύπτου πορείας ἡγήσατο, ἀναγχαῖον ἡγησάμην
δύο τῶν ἐπισημοτάτων ἐχδόσεις ἐκλέξασθαι xo ταύτας
ἀλλήλαις παραθέσθαι, ᾿Αφρικανοῦ τέ φημι καὶ τοῦ uec
αὐτὸν [ ὐσεόίου τοῦ Παμφίλου χαλουμένου, ὡς ἂν τὴν
᾿ ἐγγίζουσαν τῇ γραφικῇ ἀληθείᾳ δόξαν ὀρθῶς ἐπιδάλλων
᾿ τις χαταμαθοι, τοῦτο πρό γε πάντων εἰδὼς ἀχριθῶς.
2 oc ἈΑφριχανὸς υὲν εἴκοσιν ἔτη προστίθησιν ἐν τοῖς ἀπὸ
᾿ Ἀδὰμ ἕως τοῦ χαταχλυσμοῦ χρόνοις, xa ἀντὶ Lnd
ἃ" Bote ἔτη βούλεται εἶναι, ὅπερ οὐ δοχεῖ καλῶς ἔ ἔχειν.
m Eició ῥιος δὲ auo ὃ oque ἔθετο xa ὁμοφώνως τῇ γραφῇ.
᾿ Ἐν δὲ τοῖς ἀπὸ τοῦ χατακλνομοῦ d ἀμφότεροι i διήμαρτον

᾿ Kaiv&v υἱοῦ ᾿Αρφαξὰδ xol γενεᾷ μιᾷ, τῇ ιγ΄, παρὰ τῷ
᾿ς θείῳ εὐαγγελιστῇ Λουχᾷ ἀπὸ Ἀδὰμ χειμένη. Ἀλλ᾽ 6 μὲν
| Ἀφρικανὸς d ἐν τοῖς ἀπὸ Ἀδὰμ προστεθεῖσιν αὐτῷ χαὶ ἐπὶ
᾿ τὸν χαταχλυσμὸν ἔτεσιν χ' προαφήρπαξε ταῦτα, xoi ἐν
᾿ τοῖς τοῦ Καϊνᾶν καὶ τῶν μετέπειτα QU μόνα Jütteses.
7. Διὸ xal ἕως ᾿Αδραὰμ. πρώτου ἔτους γσό' ἔτη ἐστοιχείω-
᾿ σεν, Ὁ δὲ Εὐσέόδιος ὁδλοχλήρως τὰ ρλ΄' ὑφελὼν, γρπδ' ἕως
δ" πρώτου ἔτους "A6pakp. ἐξέδωχε.

PRIMA DYNASTIA.

SEC. AFRICANUM.
C Περὶ τῶν [μετὰ τὸν χαταχλυσμὸν] Αἰγύ-
i πτου δυναστειῶν, ὡς ὃ Agptxavoc.
L7 α’ Μετὰ νέχυας τοὺς ἡμιθέους πρώτη βασιλεία
A | U- dc ias Boeckh. ) καταριθμεῖται βασιλέων ὁ Vie

ὑπὸ ἱπποποτάμου διαρπαγεὶς διεφθάρη.
᾿ς β' Ἄθωθις υἱὸς ἔτη νζ΄, ὁ τὰ ἐν Μέμφει βασθεια
Ww οἰκοδομήσας * οὗ φέρονται βίδλοι ἀνατομικαὶ, ἰατρὸς
- YÀp ἦν.
γ΄ Κενχένης υἱὸς ἔτη λα΄.

punte

FRAGMENTA.

4 ἕως τοῦ Ἀδραὰμ. χαὶ Μωῦσέως ἔτεσι [4 TOU δευτέρου:

539

τὴν Αἴγυπτον μέγας. Οὗτος τὰς περὶ Κωχώμην ree
πυραμίδας.

e Οὐσαφαῖδος υἱὸς ἔτη x'.

ς΄ Μιεῤιδὸς υἱὸς ἔτη χς΄.

E Σεμέμνψης υἱὸς ἔτη vn ἐφ᾽ οὗ φθορὰ μεγίστη
κατέσχε τὴν Αἴγυπτον.

" Βιηνεχὴς υἱὸς ἔτη χς΄.

Ὁμοῦ ἔτη σνγ΄.

Τὰ τῆς πρώτης δυναστείας οὕτω πως χαὶ Εὐσέφιος
ὡς 6 ᾿Αφριχανὸς ἐξέθετο.

Θινίτης} jubente Stephano ( ic, πόλις Αἰγυπτία
πλησίον "A6ó80v* ὃ πολίτης Θινίτης) Bunsen. ; Θεινί-
τῆς libri, et mox ap. Euseb. (fr. 7) Θενίτης. In
Eratosthenis laterculo ap. Syncell. p. 91, C ad ve-
ram scripturam proxime accedit cod. B , qui Θηνί-
τῆς habet ( vgo ibi : Θηδινίτης).

7.
SEC. EUSEBIUM.
Idem. p. 55, A : Περὶ τῶν [μετὰ τὸν xaca-

χλυσμὸν] Αἰγυπτίων δυναστειῶν, ὡς Εὐσέ-
όιος.

Μετὰ νέχυας καὶ τοὺς ἡμιθέους πρώτην δυνα-
στείαν χαταριθμοῦσι βασιλέων ὀκτώ: ὧν γέγονε Μή-
νης, ὃς διασήμως αὐτῶν ἡγήσατο. Ἀφ᾿ οὗ τοὺς ἐξ
ἑκάστου γένους βασιλεύσαντας ἀναγράψομεν ὧν (vgo
ἀναγραψαμένων) ἣ διαδοχὴ τοῦτον ἔχει τὸν τρόπον"

a Μή i νης Θυινίτης καὶ οἵ τούτου ἀπόγονοι εἶ (ἐν ἄλλῳ
δὲ C), ὃν Ἡρόδοτος ( IL, 4) Μῆνα ὠνόμασεν, itust.
λευσεν ἔτεσιν ξ΄ (3o in Latinis ). Οὗτος ὑπερόριον
στρατείαν ἐποιήσατο χαὶ «ἔνδοξος ἐχρίθη, ὑπὸ [ ἵπου
(ἵππου B., Ἴσπου Goar. )] δὲ ἱπποποτάμου ἡρπάσθη.

β΄. Ἄθωθ ις ὃ τούτου υἱὸς ἦρξεν ἔ ἔτεσιν xl D xoi τὰ
ἐν Μέμφει βασίλεια ᾧχοδόμησεν, ἰατρικήν τε ἐξήσχησε
καὶ βίόλους ἀνατομιχὰς συνέγραψε.

1' Κενκένης ὃ τούτου υἱὸς ἔτη λθ΄.

δ΄ Οὐενέφης (Οὐεννέφης DB.) ἔτη μ΄. ἐφ’
λιμὸς κατέσχε τὴν χώραν, ὃς xal τὰς πυραμίδας τὰς
περὶ Κωχώμην [ Κωχώνην Goar., Cho oppidum ( Xo
χώμην) Euseb. Arm.]

ε΄ Οὐσαφαὴς (Obxcagat; B.) ἔτη χ΄.

ς΄ Νιεδαὴς (Νιεδαϊς B., Νιεδὲς αοαν.) ἔτη χς΄.

Ü Σεμέμψης (Σεμένψης Goar.) ἔτη v^ ἐφ᾽ οὗ
πολλὰ παράσημα ἐγένετο χαὶ μεγίστη φθορά.

η΄ Οὐδιένθης ἔτη xc.

Οἱ πάντες ἐδασίλευσαν ἔτη ov6' (ex allatis numeris
conflatur summa an. 258, quam apponit Samuelis
p. 20 ed. Mai).

X
, E] ΄ εχ » r£ LO A * ;
i 9 Οὐενέφης υἱὸς ἔτη xy'* ἐφ᾽ οὗ λιμὸς χατέσχε

p: Quoniam qua inde ab Mestraimo usqtüie ad Nectanebum
E apud AEgyptios regnarunt dynastiarum tempora cognita ha-
bere perutile szepenumero est i iis, qui in chronologicis dis-
— quisitionibus versantur, ipse vero Manethonianz dynastie
3 apud ecclesiasticos scriptores diversis modis exhibeantur
Lb tum quod-ad nomina regum, tum quod ad annorum, qui-

k ἢ
P.

bus regnaverint, numerum, nec non quod ad regem sub
quo Josephus JEgypti res administraverit, et sub quo dein-
ceps Moses divinorum spectator Judaeos ex /Egypto eduxe-
rif: necessarium equidem duxi duas celeberrimas earum
editiones seligere, easque alteram ponere juxta alteram,
Africani scilicet et qui post eum scripsit Eusebii Pamphili.

540

Euseb. Chr. p. 94 sqq. : Post manes atque he-
roas primam dynastiam numerant VII] regum,
quorum primus fuit Menes (sic mgo. Codex Me-
mes), gloria regni administrandi prepollens : a
quo exorsi singulas regnantium familias diligenter
scribemus , quarum successiva series ita contexitur :

JMenes Thinites (cod. TRynites ) ejusque posteri
septem (quem Herodotus Mina nuncupavit). Hic
annis X X X regnavit. Idem et extra regionis suce

fines cum exercitu progressus est, et gloria rerum -

gestarum inclaruit. Ab hippopotamo genio ( num
igitur in gr. scr. ὑπὸ δαίμονος δὲ x. ?) raptus est.

Athothis, hujus filius, regno potitus est annis
ΑΧΑΡ (ita margo cod.; textus A.X7). 7s regia
sibi palatia Memphi construxit, et medicam item
artem coluit, quin et libros de ratione secandorum
corporum scripsit.

Cencenes ejus filius, annis XXXIX.

Vavenephis, annis XLII, cujus cetate fames
regionem corripuit.

gs pyramides prope Cho eppidum [X6 χώμην
pro Κωχώμην] excitavit.

Usaphaes, annis X X.

IViebaes , annis X XF I.

Mempses, annis X VIII. Sub hoc multa prodigia
itemque maxima lues acciderunt.

MANETHONIS SEBENNYT E

F ibesthes , annis X XFT.
Summa dominationis annorum CC LIT.

7 a.
. ERATOSTHENES. |
Syncellus Chronogr. p. 91, C et 96, € :
I. Πρῶτος: ἐξασίλευσε Μήνης Θιυνίτης, ὃς ἕρμη-.

νεύεται αἰώνιος" ἐδασίλευσεν ἔτη EG. Τοῦ χόσμου ἦν

ἔτος 7v.

1. Θηδαίων δεύτερος ἐδασίλευσεν "A 0 0 c , υἱὸς
Mvsoxc, ἔτη νθ΄. Οὗτος. ἑρμηνεύεται Ἕρμογέ νης.
"Exo τοῦ χόσμου βγυξό΄.

III. Θηδαίων Αἰγυπτίων τρίτος ἐδασίλευσεν ᾿Ἀϑθώ-
θης ὁμώνυμος, ἔτη λδ΄. Τοῦ δὲ χόσμου ἦν ἔτος “γχα΄.

IV. (P. 96, C. ) Θηδαίων ἐδασίλευσε δ' Διαδαῆς
(M € 6a 7, c Buns. ) υἱὸς ᾿Αθώθεως, ἔτηι ιθ΄, Οὗτος ἑρμη-
γεύεται φιλόταυρος. Τοῦ δὲ χόσμου ἦν ἔτος γνγ΄.

V. Θηύαίων ἐδασίλευσε ε΄ Πεμφῶς (Σεμψῶς
Buns. ) , υἱὸς ᾿Αθώθους, ὅ ἐστιν Ἡραχλείδης. ὁ

Θινίτης) Θηνίτης cod. B; Θηῤδινίτης Goar. —
αἰώνιος 1 em. Jablonsky.; 3ubvia: B. Atóvto; A, —
φιλόταυρος | Buns.; φιλέτερος codd.; φιλέστερος Goar.

Singulis dynastiis subjungemus ex Bunsenii libro.
tabulas, quibus Manethoniana Africani et Eusebii
Syncelliani Armeniacique cum regibus laterculi
Eratosthenici comparantur.

ERATOSTHENES. MANETHONIS DYNASTIA I.

I— V. Afric. 8 regg. an. 255. Eus. Sync. 8 regg. an. 2592. Eus. Arm. 8 regg. an. 939.

F

I. |Menes Thinites. 62 |1. Menes Thinites. 62 |Menes Thinites. 60 |Menes Thinites. 30 ||
II. |Athothes Mena f. 59 19, Athothis fil. 57 |Athothis fil. 27 |Athothis fil. 25
HI. |Athothes II. 32 |3. Kenkenes fil. 31 [Kenkenes fil. 39 [Kenkenes fil. 39
4. Uenephes fil. 23 [Uenephes. 42 |Vavenephis. 42
5. Usaphaidos fil. 20 [|Usaphais fil. 20 [Usaphaes ἢ]. 20

IV. |Miabies Athothis f. 19 [6. Miebidos fil. 26 |Miebaes fil. 26 |Niebaes fil. 26 ||
V. |Pemphos Athothisf. | 18 |7. Sememypses fil. 18 |Semempses fil. 18 |Mempses fll. 18
8. Bieneches fil. 26 [Bienthes fil. 26 |Vibestes fil. 26
Summa . . ..|190 263 i 258 203.

Summam annorum vere Manethonianam Beec-
khius habet eam, quam ipse Syncellus exputat an-
norum 253; hanc enim repetit S. in secunda dyna-
stia (fr. 8), eandemque etiam Excerpta Barbara
p. 175 prebent. Ut summaan., 253 ex singulis nu-
meris Africani colligatur, Boeckhius suspicatur aut
Athothi pro annis 57 (v4) dandos esse an. ἡγίμζ'),
aut Uenephze, regi quarto, pro 23 assignandos 43
(42ap. Euseb.) , Athothi vero pro 57 tribuendos

27 (ut ap. Euseb.). Quae tamen numerorum muta-
tionesnon probabiles sunt, si cum Manethone com -
paraveris Eratosthenem, qui in. Athothis regno ad
Manethonem Africani proxime accedit, Bunsenius
(II, p. 34) num 253 an 263 anni rectius sehabeant
in medio relinquit, fortasse tamen regi quarto pro
23 annis dandos esse putat annos 13; cujus nu- —
meri duplicationem exhibeant anni 26 regis sexti
et octavi, De reliquis statuit hunc in modum :

, FRAGMENTA.

Primos duos reges apud Eratosthenem et Ma-

. methonem respondere sibi nominibus numerisque
p patet. Duorum annorum differentia in regno Atho-
- this haud premenda. — Idem valet de annis regis
tertii. Quod Eratosthenes annos 32, Manetho annos
31 ei tribuit, ita explicandum, ut in monimentis
JEgyptiis datos ei statuamus annos 31 et menses
nescio quot. Quem numerum alter ad 31, alter
ad 32 annosrevocare potuit. Nominum differentia
non miranda. Nam quem Eratosthenes appellat

7 —— AMthothem secundum , is ut a priore rege distingue- .

retur, cognomen habere debuit; cognomen vero
hocce erat Kencenes, siquidem incorrupta vox
est, neque exarandum potius : Aez-che-re ( Kon-
charis). — Nomen quarti regis Eratosthenici (/Mia-
bies; sic enim scribendum pro Διαῤιῆς, quod codd.
praebent) respondet 7Miebido s. Miebace Manetho-
mis. Annorum numeri diversi sunt. Haud dubie
autem Eratosthenis anni r9 latent in annis 20,
quos Manetho tribuit regi quinto UsapAaido. Ve-
rus numerus fuerit 19'/, sicuti tertii regis anni
fuerint 3o :/,. Quos Eratosthenes revocavit ad 19 et
39 (— 51i), Manetho ad 20 εἰ 31 (— 51). —
Quintus vex Eratosthenis (Pemphos) respondet
octavo Manethonis (Semempses). Nam numerus
annorum idem est apud utrumque , neque nomi-
nis est quz videri possit diversitas, Nam pro Pem-
phos scribendum esse Sempsos docet interpretatio
nominis; quod quum grece sonare dicat Ἣραχλεί-
nc, initio nominis requiritur Sem (CAions, Chonsu :
Hercules), sicuti in nomine regis 26 : Semphucra-
tes, 6 ἐστιν Ἣ ραχλῆς Ἁρποχράτης. Denique pro
Semphos rectius etiam scripseris S$empsos, quod
Manethoniano Semempses eodem modo respon-
deret, quo AZtampses respondet nomini Aamesses.
V. Jablonsky. ap. Vignol. Chron. II, p. 739.
Quod attinet Manethonis reges tres, quorum
nulla apud Eratosthenem mentio fit, eos aut simul
cum quarto rege Eratosthenis regnasse statui possit,
aut ideo a Manethone commemoratos esse , ut di-
verse quc essent de nominibus annisque regis
quarti traditiones indicarentur. Ac posterior qui-
dem sententia eo commendat se, quod nomina
regis quarti, quinti et octavi (4. Uenephes s. /a-
venephis; 5. Usaphaes s. Usaphaidos; 8. Bieneches
| Bienephes ex facili permutatione litt. χ et 9] s.
Bienthes s. V ibestes) nonnisi variz ejusdem nominis
formae esse videntur; inter regna Miebidi autem
et Bieneches cognationem quandam traditionis in-
tercedere anni 20, qui utriusque regno assignan-
tur, subindicant. Cf. infra. : ὃ
Itaque si chronologicas rationes spectas, Era-
tosthenica et Manethoniana componenda forent

541
ERATOSTHENES.

Je MANETHONIS DYNASTIA 1.

I.| Menes. 62 |t. Menes. 62
II. | Athothes. 59 |2. Athothis. 57
IIL | Athothes II.|. 32 |3. Athothis-Kenkenes. 31
IV. | Miabies. 19 [5. Usaphaes (1. Uenephes). | 21

4. Uenephes 23

6. Miebaes (Miebidos). 26
8. Bieneches (Bienephes). 26

V.|Sempsos. 18 |7. Semempses. 18

Summa. .|190 188

Num ipse Manetho ita rem exposuerit, sane-
quam dubito ; ipseque Bunsenius dubitasse vide-
tur p. 37, ubi dicit, siquidem criticam ad histo-
riam attulerit auctor, non 253 (vel 263), sed 188
annos primz dynastie assignandos, vel certe al-
terum numerum juxta alterum memorandam fuisse;
quodsi vero etiam aliter Manetho egerit,. fontem
tamen , unde sua scriptor hauserit, eo quo dictum
est modo rem voluisse intelligi.

De singulis regibus : 1. Menes. Nomen ejus
(MeNA ) legitur in Ramasseo Thebzo , ubi seriei
cuidam regum nomen Menis prefigitur (V. Ro-
sell. Moz. stor. tom. 1, p. 125 et p. 136), et in
fragmento Papyri Turinensis. Cf. Beeckh. p. 208;
Bunsen, II, p. 45. Nomen deducendum a verbo
men, i. e. condere, firmare; Eratosthenes interpre-
tatur : αἰώνιος, zeternus. De Grecis nominis formis
v. quos laudat Behr. ad Herodot. II, 4, p. 485.

De Mene Memphidis conditore templique He-
phesti exstructore vide Herodot. Il, 99, cujus
narrationem dilucidat Bunsenius, qui Menem pri-
mum This urbis principem, deinde totius /Egypti
regem fuisse statuit, ita utanni regni sexaginta duo
etiam ea tempora quibus nonnisi patrie princeps
fuerit, comprehendant. Regiam vero Menem in This
urbe habuisse, quum filius demum Athothis Mem-
phidis βασίλεια exstruxerit, — Num denique. ab
hippopotamo primus rex devoratus esse recte perhi-
beatur, dubitat, quum signa hieroglyphica perpe-
ram intellecta ansam traditioni huic dedisse videan-
tur(v. pag. 62, ubi aliorum quoque de hac re ,

sententias indicat ).

2. Athothis nomen post Menem item memorat
papyrus Turinensis (A TeT vel TeT). Restituen-
dum probabiliter Bunsenius censet apud /Elian. H.
A. XI, 4o, ubi : Λέγει δὲ 6 αὐτὸς (sc. Ἀπίων) xoi
χατὰ τὸν Οἴνιδα (1. κατ᾽ Ἀτώθιδα) τὸν Μήνιδος βα-
σιλεύοντα δικέφαλον γέρανον φανῆναι, καὶ εὐθενῆσαι

512

τὴν Αἴγυπτον. Nomen derivandum ἃ 7/AotA, uti ap.
Eratosthenem, qui interpretatur "EÉouoyévrc. De
initiis scientie anatomicze ad Athothin relatis cf.
Bunsen. p. 47.

3. Athothis-Kenkenes, Ejus nomen monumenta
suppeditare non. videntur.

4. dMiabaes (Miabides); Uenephes ( F'anene-
phes) ; Usaphaes (Usaphaidos); Bieneches ( Bien-
thes). His, quz conjungenda esse'supra jam mo-
nuimus, indicari nomen et cognomen unius ejus-
demque regis Bunsenio videtur. Cognomen latet
in Miabaes vel potius Miebaes,'quod grace signifi-
cat φιλόταυρος, eaque vox reponenda apud Erato-
Sthenem, ubi libri manuscripti : οὗτος (Mta6aic)
Ῥω φιλέτερος (φιλέταιρος conjecerat Scali-
ger). — JYomen regis vgyptiacum fuisse videtur :
MNE, graece Μνέῦις, latine 7Mnevis. ( Taurum
soli sacrum sic appellatum esse constat). Facile hec
abire poterant in Uenephes et Bienephes. Verum
paullo longius recedit UsapAaes ( Usaphaidos) ;
quare hoc nomen fortasse secernendum ab alteris
duobus, atque ita quidem, ut Usaphaes statuatur
fuisse Mnevidis filius, qui una cum patre regnave-
rit, sed ante obitum ejus discesserit ( Buns. p. 52).
Ceterum /Mne idem est atque Νίνεύης, qui primus
leges a Mercurio (T/otA) acceptas /Égypuis scri-
psisse traditur ap. Diodor. I, 94 , 1. Mnevidis re-
gia Heliopoli fuit, teste Plinio XXXVI, sect. 14
S$ 2. Idem paullo post (sect. 19 $ x) ex alio fonte
de labyrintho ait : « Demoteles (tradit) regiam
Moteridis ( ita cod. Bamberg.; vgo : Motherudis)
fuisse. » Übi istud 7Moteridis idem signare Bunse-
nio videtur atque Jnevidis, Menevidis (Buns. p. 54).
At hoc dubitaverim. Legendum potius Moeridis.—
De situ Κωχώμης vel. Kó χώμης (uti Eusebius vel
ejus interpres legisse videtur), quo loco pyramides
(regize familize sepulcra) rex struxit, haud liquet.
Kó urbem nomi Cynopolitani memorat Ptolemzus
( v. Berkel. ad Steph. Byz. v. Κῶς et Kpox ). De hac
tamen cogitari vix potest. Aptius intellexeris Kos-
Áam locum, qui influvii ripa occidentali, e regione
Antzeopolis situs, in Itinerario Anton, p. 158, coll.
Hierocl. p. 731 appellatumgapo/Lnos minoris, uti
censet Champollion l'Egypte, I, p. 273 (cf. For-
biger. Geogr. II, p. 801. Buns. p. 5osqq.)

5. Sempsoss. Semempses. Hic Bunsenio]l.. is esse
videbatur qui primus ponitur in regum serie Carna-
ciana : ( Rakem ) $MeN—Te Ti; idemque cum
eo, qui apud Strabonem. XVII, p. 813 ᾿Ισμάνδης
( p. 81x Ἰμάνδης ; epitome Μαΐνδης ) , apud. Dio-
dorum I, 47 sqq. ἸΟσυμανδύας appellatur. Regiam
(τὸ Μεμνόνειον βασίλειον) Ismandes habuit Abydi ad
similitudinem celeberrimi istius Labyrinthi exstru-
ctam , minus tamen multiplicem; sepulcrum «jus

MANETHONIS SEBENNYTA

fuisse Bunsen, statuerat pyramidem prope Labyrin- 1 i
thum sitam, Sed hec omnia rejicienda esse docuit |

Lepsius, qui pyramidem sepulcrum esse A/mienemhe
tertii ( XII dynastie regis) ex inscriptionibus ,
quas in camera sepulcrali detexit, comprobavit.
(V. Bunsen. 11, p. IV, qui nunc Ismande Stra-

boniani vestigium apud reliquos auctores non

exstare censet, nisi forte apud Plinium XXXVI
.$ 67, ubi Zmarres rex obeliscum sine notis exstru-
xisse dicitur.

-—

SECUNDA DYNASTIA.
7

SEC. AFRICANUM.

Syncellus p. 54, D : Δευτέρα δυναστεία
Θινιτῶνβασιλέων ἐννέα, 3

ὧν πρῶτος Βοηθὸς ἔτη λη΄. "Eg! οὗ χάσμα κατὰ
Βούδαστον ἐγένετο xal ἀπώλοντο πολλοί,

β΄ Καιέχως, ἔτη λθ΄. Ἐφ᾽ οὗ οἵ βόες ἌἌπις ἐν
Μέμφει xai Νινεῦις ἐ ἐν “Ἡλιουπόλει χαὶ ὃ Μενδήσιος
τράγος ἔνου. ἰσθηδὰγ εἶναι θεοί. ᾿

1 Βίνωθρις, ἔτη μζ΄. "Eg οὗ ἐκρίθη τὰς γυναῖκας ᾿

οὐδ τὸς γέρας ἔχειν.

δ' TA&àc, &n v.

ε΄ Σεθένης, ἔτη μα΄.

c Χαίρης, ἔτη ζ΄.

ζ΄ Νεφερχέρης, ἔτη κε΄, "Ey οὗ μυθεύεται τὸν
Née μέλιτι χεχραμένον ἡμέρας ἕγδεχα ῥυῆναι:

᾿ς Σέ σωχρις ἔτη un, ὃς ὕψος eig ema ε΄, [πα-
Jar] γ΄.

θ΄. Xevegp? ἧς, ἔτη λ΄.

Ὁμοῦ ἔτη 36.

Ὁμοῦ πρώτης χαὶ δευτέρας δυνά τιον μετὰ τὸν
ἘΡΉΔΣΕΕΘΈΔΙΝ ἔτη Qve' χατὰ τὴν δευτέραν ἔχδοσιν Ἄφρι-
χανοῦ.

Θινιτῶν Θεινιτῶν codd. — Bovoc] Boy oc margo,
uti Euseb. — Keaiéyoc] cod. B5 xat ἔχως A ; Kata-
γῶς Goar.—MyveUu ] sic Scaliger. M^vsucGoar. Quid
codd, habeant, non notavit Dindf, — Βίνωθρις ] Cf.
Joh. Antioch. in Cram. Anecd. Paris. II, p. 385,
ubi : Ἐπὶ Βινώριος (516) βασιλέως Αἰγύπτου φασὶ τὸν
Νεῖλον μέλιτι χεχραμένον ἡμέρας vx ῥυῆναι. --- η' Σέ-
σωχρις ἔτη et reliqua usque ad finem in libris Syn-
celli mira confusioneleguntur p. 56, A, ubi secunda
dynastia Eusebii ponitur; et qua p. 56, A legi de-
bebant , migrarunt in alteram p. 57. — παλαιστῶν)
sic Beeckh, et Bunsen. ex Eusebio Syncelli pro vul-
gata πλάτος, Quod in Eus. Arm. legitur et tres pal-
mos latum quum per se ineptum sit, arguit jam

Armenium interpretem Eusebii textum male muta- .
v. "Agpuxa- D
νοῦ] Quum apud Syncellum sequatur dynastia -

tum ante oculos habuisse, — χατὰ τὴ

πα ptite vpn mcr ene cvm ann

ς EE C EAT MEME δεν»... ^
russe rei eger t iar rt quet ese detis irm orum ym epe NAH EPR I rre

- tertia Africani, nec ullo verbo indicetur, num
- tertia ista dynastia Africani sit an Eusebii , verba
- hec inscriptionem capitis sequentis fuisse putes,
- ejecta scilicet voce δευτέραν, quae, monente Beeckhio
ΟΡ. 122, facile repeti ex antecedentibus poterat, Ve-
- rum ut titulum nanciscaris sequentium, una vox
Ἀφρικανοῦ sufficit; quam repetere librarius neglexe-
. rit, Verbis autem χατὰ τὴν δευτέραν ἔχδοσιν subesse
- aliquid quod nos jam latet, suspicari licet, Sane
. alibi nuspiam Syncellus alteram Africani operis re-
- censionem memorat. At mirum est duos istos reges,

—. quos loco suo motos vidimus, ex Bunsenii rationibus

- mon esse postremos dynastiz secunda, sed primos
- dynastiz tertio, deinde vero annos 224, quos prio-
ribusseptem regibus dyn. 1I Africanus assignat,
- egregie quadrare et cum laterculis Eratosthenis , et
᾿ς eum computo Manethonis cyclico, de quo in intro-
. ductione exposuimus, Quare pro ea, quam nunc
Africanus et Eusebius exhibent computatione exsti-
tisse alteram eamque antiquiorem, ex qua nonnisi
224 annisecundz dynastiz tributi sint, existimo, —
In summa annorum 302 cum Africano faciunt Ex-
cerpta Barbara : JViegnaverunt et aliorum octo. an.
CCCII. Ante vocem. et nomen primi regis exci-

... disse puto (᾿ΕΟασίλευσαν [ Καιέχως] καὶ ἄλλοι 2 ).
9.
SEC. EUSEBIUM.
Syncell. p.53 D : Δευτέρα δυναστεία βα-

᾿ς σιλέων ἐννέα.

Πρῶτος Βῶχος, ἐφ᾽ οὗ χάσμα χατὰ Βούδαστον
ἐγένετο, xal πολλοὶ ἀπώλοντο.
Μεθ᾿ ὃν καὶ δεύτερος X 0c (scr. μεθ᾽ ὃν δεύτερος

FRAGMENTA. . .

543

Katy oc s. Καιέχως), ὅτε xot 6 Ἄπις xol ὃ Μνεῦις,
ἀλλὰ xoi ὃ Μενδήσιος τράγος θεοὶ ἐνομίσθησαν.

3S de Βιόφις, ἐφ᾽ οὗ ἐκρίθη χαὶ τὰς γυναῖκας, βασι-
λείας γέρας ἔχειν. Καὶ μετὰ τούτους ἄλλοι τρεῖς, ἐφ᾽
ὧν οὐδὲν παράσημον ἐγένετο.

C. ᾿Επὶ δὲ τοῦ ἑδδόμου μυθεύεται τὸν Νεῖλον μέ-
λιτι χεχραμένον ἡμέραις ἕνδεκα ῥυῆναι.

1. Μεθ’ ὃν Σέσωχρις μη΄ γὃς λέγεται γεγονέναι ὕψος
ἔχων πηχῶν ε΄, παλαιστῶν γ΄ τὸ μέγεθος [ πλάτος m. ].
0'. "Eni δὲ τοῦ θ' οὐδὲν ἀξιομνημόνευτον ὑπῆρχεν.
Οἱ xal ἐδασίλευσαν ἔτη σά ζ΄.

Ὁμοῦ πρώτης καὶ δευτέρας δυναστείας ἔτη qu8'
χατὰ τὴν ἔχδοσιν EóccÓ6tov.

Μεθ’ ὃν Σέσωχρις κτλ.] Haec ἃ librariis transpo-
sita leguntur p. 57, A.

IO.

Euseb. Chron. p. 96 : Secunda dynastia re-
gum IX.

Primus Bochus. Sub eo specus ingens Bubasti
subsedit multosque mortales hausit.

Post eum. Cechous; idemque (deb. quo tempore )
Apis, et Mnévis atque. Mendesius hircus dii esse
putabantur. :

Deinde Biophis, sub quo lege statutum est, ut
femince quoque regiam dignitatem obtinerent.

Tum alii tres, quorum «etate nullum insigne
facinus patratum est.

Sub septimo mythici aiunt flumen Nilum melle
simul et aqua fluxisse undecim diebus.

Postea Sesochris annis X LV III, quem aiunt quin-
que cubitos altum, tres vero palmos latum fuisse.

Sub nono tandem nihil memoria dignum actum est.

Hi regnaverunt annis CCXCFTI.

MANETHONIS DYNASTIA 11. ERATOSTHENES.

Afric. 9 regg. an. 302. Eus. Sync. 9 regg. an 997. Eus. Arm. 9 regg. an. 997. — XIV.

. Boethos. τ 38 | t. Bochós. Ἢ d 1. Bochus. Momcheri. 79
2. Kaiechos. 39 | 2. Choos. 2. Cechous. Stoichos. 6
3. Binothris. 47 | 3. Biophlis. 3. Biophis. Gosormies. 30
4. 'Tlas. 17 | 4 á. T- 26
5. Sethenes. 41 | 5.( Nomina 5.| Nomina moyphis, 20
6. Chaires. 17 | 6.| omittuntur. 6.| omittuntur. Sicios. ia 18
7. Nephercheres. 25-17 7 τ Chnubos Gneuros. 22
8. Sesochris. 48 | 8. Sesochris 48 8. Sesochris. 48 Ragosis, 13
9. Chenneres. 30 | 9. Nomen omitt. 9. Nomen omitt. | .Bieres. 10

302 224

.Ex laterculis patet nibil Manethoni cum Erato-
sthene commune esse. Huc accedit quod sextus

rex Eratosthenis (Momcheiri) diserte appellatur
Memphita, septimus vero filius ejus fuisse dici-

V gd

tur. Inde colligitur ab sexto rege novam dy- |
nastiam eamque Memphiticam incipere. Respon-
det haec, ut suo loco videbimus, Manethonis dy-
nastiae n , quz prima est Aindstiant Memphi-
ticarum. gitur dynastia Thinitica secunda ex
Bunsenii rationibus regnavit juxta Memphiticam
primam , ita ut principem locum obtinerent Mem-
phite. Quare hos tantum in canonem chronolo-
gicum Eratosthenes recepit. Utraque dynastia
fortasse cognationis vinculis conjuncta erat. Do-
minatio autem ita distributa fuisse videtur, ut
Thinite /Egypto superiori, Memphite inferiori
regioni imperarent (Buns. p. 103. 114).
Ceterum dynastie II reges duos postremos, Se-
sochrin et Chenerem, falso Thinitis a Manethone
accenseri , Bunsenius statuit , quum primi esse de-
beant dynastie Memphitarum, His igitur rejectis ,
restant Thinitze reges septem, annique regnorum

224. Totidem vero annos Canon Eratosthenis tri-

buit novem regibus Memphitis dynastie tertic
(Manetho exputat annos 214). Itaque utriusque
dynastie finis in eundem incidit annum , adeo ut
quarta dynastia denuo Egypti nobts imperio
potita sit.

Nomina regum monumentis illustrare huc usque
" nondum licuit, nisi quod Lepsius in campo sepul-
crali ad pyramides prope GizeA sitas reperit no-
men: KEKEU , quod idem esse videtur atque Kaie-
chos (Buns. p. 106). Hunc Manetho Mnevidis et
hirci 7Mendesii cultum instituisse dicit. Id vero,
puto, non dixisset Manetho, si credidisset Cai-
chos regem in superiore /Egypto regnasse, dum
eodem tempore in inferiore regnaret rex ,Mem-
phita. Similiter id quod sub primo rege Thinita
Dubasti in Delta. regione accidisse traditur, ad
regnum primi Memphite notandum fuisset, Quod
Bunsenius statuit, scilicet potuisse Caichum cultum
Mendesium instituere, si id fecerit consentiente
rege Memphita, atque fortasse omnia quz ad cul-
tum /Egyptiorum pertinebant, penes Thinitas reges
fuisse, id vereor ne paullo longius petitum sit ca-
reatque specie verisimilitudinis. — De lege sub
Binothris rege sancita nonnulla monuit Bunsen.
p.104. — Famam miraculi, quod sub Nepher-
chere (sub Binothri sec. Antiocheni Chronicon )
accidisse fertur, inde ortam censet quod aqua flu-
vii mutet interdum colorem gustumque , laudato
Hengstenbergio (Die Bücher Moses u. JEgypten

p. 103 sqq).

MAN PEU SEBENNYT. /E

TERTIA DYNASTIA.

II.

Syncellus p. 56, B :
AOPIKANOY. we

Τρίτη δυναστεία Μεαφιτῶν βασιλέων ἐν: |
νέα, o ὧν Νεχερώφης (Νεχοροφὴς Α. ἔτη x". Ἐφ᾽

οὗ Λίδυες à ἀπέστησαν Αἰγυπτίων xal τῆς σελήνης παρὰ I|

λόγον αὐξηθείσης διὰ δέος ἑαυτοὺς παρέδοσαν.
P T ὄσορθρος ἔτη x0'. Οὗτος Ἀσχληπιὸς Αἰγυ-

πτίοις χατὰ τὴν ἰατρικὴν νενόμισται, xai τὴν διὰ ξε-

στῶν λίθων οἰχοδομίαν εὕρατο: ἀλλὰ καὶ γραφῆς i |
ἐπεμελήθη. E
Y Τύρις (Τύρεις B.) ἔτη ζ΄.
δ΄ Μέσωχρις ἔτη ιζ΄,
ε΄ Σώῦφις ( Σώϊφις Goar.) ἔτη w'.
ς΄ Tocépcactc ἔτη ιθ΄.
e ἼΛχης ἔτη u6.
ἡ Σήφουρις ( Σίφουρ οἷς Goar.) À.
θ΄ Κερφέρης ἔ ἐνῇ xc.
ὋὉμοῦ ἔτη σιδ΄.
Ὁμοῦ τῶν τριῶν δυναστειῶν χατὰ ᾿Αφρικανὸν ἔτη
ψξθ' (769. sc. 5554-214).
Cum Africano facit auctor Exc. Barb. novem
reges et annos 214 recensens.

12.
SEC. EUSEBIUM.
Syncell. 57, B: Τρίτη ον εν Μεμφι- 3

τῶν βασιλέων óxco,

&' Νεχέρωχις ( Ναχέρωχις G.), ἐφ᾽ οὗ Αίθυες
ἀπέστησαν Αἰγυπτίων, χαὶ τῆς σελήνης παρὰ λόγον
αὐξηθείσης διὰ δέος ἑαυτοὺς παρέδοσαν.

β΄. Μεθ᾿ ὃν Σέσορθος, ὃς Ἀσχληπιὸς παρὰ Αἰγυπτίοις
ἐχλήθη διὰ τὴν ἰατρικήν. Οὗτος καὶ τὴν διὰ ξεστῶν
λίθων οἰκοδομὴν εὕρατο, ἀλλὰ χαὶ γραφῆς ἐπεμε-
λήθη.

Οἱ δὲ λοιποὶ ἕξ οὐδὲν ἀξιομνημόνευτον ἔπραξαν.

Οἱ καὶ ἐδασίλευσαν ἔτεσιν ρζη΄.

"OuoU τῶν τριῶν δυναστειῶν χατὰ τὸν Εὐσέδιον
ἔτη ψμζ' (747. sc. δή9-{-198).

Eusebius Arm. p. 96: Tertia dynastia Menit
tarum P III regum.

Necherochis, sub quo Libyes ab Aegyptiis defe
cerunt : mox immaniter crescente luna territi ad
obsequium reversi sunt. |

Deinde Sosorthus , qui ob medicam artem AEscu-
lapius αὖ /Egyptiis vocitatus est. Is etiam sectis 3
lapidibus cedificiorum struendorum auctor fuit :
libris preterea scribendis curam impendit. Sex -
reliqui nihil commemorandum gesserunt, | Regna-
tum est annis C XC II (grace 198). "U^ Ὁ

—

— GS ον «οἱα

Nod

merum E wen ucMCOEPENVIS ST demons EE £n de ORENSE
xU I E V ees ΣΝ οὐδεν ον TP DR TERES Ems γῇ uM» EVO PEN D eCeR

5
s

. FR AGMENTA.

15.
ERATOSTHENES. VI XIV.

Syncellus p. 96, € :
VI. Θηύδαίων Αἰγυπτίων £6uolksuccv ς΄ τοιγαρά-
μᾶχος ( τοίγαρ ἄμαχος A) Μομχειρὶ Μεμφίτης ἔτη

1 οθ΄. Οὗτος ἑρμιηνεύεται τῆς ἀνδρὸς περισσομελής.

( Buns. leg.: Σεσορχέρης Μεμφίτης, ἔτη οθ΄. Οὗ-
τος ἑρμηνεύεται ἡγήσανδρος: περισσομελής [τοιγὰρ
ἄμαχος gloss.]). ᾿Γοῦ δὲ χόσμου ἦν ἔτος γζ΄.

VII. Θηδαίων Αἰγυπτίων ἐδασίλευσεν ζ΄ Σ τοῖχος
υἱὸς αὐτοῦ " ὅ ἐστιν Ἄρης ἀναίσθητος (Buns. leg. (To:-
χα Ps ^ υἱὸς αὐτοῦ, ὅ ἐστιν iust 4 ἔτη ς΄. Τοῦ

δὲ κόσμου ἦν ἔτος xotg.

VII. Θηόαίων Αἰγυπτίων ἐδασίλευσεν ὄγδοος T'o-
σορμίης, ὅ ἐστιν αἰτησιπαντός (ἐτησιπαντός cod.
Α.; Buns. l. :Σεσόρτασις, 0 ἐστιν Ἣγησίκρατος ),
ἔτη λ΄. Τοῦ δὲ χόσμου ἦν ἔτος “ροε΄.

IX. Θηδαίων Αἰγυπτίων ἐδασίλευσεν 0' Μάρης,

915

υἱὸς αὐτοῦ, ὅ ἐστιν «Ἡλιόδωρος, ἔτη χς΄. 'Γοῦ δὲ κόσμου
ἦν ἔτος γσέ.

X. (p. 101, D.) Θηδαίων Αἰγυπτίων t ἐδασίλευσεν
A v o0 (c ( Buns. l. Ἂν ἢ Σωῦφίς), ὅ ἐστιν ἐπίχωμιος
( ἐπίκομος cod. A.), ἔτη x'. Τοῦ δὲ κόσμου. ἦν ἔτος
γσλα΄.

XI. Θηδαίων Αἰγυπτίων τα΄ ἐθασίλευσε Σίριος,
ὅ ἐστινυϊὸς κόρης (χόρρης G.), ὡς δὲ ἕ ἕτεροι ἀδάσχαν-
τος, ἔτη «n. Τοῦ δὲ χόσμου ἦν ἔτος qova'.

XII. Θηῤδαίων Αἰγυπτίων 6 ἐδασίλευσε X νοῦ 6oc
lveupóc, à ἐστι Χρύσης Χρύσου υἱός ( Buns. e
X vot 6oc ἢ Γνεῦρος, ὅ ἐστι Χρυσὸς ἢ Χρυσοῦς
υἱός), ἔτη x6 .. Τοῦ δὲ χόσμου ἣν ἔτος γσξθ΄,

XIII. Θηῤαίων Αἰγυπτίων ιγ΄ ἐδασίλευσε 'Paó-
σις ( Buns, '"Pácocc), ὅ ἐστιν ἀρχικράτωρ, ἔτη
ιγ΄. Τοῦ δὲ κόσμου ἦν ἔτος γσζα΄.

XIV. Θηδαίων Αἰγυπτίων ιδ΄ ἐδασίλευσε Βιύρης,
ἔτη ι΄. "ToU δὲ χόσμου ἦν ἔτος quy.

ERATOSTHENES. MANETHONIS DYNASTIA III.
VI — XIV. Afric..9 regg. an. 914. Eus. Sync. 8 regg. an. 198. Eus. Arm. 8 regg. an. 197.
] VI. | (t) Momcheiri.- 79 | 1. Necherophes. 28 | 1. Necherochis. , 1. Necherochis.
ὴ
VII. |. (2) Stoichos Ares fil. 6 | 2. Tosorthos. 29 | 2. Sesorthos. 2, Sesorthos.
VIH. | (3) Gosormies. . 30 | 3. Tyreis. 713.
IX. | (4) Mares fil. : | 26 | 4. Mesochris. 17 | 4.
X. | (8) Anoyphis. | 29 | 5 Soyphis. 16 | 5- 1 Reliqui sex nihil memorabile gesserunt.
XI. | (6) Sirius. 18 | 6. Tosertasis. 19 | 6.
]| XII. | (7) Chnubos Gneuros. | 22 | 7. Aches. 42 | 7.
XIII. | (8) Rayosis. 13 | 8. Sephuris. 30 | 8.
XIV. | (9) Bigres. . 1 10 | 9. Kerpheres. 26
| [224 | 214 &

In summa annorum haud ita longe Manetho ab
Eratosthene recedit; nomina autem regum. non

sine multis magnisque mutationibus conciliari in-

ter se possunt; denique series regum Eratosthenica
postulat, ut ad initium dynastie tertiz trahantur
duo postremi reges dynastie secunda; deinde ut
postremos reges (8 et 9) dynastie tertiz relege-
mus ad initium dynastie quarte, in eorumque
locum reponamus quintum et sextum regem dy-
nastie quarte. Et ne sic quidem omnia expli-
cari queunt,

I. Primus rex Eratosthenis, Joricheiri Mem-
phita, regnat annis 79. Totidem fere annos apud

Manethonem regnant duo reges postremi dyna-

stie II :
Sesochris 48
Cheneres 30

FRAGMENTA HIST. GB* — VOL. I.

z— 78.

Hi in tertiam dynastiam transponendi. Quo
facto, dynastie secunde Manethonis relinquuntur
anni 224. Tot vero annos Eratosthenes assignat
novem regibus Memphitis dynastiz tertiz , quam
juxta dynastiam secundam "Thinitarum regnasse
supra monuimus. Egregie hzc quadrant, Igitur
deleta stirpe Thinitica, quum /Egyptus universa
ad unius familie dominationem rediret , nova hinc
dynastiz (IV) ponitur exordium.

Nomen regis primi JEgyptium fuit Sesor-cAe-
res, quod apud Manethonem scribitur SesocAris ;
in Canone Eratosthenis scribarum negligentia abiit
in Momcheéiri : nam primam nominis particulam
non fuisse Jom , sed Sesor (i. e. duz) docet in-
terpretatio : liia «v3 occ. Sic enim ingeniose
vulgatam correxit Bunsenius. Quz additur apud
Eratosthenem vox περισσομελής, ingentia membra

25

* 546

habens, non perünet ad nominis explicationem ,
sed notitiam historicam continet de inusitata, qua
insignis auctor dynastie Memphitice, corporis
proceritate. Accuratius rem servant excerpta Ma-
nethoniana , quibus Sesochris rex quinque cubitos
et tres palmos altus fuisse narratur. — Jam quo-
modo factum sit, ut Manetho primos annos 78
hujus dynastie inter duos reges distribuat, et prae-
terea etiam tertium regem Necherochin cum annis
28introducat, parum liquet. CAeneres fortasse idem
est qui Sesorcheres , abbreviato nomine, et inter-
posita litera z (utin Ja-n-seser pro ZRa-seser.
Buns. p. 69). JVecherochis una cum Sesochri re-
gnaverit. Preterea Bunsenius (p. 105) suspicatur
Sesorcherem fortasse eundem esse cum UcAoreo
quem Diodorus (I, 50, 3) regem a Busiri II
octavum fuisse , atque Memphin condidisse tradit,
Quod si est, huc pertineret haud dubie nomen
U-SESER-KET, quod Lepsius in campo sepul-
crali ad pyramides Gizehianas reperit ( Cf. tamen
not, ad ἄγη. V ).

Preterea ad prima hzc dynastis tertiz tempora
referenda censet regum nomina Asxzs et AsxsxET,
quorum illud quartum est in serie regum Carna-
ciana , hoc exstat in inscriptionibus sepulcrorum ,
qus prope pyramides Gizehianas sita sunt, Cf. no-
tam de rege septimo.

II et III. Sequuntur ap. Manethonem : 7osor-
thos an. 29 et Tyreis an, 7. Qus accommodari
facile Eratosthenicis possunt, modo ordinem re-
gum invertas. Secundus ponendus Tyreis an. 7 ,
cui ap. Erat. respondet .$/oichos (Ares) an. 6;
deinde tertius Tosorthos an. 29, qui ap. Erat. est
Gosormies an. 30.

II. Nomen regis secundi Eratosthenes a Bun-
senio emendatus interpretatur voce ἡλιόθετος. Hinc
Bunsenius colligit nomen 7Egyptium vix potuisse
aliud esse nisi : TET-KE-RA , quod ad pyramides
in sepulcerorum inscriptionibus repertum est, Graece
scribi potuit 7o/-che-res aut Ty-Ke-res. Hoc de-
disse videtur Manetho , in cujus laterculis mediam
syllabam Ae scriba omiserit; alteram formam po-
suerit Eratosthenes, siquidem probabile admodum
est voces Stoichos et Ares apud Syncellum in unum
nomen Toichares conjungendas esse. Fortasse huc
pertinent etiam verba τοιγὰρ ἄμαχος, quae apud
Syncellum primi regis nomini temere prefiguntur.
Aut enim latere in iis videtur nomen Z7^oichares
cum liberiore interpretamento ἄμαχος, aut τοιγὰρ
particula greca fuerit , qua indicare auctor voluit
vocem ἡλιόθετος ita intelligendam, ut significet ἄμα-
χος ( Buns, p. 74 ). Hoc tamen minus probabile.

III. Tertii regis nomina Gosormies, Tosorthos,
Sesorthos reducenda sunt ad nomen :

iJ

MANETHONIS SEBENNY TE

Sesortosis ( SeSeR TeSeN ).-

Is auctor artis medice fuit, primusque zdifica-
vit ξεστοῖς λίθοις s. dolatis lapidibus quadrangulis
( V. Bunsen. p. 83 sqq.). Qux adduntur ap. Syn-
cellum. ἀλλὰ xai γραφῆς ἐπεμελάθη, interpres Eu-
sebii Armen. reddit verbis Zibris preeterea scriben-
dis curam impendit, quum sensus procul dubio sit :
etiam de scribendi arte meritus est. Fortasse igitur
Sesortosis signa hieroglyphica monumentorum ad
simpliciores ductus redegit, atque sic auctor ex-
stitit scripture generis, quod hieraticum vocant
( Buns. p. 85 ). — Porro Sesortosin nostrum no-
tare videtur Diczarchus apud schol. Apoll. Rhod,
IV, 272 , ubi Sesonchosin ait. νόμους τεθειχέναι μη-
δένα ἐχλείπειν τὴν πατρῴαν τέχνην" χαὶ πρῶτον δὲ
εὑρηκέναι ἵππων ἀναδαίνειν ἄνθρωπον. Certe non
potuisse Diczearchum cogitare de Sesostride cele-
berrimo illo bellatore tempora docent. Nam Se-
sonchosis hic annis vixisse 2500 ante Troica, omni-

| noque primus /Egyptiorum rex post Horum

deum fuisse narratur ( ex traditione Memphitica ).

IV. Quartum regem Eratosthenes ponit 7Marer
i. e. ἡλιόδωρον ( ma, dare; re, sol). Non respondet
nomen Manethonis JMesochris. Bunsenius (p. 74)
igitur ita hec expedienda statuit, Mares, ait, est
cognomen regis, quod Eratosthenes posuit pro
nomine familie, quoniam hoc jam occurrerat .

. nam JMesochris Manethonis idem nomen est, quod

in antecedentibus rectius auctor scripserat $eso—
chris (Sesorcheres). Itaque quartum regem nan-
ciscimur Sesorcheren 1l cognomine JMares. Anni
regni apud Manethonem sunt 17; fortasse olim
fuisse an. 27, quod spatium proxime accederet
ad Eratosthenis annos 26 , Bunsen. suspicatur,
Sesorcheris If, Bunsenio judice (p. 88), apud
Diodorum Sasychis, in Herodoti (IL, 136) codici-
bus Zsychis appellatur. Ac Diodorus quidem (I,
94, 3) postquam de Mnevi dixerat, tamquam secun-
dum /Egypti legislatorem memorat Σάσυχιν, ἄνδρα
συνέσει διαφέροντα * τοῦτον δὲ πρὸς τοῖς ὑπάρχουσι vó-
μοις ἄλλα τε προσθεῖναι xal τὰ περὶ τὴν τῶν θεῶν τιμὴν
ἐπιμελέστατα ἐπιτάξαι" εὑρετὴν δὲ xal τῆς. γεωμετρίας
γενέσθαι καὶ τὴν τῶν περὶ τῶν ἄστρων θεωρίαν τε χαὶ
παρατήρησιν διδάξαι τοὺς ἐγχωρίους. --- Apud He-
rodotum pro Σάσυχις legitur Ἄσυχις, scribarum
culpa, uti videtur ( verba sunt : Μετὰ δὲ Muxegivov
γενέσθαι Αἰγύπτου βασιλέα ἔλεγον ol ἱρέες Ἄσυχιν).
Nam eundem esse cum Sasychi Diodoreo inde col-
ligas, quod hunc quoque legislatorem fuisse arguit
lex, quam de zre alieno tulit (Herodot, 1. 1.). Quod
vero Mycerini successor dicitur, error est auctoris
vel etiam exegete /Egyptii. Nam et monumenta
huic sententie contraria 'sunt, et causa erroris ex.

᾿ς plicari facile potest. Scilicet quum Asychis pyra-
— gmidem e lateribus exstruxisset, eique incisa esset
— inscriptio, qua hzxcce pyramis reliquas omnes su-
|» perare przdicabatur, Herodotus saxeas istas pyra-
- mides, quartz dynastiz opera, cum latericia com-
F . parari putans Sasychin Mycerino posteriorem esse
— statuisse videtur, — Ceterum pyramis Sasychi regis
sita est prope Dasjux ( vid. Bunsen. 91 sqq. et Tab.
IV et V ). In ea lapidem Perringius invenit cum re-
gii nominis inscriptione mutila. Que legi adhuc
potest nominis pars postrema est hzcce : K E. U.
Bunsenius p. 94, coll. p. 109 supplet : (seson) KE.
U — R A. Preterea superesse signum dicit, quod
- ma significare, ideoque cognomen regis Mares ex-
- pressisse videatur. Atque hzc inscriptionis indicia
Bunsenium moverunt, ut Sasychin legislatorem,
ad Sesorcheren II, non vero ad antecessorem ejus,
|. quem ex Manethone tamquam legislatorem novi-
— anus, referendum esse censeret. Quo accedit, quod
- alia spectant leges Sesortasis, alia leges Sasychis,

adeo ut alter fortasse expleverit quz alter intacta
reliquerat.

— V. Quintus rex Eratostheni est Z/noypis, i. e.
᾿χωμαστής, comessator; Manethoni Soyphis. Idem
— . momen ab utroque indicari , vel inde patet, quod
᾿ς Eratosthenes regem XV Saophin interpretatur ἐπί-
᾿ς χωμον, quod idem fere significat atque χωμαστής.

Ἄνουφις itaque ortum fuerit ex Ἂν Xo9gtc; vocula
. ἂν aliud ejusdem regis nomen continere videtur,
᾿ς ut sit : Ἂν ἢ Σωῦφις. Nam regis nomen A YN quin-
—. tum est in serie Carnaciana, sextum vero est .$a-
hura, quod respondet sequenti regi Eratosthenis
Sirio. 4N nomen etiam ad pyramides Gizehianasin
sepulcris reperit Lepsius, nec non in monumento
exstat quod ipse Bunsenius possidet. Cf. not. ad
reg. septimum,

Soyphis nominis forma /Egyptia est cnurv, quod
sepius recurrere videbimus in dynastia quarta,
Quare difficile dictu est, num una vel altera inscri-
ptio ad nostrum fotissimum regem pertineat. Bun-
senius huc pertinere suspicatur nomen regium in
sepulcro prope Zenihassam repertum, quod CAufu
legendum videtur, etsi idem nomen in aliis inscri-
ptionibus aliis signis hieroglyphicis exprimi solet,

VI. Sextus rex ap. Eratosthenem est Sirius,
5. υἱὸς χόρης, ὡς δὲ ἕτεροι ἀδάσχαντος, « h. e fílius
pupilli | se-iri vel si-iri] vel fascino non tactus, a
malo oculo liber. Oculus enim /Egyptiis veteribus,
id quod Plutarchus docuit, Lepsius ex monumen-
—— s tis comprobavit, iri, non bal, ut nunc Coptis, est.

Iri proprie pupilla, quibus fascinus circumferri
dicebatur ( Cic. ap. Plin. H. N. VIII, 2); quare
utraque Eratosthenis interpretatione lectio confir-
matur. Sic infra Mei-iri, φίλος χόρης ex interpr.

-

"m
H

FRAGMENTA.

547

Eratosthenis. Ceterum conferre juvat : iri JEgyptiis

pupilla; toi; Grecis ea oculi pars coloribus distincta

cirea pupillam, que medicis iris dicitur : et Lati-
norum pupilla a pupa, ut Grecorum χόρη. » Hzec
Bunsenius ΠῚ, p. 63. In tabula Carnaciana respon-
det nomen sextum, SaHUnA. [τὰ enim, non vero
Amehura, legendum esse demonstravit Birchius.
Suhor coptice significat : fidus canis, sirius. Qus
cohaerere cum .$irio Eratosthenis probabile est.

Vide Bunsen.II, praefat. p. XIT. Nomen Saura re -

pertum etiam ad Gizehianas pyramides, sepiusque
occurrit in muris septemtrionalis ad Abusir sitz.
Itaque pyramis hzc sepulcrum regis füisse videtur.

Ceterum Sirius ex Bunsenii sententia non est
nomen regis, sed cognomen ; nomen exhibet Ma-
nethonianus 7osertosis , quod corrigendum in So-
sertasis. Igitur sextus rex est ,

Siris-Sesortasis ( SeSeRTeSeN ) IH.

De regni tempore Manetho uno tantum anno ab
Eratosthene differt.

VII. Septimus Eratosthenis : Chzubus eel Gnea-
ros (i. e. aurum vel aureus), filius antecedentis.
His quoque cognomen regis continetur. Apud
Manethonem septimo loco ponitur 4cZes. Idem,
uL videtur, nomen regium est A-A-KEU, quod
Lepsius reperit in sepulero ad pyramides Gizeh
( Buns. p. 107). Conferri potest etiam nomen aszs,
quod quartum est in serie Carnaciana ; neque tamen
ad nostrum regem referre licet. Quamquam Bunse-
nius Ásen istum ad prima dynasti: nostrz tempora
referri mavult, ambiguis tamen usus argumentis, —
Jam Eratosthenem et Manethonem etiam hoe loco
ita conjungendos putaveris, ut rex septimus fuerit
Aches cognomine Chnubos sive Gneuros. Id vero
hoc loco non fecit Bunsenius, qui nomen regis
Eratosthenici fuisse vult :

Sesertesen sive Sesortasis 171, cognomine Nub
(aureus ); contra 4chen Man. esse regem, qui una
cum Sesortasi regnaverit. Sic enim explicari, cur
Manetho suo regi tribuat annos 42, dum Erato-
sthenes nonnisi 231 numeret : scilicet Manethonem
utriusque regis annos ad unum retulisse Achen
(v. p. 77). Que quidem leviuscula argumentatio est.

VIII. Ragosis Eratosthenis explicatur voce 4o-
χικράτωρ. Quod interpretamentum docet pro PAY-
QXIX levisima mutatione scribendum esse PA-
CQXIZ, ἹῬάσωσις. In monumentis scribitur RA-
SESUR (ra, so/, .omnium rerum initium; sesur,
dominatio ). — Apud Manethonem octavus rex est
Sephuris. Hic vero sicuti nonus rex alieno loco
positus est, Uterque ad initium pertinet dynastiz
quarte, Contra huc transferendi sunt ex quarta
dynastia reges quintus et sextus, Jta/oises et. Bi-

35.

! 548

cheres, qui manifesto respondent Eratosthenicis,
Nomen. fasesur insculptum est lapidibus media
pyramidum earum , qus sunt ad Abusir (Bunsen.
p. 98 ). Ibi igitur regis sepulcrum. Idem nomen in
campo sepulcrali prope pyramides Gizehianas le-
gitur sic
fragmentum possidet signi quod Sosertesen rex
( ἄγῃ. XII ) dedicavit patri, uti inscriptio ejus do-
cet, Nomen vero patris in uno signi latere est 44z,
in altero Ata-seserz-. Quomodo de his statuendum

haud patet, quum varia excogitari possint.
Inter ea Bunsenius ( p. 70) etiam hoc posuit : in-
telligendum fortasse esse nostrum regem lasesur,

: RA-N-SESER. Denique Bunsenius |

MANETHONIS SEBENNYT /E

unum ex Soserteseni /ajoribus , eumque:simul ab-
tero nomine vocari AN, quod nomen quintum. est
in serie Carnaciana. — Regnat Rasosis sec. Erat.
annis 13; sec. Man. annis 25. Duplicasse sincerum
numerum. Manethonem Bunsenius statuit ( 25 — 2
X 12 an. et * menss. ); idemque valere de tempo--

ribus regis sequentis, cui Eratosthenes tribuit an. —

10, Manetho an..532. Quamquam causam idoneam
hujus duplicationis h. 1. desidero,
IX. Nonus rex , Ziyres sec. Erat. , Bicheris sec.
Man. (IV, 6). Alibi nusquam occurrit. | |
Igitur dynastia tertia juxta dynastiam secundum
regnans ex Bunsenii rationibus ita se habet :

BUNSBNIUS. ERATOSTHENES. MANETHO. MONUMENTA. PENAT AER e
: | MANETHONIS.
1, Sesorcheris I. 79 | Sesorcheiri [Momcheiri]. 79| Sesochris (11, 8) 43 ASES. ASESKEPH. 1. Boethos (Bochos). 58
Cheneres (II, 9) Ἢ: TAE ἐς UsESER-kEF(Uchoreus)|g, Kaiechos. $9
Necherochis (Ill, 1). 98 s. Binothris — 47
9, Toichares fil. 6 Stoichos-Ares. Θ᾽ Tychres (III, 9). 7| TeTKeRA.
$. Sesortosis I. 30 | Sesortosis [Gosormies]. 30 | Sesortasis (III, 3). ^ 29 | (Sesorchosis Diczearch).
a. Mares-Sesorcheris lI. 96|Mares. 26 | SeSorchris [Mesochris] (111, 4) v (Sesor)-KE-U-RA. »|a. Tlas. 17
1 (Sasychis Diodori. etl. Sethenes. At
Herodoti.
ἢ s. Soyphis. 20 | An-Soyphis. —. eo|Soyphis (1ll, i). 16|CHUFU 2 AN? ᾿
4| e. Sirius-Sesortosis II. 18 | Sirius. 13 | Sesortasis[Tosertasis] (H1,6). 19| SAHURA. 6. Chaires.
7. Ghinubos-Sesortosis I1]. 99| Chneubos s. Gneuros. 22|Aches (lll, 7).. 42| A-A-KE-U. 7. Nephercheres,
ἢ 8. Rasosis. 15 | Rasosis. 15 | Rasoises (1V, 5). 95 | RASESUR.
9. Bicheres. 10 | Biyres. 10 | Bicheres (IV, 6 ). 99
1 994 994 doi

Summa annorum ap. Manethonem Africani est
283. Hissi subduxeris annos 28 Necherochis, quip-
pe cujus anni in computum ex Dunsenii rationibus
venire non possunt, restant anni 255. Hunc. vero
numerum tamquam summam annorum. dynastiz
terti: reperisse Eusebium opinatur Bunsenius
p. 112 sq. Scilicet annos 198, que sub finem dy-
nasti€ ponit Eusebius, nonnisi sex posteriorum
regum esse statuit; prioribus autem duobus Euse-
bium sicuti Africanum expresse tribuere annos 28
et 29—57, qui cum an. 198 summam efficiant ann.
255. At hzc arbitraria sunt, Nam Eusebius annos
primi et secundi regis minime annotavit, ut Bun-
senius putabat. Quare nihil est, quin cum Syncello |
annos 197 totius dynastie esse censeamus. Porro
Bunsenius in suo laterculo regi quarto pro an. 17
tribuit an, 27 (ut propius ad Eratosthenis nume-
rum accedat an.). Verum hoc si admittis, summa
annorum non est 255, sed 265 ( Erravit Bunsen.,
p. 112, compatans sic : 214 4-41 — 245 ). Igitur

qua his innitens probare studet p. 113, ea vana
sunt,

QUARTA DYNASTIA.

14.
SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 56,D: Τετάρτη δυναστεία. Μεμ-
φιτῶν συγγενείας ἑτέρας βασιλεῖς η΄.

α΄ Σῶρις ἔ ἔτη χθ΄.

β΄ Σδῦφις ἔτη Ey ὃς τὴν μεγίστην ἤγειρε πυραμίδα,

ἥν φησιν Ἡρόδοτος (IL, 124 ) ὑπὸ Χέοπος γεγονέναι.

Οὗτος δὲ xol ὑπερόπτης εἷς θεοὺς ἐγένετο χαὶ τὴν ἱερὰν
συνέγραψε βίόλον, ἣν ὡς μέγα γρῆυα ἐν Αἰγύπτῳ γε-
νόμενος ἐχτησάμην.

Y Σοῦφις ἔτη Ec'.

9 Μεν χέρης ἔτη £y.

' Ραατοίσης ἔτη χε΄.

c Βίχερις ἔτη x6.

e ACA OS ia

Me

virt AI pes KERN a Neg

A ines

FRAGMENTA. 549

E ἰ ζ' Σεδερχέρης ἔτη ζ΄.
ἢ Θαμφθὶς ἔτη θ'.

- Ὁμοῦ ἔτη σοδ' ( σοζ' cod. 8.)
Ὁμοῦ τῶν δ΄ δυναστειῶν τῶν μετὰ τὸν χαταχλυσμὸν
ἔτη ue (sc. 769 -Ἐ- 277) κατ᾽ ᾿Αφρικανόν.
ui | 15. |
SEC. EUSEBIUM.

- Syncell. p. 37; C: Τετάρτη δυναστεία βασιλέων ιζ΄
Μεμφιτῶν συγγενείας ἑτέρας βασιλείας.

Ων τρίτος Σοῦφις, ὃ τὴν μεγίστην πυραμίδα ἐγεί
ρας, ἥν φησιν Ἡρόδοτος ὑπὸ Χέοπος γεγονέναι, ὃς xol
ὑπερόπτης εἰς θεοὺς γέγονεν, ὡς μετανοήσαντα αὐτὸν
τὴν ἱερὰν συγγράψαι βίδλον, ἣν ὡς μέγα χρῆμα Αἰ-
γύπτιοι περιέπουσι. Τῶν δὲ λοιπῶν οὐδὲν ἀξιομνημό--
νευτον ἀνεγράφη. Οἱ xal ἐδασίλευσαν ἔτεσιν υμη΄.

Ὁμοῦ τῶν 8' δυναστειῶν μετὰ τὸν καταχλυσμὸν

P ᾿ἀράε' (1195 — 747 -4- 448) κατὰ Eóc£6tov.

16.
Eusebius Arm. Chr. p. 97 : Quarta dynastia
Memphitarum regum XF II ex alia regia familia,

quorum. tertius, Suphis, maxime rds au-
ctor; quam quidem Herodotus ( 17, 124) a Cheope

structam ait, qui in deos ipsos superbiebat : tum
facti paenitens sacrum librum conscribebat, quem
4Egyptii instar magni thesauri habere se putant.
De reliquis regibus nihil memorabile literis man-
datum est. Regnatum est annis CCCCXLF HT.

i7.
ERATOSTHENES.

Syncellus Chron. p. 102, À, et p. 104, B

XV. Θηόδαίων Αἰγυπτίων ιε΄ ἐδασίλευσε Σα ὥφις,
χωμάστης, χατὰ δὲ ἐνίους χρηματίτης, ἔτη χθ΄. Τοῦ
δὲ χόσμου ἦν ἔτος Yn.

XVI. Θηύδαίων ις΄ ἐδασίλευσε Σαῶφις β΄ (sic
codd. A. B; ἐδασίλευσεν Σενσαῦφις Goar. ), ἔτη χζ'.
Τοῦ δὲ WE ἦν ἔτος xu. -

XVII. Θηδαίων ιζ΄ ἐδασίλευσε Μοσχερῆς (}.
M εγχε ρῆς Buns. ) , ἡλιόδοτος, ἔτη λα΄, Τοῦ δὲ χό-
σμου ἦν ἔτος γτο΄.

XVIII. Θηόδαίων ιη΄ ἐδασίλευσε Moc07,; (Μεγχε-
eic β΄ Buns.) , ἔτη λγ΄. Τοῦ δὲ κόσμου ἦν ἔτος γυα΄.

XIX. Θηόδαίων ιθ΄ ἐδασίλευσε Παμμς, ἀρχονδὴς
(Χαμφρῆς s. X9 oic, ἀρχωνδὴς Buns. ), ἔτη λε΄.
Γοῦ δὲ χόσμου ἦν ἔτος γυλδ΄.

ERATOSTHENES. MANETHONIS DXYN. IV.

'* TABULA ABYDI. MONUMENTA. HERODOTUS. DIODORUS.
ἶ ; XV-XIX. 8 regg. an. 974 ς
i ;

XV. 1. Saophis I. 99] 1. Soris. 99] XII. * * * CHUFU. Cheops. 5o|Chemmis. 50
XVI. 9. Saophis II." 27| 2. Suphis I. S[XIM. ^R. - CHNEMU-CHUFU. |Chephren. 56 | Kephren. 36
XVII. 5. Moscheres. 31| 5. Suphis 1]. 66| XIV. (MEN) (NETER)-K E-RA.

XVIII. 4. Mosthes. — 35| 4. Mencheres. 85) XV. MEN-KE-Ra. MEN- KE-U-RA. Mycerinus Cheo-| Mycerinus
5. Ratoises. 25 pis f. Chemirnidis f.
€. Bicheris. 22
7. Sebercheres. 7|XVI. NEFRU-KE-RaA. NEFRUKERA.

XIX. s. Patumes. — 35| 8. Thamphthis. 1:79 - ? SCHAF- RA. ? Chabryes.

|
155 954

Quod attinet summam annorum, patet Syncel-
lum in fine dynastie reperisse numerum 277,
quem exhibet codex B. Singulorum regum annos
computans, summam obtines annorum 2984. Hunc
numerum tuetur Boeckhius p. 151, quum postu-
lare eum videatur summa annorum quos primo
tomo Manetho recensuisse dicitur (vide dyn. XI).
Syncelli annos 277 fortasse ita explicandos esse
putat, ut statuamus septimi regis annos septem in
codice quodam omissos (284—7—277 ), postea

. tamen ex alio codice repositos esse. Ego cum Bun-

senio verum numerum habeo an, 27/ ; nam admo-
dum probabiliter Bunsenius censet regi tertio pro

an. 66 tribuendos esse 56 ( v. infra). Quo accedit

ut hoc modo duabus dynastiis Memphitis tribuan-

tur anni 488 (vid. introductio). Eusebius huic
dynastie reges 17, annosque 448 tribuit. Quod ita
Bunsenius explicat p. 129 : anni 448—248 ( nume-
rus dynast, V) X 203 (numerus dyn. VI.) — 3. Jam
quum in nonnullis fepetilanibus Eusebii summa
dynasti: VI exhibeatur ἐτῶν γ΄ pro σγ΄, Eusebium,
ait, hominem in his negligentissimum , tanquam
quartz dynastie numerum posuisse , qui continebat
annos quint: et sext dynastie , exceptis annis tri-
bus, quos sextae dynasti reliquisset. Igitur dyna-
stize quartz, de qua agebatur, omnino non rationem

590

habuisset Eusebius. At tale quid mea sententia non
foret viri negligentis, sed qui data opera stupidis-
simum se exhibere voluisset, — Quomodo res se
habeat ipse Eusebius eo indicat, quod dynastiz
quinte primum regem ponit eum, qui Africano
est primus rex dynastiz sextz : igitur quarta dy-
nastia etiam reges dyn. quint complexus est , re-
ges autem utriusque dynastie apud Africanum
sunt septemdecim. Totidem Eusebius. De annorum
numeris aliter statuisse. debet. Si primis octo re-
gibus cum Africano dedit annos 274, sequentis
dynastiz regibus relinquuntur anni 174, quum
ap. Africanum sint 248. Sed probabilius ita sta-
tuit, ut quinte dynastie: regibus dederit annos
248, quartz autem an, 200. Sic enim proxime
accedit ad Barbarum, qui, Africanum et Eusebium
temere miscens, quartz dynastie tribuit septemde-
cim reges et annos “τή ; quinte vero reges 21 (31
su: quintz Euseb. dat), annos 258. Diutius tricis
hisce inbzerere tzedet. ;

De singulis regibus. — 1 et II. Duos reges po-
stremus dynastiz tertiz alieno loco positos ad ini-
tiu dynastix* quarte deducendos esse supra jam
:monuimus, Nomina sunt :

Sephuris et Kerpheres.

qui probabiliter Bunsenius p. 127 emendat ita :
Sechuphis, an. 30 |... &e
Knepheres, an. 261 — ^
Apud Eratosthenem primi ponuntur :
Saophis 1, an. 29 56
Saophis 1I, an. 25 ς

Vides summam annorum eandem esse apud
utrumque. In annalibus /Egyptiis notati fuerint :
29 anni, x menss. X et 56 anni, x menss. ; quos alter
ad 3o et 56 , alter ad 29 et 27 annos integros re-
vocare potuit. Quod nomina attinet, Sesuphis idem
est quod Suphis, Saophis , Sophis, JEgyptiace
Cnvru. Saophis secundus ( Σενσάωφις Goar., ubi
syllaba Σεν fortasse non orta est ex antecedente
ἐβασίλευσεν ) in monumentis est CHNEMU- CHUFU, in-
terdum etiam solum cognomen ponitur CuwEMU.
Hoc notatur ariete , signo dei Thebani, Chemu,
Num, Kneph, Chnumis. Vix igitur dubium est
quin cognomen regis Manetho expresserit voce
Knepheres, i. e. Kneph-re (rex) s. Cneph ré.
Idem nomen apud Herodotum et Diodorum abiit
in Kephren, quem Herodotus fratrem et succes-
sorem dicit Cheopis, i, e. Chufu. Pro Cheope He-
rodoti Diodorus (I, 63) affert Xéuuw, s. Xé-
μιν 5. Χέμόιν s. Xép nv. Id vero perperam fecisse
videtur, quum nomina allata item exprimant co-
gnomen CAufu secundi , ÀYdeoque Chemnis nomen
' revera non diversum sit a nomine KepAren.

MANETHONIS SEBENNYT/E

Qui sequuntur apud Manethonem : Soris ari. 29 ;
Suphis Y, an. 63; Suphis II an. 66; ii non diversi
sunt ab antecedentibus, temereque in cumulum
h. 1. aggesti. Scilicet Σῶρις est Σῶφις, permutatis
literis P et p (*); Σῶφις vero idem quod Σαῶφις. Ac-
cedit quod Soris anni 29 respondent annis 20
Saophis primi ap. Eratosthenem. Suphis ll ap.
Man. habet annos 66. Sed recte, puto , Bunsenius
reponi jubet 56 : nempe comprehenduntur hoc
numero anni regis utriusque. Quod jam ante Ma-
nethonem factum esse probat Herodotus, quem
in his sequitur Diodorus, qui Cheopi tribuit annos
5o , Kephreni vero annos 56. Accedit quod si pro.
66 numeraveris 56, summa annorum dynastiz IV
est 274, uti esse debet, De annis 63 Suphidis T
quod dicam nihil habeo, nisi quod idem numerus
successori Suphidum , Menecheri , datur. Fortasse
igitur hine translatus est. Ceterum quum Cheops.
et Cephren ab Herodoto et Diodoro fratres fuisse
dicantur, vel iude patet Manethonis numeros ( 56 X
63--119) genuinos esse non posse. Idem dixeris
de Herodoteis. Atque ipsi veteres hoc sensisse vi-
dentur; nam refert Diodorus (I, 64,) secundum
nonnullos Chemmi successisee non fratrem Ce-
phrenen, sed filium Chabryen. Cf. Boeckh. p. 213.

Fratres istos pyramides duas maximas struxisse
nota res est. Atque maximam quidem rex primus -
(Cheops. Chemmis) , secundam magnitudine rex

secundus ( Cephren) zdificasse dicitur tum apud

Herodotum tum apud Diodorum. Verum quum in
lapidibus pyramidis maximz semel tantum nomen
Chufu (**) idque juxta alterum nomen CAzemu-
chufu, hoc autem sepissime (vel CAnemu-chufu
vel Chnemu) pictum legatur, hinc colligit Bun-
senius pyramidem maximam esse secundi , mino-
rem primi regis. Quid Manetho statuerit discernere
non ausim, Ássignat ille quidem pyramidem maxi-
mam Suphidi primo, sed quum idem nomen
paullo variatum sit antecedentis regis , non liquet
an non huic pyramidem secundam assignarit, cu-
jus.mentionem excerptores omittere poterant. Huc
accedit quod Manetho hoc loco contra Herodoti
sententiam disputasse videtur, uti indicant verba
ἥν φησιν Ἡρόδοτος ὑπὸ Χέοπος γεγονέναι. Minime:
enim probabile est eum reprehendisse Herodotum:
propterea quod Cheopem appellaverit, quem $u-.

(*) Σῶφρις pro Σῶρις scribendum proponit Robert Fruin.
Manethonis Reliquic. Dissertatio inaugural. Lugdun.
1847. p. 146.

(**) Chufu nomen etiam in sepulcris Saniet loci Lepsius. —
( Preuss. allgem. Zeitung, 1840. N? 40 Beilage) reperit, —
uti Boeckhjus notavit p. 212, simul de his nominibus laudans -
Rosellini Mon. stor. tom. V, 126. H1, 250, et Ideler. Her- —
mapion p. 224.

FRAGMENTA.

phin Manetho , CAufu monumenta /Egyptiaca vo-
cant. Sensus loci fortasse hic fuit : Pyramidem

— maximam aedificavit secundus rex dynastie, non

vero primus, quem Cheopem Herodotus vocat.
Cf. Bunsen. p. 136. Sed hzc incertisssima sunt, fie-

rique potuit ut reprehenderetur Herodotus quod

Cheopem Trojanis temporibus posteriorem posuis-
set, — Ceterum Bunsenius p. 161 statuit pyrami-
dem maximam a Chnemu-chufu imperfectam esse
relictam, ad finem vero opus perductum a Chafra
rege hujus dynastie postremo. Vide infra, — Mi-
rum denique est quod pyramidis maxima exstru-
ctorem , quem Herodotus et ipse Manetho deorum
contemptorem fuisse dicunt, Manetho nihiloininus
τὴν ἱερὰν συγγράψαι βίόλον tradit. Melius haec in
sequentem regem Mencheren, virum sanctissimum,
quadrarent, Eusebius rem explicat verbo μετανοή-
σαντα, e suo, opinor, penu, siculi etiam quae se-
quuntur apud Africanum ἣν ὡς μέγα χρῆμα ἐν Ai-
γύπτῳ γενόμενος ἐχτησάμνην perperam mutavit. Si
non omnia, postrema saltem ( ἣν... ἐχτησάμην) a
seriore quodam homine assuta sunt; num vero ab
Africano, an ab antiquiore aliquo , parum liquet.

III et IV. Sequuntur apud Eratosthenem /Mos-
cheres et Mosthes. In iis latent duo reges ejusdem
nominis Mencheres I et IL, uti patet ex comparata

tabula Abydena. Manetho nonnisi unum Menche-

rem memorat , sed huic uni tot fere annos (69) tri-
buit quot Eratosthenes dat utrique (31-41-35 —64 ).
— Mencheres Y in tabula Abydena loco decimo
quarto (ἢ) scribitur ita : NErER" kE-na. Unum
signum , quod excidit , supplevit Bunsenius scribens
Men-kera, Neter (i. e. deus) cognomen est quod
sapius defunctis regibus tribui solet (ut : ne-
ter-na, deus magnus, neter-nefra , deus bonus );
Mencheres vero meruit, propterea quod post duos
reges impios ipse se justissimum przbuit et de Aegy-
ptiis optime meritus est. Nam talem fuisse tradunt
Herodotus I1, 129, ubi Muxegivo; rex, nominatur,
et Diodorus I, 64, 6, ubi Μυχερῖνος ἢ Μεγχερῖνος.
Uterquescriptorfilium Cephrenis perhibent. Quanto
honore apud /Egyptios fuerit , etiam inde apparet ,

(*) Rex decimus quartus Eratostheni est decimus septi-
mus. Non longe alter ab altero recedit; recedit tamen.
Differentia vero explicari potest. Nempe quum tabula ad
Abydum pertineat , quae urbs fuit regia stirpis Thiniticoe,
consentaneum est auctorem post primam dynastiam Thini-
ticam non posuisse Memphiticam primam , sed quie juxta
hanc regnavit, Thiniticam secundam. lgitur si primae si.
cuti Eratosthenes dedit reges quinque, alteri vero, sicuti
Manetho, septem , duodecim regnis idem spatium explevit,
quod ápud £ratosthenem est regum quattuordecim, Itaque
nostra dynastia inciperet a rege XIII, qui antecessor est
Mencere, adeo ut nonnisi unum CAufu (cujus nominis
vestigium inest in superstite F ) numerare auctor potuisset:
Vide Bunsen. p. 130 sq.

551
quod noimen ejus in precibus /Egyptiorum oceur-
rit, testante Lepsio ( Todtenbuch, sect. 64). Cf.
Bunsen. p. 133. — Hic igitur Mycerinus sive Men-
chres, uti Greci auctores referunt l. l., pyramidem
exstruxit quz magnitudine est tertia , lapidum vero
magnificentia atque arte structurze omnium pulcer-
rima. Sarcophagum in ea ipsumque regis cadaver
reperit Vyse, Anglus celeberrimus. Nunc rex in Bri-
tannia jacet. Loculi operculo quz inscripta legun-
tur, ex libro Bunsenii p. 171 verto verbotenus,
« Osiris (beate) vex .MENKE U-RA4, in ternum vi-
vens, coelitus-oriunde, fili Netpe (JVeit&, Rhec,
deca), prosapia matris (sc. deorum) , a Seb (a Sa-
turno) amate! Extendere velitse mater tua Netpe
supra te: nomine suo, quo colum pandere dici-
tur, "*** ostendens te deo [ debel/atori | impurorum
tuorum inimicorum : rex ΜΈΝΕ v-ma, vivens in
zternum. » Ceterum vide : Éclaircissements sur le
cercueil du roi Mycerinus , traduits de U'A4nglais et
accompagnés de notes par Lenormant. Paris 1839.
— Mycerinus tamen non ad finem perduxit pyra-
midem, teste Diodoro I, 64, 7 : Οὗτος ἐπιδαλόμενος
τρίτην χατασχευάζειν, πρότερον ἐτελεύτησεν ἤπερ τὸ ἔρ-
yov ἔλαδε συντέλειαν. Idque rationes architectonicae
ipsius operis comprobare videntur. V. Bumen.
p. 171 sqq., qui perfecisse eam statuit Nitocridem,
dynastie sexte reginam postremam. Hanc enim
M2netho tertiam pyramidem exstruxisse tradit.

* Prope eam site sunt parvz pyramides tres, qua-

rum in media item exstat nomen JMen£eura lapidi
insculptum. Quare Bunsenius statuit hoc esse se-
pulerum JMencheris 11. Diodorus l. 1. de parvis
istis pyramidibus refert hac : Ταύτας δέ φασι τοὺς
προειρημένους τρεῖς βασιλεῖς ταῖς ἰδίαις χατασχευά-
σαι γυναιξίν. ÀÁc nescio num nomen regium suffi-
ciat, ut mediam pyramidem non uxori Mencheris
primi, sed regi Mencheri II exstructam esse me-
rito statuamus.

Qui post Mencherem in Manethonis laterculis
ponurtur 5. Aatoises et 6. Bicheres, ad dynastiam
antecedentem ( III, 8 et 9) pertinent. — Deinceps
enit Sebercheres , quod nomen Lepsius ( v. Bunsen.
p. 128 ) mutat in. JVephercheres (uti est in dyn.
V, 3). Respondet intabula Abydena Nrrennu-xrna.
Nihil de eo Eratosthenes, Verum quum sepius hoc
nomen redeat in dynastia quinta Elephantinorum,
probabile est jam dynastie quarte temporibus
unum ex stirpe Elephantina juxta Memphitas po-
stremos regnasse.

V. Ultimus rex ap. Erat. Pammes, ap. Man,
Thamphthis. Wis indicari Bunsenius dicit (p. 122)
nomen regium , quod ad pyramides repertum est
seepiusque occurrit, ut in sepulcro quod ad archi-
tectum hujus regis pertinere dicitur ( v. Lepsius

*

552

Denkm:celer tab. VIII), CHA-F-RA ; grece : Cha-
phres, Chaphris, et cum augmento neogreco :
Champhres, Champhris. Itaque pro IIAMMHC
fuisse XAMPHZvel etiam XABPYHC, XABPHC;
apud Manethonem autem pro OGAM«OIC vel
CAMQOPIC. vel OAMQDPIC. Nomen /Egyptium
significare verbotenus : dominatio ei, sol; satis
cum his quadrare Eratosthenis interpretationem
ἀρχόνδης, vel potius ἀρχώνδης. quod formatum sit
unti Χαρώνδης. De regni annis magnus dissensus.,
Eratosthenes ponit annos 35, Manetho annos 9,
vel, si Nephercheris anniseptem adnumerare velis,
an. 16. Sin fortasse pro 9 olim fuerint 29, Mane-
thoet Eratosthenes. optime concinerent, summaque
apud utrumque foret annorum 155. — Cete-
rum nomini CAafra adjungi solent duo signa hie-
roglyplica; primum sonat eer, i. e. magnus, alte-
rum est pyramis, Sensus est, sec. DBunsenium
(p. 137) , non pyramis magna , sed magnus pyra-
micis, Ygitur Chafra rex unam duarum pyramidum
maximarum zedificasse videtur. At hos jam CAufu
fratribus assignavimus. Quare Bunsenius pyrami-

MANETHONIS SEBENNYTA

dém maximam ἃ Chnemu-chufu imperfectam reli- —
ctam a Chafra exzedificatam statuit;maximiautem de
hoc momenti esse verba Diodori, ubi dicat : « Se-
cundum alios hic (sc. Chabryes, filius Chemmidis )

pyramidem maximam exstruxit; » nam Chabryen

eundem procul dubio esse atque CAhafra. Contra |
hoc moneo parum accurate testimonium Diodori -
adhiberi, Verba sunt ( I, 64, 1) : Τούτου (sc. Chem-
midis qui pyr. maximam zedificavit) διεδέξατο τὴν
ἀδελφὸς Κεφρὴν xoi ἦρξεν ἔτη ἕξ πρὸς τοῖς
πεντήχοντα. Evtot δέ φασιν οὖχ ἀδελφὸν, ἀλλ᾽ υἱὸν πα-᾿

ραλαδεῖν τὴν ἀρχὴν ὀνομαζόμενον Χαδρύην. Xuugo-

ἀρχὴν ὃ ἃ

γεῖται δὲ παρὰ πᾶσιν, ὅτι ζηλώσας ὃ διαδεξάμενος τὴν

e , / / :
τοῦ προδασιλεύσαντος προαίρεσιν χατεσχεύασε τὴν δευ
τέραν πυραμίδα... τῷ μεγέθει πολὺ λειπομένην. Quae.
quum ita sint, rectius alii atque ipse olim Βαηθ6-

nius statuerunt Chabryen Diodori atque CAafra
nomen /Egyptium non diversum esse a Cep
Kophere, Chemnu-Chufu.

Igitur rationes dynastie quarte sec. Bunsenium. |

hz sunt :

ERATOSTHENES. MANETHO. MONUMENTA. (Auctores grcci.)
XV. . Saophis 1. M. 29 | III. 8. Sechuphis. 30 | Cnuvrv. (Cheops.)
XVI. 2. peces I. ?7 | NI. 9. Knepheres. . 26 | CnuwEwU-cHUrFU. CuwEMwv. ? Scuar-na.
[IV, t. Soris 28.] ' :
[IV, 2. Sophis I, 63.] (Cheops. Cnephres. Knephres. Chnemis.)
[IV, 3. Sophis II, 66.] |
XVH. 3. Mencheresl. 81 "NEre& MeNKE-nA. (Mycerinus.. Menkerinus.) |
XVIH. 4. Mencheres H. 33 | IV. 4. Mencheres. 63 | MEN-&E U-nA4. ! B
IV. 7. Nepercheres. 7 | NEFRU-KE-RA.
XIX. Champhres. 35 | IV. 8. 'Thamphris. (29?) 9 | ὃ Scua r-n4. (Chabryes.)
155 (155 ?)135

QUINTA DYNASTIA.
18.
SEC. AFRICANUM.

Syncellus p. 57, D : Πέμπτη δυναστεία βα-
σιλέων v ἐξ ᾿Βλεφαντίνης.

α' Οὐσερχέρης ἔτη xn.

β΄ Σεφρὴς (Σνέφρης Buns,) ἔτη ιγ΄.

Y Νεφερχέρης ἔτη χ'

ε΄ Χείρης ἔτη χ΄.

δ΄ Σισίρης ἔτη ζ΄.

ς΄ Ραθούρης ἔτη μδ΄.

ζ΄ Μενχέρης ἔτη 0.

"» Τανχέρης (Τατχέρης corr. Lepsius ) ἔτη
μδ΄.

θ΄ ἔοννος (ἤΟ ὄνος cod. A.) ἔτη λγ΄.
Ὁμοῦ ἔτη oun. Γίνονται σὺν τοῖς προτεταγμένοις,
Re. ἔτεσι τῶν τεσσάρων δυναστειῶν ἔτη, ασζδ΄ (1294

— 1046 -]- 2148).
19.
SEC. EUSEBIUM.

Syncellus p. 58, D.: Πέμπτη δυναστεία βα-
σιλέων τριάχοντα ἑνὸς ἐξ ᾿Ελεφαντίνης. Ὧν
πρῶτος ᾽Οθόης. Οὗτος ὑπὸ τῶν δορυφόρων ἀνηρέθη.

Ὁ δὲ δ' Φίωψ ἑξαέτης ἀρξάμενος ἐδασίλευσε μέ--
χρις ἐτῶν ἑκατόν, Γίνονται οὖν σὺν τοῖς προτεταγμένοις
κρζε΄ ἔτεσι τῶν τεσσάρων δυναστειῶν ασζε΄, (1295 --Ξ-
1195 -- 100). | ;

Eusebius Chr. p. 97 : Quinta dynastia regum

: PERETSE N TRRDY S P
EN X rmi ot m d Nie rer M ure do mo Y Trag
xa ITA MIHI EI TW TET PIU IST YE HINT T NOIPSPR CEA BY SEES Sen p cium mm
meyer emm gy nnm meme dere m yen "

E
;
AE
H
rr
“5:
[:
1
E
n

X.X1 Elephantinorum, quorum primus. Othius ,
- qui a. satellitibus, suis occisus est. Quartus Phiops ,
qui regiam dignitatem . a sexto. éetatis anno ad
centesimum usque tenuit.

Quos Eusebius memorat Othoen et Phiopem re-
ges pertinent ad dynastiam sextam; nostrz dyna-
stie reges Eusebius quarte dynastie accensuerat
- (wv. supra). In sexta sua dynastia unam Nitocridem
memorat, quas ap. African. sexta et postrema est
- dyn. sextz. Itaque Eusebius quinte dynastie ad-
- scripsit reges dynastie sextae quinque; vel, si Men-
ἮΝ desuphidis annum unum omisit, reges priores quat-

b. 4
EN

» FRAGMENTA

553

tuor, i. e. A^; hinc oriundos dicas reges A' et. A',
et deinde AA' quos reperit Syncellus, qui tamen
eo ineptum se przbet, quod Phiopis annos centum
tamquam summam annorum totius dynastiz com-
putavit. Nihil ejusmodi in Eusebio Armeniaco.
Summa dynastie quinte et sextz recte ponitur in
fine ἄγη. VI. Turba iste in divisione dynastiarum -
nescio qua festinatione vel quo casu acciderint,

Quod Africanum attinet, singuli numeri dant
summam an. 218. Verus numerus est an, 248, In nu-
mero regis vel quarti vel septimi litera ' excidisse
videtur, monente Boeckhio p. 175.

MANETHONIS DYN. V. j|PAPYRUS TURINENSIS.| MONUMENTA. TABULA ABYDENA.
1. Usercheres. 28 U-SESER-KEF, "XVII. NEFRU-KERA ΝΕΒΙ.
2. Snephres. 13 SNEFRU. XVIII. TET-KE-RA-MA...
||| 3. Nephercheres. 20 NEFRU-KE-RA4. XIX. NEFRU-KERA CHENTU,
— ἢ 4. Sisires. 7 XX. MER-EN-HER.
5. Cheres. 20 XXI. SNEFRU-KE.
6. Rathures. 44 των XXII. RA-EN-KE.
7. Mencheres. 9 | MEn-EN-HER. 8. XXIII. NEFRU-KE-RA REREL. .
8. Tatcheres. 44 | TET. - 344. XXIV. NEFRU-KE... .
reines. 33 | Unas. 30 | Uwas. XXV. NEFRU-KE-EX-SEB-PEPI.
! (248) 218 - ^ Wt ICT
VI. f. Othoes. 30 XXVI. SNEFRU-KE-ANNU.
248

- Eratosthenes Elephantinos reges non recenset in
- Canone chronologico ; nam qui proxime apud eum
B iur, caput est Memphitice dynastie sext.
Unde colligitur Elephantinorum dynastiam juxta
poe regnasse in /Egypto superiore. Monu-
menta e quibus nomina adscripsimus, vide apud
— Lepsium II, τ. — Eorum primum U-SESER-KEF
J aperte respondet Usercheri Manethonis. Quam-
| quam dubitari possit, num recte ad Elephantinos
reges referatur, quum non in superiore JEgypto,
sed prope Gizehianas pyramides repertum sit,
E — Secundus rex in Manethonianis laterculis dici-
— eitur Sephres; quod nomen in Snefres mutandum
E esse suasit SNEFRU, qui octavus est in tabula Car-

d naciana. — Tertii regis nomen, JVephercheres, jam
—— inter Memphitas dyn. quarte ap. Manethonem vi-
i dimus; sed ibi quoque nulla ejus ap. Eratosthenem

Per

: Hlusddám vel preludium divisionis regni /Egy-
- ptiaci argui videbatur. Quamquam hoc non adeo
m firmum esse, atque Nephercheren dynastiz quarte

omnino sejungendum ab Elephantinis regibus inde
fortasse concludas, quod nomen ejus in pyrami-
dum campo repertum sit, in eoque litera A ex-
primatur oculo ( iri) , cujus loco os ( ro ) exhibent
ejusdem nominis inscriptiones, qu in superiore
/Egypto reperiuntur. — De quarto, quinto et sexto
rege omnis fides est apud unum Manethonem.
Contra postremi reges tres eorumque series egregie
firmantur papyro Turinensi, ex quo pro TAT-
XEPHX (sic enim grece debebat scribi pro Τανχέ-
θηςῚ lenissima correctione Lepsius scripsit TAT-
XEPHX. Ab Orzno, rege postremo, monente Bun-
senio, non diversus est OtAoes, vel uti Eusebius
scribit Othios, quem Manetho vel ejus excerptores
primum ponunt sequentis dynastie : nam nomen
simile est atque numerus annorum idem plane, cum
eo, quem Onno tribuit papyrus Turinensis, atque
optime in postremum dynastize re cadunt, quod
de Othoe annotavit Manetho : ὃς ὑπὸ τῶν δορυφό-
gov ἀνηρέθη.

Nomina tabule Abydenz etsi lacera ex parte

554

eadem cum Manethonianis, ex parte similia ejus-
demque familie esse apparet. At series eorum non
respondet, Videtur itaque auctor ejus non id egisse
ut regum successiones consignaret, sed ut genealo-
gicam seriem famili: cujusdam principum, ex qui—
bus nonnulli etiam reges esse poterant , exhiberet.
Argumenta hujus sententiw ipsa signa hierogly-
phica suppeditant, de quibus pluribus disputat
Bunsen. p. 188 sq.

SEXTA DYNASTIA.

20.
SEC. AFRICANUM.

Syncellus p. 58, Β: Ἕχτη δυναστεία βασι-
λέων ἕξ Μεμφιτῶν.

α' ᾿᾽Οθόης (Ὁθώης Α., Ὀθώης Goar.) ἔτη X, ὃς
ὑπὸ τῶν δορυφόρων ἀνηρέθη.

β΄ Φιὸς ἔτη νγ΄.

Y Μεθουσοῦφις ἔτη ζ΄.

δ΄ Φίωψ, ἑξαέτης ἀρξάμενος βασιλεύειν διεγένετο
μέχρι ἐτῶν ρ΄.

ε΄ Μενθεσοῦφις ἔτος ἕν.

c Νίτωχρις, γεννικωτάτη καὶ εὐμορφοτάτη τῶν
χατ᾽ αὐτὴν γενομένη, ξανθὴ τὴν χροιὰν, ἣ τὴν τρίτην
ἤγειρε πυραμίδα, ἐδασίλευσεν ἔτη ι6΄.

Ὁμοῦ ἔτη σγ΄. Γίνονται σὺν τοῖς προτεταγμένοις ασζδ'
τῶν ε΄ δυναστειῶν ἔτη αὐζ΄ (1497. 1294-1-203).

21.

SEC. EUSEBIUM.

“ι

Syncellus p..58, D : Ἔχτη δυναστεία.
Γυνὴ Nico x tq ἐδασίλευσε τῶν xaT. αὐτὴν γεννι-
χυγτάτη xot εὐμορφοτάτη, ξανθή τε τὴν χροιὰν ὑπάρ-
ξασα, ἣ καὶ λέγεται τὴν τρίτην πυραμίδα ᾧκοδομηκέναι.

MANETHONIS SEBENNYT/E

tum est annis CCIII.

O καὶ ἐδασίλευσαν ( ἣ καὶ ἐδασίλευσεν margo) ἔτη
τρία’ ἐν ἄλλῳ σγ΄' (sic Euseb. Arm. ).

Γίνονται σὺν τοῖς προτεταγμένοις σζε' τῶν πέντε ͵
δυναστειῶν ἔτη αὐζη΄. (1498, i.e. 1298 -Ἐ- 303). ἢ

Addit Syncellus :- Σημειωτέον ὅπόσον Εὐσέόφιος
᾿Αφρικανοῦ λείπεται ἀχριδείας ἐν τε τῇ τῶν βασιλέων ὁ
ποσότητι χαὶ ταῖς τῶν ὀνομάτων ὑφαιρέσεσι καὶ τοῖς ᾿
χρόνοις, σχεδὸν τὰ Ἀφρικανοῦ αὐταῖς λέξεσι γράφων.

Euseb. Chron. p. 97 : Sexta dynastia. Femina ὦ
quedam Nitocris regnaeit, omnium «etatis suce v.
virorum fortissima et mulierum formosissima, ffaea |.
rubris genis. Ab hac tertia pyramis excitata dicitur, Ὁ
speciem collis prae se ferens. Ab his quoque regna-.

aa,
ERATOSTHENES.

Syncellus Chronogr. p. 104, € :

XX. Θηύδαίων x' ἐδασίλευσεν Ἀπάππους, Mévt- |
στος. Οὗτος ὥς φασι παρὰ ὥραν μίαν ἐδασίλευσεν ἔτη ἡ
ρ΄. Τοῦ δὲ χόσμου ἦν ἔτος γυξθ', |
"XXI. Θηδαίων χα' ἐδασίλευσεν "Ey coxocoxdpa
( sic B. ἐχεσχὸς 6xdpuc Α. "Aycoxoc Ὀχάρας Goar; "** —
σχετιχὸς ὡς Ἄρης Bunsen.), ἔτος α΄. Τοῦ δὲ χόσμου E
ἦν ἔτος γφξθ΄. ;

XXII. Θηδαίων x6' ἐδασίλευσε Νίτωκχρις {νιτρο-
xig B), γυνὴ ἀντὶ τοῦ ἀνδρός, ὃ ἐστιν ᾿Αθηνᾶ νιχα- ἡ
φόρος, ἔτη ς΄. Τοῦ δὲ χόσμου ἦν ἔτος γφο΄.

De Eusebio reges ἀυπδβιϊο βοχῖθ in duas dyna-
stias distribuente jam monuimus. Sumina annorum
eadem atque ap. Africanum et Barbarum, ubi :
Othoi (i. e. ᾿Οθόου ) et aliorum annos CCIII.

Primum regem Othoen relegavimus ad finem
dynastiv antecedentis. Secundus et tertius iidem
sunt atque quartus et quintus, Restant reges tres,
qui optime respondent Eratosthenicis :

— A ——— Áo ÓÀÓÀ
ERATOSTHENES. MANETHO. MONUMENTA. (tab. ΠῚ Leps )
XX. Apappus. 100 4. Phiops. 100 MER! MERINA PEPI. APEPI.
XXI. [Menthuophis]. Ι 5. Menthesuphis 1 MENDU-ATEP. : iL
. [2. Phios 53.]
[3. Methusuphis 7.]
XXII. Nitocris. 6 6. Nitocris. 12
107 113
ἂν Vn νὸς αν, 1

I. Apappus sec, Eratosthenem significat ὃ μέγι- |
610; , quod zgyptiace sonat : píi-ape vel pape ; hinc |
quomodo fieri potuerit phi-ops et cum prefixo -

apappus facile intelligitur; quo accedit quod pre-
fixum istud exhibet etiam papyrus Sallieri ( nunc in

Museo Britannico ) , ubi nomen scribitur apepi. —
Quod de centum regni annis traditur, nihil offen--
sionis habere Bunsenius censet; annos 53 quos al-
teri Phiopi tribuit anetho, fortasse de annis,
quibus successor una eum patre vel avo Phiope

'regnaverit, intelligendos esse ; hunc deinde solum

'tosthenem mariti loco regnaverit uxor Nitocris.
"Minus ingeniose sed verius dixeris dynastiam
'sextam , sicuti alias complures , ex diversis regum
- laterculis esse conflatam. Ceterum in monumentis
"memoratur Apappi ( Pepi-merina) regni annus
- decimus sextus, Mendesuophidis (/Meztuatep Ra-
— nebter) annus secundus : postremum non officit
— Eratosthenis computo, si Mentesuphin per an-
| i: num et aliquot menses regnasse statuamus, In
-tabula Carnaciana Pepií nomen est decimum;
- nonum est rex JMer-n-ra, quod una cum Pepi et
- Nephru-kera etiam in alio monumento legitur
(v. Buns, p.
— est, quod cum Eratosthenis et Manethonis regibus
— componi possit. — Monumenta , quz Pepi nomen
7 exhibeant, quum per totam oe /Egyptum usque
"d ad Silsilin sparsa occurrant, intelligitur utramque
— regiam , Memphin atque Thelas, in potestate Mem-
phiticz dynastize fuisse eL exiguam tantum ditionem
-Elephantinisregibus posserelinqui, — Apud Graecos
auctores nulla Apappi vel Phiopis mentio, si exce-
peris locum Plinii H. N. XXXVI, 8, 67 : Sunt et
— alii duo (obelisci), unus a πρώ (1. Zmante,
d.e. Zsmande Buns. ) , alter a Phio (sic cod. Bam-
- berg.; vulgo : a/ter Raphio), Bunsenius statuit re-
— gem nostrum sub alio nomine notum fuisse, id quod
— tanto faciliusacciderit, quum preter nomen fami-
— diae ( Pepi ) , reges inde ab his fere temporibus re-
^ gium nomen separatim exhibere soliti sint, Hoc
/ vero quum nostro regisit Jderi, inde Grecos fe-
Hd cisse /Maerin. lis innitens Bunsenius omnia qus de
—— Meeride ejusque operibus apud Herodotum, Dio-
. dorum, Strabonem narrantur, ad Phiopem refert
— (p. 198—236). Idem tamen in przf. p. VI quam
- mcerta hzc sint ipse bene sensit. Lepsius ad eorum
- sententiam accedit, qui Meeridem regem fictum
» putant a lacu Meri τ: e. exundationis).
II. Secundus rex qui ap. Man. scribitur Me/Au-
P — suphis et Menthesuphis , i. e. Manethonis Mentu-
- suphis vel, ut mavult Bunsenius, Menthuophis (ut
: — Amenophis pro egypt. 4men-atep)in monumentis
- una cum Zepi memoratur nomine :
E e. Mandu (deo) adherens. Quod nunc apud
É

LES

x.

.— Eratosthenem legitur ᾿Εχεσχοσοχάρας aperte cor-

ruptum est. Lepsius et Bunsenius excidisse putant
nomen JMenthesuphis, ea autem quse nunc legun-
. tur nihil nisi nominis interpretationem continere.
: . Atque Bunsenins quidem jta III, p.64 : « De deo

FRAGMENTA.

197). — In tabula Abydena nihil |

Mentuatep, |

555

Mandu , Mantu , ait, multum est disputatum ; Wil-
kinson, optime monuit appellari bunc deum in in-
scriptionibus torem in &ostes, quod unice cum
Martis natura convenit. Verisimile est igitur
Eratosthenis interpretationem vocem Ἄρης con-
tinuisse. Atep Coptis clausus, servatus ; potuit ergo
Eratosthenes nominis vim ita reddere, ut cohi-
bendi naturam, quse et Martis est propria et c/au--
dendi notioni proxima, exprimeret. Quare, lite-
rarum 'premens vestigia, difficillimum locum sic
restituo : σχετιχὸς ὥς Ἄρης, adAcerens, cohibens

quemadmodum Mars. 1ta Plutarchus De Is. et Os.

c. 61 Typhonisnomina /Egyptiaca βίαιόν τινα xoi
χωλυτιχὴν ἐπίσχεσιν ait significare, sicut paullo
ante (c. 49) dixerat : σημαίνει δὲ τοὔνομα χάθεξιν
ἢ χώλυσιν. »

III. JVitocris 1. e. INeith-Óker , Minerea victrix,
Nomen in monumentis antiquis non obvium. In
inscriptionibus, quae ad dynastiam XXVI perti-
nent, memoratur Nitocris uxor Psammetichi I et
Nitocris filia Psammetichi II, uti ex Rosellino mo-
net Boeckh. p. 215.

Nostra Nitocris tertiam pyramidem exstruxit ,
i. e. sec, Bunsenium , eam quam Mycerinus coepe-
rat, ad finem perduxit. Nota est de Nitocride nar-
ratio Herodotea ( I1, 100). Greci mulierem istam
rosea facie pulchram pyramidisque exstructorem
nominarunt ἱῬοδώπιδα. V. narrationes Herodoti
II, 134 (et quos ibi laudat Behr.) et Strabonis
XVII, p. 808. Cf. Bunsen. p. 2337. Num commune
ei aliquid sit cum Nitocride Babylonia, altioris est
indaginis. Quod ad verba Eusebii Arm. pyramis..
sbeciem collis prese ferens, qua in grzcis non le-
guntur, ea vere Eusebiana, sed ab interprete
male intellecta esse censet Bunsenius. « Tertia py-
ramis , ait, altiori inloco collocata est. »

DYNASTIA SEPTIMA.

- 23.
SEC. AFRICANUM.
Syncell. P. 58,6: “Εδδόμη δυναστεία Μεμφιτῶν

βασιλέων ο΄, ot ἐδασίλευσαν ἡμέρας ο΄.
24.
SEC. EUSEBIUM.
Syncell. p. 56, A : ἩΕδδόμη δυναστεία Μεμφι-

τῶν βασιλέων πέντε. ol ἐδασίλευσαν ἡμέρας οε΄.
(οθ΄ fragm. 35).

Eusebius Chron. p. 97 : Septima dynastia
Menmphitarum V. regum, qui annis (sic) LX.XF
dominati sunt.

Exc. Barbara hanc dynastiam omittunt, Quod

-

556

Armen. pro diebus numerat az0s, scioli est mu-
tatio. Reges quinque cum Eusebio, non septuaginta
cum Africano numerandos esse fere omnes statue-
runt, qui antiqua hzc ad vers historie probabi-
litatem componere student. Ac Bunsenius quidem
ita rem explicat ut ex litera εἰ ex parte deleta apud
Africanum evaserit litera o. Nihil dubito, quin
Eusebius sicuti Africanus statuerit certum nume-
rum regum regnasse per eundem numerum dierum.
Itaque pro ε΄ potius fuerit οε΄ (75). Idque eo com-
probatur quod hoc tantum modo erui possint

reges 192 , quos primo tomo a Manethone recensi-:

tos esse Eusebius tradit ( 8. 9. 8. 17. 31. 75. 5. 4.
19. 16—192). — Ceterum quum vel quinque re-
ges vix per 70 dies regnarint, Bunsen. ex numero
xt , qui regum est sequentis dynastiz , assumit lite-
ram x', ideoque dynastiz tribuit : a2705 20, dies 70,
Porro quum alias Manetho Africani dies numerare
non soleat, hoc tamen loco propterea id factum
esse, quod unus e regibus hujus dyn. per 70 tan-
tum dies regnasset. Quz quanti facienda sint, tu
videas, — Ceterum Boeckhius in annorum compu-
tatione pro diebus 70 posuit annum , quoniam sic
demum conflari possit summa annorum 23oo,
quot in primolibro Manetho enumerasse dicitur, -—
Quodsi verz historiz colore tradita illuminare velis,
cogitare licet post mortem Nitocridis ἀναρχίαν ob-
ünuissee per dies 75, quibus magnus principum
numerus regnum appetiissent,

OCTAVA DYNASTIA.
25,

SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 58, C : Ὀγδόη δυναότεία ΝΜ εμφιτῶν
βασιλέων χζ', ot ἐδασίλευσαν ἔτη ρμς΄. Γίνονται
σὺν τοῖς προτεταγμένοιςξἔτη αχλθ' τῶν ὀχτὼ δυναστειῶν.

46.
SEC, EUSEBIUM.

"Idem p. 39; A : ᾿Ογδόη δυναστεία Μεμφιτῶν
βασιλέων πέντε, ot ἐδασίλευσαν ἔτη ἑκατόν. Γίνον-
ται σὺν τοῖς προτεταγμένοις ἔτη d o5 η΄ τῶν ὀχτὼ δυ-
ναστειῶν. [Male his junguntur qus sequuntur ap.
Sync. : xac ᾿Ἀφριχανόν. Patet hzc .esse inscriptio-
nem eorum , quz sequuntur de dyn. IX.)

Eusebius Chron. : Octava dynastia Memphitarum
IX (ita textus; margo :"XIX) regum, quorum
dominatio annos centum occupavit,

Apud Africanum si numeraveris annos 146,
summa annorum foret 1643 ( 1497-1-146 ); Syn-
cellus supputat an. 1639. Igitur dynastie VIII tri-
buit an, 142. Atque hoc pro vero habendum esse

MANETHONIS SEBENNYT E

| cellum O8' pro OE'. Barbarus : Similiter aliorum.

(xXÀeonoÀt Ov βασιλέων τεσσάρων, οἵ ἐδασ

censet Boeckh. p. 154. Apud: Euseb. Arm. novem
reges ponuntur pro quinque. Per errorem ut vide-
tur € permutatum cum E. Similiter fr. 32 ap. Syn-

quattuordecim annos CX L. Anni centum. Eusebii:
tum in hac tum in sequente dynastia scriptoris ne-
gligentie debentur. Bunsenius pro xt regibus ar- —
bitrio suo numerat ζ΄, uü

NONA DYNASTIA.

27.
SEC. AFRICANUM. —. *

Syncell. p. 59 B:'Evác» δυναστεία Ἥρᾳ,
χλεοπολιτῶν βασιλέ ὧν ιθ΄, οἱ ios auea
ἔτη υθ΄ - ὧν ὃ πρῶτος Ἂ " 00v, c, δεινότατος τῶν -
αὐτοῦ γενόμενος τοῖς ἐν πάσῃ Αἰγύπτῳ χαχὰ εἰργά-
σατο; ὕστερον δὲ μανίᾳ περιέπεσε xal ὑπὸ χροχοδείλου
Soon. Pro v6" Bunsenius vellet σθ' ( 207 ).

a8:
SEC. EUSEBIUM. í

; ,

Idem p. 60, ἃ : Ἐνάτη δυναστεία Me
Fr

λευσαν ἔτη ἑκατόν: ὧν πρῶτος, ᾿Αχθώης (sie.
cod. B., vgo "Ay foc), δεινότατος τῶν πρὸ αὐτοῦ '
νόμενος, τοῖς ἐν πάσῃ Αἰγύπτῳ xaxà εἰργάσατο, ὕ
pov δὲ μανίᾳ περιέπεσε xol ὑπὸ χροχοδείλου διεφθάρη,
Euseb. Chron. p. 97 : οπα dynastia Heracleo- :
politarum IF regum, «nnis C. Horum primus Ochi i
tois scevissimus regum fuit, qui sibi preecesserant,
universamque /JEgyptum diris calamitatibus affecit,
Jdem denique vesania correptus est et a crocodilo
peremptus. ἘΞ
Excerpta Barbara 1. 1. numerant regum viginti.
( pro undeviginti) annos 409.

yrs £

DECIMA DYNASTIA.

29.

SEC. AFRICANUM.
Syncell. p. 59, B : Δεχάτη δυναστεία ' H ραχλεο-
πολιτῶν βασιλέων ιθ΄, οἵ ἐθασίλευσαν ἔτη ρπε΄.
30. ἢ

SEC. EUSEBIUM,
Idem. p. δὰ; B : Δεκάτη δυναστεία ρανλεσπολν

τῶν βασιλέων ιθ΄, οἱ ἐδασίλευσαν ἔτη ρπε΄.

Euseb, Chron. p. 97 : Decima dynastia Heracleo-
politarum XIX regum annis CLXXXF (18:
Samuelis ). Excerpt. Barb, l. |. numerant 7 regu

annos 204. ;

UNDECIMA DYNASTIA.
31.

"SEC. AFRICANUM.
y ΟΠ $yneell. p.59, €: “Ενδεκάτη δυναστεία Aero
λιτῶν PAY ις΄ς ot ἐδασίλευσαν ἔτη μγ΄.
Μεθ᾿ οὺς
᾿ς Ἀμμενέμης ἔ ἔτη, e.
Μέχρι τοῦδε τὸν πρῶτον τόμον χαταγήοχε Μανεθῶ,
Ὁμοῦ βασιλεῖς ρ(6΄, ἔτη pr^, ἡμέραι ο΄.
, E 32.

SEC. EUSEBIUM.

— Syncellus p. 60, B : Ἑνδεχάτη δυναστεία Διοσ-
πολιτῶν βασιλέων ις΄, ob ἐῤασίλευσαν ἔτη p.
Μεθ᾿ oc Ap ue uévmo ἔτη ις΄.

FRAGMENTA.

557

Μέχρι τοῦδε τὸν πρῶτον τόμον χαταγήοχεν ὃ Μα-
νεθῶ, Ὁμοῦ βασιλεῖς ob6', ἔτη βτ', ἡμέραι o0" (scr.
οε΄, ut fr. 24.)

Eusebius Arm. p. 97 : Undecima dynastia XV 1
regum, annis XLIII. Post hos 4mmemenes an-
nis XP

Hactenus primum | librum Manetho produxit.
Sunt autem reges CXCII , anni MMCCC.

Samuelis utrumque numerum ( 43 et 16) con-
jungens dynastie XI numerat annos 59. Sic etiam
fuerit in auctore Barbari , qui numerat Diospolita-
rum annos 9. Ceterum Bunsen. pro βασιλέων ic
scribi vult : βασιλέων δ΄, quoniam anni 43 vix ca-
dant in reges sedecim.

Anni dynastiarum XI ex Africani et Eusebii

| computis :

AFRICANUS. EUSEBIUS.
A B A B
8 Thinite 263 * 953 8 Thinitee 258 202
9 Thinito 302 * 302] 9 Thinite [297] 297
9 Memphitze 214 * 214 8 Memphite [197] 197
8 Memphite — * 584 974"! 17 -Memphitze [448] 448
9 Elephantini 218 * 948 || 31 — Elephantini - [100]
6 Memphite 203 * 203 Memphitae [203] 203
49 1484 1494 || 73 - [1397 ]
1397 [1497]
[75?] 70 Memphitze, 70d. || [75] Memphitze 758.
[14?] 27 Memphite * 142 vel 146 5 Memphite 100
19 BHeracleopolitze *. 409 4 Heracleopolitze 100
19 "Heracleopolitoe * 185 || 19 Heracleopolitze 185 (187 Samuelis.)
16 Diospolitze * A43 | 16 Diospolitoe 43
Ammenemes. 2-18 Ammenemes. 16
BL do) “---
200 2293 || 192 1842
vel 2289 et dies 70 et dies 75

Litera A. inscripsimus numeros qui e supputa-
tis annis singulorum regum eruuntur; litera B eos
signavimus, quos ipse Syncellus apposuit. Atque
hi quidem in universum majoris faciendi sunt quam
alteri. Quibus stellula appicta est, eos genuinos
habet Boeckhius. Ceterum apud Africanum habebis
summam annorum 2300, si vel in prima dynastia
pro 253 ponas 263, vel cum Boeckhio in quarta
pro 274 ponas 284, deinde vero dies istos 7o pro
anno supputes. — Reges nunc apud Africanum
. numerantur ducenti, quum esse debeant 192. Tot
— vero obtinebis si dynastie VIII cum Barbaro tri-
᾿ς buas reges τή pro 27, dynastie VII cum Eusebio
᾿ς [ex nostra emend.) reges 75 pro 70.

Eusebius item dicit primo tomo Manethonis
inesse reges 192, eamque summam facillime eru-
ere licet, quamquam in singulis Eusebius ab Afri-
cano longe recedat, neque tradatur qui fuerit
regum numerus Panis sextae. Sed hzc explica
tionem admittunt. Nimirum reges septemdecim ,
qui ad quartam. dynastiam notantur, aperte sunt
Africani reges 17 dynastie quartz et quinte; hos
igitur quum Eusebius vel ejus auctor simul com-
prehendisset, omissa forte distinctione dynastise
quartz et quintz, factum deinde est , ut ea quz ad
unam sextam dynastiam pertinent, in duas dyna-
stias, quintam et sextam , inepte distribuerentur,
sed regum numerus nonnisi semel adscriberetur

558

ad dyn. V, ubi primitus notabantur reges A', qui
numerus deinde abiit in AA ( v. supra). Quo com-
misso, quum mox adverteretur, numerum re-
gum, qui undecim dynastiis recenseri dicebantur,
exputari hoc modo non posse , alius quidam, ut in
Ordinem res redigeret, mutavit numerum regum
dynastiz octavz et nonz, — Quod deinde anno-
rum numeros attinet, in aprico est corruptos esse
numeros rotundos, qui adscribuntur dyn. VIII et
IX; qus quum sint eedem in quibus numerum
regum mutatum esse diximus, facile fieri potuit, ut
offenderet quendam nonz d ynastic regibus quattuor
(qui olim fuerant 19) adscribi annos 409 (tot enim
sunt ap. Africanum ) : igitur hos ad marginem mu-
taverit in numerum centenarium; unde deinde hic
numerus duobus locisin textum irrepserit. Itaque
annos dyn. VII-XI primitus eosdem fuisse atque ap.
Africanum verisimillimum est [ 142 vel 1465409;
185; 43; 16 — 795 vel 799]. — Quod priores
sex dynastias attinet, Syncellus quidem ita compu-
tat, ut Eusebius et Africanus in summa annorum
bene consentiant. Nam apud Africanum numerat
annos 1497 (ita sc.,, ut dynastie quarte tribuat
ann. 277), apud Eusebium ponit annos 1:498.
Verum quum pateat, quam inepte Syncellus in
supputandis numeris Eusebianis egerit, quippe qui
Phiopis annos centum ponat pro summa annorum
dynastizee V, omnino nihil his tribuendum est.

Restat ut. recenseamus Eratosthenis reges no-
vem qui inter Nitocridis et Ammenemis regna in-
terjecti respondere videntur Manethonianis d ynas-
tiis VII — XI.

33.

ERATOSTHENES.
( Dynast. FII—XI.)

Syncellus p. 104, C. 109, B. 123, D:

XXIII. Θηύαίων xy' ἐδασίλευσε Μυρταῖος (1l.
"A jug ratoc) , ᾿Ἀμμωνόδοτος, ἔτη x6 . Τοῦ δὲ κόσμου
ἦν ἔτος Yos .

XXIV. (p. 109, B.) Θηδαίων κδ΄ ἐδασίλευσεν
Θυωσιμάρης (sic B. Θυοσιμάρης A), χραταιὸς,
ὅ ἐστιν ἥλιος (Buns. : Τωσιμάρης, χραταιός ἐστιν
ἥλιος), ἔτη ι6΄. "ToU δὲ χόσμου ἦν ἔτος Mom.

XXV. Θηδαίων xc iooDauli Σεθίνιλος (Θί-
ρίλλος A. ᾿Ἐνεντιφίναος Buns.), δ ἐστιν αὐξήσας τὸ
πάτριον χράτος, ἔτη η΄. "ToU δὲ κόσμου ἦν ἔτος yt.

XXVI. Θηδαίων χς΄ ἐδασίλευσε Σεμφρουκρά -
τῆς (2: μφουχράτης Buns.), δ᾽ ἐστιν Ἡρακλῆς
Ἁρποχράτης, ἔτη tn. Τοῦ δὲ χόσμου ἦν ἔτος vum.

XXVII. Θηύδαίων xt ἐδανίλένος Χουθὴρ Ταῦρος
(Μεντουφ. Ββ. ,«Ταύρης Buns.), τύραννος, ἔτη
C. Τοῦ δὲ χόσμου ἦν ἔτος Ns.

XXVIII. Θηδαίων κη΄ ἐβασίλευσε Μευρὴς (Mete

MANETHONIS SEBENNYT/E

pis Buns.), φιλόσχορος, ἔτη ιδ΄, Τοῦ δὲ χόσμου ἦν
ἔτος yu. 1

XXIX. Θηδαίων x0 ἐδασίλευσε X op. x 6904 (Τω- —
μαεφθά Buns.), χόσμος φιλήφαιστος, ἔτη ια΄. Τοῦ
δὲ χόσμου ἦν ἔτος γχνε΄. Pt

XXX. Θηδαίων X ἐδασίλευσε Σοικούνιος 5yoró- Ἢ
parvos. ( Σοιχοῦνις.. .. ὡς Ὦχος τύραννος Buns.) , ἔτη
ξ΄, Τοῦ δὲ κόσμου ἦν ἔτος hoi XE ]

XXXI. (P- 153, D,]O162fov λα’ £6xaÜD.suce Πε-
τεαθυρῇς, ἔτη tc". Τοῦ δὲ χόσμου ἦν ἔτος Tes.

Sequitur Ammenemes qui apud Man. primus |
rex est dynastie duodecims. — De emendationi--
bus suis Bunsenius tom. III, p. 65 sq. annotat hzc.

XXIII. 'Auvpzaioc ] «i. e. 4mn-her-ta, ab Am-
mone Horo datus. Unde et Amyrteus in seriori |
JEg. historia. » Tom. II, p. 267 Bunsen. censet |
Amyrteum eundem esse cum Amasi quem ante
Maren regnasse tradit DiodorusI, 60, 1. Quod ad-
dubitaverim. — XXIV. « Vocibus Eratosth. χράτος, ὦ
χραταιός semper fere respondet in nominibus JEgy-
ptiacis £osis vel tasis. Ita regem octavum Sesortasin —
interpretatus esse videtur Ἡγησίχρατος, Sesortosin | :
vero duodecimz dynastie Ἑρμῆς ἢ Ἣ ραχλῆς (Se-
sor) χραταιός vertit, Ratosin regem XIII ἀρχιχρά- —
τωρ. Quare nullus dubito, quin hoc nomen legen-
dum sit Τωσιμάρης, quod ad literam secundum
vulgarem JEgyptiorum linguam hoc est : fortis ἴο-
cus solis, ubi locus copule vicem agit vel agere
Eratostheni videbatur, » — XXV, "Evevetobiaoc]
Ita scripsit Bunsenius (II, p. 255), latere in grzcis -
statuens nomen egypt. JVantefna, in quo tef est.
pater; na significat magnus, — X'XVIL ἐδασίλευσε,
Μεντουφ. xz). ] Haec abbreviata pro ἐδασίλευσε Mev-- |
τοῦφις Νεύταύρης, τύραννος. Mentuphis est 7Menzua- -
tep; neb significat dominus; ἐμ (coptice tao), per-
féctus, Eratosthenes igitur hunc Mentuphin II dixit
Nebtayres , Neb-tu-ra, addito nomine familie, ut |
distingueret eum a Mentuphi I. Vide Buns. II,
p. 259. Respondet rex nomini XX tab. Carnac, —
XXVIII. φιλόσχορος, i. e. amans pupillam. Cf. rex
undecimus, — XXIX. φιλήφαιστος, i. e. zegypt. 70.
maé-Phtath, — XXX. ὡς Ὦ; yos ] « Cf. Plutarch.
De Is. et Os. c. 9 : Kal γὰρ τὸν ὠμότατον Περσῶν βα-
σιλέα καὶ φούερώτατον͵ Xov ἀποχτείναντα πολλοὺς,
τέλος δὲ xol τὸν Ἄπιν ἀποσφάξαντα χαὶ καταδειπνή-
σαντα μετὰ τῶν φίλων ἐκάλεσαν μάχαιραν καὶ χαλοῦσι
μέχρι νῦν οὕτως ἐν τῷ καταλόγῳ τῶν βασιλέων, οὐ χυ- |
plos δήπου τὴν οὐσίαν αὐτοῦ σημαίνοντες, ἀλλὰ τοῦ
τρόπου τὴν σχληρότητα xai χαχίαν ὀργάνῳ φονιχῷ -
παρειχάζοντες. Soicunis a vadice ken ἀουϊναπάπσα,
que confodiendi , jugulandi vim habet , ut coptice -
kóns, unde ens, confossio. Jam vero quum $-
prepositum transitivam reddat radicem, s-Aen |
gladium optime exprimere videtur, quasi confos- -

'serem, Αἰααὶ signum Ae» regis dynastie octavae
ultimi et in preenomine (.$-Aennen-ra)et in nomine
-dynastico (... z7a-ken) occurrit. Hoc ergo ut ad-
notaret, signum idem , quod Ocho nomen indide-
rint /Egyptii, in hujus regis nomine inesse ; sic,
[ redo, scripsit Eratosthenes: Σοιχοῦνις μάχαιρα,
ὡς Ὦχος, τύραννος. » Cf, Buns. tom, II, p. 257. —
CXXXI. Πετεαθυρῇς, i. 6. Venereus , ] PSP
- [gitur Eratósthenestemporis spatium quod inter-
ἡ jectum est inter finem dynastiz sextz atque initium
— dynastie duodecima , expletregnis novem , annis
| | vero centum sexaginta sex. Comparemus ien
. Carnacianam et Abydenam.
— — In tabula Carnaciana loco decimo ponitur Pepi,
— qui primus est rex dyn. VI; deinde sequuntur se-
— ptem nomina hec : ri1*'; 12 JVentef princeps;
— 313 Men... princeps ; 14 JVentef princeps ; 15 /Ven-
— tef princeps; 16 **; 17 JVentef rex. Post hzc
— que ponuntur nomina sex(18 — 23) sunt reges
— dynastie XII. Ergo sisimplex est series, nonnisi
* - septem generationes numerarentur ab initio dyna-
- stiz VI usque ad initium dyn. XII. Verum Bunse-
nius demonstrare studet seriem chronologicam ta-
- bule hanc esse, ut post nomina r1 — 17, quz modo
"recensuimus, ponenda sint alia septem hzcce
- (24—3o) : 24 Ra..; 25 Ra-s. nefruke, 96 Ra-neb-
"d hem (Neb-tn-ra); 5.7 Ra-nub-ter ; 28 Seser-en-ra ; 29
— Nacht-enra ; 3o ha-s. kennen ; ac tum demum no-
— mina regum dynastie XII hoc ordine : 23, 31, 52,
mE a, 20, 19, 18. Igitur, si recte hec instituta sunt,
— ab initio ἄγη. VI usque ad initium dyn. XII nume-
- rantur generationes quattuordecim. Id vero bene
- quadrat cum Canone Eratosthenis, qui inde ab
- Apappo sive Pepi usque ad initium dynastie XII

En

FRAGMENTA.

$59

sive usquead Ammenemem recenset reges undecim,
quorum primus, Apappus, regnavit per annos cen-
tum sive tres generationes, Jam quum reges tres
dyn. VI sex fere generationes contineant, cum
initio dynastiz septimz vel octave in tabula Car-
naciana componendus rez INentef (N9 17).

In tabula Abydena inde a nomine XVIÍ sive al
initio dynastie quinte Elephantinorum (quos jtixta
Memphitas dyn. VI regnasse vidimus) usque ad
initium dynastie XII, cujus primus rex respori-
dere debuit tabulae nomini XXXIII (nam regi ter-
tio respondet nomen XXXV ), recensentur nomina
sive generationes quindecim ( XVIII—XXXII .
Igitur hec quoque cum Eratosthene conciliari
facile queunt.

Jam quzritur quomodo ad similes rationes re-
vocande sint Manethonis dynastie VII—XI. Bun-
senius rem ita instituit, ut ex quinque istis dyna-
stiis nonam et decimam sive duas Heracleopolitanas
e serie chronologica ejiciat, utpote qua regnarint
juxta septimam et octavam Memphiticam et juxta
undecimam Diospolitanam sive Thebanam. Scilicet
exstincta stirpe Memphitarum, Diospolitas deinceps
tamquam /Egyptireges principes in annalibus con-
signatos esse statuit , unde etiam explicandum, cur
Eratosthenis laterculi inscribantur regum Thebzo-
rum.

Deinde Bunsenius numeros Manethonis immu-
tavit. In septima dynastia regum numerum ex Eu-
sebio assumpsit, atque diebus septuaginta addidit
annos 20. In dyn. XI pro sedecim regibus nonnisi
quattuor agnoscere placuit, Sic obtinuit reges 16,
annos 209 vel 205, quos cum Eratosthenis regibus
11 annisqueé 166 componit hunc in modum :

ERATOSTHENES. MANETHO.

SERIES CARNACIANA. MONUMENTA.

2»

Septima dynastia.
5 reges Memphit.

Octava dynastia.
7 reges Memphit. 146 (1

XXIII. 1. Amyrteus. 22

ET

T woes Ra CETUR I EE. icio cafl- co co pM
LR PETS NE E τὰ ἢ A1 SE MGE, 9. EPOR

XXIV. 1. Tosimares. 12
XXV. 2. Enentifinaos. 8
XXVI. 3. Semphrucra-

Y

20an.704.

42)

Nomina. dynastica. (Lepsius 11, s. 4. III.)

XVII. 1. NeNTeF.
XVII. 2. RA....MA4.
XIX. 3. RA-S. NeTRU-KE.
XX. 4. NEB-TU-Raà.
XXI. 5. RA-NUB-TER.
XXII. 6. SeSeR-eN-RA.
XXIII. 7. NACHT-eN-RA.
XXIV. 8. SeKeN-NEN-RA.

NANTeF.
NANTeF-NA RA....MA.

MeNTUATeP NeBTURA.
SeSeR-eN-RA.

SEKENNEN-(NaAcHT-) RÀ-
KEN

Sequitur Ammenemes.

tes. 18
XXVII. 4. Mentuphis. 7 118
XXVIII. 5. Meiires. 12
XXIX. 6. Tomaephtha 11
XXX. 7. Soikunis. 60 Undecima dynastia.
XXXI. 1. Peteathyres, 16/4 reges Diospolit. 43
Summa 166|Summa X 209vel2052an.704.

Sequitur Ammenemes.

XXV. Ammenemes [.

AMeNeMHe I.

$560

Quod deinde attinet Heracleopolitarum dyna-
stias (IX et X), regiam eorum fuisse Heracleopo-
lin parvam in Sethroito nomo non longe a Pelusio
consentaneum est, quum Heracleopolis magna ,
prope Memphin, alteram regiam, sita assignari iis
nequeat. Utriusque dynastie reges fuisse dicuntur
undeviginti : altera regnavit per annos 185; qui
quidem optime concinunt cum annis 185 (142 -ἰ-
43) , quos Manetho tribuit dynastie VII et XI. At
quid facies annis 409 prioris Heracleotarum dy-

nastize? Num forte temere duas dynastias Heracl..

distinxit Manetho, quum novemdecim eorum regi-
bus ab aliis 409, ab aliis 185 annos tribui reperis-
set? Bunsenius p. 264 ita turbas componit, ut pri-
mum pro 409 scribi jubeat 209 (CO pro Y9),
deinde utramque dynastiam alteram juxta alteram,
denique in utraque plures reges una regnasse sta-
tuat, Ceterum omnia hzxc tum demum probabili-
tatis speciem aliquam pre se ferre patet, si illam
de dynastiarum synchronismo sententiam quamvis
ab ipso Manethone prorsus alienam, tamen ad
vera historize chronologiam adumbrandam aliquo
modo , necessariam esse concesseris, — Idem. Bun-
senius p. 267, Ochthoen, prioris Heracl. dynastie
auctorem , regem szvissimum , eundem esse putat
cum 4ctisane, quem Diodorus (I, 60, ») JEthio-
pem, regemque justissimum , atque Amasis zequa-
lem (Amasin vero multis seculis post Sesostridem
regnasse) dicit. Sed parum hec verisimilia esse
mihi videntur. Nam quod Diodorus narrat Acti-
sanem homines maleficos e tota /Egypto collectos
in ultimos regni fines deportasse, ibique Rhino-
coluram condidisse , inde nemo collegerit regiam
Actisanis non longe abfuisse a Rhinocoluris.

LIBER SECUNDUS.

DUODECIMA DYNASTIA.
34.
SECUNDUM AFRICANUM.
Syncell. p. 69, C : Δευτέρου τόμου M ανεθῶ.

Δωδεκάτη δυναστεία Διοσπολιτῶν βασι-
λέων ἑπτά.

α΄ Σεσόγχοσις (sic B; ; Σεσόγχωρις A. ) App
νέμου υἱὸς ἔτη μς΄.

p ᾿Αμμανέμης ἔτη λη , ὃς ὑπὸ τῶν ἰδίων εὐ-
νούχων ἀνηρέθη.

Y Σέσωστρις ( Σέσοστρις cod, B ) ἔτη μγ΄, ὃς
ἅπασαν. ἐχειρώσατο τὴν Ἀσίαν ἐν ἐνιαυτοῖς ἐννέα, xal
τῆς Εὐρώπης τὰ μέχρι Θράκης, πανταχόσε μνημόσυνα
ἐγείρας τῆς τῶν ἐθνῶν σχέσεως [ κατασχέσεως m. ]
ἐπὶ μὲν τοῖς γενναίοις ἀνδρῶν, ἐπὶ δὲ τοῖς ἀγεννέσι γυ-

MANETHONIS SEBENNYT/E

ναιχῶν μόρια ταῖς στήλαις ἐγχ ἀράδσων, ὡς (ita margo
ὃς codd.) ὑπὸ Αἰγυπτίων μετὰ " Octgw πρῶτον vout
σθῆναι. Ἶ
δ΄ Λαχάρης ἔ ἔτη η΄, ὃς τὸν ἐν ᾿Αρσινοίτη λαθύριν-. ki
0ov ἑαυτῷ τάφον χατεσχεύασε. 5
ε΄ ᾿Ἀμερὴς (Ἀμμερὴς cod. A ) ἔ ἔτη η΄
ς΄ ᾿Αμενέμης ( Ἀμμενέμης A) ἔτη η΄.
e Σχεμίοφρις, ἀδελφή, ἔ ἔτη δ΄.
ὍὉμοῦ ἔτη o£.

55.

SECUNDUM EUSEBIUM.

Idem p. 6o, C: Δωδεκάτη δυναστεία Διοσπο-
λιτῶν βασιλέων ἑπτά. Ὧν ὁ πρῶτος Σεσόγχωσις
᾿Αμμενέμου υἱὸς ἔτη μς΄.

β΄ ᾿Αμμανέμης ἔτη λη' ; ὃς ὑπὸ τῶν ἰδίων εὐνού- -
i ἀνηρέθη. 1

' Σέσωστρις ἔτη μη΄, ὃς λέγεται γεγονέναι πη-
χῶν δ΄, παλαιστῶν y' , δαχτύλων β΄. Ὃς πᾶσαν. ἐχει-.
βώσατο τὴν ᾿Ασίαν ἐν ἐνιαυτοῖς ἐννέα, xa τῆς Εὐρώ-
πὴς τὰ μέχρι Θράκης, πανταχόσε μνημόσυνα ἐγείρας ἢ
τῆς τῶν ἐθνῶν κατασχέσεως, ἐπὶ μὲν τοῖς γενναίοις ἀν- |
δρῶν, ἐπὶ δὲ τοῖς ἀγεννέσι γυναιχῶν μόρια ταῖς στήλαις.
ἐγχαράσσων, ὡς (sic m., ὃς codd.) καὶ ὑπὸ τῶν Αἰγυ- Ὁ
πτίων (πρῶτον add. m.) μετὰ [Ὄσιριν νομισθῆναι. 2

Μεθ’ ὃν Λάμαρις (Λάδαρις Goar.) ἔτη η΄, ὃς
τὴν ἐν ᾿Αρσενοΐτη λαδύρινθον ἑαυτῷ τάφον. χατε- |
σχεύασεν.

Οἱ δὲ τούτου διάδοχοι ini ἔτη μ΄, οἵ πάντες ἐδα-
σίλευσαν ἔ ἔτεσι συέ.

36. lordm

Euseb. Chron. p. 98: Duodecima dynustia Dios- |
politarum FII regum, quorum primus Sesonchosis.
Ammenemis filius annis XLF I. 4mmenemes an-
nis ΧΑ XF III, qui a suis eunuchis interemtus est.

Sesostris annis XLV 111, cujus mensura fertur
cubitorum quattuor, palmorumque trium cum digitis

| duobus. 7.5 universam Asiam annorum novem spa-

lio sibi subdidit, itemque Europe partem usque
«εἰ Thraciam. Idem et suce in singulas. gentes do-
minationis monumenta ubique constituit; apud gen-
tes quidem strenuas virilia, apud vero imbelles fe-
minea pudenda ignominice causa columnis inscul-
pens. Quare is ab /Egyptiis proximos post Osirin |
honores tulit, — E]

Secutus est Lampares, annis 77.111. Hic in Arsino-
ite (sc. nomo) /abyrinthum cavernosum sibi tu-
mulum fecit. Regnaverunt successores ejus annis |
XLII. Summa universe. dominationis annorum
CCXLF (248 Samuelis), ]

Exputantur anni 182. Itaque aut numerus XLII |
aut CCXLV corruptus est, Majus ante XLII inse- -
ruit vocem quisque; verum tum summa annorum -
foret 266. 28

AQ pd
ERATOSTHENES.

| Syncellus Chronogr. p. 123.

; XXXXII. Θηύῤδαίων A6' ἐῤδασίλευσεν ΓΣταρμένης
᾿ E. Ἀμμενεμῆς) ἔτη xg. Τοῦ δὲ χόσμου i
de Mie.

ο΄ XXXIII. Θηδαίων λγ' ἐδαδίλευσε! Σταμμενε-
᾿ μῆς p (Buns. : : Σεσόρτωσις καὶ Ἀμμενεμῆς
β΄) ἔτη χγ΄. Τοῦ δὲ χόσμου ἦν ἔτος γψξη΄.

XXXIV. Θηύαίων λδ΄ ἐδασίλευσε Σιστοσιχέ ρ-
μῆς, Ἡραχλῆς χραταιός (Buns. : Σεσόρτωσις,
᾿ς Ἑρμῆς ἢ Ἡρακλῆς κραταιός) ἔτη γ΄. Τοῦ δὲ κόσμου
; ἦν ἔτος γψζα΄.

XXXV. Θηδαίων λε΄ ἐδασίλευσε Máponc; ἔτη μγ΄.
E δὲ χόσμου ἦν ἔτος γωμς΄.

XXXII. Uncis inclusa exciderunt, Nomen regis
esse Stammenemes 1 docet qui sequitur Stainme-
. memes II. Bunsenius pro Stammeneme posuit Am-
— menemem, quoniam in sui computi gratiam sta-

— tuit literas Στ in Σταμμενέμης β' indicare nomen
alius regis, qui simul cum Ammeneme regnarit,
Sesortosin. Quod quidem minime verisimile est ;
ham rationem non video cur hoc uno loco tale ME
ratosthenes monuerit, quum ex Bunsenii rationi-
us sepissime id faciendi occasionem habuisset,
L— Ceterum Stammenemi I assignandos esse an-

FRAGMENTA HIST. GR. — VOL. If,

FRAGMENTA.

561

nos 26 patet. Nam regis antecedentis anni 16 sunt

| ànni mundi 3726 -—3711. Igitur Stammenis annus

primus — 3742; ultimus 3769. — XXXV. Ma-
re$ ortum est ex nomine dynastico Amenenthz
(III) : Aa-en-ma, quod ita legi potuit, ut ra

(rex) in fine nominis poneretur : /an-ra. V. Bun-

sen. p. 295.

Regibus septem dyn. XII addendus octavus est
Ammenemes, pater Sesonchosis, cujus annos se-
decim annumeratos vidimus dynastie XI. Octo
reges recensuit etiam papyrus Turinensis, docente
Lepsio; quamquam duo tantum postrema nomina
servata sunt. Pratterea ad hanc dynastiam referenda
in serie Carnaciana nomina 23. 31. 22. 21. 20. 19.
18 (que sunt dimidie tabule ultima), atque in
tabula Abydena nomina 33-39. Etenim preno-
mina regum in his exhibita respondere nominibus,

quae Manetho praebet, docent monumenta, in quibus

utrumque nomen simul expressum est. Ceterum ante
Lepsium et Bunsenium vulgo statuebatur nomina
ista tabule Abydens non esse dynasti* duodeci-
m2 , sed decime sexta et septima , quoniam proxi-
me sequens nomen /achmes aperte referendum
sit ad dynastiam XVIII. At comparato Manethone
et fragmento papyri Turinensis, quod Lepsius red-
integravit, serieque. Carnaciana, quin rectius jam
statuatur, dubium esse vix potest. Ecce laterculos ;

MANETHONIS SEBENNYT/E

*vu-nudoN-Xa3g3g

'(A]) 3HK3N3RY

*njeureiy

[snm ue] (III) 38&aNam y -

"eUI-U9-e y

'[sn19. *ue] (TII) Nas3150838
*nos-euqos-ey

[snm] r ^ue] (tr) xasazuosag
*19]-eqos-ew

'[snmcg *ue] (ID) 38maNan Y
"noy-qnu-ey

'[snmi£ 5 *ue] (T) Nasa1u0828
*ox19]ey

'[sn48 "ue] () 38&3N3N Y

*jou-do]es-e wy

(*1njunjjruro

e1oduro] umnojseq *8T “ΠΑΡ
sdooutad *sourqey 1njrubog)

(AD sumaNamy "ὦ
"nj-eur-ey "XIXXX
ὉΠ aumaxamy *9
"€eur-uo-ed "IITAXXX
ΠῚ) Nasau1wosag "Ὁ
nox-eqos-eg ΠΛΧΧΧ
(ID Nasaiuosa3g Ἢ
*19]-eqos-eq 'TAXXX
(ID 3Umaxaxy ^e
"ex-qnu-ed 'AXXX
'6

xxx "AIXXX

Ἵ

x». ΠΙΧΧΧ

* (eepqej eerprump 5ππ1)
'üudaNudgdg “2
*yoqog-ex ἽΠΛΧ
'(A] sHKHN3AY '9

"njeur-ey "XIX

6

Ὁ "XX

uv

x TXX

(qp auwaxamy “6
"noq-qnu-ey 'IIXX
Ὁ Nas3190$83S '6
"exiopey 'IXXX
'( sumaNsWYy *]

'j9u-dojyes-ey ἽΠΧΧ

(9; | 91

'qosn t]

ρους »

y 'sudonueos “2

£9 ( 8 ΘΟΌΠΘΠΘΌΙΨ '9

8 'SoJouury “9
4 8 'Sueure'] Ἢ
85 | 87 'sujsosog '$

85. | $e 'seumueumry ἧς
95 | 95 'JSrsoqouosoS Ὁ}

'Sourouourury )

4

""LEWwJȣ)cnunung

*p t "ui 0i 19

€ 'nijouxoqog

'D ἐδ "αἱ e 19

6 ^ equruoury
B —
xt 4 Xf
6I xx
xx XXX
ey Xo
61 FEM

LVT

£7 ΘΙ 'AXXX

CC 'SIS0)1089S "AIXXX

£c ']I seuoumuejs 'TITXXX

96 'souououmuy "ITXXX

(bbs 'TII *sdoT)

"VINTWONON

'WNNAGASV 501,

"OYNUVO 'dIVIL

"ΩΦ "4fy "OHLUNVIN

'NIHQL "HAdVd

"SISNTHISOILVU

Epi — ———M—

— Papyri numeros nominaque restituendos Bun-
senius p. 299 censet hunc in modum :

. Amenemhe Ra-satep-het (I).
». Sesortesen Ra-ter-ke (I... 45 8 »
. Amenemhe Ratnub-keu(I). 37 8 »
ἡ. Sesortesen Ra-scha-ter (ID.. 19 £8 τό
- B. Sesortesen Ra-scha-keu (II. 35 ἡ
- 6. Amenemhe Ra-n-ma (HI 42 3
, ÀAmenemhe Ra-ma-tu (IV... 9 3 547
EN Sebeknofra...................—. - 3 ro lA

19a. 4m. » d.

213 a. 1m. 17 d.

Quod deinde Manethonem - attinet, Bunsenius
- quarto regi Lariari pro ann. 8 tribuit an. 42 (quot
- fere Eusebius falso haud dubie tribuit regg. 5-8),
j qui proxime accedunt ad annos 43 Maris regis
- KEratosth. Itaque summa annorum apud Africanum
.. foret 194 ( pro 160); quibus si addideris annos 16
. Ammenemis, obtinemus an. 210 , qui respondent
ΟΝ Papyri annis 213. Eusebii quoque annos 245 Bun-
- senius l. 1. explicare studuit fingendo laterculo
|. quodam , quem Eusebius in fonte suo (non enim
— ex Africano hec hausta esse) repererit. Sed hzc

᾿ς seamus.
— Eratosthenis deniquereges quattuor vel quinque
cum Manethonianis componit ita (p. 586) :

^

I. Ammenemes, . . .. .. . 1. Ammenemes I.
2. Sesortosis I.

1 IL Saad et] Ammanemes TECTUM UM DN

nimis lusui propinqua, quam ut apponenda cen—

FRAGMENTA. | | ies

4. Sesortosis If.
5. ( Sesortosis IIT).
6. Ammenemes III.
(5 17. Àmmenemes IV.
8. (Sebeknofru ).
Scilicet Papyrus ille, qui quintodecimo seculo
ante cram nostram scriptus esse fertur, atque Ma-
netho, omnes ejusdem dynastie reges, sive alter post
alterum sive alter juxta alterum regnaverint, recen-
sent, singulorumque annos in unum collectos tam-
quam summam annorum dynastiz adponunt, Quam
antiquus hic mos fuerit ipsa papyri «tas compro-
bat. Nec mirum igitur Manethonem res ad seriem
chronologicam revocare non potuisse. Id Erato-
stheni denique contigit. Ita fere Bunsenius p. 279,
quamquam idem alio loco statuit annos 3555 quos
Manethonis dynastiis triginta Syncellus tribuit, de
annis seriei chronologicz intelligendos esse, quippe
quam Syncellus in Manethonis libris juxta alteros
illos numeros enotatam repererit, — Ceterum plu-
res reges in dynastia XII regnasse simul , probatur
monumentis. Nam in stela Musei Parisini notatur
annus octavus, in alia annus nonus , appictis nomi-
nibus 4menemhe (Τὴ et Sesortesen (I). Porro stela
Leidensis junctim habet annum / mum regis Sesor-
tesen (Y) et annum secundum regis A4nemenhe (1I).
Ab his indieiis proficiscens Bunsenius Papyri
et Manethonianos numeros, quales ipse constituit,
ita nectere aggreditur, ut eruatur Eratosthenica
series chronologica annorum 147. Quod quomodo
effecerit, ex tabula quam jam appono, patebit :

HL eorom 1L. $27...

ἘΝῚ δα 5 1 ὙΠ V.

30

564 MANETHONIS SEBENNYT /E
ERATOSTHENES. PAPYR. TURINENSIS. MANETHO. MONUMENTA. |
.
i|Ammenemes I. 1ij|Amm.solus. 1 Amm. solus. 1
2 2 2 2
3 3 3 3
4 4 4 ή
5 5 ὃ 5
6 6|Juxta Sesort. 1 Sesortosis. 1|Juxta Sesort. 1 Sesortosis. 1
; . 2 ? ? 2
8 8 ἶ 3 3 3 3
Una cum Una cum An. 8 8 Amen. et Ses. 1.
Sesortosi. 1 4|Sesortosi. 1 Ι
9 9 2 5 2 5|An, 9 nus Amen. et Ses. I.
10 10 3 6| 3 6 "ε.Ἅ
22 22 15 18 15 18 b.
23 23 16 19 M nicae 19
24 24 17 20 Solus. 20 |
25 25 18 21 21 ἢ
26 ]- 26 T 19 22 22 Ἶ
27|Sesortosis I. 1 Solus. — 23 23 ἢ
46 20 42 42 E
47 21 Ammenem. I]. 1 c. Am. 11. 42| Ammenem. IH. 1 43 '
48 22 2 44 2 44 An. 44mus Sesost. T ef 9 dus,
49 Ἔ 23 3 Ἤ 45 3 45| Amenemhe 1].
SO0|Sesortosis IT. 1 4 Sesort. 1 1 4Sesort. IT. -|-46 | Amenemhe ΕἸ et Sesortosis II
91 2 5 2 5 2| una memorantur.
52 3 6 3 6 3
53 4 7 4 7 4|.
68 19 22 Ἔ 19 22 19 |
69 20 23 23 20
70 21 24 Sesort. III. 1 24 21
71 22 25 2 25 22
84 35 d- 38 15 Ἤ 38 , 35
85 36 16 36
86 37 17 37
97 48 28 Ἤ 48
Ameres. 1
98 49 29 2
103 54 34 2:
1 104 Ἔ 55 35 J- 8
1051 Mares. 1 Amanemhe III. 1 Lamares. 1
135 31 31 31
Amenem. IV. 1 : »| Amenem. IV. 1
136 1 Od 2 32 2 82
148 39 Ἤ 9 39 Ἤ 9 39
| 144 40|Sebeknefru, 1 40|Skemiophris. 1 40
| 145 41 5." 41 3 41
| 146 42 3 42 3 49
| 147 Ἔ 43 4 4 4 T
|

— Que vel sic intercedat inter auctores differentia
t dissensus ex ipsa tabula colligas. Accuratius de
is disputat Bunsenius, ad quem lectorem rele-
gamus.
.. Quod singulos hujus dynastiz reges attinet, mo-
- mumenta probant sub regno djesortesis primi et
- artes inprimis floruisse atque ditionem ultra fines
— JEgypti per Nubiam aliasque regiones vicinas per-
- tinuisse (v. Bunsen. p. 3o7.).
— Sesortosis secundus est celeber ille rex quem
(Greci Sesostrin dicere solent. Manetho, utpote
JEgyptius, nomine Gracanico eatenus tantum usus
— fuerit, quatenus demonstrare studuit ad huncce
- dynastie duodecima regem, non vero ad Ramsen
- dynastie undevicesimz , qui haud ita multum ante
- "Troicum bellum vixit, referenda esse, qu: de Se-
- sostride apud Grecos circumferrentur. Cum Ma-
- methoniana traditione conferendus est Apollonius
- Rhodius, qui in Argon. IV, 259 sqq. de Sesostride,
- etsi non nominato rege , ita loquitur, ut expedi-
tiones ejus urbesque per Asiam conditas multis
seculis antiquiores esse navigatione Argonautica in-
telligantur. Ceterum de confusione Sesostridis dy-
nastie tertiz, legislatoris, atque Nostri et Rames-
sis dynast. XIX vide Bunsen. p. 319 sqq. Ac ipse
fortasse Eratosthenes non. de Manethoniano rege,
sed de eo , quem Greci noverant, Sesostride cogi-
tavit, — Quod Sesostris noster cum Osiride com-
ponitur, id ita explicandum esse videtur, ut post
Osiridem, qui omnem orbem terrarum subegit,
nullus fuerit rex /Egyptius, qui gloria bellica
eum zquaverit. Quod de statura regis affertur apud
Eusebium, quum in Africano Syncellus non le-
gisse videatur, fortasse ex Herodoto in fontem Eu-
sebii illatum est (Bunsen. p. 322). Monumenta
hujus regni admodum rara. Unum tamen super-
est, quo populus virorum stature procerz albi-
que coloris, tamquam devictus a rege , repraesen-
tatur (Buns. p. 323).

Mares-Amenemes III, sive AHa-2-ma nemen-
the, labyrinthi exstructor, apud Manethonem au-
dit Lamares (Lampares. Lackares). Quod nomen,
Bunsenio judice, ab ipso labyrintho in regem
translatum videtur. Scilicet labyrinthus dictum
fuerit Ramares , i. e. porta, domus Maridis , unde
— evaserit deinceps Zamares. Diodoro I, 61 rex di-
— citur Marus vel Marrus ;:idem 1, 97 (coll. I, 89)
ab aliis Marum regem, ab aliis Mendem (i. e. Ame-
— memhe) dici tradit, Apud Strabonem Epitome ha-
ἮΝ bet Μαΐνδης, textus noster Ἰμάνδης et Ἰσμάνδης
(cf. Bunsen. 11. praefat. p. X). Corruptum Maridis
nomen etiam apud Plinium esse videtur in H. N.
XXXVI, c. 13, ubi Lyceas Naucratita labyrinthum
dixisse fertur sepulcrum ZZaridis. Ceterum de 1a-

FRAGMENTA.

$65

byrintho use disserit Bunsen. p. 327-340. —
Quod de Scemiophride ( Sebeknophride , ut scri-
bendum putat Fruin.) sorore ap. Manethonem Afri-
cani legere est, errorem esse erp Bunse-
nius putat,

DECIMA TERTIA DYNASTIA.

38.
SECUNDUM AFRICANUM.

Syncellus p. 61, A : 'l'owxatóex&cr δυναστεία Atoc -
πολιτῶν βασιλέων ξ΄, οἱ ἐδασίλευσαν ἔτη vvy' [ sic
cod, B ; oxó' cod. A et Goar., qui quidem numerus
ex sequente dyn. huc aberraverit].

39.
SECUNDUM EUSESIUM.

Euseb. Chron. p. 99 : Tertia decima dynastiía
Diospolitarum LX regum, qui reggnarunt annis
CCCCLIII (454 Samuelis. ).

Eusebius Syncelli ad verbum eadem habet at-
que Africanus.

In Excerptis Barbaris loco duodecimo ponitur
potestas Bubastanorum cum annis CLIII ( 453? j.
Qu: huc fortasse referenda est. V. Boeckh. p. 156.

Ad hanc dynastiam Bunsenius pertinere censet
Eratosthenis reges postremos.

40.
ERATOSTHENES.

Syncellus Chronogr. p. 123 :

XXXVI. Θηδαίων λς΄' ἐδασίλευσε Σιφόας (Buns.
Σιφθᾶς), [ὃ χαὶ Ἑρμῆς} υἱὸς Ἡφαίστου, ἔτη ε΄,
Τοῦ δὲ κόσμου ἦν ἔτος γωπθ'

XXXVI. (P. 147.) Θηόδαίων λζ΄ ἐῤδασίλευσε
Φρουορῶ ( Buns. “Φουορῶ) ἤ ἤτοι Νεῖλος, ἔτη ε΄ (scr.

(9). Τοῦ δὲ κόσμου ἦν ἔτος γωγωπθ' (scr. γωγωᾷδ΄).

XXXVII. Θηδαίων λη΄ ἐθδασίλευσε ᾿Αμουθαρταῖος
(Buns. Ἀμυντιμαῖος), ἔτη ξγ΄. Τοῦ δὲ κόσμου ἦν ἔτος
Ymw.

Xi908c, i. e. si-ptah, filius Hephesti. Verba
6 xai Ἑρμῆς nisi glossema sunt, post υἱὸς Ἡφαίστου
ponenda. -- Φουορῶ, i. e. pA-ior, ὃ Νεῖλος. — No-
men regis postremi ᾿Αμυντιμαῖος (i. e. ab mente,
Ammonis uxore, datus ), scripsit Bunsenius. Statuens
enim seriem Eratosthenicam , qualem Syncellus
dedit, pertinere usque ad tempus quo vetus /Egy-
ptiorum regnum a Pastoribus dissolutum est, nomen
regis postremi e Josepho eruendum esse putat.
Scilicet quum de pastorum invasione loquens Ma-
netho ap. Joseph. C. Apion. dicat : ᾿Εγένετο Ba«:-
λεὺς ἡμῖν Τίμαος ( Τίμαιος Euseb.) ὄνομα, legi pro
his vult : ἐγένετο βασιλεὺς Ἀμυντίμαος (᾿Αμεντίμαιος

566

ὄνομα. Ceterum quum Phuoro sive Nilus rex se-
cundum Manethonem et Diczarchum is sit sub quo
Troja expugnata est, ejusque antecessor sit Se-
thos (i. e. filius Thoth s. Mercurii), quem cum Si-
phoa τῷ xoi "Eou7 apte componere licet, nescio
an Eratosthenes Sesostrin illum quem duodecimz
dynastize Manetho assignat , unum eundemque esse
statuerit cum illo Graecorum , adeoque mille fere
annorum spatium, quod sec. Manethonem inter
utrumque Sesostrin interjectum est, omnino non
agnoverit. Itaque οἵ τούτοις ἐφεξῆς ἄλλοι νγ΄ βασι-
λεῖς, quos Apollodorus post antecedentes tri-
ginta octo recensuisse dicitur (Syncell. 1. 1.), si
addis iis Phuorze successorem Amumartheum , re-
spondent regibus 54, quos Eusebius numerat inde
ab initio dynastie XX usque ad finem regni /Egy-
ptiaci. Sic tempora regni JEg. propius accedunt ad
Veteris Chronici et ipsius Syncelli computos. Vel
hinc suspicio nascitur laterculum illum non Erato-
sthenis, sed monachi cujusdam J/Egyptii esse, ex
quo Panodorus, et e Panodoro Syncellus eum mu-
tuatus sit. Augetur hec suspicio iis quee de Chro-
nicis Apollodori e Scymno Chio comperta habemus.
Quze ut cum Syncellianis componi possent, in Pro-
legg. ad Hist. p. XLIII eo confugi, ut Apollode-
rum preter compendium chronologicum a Trojanis
inde tempp. incipiens, alterum opus prosa ora-
tione scripsisse statuerem. Quod ne probem etiam-
nunc, interiore Syncellianorum testimoniorum
ratione impedior, — Bunsenio reges illi 53 ii vi-
dentur fuisse, qui per Pastorum tempora victo-
ribus tributarii in /Egypto regnaverint, eosque
respondere putat Manethonis regibus 6o dynas-
tize XIII.

DECIMA QUARTA DYNASTIA.
A1.
SEC. AFRICANUM,

Syncellus p. 61, A : Τεσσαρεσκαιδεχάτη δυναστεία
Ξιοϊ τῶν βασιλέων oc', ot ἐδασίλευσαν ἔτη oro .

Haec in solo cod. B leguntur. Cod. A lacunam
habet.

᾿ τέχνα xol γυναῖχας tig δουλείαν ἄγοντες.

MANETHONIS SEBENNYT/E

SEC. EUSEBIUM.

Idem p. 61, C : Τεσσαρεσχαιδεχάτη δυναστεία
Ξιοϊτῶν βασιλέων oc', ot ἐδασίλευσαν ἔτη ρπδ'- ἐν
ἄλλῳ υπ δ΄.

Eusebius Chron. p. 99 : Quartadecima dynastia
LXXVIregum, quiregnaruntannis CCCCLXXXIV.

Cf. Exc. Barbar. : Potestas Tanitorum ann.
CLXXXVI. Ταῖς et Xois urbes vicine. — Boec-
khius genuinum numerum Manethonis habet an.
194, non 484 , quamquam hunc commendat nu-
merus regum 76 (siquidem recte se habet); sed
Boeckhii sententiam firmat numerus annorum quos
secundo tomo Manetho recensuisse dicitur.

"PASTORUM TEMPORA. DYN. XV—XYVII.

42.

Josephus C. Apion. I, 14 : Μανεθὼν δ᾽ ἦν τὸ
γένος ἀνὴρ Αἰγύπτιος, τῆς “Ἑλληνικῆς μετεσχηχὼς
παιδείας, ὡς δῆλός ἐστι" γέγραφε γὰρ “Ἑλλάδι φωνῇ
τὴν πάτριον ἱστορίαν, ἔχ τε τῶν ἱερῶν, ὥς φησιν αὐτὸς,
μεταφράσας xal πολλὰ τὸν Ἡρόδοτον ἐλέγχει τῶν Ai-
γυπτιαχῶν ὕπ᾽ ἀγνοίας ἐψευσμένον. Αὐτὸς δὴ τοίνυν
ὃ Μανεθὼν ἐν τῇ δευτέρα τῶν Αἰγυπτιαχῶν |
ταῦτα περὶ ἡμῶν γράφει (παραθήσομαι δὲ τὴν λέξιν
αὐτοῦ, χαθάπερ αὐτὸν ἐχεῖνον παραγαγὼν μάρτυρα) *

« ᾿Εγένετο βασιλεὺς ἡμῖν Τίμαος (᾿Ἀμυντίμαιος
Buns. ; Ἀμενέμαος Fruin., Τίμαιος, Τίμιος, Eus.)
ὄνομα * ἐπὶ τούτου οὐχ οἶδ᾽ ὅπως ὃ θεὸς ἀντέπνευσεν, χαὶ
παραδόξως ἐχ τῶν πρὸς ἀνατολὴν μερῶν ἄνθρωποι τὸ
γένος ἄσημοι, καταθαρσήσαντες ἐπὶ τὴν χώραν ἐστρά-
tEUGAtV, χαὶ ῥαδίως ἀμαχητὶ ταύτην κατὰ χράτος εἷλον.
Καὶ τοὺς ἡγεμονεύσαντας ἐν αὐτῇ χειρωσάμενοι τὸ
λοιπὸν τάς τε πόλεις ὠμῶς ἐνέπρησαν xal τὰ ἱερὰ τῶν
θεῶν κατέσχαψαν" πᾶσι δὲ τοῖς ἐπιχωρίοις ἐχθρότατά
πως ἐχρήσαντο, τοὺς μὲν σφάζοντες, τῶν δὲ χαὶ τὰ
Πέρας δὲ
xw βασιλέα ἕνα ἐξ αὐτῶν ἐποίησαν, ᾧ ὄνομα ἦν
Σάλατις ( Σάλτις v. 1.5 Silites Eus, Arm.; Σαΐτης
Afr.). Καὶ οὗτος ἐν τῇ Μέμφιδι κατεγίνετο, τήν τε
ἄνω καὶ χάτω χώραν δασμολογῶν xal φρουρὰν ἐν τοῖς
ἐπιτηδειοτάτοις χαταλείπων τόποις. Μάλιστα δὲ xat

1 τὰ πρὸς ἀνατολὴν ἠσφαλίσατο μέρη, προορώμενος Ἂσ-

42.

Manetho genere fuit /Egyptius, vir Graecam. eruditio-
nem assequutus, uli ex eo intelligitur, quod Grece pa-
triam historiam scripserit, eam, ut ipse profitetur, e sa-
cris interpretatus libris; qui etiam Herodotum in multis
convincit de rebus JEgyptiacis per ignorantiam mentitum.
Ille certe Manetho historiarum /Egyptiarum secundo ita de
nobis scribit (ejus quippe verba proferre libet, ut qui ipsum
pro teste producam ).

« Rex erat ;Timaus ( Amgyntimanus ?) cujus tempore,

; quum nobis Deus nescio quo pacto esset iratior, ex partibus

homines ignobili genere, audacia sumpta repentinum hanc in
regionem impetum fecerunt, eamque facile ac sine pugna
subegerunt : atque principibus ejus in suam potestatem re- —
dactis, de cetero et civitates crudeliter incenderunt, et

deorum templa everterunt; porroque in omnes indigenas -
inimicissime se gesserunt, alios quidem perimentes, aliorum — :
vero et liberos et conjuges in servitutem agentes. Tandem -
vero unum ex illis regem crearunt, cui nomen Salatis.
Atque hic in Memphide versabatur, provinciam superiorem.
et inferiorem tributariam faciens , preesidiaque in locis op-

»

annis xix , vitam finivit.

FRAGMENTA.

συρίων, τότε μεῖζον ἰσχυόντων, ἐσομένην ἐπιθυμίαν
τῆς αὐτῆς βασιλείας ἐφόδου, Εὑρὼν δὲ ἐν νομῷ τῷ
Σεθροΐτη (libri Σαΐτη. Eus. Arm. Methraite) mó-
λιν ἐπικαιροτάτην, χειμένην μὲν πρὸς ἀνατολὴν τοῦ
Βουδαστίτου ποταμοῦ, χαλουμένην δ᾽ ἀπὸ τῆς ἀρ-
χαίας θεολογίας Αὔαριν ("AGapw v. 1. ), ταύτην ἔχτισέ
τε x«l τοῖς τείχεσιν ὀχυρωτάτην ἐποίησεν, ἐνοιχίσας
αὐτῇ xai πλῆθος ὁπλιτῶν εἷς sixoct xai τέσσαρας μυ-
ριάδας ἀνδρῶν πρὸς φυλακήν. ᾿Ενθάδε χατὰ θέρειαν
ἤρχετο, τὰ μὲν σιτομετρῶν χαὶ μισθοφορίαν παρεχό-

μενος, τὰ δὲ xal ταῖς ἐξοπλισίαις πρὸς φόδον τῶν ἔξω-

θεν ἐπιμελῶς γυμνάζων. Ἄρξας δ᾽ ἐννεαχαίδεχα ( 15
... Eus. ) ἔτη τὸν βίον ἐτελεύτησεν. Μετὰ τοῦτον δὲ ἕτε--
- poc ἐβασίλευσε τέσσαρα xal τετταράχοντα (43 Eus.
À.) ἔτη, καλούμενος Bv (Banon Eus. Α.; Βνῶν
Man. Afric, et Eus.). Μεθ’ ὃν ἄλλος Ἀπαχνὰς, ἕξ
xal τριάχοντα ἔτη xol μῆνας ἑπτά. "πειτα δὲ xol
Ἄπωφις ( dphosis Eus. A. "Ago6tc; Afr. d. 15;
Ἄφωφις Eus. d: 17. ἕν xol &xovza , καὶ Ἰαννὰς
( sic codd. 2; vgo Ἰανίας; Eus. A : nan, Afric.
Xxady ) πεντήχοντα xod μῆνα ἕνα. "Ex πᾶσι δὲ xol
"A σσης (sic. Buns.; Ἄσσις vgo ; 4565 vet. interpr. ;
Assethus Eus. À.5 Ἄρχλης Afr. et Eus. d. 15.) ἐννέα
xol τεσσαράχοντα xol μῆνας δύο. Καὶ οὗτοι μὲν ἕξ
ἐν αὐτοῖς ἐγενήθησαν πρῶτοι ἄρχοντες, πολεμοῦντες
ἀεὶ χαὶ ποθοῦντες μᾶλλον τῆς Αἰγύπτου ἐξᾶραι τὴν
δίζαν. »

« ᾿Ἐχαλεῖτο δὲ τὸ σύμπαν αὐτῶν ἔθνος ὝΚΣΩΣ,
(Aycusos Eus. Α.}. τοῦτο δέ ἐστι βασιλεῖς ποιμένες"
τὸ γὰρ "YK xa0' ἱερὰν γλῶσσαν βασιλέα σημαίνει.
τὸ δὲ ΣΩΣ ποιμήν ἐστι καὶ ποιμένες κατὰ τὴν χοινὴν

567

διάλεχτον, xal οὕτω συντιθέμενον γίνεται "YK XQ. »
Τινὲς δὲ λέγουσιν αὐτοὺς Αραδας εἶναι. Ἔν 2 ἄλλῳ
ἀντιγράφῳ, οὗ βασιλεῖς σημαίνεσθαι διὰ τῆς τοῦ
ὝΚ (usos Eus. A.) προσηγορίας, ἀλλὰ τοὐναντίον
αἰχμαλώτους δηλοῦσθαι ποιμένας" τὸ γὰρ ὝΚ πάλιν
Αἰγυπτιστὶ xoi τὸ "AK δασυνόμενον ai ἰχμαλώτους
ῥητῶς μηνύει, Καὶ τοῦτο μᾶλλον πιθανώτερόν μοι
φαίνεται χαὶ παλαιᾶς ἱστορίας ἐ ἐχόμενον.

Τούτους δὲ τοὺς προχατωνομασμένους βασιλέας τοὺς
τῶν ποιμένων καλουμένων xal τοὺς ἐξ αὐτῶν γενομέ-
νους χρατῆσαι τῆς Αἰγύπτου φησὶν ἔτη πρὸς τοῖς πεν-
ταχοσίοις ἕνδεχα, Μετὰ ταῦτα δὲ τῶν ἐχ τῆς
Θυηδαΐδος xal τῆς ἄλλης Αἰγύπτου βασιλέων γενέσθαι
φησὶν ἐπὶ τοὺς ποιμένας ἐπανάστασιν, x«l πόλεμον
αὐτοῖς βυρρᾶ γῆν σι μέγαν xai πολυχρόνιον, "Emi δὲ
βασιλέως, ᾧ ὄνομα εἶναι Μισφραγμούθωσις (sic
Εμδ.ιλυτὰ. et Sync. p. 103 D; libri h. 1. et infra
Ἀλισφραγμούθωσις), ἡττωμένους φησὶ τοὺς ποιμένας
ὕπ᾽ αὐτοῦ ἐχ μὲν τῆς ἄλλης Αἱ γύπτου πάσης ἐχπεσεῖν,
χαταχλεισθῆναι δ᾽ εἷς τόπον, ἀρουρῶν ἔχοντα μυρίων
(χιλίων conj. Buns. ) τὴν περίμετρον. Αὔαριν à ὄνομα
τῷ τόπῳ. Τοῦτον φησὶν ὃ Μανεθὼν ἅπαντα τεί χει
τε μεγάλῳ xat ἰσχυρῷ περιδαλεῖν τοὺς ποιμένας,
ὅπως τήν τε χτῆσιν ἅπασαν ἔχωσιν ἐν ὀχυρῷ χαὶ τὴν
λείαν τὴν ἑαυτῶν. . Τὸν δὲ Μισφραγμουθώσεως υἱὸν
Θούθμωσιν (sic Eus. A ; vgo Θούμμωσιν) ἐ ἔπιχει-
ρῆσαι μὲν αὐτοὺς διὰ πολιορκίας ἑλεῖν xac χράτος,
ὀχτὼ χαὶ τεσσαράχοντα μυριάσι προσεδρεύσαντα τοῖς
τείχεσιν * ἐπεὶ δὲ τῆς πολιορχίας ἀπέγνω, ποιήσασθαι
συμθάσεις, ἵνα τὴν Αἴγυπτον ἐχλιπόντες ὅποι βούλονται
πάντες ἀδλαθεῖς ἀπέλθωσι. Τοὺς δὲ ἐπὶ ταῖς ὁμολο-

portunissimis relinquens. Maxime vero partes munivit
orientales, prospiciens Assyriis, tunc aliis potentioribus,
futuram cupiditatem invadendi illud ipsum regnüm. Quum
autem nactus esset in Sethroite nomo civitatem opportunis-
simam ad orientem fluvii Bubastite sitam , quae ex antiquae
theologis traditione Auaris appellabatur, et incolis frequen-
tavit eam et muris firmissimis communivit , postquam illic

. collocaverat ad custodiam usque ad ccxr. millia virorum. Illuc

veniebat sestatis tempore, tam ut frumenta meteret et con-
ductitiis mercedem solveret, quam ut armatos ad terrorem
extraneorum diligenter exerceret. Quum autem regnasset
Post hune etiam regnavit alter
annis xLiv, Beon nomine. Post quem alius Apachnas no-
mine, annis xxxvi et mensibus vu. Dein etiam Apophis
LXI, et Jannas annis L et mense uno. Post omnes autem
Asses annis xLix et mensibus it. Et isti quidem sex inter eos
fuere primi principes , bellum semper gerentes (regionem
assidue vexantes sec. Eus. Arm.), et maxime ZEgyptum
radicitus exstinguere cupientes. »

« Vocabatur autem gens universa Hvcsos, id est reges pa-
stores : Hyc enim in sacra lingua regem sonat, Sos vero
pastorem et pastores secundum dialectum communem,
unde vox composita Hvcsos. » Sunt autem qui Arabas illos
exstitisse dicunt. In alio autem exemplari nomine illo
Hvcsos non reges significari, sed e contrario, captivos pa-

stores indicari. Hyvc enim iterum ZEgyptiaca lingua, et
Hac cum aspiratione, captivos proprie nominatimque signi-
ficat. Atque id mihi verisimilius videtur et magis cun:
antiqua historia consentiens.

Prodictos autem reges pastorum nomine. appellatos,
illorumque posteros JEg gyptum in sua potestate habuisse
dicit annis x1 supra quingentos. Tum vero susceptam ad-
versus pastores a Thebaidis ac reliquz Egypti regibus
expeditionem , bellumque grave ac diuturnum inter ipsos
conflatum fuisse. Sub rege autem cui Misphragmuthosis
nomen erat, debellatos pastores illos, ac reliqua /Egypto
pulsos, unum in locum inclusos esse tradit, cujus ambitug
decem jugerum millia contineret. Auaris locus ille dice-
batur. Hunc Manetho dicit universum a pastoribus ingenti
validoque muro septum ac munitum , ut quicquid sibi for-
tunarum esset ac proedoe, id omne tutum ac securum ha-
bere possent. At vero Misphragmuthoseos filium Thuthmo-
sin cccc.xxx millium hominum exercitu muros obsedisse ,
alque ipsos per vim expugnare conatum illum quidem,
sed , obsidionis exitu desperato, cum iisdem ea conditione
pepigisse, ut, 7Egypto relicta, omnes quocunque vellent
sine ullo suo detrimento commigrarent. Eos igitur cum
universis familiis atque omni possessione sua (cum armen-
lis et familiis omnique re sua, Eus. Arm.), uti per ictum
foedus poterant, haud pauciores ccxr. millibus ab JEgypto

$568

γίαις πανοικεσίᾳ μετὰ τῶν χτήσεων (κτήνεων em.
Buns. ) οὐχ ἐλάττους μυριάδων à ὄντας εἴχοσι καὶ τεσσά-
gov ἀπὸ τῆς Αἰγύπτου τὴν ἔρημον εἰς Συρίαν ὅδοιπο-
ρῆσαι. Φούουμένους δὲ τὴν ᾿Ασσυρίων δυναστείαν (τότε
γὰρ ἐχείνους τῆς Ἀσίας χρατεῖν), ἐν τῇ νῦν ᾿Ιουδαίᾳ
χαλουμένη πόλιν οἰκοδομησαμένους τοσαύταις μυριάσιν
ἀνθρώπων ἀρχέσουσαν, Ἱεροσόλυμα ταύτην ὀνομάσαι.

"Ev ἄλλῃ δέτινι βίδλῳ τῶν Αἰγυπτιαχῶν
Μανεθὼν τοῦτό φησιν ἔθνος τοὺς χαλουμένους ποιμένας
ai χμαλώτους ἐν ταῖς ἱεραῖς, αὐτῶν βίόλοις γεγράφθαι,
λέγων ὀρθῶς. Καὶ γὰρ, τοῖς ἀνωτάτω προγόνοις ἡμῶν
τὸ ποιμαίνειν πάτριον ἦν καὶ νομαδιχὸν ἔχοντες τὸν
βίον οὕτως ἐκαλοῦντο ποιμένες. Αἰχμάλωτοί τε πάλιν
οὐχ ἀλόγως ὑπὸ τῶν. Αἰγυπτίων ἀνεγράφησαν, ἐπειδή-
περ ὃ πρόγονος ἡμῶν Ἰώσηπος ἑ ἑαυτὸν ἔφη πρὸς τὸν
βασιλέα τῶν Αἰγυπτίων αἰχμάλωτον εἶναι, χαὶ τοὺς
ἀδελφοὺς εἰς τὴν Αἴγυπτον ὕστερον iei udty; τοῦ
βασιλέως ἐπιτρέψαντος. ᾿Αλλὰ περὶ μὲν τούτων χτλ.
( vide fr. 5o).

Eadem ex Josepho exscripsit Euseb. Chron.
Arm. I, c. 21 et Praep. Ev. X, 13. — Verba ἐν ἄλλη
δέ τινι βίόλῳ τῶν Αἰγυπτιαχῶν, Bunsenius p. 45 ita
intelligit, ut Manethonem statuat, non modo in
secundo /Eg. libro, sed: data ocetdióse etiam in
primo vel tertio de hs locutus sit, Quod non pro-
bandum. Nam quum eadem jam dixerat Josephus
legi ἐν ἄλλῳ ἀντιγράφῳ, monente Beeckhio p. 120,
frustra obloquente Fruino, aperte eodem modo
verba ἐν ἄλλη τινὶ βίόλῳ intelligenda sunt de alio
quodam .Manethonis /EÉgyptiacorum exemplari.
Hanc vero a Judso quodam interpolatam esse res
ipsa, quam affert Josephus , suadere videtur.

DYNASTIA DECIMA QUINTA.

43.
SEC. AFRICANUM.
Syncell. p. 61,A
᾿ Πεντεχαιδεχάτη δυναστεία ποιμένων,

σαν δὲ Φοίνιχες ξένοι βασιλεῖς ς΄, ot xxt Μέμ.-
φιν εἷλον, ot χαὶ ἐν τῷ Σεθροΐτη νομῷ πόλιν ἔχτισαν,
ἀφ᾽ ἧς δρμώμενοι Αἰγυπτίους ἐχειρώσαντο. Ὧν πρῶτος
Σαΐτης ἐδασίλευσεν ἔτη ιθ΄, ἀφ᾽ οὗ xot ὃ Σαΐτης
νομός.

2 Bv 6v (Βήων m. Βυῶν Goar.) ἔτη μδ΄.

Y Παχνὰν ( Παχνᾶν 6., ; Ἀπαχνᾶς m.) ἔτη ξα΄.

δ΄ Σταὰν ἔτη ν΄.

MANETHONIS ΒΕΒΕΝΝΥΤΑ͂Σ

e "A ex^ns ἔτη μθ΄,
ς' Ἄφοόις ( Ἄφωφις m.) ἔτη ξα΄.
Ὁμοῦ ἔτη σπδ΄.
Cf. Excerpt. Barb. : Potestas Sebennitorum ann.
224 (284?).
4h.

SEC. EUSEBIUM.

Idem. p. 61, D : Πεντεχαιδεχάτη δυναστεία Ato o-
πολιτῶν βασιλέων, ot ἐδασίλευσαν ἔτη ov.

Euseb. Chron. p. 99 : Quintadecima dynastia
Diospolitarum regum, qui regnarunt annis CCL.

DECIMA SEXTA DYNASTIA.
45.
SEC. AFRICANUM.

S yncell. p. 61, € : “ΕἘχχαιδεχάτη δυναστεία ποιμέ-
vec ἄλλοι βασιλεῖς À6'* ἐδασίλευσαν ἔτη qw.
Cf. Exc. Barb. : Potestas Memphitarum an, 318
(518?)
46.
SEC. EUSEBIUM.

Idem. p. δι Ds Ἑχκαιδεκάτη δυναστεία Θηδαῖοι
βασιλεῖς e (1.5 1), ot καὶ ἐδασίλευσαν £ ἔτη δι, —-

Euseb. Chron. p. 99 : Sexta decima dynastia
Thebcorum Κ΄ regum, qui regnarunt annis CXC.
Hianni 19o respondent in Canone Eusebii annis
Abrahami 1—190. Hoc mirum videri possit, ut
putes ipsum Eusebium rem ita adornasse, Neque
id pernegaverim ; sin quid mutaverit, fecisse id de-
bet in una dynastiarum sequentium (in dyn.XIX ?).
Nostra bene se habet , nisi quod pro quinque (ε΄)
regibus, jubente Beeckhio p. 229 sq., reponendi
sunt octo (η΄). Ita enim vetus Chronicon, quod
tum de hac dynastia tum de sequentibus duobus
cum Eusebio consentit, Unde tamen minime con-
sequitur alterum hausisse ex altero. Subesse enim
his eam Manethonis recensionem, qua usus est
Panodorus, quamque ex eo novit Syncellus, coar-
guit Syncellianus regum laterculus in quo Pastori-
bus dynastie XVII premittuntur reges octo ( hi

P. 101, diets 103, €) :
IL «jack “τ 1081 RN
2. i) Ῥαμεσσομενὴς.. ΣΝ, εἰς 15.
3. * Observa ec 3r

per solitudinem in Syriam tetendisse. Quod autem sibi
ab Assyriorum principatu metuerent ( tum enim illos Asiam
tenuisse), in ea quam hodie Judsam appellamus regione
urbem zedificasse , quae tot hominum millia caperet, ean-
demque Hierosolyma nominasse. In alio vero quodali
rerum JEgyptiarum exemplari Manetho dicit, banc gentem
pastores appellatam , captivos in sacris suorum libris ha-

beri; idque recte. Nam antiquis progenitoribus nostris
patrium erat greges pascere : et pascualem agentes vitam ,

inde pastores vocabantur. Rursusque captivi non temere
in AEgyptiorum libris dicti sunt , quoniam progenitor noster

Josephus dixit ad JEgyptiorum regem, se captivum esse,

et postea fratres in 4Egyptum evocavit regis permissu. ^

2:
ἢ
[
--
B
1
b
. MEI
a

4. χα’ Ῥαμεσσήδεως. . . . . . , . . an. 24
δ χα 'Pausocmpévo. . . .. . . . . 19

ε ωῸ 5 e
“6. xY' Ῥαμεσσῇ Ἰουδασσῇ. . .. . . 39
1 7. xÓ. Ραμεσσῆ Οὐάφρου. -. . . . 29
Eo. Koyyapei lll. 5
p" 190

Bi quum idem numerus regum eundem etiam
: atque Vet. Chronicon annorum numerum exhibeat,
— id quod primus vidit Boeckhius, patet immerito a
— plurimis incusari Eusebium , quasi suopte ingenio
— hanc dynastiam effinxisset. Aliud argumentum,
- quo fidem Eusebii tueretur, Beeckhius petivit ex Eus.
— Arm. ed. Zorab. serie regum Argivorum, ubi hzc :

— Regnante Amesse secundo, rege Ag "yptiorum, anno
— €LXI dynastie .XFI in Argivos regnat Mrgos.
— ldem ad finem laterculi repetitur. Igitur bene
— novit Eusebius nomina regum hujus dynastiz; nam
2 amesses ille haud dubie est Jtazesses Syncelli, ex
— eujus numeris annus dynastie r6: foret annus
- quintus Aamessis Uaphru. — Suboritur tamen
— dubitatio. Nempe in Maji versione, quam Beeckhius
—— mon consuluisse videtur, locus laudatus ita se ha-
r bet : Regnante secundo "Egypriorum A masi in
Á δ κύρην dynastia ἀππο CLXI imperavit Ar-
— gieis Inachus. Nihili hec facerem, quum altera
" versio multo accuratius Armeniaca reddere soleat ,
. nisi Amasis vel Amosis dyn. XVIII rex sepius apud
. Ecclesi Patres tamquam is nominaretur qui Moy-
- sis et Inachi temporibus regnaverit (Tatian. Or.
- adv. Gr. et African. ap. Euseb. P. E. X, 11, p. 494;
- Clem. Alex. Strom, I, 21, p. 138, 23. V. Apion.
- fr. 5. Boeckh. 1. 1l. ὙΠ ΤΗΣ ΦΕΡΕ vero AÁmosis
. dici potuit, si primus rex ἄγῃ. XVIII intelligen-
dus est, quod avum ejusdem nominis habuit ; pro-
. babilius tamen cogitaverit auctor de septimo rege
ἄγη. XVIII, quem sepissime cum primo confu-
sum ab Ecclesiasticis esse constat. Jam quum in
Grzcis Eusebii heec non legantur, in Canone autem
Eusebii Inachus notetur ad annum Abrah. 161r,
plurimi vero Inachum cum Amosi rege dyn. XVIII
componant : suspicio oriri possit glossam illam non
ab Eusebio profectam, sed ab alio quodam di-
versa plane in unum conjungente esse adscriptam.
Verum bene sentio nihil his dirimi. Ipse Majus
Amessis nomen cum notissimo isto Amasi vel Amosi
permutaverit; et firma steterit sententia Beeckhiana.
— Jam quum Eusebius ad an. Abrah. 161 (1855
a. Chr.) de regum Argivorum temporibus Casto-
rem laudet, primus vero Inachi annus ex Castoris
computo non cadat in annum 1855, sed in an.
1776 vel 1774 (v. Castor. fr. 11); nec aliunde
appareat ratio, cur in annum 1855 potissimum Ar-
givorum initia ponantur; suspiceris ipsum Casto-

xem (quem /Egyptiaca scripsisse fragmenta arguunt)

ome Lu m PER ai e m 4 Pe Lo) E NEST E d S P r — — " — ---..ὕ.....-------
: d sos rU δ TIT ur e M ra ἔτος a o Lx Ma D ac G uy as EC RTL
EN ως mh e xu e ἀν ἀμ ΠΡΟΣ ἣν ὃ TONER ER Dm dc (EAM De ρος προς περ RON NI INEST
| , D TES ee TO ΡΣ ων ἂν Cibi Eon. ΩΝ SEAT TONO "de: Me Ue: ^w

S:

FRAGMENTA. ΄

609

Inachi annum primum composuisse cum anno 161 .
dyn. XVI, idque Eusebium ad suum de dynastiis
/Egyptiis computum transtulisse. Ex computo Vet,
Chronici an. 1776 a. C. caderet in dynastiam XVII
( 13851—1749), quum dynastia , XVI pertineat ad
annos 2041—18525. Hzc igitur multo minus qua-
drant, Mirum tamen est ram Trojanam, quae Ve-

teris Chronici numeris subest , eandem plane esse.
atque Castoris (1208 a. Chr. ) , quamvis serioris
wvi scriptores Alexandrinos et Judzos et Chri-
stianos quantum novi ad unum omnes Eratosthe-
nica «ra uti videamus. Quare nescio an non etiam
in reliquis Castorei computus vestigia subsint,
Permittas conjecturam. Consentaneum est preter
Eratosthenem etiam alios exstitisse, qui seriem
chronologicam per Pastorum tempora nonnisi sec.
dynastias principum ZEgyptiorum constituerint ,
pastorum nominibus annisque aut omissis plane aut
juxta positis. Sic fecisse etiam eum conjicio ex quo
fluxit computus Chronici Veteris, Ejiciamus igitur,
quam unam intulit Judzus , Pastorum. dynastiam

XVII annorum 1023. Quo admisso, annus primus
dynastize XVI non amplius est 2041, sed 1938 a.

Chr. Igitur annus 161 ἄγῃ. XVI, qui primus fuisse
Inachi dicitur, est 1778. Nos ex Castore supputa-
mus an. 1776. Differentia vix premenda. — Porro

Inachidis Castor tribuit annos 380, qui accuratius
revocandi sunt ad annos 378 (6 Χ 63 ). Sequuntur
deinde Danaide. Danaum vero sec. Manethonem

Josephi Egypto ejecit Sethos sive frater /Egvptus,

primus rex dynastiz XIX. Jam Chronici Vet. auctor

et Eusebius dynastize XVIII tribuunt annos 348, qui

juncti triginta annis postremis dynastis antecedentis

(161-190) summam efficiunt annorum 378 , qui-

bus regnasse Inachidas Castor statuit, Ipse Euse-

bius ita statuere non potuit, quum interpositam

habeat Pastorum dynastiam cum annis 103. Quare

Danaum fàcit regem decimum quartum dynastie

XVIII, Cf. infra ad dyn. XVIII.

DECIMA SEPTIMA DYNASTIA.

A7*
SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 61, C : Ἑπταχαιδεκάτη δυναστεία mot-
μένες ἄλλοι βασιλεῖς μγ΄ xat Θηδαῖοι [ἢ] Διοσπολῖται
29 ^ / A T 3 , Ν

Ὁμοῦ οἵ ποιμένες xal οἱ Θηύαῖοι ἐδασίλευσαν ἔτη
ρνα΄.

Bunsen, : « Hzc corrupta esse nemo dubitabit,
nisi qui Manethoniana esse putaverit, quia absurda
sint. Locum sic fere restituendum esse in libro ter-
tio docebimus :

ἙἙπταχαιδεχάτη δυναστεία. [Ποιμένες ἄλλοι θασι-

»

570

λεῖς ε΄, ἐδασίλευσαν ἔτη ρνα΄. Ομοῦ οἱ πομένες βασιλεῖς

Y (43226-1-324-5) καὶ Θηόδαῖοι Διοσπολῖται νγ΄
(53). Ὁμοῦ οἵ ποιμένες καὶ οἱ Θηόαῖοι {ς΄ (9e). Qui nu-
merus regum 96 hinc in epilogum migravit. » Cf.
Idem III, p. 20. At hoc ludere est. Ante v. Atoc-
πολῖται inserui 7 Fruin conjecit ; ἄλλοι βασιλεῖς
ἔτη μγ΄ καὶ ἐν τῇ Θηδαΐδι Διοσπ.

48.
SEC. EUSEBIUM.

y jte p. 61, D : ἙἙπταχκαιδεκάτη δυναστεία ποι-
μένες ἦσαν ἀδελφοὶ (ἀλλόφυλοι Movers. PAaniz.p. 35)
Φοίνικες ξένοι βασιλεῖς , οἵ xal Μέμφιν εἰ εἷλον.

*Qy πρῶτος Σαΐτης ἐδασίλευσεν Z ἔτη ιθ΄, ἀφ᾽ οὗ καὶ
ὃ Σαΐτης νομὸς ἐκλήθη, ot καὶ ἐν τῷ Xetpokrn (Σαι-
θροΐτῃ cod. B, Σεθρωΐτη sch. Plat. p . 424 Bekk.)
νομῷ πόλιν ἔχτισαν, ἀφ᾽ ἧς δρυώμενοι ἀβρμρῦαγε ἔχει-
ρώσαντο.

β΄ Βνῶν (Βηὼν. m.) ἔτη μ' (μγ΄ Goar.).

[Y] Ἄφωφις ἔτη ιδ΄.

Μεθ’ ὃν "Aloy A c ἔτη λ΄.

ὋὉμοῦ ἔτη ργ΄.

Κατὰ τούτους Αἰγυπτίων βασιλεὺς (βασιλεῦσαι eonj.
Boeckh. p. 230) Ἰωσὴφ δείχνυται,

Aphophis in Chronico Arm. non tertius est rex
sed quartus. Sic etiam schol, Platonis et ipse Syn-
cellus p. 69 , C : Τέταρτον xal τελευταῖον τῆς ιζ΄ δυ-
ναστείας Ἄφωφιν Εὐσέιος παρέθετο. Accedit quod
litera γ΄ abest in cod. A. Quare n. l. error est li-
brariorum. Cf. Boeckh. p. 531.

Euseb. Chron. p. 99 sq : Decima septima dyna-
stia Pastorum, qui fratres erant Phoenices exterique
reges , et Memphin occuparunt. Ex his primus Sai-
tes imperavit annis XIX, a quo Saitarum quoque
nomos nomen traxit, Iidem in Sethroite nomo ur-
bem condiderunt , unde incursione facta JEgyptios
perdomuerunt,

Secundus Benon ( 4non, margo), annis XL.

Deinde Archles, annis X.X X.

Aphophis annis XIF.

Summa annorum CIII. Horum cetate regnavisse
in JEgypto Josephus videtur.

In Vetere Chronico respondent : Μεμφιτῶν γενεαὶ
9 ἔτη pr. Syncellus quoque P. 103,D hanc Eus.
dynastiam in animo habuit : xci διεὸ ivi Τανΐἵΐται
βασιλεῖς δ΄, οἵ καὶ ἐδασίλευσαν σνδ΄ (deb, σνθ΄). Nu-
merus cvó' temere adjungitur, quum is pertineat
ad septem reges, quos ipse recenset. V, Boeckh.
p. 232. In Canone 17"* dynastie assignantur an.
Abrah. 191-293.

Ceterum Syncellus p. 62, A subjicithzc : Σημειω-
véov πῶς ὃ Εὐσέδιος πρὸς τὸν olxeiov σχοπὸν τοὺς τῆς
πεντεχαιδεχάτης δυναστείας παρὰ τῷ ᾿Αφριχανῷ φερο-

MANETHONIS SEBENNYT/E

μένους κατὰ τὴν M δυναστείαν γεγονέναι λέγει. ᾿Επεὶ
γὰρ πᾶσι συμπεφώνηται ὅτι ἐπὶ Ἀφώφεως ἦρξεν Ἰωσὴφ, E.
τῆς Αἰγύπτου, μὴ ἔ ἔχων δπωσοῦν ἐπὶ ἄλλου τινὸς αὐτὸν |
παραθέσθαι, Hirn τὸν Ἄφωφιν ἀπὸ τῆς we δυνα-- —
στείας εἰς τὴν ιζ΄. χολοῤώσας τὰ ἔτη αὐτοῦ [α΄ ὑπάρ- |
χοντὰ εἷς λ΄, τὰ δὲ τῆς ὅλης δυναστείας pvo oy! παρα- 1
θεὶς, xai ἀντὶ τῶν ἕξ βασιλέων δ΄ μόνους. Quee ne cre- |
damus, vel sequens fragmentum impedit. |

49.
Schol. Platon. p. 424 Bekk. : Xaizxóc] "Ex τῶν Ὁ

Μανεθὼ Αἰγυπτιαχῶν, “ΕἙπτακαιδεκάτη δυναστεία ἦσαν
ἀδελφοὶ Φοίνιχες ξένοι βασιλεῖς, οἵ xol Μέμφιν εἷλον, am
ὧν πρῶτος Σαΐτης ἐδασίλευσεν ἔτη ιθ΄, ἀφ᾽ ob xol ὁ
ὃ Σαίζης νομὸς ἐχλήθη" * ol χαὶ ἐν τῷ Σελῥωΐτη (sic) νομῷ —
πόλιν & ἔχτισαν, ἀφ᾽ ἧς ὁρμώμενοι Αἰγυπτίους ἐχειρώ-. |
σαντο. Δεύτερος αὐτῶν Bv vécu μ΄, τρίτος ᾿Αρχάρης
(ser. "ApyAnc) ἔτη λ', τέταρτος" Ἄφωφις ἔτη ιδ΄, Ὁμοῦ
ογ΄. Ὃ δὲ Σαΐτης προσέθηχε τῷ μηνὶ ὥρας ι6΄, ὡς εἶναι L|
ἡμερῶν M, xol τῷ ἐνιαυτῷ ἡμέρας ς΄ (£), xdi γέγονε
ἡμερῶν τξέ. r

Vides scholiastam eadem plane afferre que Eu-
sebium et preterea addere aliud quoddam quod
Eusebius non habet. Igitur nihil finxit Eusebius, sed
ex eadem hausit recensione dynastiarum Manetho- |
nianarum , quam scholiasta adhibuit. Eandem ante
oculos habuit Panodorus, e equo Syncellus suam
regum seriem affert; nam vidimus dynastiam deci-
mam sextam Eusebii et Syncelli eodem modo esse
adornatam. Verum in dyn. XVII Panodorus reli-
quit Manethonem suum, alia ex Manethone Josephi,
alia nescimus unde assumens, Panodorum excerpsit |
Syncellus; Josephum non legit; si de Manethone -
loquitur, intelligendus est Panodoreus, non vero
Africani vel Josephi; etsi ipse Syncellus ne suspi-
catus quidem esse videtur, hunc Panodori Mane-
thonem plane diversum esse ab eo quem Africanus
sequitur. Tam plena sunt omnia confusionis.

Syncellus p. 104, postquam dixerat se de Pa-
storum temporibus malle Josephum sequi quam
Manethonem (nescit vel non reputat Josephum
quoque sua e Manethone depromere), regum
nomina recenset hzc :

L xg Σιλίτης ἔτη ιθ΄ πρῶτος τῶν ς΄ (C) τῆς ιζ΄
δυναστείας παρὰ Μανεθῷ,. .. . . .... 1

o, AL Βα ων, ἔτα MAS cabe deco ΗΑ

δ. χη cAmole Ez uideo κοι 36

ὁ. x9 ."Aonew ἔτη iR. và o o τὰ 61

& X diis It vies iuste ds M

8. o. Kfozog Ern We oro 39
χατὰ δὲ τὸν Mavs00 ἔτη μδ'

2,28 Om ἀν Δ ΠΡ

259

m "P P *, , Ἢ]
Οὗτος προσέθηκε τῶν ἐνιαυτῶν τὰς ε΄ ἐπαγομένας,

xol ἐπὶ αὐτοῦ, ὥς φασιν, ἐχρήματισεν τξε΄ ἡμερῶν
ὃ Αἰγυπτιαχὸς ἐνιαυτὸς τξ΄ μόνον ἅμερδιν πρὸ τούτου
ὃ Δίγυ : μο Asp P T

μετρούμενος. ᾿Κπὶ αὐτοῦ ὃ μόσχος θεοποιηθεὶς Ἄπις

ἐχλύθη.

FRAGMENTA.

— . Summa annorum est Josephiana. Pro Josephi rege.

571

sexto (.4557) annorum 49, duos reges ponit Panodo-
rus annorum 29 et 20. Kertonem Josephus omnino
non nominat ; videtur idem nomen esse atque Zr-
chles ap. Africanum. In postremis Syncelli iterum
agnoscimus Manethonem schol. Platonis.

B
Ee !
E.

DRM

᾿

PHARAONES. HYKSOS.
ea ra VIR rs Sn f. RES
AFRICAN. ET EUSEB. JesEPRUS. AFRICANUS. EusEBIUS. PANODORUS.
DYNASTIA XIII. I. Regnante Timao in /Egy-
60. Diospolit. an. 453 ptum invadunt , terram
populantur, regestribu-
ΕΛ NIV. tarios sibi reddunt. DYNASTIA XV. DYNASTIA XV.
mote a vet 11. PASTORES REGES SEX. 6. Pastores. an. 284 | Reges Diospolito. an. 250
8
1. Salatis. 19 a. » m. 1. Saites. 19
2. Beon. 44 2. Bnon. 44
3. Aphachnas. 36 7 3. Pachnan. 61
4. Apophis. 61 4. Staan. 50
5. Jannas. 50 1 5. Archles. 49
6. Assis. 49 . 3 6. Aphobis. 61
259 a. 10 m. 284
III. Reges recensiti et po- DYNASTIA XVI. DYNASTIA XVI.
Heron ΤΕ ΠΌΡΟΣ 32. Pastores. an. 518 | 5 (8) Thebsei. 190
regnarunt an. 511.
DYNASTIA XVII. DYNASTIA XVII.
E IV. Bellum diuturnum prin- ^
cipum ZEgyptiorum et 43. dirieécr: (ΕἸ Pastores. 103
Pastorum. 43. Thebiei. 1. Saites. 19
V. Pastores /Egypto exce- | (Sequitur ἄγῃ. XVIII, ^r gne "
dunt temporibus dyn. cujus rex sextus Me- ^ Jin, m
BU i 4. Aphophis. 14
,s XVII, sub rege Tu- phramuthosis , septi-
thmosi. mus Tuthmosis.) 103
(Sec. P2nodorum : 7 regg. an. 259)

Dynastie XV Africanus tribuit annos 284; Jo-
sephus iisdem regibus nonnisi 260 annos dedit,
idque rectius se habere statuit Bunsen., (III p. 16).
Apud Africanum vel ejus auctorem annos regis
tertii omissos esse vel excidisse putat : hinc factum
esse, ut anni regum quarti, quinti et sexti loco suo
moti tribuerentur regibus tertio, quarto et quinto.
Jani quum ita sexto regi apud Africanum annorum
numerus non relinqueretur, unum ex superioribus
numeris repetitum et postremo regi attributum
esse. Quz ratio nunr probabilis sit tu videas. Ego
vix mihi persuaserim , quum Africanus etiam in
reliqua dynastiarum pastorum adornatione a Jo-
sepho recedat, in decima quinta autem non modo
numeros alios exhibeat, sed ctiam aliam regum

Zo τνον Te
"yard v. Ὁ τὐῳ Ἀπ d -

l——

UP A

TET SEDET

-—- o
δ:

seriem : nam Apophis Africano est rex sextus , Jo-
sepho et Syncello sive Panodoro quartus est. At-
que hoc quidem ita comparatum, ut Africanus
genuina, reliqui accommodata ad Judaicam chro-
nologiam exhibere videantür. Certe sec. Syncellum
(p. 107, Cj Josephus ἐπὶ τῆς ἀρχῆς Αἰγύπτου ἀναόι-
δάζεται anno. Apophis regis decimo septimo. Hinc
vero usque ad Exitum Judzi chronologi exputant
annos 224, eundemque computum Syncelliana re-
gum Egyptiorum series prabet. Quare suspicari
licet hune in finem locum Apophi a Manethone as-
signatum a Jud:o quodam mutatum esse , eamque
mutationem absque idonea ratione in eam Mane-
thonis recensionem, quam Josephus adhibuit, esse
translatam. Vide Boeckh. p. 236.

E

572

Dynastie XVI ap. Africanum anni sunt 518.
Proxime ad hunc numerum accedunt anni 511,
quos Josephus exhibet , ita tamen , ut comprehen-
dant annos 259 regum antecedentium. Hoc vero
Josephi commentum esse videtur, qui annos d ynastize
XVIad dynast, XV et XVI retulerit, ne nimium
Manetho discrepet a Judzorum chronologia ; nam
secundum Genesin (c. 19), ut ipse Josephus ait,
Judai (i. e. Pastores sec, Jos.) nonnisi 400 an-
nis in /Egypto commorati sunt. His igitur ex Ma-
nethone substituerit annos 511, per quosregnasse
Pastores in /Egypto ait. Quod deinde subsecutum
esse ait bellum diuturnum, id componi potest cum
Africani dynastüa XVII, regum Pastorum et The-
baorum. V. Bunsen. p. 18 et Boeckhius p. 239.
Boeckhius tamen etiam aliter statui posse docuit.
Nimirum quum in dynastia XVII recenseantur 43
reges Pastores et reges Diospolitz item 43 (si recte
numerus habet), facile fieri potuisse ut Excerptor
Manethonis ad unam dynastiam XVII Diospolitas
reges omnes referret, quorum major pars jam re-
gnaverat temporibus Pastorum dynastize XVI. Ita-
que tempus, per quod pastores χρατῆσαι τῆς Αἰ-
γύπτου, id est soli regnasse , dicebantur, licere in
brevius contrahere et Josephum cum Africano
conciliare hunc in modum :

Dyn. XV. Pastores regnantsoli — 284
| Pastores regnant soli 2927)
Dyn. XVI. Aur 5i8
Pastores et Diospolite 2091
Dyn. XVI. Pastoreset Diospolite — 15r
442

Jam si recte statui Eusebii fontem ex auctore
fluxisse, qui Pastorum dynastias omnino non in
computum admiserit; annos 442 , quibus ex inge-
niosa Deeckhii ratione Diospolitz una cum Pastori-
bus regnarunt, apte componere licet cum annis
4140, quos dynastie XV et XVI (250 et 190) tribuit
Eusebius. De dynastia XVII quid Bunsenius sta-
tuerit supra jam indicavimus, Absurdum est, in-
quit, reges 43 nonnisi per 151: annos regnasse.
Itaque pro 43 ponit 5, atque hoc modo obtinet,
ut omnes Pastores dynast. XV, XVI et XVII nu-
merosint 435 hoc igitur notare voluisse Manetho-
nem dicit. Porro haud credit juxta 43 Pastores
totidem fuisse reges Thebzos, Igitur pro 43 ponit
53 , quia persuasum sibi habet reges istos 53, quos
post Amumarthaeum Eratosthenes recensuisse di-

MANETHONIS SEBENNYT/E

citur, eos tantum intelligi debere, qui Pastorum m
temporibus regnarint. Addit denique omnino non |

potuisse Manethonem duas regum familias una dy-

nastia comprehendere. Quod eatenustantum verum |
est, quatenus omnes eas dynastias, quas juxta ἃ]. Ὁ
teras quasdam Bunsenius regnasse statuit, Manetho

separatim et ita recenset ut altera post, (non juxta)
alteram regnasse videri debeat. At majori cum veri

specie, opinor, ordine inverso dixeris Manetho- -
nem quum in XVII dynastia Thebzos et Pasto- |
res reges simul regnantes composuerit, idem fa- ὦ
cturum fuisse, etiam inaliis dynastiis, si quas alteras ΕἾ

juxta alteras regnasse statui voluisset.
Igitur pastorum tempora sec. Manethonem Afri-

cani comprehendunt annos 953 (284-41-518-4-151). .
Bunsenius numerat 929 (260-1-518-1-151). Initium. -
eorum ponendum esse suspicatur post annum 63.
Amumarthzi, postremi eorum, quos ex ^

regis
Eratosthenis laterculis Myncello enotare placuit,
Apud Manethonem Amumartheum censet fuisse
regem tertium dynastie XIII. Reliquos hujus dy-
nastize reges sicuti septuaginta sex Xoitas dynastiae

XIV, tributarios pastoribus fuisse. — Postremum |

pastorem excipit primus rex dynastie XVIII,
Amosis. — Ceterum ad Pastorum tempora perti-
nent nomina regum Thebzorum, que altera
tabule Carnaciane dimidia pars exhibet. Porro
ex nominibus, qua in fragmentis papyri Turinen-
sis supersunt , ex Lepsii adornatione referenda huc
forent circa sexaginta. Qux quum mutila sint ple-
raque, et ad nos parum pertineant , recensere hic
supersedeo. V. Bunsen. p. 39 sqq. Ex monumentis
Bunsenius p. 45 quattuor regum nomina apponit,
iisdem temporibus , ut videtur, vindicanda,

DYNASTIA DECIMA OCTAVA.

5o.
SEC. JOSEPHUM.

Josephus C. Apion. I, 15 : Ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων
ἐν ἄλλοις ποιήσομαι τὴν ἐξέτασιν ἀχριβεστέραν. Νυνὶ
δὲ τῆς ἀρχαιότητος ταύτης παρατίθεμαι τοὺς Αἰγυ-
πτίους μάρτυρας. Πάλιν οὖν τὰ τοῦ Νανεθῶνος πῶς
ἔχει πρὸς τὴν τῶν χρόνων τάξιν ὑπογράψω. Φησὶ δὲ
οὕτω" « Μετὰ τὸ ἐξελθεῖν ἐξ Αἰγύπτου τὸν λαὸν τῶν
ποιμένων εἰς Ἱεροσόλυμα ὃ ἐχθαλὼν αὐτοὺς ἐξ Αἰγύ-
πτου βασιλεὺς Τέθμωσις (Sethmosis Eus. Arm. )
ἐδασίλευσε μετὰ ταῦτα ἔτη εἴκοσι πέντε xol μῆνας τέσ-
capuc, χαὶ ἐτελεύτησε, χἀὶ παρέλαδε τὴν ἀρχὴν αὖ-

Sed de istis quidem alibi inquisitionem faciam diligen-
Liorem. Nunc autem hujus antiquitatis testes produco /Egy-
ptios. Itaque rursus ea qua tradidit Manetho, ad quod
tempus referantur, subjiciam. Sic enim ait : « Postquam

ex JEgypto egressus est Pastorum populus ad Hierosolyma,
qui illos ex ZEgypto pepulit rex Tethmosis , postea regnavit
annis viginti et quinque, et mensibus quattuor, et defun-
ctus est : regnumque accepit filius ejus Chebron , regnans

m, VTOEEN NNI TS NM

U υἱὸς Χέδρων ἔτη D T Μεθ᾿ ὃν Ἂ un. v o-

cog foul darhede E. ὧν dion πέντε xal
μῆνας δέχα ( novem E. ) Τοῦ δὲ Θμῶσις ( Thno-
.) ἐννέα xoa μῆνας ὀκτώ. Τοῦ δ᾽ "A μέν ω-
- ei ( ᾿Ἀμενώφθης γ0}}} τριάχοντα καὶ μῆνας δέκα
j "Τοῦ δὲ *Q ρος τριάχοντα ἕξ xal μῆνας πέντε (ann. 38
οἵ πὶ. 7. Eus.) Τοῦ δὲ θυγάτηρ ᾿Ακεγχρὴς (v.
l. ᾿Αγχαχηρὶς El., Ἀχεγχερὴς Big., ᾿Αγχερὴς Hafn.
᾿ς €hencheres Eus.) δώδεχα καὶ μῆνα ἕνα. Τῆς δὲ P ά-
— occ (.Mthosis E.) ἀδελφὸς ἐννέα. Τοῦ δὲ ᾽Αχεγ-
- hone ( Chencheres Eus. h.l. et mox iterum ) δώ-
᾿ δεχα xal μῆνας πέντε. Τοῦ δ᾽ "Axevy 4 onc ἕτερος δώ-
- Sexo xol μῆνας τρεῖς. "ToU δὲ ΓΑ ρμαῖϊς τέσσαρα xol
μῆνα ἕνα. Τοῦ δὲ Ραμέσσης ἕν xat μῆνας τέσσαρας
- (hic rex excidit ap. Eus.) «Τοῦ δὲ 'Apu.éco c ΜΝ ταμ-
μοῦ ἕξήχοντα ἕξ xal μῆνας δύο. Τοῦ δὲ ᾿Αμένωφις
᾿ δέχα χαὶ ἐννέα χαὶ μῆνας ἕξ. Τοῦ δὲ Σέθω σις [6] καὶ
*Pauéconc, ἱππικὴν καὶ ναυτιχὴν ἔχων δύναμιν. Οὗ-
τὸς τὸν μὲν ἀδελφὸν "A ρμαῖν ἐπίτροπον τῆς Αἰγύ-
πτου χατέστησε, καὶ πᾶσαν μὲν αὐτῷ τὴν ἄλλην βασι-
Λλιχὴν περιέθηχεν ἐξουσίαν, μόνον δὴ ἐνετείλατο διά-
δημα μὴ φορεῖν, μηδὲ τὴν βασιλίδα μητέρα τε τῶν
πέχνων ἀδιχεῖν, ἀπέχεσθαι δὲ χαὶ τῶν ἄλλων βασιλικῶν
παλλαχίδων. Αὐτὸς δὲ ἐπὶ Κύπρον χαὶ Φοινίκην xal
πάλιν ᾿Ασσυρίους τε χαὶ “Μήδους στρατεύσας, ἅπαν -
τας, τοὺς μὲν δόρατι, τοὺς δὲ ἀμαχητὶ, φόδῳ δὲ τῆς
πολλῆς bec vr dp ἔλαῤε. | Kol μέγα φρο-

FRAGMENTA.

518
γήσας ἐπὶ ταῖς εὐπραγίαις, ἔτι χαὶ θαρσαλεώτεῤον
ἐπορεύετο, τὰς πρὸς ἀνατολὰς πόλεις τε καὶ χώρας χα-
ταστρεφόμενος. Χρόνου τε ἱκανοῦ 1 γεγονότος, ρμαϊς
ὃ καταλειφθεὶς ἐν Αἰγύπτῳ πᾶντα τοὔμπαλιν οἷς ἀδελ.-.-
φὸς παρήνει μὴ ποιεῖν ἀδεῶς ἔπραττεν" xal γὰρ τὴν
βασιλίδα βιαίως ἔσχε, χαὶ ταῖς ἄλλαις παλλαχίσιν
ἀφειδῶς διετέλει χρώμενος πειθόμενος δὲ ὑπὸ τῶν φί-
λων διάδημα ἐφόρει, xa & ἀντῇρε τῷ ἀδελφῷ. ὋὉ δὲ
τεταγμένος ἐπὶ τῶν ἱερῶν τῆς Αἰγύπτου γράψας βι-
ῥλίον ἔπεμψε τῷ Σεθώσει, δηλῶν αὐτῷ πάντα, χαὶ
ὅτι ἀντῆρεν ὃ ἀδελφὸς αὐτοῦ Ἄρμαϊς. Παραχρῆμα
οὖν ὑπέστρεψεν εἰς Πηλούσιον, χαὶ ἐκράτησε τῆς ἰδίας
βασιλείας. tH δὲ χώρα ἐχλήθη ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ ὀνόμα-
τος Αἴγυπτος. Λέγει γὰρ ὅτι ὃ μὲν Σέθωσις ἐχαλεῖτο
Αἴγυπτος, ᾿Αρμαῖς δὲ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ Δαναός. »

ις΄. Ταῦτα μὲν 6 Μανεθών. Δῆλον δέ ἐστιν £x τῶν
εἰρημένων ἐτῶν τοῦ χρόνου συλλογισθέντος ὅτι οἵ χα-
λούμενοι ποιμένες, ἡμέτεροι δὲ πρόγονοι. τρισὶ xal
ἐνενήκοντα xal τριαχοσίοις πρόσθεν ἔτεσιν ἐχ
τῆς Αἰγύπτου ἀπαλλαγέντες τὴν χώραν ταύτην ἐπῴ-
χησαν ἢ Δαναὸν εἷς "Apoc ἀφικέσθαι. Καίτοι τοῦτον
ἀρχαιότατον ᾿Αργεῖοι νομίζουσι. Δύο τοίνυν 6 Μανε--
Gv ἥμῖν τὰ μέγιστα μεμαρτύρηκεν ἐκ τῶν παρ᾽ Αἰ -
γυπτίοις γραμμάτων * πρῶτον μὲν τὴν ἑτέρωθεν ἄφιξιν
εἰς Αἴγυπτον, ἔπειτα δὲ τὴν ἐχεῖθεν ἀπαλλαγὴν, οὕτως
ἀρχαίαν τοῖς χρόνοις, ὡς ἐγγύς που προτερεῖν αὐτὴν
τῶν Ἰλιακῶν ἔτεσι χιλίοι. Ὑπὲρ ὧν δ᾽ 6 Μανεθὼν
οὐχ Ex τῶν παρ᾽ Αἰγυπτίοις γραμμάτων, ἀλλ᾽ ὡς αὐτὸς
ὡμολόγησεν, ἐκ τῶν ἀδεσπότως μυθολογουμένων προσ-
τέθεικεν ὕστερον (v. fr. ba) ἐξελέγξω χατὰ μέρος,

— . ennos]tredecim. Post quem Amenophis annis vivinti et
mensibus vi. Hujus autem soror Amessis annis xxi ef
mensibus ix. Post hanc Mephres annis xit et mensibus 1x.
Post hunc Mephramuthosis annis xxv et mensibus x. Post
eum Thmosis annis 1x et mensibus vir. Post eum Ame-
nophis annis xxx et mensibus x. Post eum Orus annis
xxxvi ef mensibus v. Hujus autem filia Acenchres an-
.. mis xi et mense 1. Post eam frater Rathotis annis rx. Post
- . hune Acencheres annis xit ét mensibus v. Post hunc Acen-
cheres alter annis xut et mensibus ni. Post hunc Armais
annis 1v et mense 1. Post hunc Ramesses anno 1 et mensibus
iw. Post hunc Armesses Miammi annis Lxvi et mensibus r.
Post hunc Amenophis annis xix et mensibus vi. Post hunc

. Sethosis[qui] et Ramesses, qui plurimas copias habuit eque.
Stres et navales. Hic fratrem quidem Armain procuratorem
/Egypti constituit , et reliquam ei omnem regalem contulit
potestatem , tantummodo autem ei injunxit ne coronam
gestaret , neque reginam matremque liberorum injuria affi-
ceret , insuperque ut abstineret ab ceteris regalibus concu-
.binis. Ipse vero in Cyprum et Phcenicen, rursusque in
Assyrios et Medos expeditione suscepta, universos , alios
quidem ferro, alios vero sine pugna magne sua potestatis
terrore sibi subjugavit : atque prospero rerum successu
valde elatus , aliquanto audacius progrediebatur, orientales
urbes et provincias subvertendo. Quod tempus quum in
longum .protraheretur, Armais, qui in Egypto fuerat reli-

ctus , omnia contra quam frater monuerat ne faceret, sine
timore faciebat : nam et regine vim inferebat, ceterisque
concubinis ad libitum misceri non cessabat : persuasusque
ab amicis corona utebatur, et contra fratrem insurgebat. Is
vero qui constitutus erat super sacra /Egyptiaca , codicillos
Sethosi misit , eum de omnibus certiorem faciens , quodque
frater ipsius Armais contra eum bellum moveret. Illico igi-
tur Pelusium reversus est, ef proprium tenuit regnum.
Provincia vero ex ejus nomine appellata est /Egyptus. Dicit
enim quod Sethosis quidem /Egyptus vocabatur, Armais
autem frater ejus Danaus. »
16. Atque haec quidem Manetho. Ergo si tempus ad initam
annorum istorum rationem exigemus, constabit omnino,
quos Pastores ipsi vocabant, majores nostros, annis ante
tribus et nonaginta supra trecentos , ubi ex /Egypto migras-
sent, regionem illam insedisse, quam Danaus Argos venis-
set, qui tamen ab Argivis pro antiquissimo celebratur. Ita
"duo nobis eaque sane praecipua hoc Manethonis, quod
JEgyptiarum literarum fidem sequitur, testimonio confecta
sunt : alterum, eos in JEgyptum aliunde profectos esse;
alterum, indidem ipsos alio commigrasse, quod etiam po-
sterius adeo vetustum, ut Trojana tempora annis prope
mille antecederet. Ista vero quae Manetho non ex literis
JEgyptiacis , sed , sicut ipse professus est , ab incertis aucto-

ribus memorata, adjecit, postea particulatim excutiam ,
ea mendacia esse ostendens sine verisimilitudine conficta.

ὁ 74
ἀποδεικνὺς τὴν ἀπίθανον αὐτοῦ ψευδολογίαν. (Sequi-
tur disputatio Josephi. )

E numeris Josephi vulgaris colligitur summa
annorum 333. Eandem praebet Josephus Eusebia-
nus (Chron. Arm. I, 51), quamquam non ubique
cum nostro Josepho consentit. Nam si supputave-
ris annos regis quinti (*) et sexti et quintidecimi
(quem Eusebius omisit), Josephus Eusebium su-
perat annis duobus et mensibus duobus, Hanc vero
differentiam Eusebius exequateo, quod Horo regi
tribuit annos 37, menses 7, quum in grzco Jo-
sepho tribuantur eidem anni 35, menses 5. Hzc
rerum ratio non esse potest fortuita; probabile est
aliam Josephi recensionem habuisse Eusebium,
aliam esse nostram, Eo ipso autem summa annorum
333 confirmatur. Huc accedit Syncellus p. 103, D,
ubi hzc :

ἸἸώσηππος δὲ ἐν τῷ δευτέρῳ (deb. ἐν τῷ πρώτῳ)
πρὸς ἔλεγχον Ἀπίωνος λόγῳ περὶ τῆς ἐξ Αἰγύπτου πο-
ρείας τοῦ λαοῦ γενομένης ἱστορῶν ἐπὶ τοῦ ι6΄ μετὰ τοὺς
προγραφέντας xe' , τοῦτ᾽ ἔστι ἐπὶ τοῦ Μισφραγμουθώ--
σεὼωξ ἤτοι Φαραὼ, ς΄ βασιλέως Αἰγύπτου, κατὰ τὴν
ιη΄ παρὰ τῷ Μανέθωνι δυναστείαν, λζ΄ ὄντος ἀπὸ τοῦ
Μεστραΐμ,, χρόνον ἡμῖν ἐξέθετο Αἰγυπτίων βασιλέων
χγ΄, ἐτῶν δὲ 940 (594), ἀρξάμενος ἀπὸ τοῦ χοσμι-
κοῦ γυοζ' ἔτους καὶ λήξας εἰς τὸ δο΄ ἔτος, οὖχ ἐν πᾶσιν
δμοφωνήσας τῷ Μανεθῷ χατὰ τοὺς μεριχοὺς τῶν βα--
σιλέων χρόνους, οὔτε μὴν τελείως ἐν τῇ τούτων ὅμα-
διχῇ στοιχειώσει, ὡς δειχθήσεται ἐν τῇ πιναχιχῇ αὖ-
τῶν στοιχειώσει.... Ἰστέον δὲ ὅτι οἵ παρὰ τῷ Ἰωσήππῳ
οὗτοι xY ot αὐτοί εἶσι τοῖς παρὰ Μανέθωνι 2 ἐπὶ τῆς aL
δυναστείας xol vr καὶ ιθ΄ φερόμενοι ἐν χρόνοις φζό΄.
Οὗτος γὰρ ἀρξάμενος ἀπὸ τοῦ γυοε΄ (sic margos γυσε'
text.) ἔληξεν εἰς τὸ ὁξζ' ἔτος τοῦ χόσμου.

Plena hec confusionis, Non ipsum Josephum
ante oculos habuit Syncellus, sed sua excerpsit
e Panodoro, Quod exitum sub sexto rege ἄγῃ.
XVIII Misphragmuthosi ponit, id a Josepho nostro
alienum, aliunde fluxit. Exitus ille sub primo rege
dynastie XVIII, Thummosi, qui filius erat Mi-
sphragmuthosis alius, ponendus sec. Manethonem
Josephi, — Deinde addit non consentire cum Ma-
nethone Josephum, qui tamen ipse sua e Mane-
thone affert. Apparet igitur Syncellum eum intel-
ligere Manethonem, quem Panodorus adhibuit in
suis laterculis, qui iidem sunt cum Syncellianis.

Ex his Syncellus dissensum Manethonis et Josephi*

demonstrari ait. — Porro reges Josephi 23 in-
telligendi sunt sex, reges pastorum et septemde-

(*) Nempe quinto regi, Memphra,, Eusebium Arm. non-
nisi 12 annos ( pro 12 an. 9 mens. Josephi nostri) tribuere
ait Beeckhius, haud dubie secutus versionem Aucheri , qua
uti mihi non licuit. In. Maji versione Eusebius de Mephree
regno nihil differt ab Josepho.

MANETHONIS SEBENNYT E

cim reges dynastie XVIII. Patet igitur quam |
temere Syncellus dicat esse istos reges Manetho- |
nis ἄγῃ. XVII et XVIII et XIX. — At missis his |
quisquiliis, illuc redeamus. Tribüit Josephus re- -
gibus istis 33 annos 594, vel, ut deinde paullo .'
accuratius Syncellus dicit, annos 59». Jam quum |
priores sex (Pastores) regnasse videamus anmis |
259, mensibus 10, regibusseptemdecim ἄγῃ. XVIII
relinquuntur anni 332 mensesque duo, velanni |
333, si prioribus sex rotundo numero tribui-

mus annos 259. V. Boeckh. p. 250 sqq.

Quae quum ita sint , mirari sane licet ipsum Jo- a
sephum exputare annos 393. Non enim librarii |
error subesse videtur, quum eundem numerum de- ὦ
nuo memoretin sequentibus. Haud dubie aliena .
miscuit Josephus, quem scimus diversas Manetho- -
niani operis recensiones ante oculos habuisse. Nisi ὦ

fallor anni isti 393 ex eodem Manethone fluxerunt,
quem Syncelli auctor adhibuit. Nam ex Syncelli
laterculis reges dynastie XVIII regnarunt per
annos 398.

I. 33
2. 234
3. 35
4. 36

WAUUDE Vr os LT
X6pmw. iS os να

Ἀμεμηῆς, τοὺ 7. IB
ARES » onis E

6. 87 Μισφραγμούθωσις... 16
si 39 Mouaohoe € s is aM
7. 39 Toóüuocu. .. ... 89

8. 40
9. 4I

Ἂμενζφθις. MON XT
Mot co oce δ

10. 42 "AxevysQie. «. εἰν νὴ 185
4t. (43 "Aüwph. . ue 4 osos BD
12. 44 Xewxephe. . . . . . . 26
1. δ Wy... $UCLATMMTO,
14, 46 ἌΔρμαϊος-Δαναὸς. . .. 9
15. 47 Ῥαμεσσῆς-Αἴγυπτος.. 68
16.. 48 Ἀμενωφὶζι . .. «8
398

δι.

Theophilus Ad Autolyc. III, 19 : Ὁ δὲ Μωσῆς
ὡδήγησε τοὺς Ιουδαίους, ὡς ἔφθημεν εἰρηχέναι, &x-
δεδλημένους ἀπὸ γῆς Αἰγύπτου ὑπὸ βασιλέως Φαραὼ
οὗ τοὔνομα Τέθμωσις, ὃς, φασὶν, μετὰ τὴν ἐχδολὴν
τοῦ λαοῦ ἐῤδασίλευσεν ἔτη εἴχοσι πέντε xol μῆνας δ΄.
ὡς ὑφήρηται Μαναιθῶς.

9. Καὶ μετὰ τοῦτον X £690 v ἔτη ιγ΄.

8, Μετὰ δὲ τοῦτον ᾿Α μένωφις ἔτη x', μῆνας ἑπτά,

4. Μετὰ δὲ τοῦτον ἣ ἀδελφὴ αὐτοῦ Ἂ μέσσν ἔτη
xq, uva α΄ (0 Jos.).

6. Μετὰ δὲ ταύτην M 9 onc ἔτη ιδ΄, μῆνας θ΄.

e. Μετὰ δὲ τοῦτον Μηφραμούθωσις ἔτη x ἐπ
Jos. ) , μῆνας t.

MERIT SORCTEPTINP RP POTPCTR MPO E TC ARRA a δὲ

m Καὶ μετὰ τοῦτον ᾿Αμένωφις ἔτη λ' , μῆνας ἔς
5.9. Μετὰ δὲ τοῦτον Ὦ ρος, ἔτη λς΄, μῆνας 8^.

40. 'l'oóxou δὲ θυγάτηρ [᾿Αχεγχρὴς] ἔτη (6 1, μῇ-
va [α΄ ].

hs «I Μετὰ δὲ ταύτην [' Ραθῶτις ἔτη 9

232. Μετὰ δὲ τοῦτον "A x & v χήρη c ἔτη " ; μῆνας ε΄.
- 13, Μετὰ δὲ τοῦτον "Ax ]e[ y ] x [4] 0e ἔτη ι6΄, μῆ-

P E Τοῦ δὲ "App. ac tc, ἔτη δ΄, μῆνα α΄.

Lgs. Καὶ μετὰ τοῦτον Ῥαμέσσης ἐνιαυτὸν, μῆνας δ΄.
ο΄ 196. Καὶ μετὰ τοῦτον Ραμέσσης Mta ob, ἔτη
᾿ ἔς! xod μῆνας β΄.

ο΄ χ7. Καὶ μετὰ τοῦτον ᾿Αμένωφις ἔ ἔτη ιθ΄ , μῆνας ς΄.
᾿ς Τοῦ δὲ Σέθως ὃς καὶ ἹῬαμέσσης ἔτη ι΄, ὅν φασιν
à ἐσχηκέναι πολλὴν δύναμιν ἱππικὴς xol παράταξιν
γαυτιχῆς.

ο΄ ὡδήγησε] 6 conj. mes pro vg. tee πο

Editores post Qesierum. et ex annotatione Ge-
— sneri dederunt Ἄμασις. --- 3. μῆνα α΄ 1. e. ἕνα, pro
- &véa ex errore. — 6. ΜΙ ηφραμούθωσις Νίηφραμμου-
θέσις cod. Paris.; Μηθραμμουθώσις ed. pr, ; anni x'
L— pro xe debentur excerptoris festinationi — 7.
Τυθμώσης ] nostri codd. Josephi Θμώσης. — 8. Ἀἅψμέ-
3 νωφις] Δαμφενόφις ed. pr. — 9. ἔτη λς΄' ] sic cod.

— Parisin., uti ap. Josephum, λε΄ ed. pr. — 10. τού-
᾿ς σπου] sic cudd. Parisin. et Bodlejan.; τούτων editio-
— mes, ubi locus sic habet : τούτων δὲ θυγάτηρ ἔτη υ'
μῆνας γ΄. μετὰ δὲ ταύτην Μερχέρης ἔτη v6 » μῆνας Y-

— Aperta in his confusio et lacuna ex nominum simi-
ἢ litudine nata. E Josepho explevit Beeckhius. — 14
- ἔτη 9 1 sic cod. Parisin. et Bodlej., uti ap. Toseph.,
.— editt, És λ΄, — 15 et 16. editiones : μετὰ δὲ τοῦτον
: Μέσσης Μιαμμοῦ ἔτη ς΄. καὶ μετὰ τοῦτον ἹῬαμεύσης
— ἐνιαυτὸν μῆνας δ΄ xo μῆνας β΄. Postrema locum tur-
t batum arguunt. Ex Josepho turbas sedavit Boec-
— khius. In postremis ed. pr. : τοῦ δὲ Θοίσσος καὶ Ῥα -
μέσσης ἔτη v, οὕς φασι xt). Correxerunt Fell. et
Bunsen,

Ex allatis satis intelligitur totum locum ex Jose-
Ls / pho descriptum esse, idque confirmant qus 56--
ἵν . quuntur ap. Theophilum, ubi disertam auctoris
— sui mentionem facit, Usus hujus loci fere nul-
lus est.

52.
KATA AOPIKANON.

Syncellus p. 62, B; 70, A5; 72, A :
me Ὀκχτωκαιδεχάτη δυναστεία Διοσπολιτῶν
| βασιλέων τς.

"Qv πρῶτος Ἀμὼς, ἐφ᾽ οὗ Μωυσῆς ἐξῆλθεν ἐξ Αἰ-

FRAGMENTA.

513

γύπτου, ὡς ἡμεῖς ἀποδειχνύομεν, ὁ ὡς δὲ 4 παροῦσα ψῆφος
ἀναγκάζει , ἐπὶ τούτου τὸν Μωυσέα συμαίνει νέον ἔτι
ὄντα.

Δεύτερος χατὰ Ἀφριχανὸν χατὰ τὴν wj δυναστείαν
ἐθασίλευσε X εὐ ρὼς ἔτη ιγ΄.

Τρίτος Ἂμεν ὠφθὶς ἔτη χδ' ( xà margo).

Τέταρτος (deb. τετάρτη) Ἀ μεν ato (᾿Ἀμερσὶς A).
ἔτη x6 .

Πέμπτος Μίσα φρις ἔτη ιγ΄.

Ἕχτος Μισφραγμούθωσις ἔτη χς΄, ἐφ οὗ 6 ἐπὶ
Δευκαλίωνος καταχλυσμός.

Ὁμοῦ ἐπὶ Ἀμώσεως τοῦ xol Μισφραγμουθώσεως
ἀρχῆς κατὰ ᾿Ἀφρικανὸν γίνονται ἔτη ξθ΄, Τοῦ γὰρ "A jube
οὐδ᾽ ὅλως εἶπεν ἔτη.

C. Τούθμωσις ἔ ἔτη θ΄:
η΄. Ἀμενῶφις ἔτη λα΄. Οὗτός ἐστιν 6. Μέμνων
εἶναι νομιζόμενος xat φθεγγόμενος λίθος.
θ, Ὦ ρος ἔτη λζ΄.
V. Ἀχερρῆς ἔτη λδ΄.
ἀ΄. Ῥαθῶς ἔτη &..
ιβ΄. Χεόρὴς ἔτη ι6΄.
ιγ΄. Ἀχερρῆς ἔτη ι6΄,
ιδ΄, Ἀ ρμεσσῆς ἔτη ε΄.
ιε, Ῥαμεσσῆς ἔτος α΄.
t^. Ἂ μενωφὰθ (᾿Ἀμενὼφ Α.) ἔτη ιθ΄,
Ὁμοῦ ἔτη σξγ΄.

Regi tertio dandi sunt anni χα (pro x2), uti e
comparatis Eusebii et Josephi laterculis colligitur,
tum vero inde patet, quod ad regem sextum anno-
tat Syncellus usque ad Misphragrinuthosin esse annos
69 (i. e. 13. 21. 22. 13). Hoc numero correcto,
summa annorum est 5259. Syncellus reperit sum-
mam 263 , quam non nostro tantum loco apponit ,
sed iterum memorat etiam p. 65, C et 73, A. Desi-
derantur igitur anni quattuor, qui exciderunt,
Probabile est regi undecimo pro annis sex tri-
buendos esse annos novem, uti ap. Eusebium et
Josephum , adeo ut unus adhuc annus desit nescio
ubi supplendus.

Quod dissensum attinet, qui Africano cum Jo-
sepho intercedit , tenendum est non numerari an-
nos regis primi. Eos non omisit librarius, sed non
opposuerat Africanus, uti monet Syncellus. Jam
quum Josephus Tethmosis sive Amosis regnum ita
definiat, ut eum post expulsos Hycsos annis 25
regnasse dicat, concluseris hinc eundem regnasse
jam antea. Quare Beeckhius p. 160 suspicatur Afri-
canum in suis Excerptis totum Ámosis regnum
coiprehendisse annis 151 dynastiz XVII, nihilomi»
nus tamen nomen. ejus profixisse dynastie XVIII,
quod condonandum sit, quum in dyn. XVII Afri-
canus omnino nulla nomina apposuerit, nec tamen
Amosis regnum preeterire potuerit.

576

Deinde vero Africanus in dyn. XVIII omisit
4Armessen. Miamu (4Egyptus, Danai fr.) regem
in Josephi laterculo penultimum, qui regnavit an-
nis 66. Hunc, uti recte procul dubio Beeckhius
monet, Africanus in dynastiam XIX transtulit.
Etenim Armesses Miamu non diversus esta Jtampse,
dynastie XIX rege secundo, qui secundum Jose-
phum et Eusebium item regnavit annis 66. In Afri-
cani laterculo eidem nonnisi 61 anni tribuuntur,
sed mero errore scribarum ; nam summa annorum,
dynastie XIX attributa flagitat, ut regi secundo
dentur anni 66. Ceterum res ita se habere videtur.
Nimirum quum de Danai et /Egypti temporibus
diversimode statueretur, aliique Danaum ab Inacho
annis 378, alii annis 441 (ut mittam minores dif-
ferentias) distare putarent, deinde Inachum alii
cum AÀmosi primo rege dyn, XVIII componerent ,
alii vero antiquiorem ponerent, factum est ut
Danaum et /Egyptum modo dynastie XVIII, modo
dynastie XIX assignarent , alii denique ( ut Jose-
phi et Eusebii auctores) diversa conjungentes eun-
dem /Egyptum bis ponerent , semel in dyn. XVIII
et iterum in dyn. XIX. Hoc perperam fieri Afri-
canus animadverterit, Quamquam rectius, Boeckhio
judice, Africanus fecisset, si /Egyptum istum in
ἄγη. XVIII reliquisset, sustulisset in ἄγη. XIX.
Boeckhius igitur in Canone suo Manethonis regem
hunc in dynastiam XVIII reposuit.

Jam si Amosis annos 25 et Ramessis annos 66
addimus ad annos 263, summam obtinemus an-
norum 354, que haud longe abest ab Josephi
annis 333, propiusque etiam accedit ad Eusebii
annos 348. Porro si nihil eurandum putes sum-
mam traditam annorum 263, sed singula regna
computaveris, ita ut regi decimo et undecimo ex
Josepho tribuas annos 12 et 9 ( pro an. 32 et 6),
summa annorum foret 242 , quibus additi anni 91
Amosis et Ramessis summam efficerent an, 333, uti
est ap. Josephum. Quod tamen num probandum sit
necne , in medio nos relinquimus. Restat ut de iis
moneamus, quz ad Amosis et Misphragmuthosis
nomina Africanus adnotavit. Qus quomodo in-
telligenda simt non perspiciens Syncellus longa
omniumque confusissima disputatione ostendere
studet Africanum inconcinna et pugnantia inter
se tradidisse. Hzc quum ad Manethonem omnino
nihil pertineant, hic apponere supersedeo, lectorem
relegans ad librum Boeckhii, qui Synoelli ratioci-
nationes vanas esse et inanes nos docuit.

Africanus igitur postquam Amosis nomen appo-
suerat, subjicit quzdam de exitu Judaeorum ad
Amosis regnum vel relato vel referendo. Qui sen-
sus horum verborum sit, sponte apparebit, quando
aliunde probaverimus, quidnam Africanus de tem-

MANETHONIS SEBENNYT E

pore Exitus Judeorum statuerit. Res non est du-
bia. Scilicet /Egyptum Judei reliquerunt eo anno |
quo accidit diluvium Ogygium, sive annis 1020 j
ante Olymp. 1 (— 1796 a. C. ). Ita Africanus ap. |
Euseb. P. E. X , 10; Syncell. p. 64 et 65, B. Eun- -
dem calculum etiam aliunde confirmare, dincdine 1
ad Sicyoniorum et Argivorum regum seriem |
Africaneam accurate revocare licet. Etenim Syn- 1
cellus p. 63, D ita habet: Ὁ xaz' Ὥγυγον... χαταχλυ- .
σμὸς κατὰ τὸ π΄ (80) ἔτος Μωυσέως, νε΄ δὲ Φορωνέως ἡ
χατὰ τὸν ᾿Αφριχανόν. Hzc inter multa, que temere |
Africano Syncellus affingit, recte dicta esse docet Ὁ
comparatio Excerptorum Barbarorum, ubi quz |
de regibus Sicyoniis et Argivis traduntur ex Afri- |
cano fluxerunt. Iis igitur docemur ab Olymp. 1 -
usque ad llii excidium (1183) annos esse 407, -
inde usque ad Inachum annos 718, adeo ut Inachi |
annus primus sit 1901 a. C. (V. Fragm. Chron, |
p. 171. ) Inachus regnasse dicitur annis 5o. Ergo .
Phoronei successoris annus 55mus est 1797; natus
vero Moses anno 26mo Ipachi, adeo ut ejus regis
anno postremo ipse ageret annum 935mum, -
Porro Excerpta Barbara ex Africano referunt ο
Judaeos /Egypto exiisse anno 43"o Leucippi, Si- 3

cyoniorum regis octavi. Primus vero annus primi ὦ

regis, est annus 2122 a. C, Inde ad Leucippi an.
43 Barbarus numerat annos 315 (v. Fragm;
Chron. p. 169 col. A). Igitur ex his quoque erui-
tur annus 1797 ( 2122—315).

Itaque secundum Africanum Moses Judzos edu:
xit a. 1797 a. Chr., Leucippi anno 43mo, Phoronei
anno 55. Alii aliter statuerunt, idque ipse Afri-
canus nos docet ( ap. Euseb. X, 10; Syncell. p. 64,
C sqq.;.148, D. V. Boeckh. p. 193). Secundum
Polemonem , ait, exitum assignari Apidis regis tem-
poribus, secundum Apionem vero, vel potius sec.
Ptolemzeum Mendesium, quem testem Apion pro-
duxerat, χατὰ "Iva y ov Ἄργους βασιλέα, Ἀμώς:
ctoc Αἰγυπτίων βασιλεύοντος, ἀποστῆναι Ἰουδαίους.
Eandem Ptolemzi sententiam memorant Justinus
Martyr, Tatianus et Clemens, eandemque etiam in
nostro fragmento Africanus brevius indicat verbis :
"Auc , ἐφ᾽ οὗ Μωυσῆς ἐξῆλθεν ἐξ Αἰγύπτου, ὡς ἡμεῖς
ἀποδεικνύομεν, ὡς δ᾽ ἣ παροῦσα Ψῆφος ἀναγχάζει,
ἐπὶ τούτου τὸν Μωυσέα συμδαίνει νέον ἔτι ὄντα.
Quas ex antecedentibus patet interpretanda esse
hunc in modum : « .$ub A4mosi Inachi equali
Moses Judeos eduxit, uti Apionis testimonio
utentes declaramus : nostra autem temporum com-
putatio ( ἣ παροῦσα Ψῆφος) ab hac sententia dis-
crepat , cogitque nos, ut sub Inacho, cujus
temporibus Amosin vixisse A4pion dicit, Mosem |:
statuamus adhuc juvenem fuisse , quippe qui quo
anno mortuus Inachus est vicesimum demum et .-

τι

v quintum vitee annum egerit. Rei hujus comme-
-. morande caussa unice posita erat in Amosis nomine
᾿ς quem cum Mose et Inacho ap. Apionem componi
- motaverat, Ipse Afficanus quid statui velit, h. 1.
non indicat, sed ex Grzca ejus chronologia patet
. eum ab Apione dissentire eo , quod Mosis exitum
posteriorem ponit temporibus Inachi, nec non
Amosis, quatenus hic in hac re tamquam aequalis
illius commemoratur, Ex Manethonianis vero Afri-
cani laterculis patet eum in Exitus tempore consti-
tuendo Manethonis non magis quam Apionis ullam
habuisse rationem; nam sec. Manethonem Afr,
. Amosis annus postremus est 1657 , qui longe abest
ab anno 1796. Idque ipsum confirmat sententiam
nihil unquam Africanum apud Manethonem in
sus chronologie gratiam mutasse, sed tradidisse
qualia acceperit.

Alia ratio est eorum, qux ad Misphramuthosis
regnum annotantur, scilicet ejus temporibus eve-
nisse diluvium Deucalioneum, Hzc enim est nota
synchronistica ex Africani systemate chronologico.
Apud Syncellum p. 154, B Africanus diluvium

vero inde ab Exitu Judzorum (1796) Africanus
exputat annos 225 hunc in modum : 4o an. Mosis
post Exitum ; 25 ann. Josuz ( v. Euseb. 1. 1. ) ; 3o
ann, seniorum ; deinde 4o ann, Othonielis; 18 an,
. Moabitarum; 7o ann. Jodi ( nimirum in Judicum
tempp. sequitur libros sacros Judd. ). Igitur dilu-
vium Deucalion. inciditin annum 1571 (1596—
225) a. C. Hic vero annus cadit in regnum
Misphramuthosis. Vide Canonem.

Hactenus de Africano. Jam videamus quomodo
tempora adornaverit Ptolemzus, qui* Amosin
equalem dixit Inachi. — Quamvis enim alibi nus-
piam Ptolemzi fiat mentio, nullus tamen dubito
quin computum ejus reddat Clemens Alexandr.
Strom. I, p. 335 : γίνεται ἡ ἔξοδος κατὰ Ἴναχον πρὸ
τῆς Σωθιαχῆς περιόδου (1322 a. C. ) ἐξελθόντος ἐξ Ai-
γύπτου Μωυσέως ἔτεσι πρότερον τριαχοσίοις τεσσαρά-
χοντα πέντε. 1322 Χ Ξήδεξιθθ7 a. C. Annus vero

— . 16675 sec. Manethonem Africani est Amosis annus
a fine regni duodecimus. Igitur hzc eatenus tan-
.tum non prorsus cum Manethone quadrant, qua-
tenus Josephus ex eo refert eum post expulsos Hyk-
sos (i. e. post Exitum Judzorum) regnasse adhuc
| annis 25. Igitur paullo aliter /Egyptia adornasse vi-
: detur Ptolemzus, Greca autem tempora quomodo
constituerit ex eodem Clemente 1. 1. discimus, Ita
scilicet :
Inachi ann. 1. ...... 1666'/s a. C.
[. Inde ad Deucal. diluvium an. 1331/5 1533
— Inde ad Argon. expedit. an. 251 1282
Inde ad Herculis apoth. an. 65 1217

e

IA EI g n EU M LC E M "
πε ον δεῖν οὐ συ Eoo rr OA Ea RAN ἐπ Ὁ ER.
Ἢ vov ἫΝ 3 TICMPRCNUCER TE SCRI OS Au E ud 72

sagen Nae SUR

» mA o.

FRAGMENTA HIST. GR. — VOL. II.

FRAGMENTA.

Deucal. assignat anno 70 "^ Aodi judicis; ad hunc:

617

Inde ad Troje excidium an. 24

1193 a, C.
Inde ad Iphiti Olymp. — an. 41:7

776

Enotavit hzc Clemens e Thrasyllo. Hic vero
Thrasyllus putandus est Mendesius, cujus AEgy-
ptiaca laudat Plutarch, De fluv. c. 16. Is igitur
Ptolemzi Mendesii rationes reddiderit vel explica-
verit. Jam si numeros modo appositos conside-
raveris , facile intelligitur Deucalionis et Argonau-
tarum et Herculis epochas satis accurate constitutas
esse ex legibus antiquze Grécorum chronologiz.,
Nam Herculis annus est 1217 sive 7 X63 ante
Olymp. r. Hinc ad Argonautas anni 63, inde ad
diluvium 252 (4 Χ 63) anni numerandi erant. Pro
quibus Thrasyllus ponens annos 65 et 251 i i
summa annorum uno tantum anno a vetere com-
puto aberrat, Contra quod deinde ponitur inter
diluvium et Inachum spatium annorum 133'/;, id,
suspicor, ita exputavit, ut quattuor generationes
numeraret, unicuique cum Herodoto tribuens
annos 33 */.,

53.
S5yncellus p. 62; €; 69, C; γι, ἢ :
KAT' EYXEBION.

Ὀχτωχαιδεχκάτη δυναστεία Διοσπολιτῶν
βασιλέων ιδ΄.

Ὧν πρῶτος À μωσις ἔτη xe'.

β΄ Χεόδρὼν δεύτερος ἔτη ιγ΄.

Y ᾿Αμμενῶφις ἔτη xa'.

9 Μίφρης ἔτη ι6΄.

ε΄ Μισφραγμούθωσις ἔτη χς΄.

Ὁμοῦ ἀπ᾽ ᾿Αμώσεως τοῦ πρώτου τῆς προχειμένης τη’
δυναστείας ἕως Μισφραγμουθώσεως ἀρχῆς κατὰ Εὐσέ-
όιον ἔτη γίγνονται οα΄, βασιλεῖς πέντε ἀντὶ τῶν ἕξ τὸν
γὰρ τέταρτον "Apévany παραδραμὼν, οὗ ὃ Ἀφρικανὸς
xai o λοιποὶ μέμνηνται, ἔτηνχΟ' αὐτοῦ ἐχολόῤθωσεν.

ς΄ Τούθμωσις ἔτη θ΄.

C ᾿Αμένωφις ἔτη λα΄, Οὗτός ἐστιν ὃ Μέμνων
εἶναι νομιζόμενος χαὶ φθεγγόμενος λίθος.

η΄ Ὦ ροςἔτη Je (ἐν ἄλλῳ λη΄, rectius; in latinis
Euseb. »8 : corrupte ).

θ΄ "Ay evy Éponc [ἔτη (6.

"A0 ptc ἔτη λθ΄ (leg. 0' Y.

Κενχέρης] ἔτη we.

Κατὰ τοῦτον ΝΙωυσῆς τῆς ἐξ Αἰγύπτου πορείας τῶν
Ιουδαίων ἡγήσατο. ( Addit Syncell. : Μόνος Εὐσέφιος
ἐπὶ τούτου λέγει τὴν τοῦ Ἰσραὴλ διὰ Μωυσέως ἔξοδον,
μηδενὸς αὐτῷ λόγου μαρτυροῦντος, ἀλλὰ xal πάντων
ἐναντιουμένων τῶν πρὸ αὐτοῦ, ὡς μαρτυρεῖ.)

v ᾿Αχερρῆς ἔτη η΄.

ια΄ Χε ρρῆς ἔτη τε΄. OS d

i6. "A ομαΐς ὃ xal Δαναὸς ἔτη ε΄, μεθ᾽ ἃ ἐχ τῆς

37

918

Αἰγύπτου ἐχπεσὼν xol φεύγων τὸν ἀδελφὸν Αἴγυπτον
εἰς τὴν “Ἑλλάδα ἀφιχνεῖται, χρατήσας τε τοῦ Ἄργους
βασιλεύει τῶν ᾿Αργείων.

ιγ΄ Ραμεσσῆς (sic ex Euseb. Arm. Dindorf. ;
ps Ἀμμεσῆς) ὃ xal Αἴγυπτος, d ἔτη ξη΄.

5 Ἂ μιμένωφις ἔτη μ΄.

Ὁμοῦ t ἔτη Tun.

B ὑπὲρ τὸν "Agptxavov ἔτη, πε΄ Eóc£6to;
χατὰ τὴν τη δυναστείαν. Eadem Syncellus dixit
p. 62, € : Εὐσέξιος δύο βασιλεῖς περιέχρυψεν, & ἔτη δὲ
προσέθηχε πε΄, vu, παραθεὶς ἀντὶ σξγ΄ τῶν παρ᾽ Ἄφρι-
χανῷ. Que sequuntur legas, si lubet, apud' ipsum
Syncellum.

Euseb. Chron, p. 99 : Decima octava dynastia
Diospolitarum XIF. regum , quorum primus

Amoses annis ΧΡ (an. Abrah. 294—318).

Chebron annis XIII (a. Abr. 319—331).

Amophis annis X XI (a. Abr. 332—353).

Memphres annis XII (a. Abr. 354—365).

Mispharmuthosis annis X XFI (a. Abr. 365—
391).

Tuthmosis annis LX (a. Abr. 392—400).

Amenophis annis X X XI (a. Abr. 401—431 ).
Hic est qui Memnon putabatur, petra loquens.

Orus annis X.XF IIT. (gr. λη΄. In. can, Arm.
37, ab a. Abr. 432—462).

Achencheres annis XFI (in Can. XII, a. Abr.
469—480). Hujus eetate Moses ducem se praebuit
Hebr«is ab /Egypto excedentibus. | Sequuntur in
Canone : Athoris an. 9 (481—489) et Chencheres
an. 16 (490— 505)].

Ancheres annis VIII (a. Abr. 506—513).

Cheres annis XP (a. Abr. 514—528).

Armais qui et Danaus annis Κ΄ (a. Abr. 529—
533); quibus peractis, ZEgyptiorum regione pulsus
JEgyptumque fratrem suum fugiens, ee«sit in Grae-
ciam , Argisque captis, imperavit Argivis.

Ramesses, qui et ZEgyptus, annis LXVIII
(a. Abr. 534— 601).

Amenophis ( Menophis , Menophes, series regg.
Arm.), annis .X L (a. Abr. 602—641).

Summa dominationis CCC X LF III.

Cf. Vetus Chron. : νη δυναστεία Μεμφιτῶν, γενεῶν
ιδ΄, ἐτῶν τμη΄ (348). ᾿

In utroque cod, Syncelli dynastia hzc fuisse
dicitur βασιλέων ιδ΄. Consentit versio Armeniaca.
Accedit denique , quod disertis verbis Syncellus
p. 62, € dicit : Εὐσέδιος δύο βασιλεῖς περιέχρυψεν.
Verum in Canone Eusebius recenset reges sedecim,
Atque hinc in Syncellum cod. A qui desiderantur

MANETHONIS SEBENNYT/E

reges duos aliquis intulit, Et recte quidem , ut
videtur, quum hoc demum modo anni 348, quos
inesse huic dynastie auctor voluit, erui possint,
Syncellus nec non Armenius translator vitiato Euse-
bio usi sunt. Quam facile vero scriba a nomine Ἄχεν-
X&encadalterum simillimum aberrare, ideoque duos
reges omittere potuerit , demonstratione non eget.
— Jam igitur si Horo regi octavo tribuas annos 38:
(λς΄, ἐν ἄλλῳ λη΄), Athori autem non λθ΄, ut cod.
A. Syncelli, sed θ΄, uti Canon Eusebii, summa
eruitur annorum 348. — Ceterum tabulam sub-
jungimus qua numeri Eusebiani diversis locis
recensiti componuntur. Corrupta notavimus aste-
risco.

Rex, |9Ync. cod.| Euseb. ire Canon. iia dri
A. ATD. | vapars, | Armen-| nieron | Arm,

1 25. .4.225: do "odo 5
2 13 13 13 kis 13 13
3 21 21 21 21 21 21
4 12 12 12 12 12 12
5 26 26 26 26 26 26
6 9 9 9 9. 9 9
7 31 31 31 31 31 31
8 |*36 v.38| 78 38 | *37 38 38
9 12 * 16 12 12 12 12
10 *39 9 9 9 9
11 16 16 16 16 16
12 8 8 8 8 8 8
13 15 15 15 15 15 "13
14 5 ὃ 5 E 5 5
15 68 68 68 68 68 68
16 40 40 40 40 40 40

348 348

DYNASTIA DECIMA NONA.
52.

J osephus C. Apion. I, 36 : ES ἑνὸς δὴ πρώτου
στήσω τὸν λόγον ᾧ χαὶ μάρτυρι μικρὸν, ἔμπροσθεν τῆς
ἀρχαιότητος ἐχρησάμην. Ὃ γὰρ Μανεθὼν οὗτος, ὃ τὴν
Αἰγυπτιαχὴν ἱστορίαν ἐχ τῶν ἱερῶν γραμμάτων μεθερ-
μηνεύειν ὑπεσχημένος, προειπὼν τοὺς ἡμετέρους προγό-
γους πολλαῖς μυριάσιν ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον ἐλθόντας
χρατῆσαι τῶν ἐνοικούντων, εἶτ᾽ αὐτὸς ὁμολογῶν χρόνῳ

52.

Ad unum itaque praecipuum orationem referam , quem
paullo ante antiquitatis nostre testem adhibui. Hic enim

Manetho , qui historiam JEgyptiacam e sacris literis inter-
pretari pollicitus est, prefatus nostros progenitores cum
multis myriadibus in ZEgyptum advenisse , ejusque incolas
subjugasse , deinde ipse agnoscens quod tempore postea se-

᾿ς xal χτίσαντες Ἱεροσόλυμα τὸν νεὼν χατασχευάσασθαι,

μέχρι μὲν τούτων ἠχολούθησε ταῖς ἀναγραφαῖς, ἔπειτα
δὲ δοὺς ἐξουσίαν αὑτῷ, διὰ τοῦ φάναι γράψειν τὰ μυ-
θευόμενα xoi λεγόμενα περὶ τῶν ᾿ἸἸουδαίων, λόγους
ἀπιθάνους παρενέδαλεν (ἢ). ἀναμῖξαι βουλόμενος ἡμῖν
Αἰγυπτίων πλῆθος λεπρῶν καὶ ἐπὶ ἄλλοις ἀρρωστήμα-
σιν, ὥς φησι, φυγεῖν ἐκ τῆς Αἰγύπτου καταγνωσθέντων.
Ἀμένωφιν γὰρ βασιλέα προσθεὶς, ψευδὲς ὄνομα (**), xod
διὰ τοῦτο χρόνον αὐτοῦ τῆς βασιλείας δρίσαι μὴ τολμή-
σας, χαίτοι γε ἐπὶ τῶν ἄλλων βασιλέων ἀχριθῶς τὰ
ἔτη προστιθεὶς, τούτῳ προσάπτει τινὰς μυθολογίας,
ἐπιλαθόμενος σχεδὸν ὅτι πενταχοσίοις ἔτεσι xol ὀχτω--
χκαίδεκα πρότερον ἱστόρηχε γενέσθαι τὴν τῶν ποιμένων
ἔξοδον εἷς Ἱεροσόλυμα" Τέθμωσις γὰρ ἦν βασιλεὺς ὅτε
ἔξήεσαν. "Amb δὲ τούτου τῶν μεταξὺ βασιλέων xaz'

αὐτόν ἐστι τριαχόσια ἐνενήχοντα τρία ἔτη, μέχρι τῶν

δύο ἀδελφῶν Σέθω καὶ Ἑρμαίου, ὧν τὸν μὲν Σέθων
Αἴγυπτον, τὸν δὲ “Ἕρμαιον Δαναὸν μετονομασθῆναί
φησιν, Ὃν ἐχδαλὼν 6 Σέθως ἐδασίλευσεν ἔτη νθ΄ - xod
μετ᾽ αὐτὸν ὃ πρεσδύτερος τῶν υἱῶν αὐτοῦ Ῥάμψης
Ec'. Τοσούτοις οὖν πρότερον ἔτεσιν ἀπελθεῖν ἐξ Αἰγύ-
πτου τοὺς πατέρας ἡμῶν ὡμολογηχὼς, εἶτα τὸν Ἀμένω-
φιν εἰσποιήσας ἐμθόλιμον βασιλέα, φησὶ τοῦτον ἐπιθυ-

“Ὁ e - .- ^
μῆσαιν θεῶν γενέσθαι θεατὴν, ὥσπερ "Kooc εἷς τῶν πρὸ

(*) Παρενέθαλεν 1 Boeckhius p. 302 suspicatur hanc histo-
riam non ab ipso Manethone, sed ab alio quodam , Judoo-
rum adversario, interpositam esse. — .

(**) Veubic ὄνομα 1 Minime. Est rex tertius dyn. XIX ,
Amenophthis Africani, Amenephthis vel Amenophis Eu-
sebii.

S

FRAGMENTA.

: , , A m 5 , ^ ^
πάλιν ὕστερον ἐχπεσόντας τὴν νῦν ᾿Ιουδαίαν χατασχεῖν,

579

αὐτοῦ βεδασιλευχότων ἀνενεγχεῖν δὲ τὴν ἐπιθυμίαν
ὁμωνύμῳ μὲν αὐτῷ ᾿Αμενώφει, πατρὸς δὲ ΠΠαάπιος
ὄντι, θείας δὲ δοχοῦντι μετεσχηχέναι φύσεως χατά τε
σοφίαν xal πρόγνωσιν τῶν ἐσομένων. Εἰπεῖν οὖν αὐτῷ
τοῦτον τὸν ὁμώνυμον ὅτι δυνήσεται θεοὺς ἰδεῖν, εἰ καθα-
ρὰν ἀπό τε λεπρῶν χαὶ τῶν ἄλλων μιαρῶν ἀνθρώπων
τὴν χώραν ἅπασαν ποιήσειεν. Ησθέντα δὲ τὸν βασιλέα
πάντας τοὺς τὰ σώματα λελωδημένους Ex τῆς Αἰγύπτου
συναγαγεῖν (γενέσθαι δὲ τοῦ πλήθους μυριάδας ὀχτώ),
χαὶ τούτους εἰς τὰς λιθοτομίας τὰς ἐν τῷ πρὸς ἀνατολὴν
μέρει τοῦ Νείλου ἐμιαλεῖν αὐτὸν, ὅπως ἐργάζοιντο xal
τῶν ἄλλων Αἰγυπτίων οἱ ἐγχεχωρισμένοι. Ἐἶναι δέ
τινας ἐν αὐτοῖς καὶ τῶν λογίων ἱερέων φησὶ λέπρα συγ-
χεχυμένου. — Tov δὲ Ἀμένωφιν ἐχεῖνον, τὸν σοφὸν
xal μαντιχὸν ἄνδρα, ὑποδεῖσαι πρὸς αὗτόν τε xal τὸν
βασιλέα χόλον τῶν θεῶν, εἰ βιασθέντες ὀφθήσονται"
x«l προσθέμενον εἰπεῖν ὅτι συμμαχήσουσί τινες τοῖς
μιαροῖς καὶ τῆς Αἰγύπτου χρατήσουσιν ἐπ᾽ ἔτη τρισκαί-
δεχα. Μὴ τολμῆσαι μὲν αὐτὸν εἰπεῖν ταῦτα τῷ βα--
σιλεῖ, γραφὴν δὲ χαταλιπόντα περὶ πάντων ξαυτὸν
ἀνελεῖν. ᾿Ἐν ἀθυμία δὲ εἶναι τὸν βασιλέα. Κἄπειτα
κατὰ λέξιν οὕτω γέγραφεν" « Τῶν δὲ ταῖς λατομίαις
ὡς χρόνος ἱκανὸς διῆλθεν ταλαιπωρούντων, ἀξιωθεὶς
ὃ βασιλεὺς ἵνα πρὸς κατάλυσιν αὐτοῖς καὶ σχέπην ἀπο-
μερίσῃ τὴν τότε τῶν ποιμένων ἐρημωθεῖσαν πόλιν,
Αὔαριν συνεχώρησεν. ἴἘστι δ᾽ fj πόλις χατὰ τὴν θεο--
λογίαν ἄνωθεν ᾿Γυφώνιος. ΟἿ δὲ εἰς ταύτην εἰσελθόν-
τες χαὶ τὸν τόπον τοῦτον εἰς ἀπόστασιν ἔχοντες ἡγεμόνα
αὑτῶν λεγόμενόν τινα τῶν “Ἡλιοπολιτῶν ἱερέων ὋὋσάρ-
σιφον ἐστήσαντο" χαὶ τούτῳ πειθαρχήσοντες ἐν πᾶσιν
ὥὡοχομότησαν. ὋὉ δὲ πρῶτον μὲν αὐτοῖς νόμον ἔθετο

quuto illa regione' exciderint οἱ Judzeam nunc dictam oc-
cuparint , atque Hierosolymis eedificatis templum exstruxe-
rint, eousque historias quidem antiquas sequutus est : po-
stea vero sumpta sibi licentia, ut videretur scripsisse relata
et dicta de Judsis, incredibilia quoedam inseruit, volens
permiscere nobis multitudinem ZEgyptiorum leprosorum et
alios ob morbos , ut dicit, ex ZEgypto fugere compulsorum.
Amenophin enim regem, falsum nomen, adjiciens, et idcirco
tempus ipsius regni definire non ausus, quamvis ceteris re-
gibus accurate annos apponeret, huic annectit quasdam
fabulas, oblitus ferme tradidisse se, quingentis et octodecim
annis prius evenisse Pastorum exitum ad Hierosolyma : rex
enim , quando illi exierunt , fuit Tethmosis. Et ab hoc tem-
pore regum qui postea fuere, anni sunt trecenti nonaginta
ires, usque ad fratres Sethonem et Hermoeum ( Armaeum) ;
quorum Sethonem quidem Egyptum , Hermaeum vero Da-
naum denominatum dicit. Quem quum Sethos expulisset, re-
guavit annis quinquaginta et novem , et post illum filiorum
natu major Rampses annis Lxvi. Ante tot igitur annos patres
nostrosex /Egypto egressos confessus, dein quum Amenophin
regem supposuisset, hunc ait concupivisse deorum specta-
lorem esse, sicut e£ Orum quendam priorum regum , et
hoc suum desiderium communicasse cum filio cujusdam
Paapios , cui idem cum eo nomen erat Amenophis , quique
de divina visus est participare natura propter sapientiam

prescientiamque futurorum. Itaque regi dixisse hunc co-
gnominem , quod posset videre deos, si regionem univer-
sam de leprosis hominibus et immundis purgare vellet, Re-
gem gaudio perfusum omnes corporis aliqua injuria affectos
ex JEgypto congregasse dicit; et multitudinem crevisse ad
numerum octo myriadum ; eosque ad sectiones lapidum in
partem Nili orientalem misisse, ut in opere exercerentur
pariter ac alii /Egyptii eo destinati. Fuisse autem quosdam
inter eos etiam eruditorum sacerdotum lepra perfusos ait.
Amenophin vero illum sapientem divinumque virum sub-
veritum esse, ne in se regemque deorum iram concitaret ,
si illis vis adhiberetur ; preetereaque dixisse nonnullos auxi-
lio venturos pollutis, et Egypto dominaturos tredecim an-
nis. Et ipsum quidem ista regi dicere non ausum esse,
omnia vero scripta reliquisse et semet interemisse. Qua de
causa regem anxietate laborasse. Deinde ad verbum ita
scripsit : « Quum autem illi satis longo tempore in lapici-
dinis graviter laborassent , rex imploratus ut ad requiem et
tutamen eorum secerneret civitatem , urbem incolis ex-
haustam , quae fuerat Pastorum, nomine Auarin, eis con-
cessit. Est autem hzc urbs, juxta theologiam antiquarm,
Typhonis. Porro illi in eam ingressi, atque hune locum ad
res novas moliendas opportunum nacti, ducem sibimet
quendam Heliopolitanorum pontificum Osarsiphum consti-
tuere, et huic se in omnibus obtemperaturos juraverunt.
37:

-

* 580

υήτε πρόσχενεῖν: Θεοὺς μήτε τῶν μάλιστα ἐν Αἰγύπτῳ
θεμιστευομένων ἱερῶν ζῴων ἀπέχεσθαι υ μηδενὸς, πάντα
τε θύειν χαὶ ἀγαλοῦν, συνάπτεσθαι δὲ μηδενὶ πλὴν
τῶν συνωμοσμένων. Τοιαῦτα δὲ νομοθετήσας xal
πλεῖστα ἄλλα, μάλιστα τοῖς Αἰγυπτίοις ἐθισμοῖς ἐναν--
τιούμενα, ens πολυχειρίᾳ τὰ τῆς πόλεως ἐπισχευά-
ζειν τείχη, xad πρὸς πόλεμον ἑτοίμους γίνεσθαι τὸν
πρὸς Ἀμένωφιν τὸν βασιλέα. Αὐτὸς δὲ προσλαθόμε-
νος μεθ᾽ ἑαυτοῦ xat τῶν ἄλλων ἱερέων Xo συμμεμια-
σμένων ἔπεμψε π πρέσδεις πρὸς τοὺς ὑπὸ ᾿Γεθμώσεως
ἀπελαθέντας ποιμένας εἷς πόλιν τὴν χαλουμένην. Ἵερο-
σόλυμα. Καὶ τὰ χαθ᾽ ἑαυτὸν χαὶ τοὺς ἄλλους τοὺς
συνατιμασθέντας δηλώσας ἠξίου συνεπιστρατεύειν διο-
θυμαδὸν ἐπ᾽ Αἴγυπτον. ᾿Ἐπάξειν μὲν oUv αὐτοὺς ἐπηγ-
γείλατο πρῶτον μὲν εἷς Αὔαριν τὴν προγονιχὴν αὐτῶν
πατρίδα, τὰ ἐπιτ ἤδεια τοῖς ὄχλοις. παρέξειν ἀφθόνως,
ὑπερμαχήσεσθαι Oi, ὅτε δέοι, χαὶ ῥαδίως ὑποχείριον
αὐτοῖς τὴν χώραν ποιήσειν. Οἱ δὲ ὑπερχαρεῖς γενό-
ipe πάντες προθύμως εἷς εἴχοσι μυριάδας ἀνδρῶν συν--

ἐξώρμησαν, χαὶ μετ᾽ οὐ πολὺ ἧκον εἰς Αὔαριν. Ἀμέ-
γόφις δ᾽, ὃ τῶν Αἰγυπτίων βασιλεὺς, ὡς ἐπύθετο τὰ
χατὰ τὴν ἐχείνων ἔφοδον, οὐ μετρίως συνεχύθη, τῆς
παρ᾽ Ἀμεγώφεως τοῦ Παάπιος μνησθεὶς προδηλώσεως.
Καὶ πρότερον συναγαγὼν πλῆθος Αἰγυπτίων, χαὶ βου-
λευσάμενος μετὰ τῶν ἐν τούτοις ἡγεμόνων, τά τε ἱερὰ
ζῷα τὰ πρῶτα μάλιστα ἐν τοῖς ἱεροῖς τιμώμενα ὥς
Y ἑαυτὸν μετεπέμψατο, καὶ τοῖς χατὰ μέρος ἱερεῦσιν
παρήγγειλεν ὡς ἀσφαλέστατα τῶν θεῶν συγχρύψαι τὰ
ξόανα. Τὸν δὲ υἱὸν Σέθων τὸν x«i “Ραμέσσην ἀπὸ

MANETHONIS SEBENNYT ΑΙ

Ῥάμψεως τοῦ πατρὸς ὠνομασμένον, πενταέτη ὄντα,
ἐξέθετο πρὸς τὸν ἑαυτοῦ φίλον.
ἄλλοις͵ Αἰγυπτίοις, οὖσιν εἰς τριάχοντα νυριάδας ἀν-
δρῶν μαχιμωτάτων, χαὶ τοῖς πολεμίοις ἀπαντήσασιν οὗ

συνέθαλεν, ἀλλὰ μέλλειν θεομα) χεῖν νομίσας, παλινδρο-

μήσας bx εἰς Μέμφιν. Ανάλαδῶν τε τόν τε Amy χαὶ
τὰ ἄλλα τὰ ἐχεῖσε μεταπεμφθέντα ἱερὰ ζῷα, εὐθὺς εἰς
Αἰθιοπίαν σὺν ἅπαντι τῷ στόλῳ χαὶ πλήθει τῶν Λίγυ-
πτίων ἀνήχθη. Χάριτι γὰρ ἦν αὐτῷ ὑποχείριος ὃ τῶν

Αἰθιόπων βασιλεύς - ὅθεν ὑποδεξάμενος. καὶ τοὺς ὄχλους

πάντας δπολαζὼν οἷς ἔσχεν ^ χώρα τῶν πρὸς ἀνθρω-
πίνην τροφὴν ἐπιτηδείων, χαὶ πόλεις χαὶ κώμας πρὸς
τὴν τῶν πεπρωμένων τρισκαίδεχα ἐ ἐτῶν ἀπὸ τῆς ἀρχῆς
αὐτοῦ ἔχπτωσιν αὐτάρχεις , οὖχ ἧττόν γε xol evpa -
τόπεδον Αἰθιοπιχὸν πρὸς φυλακὴν ἐπέταξε τοῖς παρ᾽
᾿Αμενώφεως τοῦ βασιλέως ἐπὶ τῶν ὁρίων τῆς Αἰγύ-
πτουι Καὶ τὰ μὲν χατὰ τὴν Αἰθιοπίαν “τοιαῦτα.

ἱ δὲ Σολυμῖται κατελθόντες σὺν τοῖς μιαροῖς Αἰγυ-
πτίων ἀνοσίως τοῖς ἀνθρώποις προσηνέχθησαν, ὥστε
τὴν τῶν προειρημένων χράτησιν χειρίστην φαίνεσθαι
τοῖς τότε τὰ τούτων ἀσεδήματα θεωμένοις. Καὶ γὰρ οὐ
μόνον πόλεις χαὶ χώμας ἐνέπρησαν, οὐδὲ ἱεροσυλοῦντες

οὐδὲ λυμαινόμενοι ξόανα θεῶν ἠρχοῦντο, ἀλλὰ xol τοῖς.
2 TOW. / φ΄ῳ- ͵ € οι , y
αὐτοῖς ὀπτανίοις τῶν σεδαστευομένων ἱερῶν ζῴων χρώ--

/ Da 7 A - /,
μενοι διετέλουν, xal θύτας καὶ σφαγεῖς τούτων ἴε-
ρεῖς καὶ προφήτας ἠνάγκαζον γίνεσθαι, xal γυμνοὺς
ἐξέραλον. Λέγεται δ᾽ ὅτι τὴν πολιτείαν xol τοὺς vó-
5 - , ἐξ Ἁ / €
μους αὐτοῖς χαταύαλόμενος ἱερεὺς, τὸ γένος Ἡλιου-
πολίτης, ὄνομα "Ocapoio, ἀπὸ τοῦ ἐν Ἡλιουπόλει

At ille primam quidem eis legem posuit, ut neque deos
adorarent , neque ab animalibus ullis , quae proecipue sacra
apud JEgyptios erant , se abstinerent , sed ut omnia macta-
rent atque consumerent; nullique copularentur nisi qui
ejusdem conjurationis esset. Quum autem ista sanxisset et
alia quamplurima maxime ZJEgyptiorum moribus adver-
santia, multarum manuum opera jussit cdificare civitatis
muros, et ad bellum sese parare adversus Amenophin re-
gem. Ipse vero , assumptis secum etiam aliis sacerdotibus
et pollutorum quibusdam, misit legatos ad Pastores, qui a
Tethmosi depulsi in urbem Hierosolyma dictam se contule-
rant. Et declaratis iis quae sibi ceterisque ignominiose ha-
bitis acciderant, rogavit ut una expeditionem facerent in
JEgyptum. Et quidem promisit se primum eos ducturum
in Auarin avitam suam patriam, et necessaria se copiose
exhibiturum: turbe; propugnaturum autem quum opus
foret, et facile regionem sub potestatem eorum redactu-

rum. Illi vero supra modum lati , omnes alacriter usque ad .

ducenta millia virorum pariter sunt egressi, et non multo
post ad Auarin veniebant. Amenophis autem /Egyptiorum
rex, quum primum illorum invasionem audivit, non me-
diocriter animum despondere copit, quum ei in mentem
venirent quie praedixerat Amenophis Paapios filius. Et pri-
mum quidem congregata. plebe ZEgyptiaca, initoque consi-
lio cum principibus eorum , et animalia sacra , maxime illa
qua precipue in templis colebantur, ad se arcessivit ; et
sacerdotibus sigillatim praecepit ut simulacra deorum quam

vj

securissime occultarent. Filium vero Sethonem , qui etiam
Ramesses a Rampse patris nomine vocabatur, quum quinque
esset annorum , transportandum curavit ad amicum. Ipse
autem transgressus cum ceteris /Egyptiis , ad trecenta mii-
lia virorum pugnacissimorum , hostibus ei obviam factis
prelio non congressus est: sed fore ratus ut contra deos
pugnaret , retrorsum reversus Memphin petebat : assumpto-
que Api ef reliquis animalibus sacris , quce ad sé accersive-
rat, mox in JEthiopiam cum universis navibus et /Egyptio-
rum multitudine se transtulit. Beneficiis enim ipsi obstri-
ctus erat JEthiopum rex : unde quum eum suscepisset,
populumque universum omnibus istius regionis ad homi-
num victum necessariis excepisset, et urbes et vicos, qui
ad fatale illud tredecim annorum exilium sufficerent , tri-
bui jussit, ut et exercitum ZEthiopicum , qui in custodiam
Amenopheos suorumque excubias ageret ad. fines ZEgypti.
Et in ZEthiopia quidem haec gesta sunt. Solymitze vero, ubi
descenderant cum pollutis ZEgyptiorum, adeo male homines
iractarunt, ut eorum victoria pessima illis videretur, qui
tunc eorum impietates inspiciebant. Etenim non solum ur-
bes et vicos incenderunt , neque sacrilegia committere , aut
deorum simulacra vastare satis habebant : sed iisdem etiam
continue utebantur ad assandas carnes animalium sacrorum
quae cultu divino afficiebantur, hisque mactandis jugulandis-
que sacerdotes et vates adhiberi coegerunt , nudosque eje-
cerunt. Dicitur autem quod reipublice conditor erat legum-
que lator, sacerdos, genere Heliopolitanus , nomine Osar-

Αὐτὸς δὲ OtaÓ6Xg τοῖς

e MEE DTOE mr

Ε
z
!
i
i
I
r
a:
d
L|

--— am sd ccn a ai d Lad

PUT

—

—

z PU
ἌΣ

LAS ἢ

ἘΣ
Ec

SERE.

cram Ν᾽ ἄσσον χὴν αὐ πιο 1
KDE ΦᾺΣ e SEP dic da a, we Σ I EN
ἜΡΙΞΕ og es De PHUGRCEUAS

cy dye - -—
meon e
MORE NI

p

a

- X EDEN

"m —:

CE.
mA
i3
NA.

ΧῈΣ

ΝΣ

D"
Br τι

2

ἊΝ

put
i
n

b
ΒΕ
M

IE
:
M. n
!
RS

a θεοῦ Ὄσίρεως; ὡς μετέθη εἰς τοῦτο τὸ γένος, μετετέθη
᾿ τοὔνομα χαὶ προσηγορεύθη Μωῦσῆς. »

8S. A μὲν οὖν Αἰγύπτιοι φέρουσι περὶ τῶν Ἰου-
- Bale, ταῦτ᾽ ἐστὶ καὶ ἕτερα πλείονα, ἃ παρίημι συντο-
᾿ τομίας ἕνεκα. Λέγει δὲ ὃ Μανεθὼν πάλιν ὅτι μετὰ
᾿ ταῦτα ἐπῆλθεν ὃ Ἀμένωφις ἀπὸ Αἰθιοπίας μετὰ μεγά-
- Jw δυνάμεως, xoi 6 vióg αὐτοῦ ῬῬάμψης xoi αὐτὸς
ἔχων δύναμιν" καὶ συμδαλόντες οἱ δύο τοῖς ποιμέσι xal
᾿ τοῖς μιαροῖς, ἐνίκησαν αὐτοὺς, xal πολλοὺς ἀποχτεί-
- γαντες ἐδίωξαν αὐτοὺς ἄχρι τῶν δρίων τῆς Συρίας.
- TaUca μὲν xai τὰ τοιαῦτα Μανεθὼν συνέγραψεν" ὅτι
δὲ ληρεῖ καὶ ψεύδεται περιφανῶς ἐπιδείξω.
Priorem hujus loci partem ex Josepho exscripsit,
sed negligenter, Theophilus Ad Autolyc. III, 20.

d ^

DYNASTIA DECIMA NONA.
55.
SEC. AFRICANUM.

. Syncellus p. 72, B : ᾿Εννεακαιδεχάτη δυναστεία
βασιλέων ζ΄ (scr. ς΄) Διοσπολιτῶν.
α' Σέθως ἔτη να΄.
β΄ Ραψάκης ἔτη ξα΄ (scr. Ec").
Y Ἀμμενέφθης ἔτη χ΄.
δ' Ῥαμεσαῆς ἔτη ξ΄.
ε΄ Ἀμμενεμνῆς ἔτη ε΄.
ς΄ Θούωρις,ὁὃ παρ᾽ Ὁμήρῳ (θά, 8, 126) x23o5-
gevoc Πόλυύος, Αλκχἄνδρας ἀνὴρ, ἐφ᾽ οὗ ( sic margo;
B C ᾿λκάνδρας ἀνὴρ, ég' οὗ libri) τὸ Ἴλιον ἑάλω,
E £C.
Ὁμοῦ ἔτη c0".
"Emi τοῦ αὐτοῦ δευτέρου τόμου Νανεθῷ βασιλεῖς
Pc.
βασιλέων ζ΄] sic pro ς΄ aliquis scripsit qui ver-
bis ᾿Αλχάνδρας ἀνὴρ septimum regem indicari opi-
nabatur, — Regi secundo pro annis ξα΄ tribuendos
esse ξς΄ (uti est ap. Eusebium) inde patet, quod
sic tantum summa annorum 209 colligitur. — Nu-
merus Jc corrigendus videtur in c/zc'; litera c,
precedente voce βασιλεῖς, excidere facile potuit.
Regum numerus in singulis dynastiis e nostro
computo est 289, si in dynastia XVII numerantur
reges 86 (43 Pastores et 43 Thebzi). Si cum
Syncello dynastie XIX tribuis reges 7, summa
est 290. Quare probabilius etiam est pro Zz', scri-
bendum esse c/'. — Quod numerum annorum at-

—— τ᾿ τεσοΣ » QO— "Es metn aec me e
ERN EE AL - ἢ Ap Re e 5
Ἔν Ὁ Δ ον WESS ERE y E ne Ma ant tuy e RE, à
WT x AMETS T SUFRE RS LS "1 My ur

FRAGMENTA.

581

. , , 1 «

tinet βρχα' (2121), is non quadrat cum iis nu-
meris, qui singulis dynastiis adscribuntur. Hi enim
summam efficiunt annorum 23222 :

12 ἄγῃ, 7; Diospolit. — 1:60 an.
13 60 Diospolit, — 453

14. . 76 KXoite. 184

15 6 Pastores. 281

16 32 Pastores. 518

45 Pastores, "

H7 423 Thebani. "n

18 16. Diospol, 263

I9 6 (7) Diosp. 209

289 (290) 2222.an. 3.

Ceterum Africanus Troje excidium ponit in

an. 1184,a. C. (v. Boeckh. p. 183 sqq.), isque
annus e Boeckhii computo accuratissime cadit in

Thuoris annum postremum. Fruinus in dyn. XVII,
annis 151 substituens annos 43, summam exputaj
ann, 2114.

56.
SEC. EUSEBIUM.

Syncellus p. 73, B : ᾿Ἐννεαχαιδεχάτη δυναστεία
βασιλέων ε΄ Διοσπόλιτῶν.
α' Σέθως ἔτη νε΄.
E 'Ῥαμψὴς ἔτη ic.
Y ᾿Αμμενεφθὴς ἔτη μ΄.
δ΄ ᾿Αμμενέμης ἔτη xc.
ε΄ Θούωρις : ὁ παρ᾽ Ὁμήρῳ; χαλούμενος Πόλυόδος,
᾿Αλκχάνδρας d ἀνὴρ,, ἐφ᾽ οὗ τὸ Ἴλιον ἑάλω, ἔτη C.
«Ὁμοῦ ἔτη ρ4δ΄,
"Evi τὸ αὐτὸ (τοῦ αὐτοῦ correx. m.) Q' τόμου
Μανεθῶ βασιλέων ζ6΄ ἔτη αρχα΄ (scr. |Box«' ).
Euseb. Chron. p. 102 : Decima nona dynastia
Diospolitarum Κ΄ regum.
Sethus annis LF (a. Abr. 642-696).
Rampses annis LXVI (a. Abr. 697-762. ).
Amenephthis (4menophis Canon. Eus.) annis
XL (cod. Arm, VIII; corr. Mai. A. Abr. 763-
802).
Ammenemes annis X XF1I (a. Abr. 803-828).
Thuoris, Homero dictus Polybus, vir strenuus et
fortissimus. (1, e. ἀνὴρ ᾿Αλχάνδρας), cujus cetate
Ilium captum est, annis FII (a. Abr. 829-335.
Ilium captum a. 835 ).
Summa annorum CLX X X XIV.

siph, ex Osiride deo , quem colit urbs Heliopolis, denomi- :

natus, quum ad hoc genus transisset, nomen. mutavit , et
vocatus erat Moyses. »

27. Et quie quidem /Egyptii de Judoeis ferunt, ejusmodi
sunt cum aliis multis, quae brevitatis ergo praetereo. Rur-
sus autem dicit Manetho,. quod postea. Amenophis ex

JEthiopia regressus est cum magna militum manu , et filius
ejus Rampses itidem cum exercitu; quodque hi duo con-
gressi cum Pastoribus atque pollutis eos superarint ; et mul-
lis c:esis persequuti sint eos usque ad Syric fines. Hzec qui-
dem et ejuscemodi alia scripsit Manetho. Illum autem nu-
gari et manifeste mentiri ostendam,

y ὅ82

LXXXXII regum, annorum MMCXXI.

Cf. Chron. Vet : ιθ΄ δυναστεία Διοσπολιτῶν, γενεῶν
ε΄, ἐτῶν 49. (194). — In Canone Hieronymi ad
annum primum Sethi regis annotatur hocce : ZEgy-
ptii per nonam decimam dynastiam suo imperatore
uti ceperunt, quorum primus Sethos.

Regum et annorum numeri, quos Eusebius e
secundo Manethonis libro apponit, hi sunt :

12 ἄγῃ, 7 Diospolite

245 (182)
13 60 Diospolitz 453
τή 77 Xoite 184 (484)
15 ** Dispolite 250
16 5 Thebzi 190
17 4 Pastores 103
18 14 (16) Diospolite 348
19 5 Diospolite 194
171 (173) 1967 (1904, 2294, 2267).

Ipse Eusebius exputat reges 92 , annos 2121. Re-
gum numerum corruptum dixeris, scribendumque
192, ita ut dynastie XV tribuendi sint reges 21.

MANETHONIS SEBENNYT/E

IMManethonis libro secundo conflatur summa

Sed quum simili modo apud Africanum regum
numerus corruptus sit, annorum vero numerus
idem plane tradatur atque apud Africanum, suspi-
cio oritur, et regum et annorum numerum ex vi-
tiato Africano temere in Eusebium translatum esse.
Sin revera ita rem Eusebius instituit, ut in summa
annorum cum Africano consentiret, corruptela
causa latuerit in numeris dynastie XII.

Subjungimus tabulam e Bunsenii opere ( III,
p. 68 sqq.) petitam, qua greci laterculi regum
dyn. XVIII et XIX componuntur cum regum se-
riebus, quas prebent monumenta. Inter ea primum
locum tenent tabule Abydenze duodecim nomina
postrema ( n? 41-51). His respondent reges duo-
decim pompa , quz representata est in Ramesseo;
tertio loco ponitur series ad Thebas in sepulcris
Gurnahianis reperta. Continet nomina quattuor,
quae in tabula Abydena sunt n? 47-50. Quarta
series nominum septem , quorum primum respon-
det ultimo seriei antecedentis, exhibetur monu-
mento, quod repertum in loco item ad' Thebas
sito, qui appellatur Medinet- Abu.

ido. :
IT qtu pee rennen etm
— τυ m emt
-— ert rer tenencia

πο, :

FRAGMENTA. $583

B é
N E * regni in
2 TAB. ABYDENA. Ξ Ε MEDINET-ABU. inelumx JOSEPHUS. AFRICANUS, EUSEBIUS.
Sb. ῷ [ὦ notatus.
" "
᾿ς qo. — ma-wxs... 5 XXII. | 1. Tethmosis, 25 »|Amos. **| Amosis. rt
P | ( Aahmes .,
E] | | 2. Chebron f. |. 45 »|Chebros. 15| Chebron. 13
7 4. RA-SER-KE A 5. Amenophis. 20 7|Amenophthis. 91} Amenophis, 31.
ΜῊ ( Amenatep I). ἢ
I )4 4. Amesses Soror. 41 9|Amensis. 94:
| ὯΝ 42, RA-NA-TER-KE 5 58. Mephres. 12 9|Misaphris. 15| Memphres. 12
ne ( Tetmes I).
| tes
ἢ 15. RA-NA-EN-TER 6 e. Mephramuthosis. 95 to | Misphragmuthosis. 96 Misphragmuthosis. 26
ἢ ( Tetmes 1].
UN 44. RA-MEN-TER T].t XXXV. | 7. Thmosis. 9 s|Tuthmosis. 9|Tuthmosis. 9
& " ( Tetmes III J. |
Pn
E 45. RA-NA-TER.U a| 2
bs ( Amenatep II). ᾿
E 46. RA-MEN-TER.U 9 $ VIL. | 8. Amenophis f. 50 10| Amenophis. 31| Amenophis. FTT
A ( Tetmes IV ). |
|47. ^ RA-NEB-MA 100 | 4| t. XXXVI.. ! |
" ( Amenatep III) |
48. RA-SER-TER.U 11 $. VII. | 9. Orus. 36 s5|Oros. 57 | Orus. 28
Setepen-ra ( Her ). |
49. RA-MEN.... 19 $. I. |10. Akencheres filia. 19 1|Acherres. 32| Achencheres. 12
( Ramessu 1). |
60. RA-MEN-MA 15 4. I. |t1. Rathotis frater. — 9 «|Rathos. 6| Athoris. 9
(Seti I) Meri-en-pteth. . |
19. Akencheres. 19. s|Chebres. 12 | Chencheres. 16
13. Akencheres. 19 3|Acherres. 12| Acherres. s
I
Cherres. $9
. |
15. Armais. 4 1|Armesis, s|ArmaisDanaus. δ᾽
|
15. Ramesses., 1 4|Rameses. 1 |
s. RA-SESER-MA iA |. g. LXII. |16. Armesses Miamu. 66 9 Ramesses-/Egyptus es.
Selep-en-ra ( Rames- |
un). 6. BE-EN-RA 17. Amenophis. 19 e|Amenophuth. 19| Amenophis. 40
Meri-en-Amen — CATENA
Mer-n-pteh. Ὁ $25 « Summa 963 » 548.
i
$
. » |
id : DYNASTIA DECIMA NONA. |
MEDINET-ABU. JOSEPHUS. AFRICANUS. EUSEBIUS.
1. Sethosis sive Ramesses post pulsum 1t. Sethos, 81| 1. Sethos. 55 |
fratrem Armaum regnat ann. U9 i |
9. Rampses frater natu major. 66|2. Rampsakes. 66|2, Rampses. 68
$5. Amenophís a Pastoribus ejectus in 3. Amenophthis. 405. Amenephthis ( Ameno- |
JEthiopiam fugit cum Setho filio phis in Canon. ). 40 |
quinquenne. - |
45 RA-SESER -TER.U 4. Sethos sive Rampses post exilii annos 4. Ramesses. 60
E it.
Meriamn ( Seti Il ) 15 cum patre redi Saee. PUER ^ Prutenus is |
Me-ri-en-pteh.
: i
[8. [RA-SESER-SCHA.U 6. Thuoris. 7|s. Thuoris. 7
( Set-necht Merira) ἴω 194
primus rex dynastig sequentis.)

€ € MM .- - ᾿ - —— ——————

) 584

. Jam quod rationes attinet quibus Felix, Wil-
kinson, Champollion et Rosellini monumenta cum
laterculis Manethonianis conciliare studuerint,
lectorem relegamus ad opus Bunsenianum ( coll.
Bceckhio p. 269 sqq. ). Ipse Bunsenius (p. 74 sqq.)
quomodo qusestionem hanc difficillimam dilucida-
verit, paucis exponam.

In tabula Abydena novem sunt reges inde ab
Aahme usque. ad Her; totidem Manetho recenset
ab 4mosi usque ad Horum. Videntur igitur si non
nomina, certe anni regum novem priorum apud
Manethonem conservari. — Nomina quz aperte
eadem sint apud Manethonem sponte sese offerunt
quattuor : 1 ;

1. Amos —5: Aahmes

7. Tuthmosis — Tuthmes IV.
8. Amenophis — Amenatep III.
9. Horus mu Hg.

Consentaneum igitur numeros annorum, qui
apud Manethonem tribuuntur regibus 5, 3, 4, 5, 6,
pertinere ad nomina monimentorum, quee inter
primum et septimum sunt media. Itaque respon-
derent sibi hzc :

MANETHONIS SEBENNYT/E

4. Amesses ( Amenses) an. 22

— Tuthmes II.
5. Mephres 13 — Tuthmes III.
6. Mephramuthosis 26 — Amenatep II.

Nomen Chebron sive Chebros a monumentis alie-
num est. Probabiliter corruptum est ex nomine
dynastico regis Amosis. /Egyptiace fuerit neb-rus-
Ra; unde Grzci fecerunt Chneb-ros, quod deinde
abit in. Chebros. In tabula Abydena initium no-
minis fuisse scimus Fta-zieb... Ultimum signum quid
sonet , nondum liquet. Videtur tamen pronuntian-
dum esse rus, Utut est, Chebros sive Chebron ille
eserie regum ejiciendus est, In locum ejus succe-
dat A4menophis, cui in monumentis respondet
Amenatep I. Jam igitur Manethonis reges quartus ,
quintus et sextus ( Amesses sive Amenses, Mephres,
Mephramuthosis sive Misphramuthosis ) compoe-
nendi sunt cum monumentorum regibus tertio ,
quarto et quinto, sive cum Tuthmosi I, II et III.
Rex sextus monumentorum, Ámenatep. s. Ameno-
phis II, apud Manethonem excidit, propterea,
procul dubio, quod CAebron ille preter ordinem
esset intrusus. Ceterum, ut intelligatur quomodo
antecedentes reges tres cum nominibus Manetho-
nianis conciliari possint, stemma regum apponi-

2. Chebron an. 13 — Amenatep I. mus, quale ex monumentis dedit Lepsius :
3. Amenophis 21 — Tuthmes I. b ἐτρῖ.
AAHNES : Nefruari
( primus rex ). A
[9 :
por Kis rds LAINE RM

Δ Ó Δ :
SET-AMEN. AÀXH-ATEP. AMENATEP (1), : AAHMES 'TurHMOSiS I,
4 ( rex secundus ). filia (regis vice functa (rex tertius ).

]

Turuwosis H,
(rex quartus ).

pro Tuthmosi I).

r s

; HAT-TU-TU. TurHwosis IIT,
Chnumt-amn ( rex quintus ).

— n

regis vice fungens
pro fratribus, nominatur
Ma-ke-ra
Chnumt-amen
( Ma-ke-phra ? )
(Mephra:Misphra? . Ó

AMENOPHIS II,
( rex sextus).

Turhnwosis IV,
(rex NE

ἈΜΕΝΟΡΗΙΒ II,
(rex octavus).

Honvs,
(rex nonus)
moritur liberos
non relinquens.

1 - Igitur p ro Tuthmosi I Manetho posuit 4nessen,
ἢ e. Aahmen Amenophis I sororem , qus regnum
ge ebat pro Tuthmosi marito. — Sequitur ap.
— Manetlionem ZMep/res i. e, Hat-tu-tu sive Ma-ke-ra
ἥ po Misphra), quz regnavit pro fratre ma-
j , Tuthmosi II. Deinde eadem pro fratre mi-

; cavit Γ oniusot birorik et iratrisnomine : "ARES
t muthosis sive Misphragmuthosis, i. e. Makera
E UMephra , Misphra) et Tuthmosis (rm

- — Hactenus de nominibus. Videndum jam de annis
regnorum. Siquidem numeros Manethonianos no-
vem priores componuntur cum regibus novem
monumentorum , laterculus foret hic :

τας ( Bunsen. )
EN 2. 4n. 35 (25)

2. Amenophis I. . . . 13 (13)

B TIgianossl. .. .. ar (2x)

i Tuthmosis IE... . . 22 (22)

5. Tuthmosis III. . .. 13 (134-26—239)
6. Amenophis IH. . . . 56 (9)

7. Tuthmosis IV. .. . 9. (3r)

.8. Amenophis IIL .... 31 (37)

E NOE. oo. 537. [98]

At ita res se habere non potest, Nam in monu-

mentis memoratur Tuthmosis III annus XXXV, et
Amenophis III annus XXXVI. Bunsenius igitur ne
rejicere plane Manethonis numeros cogeretur, tale
- quid excogitavit, Annos 13 et annos 26, quos
— Manetho tribuit Tuthmosi III et Amenophi II , ad
unum Tuthmosin III pertinere statuit, atque ita
quidem ut anni 13 sint ii, quibus Mephra soror
pro fratre regnarit, anni 26 autem, quibus ipse
Tuthmosis solus regnum administraverit. Hoc ad-
misso, numeros, qui ap. Manethonem adscribun-

FRAGMENTA.

NE PET 7) PESE d PRESS I T ——— "
€ AR MEX sos I I MER E LL e s, ir:
2S ve v p" PU ἔα uv ej

. ΤΙ. Sequitur : 11, Rathotis an, 9(Jos.), sive Ra-
thos an. 6 (.4fr.), sive Athoris an. 9 (Eus.). Hu-
|. . jus nomen iterum non occurrit.

| III. Deinde ponitur Àrmais Danaus (1. e. Har-
| . mai, ab Horo dilectus) cum regno annorum quat-

985 -

gibus sexto , septimo et octavo. Horo deinde, regi
nono, annos 322 assignat, quos Africanus dat
Acherri regi decimo. Arbitraria quidem hzc sunt,
sed nisi fateri velis certiorem chronologiam resti-
tui omnino non posse, ad ejusmodi machina-
menta recurrere coactum te videbis,

Ceterum reges novem quos modo recensuimus ,
quique ex rationibus modo allatis per annos 229
regnarunt, apud Bunsenium constituunt dynastiam
XVIIL Qui sequuntur apud Manethonem reges
dynastie XVIII , ii omnes pertinent ad dynastiam
XIX. De his jam videndum est,

Post Horum monumenta recensent reges sex :

i. Ramessu I.

2. Seti I.

3. Ramessu II (cujus annus LXII memoratur ).
4. Menephthah.

5. Seti II.

6. Merira.

Postremus eorum, /erira, Bunsenio est TAuo-
ris Manethonis , rex ultimus dynastie XIX. TAuoris
rectius scribetur PZAuoris vel Phuoro i. e, ὃ Νεῖλος.
Ejus nominis regem vidimus in Eratosthenis later-
culo penultimum ; ex Dicearcho vero collegimus
sub Nilo isto sive Phuoro rege Trojam esse ex-
pugnatam, id quod de 7Zuori predicat Manetho.
— Ceterum quum nullanominum /Merira et Phuoro
similitudo sit, Bunsenius opinatur Phuoro cogno-
men fuisse regis Merirze, quod pro familiz: nomine
Manetho vel Excerptor ejus receperit. Hoc si con-
cesseris, sequitur pro sex. regibus monumentorum
in Manethonianis laterculis recenseri reges quat-
tuordecim. Tanta vero discrepantia inde est deri-
vanda, quod plura regum nomina posita sint bis,
ter, quater, quinquies, Videamus singula.

I. Horo apud Manethonem succedit Acenche-
res. Nomen, hoc Josephus et Africanus ter, Euse-

tur regibus septimo, octavo et nono, tribuit re- * bius quater repetunt : .
JOSEPHUS. AFRICANUS. EUSEBIUS.
10. Acencheres. . .. an. 12, 1 AONO. 12.2... να, am 32 9. Achencheres. . . . . an. 12
z . 12. Acencheres. . . . 12, 5 Chebres. ..... .. 12 11, Chencheres. . ... 16
E - 13. Acencheres. . .. 12, 5 Kiste o. ou. 12 Ἐν, Αὐδούναι,΄.. 8
: t$. Chberres ; . . .. .. 15

tuor vel quinque. Is vero, docente historia, non
fuit rex, sed nomine Ramesis fratris ad. bellum
profecti regnum per tempus aliquod administra-
vit. Igitur e regum serie ejiciendus. Ipse autem

Ramesses ponitur ter vel quater hunc in modum :

586 MANETHONIS SEBENNYT E
JOSEFHUS. AFRICANUS. EUSEBIUS.
Dyn. XVII, 15. Ramesses. . ....àn. [1:4 . Ramesses. .. .. an. f£ SQ a i Urt x undi T
16. Armesses Miamu. . . 66.7... .» «i» qa E Ramesses. . an. 68
Dyn. XIX, 1. Sethosis s. Ramesses. 59 Sethosis. . . ; 51 Sethosis. . ... 55
2. Rampses. . . . . .. 66 Rampsaces. . . 66 Rampses. . . . . 66
C OL EON NEREDONURAKODE S d ΔῊΝ Ramesses. .. ... 60

IV. Post Ramessem sequitur ÀÁmenophis sive Amenophath , cujus bis fit mentio :

JOSEPHUS. AFRICANUS, EUSEBIUS.
Dyn. XVIII, 17. Amenophis. . an. 19. 6 Amenophath. . . an. 19 Amenophis. . . . an. 40
XIX, 3. Amenophis. . e ors Amenophthis. . . 20 Amenephthis. . . 40

Supersunt reges duo : V. Ammenemnes an. 5
(Afric.) vel Ammenemes an, 26 (Euseb.) ; VI.
'Thuoris an. 7 (Afric. et Euseb. ).

Hoc igitur modo numerum regnorum nanci-
scimur eundem quem monumenta praebent. Jam

quseritur num etiam singuli reges sint iidem. Sunt
minime. Quod ut intelligatur, praemittimus stemma
genealogicum, quale ex monumentorum indiciis,
constituit Lepsius. |

AMENOPHIS III,
(rex octavus ἄγῃ. XVIII ).

Δ 0 OÓ ^ O A Δ ; 0
T —Á “πω. ὁ —M—" ἊΣ; nail
NEFRU. AwENoPHiIS (IV) Honus, AMENTUANCH TEÉTI BE-NE-TERI-MESA.
tamquam regina : ( Ranefruteru ) (rex nonus). rex. (i. e. Athothis )
Bech-n-aten Ra rex. post Hori obitum
( Bechra ). Annus VImus regnat cum marito.
Kencheres notatur.
Cherres (?)
INEB-RAMA Raurss (I)
rex.

Secundum hzc preter Horum regnarunt fratres
ejus duo A4mentuanch et 4menophis IF. Neutrum
inemorant neque Manetho neque tabula Abydena.
Scilicet uterque fato functus est ante obitum Hori:
nam ad zdificia ab Horo rege exstructa lapides
adhibiti sunt, qui nomina Amenophis IV et Amen-
tuanchi inscripta habent. Monumenta Amentuan-
chi, sicuti Nebrama filii in /Ethiopia exstant. In his
itaque regionibus regnasse videntur, Nomen Ame-
nophis non reperitur infra Aschmunin, quae est in
JEgypto media. Post mortem regis regnavit uxor
ejus sub nomine Zech-n-aten Ra ( Bech-ra). Num
hec quoque vivente adhuc Horo mortua sit,
necne, haud liquet. Ceterum Bech-ra, sec. Le-
psium, est eadem quam in Manethonianis later-
culis nominari videmus Cencheren, Acherren, etc.
— Post mortem vero Hori regnavit 7eti soror,
haud dubie pro Ramesse filio puerulo. Hac mani-
festo est Athothis Manethoniana.

Igitur duarum regna feminarum apud Mane-
thonem notantur, quorum in tabula Abydena et
in reliquis regum seriebus non fit mentio, Contra

rex.

qui ibi ponuntur reges Ramesses I et Seti I apud
Manethonem pr:termissi sunt.

Sequitur rex tertius Ramesses II, qui idem est
in monumentis et ap. Manethonem, qui etiam de
quarto rege consentit, Nam Jenophes, Menophis,
Amenophis, Amenophath, Amenophthis, idem est
quem in monumentis legimus Me(r )-n-phath—
Menephthah (v. Bunsen. p. 93). Porro Cham-
pollion-Figeac et Bunsenius non diversum esse ab.
eo statuunt Μενόφρην (i. e. Mevog07,), inde a cu-
jus regno initium periodi Sothiace anni 1322 a. C.
computat Theon (Περὶ τῆς τοῦ xuvóg ἐπιτολῆς ἐπί-
δειγμα apud J. B. Biot. Hecherches sur plusieurs
points de l'astronomie égyptienne. Paris, 1823,
p. 303). Ac Bunsenius quidem ita numeros ador-
navit, ut annus 1322 a. C. sit primus regis Mene-
phthah (ἢ.

(*) E Manethonis numeris, quales Beeckhius constituit ,

annus 1322 a. C. est quintus regis Sethos-Ramesses ( XIX ,

1). Et suspicatur Beeckhius p. 307 Ramessen propterea
Sethos cognominatum esse, quod sub regno ejus nova pe-
riodus Sothiaca inceperit. Nam Sethos est Sothis , Seth,

. ; "CPC ERE TTE Pv uM bebo ERAS
"ne Mya porto o AE o7 Ph τς
etm PEHER UII yg een non yarn cam . "οἴω Dro

F
F
:
H
H
k
1
^ |
j|
aH
I

-.— Post Senephthah regem in monumentis sequitur
Seti 17. Nulla ejus mentio apud Manethonem

— tione, quam παρεγγράψαι Manethonem dicit, ponit
— Amenophis filium Sethos , qui de avi nomine etiam
- Ramesses appellatus sit, Hunc Bunsenius probabili-
—— ter censet esseSeti II. Africani quoque auctor de hoc

. enim intelligitur, cur Ramessen II e dynastia XVIII
-— in quartum locum dynastiz XIX transtulerit,
- — Penultimus rex ap. Africanum et Eusebium est

— series Medinet-Abuana non habet. Iterum nos ju-
— vat Lepsius. Is enim in monumentis duos invenit

: E gnarunt, Siphthah et 4menemses. Horum alter
E aperte est 44mmenemes Manethonis. Alterum,
E quem non habet Manetho, praebet Eratosthenes
— tamquam antecessorem regis Thuoro ( 7Auoris ap.
African. et Eus.) , adeo ut hinc quoque probabile
fiat quod de tempore, usque ad quod Eratosthenis
laterculus pertineat, in antecedentibus (ad dyn.
᾿ς XII) suspicatus sum. Jam quum in hac dynastia
- nomen Ziamesses regnet, nescio an ap. Eratosthenem
. in verbis ὃ xol Ἑρμῆς, quz alieno loco inculcata
Bunsenius censet, lateat Σιφθᾶς ὃ xal Ῥαμεσσῆς
(vel Ἀρμεσσῶς uti ap. Josephum nomen scribitur).
. Idem nomen fortasse etiam Phuoro vel Thuoro regi
fuit. Certe Plinius XXXVI, 5, 64 : Rhamesses ,
quo regnante llium captum est. Quamquam una
ex zris Trojanis etiam cum iis regibus quos Mane-
tho Aamesses dicit, componi potuit.

Sepulcrum regis Siphthah ejusque uxoris 7a-
seser, uti Lepsius docet, vindicavit sibi rex alius,
cujus nomen legunt 7M-rr-a sive Meri-ra (Bunsen.
P- 94 ). Hunc esse eundem cum Set-zecht Merira ,
qui in serie regum Medinet-Abuàna post Meti II
ponitur, facile largiemur Bunsenio. At JMerira

hunc eundem esse cum Thuoro vel Phuoro Mane-
thonis in dubium vocaverim. Nam nomen plane
aliud est, adeo ut Bunsenius statuere cogatur P/uoro
non nomen esse sed cognomen, a prenomine Se/-
. . mecht diversum. Quam sententiam fortasse admi-
| seris, si de antecedentibus regibus Manetho cum
| serieregum Medinet-Abuana consentiret ; tum enim

Sirius. Theonis aàeram ἀπὸ Μενοφρέως Beeckhius ex alio
systemate chronologico fluxisse putat, quum annus 1322
apud alios in aliud regnum incidisse consentaneum sit. Si ex
Eusebii laterculis proficiscaris , facile rem ita adornari nec
sine probabilitatis specie posse, ut annus 1322 cadat in finem
| regni Amenophis. Neque tamen probabile esse Amenophim
[ abiisse in Menophren , quod nomen formam habeat vere

JEgyptiacam. Fortasse Menophren fuisse tutorem Sethos-
ἢ Ramessis. Quam conjecturam pluribus argumentis firmare
$c studet p. 308 sqq.

FRAGMENTA.

587

cum verisimilitudinis specie quadam statueres po-
stremum quoque regem Meriram componendum
esse cum Thuori. At alia agere Manethonem, alia
monumenta prebere modo vidimus, Huc accedit
quod, quum Merira.nomen sxpius occurrat in
dynastia XX, verisimillimum est, nostrum quo-
que Meriram, primum hujus nominis regem, ad
dyn. XX esse referendum. Itaque male distinctas
a Manethone dynastias esse cum Bunsenio dicen-
dum foret. Uti nunc res habet, horum omnium
causam idoneam desideramus. Multo probabilior
est Leemansi ( in epist. ad Salvolinium p. 100) sen-
tentia, secundum quam 7/uoris nomine designa-
tur Taseser regina.

Ex allatis igitur patet ex sex regibus Manethonis
duos tantum esse , quos eosdem monumenta exhi-
bent, Ramessem II et Amenephthah. Horum itaque
tempora e Manethone ad monumentorum series

- transferre licet,

Ramessi II Josephus tribuit annos 66 mensesque
2; eundem post pulsum Armaim fratrem regnasse
dicit annis 59 (eodem redeunt anni 60 Africani ).
Praterea Armessi datur annus 1 et menses ἡ, et Ar-
mai , qui, absente in expeditionibus fratre, regnum
administravit, assignantur anni 4, mensis 1r. Hosce
numeros ita Bunsenius conjungit :

Ramses regnat ante expeditionem. . 1. 4

Armais regnum administrat. ... .. b. 1

Ramses regnat post expeditionem. . 59. 9

66. 2.

Ármai unum addidit annum, ut summa annorum
Josephiana colligeretur. Annis 59 tot adjunxit
menses, quot eadem summa flagitare videretur,
— Eusebius pro annis 66 posuit annos 68 inde,
ut Bunsenio videtur, ortos, quod temere aliquis
conjunxit annos 66 m. 2, et an. 1 m. 4. — Pro
annis 59 Josephi apud Africanum et Eusebium
habes annos 51 et δῦ. Hos corruptos dixerim. Id
si nolis, cum Bunsenio suspicari licet distinguendas
esse duas Ramessis expeditiones, ita ut prima
fuerit annorum 5, altera vel annorum ἡ vel anno-
rum 9; scilicet Diodorus I, 55, ro, Sesoosis expe-
ditionibus assignat annos novem. Igitur :

Ramesses ante expedit. . an. 1. 4 m.
expeditiones, . .. 9.
post expeditiones. — 55. * m.
66. * m.
aut :
ante expeditionem. I. 4.
prima expeditio. . ἌΤΑΝ
altera expeditio. .
post expeditiones. — 5r
66. 5

» 588

Ceterum parum probabile est annos novem , quos
Diodorus expeditionibus Sesostris tribuit, ad Ra.
messem Manethonis transferendos esse, quum pro-
cul dubio iidem sint anni novem, quos Manetho
tribuit expeditioni Sesostris dynastie duodecima.

Post Ramessen II Amenophthah regnavit annos
19'/; hic enim Josephi numerus, quum medius
sit inter alteros annorum 19 vel 20, quos eidem
regi tribuunt, pro vero haberi debet.

Reliqui reges quattuor, Ramesses I, Seti I,
Meti II, Merira , quum non memorentur apud Ma-
nethonem, sponte intelligitur, tempora eorum
constitui non posse, nisi forte cum Bunsenio cen-
seas Manethonem regibus, quos recenset, annos
adscripsisse eorum, quos ipse non nominat, nos
vero invenimus in tabula Abydena similibusque
monumentis, Ab ejusmodi opinione profectus Bun-
senius Horo regi tribuit annos 32, quos Acherri
dat Africanus ; Ramessi I assignantur anni 12 , quos
eidem Acherri Josephus assignat; ad Seti I trans-
fert annos 9, qui Rathotidis sunt apud Josephum;
Rathotidi relinquit annos 6 , .qui ab SM ei

MANETHONIS SEBENNYT E

Amenemnes tot annis ap. Africanum regnasse per- *
hibeatur; Merire denique dantur Thuoris regis |
anni septem. Talia ludens Bunsenius corrasit sibi
dynastiam XIX annorum 119.

Restat ut moneatur de nominibus Ramessis II :

Sethos ( Afric. Euseb.) , Sethosis (Joseph. ) ; Seso- ὦ

this vel Sesosis ( Plinius * ) , Sesoosis ( Diodor. j5: |
Sesostris, Formam genuinam Bunsenius esse putat
Sesothis, i. e. filius Seti I (Sothios, Siri ), eam-.
que rébedddas apud J osephum pro Sethosis.
Variationes ejusdem nominis esse Sesoosis et Sothis.
Contra Sesostris ortum esse ex Sesorthris, Sesorte- |
sen, quod nomen esse regis celeberrimi dyna-
stie XII, et a Ramesse nostro apud plurimos non
distincti, supra vidimus. V. Bunsen. III, p. 110.
sqq. : ὶ
Ergo ratio dynastiarum XVIII et XIX hae

est:

(*) Plinius XXXVI, 8, 64 : Slatuit eos (sc. obeliscos )
in supra dicta urbe ( Heliopoli ) Sesothis (sic cod. Bam-
berg.; Sothis vgo) quattuor numero etc. — Idem ib.
9 , 74: Obeliscus quem fecerat Sesosidis filius Nencoreus

adscribuntur. Seti II regnasse dicit annis 5, quum ! (Menephtheus correx. Bunsen ΠῚ, p. 96).
DYNASTIA DUODEVIGESIMA. n Οὐῇ
1. AMmos-Chnebros. ... ...... NPPEDPOPEPWN MIT UE M UE ΝῊ HR 25
3. ᾿Ἀπένορπι ὅτ: τ V 2d US ILS MR DU: ENDE MikE oa e Lee UE 13
3. TurHMosIS T. .. . .. UPC De de xw NU ML VL LU ML E M γεν RE Re 20 |
Ejus loco Manetho ponit Amessen (AaAhmen), sororem Amenophis I, qua pro marito Tuthmosi | | .
regnavit. -
4. Turnwosis 11 (filius Tuthm. I). . . . .. sus oca ie. CAEN (rt PU ΠΠΕΝῊΣ EI. ΣΎ : 20 ἫΝ

Ejus loco Manetho nominat Mephrem (Mare- phra , Mephre, Misphre), filiam Tuthmosis 1, quae
" regnavit pro fratre majore Tuthmosi II.
5; Tutlthosdis "HI (Irster Tuthmn. 1D) 5 νον ACTA A E s sns c6 d o ert or sew $ voi ie AIR 39
Pro hoc quoque per tempus aliquod regnavit Mephre soror; quare Manetho pro Tuthmosi III ponit '
Mephra-Tuthmosin. :

* *
6. AuksoPnIS II (fil. Tuthmosis I). 5... ln $44. e E ARRA AR dope v.
A Manethone omittitur.
^ || 7. Turnwosis IV (fil. Amenophis 1... ......... Mee ERR EU RO ISO AE S oe 31
8. AuENOPHIS ΠῚ (fil. Tuthmosis IV). . . .. WE UU VS lr VE VIENT ΣῈ οἷς .37
32

9. Honvs (fil. Amenophis III). . . .

FRAGMENTA. 589
DYNASTIA UNDEVIGESIMA.
n MONUMENTA. MANETHO.
ET Bunsen. Bunsen.
1. RAMESSES I. 12 1. CENcuEnss (i.e. Becheres. Bechres) . LOVE ass € A.P Va v x eS "E
, Uxor Amenophis IV, in ZEgypti je regnantis , ἐμ Horum fato
defuncti, post mortem mariti regnavit.
.9. ΒΕΤΗΟΒ I. — Medi 2. ArHOTHIS (Teli), fillga Amenophis HI. ....-..... ἐπε σι ui «(δ
post Hori fratris obitum regnavit, mater Ramessis I.
.3 Ramesses II. 66 B BOTERHRANENERA TEL SV AXNTUUSA VY WS TER 2S e T ves ἑῷ 66
4. MENEPHTHAH. 20 4. MENEPHTHAH. . . - . M LP TUTTI . "D e 20
5. SrTHOS Il. 5 5. AMENEMSES, qui juxta Menephthah regnum in JEgypto habuit, . .. 5
DYNASTIA XX.
1. MERIRA. 7 6. Tuvonis ( Phuoro) , TasEsEn in monumentis , uxor Sethi IT. . . . . ΩΣ
119 119

E LIBRO TERTIO.

DYNASTIA VIGESIMA,
57.
Syncellus p. 73, C et 74, D:
KATA AQPIKANON.

- "Tgívou τόμου Μανεθῶ. Εἰχκοστὴ δυναστεία βασιλέων
Διοσπολιτῶν (6, ot ἐδασίλευσαν ἔτη ρλε΄.

ΚΑΤ᾽ EYXEBION.

Εἰχοστὴ δυναστεία βασιλέων Διοσπολιτῶν ι6΄, ot
ἐδασίλευσαν ἔτη pon.

Euseb. Chron. p. 103 : Y'igesima dynastia Dios-
politanorum XII regum , qui imperaverunt annis
CLX XII (oon et go6' confusa, ut passim, In Ca-
none sunt an, 178, sc. ab an. Abr. 836— 1013 ).

Bunsenius Eusebii annos 178 probat, rejicit
Africani annos 135, quippe quod temporis spa-
tiuu paullo minus sit, quam ut duodecim re-
gnis conveniat, Apud Africanum fortasse fuisse pne
(185) , ita ut in hac summa lateant et anni 178 Eu-
sebii , et 7 anni Merirz ( Thuoris), qui male ad-
scriptus sit dynastie XIX.

Ceterum stemma genealogicum posterorum Me-
rire sec. Lepsium hoc est :

Merra.

Ramses III.

| |
Ramses IV. Ramses V. Ramses Vl, Ramses VII.

Ramses VIII.

Reges autem duodecim hujus dynastie ex monu-
mentis constituit hunc in modum :

. Merr-Ra (Set-necht) Merramn. . . ... ;

. Ramessu Amnhichepschf, Merr-Set ,

( o0 d O Co 5s -

f1. Ramessu Amnhichepschf Merr-amn .

δον ὁ. 49 9 9:5

s Hapessu-Hot DEI u.s au rm peras "OPE
. Ramessu-Merramn-Hek-ma. . ...... τὸν νον
Raméssu Amnhichepschf Neter-Hek-pen . . ... :
. Ramessu Amnhichepschf, ** neter-Hek-pen. . . ..

. Ramessu Schama, Merr-Camn. ...............
. Ramessu Merramn Hekma . . .. 27... ....«.
. Ramessu Schama Merr-amn , Hek-neter-pen. . . .

10. Ramessu Amnhichepschf .. ...........-.

12. [Ramessu] Hekma Setep-n-Ra Xaidüchapéeht: 988

. 09 59 o9

Merrira.

Ramses III filius.
Ramses IV frater.
Ramses V frater.
Ramses VI frater.
Ramses VII frater.
Ramses VIII f. Ram. VI.
Ramses IX.
Ramses X.

Ramses XI.
Ramses XII.
Ramses XIII.

(ann. XVmus),

IIImus ),
Vimus),
XxV]IImus),
]Imus ).

(ann.
(ann.
(ann.
(ann.

590

Merr-Ra cognomine Set-necht Bunsenius suspica-
tur esse Ceten Diodori (I, 62, 1, βασιλεὺς, ὃν Ai-
γύπτιοι μὲν ὀνομάζουσι Κέτηνα, παρὰ δὲ τοῖς Ἕλλη-
σιν εἶναι δοχεῖ Πρωτεὺς ὃ χατὰ τὸν ᾿Ιλιαχὸν γενόμενος
πόλεμον. Wesselingius ad Diodorum cui Cetene
comparat Κῆρτον ap. Syncell. p. 160, ubi quartus
ponitur post Thuorim. — Rampsiniten, avarum
istum regem , de quo Herodotus II, 121 ( Remphis
ap. Diodor.), Bunsenius componit ri Ramse (F)-
neter-(hekpen).

VICESIMA PRIMA DYNASTIA.

58.

1

SEC. AFRICANUM.

Syncellus p. 73, € : Πρώτη xat εἰχοστὴ δυναστεία
βασιλέων Τανιτῶν ζ΄.

α΄ Σμενδῆς (Σμεδῆς G.) ἔτη χς΄.

β΄ Woucévvnzc (Woucévzc cod. A) ἔτη μς΄.

Y Νεφερχερὴς (codd. Νεφελχερὴς ) ἔτη 9

δ΄ Ἀ μενωφθὶς ἔτη 0.

€ Ὀσοχὼρ ἔτη ς΄.

c Ψιναχῆς ἔτη θ΄,

ζ΄ Ψουσέννης (Σουσέννης cod, A) ἔτη ιδ΄.

Ὁμοῦ ἔτη oA.

E singulis numeris colligitur summa ann. 114.
Syncellus exputat 130; Eusebius quoque huic dy -
nastiv annos 130 tribuit, Quare Dindorfius, ut de
singulis regnis Africanus cum Eusebio faceret,
primo regi annos 46 , regi septimo annos 35 ad-
scripsit. Improbat hoc Boeckhius, qui veram dy-
nastiz2 summam esse recte censet annorum 114;
nam sic demum zra Trojana, quam Africanum cum
Eratosthene communem habere supra vidimus,
in Thuoris regnum cadere possit. Summa anno-
rum 120 a Syncello vel ab alio ex eo qui subse-
quitur Eusebii laterculo (fr. 59) huc translata
est.

59.
SEC. EUSEBIUM.

Idem p. 74, € : Εἰκοστὴ πρώτη δυναστεία βασι-
λέων Τανιτῶν ἕπτά.

α' Σμένδις ἔτη χς΄.

β΄ Ψουσέννης ἔτη μα΄.

1 Νεφερχερὴς ἔτη 9.

δ΄ ᾿Αμενωφθὶς ἔτη θ΄.

ε΄ Ὀσοχὼρ ἔτη ς΄.

ς΄ Ψιναχῆς ἔτη θ΄.

Ü Ψουσέννης ἔτη λε΄,

MANETHONIS SEBENNYT E

Ὁμοῦ ἔτη ρλ΄.

Euseb. Chron. p. 103 : F'icesima prima dyna-. ὦ
stia Tanitarum V 1I regum. Y

Smendis annis X ΧΡ] ( Mendis ser. regg. Arm. ;
Semendis Canon. Scal.; 4mendis in Canone Arm,
An. Abr. 1014— 1039 ..

Psusennes annis XLI ( Pseusennes in Cam.
10/40—1080 ).

Nephercheres annis IV. (x081—1084).

4menophthis ( 4Amenophis Can. Scal.; 4menophis
Can. Arm.) annis LX (1085—1093 ).

Osochor (Osochoris ser. regg. Arm.) annis F. T1
(194—109).

Psinnaches annis IX (1100— 1108).

Psusennes annis X X XF (1109—1143 ).

Summa annorum est C X X X.

Quattuor regum priorum nominain monumen- Ὁ
tis nondum reperta sunt. Posteriores tres secundum
Lepsium in monumentis sunt :

5. Pr-nrn-sr-sauEN, (Osochor?!)
6. Prawcn.
7. Pr-scuau-uaun Il,

Appellantur hi sacerdotes dei 4men- Ra-Sonther.
Priores quattuor probabiliter eodem modo ap-
pellatos, atque principem eorum post exstinctam
prioris dynastiz stirpem e sacerdotum curia regem
creatum esse suspicatur Bunsenius p. 121. Idem
monumentorum hujus dyn. raritatem inde expli-
cari vult , quod regia sedes alio translata sit.

VICESIMA SECUNDA DYNASTIA.

60.
SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 73, D : Εἰχοστὴ δευτέρα δυναστεία Bou-
δαστιτῶν βασιλέων θ΄.
a Σέσωγχις (cod. B; Σέσογχις Α. ) ἔτη κα΄.
B' ᾿Οσορθὼν ( Ὀσωρθῶν A.) ἔτη τε΄,
' 6 ε' [Ἄλλοι τρεῖς ἔτη xe (χθ' Bocckh. ).
: ᾿αχέλωθις ἔ ἔτη Y.
“θ΄ Ἄλλοι τρεῖς ἔτη ues
μοῦ 2 ἔτη gx .

61.

SEC. EUSEBIUM,

Idem p. 74, D : Εἰκοστὴ δευτέρα δυναστεία Bov-
δαστιτῶν βασιλέων τριῶν.

α΄ Σεσώγχωσις (Σεδσόγχωσις A) ἔτη κα΄,

β΄ Ὀσορθὼν ἔτη τε΄.

ko
ἠδ'
Ht

T

y Τακέλωθις ἔτη ιγ΄.
Ὁμοῦ μθ΄.

Euseb. Chron. p. 103 : /'?cesima secunda dyna-

— stia Bubastitarum ITI regum.

Sesonchosis annis X XI (1144-1163).
Osorthon annis XV. (1164-1178).
Tacelothis annis XIII (1179-1191).
Summa annorum .X LI X (Samuelis : 29).

Nomen .Sesonchosis in Canone et serie regum
varie exaratur : Sysonchosis, Sensecoris , Senseco-
rus, Senscoris. Apud Hieronymum in codd. non-
nullis etiam hec notantur : Hujus Senscoris ZEgy-
ptii regis pater fuit Siparis. Hunc ferunt quidam
post mortem αὖ JEgyptiis deum nuncupatum eum-
que Sarapin appellatum. Patet haec aliena esse ab
hoc loco. Fluxerunt vero haud dubie ex eo aucto-

-.re, quem Syncellus sequitur. Is enim inter reges

L^

antiquissimos septimo loco ponit Σέραπιν (Ὦσι-
poriv cod. B) cum annis 223, cui succedit Σε-
J
σόγχωσις.
De Eusebio , qui nonnisi tres reges apponit eos,
quorum nomina Africanus apponit, dicere nihil
habeo , nisi quod jam alii rem eodem modo ador-

maverant. Nam Syncellus (p. 177 et 184) in suo

regum laterculo post Psammum (i. e. Psusennem ,
regem postremum dynastie XXI) recenset reges
tres hosce :

"E ΒΟ Περι εν τον δον Oan. Sr
EE Ond... cre κα
Ἢ JuxskeQu. . x. 4. 9 oer 13

49

Apud Africanum summa, quam ex singulis regnis
conficimus, annorum est i116. Ipse auctor sup-
putavit annos 120. Discrepantiam hanc Boeckhius
ita tollendam esse putat, ut regibus tertio, quarto
et quinto, pro annis χε adscribantur x0'. Facil-
lime enim litera e abire potuit in literam 0. —
Ceterum Sesonchidis regis annus primus ex Afri-
cani computo est 934 a. C. Cum his non quadrat,
quod Roboami regis anno quinto Sesak vel Sisac
vel Susakim (is enim est Sesonchis noster) Hiero-
'solyma cepisse insacris libris perhibetur, Nam Ro-
boami annus quintus, etsi vario modo a chrono-
logis constituitur, tamen ex nullo computo post
annum 958 a. C. ponendus est. Videtur igitur Se-
sonchidis regnum longe ultra annos istos 21, qui
apud Africanum ei tribuuntur, esse extendendum.
Eaque suspicio confirmatur inde, quod in monu-
mentis notatur Sesonchidis annus vigesimus secun-
dus. Attamen nisi susque deque habendum esse
cenusueris temporum constitutionem , qualem inde

FRAGMENTA.

591

a Trojana epocha Africani Manethon exhibet,
a mutationibus numerorum traditorum abstinen-
dum est. Ut nihilominus tamen sacra chronologia
cum Manethonis laterculis quantum ejus fieri po-
test conciliaretur, Boeckhius ( p. 319 sq.) statuen-
dum censet hunc in modum : Nomen Osorthon
idem est cum Osochor, nomirf* quinto dynastiz
Tanitice. Ut Osorthon fuit filius et successor Se-
sonchidis, sic ejus pater fuerit Osorchor dynastize
XXI, eumque haud recte Tanitis Manetho accen-
suerit. Osorchor filio regnum reliquisse, sed post
obitum ejus denuo Tanite imperio aliquo potiti
regnasse adhuc videntur per annos 23, quos Psina-
chi et Psusenni tribuit Manetho, qui Sesonchidis
regnum àb eo demum anno computat, a quo
solus /Egypti universe imperium tenuit, Hac igi-
tur ratione verum regni Sesonchidis initium refe-
rendum est ad annum 955, qui proxime abest ab
eo quo Hierosolyma Sesakum cepisse statuunt.
Ceterum regum seriem rationemque genealogi-
cam ex duobus monumentis hunc in modum
constituit Lepsius (ap. Bunsen, III, p. 133).

ScuEscuoNk 1 [XXTIImus annus].
(rex primus).
Oo

eT A —À
Oo :
ScHUOPT. OsonkoN I.

(rex secundus).

PEHOR,
(rex tertius). -

A O OsonkoN II,
REKAMAT : :| (rex quartus).
Kv a Vm P | — — I 99 ——
LU LU

ScuEscnoNk II, NIMROT.

(rex quintus).

TAKELOT I,
[an. XI et XVmus]
( rex sextus ).
0

KEROMAMA (regina ).
A

isa

-.

Oo
OsonkoN IIl, [an. XImus]
(rex septimus).

ScnEschoNk ΠῚ, [an. XXIX mus]
rex octavus).

TaLEKOT Il, TATEPOR

(rex nonus).

LU ΠῚ

m

-᾿“

NIMROT, —
(sine signis regiis).
Monendum denique de ratione qua Bunsenius
res sibi adornaverit, Is igitur Sesonchosi tribuit
annos χδ' pro x«'; Takeloti xy' pro ιγ΄; postre-

,

L

592
mis tribus regnis νδ΄ pro 16; summam denique
annorum fuisse putat ov' pro px'; unde sequitur
regnis tertio, quarto et quinto relinqui annos 36.
Itaque laterculus Bunsenii hic est : .

1. Sesonchis. ScmEscuENK I (Sesac) [annus

BXIOUS. ἀρ 4 oSv phe 24
2. Osorkon. — OsonkaN I (SeracA), filius ut vi-
debüre o e xu PE ME 15
A TE PrEnon , filius uti vid. . .. ..
; VU OsEnkaN II, filius. ον . . νον 36
hoe uk ScugscurNK 1I, filius. . . . . . ]

6. Takelothis. TaAkELoT I, filius, uti videtur,

[sn XN doin. os on ad 23

tit Osrnk&AN ΠῚ, filius [an. XImus].

Fr ScuEscHENK ΠῚ, filius, uti vide-

tur, [an. XXIXmus]. .. ..

ἐὺ" TAxELET ll, filius. . . . . .. ^
Summa ann. .150

VICESIMA TERTIA DYNASTIA.
62.

SEC. AFRICANUM.
Syncell. p. 74, A : Τρίτη xal εἰκοστὴ δυναστεία

Τανιτῶν βασιλέων δ΄.

α΄. Πετουῤάτης ἔτη μ΄, ἐφ᾽ οὗ Ὀλυμπιὰς ἤχθη
πρώτη. ,

β΄. "Ocopy o ἔτη η΄, ὃν Ἡρακλέα Αἰγύπτιοι χα-
λοῦσι. gh

Y. VappoUc ἔτη v.

δ΄, Ζὴ τ ἔτη λα΄. (cod. B. λδ΄).

Ὁμοῦ ἔτη πθ΄.

63.

SEC. EUSEBIUM.

Idem, p. 75, A : Εἰχοστὴ τρίτη δυναστεία Τα νιτῶν
βασιλέων τριῶν.

α΄. Πετουδάστις ἔτη xc.

β΄. Ὀσορθὼν ἔτη θ΄.

Ὁ » ,

Y. Ψαμμοῦς ἔτη «v.

€ e vy N

Ομοῦ ἔτη μδ΄.

Euseb. Chron. p. 103 : J'igesima tertia dyna-
stia Tanitarum 177 regum.

Petubastis annis .X XV (1192-1216).

Deinde Osorthon , quem /Egyptii Herculem nun-
cupaverunt (annorum num. excidit, — In Canone
annis 9 regnasse dicitur; sed hi anni novem in tur-
bato laterculo currunt ab an. Abr. 1217 ad 1227).

' Psammus annis X ( 1228-1237 ).

MANETHONIS SEBENNYT/E

Summa annorum X LIF.

Nomina regum primi et secundi primus reperit ἢ
in monumentis Lepsius (PET-PACHT et ΟΒΕΒΚΝΑ).
Tertius rex xgyptiace est P-si-MUT , quod nomen
ante Lepsium referebant ad Psamuthin dynastiz |
XXIX. Quartum regem Zxr nonnulli putant |
eundem cum sacerdote Hephesti, quem jSezAos |
appellat Herodotus. Quod recte non fieri censet |

Boeckhius p. 324. Olympiadis primz annus primus Y

secundum Africani laterculum ap. Biber est Pe- ü
tubastis annus 39. c"

VIGESIMA QUARTA DYNASTIA.
64.
SEC. AFRICANUM,
Syncell. p p. 247 Ba ετάρτη xal εἰκοστὴ δυνα- ᾿
στεία.
Βύχχωρις Σαΐτης ἔτη ς΄ - ἐφ’ οὗ ἀρνίον ἐφθέγξατο
[ἔτη 797 ]. Postrema quid sibi velint non liquet.

65.
SEC. EUSEBIUM.

Idem p. 75, A : Εἰχοστὴ τετάρτη δυναστεία.

Βόχχωρις Σαΐτης ἔτη μδ΄, ἐφ᾽ οὗ ἀρνίον ἐφθέγξα--
το. Ὃμοῦ ἔτη μδ΄.

Euseb. Chron. p.
nastiq. — |

Bocchoris Saites annis XLIV (XLIII Samacl.), ὁ
sub quo agnus locutus est (an. 1238— 12381).

Ad an. 1240 sive Olymp. 1. 1 annotatur : -—
Bochoris /Egyptiis leges ferebat. Nomen egyptium. 1
secundum Bunsenium fuit Pe-Aor, idem quod
fuit regis tertii dyn. XXII. In monumentis non-
dum repertum est. De Bocchori legislatore vid.
Diodorus I, 94, 5; 79, 1. Idem I, 45, 2 patrem
ejus affert Znephachtum regem, Mene πολλαῖς γε-
γεαῖς posteriorem, quem. Athenzus X , p. 418, ex
Alexidis Περὶ αὐταρχείας libro, dicit JVeochabin
(Βόχχοριν καὶ τὸν πατέρα αὐτοῦ Νεόχαδιν). Plutar-
cho De Isid. et Os. c. 8 dicitur Tec/Azatis. In re-
gione aliqua /Egypti regulus fuisse putari possit.
Ceterum ap. Diodorum I, 65, 1 Bocchoris statim
post Mycerinum regnavit ; πολλοῖς δ᾽ ὕστερον χρό--
νοις ἐδασίλευσε τὴς Αἰγύπτου Σαδάχων. Herodotus
II, 137. quo tempore Sabaco CLASE subjecit ,
regnasse dicit 4Aarsin ἄνδρα τυφλὸν ἐξ ᾿Ανύσιος πό-
λιος, τῷ ὄνομα Ἄνυσιν εἶναι. Nomen urbis Hero-
dotus perperam ad regem transtulisse videtur, ut -
bene monet Fruin, p. 123 : « A4nysis, ait, JEgy- — |
ptiace JVaesi , significat Zsidis locum, que apta ur-

104 : igesima quarta dy- ἢ

-—— bis appellatio, non item viri. Vix dubium igitur
᾿ς est, Bocchorim ex Anyside oriundum fuisse. A
- Manethone Saites vocatur, quia Anysis ad prafe-
- cturam Saitem pertinebat, eodem modo. quo dy-
Ἢ nastiam XI Diospolitam vocat, etsi proprie ex
- Abydo oriunda fuerit. Coecum porro Anysim fuisse
— refert, et Diodorus Bocchorim τῷ σώματι παντε-
λῶς εὐχαταφρόνητον describit. » Lysimachus in /Egy-
ptiacis suis ap. Josephum (C. Apion. I, 34) Ju-
deorum exitum Bocchoridis regno assignavit.
Eamque sententiam plurimorum fuisse auctorum
refert Tacitus Hist. V, 2, ex eoque Orosius I,
το. — ἀρνίον ἐφθέγξατο] Cf. /Elianus N. An.
II, 3 : Λέγουσιν Αἰγύπτιοι... ἄρνα καὶ ὀχτάπουν xal
δίχερον κατὰ τὸν Βόχχοριν τὸν ἀδόμενον γενέσθαι καὶ
δῆξαι φωνήν" xol δύο χεφαλὰς ἄδουσι τῆς ἀρνὸς χαὶ
τετράχερον γενέσθαι φασὶ τὴν αὐτήν. Noverat /Elianus
Manethonem , uti supra vidimus.

VICESIMA QUINTA DYNASTIA.
64.
SEC. AFRICANUM.

. Syncell. p. 74, B: Πέμπτη xod εἰχοστὴ δυναστεία
Αἰθιόπων βασιλέων τριῶν.

α' Xa6áxov, ὃς αἰχμάλωτον Βόχχωριν ἑλὼν
ἔχαυσε ζῶντα, χαὶ ἐδασίλευσεν ἔτη η΄. 7

p" Ee6vy oc(Zeonyoc G.) υἱὸς ἔτη ιδ΄,

Y Τάρχος ἔτη τη.

Ὁμοῦ ἔτημ. -—

65.
SEC. EUSEBIUM.

. Idem p. 55, B : Εἰκοστὴ πέμπτη δυναστεία Αἰθιό-
πὼν βασιλέων τριῶν..

α' Σαδάκων, ὃς αἰχμάλωτον Βόχχωριν ἑλὼν
ἔχαυσε ζῶντα, xad ἐδασίλευσε ἔτη (6.

β΄ Σεδιχὼς υἱὸς ἔτη τι6΄.

Y Ταρακχὸς ἔτη x.

ὋὉμοῦ ἔτη μδ΄.

Euseb. Chron. p. 104 : F'igesima quinta dyna-
stia JEthiopum III regum.

Sabacon, qui captum Bocchorim vicum combussit,
regnavitque annis XII (a. Abr. 1282-1293).

Sebichus ejus filius annis XII (1294-1305).

Taracus (sic margo; textus Saracus) annis X.X
( 3306—1325 ).

᾿ς Summa annorum X LIF,

-Sabacus et Sebichus sec. Bunsenium idem est
nomen, alterum grecum, alterum ad sgyptium
(.Schebek) propius accedens; Sabaco fortasse inde
in laterculos Manethonis receptum est, quod au-
ctor Sebichum I introduxerat verbis : Sebichus,

FRAGMENTA HIST. GR. — VOL. Il. :

FRAGMENTA.

593
quem Sabaco Herodotus appellat. Nomina zgyptia

monumentorum :

1, (Sevech 1) ScuEeskek NxrnukEnA.
2. (Sevech II) ScukBEk Ra ** xxe-v.

3. ( Tarkos ) Tuxzx i, e. Tirhaka.

Regis secundi notatur annus duodecimus , regis
tertii annus vicesimus, quum Africanus Tarco
nonnisi 18 annos tribuat, Quare h. l. praferas an-
nos 20 in Eusebiano Manethone. Bunsenius statuit
ap. Africanum pro t» scribendum esse x«'. Hoc
enim modo totius d ynastiz annos esse quinquaginta,
quos indicare voluisset Herodotus Sabaconem
JEthiopem per 5o annos regnasse dicens. — Ce-
terum Sabako in libris sacris appellatur Sua vel
5o (Regg. II, 17, 4), ad quem Hosea circa vitae
annum sexagesimum legationem misit, 720 a. C.
sec. Des-Vignoles Chron. S. — 7'arcos appellatur
Ἱεαρχὼς vel 'Γεάρχων ap. Strabonem I, p. 61 et
XV, p. 687, ubi vide; Θαῤαχὰ in LXX, Tarhaka
vel Tiraka in textu Hebraico ; Θαρσιχής ap. Joseph.
A. J. X, 1; Θαρθᾶς βασιλεὺς Αἰθιόπων in. Chron.
Pasch. p. 116. Hic contra Sanherib regem expedi-
tionem suscepit anno Ezechie decimo quarto
(Regg. II, 19, 9; Jesai 37, 9. Joseph. 1.1.), ann,
18 er. Nabon,. Tum vero nondum rex erat, sed
auxiliares copias ex /Ethiopia /Egvptiis adduxe-
rat (Joseph. 1. 1.). Postea autem contra eos ipsos,
quibus auxilio venerat, se convertisse , imperioque
per czedem Sebichi potitus esse videtur. Certe Ca-
non Hieronymi in uno codice Palatino annotat
hzc : Tarachuüs, Sebicho interfecto, /Egyptiis annis
X X ( V. Boeckh. p. 329). Fortasse tamen perperam
interfecto positum est pro mortuo. — De quarto
rege JEthiope, qui initio dynastie sequentis in
JEgypto superiore regnavit, vide fragm, seq.

VICESIMA SEXTA DYNASTIA.
66.
SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 75, D : "Extr xol εἰχοστὴ δυναστεία
Σαϊτῶν βασιλέων ἐννέα.

a! Στεφινάτης ἔτη gt

B9 Νεχεψὼς ἔτη ς΄.

Y Νεχαὼ ἔτη η΄.

δ' Ψαμμήτιχος ἔτη νδ΄.

ε΄ Νεχαὼ δεύτερος ἔτη ς΄. Οὗτος εἷλε τὴν Ἵερου-
σαλὴμ. καὶ Ἰωάχαζ τὸν βασιλέα αἰχμάλωτον εἷς Αἴγυ-
Ttov ἀπήγαγε.

ς΄ Ψάμμουθις ἕτερος ἔτη ἕξ.

C Οὔαφρις ἔτη ιθ΄, ᾧ προδέφυγον ἁλούσης ὑπὰ
Ἀσσυρίων Ἱερουσαλὴμ. οἱ τῶν Ἰουδαίων ὑπόλοιποι.

vy Ἄμωσις ἔτη μδ΄.

38

b $91

0 Ψαμμεχερίτης μῆνας ς΄.
Ὁμοῦ ἔτη ρν΄ xat μῆνας ς΄.

θη.
| SEC. EUSEBIUM.

Idem p. 76, B : "Exc xal εἰχοστὴ δυναστεία Xoi-
τῶν βασιλέων θ΄.
΄ Ἀμμέρις Αἰθίοψ ἔτη ι6΄.
β΄ Στεφινάθις ἔτη ζ΄.
Y Νεχεψὼς ἔτη ς΄.
δ᾽ Νεχαὼ ἔτη η΄.
ε΄ Ψαμμήτιχος ἔ ἔτη pe (scr. μδ΄).
c Νεχαὼ δεύτερος ἔτη ς΄. Οὗτος εἷλε χτλ. (ut
ap. Afric. .
ζ Ψάμμουθις ἕτερος, δχαὶ Ἰαμμήτιχος, ἔτη ιζ΄.
η΄ Οὔαφρις ἔτη χε΄, ᾧ προσέφυγον xc. (vid. Afric.).
θ΄ Ἄμωσις ἔτη u6.
Ὁμοῦ ἔτη ρξγ΄. (Summa annorum est 168; in lati-
nis rectius 167.) ἢ
Eusebius Chron. p. 104 : Pgesima sexta. dy-
nastia Saitarum IX regum.
Ammeres JEthiops annis XII (ita margo; tex-
tus XVIII) (a. Abr. 1326-1337).
Stephinathis annis VII (1338-1344).
iVechepsos annis FI (1345-1350).
Nechaus annis V III (margo VI) (1351-1358).
Psammetichus annis X LIF. (1359-1502).
lVechaus alter annis FI (1403-1408). 4b Aoc
Hierosolyma capta sunt, Iochasusque rez in i iit
ptum captivus abductus.

MANETHONIS SEBENNYT/E

Psammuthes alter, qui et Psammetichus , annis

XFTI (1409-1425 ) (Hieronym. perperam XII ).

F'aphres annis X XF (1426-1450) (Hieronym. 1

XXX perperam), ad quem reliquia Judceorum,
Hierosolymis in Assyriorum potestatem redactis,
confugerunt.

Amosis annis XLII (1451-1492 ).

Summa annorum CLX F I1 (sic etiam Samuelis ):

Et Africanus et Eusebius novem reges afferunt ,
non eosdem tamen; nam Eusebius omittit nonum
regem Africani; contra initio dynastiz Saitieze po-
nit /JEthiopem Ammerim, quem consultius Africa-
nus omittit. Ammeris illa regina erat, qua in mo-
numentis scribitur AwxEeRrTH, queque sub initio

hujus dynastiz in superioris Egypti parteregnavit -

( vide Bunsen, III, p. 139).

Jam quod priores tres reges Africani attinet,
quibus 21 anni assignantur, explent hi illud tem-
poris spatium , quod anarchiz et dodecarchiz tri-
buunt Herodotus et Diodorus, Annos Herodotus
non definit; Diodoro anarchia est annorum duo-
rum, dodecarchia annorum quindecim. Reges
quos Manetho recenset, principes Thebai vel

Memphidis reges fuisse videntur; reliquos, qui

eodem tempore in diversis /Egypti partibus regna
habebant, pro instituto suo auctor noster nihil
curat, De hisce regibus monumenta hucusque si-
lent. Nomina sequentium annique summi, qui
occurrunt singulorum regnorum, ita se habent :

MÀ NETHO. HERODOTUS.
4. PSAMTIK. . . . an. XLVmus, Psammetiehus. ,......... 54 Psammetichus. . . . 54
( Ranefruhet )
5. NEKU. . . .. an. ]Vmus, Nechao IR^, ΟΥ̓ 2 se 9 6 Necos fil. . 4 ἐφ . . 16.
.6. PSAMTIK. . . . àn. IVm«s, Psammuthis. . . . .. 6 Psammis fil. . . . . 6
[^te*5 (i. e. Psammetichus )
7. HoPHRA. . .. USOS, v τς 19 Apres TS sd 25
( ** Het. )
8. AAHMES, - . . àn. XLIV. ANSOME. s VILLAR s . ἀκ Am. ας ν ὡς P C
9. PsAMTIK. Psammecheres. D 2A. M: Psammenitus. . . . . ἡ).

(i. e. Psammetichus ITI. Cheres.)

Herodotus a Manethone recedit de regnis Ne-
chai et Uaphris. Nechao regem Manetho sex, He-
rodotus sedecim annis regnasse dicit. Hoc verius,
ut ex monumentis patebit. Scilicet in stela funebri
( v. Rosselin, tom, II, p. 150; Boeckh. p. 345;
Bunsen, III, p. 143) Florentina Psammetichus
quidam natus esse dicitur Nechoi anno tertio,
Paoni ( i. e. mensis decimi) die primo , vixisse 71
annos, 4 menses, 6 dies; mortuus esse Aahmi regis
anno trigesimo quinto, ac quidem anni hujus
mense [ secundo ) Paopi , ejusque die secundo, Igi-
tur secundum numeros Manethonianos Psammeti-
tichus vixisset

sub Nechao. ...... 3 ann. 3 mens. » d.

sub Psammuthi, . .. 6 » »

sub Uaphre... .... 19 » »

sub Numasi, .. .. . 34 I 6
62 ann. 4 mens. 6 d.

Desunt anni. ..... 9 » »

71 ann. ἡ mens. 6 d.

Porro in duabus stelis Leidensibus inscripta haec
sunt : Psammetichus , Ochubeni filius vixit 65 annos
10 menses, 2 dies; natus est die primo Epiphi men-
sis (undecimi ) , anno primo regis Nechai ; mortuus
est die vigesimo octavo Pharmuthi mensis ( se-

aree m TI ENT Ha TYPI Ferr vip egy orem

—— S

I

-. eundi ) anno vigesimo septimo ( sc. regis Amasis ).
᾿ς Itaque ex Manethonis numeris homo vixisset :

sub Nechao. . .. .. 5 ann. 2 mens. 5 d.
sub Psammuthi, ... 6 » »
sub Uaphre. . ... . τὸ » »
οἱ Umasko ρον 26 7 27

56 ann. 10 mens. 2 d.
οι, LL asma ms 9 » »

65 ann. 10 mens. 2 d.

Hinc igitur certissime colligimus ab initio Nechai
regis usque ad finem Uaphris annos esse quadra-
ginta, dum Manetho annos 3r, Herodotus annos 47
exhibeant. Sed Uaphri procul dubio cum Mane-
thone tribuendi sunt anni 19, non vero 25, ut
Herodotus habet. Itaque Nechao et Psammuthi
relinquuntur anni 21, ad quos Herodotus proxime
accedit, Nechao 16 annos , Psammuthi 6 annos tri-
buens; dum apud Manethonem desiderantur anni
novem, Quid igitur statuendum? Bunsenius, Mane-
thonem ex Herodoto corrigendum esse censens,
Nechao adscribit annos 16 , ita ut summa dynastiz
sit annorum 160 (pro 150 ). Id non admittendum
esse Beeckhius censet , quum eo modo reliquarum
dynastiarum"rationes, que bene sese habent, tur-
barentur. Existimandum potius. Nechaum per an-
nos novem regnasse una cum patre, idque vel
propterea verisimile esse, quod Psammetichum
postremis regni sui temporibus senem admodum
fuisse ex historia ejus colligatur. Psammetichum
regnasse per annos 54, quot recte ei tribuat Ma-
netho. Nechaum vero (ut alios reges complures )
in actis publicis regni sui annos ita computandos
curasse , ut annis sex quibus solus regnasset, accen-
serentur anni novem, quibus cum patre regnum
administravisset. Hunc computum secutos esse au-
ο΄ etores stelarum istarum funebrium. Sequi igitur
Manethonem seriem chronologicam rectius exhi-
bere quam Herodotum , qui, Nechao regi annos
sedecim adscribens, Psammeticho non 54 annos
dare debebat , sed 44, uti est apud Eusebium.
Monendum denique de iis quz ex Judaeorum
historia ad Nechai et Uaphris nomina annotantur.
Sub Uaphre ( HopAra Jerem. c. 44 extr. ) Judei
post capta ab Assyriis Hierosolyma in Judza relicti
confugerunt in /Egyptum. Pertinet res ad Se-
decie regis annum undecimum, quod Clemens
Alex. Strom. 1, p. 331 componit cum Olymp.
48 Φ, (161 Nabon. 585 a C.) et cum Uaphris

exposuit Boeckhius p. 333 sqq.) Secundum Mane-
thonem (v. Canon. Beeckhii ) annus 587 est sextus
non secundus regis Uaphris. Quum vero Manetho
Persarum dynastie (XXVII) tribuat annos 124,

. anno secundo. (Singula quz huc spectant accurate

FRAGMENTA. 595

pro 120, quot esse debent , differentia illa evane-
scit, simulac abundantes istos annos quattuor in
dynastia XXVI resecueris, Porro Nechaus, expedi-
tionem contra Assyrios suscipiens, Josiam regem
transitu ZEgyptios prohibiturum proelio ad 7e-
giddo commisso vincit czditque, et Hierosolymis
( Cadyti Herod. II, 159) potitur, et tribus men-
sibus post Joacham Josiz filium in /Egyptum ab-
ducit (Regg. II, 23, 29 sqq.; Chron. II, 36, 3
sqq. ). Quas facta sunt circa annum 609 a. C., uti
Boeckhius (p. 337) cum aliis statuit; Bunsenius
(p. 146) ponit annum 607 a. C. Jam apud Ma-
nethonem Nechai annus primus, quo una cum
patre sene regnasse eum diximus, est 613 a. C.,
vel, si annos quattuor abundantes dynastie sequenti
dempseris, 609 a. C. Itaque Hierosolyma cepisset
regni anno tertio.

. VICESIMA SEPTIMA DYNASTIA.
68.
SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 75, D :Ἑδδόμη καὶ εἰκοστὴ δυναστεία
Περσῶν βασιλέων η΄.
α΄ Καμόύσης ἔτει e τῆς ἑαυτοῦ βασιλείας Περσῶν
ἐδασίλευσεν Αἰγύπτου ἔτη ς΄.
B' Δαρεῖος Ὑστάσπου ἔτη λς΄.
y Ξέρξης ὃ μέγας ἔτη κα΄.
9 Ἀρτάθανος μῆνας ζ΄.
€ Ἀρταξέρξης ἔτη μα΄.
ς΄ Ξέρξης μῆνας 900;
C Σογδιανὸς μῆνας C.
ἡ Δαρεῖος Ξέρξου ἔτη ιθ΄.
Ὁμοῦ ἔτη ox9. , μῆνας δ΄.

69.
SEC. EUSEBIUM.

Idem p. 76, D : Εἰχοστὴ ἑδδόμη δυναστεία Περσῶν
βάσιλέων η΄.

-

α΄ Καμδύσης ἔτει πέμιπτω τῆς ἑαυτοῦ βασιλείας
ἐδασίλευσεν Αἰγύπτου ἔτη γ΄.

β΄ Μάγοι μῆνας ζ΄.

Y Δαρεῖος ἔτη λς΄.

δ΄ Ξέρξης 6 Δαρείου ἔτη κα΄.

ε΄ Ἀρταξέρξης ὃ μαχρόχειρ ἔτη υ΄.

ς΄ Ξέρξης ὃ δεύτερος μῆνας β΄.

C Σογδιανὸς μῆνας ζ΄.

η΄ Δαρεῖος ὃ Ξέρξου ἔτη ιθ΄.

Ὁμοῦ ἔτη px. καὶ μῆνας δ΄.

Euseb. Chron. p. τοῦ : F'igesima septima dy-
nastia Persarum VIII regum.
» Cambyses, qui regni sui quinto (sic margo ;
textus : XV) anno JEgyptiorum potitus est, annis
III (a. Abr.1492-1494).
38.

* 596 MANETHONIS
. Magi mensibus septem (1495).
Darius annis X X XF1 (1496-1531.)
Xerxes Darii annis X XI (1532-1552).
Artaxerxes annis XL (1553-159a).
Xerxes alter mensibus IT.

SEBENNYT /E

Sogdianus mensibus F I1.

Darius Xerxis annis XIX (in canone XVIII
anni numerantur) ( 1593-1604).

Summa annorum C X X, mensiumque IF.

MANETHO AFR. CANON ASTRONOM.

1. Cambyses. 7 Cambyses. 10 » Cambyses. 8
2. Smerdis. »

3. Darius I. 36 » Darius I. 36 » Darius I. 36
4. Xerxes I. 20 » Xerxes. 21 » : Xerxes. 21
5. Artabanus, » 7 Artabanus. » 7

6. Artaxerxes I. 40 .» Artaxerxes [. 41 » Artaxerxes. 41
7. Xerxes II. » Xerxes TI. ur

8. Sogdianus » 7 Sogdianus. sy

9. Darius 11. 19 » Darius. » 19 Darius 11. 19

Primo loco posui annos regum Persarum , quos
historia suppeditat sec, Clinton. F. H. tom. II,
p. 278 ed, tert. Cum his si comparaveris Cano-
nem astronomicum , patet in eo nonnisi integros an-
nos numerari, ita tamen ut comprehendantur iis
menses Smerdis, Artabani, Xerxis II et Sogdiani.
Contra Manetho eosdem numeros atque Canon
astronomicus prebet, et nihilominus recenset Ar-
tabani, Xerxis et Sogdiani menses sedecim, —
Porro Cambyses secundum Africanum regnavit
annis decem , ita ut quintus sit primus dominatio-
nis /Egyptiacz. Hoc falsum est. Nam regnavit non-
nisi 5 annis et 7 mensibus; et quoniam /Egyptiaca
ejus dominatio ab regni anno quinto computari
solet, ei tribuendi sunt, non sex , sed quattuor sum-
mum annos, veltres et dimidia pars (ἢ). Igitur
aberravit Manetho annis fere duobus, quibus ad-
dendi menses isti sedecim, Denique computandi
restant menses sex postremi regis dynastie ante-
cedentis.

Ceterum preter Manethonem Africani etiam Ve-
tus Chronicon dynastie€ XXVII tribuit annos 124.
Eusebius, qui in apposito laterculo nonnisi 120 an-
nos (sed in Canone ann. 112) numerat, ad veram
historiam accedit; et probabiliter auctore usus est
qui Manethoniana immutaverat; nam ut putemus
Africanum h. l. non retulisse relata, sed corru-
pisse, causa idonea excogitari vix potest, V. Boc-
khium p. 352 sq, Error igitur ipsius fuerit Mane-
thonis.

(*) Quodsi in monumento JEgyptio annus VItus Camby-
sis notatur, intelligendus est sextus regni Persici. V. Boeckh.
Ρ. 356. 360.

Nomina /Egyptia regum Persarum ita scribit
Bunsen. p. 149:

Cambyses, ΚΈΜΒΑΤΗ (an. VI" sc,
Persici).

DariusI, wrER1USCH (an. XXXVI ).

XerxesI, cuEscpE-AmscHA (an. XII"us),

Artaxerxes I, A&T-CHESCH-SESCH (an, XVIs,)

Darius II, NrERIUsCH (Meri-amn-ra). —-

regni

VICESIMA OCTAVA DYNASTIA.
70.
SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 76, A : Εἰκοστὴ ὀγδόη δυναστεία.
'À proc (Ἀμύρτεως G. ) Σαΐτης ἔτη ς΄.

SEC. EUSEBIUM.

Idem p. 77, A : Εἰχοστὴ ὀγδόη δυναστεία. Ἀ μυρ-
va toc (Ἀμυρτάνος G.) Σαΐτης ἔτη ς΄. |

Euseb. Chron, p. 105 : 'igesima octava dyna-
stia, Amyrtes Saites annis F1 (sic margo; textus :
mensibus FI).

Nomen /Egyptium hujus regis Bunsenius dat :
MERI-TET-NACHT Áer-em-hebi. Amyrteus noster
probabiliter nepos est Amyrtei, qui contra Ar-
taxerxem I rebellavit, atque regnum adhuc obti-
nebat Olymp. 82, 4 (449 a. C), quo anno in Cy-
prum profectus est Cimon (Thuc. L, 112). Filius
ejus fuit Pausiris, cui possessiones paternas rex
Persarum reddidit (Herodot. III, 5). Hujus filius
sec, Bockhium p. 363 est Amyrteus rex dyn.
XXVIII.

VICESIMA NONA DYNASTIA.

71.
SEC. AFRICANUM.

: Syncell. p. 78, A : "Evdzv xa εἰχοστὴ δυναστεία,
᾿ς Μενδήσιοι βασιλεῖς δ΄.
ο΄ κα Νεφερίτης ἔτη ς΄.
β΄ Ἄχωρις ἔτη ιγ΄.
Y Ψάμμουθις ἔτος α΄.
δ΄ Νεφερίτης μῆνας δ΄.
Ὁμοῦ ἔτη χ΄, μῆνας δ΄.
SEC. EUSEBIUM.

Idem p. 77 , À : Εἰχοστὴ ἐνάτη Ouv :5:s a. Me v-
δήσιοι βασιλεῖς δ΄ {ε΄ m. ).

α' Νεφερίτης ἔτης

p. "Ay ote ἔτη ιγ΄.
Y Ψάμμουθις ἔτος α΄.

δ΄ Νεφερίτης ( ᾿Ἀναφερίτης G.) μῆνας δ΄.

£ Μοῦθις ἔτος α΄.

Ὁμοῦ ἔτη κα' xol μῆνας δ΄,

Euseb. Chron. p. 106 : P'igesima nona dynastia.
Mendesiorum quattuor regum.

Nepherites annis FI (a. Abr. 1611-1616).

Achoris annis XIII (in Can. an. 125a. Abr.
1618-1628 ).

Psammuthes anno I (1629).

Muthes-anno I (in Canone non memoratur).

Nepherités mensibus IF (in Canone non nume-
ratur ).

Summa annorum X XI mensiumque IF.

Unde Muthim regem habeat Eusebius, queritur.
E nomine regis tertii ortus fuerit. De Nepherite I
(399-394 ) v. Diodor. XIV, 79 (ad a. 396) , ubi li-
bri praebent Νεφερέα, Νεφρέαν, Νεφρέα. Vid. Wesse-
ling. ad h.l. de Justino et Orosio monens. De Acori
(maxon egypt.) v. Theopomp. fr. 111; Diodor.
XV, 2sqq.; tempora ap. Theopompum sive Dio-
dorum 1. l. cum Manethonis Canone concinunt :
verum errat Diodorus XV , 29 ad Ol. 10o, 4, de
bello narrans, quod Acoris contra regem Persa-
rum gesserit, Tum enim Nectanebes Sebennyta re-
. gnavit. Cf. Boeckh. p. 366.

J TRICESIMA DYNASTIA.

72.
SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 77, B : Τριαχοστὴ δυναστεία Xe 6v v u-
τῶν βασιλέων τριῶν.

α΄ Νεχτανέόδης ἔ ἔτη ιη΄.

p Τεὼς ἔτη β΄.

Y Νεχτανεύὸς ἔτη ιη΄.

Ὁμοῦ ἔτη λη΄.

FRAGMENTA.

597
SEC. EUSEBIUM.

Syncell. p. 77, D : 'Fgwxocc?) δυναστεία X«6&v-
νυτῶν βασιλέων τριῶν.

α' Νεχτανέόδης ἔτη v.

β΄. Teos ἔτη β΄.

Y Νεχκτανεύὸς ἔτη η΄.

ὋὉμοῦ ἔτη x'.

Euseb. Chron. p. 106 : Trigesima dye $e-
bennytarum III regum.

Nectanebis annis X (in Can. ann. XVIII, a.
Abr. 1630-1647).

Teos annis 1I (a. Abr. 1648-49).

Nectanebis annis V III (in Can. : N. adhuc (F—-
ἔτη) ] annis XIX ( 1650-1663).

Summa annorum XX.

Igitur in Canone Eusebius eodem modo numerat
atque Manetho Africani , idque recte. Unde sumpse-
rit annos 20, nescimus,

Nectanebus sec. Canonem Manethonis Beeckhia-
num regnat ann. 378-361: a. C. Cum Manethonis
calculo eonsentit Theopompus, qui (fr. 111) li-
bro XII narraverat, ὡς Nexcav Gto παρειληφότος τὴν
Αἰγύπτου βασιλείαν, πρὸς Λαχεδαιμονίους πρέσθεις
ἀπέστειλεν Εὐαγόρας, τίνα τε τρόπον ὃ περὶ Κύπρον
αὐτῷ πόλεμος διελύθη. Nam bellum hoc finitum est
an, 377 vel 376. Vide Clinton, F. H. II, p. 392,
Boeckh. p. 368. De bello, quod cum Artaxerxe
Memnone Nectanebis gesserit, vid. Diodorus XV,
41 sqq. (Ol. τοι, 3). — Nomen Z7Egyptium Ne-
ctanebis Bunsenius scribit JVechz-zeb.

T'eos Graecis dicitur TacAhos. Diodor, XV, 93,
Tachi historiam ad Olymp. 104, 3 (362) narrat ,
et sub eodem anno memorat mortem Artaxerxis
Memnonis et successionem Ochi. Sed Ochus sec.
Canon. astron, regnare cepit an. 390 Nabon. sive
358 a. C. isque annus in Boeckhiano Canone Ma-
nethonis est Tei annus secundus (v. Boeckh. p. 369).
Igitur erravit Diodorus, In monumentis nomen
Tachi nondum repertum esse. videtur.

Nectanebi II somnium in. Papyro Greco narra-
tur, quem edidit Lemanns (Papyri Greci Musei
Lugd. p. 122 sqq. cf. Reuvens Zettres à M. Le-
tronne ΠῚ, p. 76. Boeckh, p. 373): De Nectanebo

| nostro tamquam patre Alexandri M. apud Pseudo-
callisthenem ejusque farinz auctores, non est quod

dicamus,
TRICESIMA PRIMA DYNASTIA.
73.
SEC. AFRICANUM.

Syncell. p. 77, € : Πρώτη xai τριαχοστὴ δυνα-
στεία Περσῶν βασιλέων τριῶν.

1 598

α΄ Ὦ: χος εἰχοστῷ ἔτει τῆς ἑαυτοῦ βασιλείας Περσῶν
ἐῤασίλευσεν Αἰγύπτου $ ἔτη β΄.

β' Ἀρσῆς ἔτη γ΄.

Y Δαρεῖος ἔτη 9.

Ὁμοῦ ἔτη τρίτου τόμου xv. (scr. o).

Μέχρι τῶνδε Μανεθῶ ( libri Μανεθῶς),

SEC. EUSEBIUM.

Idem p. 77, D : Τριαχοστὴ πρώτη δυναστεία II c o-
σῶν βασιλέων τριῶν.

a. Ὦ ἦχος εἰχοστῷ ἔτει τῆς αὑτοῦ Περσῶν βασιλείας
χρατεῖ τῆς Αἰγύπτου d ἔτη ς΄.

β΄. Μεθ᾿ ὃν Ἂ ρσῆς "Qoo ἕτη δ΄.

γ΄. Μεθ᾿ ὃν Δαρεῖος ἔτη & ὃν ᾿Αλέξανδρος ὃ Maxe-
δὼν χαθεῖλε.

Ταῦτα τοῦ τρίτου Μανεθῶ.

Μέχρι τῶνδε Μανεθῶ.

Euseb. Chron. p. 107 : Zrigesima prima dyna-
stia Persarum.

Ochus vigesimo jam anno Persis imperitans
Egyptum occupavit tenuitque annis FI.

Postea Arses Ochi annis IF.

Tum Darius annis FI, quem Macedo Alexander
interfecit. Atque. heec 6 Manethonis tertio. (ita
margo ; textus secundo) libro.

Summa annorum apud Africanum Syncelli ex-
cidit. Canon astronomicus numerat annos octo,
Arsi tribuens annos duos. Totidem etiam apud
Africanum Arsi adscribi vult Bunsen. III p. 150.
Boeckhius quoque ita in Canone computat, ut octo
tantum sint anni dynaslie postremz ( V. Boeckh.
p. 132.5q. ).

MANETHONIS SEBENNYT/E

Numerus «v' aperte corruptus est ex ov (850);
isvero paullo rotundior pro 853.

Dy A ABE. oo. 2 vo IOS 135
WE VU LS UV VAELAMNSEC S ES II/
Wc eL... 438 7204 0 AREE, 120
SEIS o. sis ΝΙΝ PEE “
SE hi R ou twrksu ut o dae 6
ΠῚ o yu SEU OH NTVDEUIE IIR 40
26 oci M Nomi 150
Aq NS re E. TEE ἼΕΝΝΣ
48 QUU VC eis 6
86 Lo Loon MuR
do; EE MEE iD
3 tp Corb o eon Ἢ ld

.853

Igitur usque ad finem dynastie XXX , que po-
strema est /Egyptiorum , sunt anni 844. Qui additi
annis 2300 et 2222 tomi primi et secundi sum-
mam efficiunt annorum 5366.

Apud Eusebium in Canone recensentur anni,
852 ; in laterculis Manethonianis vero anni 839 et
menses 8, hoc modo :

20 dyn. in Canon. 178 in Maneth. lat. 178 an. » m.

21 — 130 ὧν 131
22 — 49 — 49
23 — 44 — 44
24 — 44 - 44
25 — 44 -- 44
26 Σὰ 167 — 167
27 — 112 — 120 4
28 v 6 dt 6
29 — 20 — 21 τ ὦ
80 38 — 20
31 dd 20 τες 16
852 839an. 8m.

tss FRAGMENTA. | 599.

BOECKHH:

CANON MANETHONIANUS.

| Annus
mundi I. TEMPUS MYTHICUM. Initium anni Juliani
e computo Septemdecim. periodi Sothiaca sive 94557 anni JKgyptii. ante C. n.
JEgyptio.
$

1i | Dxonux nroNvu, Hephesti annus primus. 20 Juli. 30522 |
|
gooo | Hephesti annus postremus. |

900r | Solis annus primus

11985 | Typhonis annus postremus. Finis prim: deorum dynastie, que
est annorum 11985.

11986 | Sxcuwpa pkonuM pvwasria. ( Semidei diis accensi. ) Hori annus

|
primus.
12843 | Jovis annus postremus. Finis secund: deorum dynastiz, qua est
|

annorum 858.

12844 | Trmri pkoRUM pywasTIA. ( Semidei item diis accensi. ) Annus

primus, .
13900 | Finis hujus dynastie , cujus rex postremus Bytes.

13901 | Paiwx SEMIDEORUM DYNASTIE, qua est annorum 1255, initium,
15155 | Ejus annus postremus, |

15156 | Skcuxpx skuiDEORUM DYNASTLE, qua est annorum 1817, initium.
16972 | Ejus annus postremus.

16973 | TxmTiA SEMIDEORUM DYNASTIA MEMPHITICA, annorum 1702. Ejus
initium.

18674 | Ejus annus postremus.

18675 | QuanTA SEMIDEORUM DYNASTIA THINITICA, annorum 300. Ejus
initium.

19024 | Ejus annus postremus.

19025. | Μανιῦμ pywasrIA, annorum 5813. Ejus initium,

24837 | Ejus annus postremus.

MANETHONIS SEBENNYT/E

600
PP πῶ να νι τα f —— ——
mu Annus
Annus geiapi periodi ll. TEMPUS HiSTORICUM. m i απο νονς Annus periodi
mundi. abc ἜΣ DYNASTLE REGUM MORTALIUM. adt Juliang.
Per. I.
tempo-
A RE RORE DYNASTIA I. THINITE,
storie 253 ann.
24838 I 1 | Menis annus primus. 20. Juli. 5702
25090 253 253 | Bienechis annus postremus. 18. Maj. 545o
TY | DYNASTIA 11. THINITE,
3o» ann.
25091 254 254 | Boéthus, 38 annis. 17. Maj. 5449
25129 | 292 | 292 | Caechus, 39 annis. 8. Maj. 5411
25168 | 33r | 331 | Binothris, 47 annis. 28. Apr. 5372
25215 378 378 Tlas, 17 annis. 16. Apr. 5325
25232 | 395 | 395 | Sethenes, 41 annis. 12, Apr. 5308
25273 | 436 | 436 | Chzres, 17 annis. 2. Apr. 5267
25290 453 453 | Nephercheres, 25 annis. 29. Mart. 5550
25315 | 478 | 478 | Sesochris, 48 annis. 22. Mart. 5225
25363 | 526 | 526 | Cheneres, 3o annis. το, Mart. 5177
25392 | 555 | 555 | Ejus annus postremus. 3. Mart. 5148
DYNASTIA III. MEMPHITA,
214 ann.
25393 | 556 | 556 | Necherophes, 28 annis. 3. Mart. 5147
25421 | 584 | 584 | Tosorthros, 29 annis. 24. Febr. 5119
25450 | 613 | 613 | Tyris, 7 annis. 17. Febr. 509o.-
25457 | 620 | 620 | Mesochris, 17 annis. 15. Febr. 5083
25474 637 635 Soyphis, 16 annis. 11. Febr. 5066
25490 | 653 | 653 | Tosertasis, 19 annis. 7. Febr. 505o
25509 | 672 | 672 | Aches, 42 annis. 2. Febr. 5031
25551 714 714 Sephuris, 3o annis. 23. Jan. 4989
| 25581 744 744 | Cerpheres, 26 annis. 15. Jan. 4959
25606 769 769 | Ejus annus postremus. 9. Jan. 4934
DYNASTIA IV. MEMPHITE,
284 ann.
25607 770 | 779 | Soris, 29 annis. 9. Jan. 4933
25636 | 4299 | 799 | Suphis, 63 annis. 1i. Jan. 4904
25699 | 862 | 862 | Suphis, 66 annis. 17. Dec. 4842
25765 928 | 928 | Mencheres, 63 annis. 3o. Nov. 4776
25828 991 991 | Rhateses, 25 annis. 14. Nov. 4713 I
235853 | 1016 | 1016 | Bicheris, 22 annis. 8. Nov. 4688 26
25875 | 1038 | 1038 | Sebercheres, 7 annis. 3. Nov. 4666 48
25882 | xo45 | 1045 | Tbamphthis, 9 annis. | x. Nov. 4659 55
25890 | 1053 | x053 | Ejus annus postremus. 3o. Oct. 4651 63

FRAGMENTA. | 601

Annus

Ahnus |Manetho-| AMP Il. TEMPUS HISTORICUM. Annus ante Chr» ejut | | Anus Periogi
| i nianus Cudil- que initium ex comp.
ἢ μαι. piso 1| mei DYNASTUR REGUM MORTALIUM. Rs MAE Julianze.,
DYNASTIA V. ELEPHANTINI,
249 ann.
ἢ 2589: | 1054 | 1054 | Usercheris annus primus. 30. Oct. 4650 64
Ux | 26138 | 1301 [1301 | Obni annus postremus. 29. Àug. 4403 311
DYNASTIA VI. MEMPHIT E,
203 ann. !
| 26139 | 130» | 13o» | Othoes, 3o annis. 29. Aug. 4402 312
26169 | 1332 | 1332 | Phiops, 53 annis. 21. Àug. 4372 | 342
26222 | 1385 | 1385 | Methusuphis, 7 annis. 8. Aug. 4319 |. 395
26229 | 1392 | 139» | Phiops, roo annis. 6. Aug. 4312 402
26298 | 1461 | 1461 Phiopis annus 70. 20. Juli. 4243 471
εὐ |PER.H
26299 | 1462 1 | Phiopis annus 71. 20. Juli. 4242 472
26328 | 1491 3o | Phiopis annus postremus. 12. Juli. 4213 | 5or
26329 | 1492 31 | Menthesuphis, 1 annus. 12. Juli. 4212 502
2633o | 1493 39 | Nitocris, 12 annis. 12, Juli. 4211 503
26341 | 1504 43 | Ejus annus postremus. 9. Juli. 4200 | 514
DYNASTIA VII. MEMPHITE,
70 diebus.
26342 | 1505 44 | Dies 7o numerantur pro anno. 9. Juli. 4199 515
| DYNASTIA VIII. MEMPHITE,
142 ann.

. Juli. 4057 657

26343 | 1506 45 | Primus annus. 9. Juli. 4198 | 516
26484 | 1647 186 | Postremus annus. 3
DYNASTIA IX. HERACLEO-
POLIT £, 409 ann.

26485 | 1648 | 187 | Primus annus. 3. Juni. 4056 | 658
26893 | 2056 | 595 | Postremus annus. 21. Febr. 3648 | 1066
DYNASTIA X. HERACLEOPO-

LITE, 185 ann.

26894 | 2057 596 | Primus annus. 21. Febr.3647 | 1067
27078 | 2141 780 | Postremus annus. ; 6. Jan. 3463 | 2251
DYNASTIA XI. DIOSPOLIT E,

43 ann.

27079 | 2142 781 | Primus annus. 6. Jan. 3462 | 1252
27121 | 2184 823 | Postremus annus. 26. Dec. 3421 | 1293
27122 | 2185 824 | Deinde Ammenemes, 16 annis. 26. Dec. 3420 | 1294
2713; | 2300 | 839 | Ejus annus postremus. 22. Dec. 3405 | 1309
Finis tomi primi.

, 602 MANETHONIS SEBENNYT/E

xem or BeSgcrs dans — αὐ ΤΌΝ ΣΔΣΝΩΧΑΡΟΝ, RII UE EE
Annus
Manetho-| Annus Il. TEMPUS HISTORICUM. Annus ante Chr. ejus" | — Annus periogi
nianus periedi que initium ex comp. !
sive amat DYNASTLE REGUM MORTALIUM. Juliano. Juliang. -
Agyptius.
DYNASTIA XH. DIOSPOLIT EE,
160 ann.
2301 840 | Sesonchosis, 46 annis. .22. Dec. 3404 | 1310
2347 886 | Ammanemes, 38 annis. |. 11. Dec. 3358 | 1356
2385 924 | Sesostris, 48 annis. 1. Dec. 3320 | 1394
2433 972 | Lachares, 8 annis. | 19. Nov. 3272 | 1442
2441 | 980 | Ammeres, 8 annis. 17. Nov. 3564 | 1450
2449 | 988 | Ammenemes, 8 annis. 15. Nov. 3256 | 1458
2457 996 | Scemiophris, / annis. 13. Nov. 3248 | 1466
2460 | 999 | Ejus annus postremus. 12. Nov. 3245 | 1469
DYNASTIA XIII. DIOSPOLIT E,
453 ann.
2461 | xooo | Primus annus. 12. Nov. 3244 | 1479
| 2913 | 1452 | Postremus annus. 22. Juli. 3792 | 1922
DYNASTIA XIV. XOIT E,
184 ann.
27751 | 2914 | 1453 | Primus annus. 22. Juli. 2791 | 1923
27759 | 2922 | 1461 | Nonus annus. 20. Juli, 2783 | 1931
PER. Ill
27760 | 2923 1 | Decimus annus. 20. Juli. 2782 | 1932
27934 | 3097 175 | Ultimus annus, 6. Juni. 3608 | 2106
DYNASTIA XV. PASTORES,
284 ann.
27935 | 3o98 | 176 | Saites, 19 annis. 6. Juni. 3607 | 2107
27954 | 3117 195 | Bnon, 44 annis. - 1. Juni. 3588 | 2126
27998 .| 3161 239 | Pachnan, 61 annis. 21. Maj. 2544 | 2179
28059 | 322» 3oo | Staan, 5o annis. 6. Maj. 2483 22231
28109 | 3272 35o | Archles, 49 annis. 23. Apr. 2433 | 2281
28158 | 3321 399 | Aphobis, 6x annis. 1r. Apr. 2384 | 5330
28218 | 3381 45g | Ejus ultimus annus. 27. Mart. 3324 | 2390
DYNASTIA XVI. PASTORES,
518 ann,
28219 | 3382 | 460 | Primus annus. 27. Mart. 2323 | »391
38736 | 3899 | 977 | Postremus annus. 18. Nov. 1807 | 2997

FRAGMENTA.

Finis tomi secundi.

e — t n:

603
Aunus ined
Annus Natio: periodi Il. TEMPUS HISTORICUM. panos cimi rone Annus periodi
mundi. ῳ -— ine DYNASTI/B REGUM MORTALIUM. ed Julian. |
|
DYNASTIA XVII, PASTORES ET
DIOSPOLIT £ , 151 ann. |
| 28737 | 3900 978 | Primus annus. 18. Nov. 1806 | 2908 |
| 28887 | 4obo | 1128 | Postremus annus. 11. Oct. 1656 | 3058 — Amosis
| annus postremus.
DYNASTIA XVIII. DIOSPOLIT E , vus teoiisha Sap
263 ann. (4-66). Mar a OCC: soe
Amos. Ejus anni comprehenduntur ron gd MN
annis 151 dyn. XVII. orit c E sionem:
28888 | (οὔτ | 1129 | Chebros, 13 annis. ir.Oct. 1655 | 3059
| 289or | 4064 | 1142 Amenophthis, 21 annis. 7. Oct. 1642 | 3072
28922 | 4085 | 1163 | Amensis, 22 annis. 2. Oct. 1621 | 3093
| 28944 | 4107 | 1185 Misaphris, 13 annis. 27. Sept. 1599 | 3115
| 28957 | 4120 | 1198 Misphragmuthosis , 26 annis. 23. Sept. 1586 | 3129
38983 | 4146 | 1224 | Tuthmosis, 9 annis. 17. Sept. 1560 | 3154
|! 28992 | 4155 | 1233 | Amenophis, 31 annis. 15. Sept. 1551 | 3163
29023 | 4186 | 1264 Horus, 37 annis (38 ex conjectura).| 7. Sept. 1520 3194
29061 4224 1302 Acherres , 32. annis. 29. Aug. 1482 32532
29093 | 4256 | 1334 Rhathos , 6 annis (9 ex conjectura).| 2r. Aug. 145o | 3264
29102 | 4265 | 1343 | Chebres, r2 annis. 18. Aug. 1441 | 3273
29114 | 4277 | 1355 | Acherres, r2 annis. 15. Aug. 1429 | 3285
29126 | 4289 1367 Armeses, 5 annis. 12. AUg. 1417 3297 |
29131 | 4294 | 1372 | Ramesses, 1 anno. 11. Àug. i412 | 3302
29132 | 4295 | 1373 *Ramses (Rhapsakes), 66 annis. II. Àug. IÁII 3303
29198 | 4361 | 1439 Amenophath , 19 annis. 25. Juli. 1345 | 3369
29216 | 4379 1457; | Ejus annus postremus. 21. Juli. 1327 | 3387
DYNASTIA XIX. DIOSPOLIT £,
209 anni ( — 66).
29217 | 4380 1458 | Sethos, 51 annis. 21.Juli. 1326 | 3388
29220 | 4383 | 1461 | Ejusannus quartus. 20, Juli. 13233 | 3391
PER. IV
29221 | 4384 1 | Ejus annus quintus. 20. Juli. 1322 | 3392 !nitium
*[Hoc loco Africanus ponit Ramsem.) zre ἀπὸ Mevó- |
29268 | 4431 48 | Amenephthes, 20 annis. 8.Juli. 1275 | 3439 *""*
29288 | 4451. 68 | Ramesses, 60 annis. 3. Juli. 1255 | 3459
29348 | 4511 158 | Ammenemnes, 5 annis. 18. Juni. 1195 3519
29353 | 4516 133 | Thuoris, 7 annis. 17. Juni. 1190 3524
29359 | 4522 | 139 | Ejus annus postremus. 15. Juni. 1184 | 3530 Troje ex-

cidium, 18-20 Junii
an. 1194.

-—

604 MANETHONIS SEBENNYT/E

mv T — I1
Annus
Deus d II. TEMPUS HISTORICUM. Annus ante Ch'^ | — Annus periogi
nus sive | Cani- ejusque initium Olymp.
Eo ln ular,| DYNASTLE REGUM MORTALIUM. dois. Julaso: Julianz.
ptius.
DYNASTIA XX. DIOSPO-
LIT/E, 138 ann.
4523 140 | Primus annus. 15. Jun. 1183 | 3531
4657 | 274 | Postremus annus. 12. Maj 1049 | 3665
DYNASTIA XXI. TANIT E,
IIÁ ann.
4658 | 275 | Smendes, 256 annis. 12. Maj 1048 | 3666
4684 | 3ox | Psusennes, 46 annis. 6. Maj 1022 | 3692
4730 | 347 | Nephercheres, ἡ annis. 24. Apr. 976 | 3738
4734 | 351 | Amenophthis, 9 annis. 23. Apr. 972 3742
4743 | 360 | Osochor, 6 annis. 21. Àpr. 963 | 3751
4749 | 366 | Psinaches, 9 annis. 19. Apr. 957 3757
4758 | 375 | Psusennes, 14 annis. 17. Apr. 948 | 3766
4771 | 388 | Ejus annus ultimus. 14. Apr. 935 | 3779
DYNASTIA XXII. BUBAS-
TIT/E, 120 ann.
4772 | 389 | Sesonchis annus primus. 14. Apr. 934| 3780 |
4891 | 508 | Postremi regis an. postre- | 15. Mart. 815 | 3899
mus.
DYNASTIA XXII. TANITE,
89 ann.
4892 | 5og | Petubates , 4o annis. 15, Mart. 814 | 3900
4930 | 547 | Ejus annis 39. 5. Mart. 776 | 3938 d vx
4932 | 549 | Osorcho, 8 annis. 5. Mart. 774 | 3940 153
4940 | 557 | Psammus, ro annis. 3. Mart. 766 | 3948 3.3
4950 | 567 | Zet, 31 annis. | 28. Febr. 756 | 3958 6,1
4959 | 576 | Ejus annus decimus. 26. Febr. 747 | 3967 8,2
4980 | 597 | Ejus annus ultimus. 21. Febr. 726 | 3988 13,3
DYNASTIA XXIV. SAITA
UNUS, 6 ann.
4981 | 598 | Bocchoridis annus primus. 21. Febr. 725 | 3989 13,4
4986 | 603 | Bocchoridis annus postremus.| 19. Febr. 720} 3994. — 15,1
DYNASTIA XXV. /ETHIOPES,
40 ann.
4987 | 604 | Sabaco, 8 annis. 19. Febr. 719 | 3995 15,2
4995 | 612 | Sebichus, 14 annis. 17. Febr. 711 | 4003 17,2
5009 | 626 | Tarcos, 18 annis. 14. Febr. 697 | 4017 20,4
5026 ' 643 | Ejus annus postremus. 9. Febr. 680 | 4034 25,1

E

P UCCB SI τ Ma ec P —
fec dito Cia os cd b MR DEN
ZI TEMA CO TEPORE

W- — “

RM

S

—W—

WA

TEM

FRAGMENTA.

— MM À—À M M. τον

Ae ED al
X^ xy mM
Á Y ν

es

Annus
Bub UPON. | onodt Il. TEMPUS HISTORICUM. e tutted " | Annus Periodi
mundi. g^ rod up wt DYNASTUE REGUM MORTALIUM. | ,. Ren : boss i Julianz. T
ptius. X
: DYNASTIA XXVI. SAITAE,
150 ann. 6 m. (— 150 ann).
29864 | 5027 | 644 | Stephinates , 7 annis. 9. Febr. 679 | 4035 25,2
29871 | 5034 | 651 Nechepsus , 6 annis. 7. Febr. 672 | 4042
29877 | 5o40o | 657 | Nechao I, 8 annis. 6. Febr. 666 | 4048
29885 | 5048 | 665 | Psammetichus, 5/ annis. 4. Febr. 658 | 4056
29939 | 5102 | 719 | Nechao II, 6 annis. 21.Jan, 604 | 4110
29945 | 5108 | 725 | Psammuthis , 6 annis. 20.Jan. 598 | 4116
29951 | 5114 | 721 | Uaphris, 19 annis. 18. Jan. 59» | 4122
29970 | 5133 | 750 | Amosis, 44 annis. 14. Jan. 573 | 4141
3o1or | 5164 | 781 : 6. Jan. 542 | 4172 Annus pri-
mus Cyri dominatio-
nis Babylonicz.
EN TOTISDOT So qu rrt ue A4.Jan. 533 | 4181 Annus pri-
^ mus Cambysis re-
gis Persarum.
219 | 30014 | 5177 | 794 | Psammecherites, 6 menses. | 3.Jan. 529| 4185 cambysis
diittns ΜΕ Στ οι
DYNASTIA XXVII. PERS. ejus Egyptiz. Pzam-
12/4 ann. 4 m. ( — 125 ann.). ridi a χει ν᾽
ἄγη. XXVII.
219 | 30014 | 5177 | 794 | Cambyses, 6 annis. 3. Jan. 5239 | 4185
255 | 30020 | 5183 | 8oo | Darius Hystaspis , 36 annis. τ, Jan. 533 | 4191
261 | 30056 | 5219 | 836 | Xerxes, 21 annis. 23. Dec. 488 | 4226
282 | 30077 | 5240 | 855 | Artabanus , 7 mens. 18. Dec. 467 | 4247 Artabani
Artaxerxes I. Longimanus, cesi i
28330078 |5241|858| 4rannis. 18. Dec. 466 | 4248 messe e
meg τέρεν.
324 | 3o119 | 5582 899 Xerxes, A EDAS [9 menss. 7. Dec. 425 | 4289 wenses no
Sogdianus, 7 menss. vem Xersis
325 | 3o120 | 5283 | goo | Darius Xerxis filius, 19 annis. | 7. Dec. 424 | 4290 μοέξις 2a
343 | 30138 | 53o1 | 918 | Ejus annus postremus. 3. Dec. 406 | 4308 dno bun-
dabat, com-
DYNASTIA XXVIII. SAITA igi
UNUS. 6 annis.
344 | 30139 | 5302 | 919 | Amyrtzi annus primus. 3. Dét. 405 | 4309 Anne rm
349 | 30144 | 5307 | 924 | Amyrtei annus postremus. 1.Dec. 400 | 4314 wx
DYNASTIA XXIX. MENDESII tige
20 ann. 4 menss. ( — 21 ann.).
35o | 3o145 | 5308 | 925 | Nepherites,, 6 annis. 1. Dec... 399 | 4315
356| 3o151 | 5314 | 931 | Achoris, 13 annis. 29. Nov. 393 | 4321
369 | 30164 | 5327 | 944 | Psammuthis , I anno. 26. Nov. 380 | 4334 100,1 |
Nephorites, 5 menss. (com-
370 ! 3o165 ' 5358 945 | putantur pro anno ). | 26. Nov. 379 | 4335 100,2

MANETHONIS SEBENNYT /E
Annus
eid Annus tori: periodi I. TEMPUS HISTORICUM. ; tdi Annus periodi
nasar, | mundi. d a - DYNASTI/E REGUM MORTALIUM. δὲ coup. Juliaso. Julianz.
ptius. ris.
DYNASTIA XXX. SEBEN-
NITE, 38 ann.
371 | 3o166 | 5329 | 946 | Nectanebes , 18 annis. 26. Nov. 378 | 4336 100,3
389 | 30184 | 5347 | 964 | Teos, 2 annis. 21. Nov. 360 | 4354 105,1
39o | 3o185 | 5348 | 965 | Tei annus secundus. 21. Nov. 359 | 4355 Annus pri. | 105,2
391 | 30186 | 5349 | 966 | Nectanebus , 18 annis. 21. Nov. 358 | 4356 Gxerisii | 105,3
408 | 3o203 | 5366 | 983 | Ejus annus postremus. 16. Nov. 341 | 4373 9e, ^ | 109,4 |
Finis dominationis /Egyptiz.
| DYNASTIA XXXI. PERSA,
| 8 (6 Afr.) ann.
(Hac dyn. fortasse ab alio
quodam postea addita est.) :

ἢ 409 | 30204 | 5367 | 984 | Artaxerxes Ochus, » annis. 16. Nov. 340 | 4374 acted. IIO,I
4x1 | 30206 | 5369 | 986 | Arses, » (3 Afr.) annis. 16. Nov. 338 | 4376 ocni. 110,3 ἢ
413 | 30208 | 5371 | 988 | Darius Codomannus, ἡ annis.| 15. Nov. 336 | 4378 III,I
416 | 3o211 | 5374 | 991 | Ejus ann. postremus. 14.Nov. 333 | 4381 III,Á

Finis tomi tertii.
417 | 30212 | 5375 | g92 | Alexandri Magni annus pri-
mus. - 14.Nov. 332 | 4382 II2,I

FRAGMENTA. 607

7... SYNCELLI REGUM JEGYPTIACORUM LATERCULUS (Ὁ.

( Chronogr. p. 91, 96, 101, 103, 104, 108, 123, 147, 151, 155, 160, 169, 170, 177, 184,
191, 210.)

L — (P. gr.) Τῷ βψος! (2776) ἔτει τοῦ χόσμου ( post diluvium annis 534, quo lin-
E gue confuso sunt) ὁ πρῶτος οἰχήσας τὴν Μεστραίαν χώραν, ἤτοι Αἴγυπτον, ἐδασίλευσεν
ἐν αὐτῇ πρῶτος ἔτη λέ.

Αἰγύπτου τῆς πάλαι Μεστραίας βασιλέων ἔτη. —€—— A:

EMecerpalg ὃ χαὶ Μήνης.. .........ὕ0} ἔτη | λε΄ 35 [(2776)]

: | τοῦ δὲ xóc- :
a | ;

| Αἰγύπτου δεύτερος ἐδασίλευσε Κουρώδης . . . ἔτη 63 2811

μου ἦν ἔτος
A8 — "βωοδ' 34 2874
— B7 | 36 | 2908
— jpme8| 72 | 2944
xy -— xs 23 3016
p 49 3039
πη | 29 | 3088
Xo 2 3117

M.
E. |

| Αἰγυπτίων τρίτος ἐδασίλευσεν Ἀρίσταρχος . .

ὩΣ
es

L2
2i

| Αἰγυπτίων᾽ τέταρτος ἐδασίλευσε Σπάνιος. . . .

| Αἰγυπτίων βασιλέων δυοῖν ἢ), & καὶς΄, ἀνεπιγράφων

ὡς

3
o

ὩΣ

| Αἰγυπτίων ζ΄ ἐδασίλευσεν Ὠσιροπὶς (ἢ...
j| Aty ρ

a
I

Αἰγυπτίων η΄ ἐδασίλευσε Σεσόγχωσις . .. ..

3

TE

vs
|

| Αἰγυπτίων θ΄ ἐδασίλευσεν "'Apevéume. .«. . Le

"x

E
2
|

(p. 96.) Αἰγυπτίων ἐδασίλευσεν V Ἄμασις...

ἘΝ
we
|

Αἰγυπτίων ἐδασίλευσεν ια΄ Ἀχεσέφθρης. . . . ἔτη ιγ — xo 13 3119
Αἰγυπτίων ἐδασίλευσεν iG ᾿Αγχορεὺς.. . . . . ἔτη θ' - xe» e 9 | 3132
Αἰγυπτίων ἐδασίλευσεν ιγ΄ A puiücTig. . . .. ἔτη δ΄ -- "eua 4 3141
Αἰγυπτίων ἐδασίλευσεν ιδ΄ Xapotc. . . . .. ἔτη ιβ΄ — xeue ἢ τὰ 3145
Αἰγυπτίων ἐδασίλευσεν ιε΄ Mia μοὺς. .. .«.. ἔτη ιδ΄ — Ap 14 3155
| Αἰγυπτίων ἐδασίλευσεν ic Ἀμεσῆσις .. 2... ἔτη | ξε΄ — γροα | 65 | 3171:
| Αἰγυπτίων ἐδασίλευσεν i Οὔσης .. . .. - ἔτη v! — Yos 50 3236
| Αἰγυπτίων ἐδασίλευσεν ιη΄ Ῥαμεσὴς .. .. « ἔτη |. xU — qezs | 29 | 3286

(p. 101.) Αἰγύπτου ἐδασίλευσεν ιθ΄ Ῥαμεσομε-
γὴς (Ῥαμεσσομενὴς cod. A.) ........ ἔτη | κ’' -- quu 15..1 3915

| Αἰγύπτου ἐδασίλευσεν x' Οὐσιμάρη (Θὐσιμά-
qox. cw ov cap AUT oen ME ἶ ΕΟ. λα΄ -— m 31 3330
Αἰγύπτου ἐδασίλευσεν xa' Ῥαμεσσήσεως. .. ἔτη | x — “ξα΄ 23 3361
Αἰγύπτου ἐδασίλευσεν x6 Ῥαμεσσαμένω. . . ἔτη | ιθ' — Ατπδ' 19 | 3384

Οὗτος πρῶτος Φαραὼ ἐν τῇ θείᾳ γραφῇ μνημο-

γεύεται. "Emi τούτου ὃ πατριάρχης A 6pa&p. κατῆλθεν
εἰς Αἴγυπτον. '
Αἰγύπτου ἐδασίλευσεν χγ΄ Ῥαμεσσὴ Iov6ac-

EN IL oe τ rental AM — dm 4 39 | 3403

(e od Bg bunc dedi ex Bunsenii opere, Zgypten , tom. III, p. 76 sqq.
. Β. β΄, E καὶ ς΄.
! (***) Ita cod. B. Goar. et Dindorf. ὁ Σέραπις. ; : A : : *
| (****) In margine codd. A. B : Εὐσέδιός φησιν, ὅτι παρ᾽ Αἰγυπτίοις ἐτύγχανεν ις δυναστεία, χαθ᾽ ἣν ἐδασίλευσαν Θηδαῖοι
ἔτη οξ', ἔν τισι δὲ ἀντιγράφοις o4, Νίνου βασιλεύοντος Ἀσσυρίου (Bredovius em. Ἀσσυρίας). . - codd. B. sic :
(^****) Sic Scaliger (p. 20) cod. A. secutus, qui lectionem praebet. ῥαμεσσῇ ἰονόασση sine accentu ; . B. sic : ῥα-
μεσσηΐ ονδαση.

y 608 MANETHONIS SEBENNYT/E

| Αἰγύπτου τῆς πάλαι Μεστραίας βασιλέων. ἔτη. ᾿ ας τς αὶ DE

(p. 103.) Αἰγυπτίων x$' ἐβασίλευσε 'Pajeoc7 xr Δ {τοῦ δὲ xdo-
SOUVENT T e τόν. IN x0 HET. 29 3442

Αἰγυπτίων xe' ἐδασίλευσε Kóyy apte. . . . . . ἔτη € quoa! 5. | 3471
Τούτῳ τῷ εἰ ἔτει. τοῦ χε΄ βασιλεύσαντος Κογχά-
peo τῆς Αἰγύπτου ἐπὶ τῆς ις΄ δυναστείας τοῦ
Κυνιχοῦ λεγομένου κύχλου παρὰ τῷ Μανεθῷ,
2 71 — , / 5 c^ $ τ
ἀπὸ τοῦ πρώτου βασιλέως xal οἰκιστοῦ Μεστραῖμ. τῆς
Αἰγύπτου, πληροῦνται ἔτη Ψ', βασιλέων xe' , τοῦτ᾽
» - Tap m: τ c ,! o» ,
ἔστιν ἀπὸ τοῦ χαθολιχοῦ χοσμικοῦ βψος" ἔτους. καθ
ὃν χρόνον ἣ διασπορὰ γέγονεν, ἐν τῷ λδ΄ ἔτει τῆς ἣγε-
μονίας ᾿Αρφαξὰδ, ε΄ δὲ ἔτει τοῦ Φαλέχ. Καὶ διεδέ-
ξαντοΤανϊταιβασιλεῖς δ΄, ot xat ἐδασίλευσαν Al-
r $5787 b , / » ww; € 5 J
γύπτου ἐπὶ τῆς ιζ' δυναστείας ἔτη σνδ΄, ὡς ἐστοιχείωται,

(p. 104.) Αἰγυπτίων xc' ἐδασίλευσε Σιλίτης. , ἔτη ιθ' "ππ quot 19. | 3477 Ἢ
πρῶτος τῶν ς΄ τῆς ιζ΄ δυναστείας παρὰ Μανεθῷ.
(p. 108) Αἰγυπτίων xt ἐδασίλευσε Βαίων. . . ἔτη μδ' — quic 44 3496
| Αἰγυπτίων χη΄ ἐδασίλευσεν Ἀπαχνὰς. .. .. Em | Ae -— You 36 3540
Αἰγυπτίων x0' ἐδασίλευσεν Ἄφωφις .. .«.«.. ἔτη | ξα' -— x9oc | 6: 3576

Τοῦτον λέγουσί τινες πρῶτον χληθῆναι Φαραὼ,
χαὶ τῷ τετά ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοὺ τὸν Ἰωσὴ

τῷ τετάρτῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ τὸν Ἰωσὴφ

ἐλθεῖν εἰς Αἴγυπτον δοῦλον. Οὗτος κατέστησε τὸν
5 X , 5 , A /, τω , E]

[Ιωσὴφ xóptv Αἰγύπτου καὶ πάσης τῆς βασιλείας αὖ-

τοῦ τῷ ιζ' ἔτει τῆς ἀρχῆς αὐτοῦ, ἡνίχα καὶ τὴν τῶν ὀνεί-

᾿ ἧς ἀρχῆς »

^ P4 » , »} es X τ J /,

pov διασάφησιν ἐμαθε παρ᾽ αὐτοῦ, xat τῆς θείας συνέ-

^ e i , , € A , X

σεως αὐτοῦ διὰ πείρας γέγονεν. Ἣ δὲ θεία γραφὴ χαὶ

τὸν ἐπὶ τοῦ Ἀραὰμ βασιλέα Αἰγύπτου Φαραὼ καλεῖ. .
(p. 123.) Αἰγυπτίων X ἐδασίλευσε Σέθως. . . ἔτη y — qo 5o 3635
Αἰγυπτίων λα΄ ἐδασίλευσε Κήρτως. . . . . . . . ἔτη χθ' - — yx | 29 | 3685 .
χατὰ Ἰώσηππον, κατὰ δὲ τὸν Μανεθῶ ἔτη μδ΄, '
Αἰγυπτίων λό΄ ἐδασίλευσεν Ἀσὴθ.. .. . . . ἔτη χ' ἅτις uis 20 3716

Οὗτος προσέθηχε τῶν ἐνιαυτῶν τὰς ε΄ ἐπαγομένας,
xal ἐπὶ αὐτοῦ, ὥς φασιν, ἐχρημάτισεν τξε΄ ἡμερῶν |
6 Αἰγυπτιαχὸς ἐνιαυτὸς, τξ΄ μόνον ἡμερῶν πρὸ τούτου
μετρούμενος. "Ert αὐτοῦ ὃ μόσχος θεοποιηθεὶς PA Ttt |
ἐχλήθη. | |

'

Αἰγυπτίων λγ΄ ἐδασίλευσεν Ἄμοσις xol 6 Τέθμω-

BAND D I.e. vios. v RA M ui ME xc' i Ms 26 3736
(p. 147) Αἰγυπτίων λδ΄ ἐδασίλευσε Χεδρὼν. . . ἔτη Uu — wp] 3 | 3762
Αἰγυπτίων λε΄ ἐδασίλευσεν ᾿Αμεμφὶς (Ἀμεμφὴς |

ΠΟ ΑΝ a.a. s, o soon V NER ue — Jor! 15 3775
Αἰγυπτίων Ac" icdtisdo Agevoze “1 Ὁ} ,. ἔτη ww -— wax I1 3790 ,
Αἰγυπτίων λζ΄ ἐδασίλευσε CRINE LIIS SV ἔτη Td — e qon 16 38o1 |
Αἰγυπτίων λη΄ ἐδασίλευσε Μισφρὴς. . . . .. ἔτη xv — qo ἢ 23 | 3817 |

(*) Emendavit jam Goar. pro γψξ΄', quod preebent codd.
' (**) Emendavit jam Goar. pro qot, quod przebent codd.

T TR

ey ptm

aL
*

CU WOCNEMEELMe

|
1
|

p/^cG...-.

(*) Item pro δυμα΄.
(**) Item pro δυμθ΄.

FRAGMENTA. 609
pQuummencssame e ncs er EE OR WP ESAME CER LEE M CFTE RUN A LiB ICD EY CEBIT PHONE TID. VAT MA M RE t er rm —
Αἰγύπτον τῆς πάλαι Μεστραίας βασιλέων ἔτη. Anni do- Anno
minationis,| mundi,
Αἰγυπτίων λθ΄ ἐδασίλευσε T ούθμωσις.. . . . ἔτη |. λθ' | ves j: ΡΝ qo 39 3840
bs u- : M f μου Ἣν £r0c] '
(p. 151.) Αἰγύπτου μ΄ ἐδασίλευσεν Ἀμενῶφθις ἔτη | λδ' ὡς qoo | 34 3879
Οὗτος ὁ ᾿Αμενῶφθίς ἐστιν 6 Μέμνων εἶναι νομιζό- ΤΑ
μενος xat φθεγγόμενος λίθος " ὃν λίθον χρόνοις ὕστε-- |
gov Καμθύσης ὃ Περσῶν τέμνει νομίζων εἶναι γοη--
τείαν ἐν αὐτῷ, ὡς Πολύαινος ὁ ᾿Αθηναῖος ἱστορεῖ. |
[Περὶ Αἰθιόπων πόθεν ἦσαν xol ποῦ ᾧχησαν.]
Αἰθίοπες ἀπὸ ᾿Ινδοῦ ποταμοῦ ἀναστάντες πρὸς τῇ Αἰ-
γύπτῳ ᾧχησαν. :
Αἰγυπτίων μα’ ἐδασίλευσεν Ὦρος. . .. .. . ἔτη |. μη΄ PRU few 48 3913
Αἰγυπτίων μ΄ ἐδασίλευσεν "Ay eV epi... . . ἔτη xe an meta 25 3961
Αἰγυπτίων μγ΄ ἐδασίλευσεν ᾿Αθωρὶς. . . . . . ἔτη |. x0' US mms | 29 3986
Αἰγυπτίων μδ΄ ἐδασίλευσε Χενχεριὴς . . . . . ἔτη | xe x Bu. | 26 4015:
T: en
(p. 155.) Αἰγυπτίων με΄ ἐδασίλευσεν ᾿Ὰ χερρὴς ἔτη : s — ju« (ἢ : A041
8
Αἰγυπτίων c, ἐθασίλευσεν Ἀ ρμαῖος, ὃ καὶ Δαναὸς, ἔτη θ' -- δμθ' P 9 4049 |
Δρμαῖος, ὃ καὶ Δαναὸς, φεύγων τὸν ἀδελφὸν Ῥα-
μεσσὴν τὸν καὶ Αἴγυπτον ἐχπίπτει τὴς κατ᾽ Αἴγυπτον
βασιλείας αὐτοῦ, εἰς “Ἑλλάδα τε ἀφιχνεῖται. Ῥαμεσ-
σῆς δὲ, 6 ἀδελφὸς αὐτοῦ, ὅ χαὶ Αἴγυπτος χαλούμενος,
ἐβασίλευσεν Αἰγύπτου ἔτη ξη΄, μετονομάσας τὴν χώ-
ραν Αἴγυπτον τῷ ἰδίῳ ὀνόματι, ἥτις πρότερον Me- |
acpaía , παρ᾽ Ἕλλησι δὲ Ἀερία ἐλέγετο. Δαναὸς δὲ, |
6 καὶ ᾿Αρμαῖος, χρατήσας τοῦ Ἄργους xai ἐχδαλὼν |
Σθένελον τὸν Κροτωποῦ ᾿Αργείων ἐδασίλευσε " καὶ οἱ |
ἀπόγονοι αὐτοῦ μετ᾽ αὐτὸν Δαναΐδαι καλούμενοι ἐπ’ |
: Εὐρυσθέα τοῦ Σθενέλου τοῦ Περσέως" μεθ᾽ οὺς οἱ
Πελοπίδαι ἀπὸ Πέλοπος παραλαύόντες τὴν ἀρχὴν, |
ὧν πρῶτος ᾿Ατρεύς.

(p. 160.) Αἰγυπτίων μζ' ἐδασίλευσε Ῥαμεσσῆς͵, |
διαὶ AlyumtOoQ 44 eer n n n ἔτη] ξη΄ — vn. 68 4058
Αἰγυπτίων μη΄ ἐδασίλευσεν Ἀμένωφις. . . . . ἔτη " — δρχς' (ἢ) ὃ 4126

Αἰγυπτίων μθ΄ ἐδασίλευσε Θούωρις . . . . - - ἔτη ἐξ — δρλδ' 17 4134
Αἰγυπτίων v ἐδασίλευσε Νεχεψὼς.. - .. .. ἔτη ιθ΄ "ib ova" 19 4151
Αἰγυπτίων va' ἐδασίλευσε Γαμμουθὶς. . . . . ἔτη ιγ΄ - po 13 4170
Αἰγυπτίων v6 ἐδασίλευσε "“. . .. ...... ἔτη δ΄ — Nr 4 4183
Αἰγυπτίων νγ΄ ἐδασίλευσε Κήρτως NAT o ANE c ttt — Sent 20 4187
Αἰγυπτίων νδ΄ ἐδασίλευσε Ῥάμψις .. . . . - ἔτη με΄ E. Sot 45 4207. |
Αἰγυπτίων νε΄ ἐδασίλευσεν Ἂ μεν σὴς ὃ xot ᾿Αμμενέ- |
vu Ma CEU MN RU RUE rd τος, Sev 26 4252 |

(***) Emendavit Goar. pro 2v, quem numerum ex superiore versu transtulit cod. B. Dindorfius , additis ad hos 4058
annos octo illis, qui Amenophi adscribuntur, correxit ὃξς", :

(****) Emendavit recte Goar. ex tc'.
FRAGMENTA HIST. GR. — VOL. MH.

. MANETHONIS ΘΕΒΕΝΝΥΤΑ͂Ι

Αἰγύπτου τῆς πάλαι Μεστραίας βασιλέων ἔτη.

(p. 169.) Αἰγυπτίων νς΄ ἐδασίλευσεν "Oy voc. . ἔτη
Αἰγυπτίων νζ΄ ἐδασίλευσεν ᾿Ἀμενδὴς. . . . . . ἔτη
Αἰγυπτίων νη΄ ἐδασίλευσε Θούωρις (ἢ). . ἔτη.
Οὗτός ἐστιν ὃ παρ᾽ Ὁμήρῳ Πύλυξος ᾿λκάν-
ὃρας (**) ἀνὴρ ἐν Ὀδυσσείᾳ φερόμενος, παρ᾽ ᾧ φησι
τὸν Μενέλαον σὺν τῇ ᾿λένη μετὰ τὴν ἅλωσιν Τροίας
χατῆχθαι πλανώμενον,
Αἰγυπτίων νθ΄ ἐδασίλευσεν Ἄθωθις, 6 xai Φουσα-
νὸς, ἐφ᾽ οὗ σεισμοὶ χατὰ τὴν Αἴγυπτον ἐγένοντο μη:
& a e θῇ
(p. 170.) Αἰγυπτίων ξ΄ ἐδασίλευσε Kevxévc . . ἔτη

δέπω γεγονότες ἐν αὐτὴ πρὸ τούτου...
: Ü

Αἰγυπτίων ξα΄ ἐδασίλευσεν Οὐέννεφις. . . . . ἔτη
(p. 177.) Αἰγυπτίων E6' ἐδασίλευσε Xoucaxsiu ἔτη
Xoucaxel. At6uac καὶ Αἰθίοπας xot ἹΓρωγλοδύτας
F ^ e € 7
παρέλαδε πρὸ τῆς Ἱερουσαλήμ.

ως
a3
zc

Αἰγυπτίων ξγ΄ £6ac0euce Voosvoc. -. . ..

Qo
εἰ
.Ξ

Αἰγυπτίων ξδ΄ ἐδχσίλευσεν Ἀμμενῶφις.. . ..
Αἰγυπτίων ξε΄ ἐδασίλευσε Νεφεχέρης. .. ..

(Gu mz
3 3
E.

Αἰγυπτίων ξς΄ ἐδασίλευσε Σαΐτης. . . . . . .

m»

33

Αἰγυπτίων ξζ΄ ἐδασίλευσε Wivdyme. . .. e.
Αἰγυπτίων ξη΄ ἐδασίλευσεν Πετουδάστης. . .

qa
d
a.

Αἰγυπτίων £0 ἐδασίλευσεν Ὃ σώρθων. . . .

Qu
E!
—

Αἰγυπτίων o ἐδασίλευσε ψάμμος. .. . «ο-
Αἰγυπτίων οα΄ ἐδασίλευσε Κόγχαρις. . . ..
(p. 184.) Αἰγυπτίων οὐ’ ἐδασίλευσε Οσόρθων.

Αἰγυπτίων ογ΄ ἐδασίλευσε Ταχαλῶφις. ....
ee)

Qu O4 (Ov (ἣν
3333

Αἰγυπτίων οδ΄ ἐδασίλευσε Bó xy optc(
Βόχχωρις (t) Αἰγυπτίοις ἐνομοθέτει, ἐφ᾽ οὗ λόγος
ἀρνίον φθέγξασθαι. ᾿ |
Αἰγυπτίων οε΄ ἐδασίλευσε Xa6dxtov. .. .. . ἔτη
Αἰθίοψ. Οὗτος τὸν Βόκχωριν αἰχμάλωτον λαδὼν
ζῶντα ἔχαυσεν.
Αἰγυπτίων ος΄ ἐδασίλευσε Σεδήχων.. .. .. ἔτη

(p. 191.) Αἰγυπτίων οζ΄ ἐδασίλευσε Ταράκης ἔτη.

Αἰγυπτίων οη΄ ἐδασίλευσεν Ἀμαῆς. .. .«.«-.- ἔτη
Αἰγυπτίων o0' ἐδασίλευδε Στεφινάθης.. . . . ἔτη
Αἰγυπτίων π' ἐδχαίλευσε ? i n Xu. LN Ma
(p. 210.) Αἰγυπτίων πα΄ ἐδασίλευσε Νεχαὼ. . ἔτη
Αἰγυπτίων n6' ἐδασίλευσε αμμήτιχος ({ 1)... ἔτη

(7) θούωρης codd. A. B.
(**) ἄλκανδρος codd. A. D.
Mad. λβ΄ cod. B.

(vos βόκχορης cod. B.
(*****) v^, cod. B.

CT) βόχχωρης cod. B.
CFT) ὃψνς codd.

CFT) ψαμίτειχος cod. B.

,

χη
λθ΄

ue (nr)

λδ'

o

o

Cuv c

»»o
bu

E CET ETRIDU S CET IS ERERRIG PONE οἱ ἀν MÉ T í

TÉ

FRAGMENTA. 611:

Αἰγύπτον τῆς πάλαι Μεστραίας βασιλέων ἔτη. δος ae ἄς |

, {τοῦ δὲ xóc-

μου ἦν ἔτος ie 9 Vs

| Αἰγυπτίων πγ΄ ἐδασίλευσε Νεχαὼ B Φαραὼ . ἔτη

Αἰγυπτίων πδ΄ ἐδασίλευσε WapouO7c ἕτερος 6 xoi

πΓαμμήτιχὸς Προ νον νος ny c PER ιζ΄ — gone | 17 | 4885
Αἰγυπτίων πε΄ ἐδασίλευσεν Οὔαφρις (). . .. ἔτη | 09 |. — ATP) | 34 | 4902
Αἰγυπτίων mc! ἐδασίλευσεν Ἄμωσις (Y)... ἔτη v E Ts | 5o | 4936

ἕως τοῦ qns χρόνου ἡ τῶν FII βασιλεία διαρχέσασα ἀπὸ τοῦ jos ἌΝ ἔτους
ἐν COURS ι΄, βασιλεῦσι δὲ ms , ἔτεσι ow, ὑπὸ Kapoócou καθηρέθη ἐπὶ τοῦ ms βασιλεύ-
σαντος τῆς Μεστραίας ἤτοι Αἰγύπτου χώρας ἀμώσεως ἀπὸ τοῦ πρώτου αὐτῶν Μεστραῖμ. τοῦ
p Μηνέως.

( Ψαμιτικός cod. B.

τς, ΔῊ Οὔαφρης cod. A. B.
a. i *) Ἄμασις me at recurrit "A620; infra.

^

) 612 | MANETHONIS SEBENNYT /E

REGES LATERCULI ERATOSTHENICI ,

IISQUE RESPONDENTES REGES DYNASTIARUM MANETHONIANARUM. ^

( Ex Bunsenio, ZEg. 1, p. 164.)

m———áÁ
| ERATOSTHENES. MANETHO.
| -
| E Menes Thinites. 62 an. Dyn.. 1, t. Menes Thinites.
M. Athothes. fil. 59 » Athothis fil.
IH. | Athothes II. 32
IV. Miabies. 19. 6. Miebidus.
y. Pemphos. 18
| VI. | Momcheiri Memphita.
! VII. Stoichosares. 6 Hl, 3. "Fyreis.
! VIII. | Gosormies. 30 3. | Sesorthus.
| IX. Mares. 26 .
| X. | Anoyphis. 20 5. Soyphis.
| XI. | Sirius. 18
| XII | Chnubos-Gneuros. 22
ΧΙΠ. Rayosis. 13 : IV, 5. Ratoises.
XIV. Biyres. 1o 6. | Bicheres.
XV. | Saophis. 29 1 Sóris.
XVI. | Saophis H. 27 3. Suphis.
XVII. Moscheres. 31 4 Mencheres.
XVIII. Moscheres 1. 33
^ XIX. | Pammes. 35 8. Thamphthis.
XX. Apappus. 100 yl. ἢ, Phiops.
XXI. | *** (nomen corruptum. ) 1 5. Mentesuphis.
XXII. Nitocris. 6 6. Nitocris.
XXHI. Myrtzeus. 22 VII. * reges.
XXIV. | Uosimares. Ι 12 VIII, 1.
| XXV. Sethinilus. 8 2.
| XXVI. | Semphucrates. 18 9. Septem reges ἄγη. VIII,
| XXVII. Chuther. 128 7 4. quorum nomina non
| XXVIII. | Mieires. 12 5. traduntur.
| XXIX. Tomoephtha. 11 6.
| XXX. Soicunius. 60 7.
| — XXXI. | Peteatyres. 16 | XI. * reges.
| XXXH. | Stammemenes. 26 ΧΙ, 1 Ammenemes.
| XXXIII. Stammemenes 11. 23 8. Ammenemes.
| XXXIV. | Sistosis. 55 4 Sesostris.
XXXV. Mares. 43 5. Lamares.
| XXXVI. | Siphthas. 5 XII, 1 Initium ἄγῃ. XIII, qua
| XXXVII. Phuoro. , 19 2. est regum 60 The-
XXXVIH. | Amuthartzeas. 63 3 baeorum.
L Lib Pic, MUS OPRBENPDL IUe Eg sas e Sub

ο΄ τῶν Αἰγυπτίων ἐμυθολόγησε.

FRAGMENTA.

613

SERIES CHRONOLOGICA DYNASTIARUM MANETHONIS
EX ADORNATIONE BUNSENII. E
Dyn. 1.190 anni inde ab anno 3643 A. C. DESI AMI δ; $4 1409 A. €

Coa δον πο τος ϑωνυ 3453 (Initium regni Menophthze. 1322)
0053 ΟΝ Ur CPP EE IM 3229 δ τ να ἐν ἘΠῚ ον Qu ein i 1297
BEL τους, 8074 XXE f o VRROT TEST 1112
EE QU 3r... n. 2967 XXI 19 ρον ΠΡ Csl. 982
ER V κεν 2945 XXHL- 99d UI... 832
(0008 T XZEQOVIUUEESETO ADORTI, 2817 XE R20 qur 743
XH. 147 ELE S 2801 EXY. 1012765. . τ T
BEI WES o τὸ παι ς 2654- ἜΧΥ ὅδ»... (C CES 687

ΤΠ XV. XVI. XVII. 866 (Hyksos)) . .. ... 2567 XXVII. Initium dominationis Per-
li ΠΥ MS ee eco. 1638 SIM. s ΡΒ 527

IEPA. BIBAOX.

| 74.
- Euseb. P. E. II procm. p. 44, D (p. 97 Gsfd.):

—— Πᾶσαν μὲν οὖν τὴν Αἰγυπτιακὴν ἱστορίαν εἰς πλάτος

E τῆς Ἑλλήνων μετείληφε φωνῆς ἰδίως τε τὰ περὶ τῆς

ο΄ χατ᾽ αὐτοὺς θεολογίας Μανεθῶς ὃ Αἰγύπτιος, ἔν τε
A $ ἔγραψεν "leg& BC AQ καὶ ἐν ἑτέροις αὐτοῦ
᾿ συγγράμμασι.

* Huc etiam pertinent verba Theodoreti in The-

-— rapeut. II p. 34 : Μανεθὼς τὰ περὶ Ἴσιδος xoi Ὀσί-
ριδος xat Ἄπιδος xal Σαράπιδος xai τῶν“ ἄλλων θεῶν
E

75.

Plutarch. De Is. et Osir. c. 9. p. 354, D : Tov
πολλῶν νομιζόντων ἴδιον παρ᾽ Αἰγυπτίοις ὄνομα τοῦ
Διὸς εἶναι τὸν Ἀμοῦν (ὃ παράγοντες ἡμεῖς Ἄμμωνα λέ-

| γομεν), Μανεθὼς μὲν ὃ Σεῤεννύτης τὸ χεχρυμμένον

οἴεται xal τὴν χρύψιν ὑπὸ ταύτης δηλοῦσθα! τῆς φωνῆς.
Cf. Hecatei Abderit. fr. 9. Eadem, non nominato
Manethone , affert Iamblichus De mysteriis VIII,

et Bunsen. E, p. 96 et p. 438 et 560, qui verbum
amn, i. e, χρύπτειν, in hieroglyphis inveniri docent,
726
76.

Id. ibid, c. 49, p. 371, € : Bse6ova δὲ τινὲς μὲν
ἕνα τῶν [τοῦ Τυφῶνος ἑταίρων γεγονέναι λέγουσιν,
Μανεθὼς δ᾽ αὐτὸν τὸν Τυφῶνα καὶ βΒέδωνα χαλεῖσθαι.
Σημαίνει δὲ τοὔνομα χάθεξιν ἢ χώλυσιν, ὡς τοῖς πρά-
γμαδιν 696 βαδίζουσι xal πρὸς ὃ χρὴ φερομένοις, ἐνι-
σταμένης τῆς τοῦ Τυφῶνος δυνάμεως.

Etiam ea, quz de reliquis nominibus Typhonis
Plutarchus affert, magnam partem ex eodem Ma-
nethone fluxerint,. Bunsen. I, p. 97. V. 496 sqq.
Cf, Hellanici fr. 140.

77:

Id. ibid. c. 62, p. 376, B : " Eos δὲ τούτοις χαὶ τὰ
Αἰγύπτια. "Ty μὲν γὰρ Ἶσιν πολλάχις τῷ τῆς ᾿Αθηνᾶς
ὀνόματι καλοῦσι, φράζοντι τοιοῦτον λόγον, ἦλθον ἀπ᾽
ἐμαυτῆς" ὅπερ ἐστὶν αὐτοχινήτου φορᾶς δηλωτιχόν" ὃ δὲ
Τυφὼν, ὥσπερ εἴρηται, Σὴθ xai Βέδων xoi Xu
ὀνομάζεται, βίαιόν τινα καὶ χωλυτιχὴν ἐπίσχεσιν, ὗπεν -
αντίωσιν ἢ ἀναστροφὴν ἐμφαίνειν βουλομένων τῶν
ὀνομάτων. " Ext τὴν σιδηρῖτιν λίθον, ὀστέον “Ὥρου, 'Tu-

3, p. 159. Cf. Champollion. Gramm: JEg. p. 269,

LIBER SACER.

74.

Manetho /Egyptius historiam Z/Egyptiorum universam
Grecis literis fuse admodum explicavit, presertim vero
qua ad ipsorum theologiam pertinebant quum in sacro volu-
mine tum in aliis quibusdam voluminibus comprehendit.

Manetho de Iside et Osiride et Apide et Sarapide deque
reliquis /Egyptiorum diis fabulas exposuit.

75.

Plurimis putantibus Amum (quod nos in Ammonem mu-
tavimus) proprium apud /Egyptios Jovis nomen esse, Ma-
nethos Sebennytes voce hac occultum et occultationem
mdicari censet.

76.

Quidam dicunt Bebonem unum de sociis Typhonis fuisse ;
Manethos Typhoni etiam .JBebonis nomen factum : voce
obstaculum seu impedimentum significante; quod rebus
recta incedentibus et ad suum finem tendentibus vis Typho-
nis obsistat.

77.

His conveniunt etiam Egyptia. Isjidem enim szepenumero
nomine Minerva significant , quae vox significat motum ἃ se
ipso profectum. Typhon autem, sicut monstratum fuit,
Seth, Bebon et Smy appellatur : quibus verbis indicatur ;
violenta quadam inhibitio, contrarietas, aut. inversio.
| Preterea magnetem lapidem ossis Ori, ferrum ossis Ty-

phonis nomine afficiunt, ut Manetho narrat. Sicut enim

& 614

φῶνος δὲ τὸν σίδηρον, ὡς ἱστορεῖ Μανεθὼς, καλοῦσιν.
“Ὥσπερ γὰρ ὃ σίδηρος πολλάκις μὲν ἑλχομένῳ καὶ ἕπο-
μένῳ πρὸς τὴν λίθον ὅμοιός ἐστι, πολλάκις δ᾽ ἀποστρέ-
φεταιχαὶ ἀποχρούεται πρὸς τοὐναντίον, οὕτως 5 σωτήριος
καὶ ἀγαθὴ καὶ λόγον ἔ ἔχουσα τοῦ χόσμου χίνησις ἐπι-
στρέφεταί ve xal προσάγεται xal μαλακωτέραν ποιεῖ
πείθουσα τὴν σχληρίαν ἐχείνην xal τυφώνιον, εἶτ᾽ αὖθις
ἀνασχεθεῖσα εἰς ἑαυτὴν ἀνέστρεψε xal κατέδυσεν εἰς
τὴν ἀπορίαν. Nomen S$my occurrit in Libro mortuo-
rum c. 19, col. 5 : Dies ille justificationis adversus
Typhonem ejusque $my.
79.

In eodem fortasse opere Manetho narraverit
quz leguntur ap. Plutarch, l. l. c. 28 (Pe 361, E :

Πτολεμαῖος δὲ ὃ Σωτὴρ ὄ ὄναρ ε εἶδε τὸν ἐν datum
τοῦ Πλούτωνος χολοσσὸν, οὐχ ἐπιστάμενος, οὐδὲ Éw-
ραχὼς πρότερον, οἷος Uv] τὴν μορφὴν; κελεύοντα χο--
υἱσαι τὴν ταχίστην αὐτὸν εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν. ᾿Αγνοοῦντι
δ᾽ αὐτῷ χαὶ ἀποροῦντι, ποῦ χαθίδρυται, καὶ διηγου-
μένῳ τοῖς φίλοις τὴν ὄψιν, εὑρέθη πολυπλανὴς ἄνθρω-
πος, ὄνομα Σωσίόιος, ἐν Σινώπη φάμενος ἑωραχέναι
τοιοῦτον χολοσσὸν, οἷον ὃ βασιλεὺς ἰδεῖν ἔδοξεν. ΓΕπεμ.-
ψεν οὖν Σωτέλη χαὶ Διόνυσον, οἵ χρόνῳ πολλῷ χαὶ
υόλις, οὐχ ἄνευ μέντοι θείας προνοίας, " ἤγαγον ΠΆΡΕΙ
ψαντες. ᾿Επεὶ δὲ χομισθεὶς ὥφθη, συμδαλόντες of
περὶ Τιμόθεον τὸν ἐξηγητὴν xoi Μανέθωνα τὸν Σεῦεν -
νύτην Πλούτωνος εἶναι ἄγαλμα, τῷ Κερδέρῳ τεχμαιρό-
μενοι xat τῷ δράχοντι, πείθουσι τὸν Πτολεμαῖον, ὡς
ἑτέρου θεῶν οὐδενὸς, ἀλλὰ Σαράπιδός ἐστιν. Οὐ γὰρ
ἐχεῖθεν οὕτως ὀνομαζόμενος ἧχεν, ἀλλ᾽ εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν
χομισθεὶς τὸ παρ᾽ Αἰγυπτίοις ὄνομα τοῦ Πλούτωνος
ἐχτήσατο, τὸν Σάραπιν.

De Serapi (i. e. Osiri- Api. Plutarch. 1.1. c. 29.
Athenodorus ap. Clement, Alex. Protr. p. 22.
Ὀσαράπις in Papyro Leidensi ) v. Bunsen. I, p. 502
sq. Fruinus 1. 1, p. 149 sqq. De Pontico deo cf.

MANETHONIS SEBENNYT/E

Macrob. I, 20. Quz nostro fragm. leguntur, paullo | |
aliter narrat Tacitus Hist, IV, 83, unde discimus.
Timotheum, Atheniensem Komoljidinit antistitem Ὁ
ceremoniarum, Eleusine a Ptolemaeo arcessitum
esse. Nisi Elec idem est cum eo , quem noz igno- —
bilem theologorum virum dicit Arnobius V, 5, ub "
plura ex eo de diis Phrygiis. Eundem laudat M

crob. Sat. I, 17; Steph. B. v. Γάλλος,

79-

Aian. N. H. X, 16 : Ἀχούω δὲ xai We )
1 p"

en xai λέ Énpac * ttg οὖσι δὲ ἄρα οἵ Satavol i ἱ
τάδε τὰ πάθη. Πεπιστεύχασι δὲ Αἰγύπτιοι τὴν ὗν xoà Ὁ
ἡλίῳ xa σελήνη ἐχθίστην εἶναι" ὅταν δὲ Αἰγύπτιοι παν-
ἡγυρίζωσι τῇ σελήνῃ, θύουσι αὐτὴ ἅπαξ τοῦ ἔτους ὃς 3
ἄλλοτε δὲ οὔτε ἐκείνη οὔτε ἄλλῳ τῳ τῶν θεῶν τόδε τὰ |
ζῷον ἐθέλουσι θύειν, ὡς μυσαρόν.

« Eundem Manethonis locum tractasse videtus s
Plutarch. Mor. p. 353, F : Ὁμοίως δὲ καὶ τὴν ὗν
ἀνίερον ζῷον ἡγοῦνται" ὡς μάλιστα γὰρ ὀχεύεσθαι δο- ;
χεῖ τῆς σελήνης φθινούσης, χαὶ τῶν τὸ γάλα πινόντων
ἐξανθεῖ τὰ σώματα λέπραν χαὶ Ψωριχὰς τραχύτητας. :
Consentit Herodot. II, 47, ubi v. Wesseling; at τ
dissentit idem II, 45. » Βαπνειρεκ. Cf. Bochart. —
Hieroz. 1, p. 5; Bunsen. p. 97. Fortasse apu E
hzec iaardnjar ad opus sequens. εἰ

TON ΦΥΣΙΚΩΝ EIHTOMH.

Hune librum sive amplius ejusdem generis opus.
innuit Suidas (v. Μανεθώς), Manethonem Φυσιο-
λογιχὰ scripsisse dicens. ᾿ :

80.

Diogenes L. Procem. S τὸ : Θεοὺς δ᾽ εἶναι ἥλιον.
xa σελήνην" τὸν μὲν Ὄσιριν, τὴν δ᾽ σιν χαλουμένην.

ferrum szpe simile est tracti a lapide et eum sequentis ,
ssepe avertitur in diversam partem, ita motus mundi salu-
laris, bonus, et ratione constans aliquando versat, ad se
ducit et molliorem reddit obsequentem sibi duram illam ac
Typhoniam vim : aliquando heec in se revertitur, et in im-
potentiam relabitur.

18.

Ptolemaeus Soter Plutonis colossum qui Sinopa erat
somnio vidit, quum neque nosset neque vidisset unquam ta-
lem, quali forma per quietem imaginatus fuerat se videre,
ac juberi eum quamprimum Alexandriam perferre. igno-
ranti autem et anxie inquirenti ubinam locorum situs esset,
amicisque rem narranti, oblatus est Sosibius quidam late
vagatus homo, qui Sinopc a se visum talem colossum
diceret , qualem rex imaginatus fuerat : missi itaque Soteles
et Dionysus , longo tempore et segre , nequesine providentia
divina, furtim ablatum colossum ad regem pertulerunt :
qui ubi conspectus fuit, Timotheus sacrorum antistes, et
Manetho Sebennyta a Cerbero et dracone conjecturis ductis

collegerunt Plutonis esse simulacrum, Ptolemeoque per-
suaserunt, non esse alius dei quam Sarapidis. Non enim
istinc hoc nomen gerens venerat; sed allatus Alexan-
driam , Sarapidis nomen, quo 7Egyptii Plutonem afficiunt ,
inveni.
79...
Manethonem JEgyplium , summa sapientia virum , accepi
dicere eum qui suillo lacte vescatur, vitiliginibus et lepra
oppleri , quos quidem morbos Asiani omnes oderunt. Cre-
dunt vero /Egyptii suem et Soli et Lune inimicissimum
esse animal. Et quando Lunae festa celebrant , semel ei per
annum suem mactant, alias vero neque Lun: neque alii
deo istud animal , utpote impurum , sacrificare volunt.

PHYSICORUM EPITOME. -
80.

Deos /Egypti habent solem et lunam ; illum Osirim, hane — -
Isim appellari. Eosque indicari signis scarabiri et serpentis

τεσθαί τε αὐτοὺς διά τε χανθάρου χαὶ δράκοντος
ἱέραχος καὶ ἄλλων, ὥς φησι Μανεθῶς ἐν τῇ τῶν
σιχῶν ᾿Επιτομῇ. Cf. Hecatzi Abderit. fr, 7. Plu-
a eorum qu: de /Egyptiorum philosophia Dio-
es tradit, cx Hecatzo potius quam e Manethone
usse, ex comparato Diodoro, Hecatei sectatore,
fit probabile.

: E . 81.

Eusebius Pr. E. III, 2 p. 88, A (p. 187 Gsfd.) :

ἤνην εἶναι, xoi Δία μὲν τὸ διὰ πάντων χωροῦν
πνεῦμα, “Ἥφαιστον δὲ τὸ πῦρ, τὴν δὲ γὴν Δήμητραν
ἐπονομάσαι" "Oxeavóv τε τὸ ὑγρὸν νομίζεσθαι παρ᾽ Αἰ-
γυπτίοις καὶ τὸν παρ’ αὐτοῖς ποταμὸν Νεῖλον, ᾧ xal
τὰς τῶν θεῶν ἀναθεῖναι γενέσεις" τὸν δὲ ἀέρα φασὶν
αὐτοὺς προσαγορεύειν ᾿Αθηνᾶν. Τούτους δὲ τοὺς πέντε
θεοὺς, τὸν Ἀέρα λέγω καὶ τὸ Ὕδωρ τότε Πῦρ καὶ τὴν
Τὴν xoi τὸ Πνεῦμα, πᾶσαν τὴν οἰκουμένην ἐπιπορεύε-
σῆαι, ἄλλοτε ἄλλως εἰς μορφὰς xal ἰδέας ἀνθρώπων
τε xal παντοίων ζῴων σχηματιζομένους - xal τούτων
ὁμωνύμως παρ’ αὐτοῖς Αἰγυπτίοις γεγονέναι θνητοὺς
ἀνθρώπους, Ἥλιον xoi Κρόνον καὶ Ῥέαν, ἔτι δὲ xol
x xai Ἥραν xai Ἥφαιστον χαὶ “Ἑστίαν ἐπονομα-
έντας. Γράφει δὲ χαὶ τὰ περὶ τούτων πλατύτερον
v 6 Μάνεθως (sic), ἐπιτετμημένως δὲ 6 Διόδωρος
Sequitur locus Diodori I, 11 sqq.)

Eusebius sua e Diodoro, Diodorus ex Hecatzo,
πὶ Manethonis erat vqualis. Res ἢ. 1. exposite
vereor ne magnam partem a Manethone alienz
- fuerint, 5

.HEPI EOPTQON.
82.
Jo. Lydus De mens. IV, 55 : Ἰστέον δὲ, ὡς
ὃ Μανέθων (sic) ἐν τῷ Περὶ ἑορτῶν λέγει τὴν ἡλιαχὴν
ἔχλειψιν πονηρὰν ἐπήρειαν ἀνθρώποις ἐπιφέρειν περὶ
τῆς τὴν χενὴν (περὶ τὸν χενεῶνα corr. Schow.) xa!
ee
τὸν στόμαχον.

|. FRAGMENTA.

ἣν Ἶσιν φασὶ xai τὸν Ὄσιριν τὸν ἥλιον xoi τὴν σε-

615

De festis /Egyptiorum preter Manethonem
scripsit Nicouacmus, quem laudat Athenzus XI :
478, A: Νιχόμαχος 8 ἐν πρώτῳ περὶ ἑορτῶν
Αἰγυπτίων φησί" « Τὸ δὲ χόνδυ ἐστὶ μὲν ΠΕερσιχὸν,
τὴν δὲ ἀρχὴν, ἣν “Ερμιππος 6 ἀστρολογιχὸς, ὡς ὃ χό--
σμος, ἐξ οὗ τῶν θεῶν τὰ θαύματα xa τὰ Xa motu.
γίνεσθαι ἐπὶ γῆς" διὸ ἐχ τούτου σπένδεσθαι. » Locus
vix persanandus. Casaubonus conj. : [ἔστι μὲν περ--
σιχὸν τὴν ἀρχήν" εἶδος δ᾽ ἔχει, ὥς φησιν "Eou. xtA.
Alii : Τὴν δὲ ἀρχὴν ἦν ὡς ὃ κόσμος, ἐξ οὗ, φησὶν Ἕρμ.
χτλ. Idem Nicomachus intelligendus ap. Jo. Ly-
dum De mensib. IV, 46, p. 220 ed. Roeth. : Ἥρα-
χλῆς δὲ 6 χρόνος παρὰ τῷ Νιχομάχῳ εἴρηται, ἀλλὰ μὴν
xoi Ἥλιος, λέγοντι οὕτως" « Ἡραχλῆς uiv οὖν ὃ τὴν
περὶ τὸν ἀέρα χλάσιν τῇ τῶν ὡρῶν περιτροπῇ ποιού-
μενος, τουτέστι “Ἥλιον. Cf. etiam. Joan, Lyd. P. 94
(cf. Müller. Dor. I, 450). Alius, opinor, Nicoma-
chus fuit Pythagoreus , qui de Pythagora quzdam
scripsit. V. lamblich. Vit. Pythag. c. 35, $ 5252,
Simplic. in Aristot. De ccelo p. 123. Nostri Nico-
machi nomen fortasse corruptum est in Νίχαργος
ap. Bekker. An. p. 380, 3o. Vide Lysimachi

fragm. 1. :
ΠΕΡῚ APXAIXMOY ΚΑΙ EYXEBEIAX.
83.

Porphyr. De abstin. II, 55 (et ex eo Euseb, Pr.
E. IV, 16. p. 155, D) : Κατέλυσε δὲ xai ἐν Ἡλίου
(Εἰληθυίας correx. Fruin.) πόλει τῆς Αἰγύπτου τὸν
τῆς ἀνθρωποχτονίας νόμον Ἄμωσις, ὡς μαρτυρεῖ Μα-
νεθὼς ἐν τῷ Περὶ ἀρχαϊσμοῦ xat εὐσεδείας. ᾿Εθύοντο δὲ
τῇ ^ Hoa xat ἐδοχιμάζοντο καθάπερ οἱ ζητούμενοι καθα-
pol μόσχοι xa συσφραγιζόμενοι" ἐθύοντο δὲ τῆς ἡμέρας
τρεῖς, ἀνθ᾽ ὧν χηρίνους ἐχέλευσεν ὃ λμωσις τοὺς ἴσους
ἀποτίθεσθαι. Cf. Theodoret. Therap. lib. VII, p. 109.
Erravit igitur Herodot. II, 45. V. Movers. PAceniz.
I, p. 43.

et accipitris et aliorum, uti tradit Manetho in Physicorum
Epitome. EN

81.

Aiunt JEgyptii Osiridem solem esse, Isidem vero lunam;
I Jovem spiritum cuncta pervadentem; Vulcanum ignem,
erram Cererem , Oceanum humorem ac Nilum apud illos
fluvium, cui ipsas quoque deorum procreationes attribuunt ;
aerem denique Minervam ab iisdem nominari ferunt. Atque
hos quinque deos, Aerem videlicet, Aquam , Ignem, Ter-
ram ac Spiritum, orbem universum percurrere, varias
subinde hominum et omnis generis animalium figuras ac
vultus induentes; quorum nomina cum aliquot hominibus
morti obnoxiis et in Egypto natis communicata fuerint ,
quos utique Solem , Saturnum , Rheam, Jovem , Junonem,
Vulcanum Vestamque cognominarunt, Qua: Manethos

.quidem omnia fusius uberiusque persequitur, summatim

vero Diodorus.
bE FESTIS.
82.
Sciendum est Manethonem in libro De festis dicere Solis
defectum malum damnum hominibus afferre circa ilia et.
ventrem.

DE PRISCIS MORIBUS DEQUE PIETATE.
83.

Hominum immolandorum consuetudinem in Hithyie urbe
JEgypti urbe sustulit Amosis,, uti testatur Manetho in libro,
quem De priscis moribus deque pietate scripsit. Immola-
bantur vero homines Junoni, atque accurate examinaban-

tur uti vituli isti, quos quaerebant, puri et sigillo notati.

Mactabantur per eundem diem tres, quorum loco cereos
jussit Amosis pari numero consecrari.

610
84.

. Id, ibid. p. 38o, D : Πολλῶν δὲ λεγόντων εἷς ταῦτα
τὰ ζῷα τὴν [τοῦ] Τυφῶνος αὐτοῦ διάρασθαι ψυχὴν,
αἰνίττεσθα: δόξειεν ἂν ὃ μῦθος, ὅτι πᾶσα φύσις ἄλογος
χαὶ θηριώδης τῆς [ τοῦ ] χαχοῦ δαίμονος γέγονε μοίρας,
χἀχεῖνον ἐχμειλισσόμενοι xol παρηγοροῦντες περιέ-
πουσι ταῦτα χαὶ θεραπεύουσιν" ἂν δὲ πολὺς ἐμπίπτη
χαὶ χαλεπὸς αὐχμὸς, ἐπάγων ὑπερύαλλόντως ἢ νόσους
ὀλεθρίους ἢ συμφορὰς ἄλλας παραλόγους καὶ ἀλλοχό-
τους, ἔνια τῶν τιμωμένων ol ἱερεῖς ἀπάγοντες ὑπὸ
σχότους μετὰ σιωπῆς καὶ ἡσυχίας. ἀπειλοῦσι χαὶ δε-
δίττονται τοπρῶτον, ἂν δ᾽ ἐπιμένη, χαθιεροῦσι xoi
σφάττουσιν, ὡς δή τινα χολασμὸν ὄντα τοῦ Oxtu.ovoc
τοῦτον, ἢ χαθαρμὸν ἄλλως μέγαν ἐπὶ μεγίστοις" xol
γὰρ ἐν Εἰληθυίας πόλει ζῶντας ἀνθρώπους χατεπίμ-
πρασπᾶν, ὡς Μανεθὼς ἱστόρηκε, Τυφωνίους καλοῦντες,
xai τὴν τέφραν αὐτῶν λικμῶντες ἠφάνιζον. xxi διέ-
σπειρον. ᾿Αλλὰ τοῦτο μὲν ἐδρᾶτο φανερῶς xat καθ᾽ ἕνα
καιρὸν ἐν ταῖς χυνάσιν ἡμέραις" αἵ δὲ τῶν τιμωμένων
ζῴων χαθιερεύσεις ἀπόρρητοι χαὶ χρόνοις ἀτάχτοις
πρὸς τὰ συμπίπτοντα γινόμεναι, τοὺς πολλοὺς λανϑά-
νουσι, πλὴν ὅταν ταφὰς ἔχωσι, xal τῶν ἄλλων ἀνα-
εδειχνύντες ἔνια πάντων παρόντων συνεμόάλωσιν, οἷό-
μενοι τοῦ Τυφῶνος ἀντιλυπεῖν xat χολούειν τὸ ἡδόμενον.

HEPI KATAXKEYHX ΚΥΦΙΏΩΝ.
84.

De x99: confectione seripsisse Manethonem JMez-

desium sacerdotem testis est Suidas v. Μίάνεθως.

Verum istum Mendesium a Nostro non esse di-
versum recte procul dubio statuunt Fabricius et

MANETHONIS SEBENNYT/E.F RAGMENTA.

Bernhardy. --- E Manmethone potissimum hauserit
Plutarchus De Is. et Osir. c. 8o, p. 383, D:
Τὸ δὲ Kügt, μῖγμα μὲν ἑκκαίδεκα γενῶν συντιθεμέ-
νων ἐστὶ, μέλιτος καὶ οἴνου καὶ σταφίδος καὶ χυπέρου,
δητίνης τε xol σμύρνης xal ἀσπαλάθου xal σεσέλεως,
ἔτι δὲ σχίνου τε καὶ ἀσφάλτου xal θρύου καὶ λαπάθου,
πρὸς δὲ τούτοις, ἀρχευθίδων ἀμφοῖν (ὧν τὴν μὲν μεί-
ζονα; τὴν δὲ ἐλάττονα per. xal χαρδαμώμου xal —
xdi x1). Cf. idem c. 52; Steph. Thes. v. Kügr |
et Kivehetüsi in OEdip. tom. II, p. II, p. 539.

[TA ΠΡῸΣ 'HPOAOTON. ]
85.

Etym. M. v. Λεοντοκόμος : : Τὸ λέων παρὰ τὸ λάω, —
τὸ θεωρῶ: Ó Ξυδερκέστατον γὰρ τὸ θηρίον, ὅ ὥς φησι α- —

νέθων ἐν τῷ Πρὸς Ἡρόδοτον: ὅτι οὐδέποτε χαθεύδει

ὃ λέων. τοῦτο δὲ ἀπίθανον. Eustath. ad Il. A, 18ο :

( Tol λέγουσιν) ὅτι ἐχ τοῦ λάω, τὸ βλέπω,, γίνεται

ὥσπερ ὃ λέων, οὕτω xal ὃ λὶς, χατὰ τὸν γραμματικὸν
Ὧρον, ὡς ὀξυδερχὴς, xol ὅτι, ὥς φησι Μανέθων ἐν
xoig Πρὸς Ἡρόδοτον, οὐ καθεύδει ὃ λέων.
Herodotum utpote falsa de rebus /Egyptiis traden-
tem sz pius a Manethone reprehensum esse testatur
Josephus (v. introduct.). Idque passim in Man.
scriptis factum esse. Num preterea peculiare opns
de Herodoti erroribus a Manethone conscriptum
sit vel sub nomine ejus editum sit sciri nequit. De
leonibus fabulosa quedam Herodotus tradit III,
108, ut de hoc loco Manetho disputasse possit exi-

stimari.

84.

Porro quum multi dicant ipsam Typhonis animam in has
bestias avolasse : fabulo involucro tegi hoc potest videri,
omnem brutam et belluinam naturam malo genio jure de-
beri , eumque placantes et demulcentes eos ista colere atque
venerari. Magno autem estu incidente ac molesto, qui
ultra modum adducat vel pestilentes morbos , vel alias inu-
sitatas calamitates, sacerdotes quaedam eorum qua colun-
tur animalium abducentes tacite in tenebras, terrent pri-
mum ea minis : sin malum duret , immolant atque mactant :
tamquam supplicium aliquod genii hoc si esset, aut alias
expiatio magni mali magna. Nam et in llithyioe urbe vivos
combusserunt homines, ut Manetho scribit, Typhonios
appellantes , et cinerem eorum ventilando dissiparunt atque
aboleverunt. Verum hoc palam factum est, et certo tem -
pore, diebus canicularibus : consecrationes animalium quae
coluntur occulte , neque statis fiunt temporibus, et vulgo
sunt ignotae ; nisi quod sepulturam Apidis celebrantes ,

atque illa producentes, quaedam omnibus presentibus
una in sepulerum conjiciunt, existimantes hoc pacto se
Typhoni voluptatem percipienti vicissim molestiam objicere, -
loetitiamque ejus infringere.

DE CYPHIORUM PR/EPARATIONE.

84.

Kyphi porro, mixtura est sedecim rerum in unum com-
positarum : mellis, vini, uvze pass , cyperi , resin , myr-
rho, aspalathi, Seselik ; junci odorati, pitubiinis: folii
dlevini: rumicis , juniperi utriusque (duas enit) nominant, -
majorem ac minorem) , cardamomi, et calami.

CONTRA HERODOTUM.
85.

Leo dicitur a voce /a9, i. e. video; nam visum acutissi-
mum habet animal istud , ut Manetho dicit libro contra
Herodotum, scripto. Quod autem dieit nunquam dormire
leonem , id non est probabile.

Phlegon (Mir. 32) ex Cratero Antigoni (Gonata)
is fratre mirabile quoddam affert de homine
- qui vitee anno septimo canus senex, relictis liberis,
Ἔ iem supremum obierit ( fr. 18). Cujusnam gene-
- ris scriptum hoc a Phlegonte laudatum fuerit, ex
unico illo fragmento non satis liquet. Neque aliun-
de de Cratero scriptore qui Antigoni regis frater
- fuerit, traditum aliquid accepimus. Sin Niebuh-
. rium
ti " )ni idem est Craterus, cujus Περὶ ψηφιόμάτων
libros vel ψηφισμάτων συναγωγὴν Sepius gramma-
tici excitant. Hoc quum neque affirmari neque

egari possit, in medio nos relinquimus. Opus il-
d Περὶ ψηφισμάτων satis amplum fuit. Nam prz-
ter librum tertium, qui in belli Medici vel in Ci-
monis temporibus versabatur, laudari videmus li-
brum nonum, ex quo quz afferuntur ad posteriora
tempora belli Peloponnesiaci pertinent. Quodsi
igitur auctor eadem ubertate ad suam usque statem
scribendo progressus est, pergrande opus condi-
disse debet. Psephismata haec populi Atheniensium
erant, Non omnia tamen neque qualiacunque de-
creta Craterus collegisse, sed delectum instituisse
eorum putandus est, qus ad historiam reipublicae
Atheniensium, sive administrationem ejus, sive
- bella et feedera, sive clarorum fata virorum spectes,
momenti alicujus esse poterant. Hec ordine chro-
— nologico auctorem disposuisse, et addidisse quz
— intelligentie eorum inservirent , sponte intelligitur.
Neque vero in his Craterus se continuit. Nam Plu-
tarchus ( Aristid. c. 26) postquam ex Cratero non-
nulla apposuit de Aristidis condemnatione fatisque
— postremis, addit : Τούτων δ᾽ οὐδὲν ἔγγραφον ὃ Κρά-
᾿ς τερὸς τεχμήριον παρέσχεν, οὔτε δίχην οὔτε ψήφισμα,
χαίπερ εἰωθὼς ἐπιεικῶς γράφειν τὰ τοιαῦτα xal παρα -
κἰῆεσθαι τοὺς ἱστοροῦντας. Quibus verbis quum du-
bium non sit indicari illam ipsam ψηφισμάτων cuy-
αγωγὴν, ex qua idem Plutarchus in Cimonis Vita
ἀντίγραφα συνθηχῶν conimemorat : eo deducimur,
ut Craterum statuamus continuam historiam Athe-
. niensium ( nonab antiquissimis inde seculis, opinor,

sed inde a Medicorum fere bellorum temporibus )

ita contexuisse , ut τὰ ψηφίσματα quasi fundamen-

tum operis constituerent, ab iisque inscriptio ejus

repeteretur, deinde vero etiam alia monumenta pu-

blica, quz illustrandz historic essent , verbotenus

|

( KI. Schriften p. 225) audias, frater ille An- |

apponerentur, reliqua denique ex fide historico-
rum, quos nominatim utplurimum auctor intro -
ducebat, supplerentur, — Quantopere jactura
ejusmodi operis dolenda sit, non est quod dicam.
Nullus vero dubito quin haud pauca de eo com-
perta haberemus, si rhetorum commentatores quze-
cunque ex Cratero hauserunt, etiam nomine ejus
insignire voluissent, Nam frequentissime illos ad
Crateri thesauros accessisse consultantes, vel ex
Harpocratione (fr. 8) colligas, qui, allato Demo-
sthenis loco de pictis in Peecile Platzeensibus Mara-
thonomachis, subjungit hzc : Οὐδεὶς τοῦτο εἴρηχεν,
οὐδὲ ΚΚράτερος ἐν τῇ τῶν Ψ᾿ ηφισμάτων συναγωγῇ.
Ceterum ad talem monumentorum collectionem
tanto majorem judicii severitatem et acumen hi-
storicus afferre debet, quanto facilius accidit, ut
falsa et supposititia pro veris et genuinis venditen-
tur. Ab eo autem periculo non satis sibi cavisse
Craterus videtur. Nam ἀντίγραφα illa συνθηχῶν,
quas Cimone auctore Athenienses cum Persarum
rege pepigisse dicuntur (fr. 7 ), nonnisi e spurio
monumento describi poterant. Revera exstitisse
adulterinum ejusmodi documentum e Theopompo
constat. Quare nihil cogit, cur cum Dahlmanno
( Forschungen auf d. Gebiete d. Geschichte L, p. 9o)
censeamus Craterum, seri 2vi hominem , decreta
sua e rhetorum et historicorum scriptis collegisse.
Quod deinde ea attinet quz. non ex monumento-
rum fide sed ex auctoritate historicorum attulit ,
etiam in his non optimis semper se testibus addixit.
Id quod narratione illa de Aristidis morte (fr. 6 )

satis comprobatur.

WVHOIXMATON ΣΥΝΑΤΏΩΙῊ.
E LIBRO TERTIO.

I.

Stephanus Byz. : Καρήνη, πόλις Μυσίας. “Ἡρόδοτος
ἑδδόμη. Τὸ ἐθνικὸν Καρηναῖος, ὡς Κράτερος γ΄ Περὶ
ψηφισμάτων * « Γρυνεῖς, Πιταναῖοι, Καρηναῖοι. » He-
rodotus VII, 42 Καρίνην (sic; non Καρήνην) me-
morat in descriptione itineris, quo Xerxes cum
exercitu Sardibus Abydum tendit. Crateri quoque
locus ad tempora belli Medici pertinuerit. Cf.
tamen not. ad fr. 2. Apud Plinium H. N. V, 3, 122
Carene recensetur inter urbes quz interciderint.

DECRETORUM COLLECTIO.

1.

€arene , urbs Mysiw. Gentile Carenaeus, ut Craterus libro tertio De decretis : « Grynenses Pitanai , Carensei. »

618
9)

Idem v. Δῶρος : ἔστι xai Καρίας Δῶρος πόλις,
ἣν συγχαταλέγει ταῖς πόλεσι ταῖς Καριχαῖς Κράτερος
ἐν τῷ Περὶ ψηφισμάτων γ΄" « Καριχὸς φόρος" Δῶρος,
Φασελῖται... » Craterus fortasse urbes Grzcas Asice
minoris, quz tributum Xerxi expeditionem contra
Athenienses molienti solverint, recensuit, Objici
huic sententi:e possit, quod uberior ejusmodi de
rebus Persarum expositio aliena esse videri debeat
ab opere, quod in Atheniensium historia se conti-
nuisse consentaneum sit, Nescio igitur an rectius
fragmenta libri tertii ad Cimonis tempora referan-
tur. Cimon quum urbes Asie minoris ad oram ma-
ris /Egsi sitas a Persis in suas partes traduxerit, et
inter alia a Phaselitis decem talenta acceperit (Plu-
tarch. Cim, 12), deinde post celeberrimam ad
Eurymedontem victoriam etiam Chersonesum to-
tam Atheniensibus subjecerit : omnia qu: ex libro
tertio Crateri supersunt, percommode ad hzc tem-
pora, et ad recensionem civitatum , quz Athenien-
. sibus tum tributum pependerint, referri possunt.
Quodsi hoc probaveris, fragmenta 5 et 6 de 'The-
mistoclis exilio et de morte Aristidis collocanda
sunt ante fragmenta libri tertii, cui ipsi vindican-
dum foret quod fr. 7 de pace Cimonea legitur.

Y

Idem : Τυρέδιζα, πόλις Θράχης μετὰ Σέρριον.
Ἑλλάνικος δὲ Τυρόδιζαν αὐτήν φησιν ἐν Περσιχῶν
δευτέρῳ. Τὸ ἐθνιχὸν δεῖ Τυροδιζαῖος, ὡς 1 αζαῖος - νῦν
δὲ 'Γυροδιζηνοὶ λέγονται, ὡς Κράτερος ἐν τρίτῳ Περὶ
ψηφισμάτων. Tyrodizam in Perinthiorum ditione
sitam, Doriscum et Eionem Herodotus VII, 25
narrat ea fnisse Thraciz loca, quo commeatus exer-
citui conferri Jusserit rex Persarum.

E LIBRO QUARTO.
4.
Harpocration : Ναυτοδίχαι" Λυσίας ἐν τῷ πρὸς
᾿Αλχιδιάδην, εἰ γνήσιος 6 λόγος. Ἀρχή. Ὡς ἦν ᾿Αθήνη-
σιν οἱ ναυτοδίχκαι * Κράτερος id ἐν τῷ δ΄ τῶν Ψηφι-

συάτων φησίν * « Ἐὰν δέ τις ἐξ ἀμφοῖν ξένοιν γεγονὼς
φρατρίζῃ, διώχειν εἶναι τῷ βουλομένῳ ᾿Αθηναίων, οἷς

CRATERI MACEDONIS x E

T etui ien pA.

[ἔξεστιν, ἐν τοῖς ναυτοδίχαις" οἷς δὲ] δίχαι εἰσὶ [πρὸς -
τοὺς ξένους λαγχάνειν τῇ ἕνη καὶ νέα πρὸς τοὺς ναυτο- —
δίκας, » ᾿Αριστοφάνης Δαιταλεῦσιν * « ᾿Εθέλω βάψας 1
πρὸς ναυτοδίκας ξένην ἐξαίφνης. » E.

Κράτερος ] x&gvspocin duobus codd. — ἐὰν δέ τις
2, d. ξένοιν 1 sic etiam Photius qui eadem habet. |
Apud Harpocrat. unus codex .4 praebet : ἐὰν δέ vt
μὴ ἐξ ἀ. E, Suidas s. v. Ναυτοδίχαι ita : ἐὰν δέ τις ἐξ΄ Ἦ
ἀμφοῖν γένοιν — διώχειν εἶναι ] εἶναι om, cod. Α; διώ-, Ὁ
x&v δεῖ Suidas. — Quse deinde uncis inclusimus, -
supplevit Meierus De bon. damn. p. 95. Codices: -
οἷς δίχαι εἰσί, λαγχάνειν δὲ τῇ ἕνη χτλ. E

Cf. de nautodicis Pollux VIII, 126 : Ot δὲ vau-
τοδίχαι ἦσαν οἱ τὰς τῆς ξενίας δίκας εἰσάγοντες: d
dit : ϑόριστοδίκαι δὲ ἐκαλοῦντο, εἴ τι χρὴ Kost
πιστεύειν τῷ τὰ ψηφίσματα συνάγοντι, οἵ μὴ! βουλόμε
νοι τὰς δίδως εἰσαγαγεῖν" ἐπεπόλασε δὲ τὸ τοιοῦτον ἔν
Σικελία. E

Lexic. Rhetor. p. 283, 3: Ναυτοδίχαι ἄρχοντές! —
τινές εἶσι τοῖς ναυχλήροις δικάζοντες καὶ τοῖς περὶ τὸ ἡ
ἐμπόριον ἐργάταις. Eadem etiam Suidas 1.1. -- Hesy-
chius : Ναυτοδίκαι οἵ περὶ τοῦ ἐμπορίου δικασταὶ, ἐφ᾽ Ὁ
ὧν χαὶ αἱ τῆς ξενίας ἐχρίνοντο δίχαι. Inter rhetores
nautodicas unus memorat :Lysias Ἰ]ερὶ δημοσ, ἀδι-
χη. p. 595. Atque ex iis qus Schoemannus ἢ
Meierus in. Attisch. Prozess p. 94 sq. exponunt, |
recte colligitur Philippi et Demosthenis temporibus
magistratum hunc jam antiquatum et munera ejus.
(de quibus cf. Fritschius De Aristophan. Dzedal. -
p. 114) thesmothetis demandata esse. Ceterum ab. —
Solone nautodicas jam institutos esse merito in du-
bium vocat Scheemannus l.l, monens in ea tem-. —
pora originem eorum referendam esse, quibus em-
porii Attici commercia adeo jam accreverant, ut —
ejusmodi magistratus desiderari deberet. Id vero
in Solonis ztatem minime cadit, Ex verbis vero
fragmenti nostri , ἐὰν δέ τις ἐξ ἀμφοῖν ξένοιν γεγονὼς
φρατρίζη, patet ad obtinendam civitatem tum satis
fuisse, si alter parentum Atheniensis fuit , adeoque -
institutionem nautodicarum antiquiorem esse lege
Periclea quae jussit μόνους ᾿Αθηναίους “εἶναι τοὺς ἐχ
δυοῖν ᾿Αθηναίων γεγονότας ( Plutarch. Per. 37). Jam
quum libro tertio Craterus agat aut de belli Me-
dici temporibusaut de Cimonis expeditione Persica,

2.

Dorus etiam Cariae urbs est, quam inter Caricas urbes
recenset Craterus libro tertio De decretis : « Caricum tribu-
ium : Dorus, Phaselitae. »

3.

Tyrediza, Thracioe urbs post Serrium sita. Hellanicus
Rerum Persicarum libro secundo eam T yrodizam nominat.
Genlile Tyrodizoeus, similiter ac Gazous dicitur , esse de-

bebat ; dicitur tamen Tyrodizenus, uti apud Craterum libro
tertio De decretis.
4

Nautodicae Athenis magistratus quidam erat, cujus men-
tionem libro quarto De decretis facit Craterus sic inquiens :
« Si quis vero peregrinus ex utroque parente se pro phrà- ὦ
tore gerat , eum quilibet Atheniensium judicio apud nauto-
dicas persequi potest. Si quis autem contra peregrinos —
(mercatores) litiget, actionem instituat apud nautodicas P
ultimo die mensis. » ;

libro nono adhuc in temporibus belli Pelopon-
- mesiaci versetur, sponte nascitur suspicio institutos
- mautodicas fuisse vel paucis annis post pugnam Sa-
- laminiam, vel brevi post pacem Cimoneam quam
-. dicunt, atque fragmentum nostrum ex eo ipso Cra-
teri operis loco petitum esse, ubi psephisma de

;

; pondo nautodicis attulit,
5.
Lexicon Rhetor. ad calc. Photii p. 667,12 : Etc-

αγγελία" χατὰ χοινῶν καὶ ἀγράφων ἀδικημάτων"
αὕτη μὲν οὖν ἣ Καικιλίου δόξα. Θεόφραστος δὲ ἐν τῷ
E τετάρτῳ Περὶ νόμων φησὶ γενέσθαι, ἐάν τις xao)
τὸν δῆμον ῥήτωρ, ἢ μὴ τὰ ἄριστα cup. GovAeó [ τῷ
δήμῳ ] χρήματα λαμόάνων, ἢ ἐάν τις προδιδοὺς γω-
piov ( φρουρίον Phot. ) ἢ ναῦς ἢ πεζὴν στρατιὰν, ἢ ἐάν
τις εἰς τοὺς πολειλίους ἀφιχνῆται [ ἄνευ τοῦ πεμφθῆναι
παρὰ τοῦ δήμου ] ἢ μισθοφορὴ παρ᾽ αὐτοῖς ἢ στρατεύ-
ται μετ᾽ αὐτῶν, ἢ δῶρα λαμόάνη [ἐπὶ βλάδη͵ τοῦ δή-
μου]. Συνομολογεῖ δὲ τοῖς ὑπὸ Θεοφράστου ( sc. λεγο-
μένοις), ὅτι Θεμιστοχλέα εἰσήγγειλε κατὰ Κράτερον
Λεωδότας ᾿Αλχμαίωνος ᾿Αγραύληθεν.

Eig τοὺς πολεμίους χτλ.] Codex εἰς τ. πολέμους
ἀφιχνεῖται, ἢ νιχοίη παρ᾽ αὐτοῖς... ἢ δῶρα λαμόαάνη"
συνομολογεῖ δὲ τ, 0. Θεοφράστου εἴτε Θεμιστοχλέα εἰσ-
αγγέλ. ἢ εἰσήγγειλε χρατερὸς Λεσδώτης κτλ. Emen-
davit et supplevit Meierus ad h, 1., qui « Partem
supplementorum , inquit, Polluci VIII, 5a debeo,
qui quum etiam ipse sua se ab Theophrasto mutua-
tum esse profiteatur, alter ex altero grammatico re-
dintegrari potest. Apud Pollucem igitur hac legun-
tur : ᾿Εγίγνοντο δὲ εἰσαγγελίαι χατὰ (ita enim scri-
bendum est, quum in libris xat aut ante εἰσαγγελ.
aut ante xa:X interponatur) τῶν χαταλυόντων τὸν

δῆμον ῥητόρων ἢ μὴ τὰ ἄριστα τῷ δήμῳ λεγόντων,
?" 1 πρὸς τοὺς πολεμίους d veu v oU πεμφθῆναι ἀπελ-
τς θόντων, ἢ προδόντων φρουρίον ἢ στρατιὰν ἢ ναῦς, ὡς
X Θεόφραστος ἐν τῷ (scribendum aut ἐν «oic, aut ἐν
ο΄ τῷ δ΄) Περὶ νόμων. Reliqua supplementa semet ipsa
4s tuebuntur; sic ἐπὶ βλάδη τοῦ δήμου ex Demosth.
Mid. p. 551, 2» adjicienda putavi , quod, etsi De-
mosthenes De fals, leg.p. 343,9 auctor est lege cau-
tum fuisse ἁπλῶς μηδαμῶς δῶρα λαμθάνειν, ne quis
omnino dona acciperet, id quod, si quidem non
plane falsus est Demosthenes , ad oratores tantum

FRAGMENTA.

019

et legatos pertinuisse videtur /cf. De lit, Attic,
p. 353), εἰσαγγελία tamen acceptorum donorum

causa vix aliter institui poterat , nisi ea viderentur

in perniciem reipublice accepta esse, Mox scriben-
dum esse συνομολογεῖ δὲ etc. (v. supra) jam signi-
ficavi in commenfíatione De ostracismo, » —
Cf. Plutarch. Themist, c. 23 : Ὁ δὲ γραψάμενος αὑτὸν
( Themistoclem ) Λεωδότης ἦν ᾿Αλχμαίωνος ᾿Αγραύλη-

θεν. Alemeonem, non Alcmzonis filium, inter
accusatores Themistocks nominat Plutarch, in
Aristid. c. 35 et in Moral. p. 805, C.

5 a.

Apud Aristophan. Eccles. v. 1089 juvenis qui
a duabus simul vetulis ad coitum sollicitatus huc
illuc trahitur, ait : Τουτὶ τὸ πρᾶγμα χατὰ τὸ Kav.
γώνου σαφῶς ψήφισμα, βινεῖν δεῖ με Ova)eNn uu pévov.
Scholiasta ad. verba χατὰ τὸ Καννώνου notat hzc :
ψήφισμα γεγράφει χατεχόμενον ἑχατέρωθεν ἀπολο-
γεῖσθαι τὸν xaT! εἰσαγγελίαν χρινόμενον: Κράτερος
(Κρατῖνος libri) δὲ καὶ πρὸς χλεψύδραν χελεῦσαι"
Ξενοφῶν δὲ εἰς τὸ βάραθρον ἐμύληθέντα ἀποθανεῖν xoi
τὴν οὐσίαν ἀπολέσαντα.

Pro τὸν κρινόμενον in Aldina est τὸν ἀποχρινόμε-
νον. Hucusque scholiastam exscripsit Suidas v, Eic-
αγγελία. Qus sequuntur ap. schol. Κρατῖνος δὲ χτλ.
non habet codex Ravennates. Κράτερος pro Κρατῖνος
reponendum esse suspicatur Dindorfius, Recte
procul dubio. Sic etiam apud Harpocrationem
v. 'ApxceUcat Crateri ét Cratini nomina confundun-
tur. — Quis fuerit ille Cannonus non liquet. Pse-
phisma quum ad εἰσαγγελίας pertineat, cum iis quae
sequente fragmento leguntur conjungendum est,
De re ita habet Xenophon Hell. I, 7, 20 : Ἴστε δὲ,
o ἄνδρες ᾿Αθηναῖοι, πάντες, ὅτι τὸ Κανώνου (Kavvo-
νου cod. Paris. ) ψήφισμά ἐστιν ἰσχυρότατον, ὃ χελεύει,
ἐάν τις τὸν τῶν ᾿Αθηναίων δῆμον ἀδικῇ, δεδεμένον
ἀποδιχεῖν ἐν τῷ δήμῳ χαὶ ἐὰν χαταγνωσθῇ ἀδικεῖν,
ἀποθανόντα ἐς τὸ βάραθρον ἐμόληθῆναι" τὰ δὲ χρήματ τὰ
αὐτοῦ δημευθῆναι, xal τῆς θεοῦ τὸ ἐπιδέχατον εἶναι.
Hesychius Aristophanis verba yespitiuue: Καν-
νόνου (sic) ψήφισμα, Εἰσήνεγκε, γὰρ οὗτος ψήφισμα,
ὥστε διειληυ μένους τοὺς χρινομένους ἑκατέρωθεν ἀπο-
λογεῖσθαι. Hzc simplicissime Morus interpretatur
dicens cautum fuisse, ut reus causam diceret

p

5.

Theophrastus libro quarto De legibus ait εἰσαγγελίαν
institui si rhetor aliquis statum reip. popularem evertere
studeat non optima populo persuadens quod pecunia se

. €orrumpi passus sit, vel si quis castellum vel classem vel
pedestrem exercitum prodiderit , vel ad hostes se conferat,
populo non jubente, vel mercede ab hostibus conductus mi-

. litiam cum iis faciat , vel si quis dona in reip. damnum re-
€ipiat. Consentit cum his quod in Themistoclem εἰσαγγε-

λίας actionem instituit, Cratero teste, Leobatas Alcmaeonis
filius ex Agraulo demo.
9 ἃ.

Cannonus decretum scripserat, ut utrimque prehensus
se purgaret qui εἰσαγγελίας judicio teneretur. Craterus etiam
addit jussisse eum ut orationes reorum ad clepsydram fie-
rent. Xenophon denique dicit condemnatos ex hoc decreto
in barathrum dejici et bona eorum publicari.

! 620

prehensus, hoc est, adstantibus utrimque , qui ma-
nus vel ei injicere minarentur, vel vinctum tenerent,
Qui Sensus ad Aristophanis verba transferri com-
mode potest, neque aliam explicationem admit-
tunt verba scholiastae χατεχόμενον ἑκατέρωθεν. Con-
tra Brunckius et Schneiderus ad Xenoph. 1. 1, ita
statuunt, Juvenem apud Aristophanem, aiunt,
significare rem ita transigendam esse ex decreto
Cannoni, ut utrique mulieri separatim morigere-
tur. Cannoni nempe decreto cautum fuisse, ut
singulorum seorsim causa cognosceretur, si plures
simul ejusdem criminis accusarentur. Scholiastam
a sensu decreti aberrasse, aut verba ejus vitiata
esse, Docere hoc locum Hesychii, qui ipsa verba
decreti servasset, ut ex vocabulo διειλημμένους
cognoscatur, quod etiam Comicus exhibeat. | Ex
comico etiam Hesychius sumere potuit, ] Hesy-
chium preterea recte monere de pluribus simul ac-
cusatis loqui decretum ; male contra unum reum no-
minare scholiasten et verbum διειλημμένον pessime
explicare χατεχόμενον ; nam alterum verbum ἑχατέ-
ρωθεν in ipso decreto fuisse videri [quonam sensu ?]
ideoque retentum ab Hesychio. Recte Xenophon-
tem infra $ 37 explicare διειλημμένους χρίνεσθαι
per χρίνεσθαι δίχα ἕκαστον, lgitur sancitum fuisse
decreto , ut si quis τὸν τῶν ᾿Αθηναίων δῆμον ἀδιχῇ,
ejusmodi reus vinctusinjudicium duceretur, ibique
causam diceret : ut , si forte plures ejusdem crimi-
nis publici rei agerentur, non omnes simul judica-
rentur, sed singuli suam quisque causam dicerent.
Hsec Schneiderus, cujus sententia uno fulcro niti-
tur verbis Xenophontis I, 7, 34, ubi post recitatam
Euryptolemi accusationem pergit scriptor : Τοῦτ᾽
εἰπὼν Εὐρυπτόλεμος, ἔγραψε Toni χατὰ τὸ Καννώ-
γου ψήφισμα χρίνεσθαι τοὺς ἄνδρας, δίχα ἕκαστον:
ἡ δὲ τῆς βουλῆς ἦν, μιᾷ ψήφῳ ἅπαντας χρίνειν. At
vero Cannoni ΣΝ h. 1, non ita memorat ,
ut hujus auctoritate δίχα ἕχαστον χρίνεσθαι signi-
ficet : sed quoniam orator initio orationis suz
dixerat se quidem postulare, ut duces illi judicen-
tur ex Cannoni decreto ( quod supra Xenophontis
verbis dedimus), neque tamen se refragari, si qui
mallent judicari illos ex ea lege, quz de sacrilegis

CRATERI MACEDONIS

| propterea Euryptolemus rogationem deincepsscri- .

et proditoribus lata sit, ex qua condemnati exta |
Atticam sepeliendi et bona eorum publicanda sint : —

bens expresse memoravit se ex Cannoni decreto
(non ex lege proditorum). cum reis agendum esse -
censere. Quod vero addit δίχα ἕχαστον, non psephi- -
smatis jussu, sed e sua sententia addit. Nam etiam -
e lege proditorum x«0' ἕνα ἕχαστον χρίνεσθαι voluit, -
Hanc sententiam, non ψηφίσματος j jussum senatus
impugnavit , et impugnare poterat, Ita enim $ 33.
ait : Τούτων ν (8e. τῶν νόμων, τοῦ ἐπὶ ἱεροσύλοις xod πρό- Σ
δόταις et τοῦ ex Kavvovov ψηφίσματος) ὁποτέρῳ βού- —
λεσθε, ὦ ἄνδρες ᾿Αθηναῖοι, τῷ νόμῳ χρινέσθωσαν οἵ
ἄνδρες καθ᾽ ἕνα ἕχαστον. Igitur nihil ego video cur |
verba scholiastz corrupta esse vel ipsum scholia-- 1
stam errasse censeamus.

6.

Plutarchus Aristid. c. 26 : Τελευτῆσαι δ᾽ Ἀριστείδην.
Y 2 / 52 , / E
οἵ μὲν ἐν Πόντῳ φασὶν ἐχπλεύσαντα πράξεων ἕνεχα δη- —
LAE i» "A0 / , / Y , ;
μοσίων, o ἤνησι γήρᾳ τιμώμενον καὶ θαυμαζόμε-
νον ὑπὸ τῶν πολιτῶν. Κράτερος δ᾽ ὃ Μαχεδὼν τοιαῦτα͵ — |
τινα περὶ τῆς τελευτῆς τοῦ ἀνδρὸς εἴρηχε. Μετὰ γὰρ
τὴν Θεμιστοχλέους φυγήν φησιν ὥσπερ ἐξυθρίσαντα τον
δῆμον ἀ ἀναφῦσαι πλῆθος συχοφαντῶν, oi τοὺς ἀρίστους
xa δυνατωτάτους X ἄνδρας διώκοντες ὑπέῤξαλλον τῷ φθόνῳ.
τῶν πολλῶν ἐ ἐπαιροβένων. ὑπ᾽ εὐτυχίας καὶ δυνάῤεως:ἢ Ev.
τούτοις χαὶ ᾿Αριστείδην à ἁλῶναι δωροδοχίας, Διοφάντου
τοῦ Αμφιτροπῆθεν χατηγοροῦντος, ὡς, ὅτε τοὺς φόρους.
ἔπραττε, παρὰ τῶν ᾿Ιώνων χρήματα λαθόντος, ἐχτῖσαι
δ᾽ οὐχ ἔχοντα τὴν χαταδίχην πεντήχοντα μνῶν οὖσαν.
"οὖ ^ -
ἐχπλεῦσαι x«t περὶ τὴν Ἰωνίαν ἀποθανεῖν. ᾿Γούτων.
»
οὐδὲν ἔγγραφον ὃ Κράτερος τεχμήριον παρέσχεν, οὔτε.
δίκην οὔτε ψήφισμα, καίπερ εἰωθὼς ἐπιειχῶς γράφειν.
τὰ τοιαῦτα χαὶ παρατίθεσθαι τοὺς ἱστοροῦντας. Οἱ
δ᾽ ἄλλοι πάντες, ὡς ἔπος εἰπεῖν, ὅσοι τὰ πλημμεληθέντα
τῷ δήμῳ περὶ στρατηγοὺς διεξίασι, τὴν μὲν Osutoco-
χλέους φυγὴν xxt τὰ Μιλτιάδου δεσμὰ καὶ τὴν Περι-
χλέους ζημίαν καὶ τὸν Πάχητος ἐν τῷ δικαστηρίῳ.
θάνατον ἀνελόντος αὑτὸν ἐπὶ τοῦ βήματος, ὡς ἡλίσχετο,
1 ANA ce / M - 2
χαὶ πολλὰ τοιαῦτα συνάγουσι χαὶ θρυλοῦσιν, ᾿Αριστεί-
δου δὲ τὸν μὲν ἐξοστραχισμὸν παρατίθενται, χαταδίχης
, e . .
δὲ τοιαύτης οὐδαμοῦ μνημονεύουσι. In rationes hujus

ὴ Pr

πα ertt iier t

"wn

ide adsis ND E cau o

3

à
I LA ὁ

RR

Ls

6.

Mortuum Aristidem alii in Ponto perhibent, quod eo ne-
gotiorum publicorum causa navigasset ; alii Athenis exacta
setate, et in honore admirationeque civium habitum. Cra-
terus Macedo de obitu ejus haec tradidit. Post mulctatum
exilio Themistoclem , libidine elatum populum calumnia-
torum excitfasse turbam , qui potentissimos et optimos viros
reos facerent , eosque multitudinis rebus secundis et potentia
superbientis invidiae vexandos objicerent. Inter hos Aristidem
quoque Diophanto Amphitropensi accusante, quasi in pen-

sione exigenda ab Ionibus pecunia se esset passus corrumpi,
damnatum fuisse minis quinquaginta : quibus quum non
esset solvendo , navigasse et in Ionia fato concessisse. De .]
his Craterus neque scriptum aliquod documentum, neque
judicium , neque decretum affert , solitus alioquin haud in-
diligenter ea apponere , citatis etiam auctoribus. At reliqui
fere omnes , quotquot populi in duces peccata literis man-
darunt , ii exilium Themistoclis, Miltiadis vincula, mul-
ctam Periclis,, Pachetis (qui in curia ut damnatus cst , ante
tribunal manus sihi attulit) mortem, multaque id generis
alia colligunt οἱ celebrant : Aristidis vero exilium quidem

.. Aristide commenti. (nam commentum esse
wet) inquisivi in Dissert. de /Éschyli Septem
τς, Theb. Goetting. 1837, p. 3» sq.

; μ᾿. a
- Plutarch. Cimon. c. 12, 5, de victoria Cimonis
- ad Eurymedontem reportata : Ἱ οὔτο τὸ ἔργον οὕτως
ἐταπείνωσε τὴν γνώμην τοῦ βασιλέως, ὥστε συνθέσθαι
᾿ τὴν περιδόητον εἰρήνην ἐχείνην, ἵππου μὲν δρόμον ἀεὶ
4 τῆς “Ἑλληνιχῆς ἀπέχειν θαλάσσης, ἔνδον δὲ Κυανέων
᾿ xoi Χελιδονίων μάχρᾷ γηὶ καὶ χαλχεμθόλῳ μὴ πλέειν.
᾿ Kaízo: Καλλισθένης οὔ φησι ταῦτα συνθέσθαι τὸν βάρ-
ὕαρον, ἔργῳ δὲ ποιεῖν διὰ φόδον τῆς ἥττης ἐχείνης xol
'μαχρὰν οὕτως ἀποστῆναι τῆς Ἑλλάδος, ὥστε πεντή-
- χοντὰ ναυσὶ Περιχλέα xot τριάχοντα μόναις ᾿ἔφιάλτην

ἐπέχεινα πλεῦσαι Χελιδονίων xa μηδὲν αὐτοῖς ναυτι-
χὸν ἀπαντῆσαι παρὰ τῶν βαρόάρων. 'Ev δὲ τοῖς Ἱψ᾿ηφί-
σμασιν, ἃ συνήγαγε Κράτερος, ἀντίγραφα συνθηχῶν
' ὡς γενομένων κατατέταχται, Φασὶ δὲ xai βωμὸν Ei-
— ρήνης διὰ ταῦτα τοὺς ᾿Αθηναίους ἱδρύσασθαι xol Καλ-
᾿ λίαν τὸν πρεσδεύσαντα τιμῆσαι διαφερόντως.

Pacis hujus conditiones paullo plenius exhibet
Diodorus XII, 4, 5, cf. XII, 2, 36. Ceterum ut ea
que de Aristide fr. 6 legimus, falsa sunt, sic etiam
fictam esse pacem hanc Cimoniam , quam rhetores
celebrant, Thucydides vero ignorat, Callisthenes
(fr. 1) non agnoscit , cujus ἀντίγραφα in stelis Atticis
sero demum fabricata esse Theopompus (fr. 168)
apud Harpocrat. v, Ἀττιχοῖς γράμμασι asseverat,
multis argumentis probarunt viri docti. Vide
Dahlmann. Forschungen auf dem Gebiet der Ge-
-Schichte tom. L, p. 1— 150; Müller. Dor. I, p. 186;
Meier. De bonis damnat. p. 117 sqq; Krüger.
Histor. philol. Studien p. 74— 1423, coll. Plass.
ς΄ Gesch. Griechenlands 1M, p. 152 sqq., Manso
— é$parta ΤΙ, p. 469.

ἐς: χα Doe
TR ADUPS

Harpocration p. 136, 6 Bekk. : Ὅτι διαμαρτά-

FRAGMENTA.

621

νει Δημοσθένης ἐν τῷ Κατὰ Νεαίρας Πλαταιέας γεγρά-
φθαι ἐν τῇ Ποιχίλῃ στοᾷ οὐδεὶς γὰρ τοῦτο εἴρηχεν οὐδὲ
Κράτερος ἐν τῇ τῶν Ψηφισμάτων audi Demo-
sthenes In Nezr. 8 94. P. 1377 7,9: Καὶ ἔτι χαὶ νῦν
τῆς ἀνδραγαθίας αὐτῶν ὑπομνήματα ἐν τῇ Ποιχίλη
στοὰ δεδήλωχεν. Pausanias I, 15, 3 : Τελευταῖοι δὲ
τῆς γραφῆς εἰσιν oi μαχεσάμενοι Μαραθῶνι, Βοιωτῶν
δὲ οἱ Πλάταιαν ἔχοντες. Crateri silentium nihil pro-
bat,
9.

Schol. Aristoph. Av. 1073 : Διαγόραν τὸν Μ ἥ-
Ato v] Ταῦτα ex τοῦ Ψηφίσματος εἴληφεν. Οὕτως γὰρ
ἐχήρυξαν [κατ᾿ αὐτοῦ ᾿Αθηναῖοι xoi ἐν χαλχῇ στήλῃ
ἔγραψαν addit Suid.], τῷ μὲν ἀποχτείναντι αὐτὸν
τάλαντον λαμθάνειν, τῷ δὲ ἄγοντι δύο. ᾿Εχηρύχθη δὲ
τοῦτο διὰ τὸ ἀσεδὲς αὐτοῦ, ἐπεὶ τὰ μυστήρια πᾶσι
διηγεῖτο χοινοποιῶν αὐτὰ χαὶ μιχρὰ ποιῶν χαὶ τοὺς
βουλομένους μυεῖσθαι ἀποτρέπων, καθάπερ Κράτερος
ἱστορεῖ. Eadem schol. Ran. 320 (ubi post ἄγοντι
adduntur : ἔπειθον δὲ xal τοὺς ἄλλους Πελοποννησίους)
et Suidas, omissa Crateri mentione, v. Διαγόρας.
Psephisma hoc Diodorus memorat ad Ol. 91, 2
415 ἃ. C.

E LIBRO NONO.
10.

Harpocration : Ἄνδρων. ᾿Αντιφῶν £v τῷ Πρὸς τὴν
Δημοσθένους ἀντιγραφήν. Ανδρωνά qat εἶναι Κρά-
τερος ἐν θ΄ τῶν ψηφισμάτων τὸν γράψαντα τὸ ψήφισμα
τὸ περὶ ᾿Αντιφῶντος τοῦ δήτορος. ἮΝν δὲ εἷς τῶν υ'
6 Ἄνδρων. Antiphon sicuti Phrynichus (fr. 11)
condemnati Ol. 92, 2. 411 a. C. Psephisma ex Ce-
cilio servavit Plutarchus Vit. X Or. p. 833.

II.

Schol. Arist. Lysistr. 313: τῶν ἐν Σάμῳ στρα-
τὴ Y Ov] Δίδυμος xot Κράτερός φασι ταῦτα αἰνίττεσθαι
εἰς Φρύνιχον τὸν Στρατωνίδου. ᾿Εχαχοηθεύσατο γὰρ

referunt, sed relato,
usquam meminerunt.

hujusmodi condemnationis nullius

Y.

Id factum regis animum ita dejecit, ut nobilem illam
pacis conditionem acceperit, uti semper equi curriculo a
Graeco mari abstineret , intra Cyaneas et Chelidonias insulas

, navi longa et aerata ne navigaret. Callisthenes quidem non
pactum hoc esse regem scribit, sed ita clade accepta per-
territum fuisse, ut hoc faceret : adeoque procul a Graecia
se continuisse, ut quinquaginta navibus Pericles, triginta
Ephialtes ultra Chelidonias provecti, nullam sibi obviam
classem barbaricam habuerint. In decretis tamen quae Cra-
'terus congessit, federum exemplaria ut reapse conventorum
posità habentur. Ferunt etiam Pacis aram propterea ab
Atheniensibus positam, summosque Callie, qui legatus
pacificationi praefuit, honores habitos.

8.
Demosthenes oratione in Necram testatur Platoeenses

pictos esse in Stoa quam Peecilen vocant. Nemo tamen hoc
narravit neque alius neque Craterus in Psephismatum col-
lectione.

; 9.

Athenienses przeconis voce pronuntiari et 2ereze columnie
inscribi jusserunt, si quis Diagoram occidisset , talentum ,
si quis vivum adduxisset, duo talenta accepturum esse. Hoc
autem Athenienses fecerunt propter ejus impietatem , quod
mysteria omnibus enuntiaret , eaque evulgans et despiciens
illos , qui sacris initiari volebant, a proposito isto dehorta-
retur, uti Craterus narrat.

10.

Craterus libro nono Decretorum ait Andronem ,' unum
ex quadringentis viris, decretum contra Antiphontem scri-
psisse.

11.

Didymus et Craterus dicunt Aristophanis verbis Phryni-

chum Stratonidic filium subindicari. Is enim in Samo mili-

622

πρὸς τὸν δῆμον ἐν Σάμῳ στρατὴ γῶν " ὥστε ἐψηφίσατο
κατ᾽ αὐτοῦ ὃ δῆμος δημόσια εἶναι τὰ Φρυνίχου χρήματα
xai τῆς θεοῦ τὸ δέκατον μέρος, xal τὴν οἰκίαν χατε-
σχάφθαι αὐτοῦ, καὶ ἄλλα πολλὰ χατ᾽ αὐτοῦ ἔγραψεν ἐν
στήλη χαλχῇ. Pre ceteris adi Lycurgum Or. c.
Leocrat. p. 218 R., qui potiora psephismatis capita
uberius recenset, Cf. Lysias C. ÁAgorat. p. 492;
Thucyd. VIII, 92, 2, ibique interpretes. Ceterum
verba Δίδυμος καὶ Κράτ. φασιν negligenter enuntiata
fuerint, neque Craterus de loco Aristophanis dispu-
tasse, sed Didymus de eo disputans Craterum ci-
tasse videtur.

12.

Harpocration : Νύμφαιον. Αἰσχίνης ἐν τῷ Κατὰ
Κτησιφῶντός φησι" « Νύμφαιον τὸ ἐν Πόντῳ. » Κρά-
τερος δὲ ἐν θ΄ τῶν ψηφισμάτων φησὶν ὅτι ᾿Αθηναίοις
τὸ Νύμφαιον ἐτέλει τάλαντον. Eadem Photius et Sui-
das. De situ Nympha v. Arriani Peripl. Ponti
Eux. c. 13, ἡ. /Éschines C. Ctesiphont. S 171
p. 431 : Γύλων (avus maternus Demosthenis )... προς
δοὺς τοῖς πολεμίοις Νύμφαιον τὸ ἐν τῷ Πόντῳ, τότε
τῆς πόλεως ἐχούσης τὸ χωρίον τοῦτο, φυγὰς ἀπ᾽ εἰσ-
αγγελίας ἐχ τῆς πόλεως ἐγένετο, θανάτου χαταγνωσθέν-
τος αὐτοῦ, τὴν χρίσιν οὐχ ὑπομείνας. Hanc ipsam
historiam Craterus l. 1, tractaverit, Certe tempora
in quibus liber nonus ψηφισμάτων versatur, non
repugnant, Multaque annis 412 et 411 circa Pon-
tum erant Atheniensium negotia.

13 et 14.
Stephanus Byz. : 'Apzaia. ἔστι xa ᾿ἈΑιρταίου τεῖχος
πολίχνιον ἐπὶ τῷ Ῥυνδαχῷ ποταμῷ, ὡς Kod
x 1 i Uo; «6 ρᾶτερος
ἐννάτῳ Περὶ Ἵ Τὸ ἐθνικὸν "A t
» Περὶ ψηφισμάτων. Τὸ ἐθνικὸν ᾿Αρταιοτειχίτης.
I4.

Stephan. Byz. : Ληψήμανδος, πολίχνιον Καρίας, τὸ

CRATERUS MACEDO.

ἐθνικὸν Ληψημανδεύς. Κράτερος ἐννάτῳ Περὶ Van
σμάτων. Cf. Plinius H. N. V, 31, 36.

15.

Zenobius II, 28 : Ἀττικὸς πάροικος" Δοῦρις,
(fr. 68)... Κράτέρος Wi ἀπὸ τῶν εἷς Σάμον 7a
φθέντων ᾿Αθήνηθεν ἐποίχων τὴν παροιμίαν εἰρῆσθαι.
(φησίν)... ᾿Ἀττιχοὶ γὰρ μεταπεμφθέντες εἰς Σάμον xol
ἐχεῖ χατοιχήσαντες τοὺς ἐγχωρίους ἐξέωσαν. Orge
107, I. et. Heraclid. Pont. fr. 10, 6.

16.

Stephan. Byz : Χαλχητόριον, πόλις Κρήτης. Ὁ πὸ
λίτης Χ αλχητορεύς. Λπολλόδωρος τετάρτῳ Xpovxüv* |
μεθ᾽ οὗ Χαρίδημος 7, ἦν φυγὰς Χαλχητορεύς.. Κράτερος
δὲ ἐν τῷ Περὶ ψηφισμάτων Χαλκήτορας αὐτούς φησι.

Idem y. “Χαλκεῖα : Ἐστὶ καὶ Καρίας Χαλχεῖα, ω
τὸ ἐθνικὸν Χαλχειάτης, ὡς Κρατέρῳ δοχεῖ.

17.

Harpocratio : ᾿Ἀρχτεῦσαι Λυσίας ἐ ἐν τῷ “Ὑπὲρ Φρυ- E
νίχου Üuyapoc , εἰ γνήσιος, τὸ καθιερωθῆναι πρὸ γά- —
μὼν τὰς παρθένους τῇ Ἀρτέμιδι τῇ Μουνυχίᾳ ἢ τῇ —
Βραυρωνίᾳ. Τὰ δὲ συντείνοντα εἰς τὰ προχείμενα - i
εἴρηται παρά τε ἄλλοις xal Κρχτέρῳ (sic Mausacus; —
Κρατίνῳ libri) ἐν τοῖς ψηφίσμασιν. Ὅτι δὲ αἱ ἀρ. — |
χτευόμεναι παρθένοι ἄρχτοι καλοῦνται, Εὐριπίδης ὝΨψι- |
πύλη, Ἀριστοφάνης Λημνίοις χαὶ Λυσιστράτη.

18.

Phlegon. Mir. c. 32 : Κράτερος δέ φησιν, ὃ Ἀντι-
γόνου τοῦ βασιλέως ἀδελφὸς, γινώσχειν τινὰ ἄνθρωπον,
ὃν ἐν ἑπτὰ ἔτεσιν παῖδα Ὑενέσθαι., καὶ μειράχιον χαὶ
ἄνδρα χαὶ γέροντα, καὶ γήμαντα καὶ παιδοποιησάμενον
ἀποθανεῖν.

tum dux turpiter fefellit in populum. Quare decrevit popu-
lus ut bona ejus publicarentur, decimaque eorum dez
dedicaretur, domus ejus solo zequaretur; alia praeterea
multa in eum steloe senec inscripserunt.
12.

Craterus libro nono Decretorum ait Nymphzeum in Ponto

situm Atheniensibus talentum pependisse.
13 et 14.

Arti murus, oppidum ad Rhyndacum fl. Craterus libro
IX Decretorum.

Lepsemandus , Carice oppidum. Gentile Lepsemandensis ,
ut Craterus nono De decretis.

15.

Atlicus vicinus. Hoc proverbium originem ducit ab
Atheniensibus colonis , qui Athenis in Samum insulam ducti
sunt. Advenientes enim sedemque ibi figentes indigenas
omnes expulerunt.

16.
Chalcetorium , Cretae urbs , cujus cives Craterus in libris
De decretis Chalcetores dicit.

Chalcea , Cariv urbs ; ejus gentile Chalceates , ut Cratero
videtur.

17.

Ἀρχτεῦσαι. Lysias in oratione Pro Phrynichi filia (si modo
genuina oratio est) de virginibus dicit, quce ante nuptias
Diane Munychic vel Brauronic initiantur. Congrua his tum
apud alios leguntur tum apud Craterum in Decretis. Ipsas
etiam virgines initiatas ἄρχτους appellari testantur Euripides
in Hypsipyle, et Aristophanes in Lemniis et Lysistrata.

18.

Craterus, Antigoni regis frater, nosse se hominem

aliquem dicit, qui intra septem annorum spatium et puer

et juvenis et vir et senex fuisset, et uxore ducta , genitisque
liberis diem obiisset.

PERS/EUS CITTIENSIS.

lidas ΠΕερσαῖος, Κιττιεὺς, φιλόσοφος στωιχός.
Ἐπεχλήθη δὲ καὶ Δωρόθεος. Ἦν δὲ ἐπὶ τῶν χρόνων Ἂν-
πιγόνου τοῦ Γονατᾷ υἱοῦ Δημητρίου, μαθητὴς “Ζήνωνος
τοῦ φιλοσόφου. “ἱστορίαν (ἔγραψεν ἱστορίαν Eudoc.

φ. 365).

— Ῥίοροη. L. VII, 36 : Μαθηταὶ δὲ Ζήνωνος πολλοὶ
- μὲν, ἔνδοξοι͵ δὲ Περσαῖος Δημητρίου ἱιιττιεὺς. ὃν οἵ
4 “μὲν γνώριμον αὐτοῦ. οἵ δὲ οἰκέτην ἕνα τῶν εἷς βιθλιο-
γραφίαν πεμπομένων αὐτῷ παρὰ ᾿Αντιγόνου, οὗ xal
3 ᾿ τροφεὺς iod D utile "AXxvovéus..« Βιδλία δὲ avo?
φέρεται τάδε" Περὶ βασιλείας. Πολιτεία Aaxo-
᾿ γική. Περὶ γάμου. Περὶ ἀσεδείας Θυέστης. Περὶ ἐρώ-
των. Προτρεπτιχοί. Διατριθῶν, Χρειῶν τέσσαρα. "ATo0-
μνημονεύματα. Πρὸς τοὺς Πλάτωνος νόμους ἑπτά.

Idem VII, 6 : Ἤχμαζε ( Περσαῖος) κατὰ τὴν τρια-
χοστὴν xal ἑκατοστὴν ᾿Ολυμπιάδα (260) , ἤδη γέρον-

τος ὄντος Ζήνωνος (cf. Clinton. F. H. II, p. 368).
- — Vit. Arat, III, p. 58, 16 ed. Westerm. : Παρ’
— αὐτῷ (Antigono Gon. ) διέτριδεν ΠΠερσαῖος στωιχός.
— Ibid. p. 60, 10: Σχολάσας Ἄρατος Περσαίῳ τῷ φι-
-— λοσόφῳ ᾿Αθήνησι x«i συνελθὼν αὐτῷ εἰς Μαχεδονίαν
Eee ὕπ᾽ "Avetyóvov. JElian. V. H. III,

7 : (Περσαῖος) ᾿Αντίγονον ἐπαίδευσεν. Multum apud
m Perszus valuit: nam Acrocorinthi custodize
— ab eo prefectus est, testantibus Athenzeo p. 1625,

D, et Plutarcho Arat. c. 13. Arce ab Arato capta
(Ol. 134, 1) interfectus est sec, Pausaniam VII,
8,3; I, 8, 4; fuga evasit, sec. Plutarch. Arat.
23. Plura de moribus philosophi, qui Stoicorum
severitatem parum decebant, vide ap. Diog. L
Plutarch. 1. 1. et ap. Athen. p. 162, B et 607, A
( quibus locis laudantur Persasi Συμποτικὰ ὑπομνή-
ματα, quse eadem laudat Diog. VII, 1) et The-
mist. Orat. p. 358 et p. 450. Cf. Gellius N. A.

VIL, 36; Suidas v. “Ἑρμαγόρας (μαθητὴς IIzpsaítov );
Medanius ad Diog. 1.1, ( quibus adde II, 61; VII,
120 VII, 18); Jonsius; 1,5,2; Bauderbul ad
Callimach. ed. Ernest. p. 590 sq. — Uberius hzc
persequi nihil attinet ad nos, qui eatenus mentio-
nem Persei non prorsus omittendam duximus,
quatenus de Republica Spartanorum librum con-
didit, quem duobus Athenzeus locis commemorat.

AAKONON HIIOAITEIA.

I.

Athen. IV, p. 140, B : ᾿Αλλὰ μὴν οὐδ᾽ ὀρθαγορίσχοι
λέγονται. ὥς φησιν ὃ Πολέμων, οἵ γαλαθηνοὶ χοῖροι,
ἀλλ᾽ ὀρθραγορίσχοι, ἐπεὶ πρὸς τὸν ὄρθρον πιπράσχονται,
ὡς ΠΠερσαῖος ἱ ἰστορεῦ ἐν τῇ Λαχωνιχῇ πολιτεία, xod
Διοσχουρίδης ἐ ἐν δευτέρῳ | Πολιτείας, καὶ "Aovroncidie ἐν
τῷ προτέρῳ χαὶ οὗτος τῆς Λακώνων πολιτείας.

2.

Athen. JV, p. 140, D : Περὶ δὲ τῶν ἐπαΐχλων ΠΕερ-
catoc ἐν τῇ Λαχωνιχῇ πολιτείᾳ οὑτωσὶ γράφει" « Καὶ
εὐθὺς τοὺς μὲν εὐπόρους ζημιοῖ el; ἐπάϊκλα - ταῦτα
δ᾽ ἐστὶ μετὰ δεῖπνον τραγήματα᾽ τοῖς δ᾽ ἀπόροις ἐπι-
τάττει χάλαμον ἣ στιδάδα ἢ φύλλα ὃ δάφνης φέρειν, ὅπως
ἔχωσι τὰ ἐπάϊκλα κάπτειν μετὰ δεῖπνον. Γίνεται γὰρ
ἄλφιτα ἐλαίῳ ἐρραμένα, τὸ δ᾽ ὅλον ὥσπερ πολίτευμά τι
τοῦτο δὴ συνίσταται μιχρόν. Καὶ γὰρ ὅντινα δεῖ πρῶ-
τον χαταχεῖσθαι ἢ δεύτερον, ἢ ἐπὶ τοῦ σχιμποδίου χα-
θῆσθαι, πάντα τοιαῦτα ποιοῦσιν εἰς ἐπάϊκλα. » Τὰ ὅμοια
ἱστορεῖ xal Διοσχουρίδης.

. Persei nomen Jonsius reponi voluit ap. Athen.
IV, p. 141, B pro Σχαῖος, quo loco nunc legimus

Σφαῖρος.

1.

Non orthagorisci, ut ait Polemo, vocantur lactantes
porcelli, sed or thragorisci, quia πρὸς τὸν ὄρθρον, sub di-
luculum , vweneant, ut Perseus ait in Lacedo?emoniorum
republica et Dioscorides libro Reipublicae secundo, et Ari-
stocles in primo eorum, quos et ipse de Lacedeemoniorum
rep. scripsit.

: 2.
De epaiclis Persoeus in Lacedoemoniorum republica sic

"

scribit : « Et statim ille opulentos mulctat pecunia ad epai-
clorum sumptus conferenda : sunt autem epaicla post cce-
nam bellaria : inopibus vero imperat arundinem aut frondes
conferre, aut lauri folia, quibus uterentur ad voranda
epaicla : sunt enim (epaicla) polenta oleo rigata. Omnino
vero est hoc veluti parvae cujusdam reipublice admini-
stratio. Nam et quem oporteat primo aut secundo loco
discumbere aut in lectulo sedere, omnia íalia curant in
epaiclis. »

Diogenes L. V, 83 : “Εόδομος (sc. Δημήτριος)
Βυζάντιος (*), ἐν τρισχαίδεχα βιόλίοις γεγραφὼς τὴν
Γαλατῶν διάδασιν ἐξ Εὐρώπης εἰς Ἀσίαν,
xal ἐν ἄλλοις ὀχτὼ τὰ Περὶ Ἀντίοχον xai Πτολε-
μαῖον xxl τὴν Λιδύης ὑπ᾽ αὐτῶν διοίκησιν.

(*) Distinguendus ab eo Demetrius Byzantius peripate-

ticus , quem tertium inter varios Demetrios ponit Laertius.
Ad hunc refero Περὶ ποιημάτων libros quos laudat Athenceus
X , p. 452, D : Kai τὰ Πυθαγόρου δὲ αἰνίγματα τοιαῦτά ἐστιν,
ὥς φησι Δημήτριος ὁ Βυζάντιος ἐν τετάρτῳ legi ποιημάτων *
« Καρδίαν μὴ ἐσθίειν » ἀντὶ τοῦ, ἀλυπίαν ἀσχεῖν. « Πῦρ μα-
χαίρᾳ μὴ σχαλεύειν w ἀντὶ τοῦ τεθυμωμένον ἄνδρα μιὴ ἐριδαί-
νειν. Πῦρ γὰρ ὁ θυμὸς, fj δὲ ἔρις μάχαιρα. « Ζυγὸν μὴ
ὑπερόαίνειν » ἀντὶ τοῦ πᾶσαν πλεονεξίαν φεύγειν καὶ στυγεῖν,
ζητεῖν δὲ τὸ ἴσον. « Λεωφόρους ὁδοὺς μὴ στείχειν » ἀντὶ τοῦ
γνώμῃ πολλῶν μὴ ἀκολουθεῖν " εἰχῇ γὰρ ἕχαστος ὅ τι ἂν δόξῃ
ἀποχρίνεται. Τὴν δ᾽ εὐθεῖαν ἄγειν, ἡγεμόνι χρώμενον τῷ νῷ.
« Μὴ χαθῆσθαι ἐπὶ χοίνιχα, » ἀντὶ τοῦ μὴ σχοπεῖν τὰ ἐφ᾽
ἡμέραν, ἀλλὰ τὴν ἐπιοῦσαν ἀεὶ * * * προσδέχεσθαι. Ὅρια
"γὰρ xai πέρας ζωῆς ὃ θάνατος ᾿ τοῦτον οὖν οὐχ ἐᾷ μετὰ λύπης
xai φροντίδος προσίεσθαι. Idem XII, p. 548, D : Δημήτριος
δὲ ὁ Βυζάντιος ἐν τετάρτῳ Περὶ ποιημάτων « Γοργίας ( φησὶν)
ὁ Λεοντῖνος ἐρωτηθεὶς, τί αὐτῷ γέγονεν αἴτιον τοῦ᾽ βιῶσαι
πλείω τῶν ἑκατὸν ἐτῶν, ἔφη, Τὸ μηδὲν πώποτε ἑτέρου ἕνεχεν
πεποιηχέναι. Idem XIV, p. 633, B : ᾿Εχάλουν δὲ xai χορηγοὺς,
ὥς,φησιν ὁ Βυζάντιος Δημήτριος ἐν τετάρτῳ Περὶ ποιημάτων,
οὐχ ὥσπερ νῦν, τοὺς μισθουμένους τοὺς χοροὺς, ἀλλὰ τοὺς χα-
θηγουμένους τοῦ χοροῦ, χαθάπερ αὐτὸ τοὔνομα σημαίνει.
Pars librorum 46 poetis et poematis eruta est. Herculani.
V. Volum. Hercul. Ox. tom. I, p. 106 sqq.

Ex eodem vel ex alio ejusdem opere hausit Diogenes
Laert. V, 20, de Socrate : Κρίτωνα δ᾽ ἀναστῆναι αὐτὸν ἀπὸ τοῦ
ἐργαστηρίου xai παιδεῦσαι, τῆς κατὰ ψυχὴν χάριτος ἐρασθέντα
Δημήτριός φησιν ὁ Βυζάντιος. ΤΓνόντα δὲ τὴν φυσικὴν θεωρίαν
μηδὲν εἶναι πρὸς ἡμᾶς, τὰ ἠθιχὰ φιλοσοφεῖν ἄρξαι ἐπί τε τῶν
ἐργαστηρίων xal ἐν τῇ ἀγορᾷ " κἀχεῖνα δὲ φάσχειν ζητεῖν,

ὅττι τοι ἐν μεγάροισι χαχόν τ᾽ ἀγαθόν τε τέτυχται.

ctorum in enarrandis expeditt. a Gallis in Mace-
doniam atque Graeciam susceptis. Berolini 1834,
p. 14) annotat hec : « Noster preter illud opus
De Galatarum transitu in Asiam, etiam octo libris
Antiochi et Ptolemzi gesta et quomodo eorum.
tempore res Libyce se habuerint, scripsit. Nemini,
credo , dubium erit, hec ad seditionem a Maga,
Ptolemzi fratre germano, Cyrenis motam, et ad bel-
lum spectare, quod hic et postea uxor ejus Apame
una cum fratre Antiocho lI, Syriz rege , inde ab ἃ.
266 usque ad a. 2352 contra Ptolemzum Philadel--
phum gesserant. Inde mihi quidem Demetrium.
nostrum sub Philadelpho et Euergeta, Galatarum
regnis in Thracia atque Asia exstructis, floruisse '
satis probabile fit ; presertim quum illa duo opera |
tam speciales res, et tot quidem libris amplexasint, |
ut vix ab ullo alio nisi a teste quodam oculato, vel '
eo saltem tempore conscripta videantur, quo re- -
rum istarum memoria adhuc novissima erat. Sed
mihi persuadere nequeo, ut Diodorus, Trogus et -
Pausanias ad nostram rem describendam tam va-
stum et speciale opus perlegerint, presertim quum
tantum laborem tantamque diligentiam eorum nul-
lus ulla occasione adhibuisse videatur, et iis haud.
dubie alii libri presto fuerint, unde sua multo fa- ὦ
cilius depromere possent. » Fragmenta non super- ὦ
sunt. i
Πολλάχις δὲ βιαιότερον ἐν ταῖς ζητήσεσι διαλεγόμενον, κχονυ-
λίζεσθαι xal παρατίλλεσθαι, τὸ πλέον τε γελᾶσθαι χαταφρο-
νούμενον, καὶ πάντα ταῦτα φέρειν ἀνεξικάχως. Ὅθεν καὶ λαχτι-
σθέντα, ἐπειδὴ ἠνέσχετο, τινὸς θαυμάσαντος, εἰπεῖν - « εἰ δέ
με ὄνος ἐλάχτισε, δίκην ἂν χὐτῷ ἐλάγχανον; » Καὶ ταῦτα μὲν
Δημήτριος.

E 8. λυτιχῶν (*) καλουμένων (v. fr. 6 et 21. Lehrs. De
— Aristarchi stud. Hom. p. 200 sqq. ), sub Ptolemzo
— Philadelpho vixit Alexandriz , uti constat ex Athe-
- meo (v. fr. 21 coll. fr. 22 ). Verum jam sub Pto-
lemao Sotere in /Egyptum venisse videtur, si

verba Plutarchi in Os. et Is. c. 28 : Πτολεμαῖος ὃ
Σωτὴρ ὄναρ εἶδε τὸν ἐν Σινώπῃ τοῦ Πλούτωνος xoXoc-
σὸν, ox ἐπιστάμενος οὐδὲ ἑωραχὼς πρότερον.... xal
διηγουμένῳ τοῖς φίλοις τὴν ὄψιν εὑρέθη πολυπλανὴς ἄν-
θρωπος, ὄνομα Σωσίόιος, ἐν Σινώπη φάμενος ἑωραχέναι
τοιοῦτον χολοσσὸν, οἷον ὃ βασιλεὺς ἰδεῖν ἔδοξεν, Cf. Ma-
nethonis fr. 62. — Ex scriptis Sosibii ad nos proxi-
me pertinet liber qui Xoóvov ἀναγραφή inscribitur.
"Fragmenta ejus perrara quidem, magni autem ad
pernoscendas rationes veteris chronologiz sunt mo-
menti. Tempora rerum ad seriem annosque regum
Lacedasmoniorum, ubi fieri id poterat, auctor revo-
cavit. Preterea Sosibius Deantiquitatibus Laconicis
'Scripsit, sive uno ampliore opere id. fecerit , sive
Singulas argumenti partes peculiaribus libellis
tractaverit. Reliqua Sosibii scripta, excepto libro
Περὶ βασιλείας πρὸς Κάσσχνδρον (fr. 22), si qui-
dem recte id nonnulli ad Sosibium referebant,

ΠΣ δι εδερι, cem were πριν - :
: DOS ὡς ner nr Poen Pd T.
Lini 1^ dca Nx»

(*) In Vit. Arati cod. Matritensis, in Bioyo. Westermanni
p. 58, leguntur hzec : Δωσίθεος δὲ ὁ πολιτικός φησιν xai πρὸς
᾿Αντίοχον τὸν Σελεύχκον ( Aratum venisse dicit). Meinek. ad
Euphor. p. 16 not. reponendum suspicatur Xwoíótoc ὃ λυτι-
χὸς vel ὁ ἐπιλυτιχός. Equidem intellexerim Dositheum, quem
una cum Callippo, Eudoxo, aliis astronomis de siderum ortu
laudat Plinius H. N. XVIII, 74. Quare nescio an pro 6 zo-
λιτικός ex vetusta interpretatione latina reponendum sit : Pe-
lusinus. — Ex nostri Sosibii familia nescio an oriundi sint
Sosibii , pater et filius, qui in aula Ptolemei Philopatoris et
Epiphanis vixerunt. Frequens eorum mentio ap. Polybium
( v. indicem s. h. v.). €f. Plutarch. Cleomen. c. 28 ; Zenob.
IIT, 94. Alius Sosibius memoratur ap. Diog. L. 11, 46, Anaxa-
gore equalis ; alius Sosibius Britannici educator, ap. Tacit.
Annal. XI, 1. Conf. Malala p. 224 ed. Bonn. — Apud schol.
Theocrit. ad Id. X, et Tzetz. Hist. 11, 592, pro vulgata Xo-

daSP EDI

i ML Rr dri ΣῈ acid ΝΕ re
ἐξ σῇ vate Epiri

Ὁ evo

σίόιος legendum est Σωσίθεος, monente Jonsio p. 152. Apud:

Tzetzen Hist. V, 202, ubi : Ἄτλας ó AíGuc, ὥς φασι παῖδες
τῶν Αἰγυπτίων, καὶ μᾶλλον ὅσοι πείθονται Σώφιδι χρονογρά-
qt , ἐν χρόνοις ἦν ᾽Οσίριδος, non latet Sosibii mentio , sed
scribendum est : Σώθιδι, chronologo ficto ex chronologiis ,
in quibus tempora ZEgyptiorum ex periodi Sothiacze ratio-
nibus adornata erant.

quidem recte statuimus ad Nostrum referenda esse

isque Sosibius, cui epinicium Callimachus compo-
suisse dicitur, Laco noster est, grammatici argu-
menti sunt,

XPONQON ANATPA«dH.
I,

Censorinus De die nat. c. 21 : Sosibius scripsit
esse CCCXCF' (sc. annos ab excidio Trojz usque
ad Olympiadem primam ).

2.

Clem. Alex. Strom. I, p. 141 Sylb. : Σωσίθιος δὲ
ὃ Λάχων ἐν Χρόνων ἀναγραφῇ κατὰ τὸ ὄγδοον ἔτος τῆς
Χαρίλλου τοῦ Πολυδέχτου βασιλείας “Ὅμηρον φέρει.
Βασιλεύει μὲν οὖν Χάριλλος ἔτη ἑξήχοντα τέσσαρα
(l. τρία), μεθ᾽ ὃν υἱὸς Νίκανδρος ἔτη τριάχοντα ἐννέα“
τούτου χατὰ τὸ τριαχοστὸν τέταρτον ἔτος τεθῆναί φησι
τὴν πρώτην ὀλυμπιάδα, ὡς εἶναι ἐννενήχοντά που ἐτῶν
πρὸ τῆς τῶν Ὀλυμπίων θέσεως Ὅμηρον. Vide Fr.
chronol. p. 133.

3 LI
Athenzus XIV, p. 635, F : Ἐγένετο δὲ ἡ θέσις τῶν

Καρνείων χατὰ τὴν ἕχτην xal εἰχοστὴν ὀλυμπιάδα, ὡς
Σωσίδιός φησιν ἐν τῷ Περὶ χρόνων.

TROJANA EXPEDITIO. . ,... .. 1180 a. €.
Troje excidium. . . . .. .... 1171

(an. 395 ante 776.)
REDITUS HERACLIDARUM. . . . . . 1091 (5X63 a. 776).

(an. 80 post. 1171.)
Priores reges sex annis 219...1091—873
Cbarilai an. f; usse v6 Rx 872
8 HowERUS (Lycurg.) $865 (5X63 p. 1180).
OWN Rm c Hurt qRcur ecu AW Tio

» »

Nicandrian. 1. .. ... 809
» »84 Olymp. 1 776
winsPil. V a eo^ ss 771

Zheopompi ad; 1,275 eme 770

CARNEA INSTITUTA Ol. 26,1. . . . 676 (8X 63 p. 1180).

Charilao pro 64 annis tribui 63. Hunc enim
numerum postulant rationes cyclicz hujus chrono-
logie ; neque violenta mutatio est, quum szpissime
voces τρία et τέτταρα confundantur. Dixi de Sosibii
computo in Fragm. Chronol. p. 121. 128. 133.

CHRONICA.

3.

Sosibius Laco in Temporum recensione Homerum ponit
ad annum octavum regni Charilli ( Charilai), qui Poly-
decto filius erat. Regnat vero Charillus annis sexaginta
quattuor; et post hunc Nicander filius per annos triginta

FRAGMENTA HIST. Gh. — VOL. ον

novem. Hujus autem anno tricesimo quarto primam cele-
bratam esse Olympiadem, adeo ut Homerus fuerit annis
nonaginta fere ante institutionem Olympiorum.
3.
Carnea instituta sunt Olympiade vicesima sexa , ut Sosi-
bius in libro De temporibus ait.

40

* 626 SOSIBIIT

Vulgarem rationem Sosibius in eo sequitur quod
res, quz epocharum instar sunt,. ab «ra Trojana
proficiscens exputat, uti patet ex epochis Homeri
et ludorum Carneorum. Sed in ipsa epocha Trojana
constituenda ab ea via, quam plerique inierunt,
recedit, Etenim postquam spatium inter Trojam et
Heraclidas intermedium , quod in vett, ἀναγραφαῖς
erat annorum 126 , ad annos 9o quidam revocave-
rant, plurimi, qui id probarunt, ita fecerunt , ut
in epocha Trojana veterem numerum cyclicum re-
tinerent, atque ab hoc proficiscentes annum reditus
Heraclidarum exputarent, Sic v. c. Castor epocham
Trojanam ponitan. 1217 (—7X6023 ante Ol. 1),
et hinc annos 9o deducens Heraclidarum descen-
sum assignat anno 1127. Contra Laco noster ab
epocha, quam Heraclidarum reditui veteres dva-
γραφαὶ tribuebant (an. 1091 —5 x 63 anteOl. 1),
proficiscitur, ut additis annis 9o epocham Troja-
nam constituat. Eandem rationem etiam is secutus
est, ex quo Eusebius suum Proclidarum catalogum
mutuatus est, nisi quod Heraclidarum regni ini-
tium uno cyclo inferiorem ponat (1028 a. C. —
4X 63 a. Ol. 1), ideoque usque ad Charilaum
non sex, sed tres tantum reges recenset. Idem ita
fecit, ut ab ep. Trojana usque ad finem Theopompi
sint anni 368 sive sex cycli. Quodsi similiter Sosi-
bius quoque rem adornavit, sequitur Theopompum
apud eum regnasse annis 31 (770—740), adeo
uta Troja ad finem Theopompi septem sint cycli. —
Homeri epocha simul etiam Lyrurgi esse debet,
Qua quum Charilai anno octavo adscribatur, pa-
tet eam de anno, quo leges Lycurgus scripserit ,
intelligendam esse, Alii annum quo tutelam Lycur-
gus suscepit, pro epocha habebant. Sic etiam Eu-
sebii auctor fecit, apud quem Charilaus regnum
suscipit an. 884. Quare ille ita regum annos ador-
navit, ut a Troja usque ad Charilaum sint anni 2352
sive 4X 63 (Fragm. Chron. p. 186). De Carneis v.
Hermann. l. l. $ 53, 29 sqq.

Primus in Carneis ludis vicit Terpander, Mide
regis zequalis, teste Hellanico (fr. 122, 123) in Car-
neonicis, Jan quum Midas paullo antiquior esse
debeat (Herodot. I, 14) Gyge (713—678), Lydo-
rum rege; alii Carnea jam ante Ol, 26 celebrata

LACONIS

esse suspicantur. (uti Hermann. 1. 1.), alii omnia .-

testimonia, ex quibus Terpander jam longe ante
Ol. 26 floruisset, propter Sosibii locum rejicienda ὦ

putant ( v. Fischer. tabb. chron. ad Ol. 26). At |
pendent hzc omnia ex diversis systematis chrono- Ὁ
logicis, quibus quisque se auctor addixerat. Quodsi —
Sosibii computum ad veterum ἀναγραφῶν rationes, 7
ex quibus Trojana epocha anno 1217 ἃ. C.assigna-
tur, revocaveris, sequitur Carneorum institutionem

assignandam esse anno 713 a. C. (Ol. 16), adeo 7
ut Terpander percommode Mida regis zqualis
esse posset, eodem modo, quo Sosibius, side Mida —

et Gyge locutus foret, tempora eorum ad Olymp.
26 detulisset.

ΠΕΡῚ TON EN AAKEAAIMONI OYXIQN.
4.

Athenzus XV, p.674, À : Καὶ γὰρχαὶ Λαχεδαιμιόνιοι
χαλάμῳ στεφανοῦνται ἐν τῇ τῶν Προμαχίων ἑορτῇ, ὥς
φησι Σωσίόιος ἐν τοῖς Περὶ τῶν ἐν Λαχεδαίμονι θυσιῶν,
γράφων οὕτως " « Ἐν ταύτῃ συμόαίνει, τοὺς μὲν ἀπὸ
τὴς χώρας χαλάμοις στεφανοῦσθαι ἢ στλεγγίδι, τοὺς
δ᾽ éx τῆς ἀγωγῆς παῖδας ἀστεφανώτους ἀχολουθεῖν.
« Cf. Müller. Dor. II, p. 25.

b,

Id. XV, p. 678, B: Θυρεατιχοί. Οὕτω καλοῦνται
στέφανοί τινες παρὰ Λαχεδαιμονίοις, ὥς φησι Σωσίδιος
ἐν τοῖς Περὶ θυσιῶν, ψιλίνους αὐτοὺς φάσχων γῦν ὄνο-
μάζεσθαι, ὄντας ἐκ φοινίχων. Φέρειν δ᾽ αὐτοὺς ὕπό--
μνημα τῆς ἐν Θυρέᾳ γενομένης νίχης τοὺς προστάτας
τῶν ἀγομένων χορῶν ἐν τῇ ἑορτῇ ταύτη, ὅτε xal τὰς
Γυμνοπαιδιὰς ἐπιτελοῦσι. Χοροὶ δ᾽ εἰσὶ τὸ μὲν εὐπροσ-
πων (πρόσω libri) παίδων, τὸ δ᾽ ἐξ ἀρίστων (ἀρί-
στου libri) ἀνδρῶν, γυμνῶν ὀρχουμένων xal ἀδόντων
Θαλήτου xol ᾿Αλχμᾶνος ἄσματα xal τοὺς Διονυσοδότου
τοῦ Λάχωνος παιᾶνας. Cf. Müller. Dor. II, p. 373,
Hermann. 1.1. $ 53, 38. — ΨΨ ιλίνους Fortasse huc
pertinet glossa Hesychii : Vc (ψίλινος 9), στέφανος
πτερινός. Vide Toup. Epist. crit, p. 76. Idem Hesy-
chius : ΨΨιλίον, πτερόν... ἢ εἶδος ἄνθους.

Sequuntur alia quzedam , que ad Lacedzemonio-
rum antiquitates spectant.

DE LACEDZEMONIORUM SACRIS.
4.

Lacedcemonii etiam calamo coronantur festo Promachio-
rum die, ut ait Sosibius in libris De Lacedaemoniorum sa-
cris , ubi ita scribit : « In hoc festo rustici quidem juvenes
calamis coronantur aut strigile sive .bractea; qui vero pu-
blica civitatis disciplina innutriti sunt, absque corona se-
quuntur. »

5.

Thiyreaticc. Sic vocabantur coronze quzedam apud La-
cedaemonios , üt ait Sosibius in libris De sacrificiis solenni-
bus : psilina aiens nunc nominari, esseque e palma. Ge-
stare autem eas, in victorive ad Thyream reportatae memo-
riam, duces chororum qui in illo festo ducuntur, quando
etiam Gymnop:zedias celebrant. Sunt autem chori, hinc
formosorum puerorum , illinc fortissimorum virorum; qui
nudi saltant, et carmina canunt Thaletze et Alcmanis, et
Dionysodoti Lacedeemonii peeanas.

6.
- Schol. Pind. Ol. VI, 46 : 'H à Λαχωνιχὴ Πιτάνη

ἢ ἶ DU poco τοῦ ποταμοῦ γενεαλογεῖται εἶναι, ὡς Σωσίδιος
(eod. Σωσινγιος. correx. Gerhard.) Ap. Hesych.
DH, p. 966. memoratur ἀγὼν γυμνιχὸς ἐν Πιτάνη,

7.

ΟΠ Id. ibid. Ol. VII, 66 : Σωσίόιος Ἑρμῆν φησι (sc.
πλῆξαι τοῦ Διὸς τὴν χεφαλὴν, ὅτε τὴν ᾿Αθηνᾶν ἐγέννα).
-— €f. Aristoclis fr. 4.
E 8.

-.. 1d. Pyth. II, 125 : Σωσίόιος δὲ (φησὶ) τὰ ὕπορ-
χήματα μέλη πάντα Κρητιχὰ λέγεσθαι. Cf. Müller.

E Bor. E, p. 351.

1 ái

Suidas : Σωσίδιος, Λάχων, γραμματιχὸς τῶν ἐπι-

λυτικῶν καλουμένων." "Ev τούτοις δ᾽ ἱστορεῖ xal τοῦτο,
d , ὅτι εἶδός τι χωμῳδίας ἐ ἐστὶ χαλούμενον διχηλιστῶν xal
Ἵ [ἤτοι ἢ μιμηλῶν. Περὶ τῶν Lutunàd v]. ἐν Λαχω-
νιχῇ ἱστορουμένων παλαιῶν (παιδιῶν conj.
— Bernh. pro παλαιῶν; addere quoque eam possis) ,
— xai ἄλλα.
— . Post χαλουμένων titulum libri excidisse patet.
— Transponenda huc videntur verba Περὶ «Gv... παι-
— διῶν, monente Bernhardyo. Ceterum vereor ne ti-
τ΄ tulus ex Athenzi loco (fr. 10) effictus sit. Deest
- quidem apud Athenaeum vox μιμηλῶν; sed. nescio
- ane nostro locoreponenda sit pro μιμητάς in verbis
διχκηλισταί, ὡς ἄν τις ox. εἴπη xat μιμητάς. Vocem
-— μιμηλῶν uncis inclusi , utpote male repetitam.

FRAGMENTA. ν

627i

10.

Athenzus XIV, p. 621,D : Παρὰ δὲ Λαχεδαιμονίοις
Xe. παιδιᾶς ἦ ἦν τις τρόπος παλαιὸς, ὥς φησι Σω-
σίῤιος, οὐκ ἄγαν σπουδαῖος, ἅτε δὴ xdv τούτοις τὸ λιτὸν
τῆς Σπάρτης μεταδιωχούσης. ᾿Ἐμιμεῖτο γάρ τίς ἐν εὐ-
τελεῖ τῇ λέξει χλέπτοντάς τινας ὀπώραν, ἢ ξενιχὸν ἰα-
τρὸν τοιαῦτ ἡ λέγοντα, ὁ ὡς Ἄλεξις ἐν Μανδραγοριζομένη
διὰ τούτων παρίστησιν"

"E&v ἐπιχώριος

ἰατρὸς εἴπῃ, τρυδλίον τούτῳ δότε

πτισάνης ἕωθεν, χαταφρονοῦμεν εὐθέως᾽

ἂν δὲ πτισάναν χαὶ τρυδλίον, θαυμάζομεν.

Καὶ πάλιν ἐὰν μὲν τευτλίον, παρείδομεν᾽

ἐὰν δὲ σεῦτλον, ἀσμένως ἠχούσαμεν "

ὡς οὐ τὸ σεῦτλον ταυτὸν ὃν τῷ τευτλίῳ.
᾿ῬἘἜχαλοῦντο δ᾽ οἱ μετιόντες τὴν τοιαύτην παιδιὰν παρὰ
τοῖς Λάχωσι διχηλισταὶ, ὡς ἄν τις σχευοποιοὺς εἴπη
καὶ μιμητάς. Τοῦ δὲ εἴδους τῶν διχηλιστῶν πολλαὶ χατὰ
τόπους εἰσὶ προσηγορίαι. Σικυώνιοι μὲν γὰρ φαλλοφό-
ρους αὐτοὺς χαλοῦσιν, ἄλλοι δ᾽ αὐτοχαύδδάλους * οἱ δὲ
φλύαχας, ὡς Ἰταλοί " σοφιστὰς δὲ οἵ πολλοί * Θηδαῖοι
6, τὰ πολλὰ ἰδίως ὀνομάζειν εἰωθότες, ἐθελοντάς. Cf.
Müller. Dor, Il, p. 344.

II.

Zenob. I, 54:"Axous τοῦ τὰ τέσσσαρα ὦτα
ἔχοντος : ... Ἄλλοι δὲ τὴν παροιμίαν παραγγέλλειν
τῶν ἀληθευόντων ἀχούειν’ οὐδεὶς γὰρ ἀψευδέστερος τοῦ
᾿Απόλλωνος, ὃν τετράχειρα xai τετράωτον ἱδρύσαντο
Λαχεδαιμόνιοι, ὥς φησι Σωσίφιος, ὅτι τοιοῦτος ὥφθη
τοῖς περὶ Ἀμύχλαν μαχομένοις. Cf. Müller. Dor. I,
p. 358, p. 9r.

6.
Laconica Pitane Eurotze fl. filia esse fertur, teste Sosibio.
7
Sosibius Mercurium caput Jovis Minervam parturientis
percussisse ait.
8.
Sosibius cantica hyporchematica omnia Cretica dici ait.
: 9.
Sosibius,'Laco, grammaticus eorum ex secta, qui Epi-
' Mtici vocantur (scripsit de mimicis Laconum ludis ). In his
inter alia etiamm narrat esse quoddam comoedi: genus, quod
agatur a Dicelistis, id est a mimis. Alia quoque scripsit.
- 10.

Apud Lacedaemonios , ut ait Sosibius, est comici ludicri -

genus quoddam vetustum, non magni utique studii ; nam ip
his quoque tenuitatem sequitur Sparta. Imitabatur enim
aliquis tenui dictione quosdam , qui arborum fructus fu-
rantur, aut medicum peregrinum tale quidpiam dicentem ,
quale Xlexis in Muliere- -mandragoris-utente indicat his
verbis :
Indigena si
medicus dicat , patinam huic date

ptisanze mane ; spernimus statim :

sin peregrino idiomate eadem pronunciet, miramur.
Rursus si quis betam τευτλίον dicat, contemnimus :
sin σεῦτλον, libenter tunc audirmus :

quasi non idem esset σεῦτλον atque τευτλίον.

Vocabantur autem qui hoc ludicrum: exercebant apud
Lacedaemonios , dicelistc ; quasi quis dicat, qui appara-
tus scenicos et personas conficiunt , aut imitatores. Sunt
autem ejusdem generis dicelistarum diversa diversis locis
nomina. Sicyonii enim phallophoros nominant ; alii auto-
cabdalos (quasi improvisatores); alii phlyacas, ut
Itali : vulgus vero. sophistas vocat : Thebani autem, qui
plerisque rebus propria imponere nomina solent , ἐθελοντάς
( voluntarios aut spon(aneos ).

11.

Ausculta quattuor aures habenti... Alii putant prover-
bium. adhortari ut vera dicentibus aurem priebeas. Nemo
enim a mendacio alienior Apolline, cujus signum quattuor
manibus et auribus instructum dedicarunt Lacedaemonii ,

| quoniam talis ipsis ad Amyclam pugnantibus apparuerat ,
[ uti Sosibius narrat.

10.

ἐ 628 9

ix
- Plutarch. Lycurg. c. 235, 4 : Οὐδὲ γὰρ αὐτὸς ἦν
ἀχράτως αὐστηρὸς ὃ Λυχοῦργος" ἀλλὰ καὶ τὸ τοῦ Γέλω-
τος ἀγαλμάτιον ἐχεῖνον ἱδρύσασθαι Σωσίῤιος ἱστορεῖ,
τὴν παιδιὰν ὥσπερ ἥδυσμα τοῦ πόνου χαὶ τῆς διαίτης
ἐμβαλόντα κατὰ καιρὸν εἰς τὰ συμπόσια χαὶ τὰς τοιαύ-
τας διατριδάς. Cf. Müller. δον». II, p. 390.

19. '

Athenzeus HI, p. 78, C : Σωσίδιος δ᾽ ὃ Λάχων ἀπο-

δεικνὺς εὕρημα Διονύσου τὴν συχῆν, διὰ τοῦτό φησι
χαὶ Λαχεδαιμονίους συκίτην Διόνυσον τιμᾶν,
14.
Clemens Alex. Protr. c. 2, p. 11, 23 Sylb. : ἔστι
xot [[οδάγρας Ἀρτέμιδος ἐν τῇ Λαχωνιχῇ ἱερὸν, ὥς φησι
Σωσίόιος.

15.

Idem ibid. p. 10, 46 : Σωσίόδιος δὲ xai τὸν "Moz-
χλέα πρὸς τῶν ἹἱἹπποχοωντίδων χατὰ τῆς χειρὸς οὐτα-
σθῆναι λέγει. Arnobius Adv, Gent. IV, 12 : Jon αὖ
Hippocoontis liberis ipsum Sosibius Herculem cru-
ciatum tulisse pronuntiat ? Cf. Diodor., IV, 33.

; 16.

Schol. Eur. Orest, 1632 : Ὅτι xai ἣ Ἑλένη τοῖς
χειμαζομένοις χατὰ θάλατταν ἐπήχούς ἐστι, χατὰ
Εὐριπίδην σεσημείωται Ó μέντοι Σωσίόιος ἔμπαλιν
οἴεται οὐχ εὐμενῶς αὐτὴν ἐπιφαίνεσθαι. Πολέμων δὲ

x. 1. λ. De re v. Welcker. 7rilog. p. 599, 288 sqq.
17.

Diogenes L. I, 115, de Epimenide : Καὶ τὸ σῶμα

δ Ὁ 119, υ
e / . , -

αὐτοῦ φυλάσσουσι Λαχεδαιμόνιοι παρ᾽ ἑαυτοῖς κατά τι

SOSIBII LACONIS

JA»

λόγιον, ὥς φησι Σωσίδιος ὁ Adxov. V, Müller. Dor. -
II, p. 395. ;

18.

Hesychius : Ἠλαχάτια, ἀγὼν ἐν Λαχεδαιμονίᾳ, ἐπὶ
Ἠλαχάτῳ, ὃς ἦν ἐρώμενος "HoaxAéouc, ὥς φησι Σω-
σίόιος. Cf, Müller. 1.1. I, p. 451; Hermann. 1. 1
6$ 53, 17. Ex eodem Sosibio fluxerint reliqua quae 7
de ludis festisque Laconicis apud Hesychium le- 7
guntur, :

ΠΕΡῚ AAKMANOZX.
E LIBRO TERTIO.
19.

Athenzus III, p. 115, À : Σωσίδιος δ᾽ ἐν τρίτῳ Ὁ
Περὶ ᾿Αλχμᾶνος χρίδανά φησι λέγεσθαι πλαχοῦντάς τι- τ
νας τῷ σχήματι μαστοειδεῖς. ^ |

Idem XIV, p. 646, A: Κριθάνας * πλαχοῦντάς τινας | |
ὀνομαστιχῶς ᾿Απολλόδωρος παρ᾽ ᾿Αλχμᾶνι. "Ouokoc xol 2
Σωσίόιος ἐν τρίτῳ Περὶ ᾿Αλχμᾶνος, τῷ σχήματι μα-
στοειδεῖς εἶναι φάσχων αὐτοὺς, χρῆσθαι δ᾽ αὐτοῖς Λάχω- ὁ
γας πρὸς τὰς τῶν γυναιχῶν ἑστιάσεις" περιφέρειν τε αὐ-
τοὺς, ὅταν μέλλωσιν ἄδειν τὸ παρεσχευασμένον ἐγχώμιον
τῆς παρθένου αἱ ἐν τῷ χορῷ ἀκόλουθοι.

E LIBRIS INCERTIS.

20.

Idem XIV, p. 648, B : Πόλτου δὲ μνημονεύει Ἀλ-
χμὰν οὕτως" -

Ἤδη παρέξει τι πυάνιόν τε πόλτον
χίδρον πε Xeuxóv.xnptvav τ᾽ ὀπώραν.

yg :
ἔστι δὲ τὸ πυάνιον, ὥς φησι Xocí6toc , πανσπερμία ἐν

12.

Neque usquequaque austerus erat ipse Lycurgus, quum
auctor sit Sosibius dedicatum ab eo Risus simulacrum , ut
qui jocum , quasi condimentum severa vite rationis , op-
portune conviviis et id genus conventibus immiserit.

13.

Sosibius Laco postquam ficus inventorem Bacchum esse
dócuit, propterea etiam Lacedaemonios Bacchum Syciten
(quasi Ficuum patronum ) colere.

14.

Est etiam Podagra Dianse Lacedaemone fanum, ut Sosi-
bius ait.

15.

Sosibius Herculem quoque ab Hippocoontidis in manu
vulnus accepisse narrat.

16.

Helenam quoque iis qui tempestate in mari jactantur
auxXiliatricem esse Euripides significat ; Sosibius vero eam
non propitiam apparere ait.

ji

Etiam corpus Epimenidis Lacedeemonii apud se servant

oraculo quodam admoniti , ut Sosibius ait.

18.

Elacatia, ludi qni Lacedaemone celebrantur in honorem
Elacati, qui Herculis amasius fuerat , teste Sosibio.

DE ALCMANE.
19.

Sosibius libro tertio de Alemane ait cribana vocari mazas
quasdam mammis forma similes.

Cribanas , placentas quasdam proprie sic nominatas apud
Alemanem Apollodorus. Similiter etiam Sosibius tertio li-
bro De Alcmane, dicens formam habere mammarum , uti
autem illis Lacones in mulierum epulis, circumferreque
eas, quando laudes virginis (sponsc) encomio parato can-
taturee sunt amici illius, chorum formantes.

20.
Pultis Alcman meminit his verbis :

Jam et pyaniam pultem prabebit ,
et chidrum candidum et cereum fructum.

Pyanium antem, ut Sosibius ait, dicuntur varii generis

pere yii δὲ οἱ ἑφθοὶ πυροί, Κηρίναν δὲ
αν λέγει τὸ μέλι,
21.

Idem IIT, p. 81, F : Ἀλχμὰν δὲ τὸ στρουθίον μῆλον,

ταν λέγη « Μεῖον ἢ χοδύμαλον. » Ἀπολλόδωρος ὃ δὲ χαὶ

Σωσίδιος τὸ χυδώνιον red ἀκούουσιν. "Oc δὲ διαφέ-
τὸ χυδώνιον μῆλον τοῦ στρουθίου, σαφῶς εἴρηχεν

ὁ Θεόφραστος ἐν τῷ δευτέρῳ τῆς Ἱστορίας.

. Hesychius : Περφίλα᾽ Σωσίόιος " χύριον ὄνομα.

; - ddem: Σάνδυξ, δένδρον θαμνῶδες, οὗ τὸ ἄνθος χροιὰν

᾿χόχχῳ ἐμφερῇ ἔχει.

Schol. Theocrit. V, 95 : Σώσιδιος δὲ τὰς ἀνεμώνας

᾿ παρὰ Λάχωσι φαινίδας χαλεῖσθαί φησι. Ubi conf.

. Dubner. p. 138.

E.

22.

ΠΕΡῚ OMHPOY.

- Athenzeus XI, p. 493, C: Σωσίόιος δὲ ὁ λυτιχὸς,
A p τὰ ἔπη (Ἰλ. λ΄, 631)*

Ἄλλος μὲν μογέων ἀποχινήσασχε τραπέζης
πλεῖον ἐὸν, Νέστωρ δ᾽ ó γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν,

^g

pr xav λέξιν .» NSv τὸ μὲν ἐ ἐπιτιμώμενόν ἐστι τῷ
ποιητῇ , ὅτι τοὺς μὲν λοιποὺς ἔστι (ἔφη 7) μογέοντας
ἀείρειν τὸ δέπας, τὸν δὲ Νέστορα μόνον ἀμογητί. "AXoyov
᾿ δ᾽ ἐδόκει, Διομήδους καὶ Αἴαντος, ἔτι δ᾽ Ἀχιλλέως πα-
ρόντων, εἰσάγεσθαι τὸν Νέστορα γενναιότερον, τῇ ἡλικίᾳ

FRAGMENTA.

629

προθεδηκότα. Τούτων τοίνυν οὕτως χατηγορουμένων,

τῇ ἀναστροφῇ χρησάμενοι, ἀπολύομεν τὸν ποιητήν.
᾿Ἀπὸ γὰρ τούτου τοῦ ἑξαμέτρου"

Πλεῖον ἐὸν, Νέστωρ δ᾽ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν,

ἀπὸ τοῦ μέσου ἐξελόντες τὸ γέρων, τάξομεν τοῦ πρώ-
του στίχου πρὸς τὴν ἀρχὴν ὑπὸ τὸ Ἄλλος μέν, εἶτα τὸ
ἐξ ἀρχῆς συνεροῦμεν: Ἄλλος μὲν γέρων μογέων ἀπο-
χινήσασχε τραπέζης πλεῖον ἐ £v, 6 δὲ Νέστωρ ἀπονητὶ
ἄειρεν. Νῦν οὖν, οὕτω τεταγμένων, ὃ Νέστωρ φαίνεται
τῶν μὲν λοιπῶν πρεσθυτῶν μόνος τὸ δέπας ἀμογητὶ
ἀείρων. » Ταῦτα χαὶ ὃ θαυμάσιος λυτιχὸς Σωσίιος, ὃν
οὐχ ἀχαρίτως διέπαιξε διὰ τὰς πολυθρυλήτους ταύτας
καὶ τὰς τοιαύτας λύσεις Πτολεμαῖος 6 Φιλάδελφος βα-
σιλεύς. Λαμόάνοντος γὰρ αὐτοῦ σύνταξιν βασιλικὴν,
μεταπεμψάμενος τοὺς ταμίας, ἐχέλευσεν, ἐὰν παραγέ-
νηται ὃ Σωσίόιος ἐπὶ τὴν ἀπαίτησιν τῆς συντάξεως,
λέγειν αὐτῷ, ὅτι ἀπείληφε: Καὶ μετ᾽ οὐ πολὺ παραγε-
νομένῳ xat αἰτοῦντι, εἰπόντες δεδωχέναι αὐτῷ, τὰς ἥσυ-
χίας εἶχον, ὃ δὲ τῷ βασιλεῖ προσελθὼν χατεμέμφετο
τοὺς ταμίας. Πτολεμαῖος δὲ μεταπεμψάμενος αὐτοὺς.
xol ἥχειν χελεύσας μετὰ τῶν βιόλίων, ἐν οἷς αἵ ἀνα-
γραφαί εἶσι τῶν τὰς συντάξεις λαμβανόντων, λαῤὼν
ταύτας εἰς χεῖρας. ὃ βασιλεὺς, χαὶ χατιδὼν, ἔφη xal αὐ-
τὸς εἰληφέναι αὐτὸν οὕτως. Ἦν ὀνόματα ἐγγεγραμμένα
ταῦτα, Σωτῆρος, Σωσιγένους. δίωνος, Ἀπόλλωνος,
(aC 'eig ἃ ἀπο(λέψας ὃ βασιλεὺς εἶπεν, «ὦ θαυμάσιε
λυτιχὲ, ἐὰν ἀφέλης τοῦ Σωτῆρος τὸ cw, xxl τοῦ Σω-

ο΄ semina in musto cocta. Chidrum vero est coctum triticum ;
—.. cereum autem fructum dicit mel.

21.

Aleman codymali nomine intelligit struthium malum,
quum ait : « Minus quam codymalum. » Apollodorus vero
et Sosibius Cydonium malum intelligunt. Differre autem
à struthio malo malum Cydonium clare dixit Theophrastus
secundo Historic plantarum libro.

Perphila , nomen proprium. Sosibius.

Sandyx, arbor fruticosa, cujus flos colore similis est
cocci , ut Sosibius ait.

K Sosibius anemonas apud Lacones pAh«nidas appellari
E dicit.

. DE HOMERO.
22.

Sosibius vero Lyticus (quaestionum solutor ) proeposi-
tis illis versibus :

Alius quidem non sine labore submovisset a mensa
plenum si esset; Nestor vero senex nullo labore tollebat ,

haec verbotenus scribit : « Nunc reprehendunt poetam quod
reliquos dicat non sine labore tollere poculum , unum vero
Nestorem nullo labore. Contra rationem autem esse videba-
tur, quum adsint Diomedes et Ajax atque etiam Achilles,
Nestorem his validiorem esse, qui zetate multo erat prove-

ΤΥ FAX CINES. RN

ctior. Quorum ab accusatione liberabimus poetam , inver-
sione utentes sive transpositione. Nam in illo versu,

plenum si esset ; Nestor vero senex nullo labore tollebat :

e medio versu eximemus vocem senex, ponemusque sub
prioris versus initium post verba Alius quidem, deinde con-
nectemus verba ut antea : nempe, Alius quidem senex non

. sine labore submovisset de mensa , plenum si esset; Nestor

vero sine labore tollebat. Nunc igitur, his ita constitutis, ap-
paret Nestorem unum prz reliquis senibus sine labore sustu-
lisse poculum. » Hzec quidem admirabilis ille quaestionum
solutor Sosibius. Quem ob hasce aliasque ejus generis ja-
etatas solutiones haud infestive lusit rex Ptolemaeus Phila-
delphus. Nam quum annuo stipendio regio frueretur Sosi-
bius , arcessitis quaestoribus rex mandavit , si venisset Sosi-
bius ad petendum stipendium , dicerent ei, esse illud ei
jam persolutum. Qui quum haud multo post venienti Sosi-
bio stipendiumque petenti respondissent , se jam ei nume-
rasse , nec ullum verbum ultra : ille regem adiens, qua-
stores accusavit. Quibus arcessitis et adesse jussis cum
tabulis, in quibus consignata eorum nomina erant qui sti-
pendia aceipiebant, Ptolemaeus in manus sumpsit tabulas,
eisque inspectis, ipse quoque Sosibio dixit, accepisse eum
quod peteret : nempe hoc modo : inscripta tabulis erant
haec nomina (eorum quibus stipendium jam fuerat nume-
ratum ) : Soteris, Sosigenis , Bionis, Apollonis , Dionis.

Que rex intuitus dixit: « O admirabilis quiestionum solu-
tor, si a Soteris nomine'sumpseris syllabam So , tum ἃ Sosi.

)

ΕΣ

630

σιγένους τὸ σι, xat τοῦ Βίωνος τὴν πρώτην συλλαόὴν
βι, xa τὴν τελευταίαν τοῦ Ἀπόλλωνος, εὑρήσεις σαυτὸν
HJ , M] M τ 3 δ. 9
ἀπειληφότα κατὰ τὰς σὰς ἐπινοίας. Καὶ ταῦτα οὐχ 0o
kÀ 3 «e «Ὁ - à] ^ ,
ἄλλων, ἀλλὰ τοῖς σαυτοῦ πτεροῖς, χατὰ τὸν θαυμά--
σιον Αἰσχύλον, ἁλίσχη ; ἀπροσδιονύσους λύσεις πρα-
γματευόμενος. »

OMOIOTHTEX.

23.

Athenzeus XV, p. 690, E : Πολέμων δ᾽ ἐν τοῖς πρὸς
᾿Αδαῖον παρὰ ᾿Ηλείοις φησὶ μύρον τι πλαγγόνιον xa-
λεῖσθαι,, εὑρεθὲν ὑπό τινος Πλάγγονος. Ὁμοίως ἱστορεῖ
xal Σωσίόδιος ἐν Ὁ μοιότησι, ὡς καὶ τὸ Μεγάλλιον" ὦνο-
μάσθη γὰρ xal τοῦτο ἀπὸ Μεγάλλου τοῦ Σιχελιώτου.
Preter Sosibium 'Ió6ac ὃ βασιλεὺς librum, cui

SOSIBIUS LACO.

ὋὉμοιότητες titulus erat, scripsisse dicitur apu 1 1j
Athenzum IV, p. 170, E. D y

(ΠΕΡῚ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ
ΠΡῸΣ KAXXANAPON.)

24.

Athenzeus IV, p. 144, E: Θεόφραστος δ᾽ ἐν τῷ πρὸς ὦ
Κάσσανδρον Περὶ βασιλείας (εἰ γνήσιον τὸ σύγγραμμα" ᾿
πολλοὶ γὰρ αὖτό φασιν εἶναι Σωσιδίου, εἰς ὃν Καλλί-
μᾶχος ὃ ποιητὴς ἐπινίχιον ἐλεγειαχὸν πίη δ: τοὺς 3 |
Περσῶν φησι βασιλεῖς ὑπὸ τρυφῆς προκηρύττειν τοῖς
ἐφευρίσχουσί τινα καινὴν ἡδονὴν ἀργυρίου Ἔλῆσος. Cf. É
Ebert. Diss. Sic. p. 72.

genis nomine secundam si, et a Bione rursus primam bi ,
denique terminationem τοῦ Ἀπόλλωνος ; reperies, te jam
accepisse stipendium , secundum tua inventa : et quidem,
non ab aliis, sed propriis tuis pennis, ut ait admirabilis
JEschylus , captus teneris, tam incongruis solutionibus oc-
cupatus..»

SIMILITUDINES.
23.

Polemon in epistolis ad Adeeum , apud Eleos ait unguen-
fum aliquod vocari p/angonium a Plangone quodam in-
ventum. Eadem tradit Sosibius in Similitudinibus, adji-

ciens similem esse rationem megallii : nam et hoc unguen- |
tum nomen invenit a Megallo Siculo.

(DE REGNO AD CASSANDRUM.)
24.

Theophrastus in Jibro De regno ad Cassandrum (si ge-
nuinum illud scriptum est : multi enim auctorem ejus -
aiunt Sosibium esse illum, in quem Callimachus carmen —
scripsit elegiacum ) Persarum reges ait luxuric causa pe-
cuniee summam publice polliceri his qui novam aliquam:
voluptatem excogitaverint.

dbi dee Scd "

| Phlegon Macrob. c. 2 : Κτησίδιος 6 ἱστοριογρά-
0c ἔτη ἑκατὸν τέσσαρα ἰδών: ἐν περιπάτῳ (ἰπ-
er deambulandum ) δὲ ἐτελεύτα, ὡς ᾿Απολλόδωρος
ν τοῖς Χρονιχοῖς ( fr. 103) δεδήλωχεν. Lucian. in Ma-
€rob. c. 22 (p. 643 ed. Didot.) : Συγγραφέων. δὲ
I E... ἑχατὸν [εἴχοσι] τεσσάρων ἐτῶν ἐν περιπάτῳ
ἐτελεύτησεν, ὡς ᾿Απολλόδωρος ἐν τοῖς Χροινιχοῖς ἱστορεῖ.
- Annorum numerum apud Phlegontem c. 2 recte
56 habere patet ex iis, quz initio capitis auctor
dixit. Apud Lucianum scriba probabiliter exarave-
rat εἴχοσι τεσσάρων, alius, intellecto errore, supra-
scripsit ἑχατόν, tertius denique utrumque numerum
- posuit, uti monet Clintonus F. H. III p. 507, not,
E' Ceterum de Ctesibio historico (*) aliunde non
.— eonstat ; nisi fortassis cum Jonsio statuendum putes
— historicum nostrum eundem esse cum philosopho
- poe ( Chalcidensi), discipulo Menedemi , prz-
ptoris Antigoni regis ( qui regnavit ab 229 ad
2921), qui haud dubie est auctor operis Περὶ
ns

— (*) Alius Cfesibius Alexandrinus mechanicus, de quo
"v. Athen. IV, p. 174, B; XI, p. 497, D; Vitruv. IX, 9; Plin.
Ἢ. N. VII, 37, vixit temporibus Ptolemaei Physconis.

CTESIDIUS.

—— esp) i —À

Athenzus I, p. 15, C: ᾿Εσφαίριζε δ᾽ οὐχ ἀηδῶς

Jen Κτησίόιος Χαλκιδεὺς φιλόσοφος, καὶ πολλοὶ διὰ τὴν

σφαιρικὴν αὐτῷ συναπεδύοντο τῶν ᾿Αντιγόνου τοῦ βα-
σιλέως φίλων. Cf. Eustath, Odyss. p. 1613, 53.

Idem IV, p. 162, E : Κτησίόιος ὁ Χαλχιδεὺς ὁ Me-
νεδήμου γνώριμος... ἐρωτηθεὶς ὑπό τινος τί περιγέγονεν
&x φιλοσοφίας αὐτῷ,, ἔφη « ᾿Ασυμδόλως δειπνεῖν. »

Diog. Laert. IV, 37, de Arcesilao : Εἰσελθὼν οὖν
ποτὲ πρὸς Κτησίόιον xal ἰδὼν ἀπορίᾳ θλιβόμενον,
χρύφα βαλάντιον ὑπέθηχε τῷ προσχεφαλαίῳ " xal ὃς
εὑρὼν, ᾿Αρχεσιλάου, φησὶ, τὸ παίγνιον.

Περὶ φιλοσοφίας.

Plutarch. Vit. X Or. p. 844,C : Ὥς Κτησίδιός
φησιν ἐν τῷ Περὶ φιλοσοφίας, (6 Δημοσθένης) διὰ
Καλλίου τοῦ Συραχουσίου πορισάμενος τοὺς Ζωίλου τοῦ
᾿Αμφιπολίτου λόγους, διὰ δὲ Χαριχλέους τοῦ Καρυστίου
τοὺς ᾿Ἀλχιδάμαντος, ἀνέλαδεν αὐτούς.

Id. in Demosthen. c. 5 : Ἕρμιππος... Κτησιδίου
μέμνηται λέγοντος παρὰ Καλλίου τοῦ Συραχουσίου xat
τινων ἄλλων τὰς ἸΙσοχράτους τέχνας καὶ τὰς ᾿Αλχιδά--
μαντος χρύφα λαθόντα τὸν Δημοσθένη χαταμαθεῖν.

IIT ZA
MEI e τ"
VAEORTERD VIRA TIE

HIS zy ΣΙ
weld

»

E

SUD OU. nat
ΝΣ vrApay p

Ive

ron

E P PPP REOR

lon i t ara κων

b E CN UM

DEP XE

: ^ Du i τέ a
À

hs xv. cies
A UT AXE

3

PLEASE DO NOT REMOVE
CARDS OR SLIPS FROM THIS POCKET

UNIVERSITY OF TORONTO LIBRARY

ἡ τς PUE
ΠῚ qa by [P PS
t nns

ἫΝ Header
vam /

2 Dn Ds
MOM ME HI PEU AT
AMI Art n
wisi rerctipiees a
/ ies He

3p wh prat

vun 4 5 erm i Lp

ἌΣ ΒΗ e p WAP
nos ANTT e e 5n ts ÁREA

ΐ ΡΝ ΜΗ :

Imt PALA. "d

ὙΠ 3 ü
jt zi fiers Ἀν

45.5 T
ji M "e ice Het PIA je
tbt Vere bees jb ki EL e
HO eEe NM Ἷ ue Ur
Ardet

ds piper : ;
Pei ae, 1 n
vi

TIT
"cat yr
d : ekal idet (is ᾽ν

yb BUM M i yogtahi el nur, 7 qe Fa hg "i
: Push : ἀν vid
i » 4 ? 291 D À HH

buo
ἫΝ
orn dien dos ^s:

Y ifs Spa
A URN n
3 té Aor inje o

Ja Hen M
Apt o tS. *
(de n τ ΤΉΝ OUI ἐμῇ ᾿
᾿ p: v5;
ΠΡ ΤΟΝ Meran VER n SAPLDUTHN » ps dn ὩΣ Toros s
INE ΜΉ CE A νὰ itr un 1 VAYA Mo
Mose FAHOTR "s bud a

Edd Lo Bien
obti i»PL views ἜΝ ὭΣ A. «ect
dL Put

Asie: qr τς ἜΝ MS AMO
VEI IAEA SAL V DLP 7

ACE UNTI
On. nes Rn

^ 7M
UH did PUO Fev
, Vids In ue bio pte
: A Patin Men MV ut
Pup Py s x

ps :
VATSEDL Poi
ΡΑΜΑ

v » nS "n
"s H ^ pe ᾿ PA
P] e n tH H
y" y

warn Ἷ e VAM vie M

PNEU ALS νὴ
Eds x enr Ape Ed
pobre Vetter M La T e
ef yi P2 2 "b

Py:

Mss Dus Ah
ERE ΠΟ ΠΝ ἢ
n zi eere d ism NA a
TIAIYA ue me E
: TM del mre eie
: yn

"ind
WhpD τους

& 27271 nun
PRA AT Mee MP
ARA GNA MIR EE
dA pn 4

" ten ds
EH
y je rovc men vH P
ML Nn r vie Ar τῇ s eV epu Mei LU Mr i "

A PAN ΡΝ ad 2C ATI TM D
jd dad ritis Hot) EN ne

JAUPy y y ; v.

( rsen δ“: & dk

Ld

' TH wd
ΠΤ weis A rh
5 Aids

e
Vu TED 1 M) NIME k 4 Mr veio TTA heben
Mab Lo i Meo ASA eH hv
rwr "| VAY itd "NT M prets Ἢ vl M
d ] "
D

"sd nx AM A e esl s ; dt τᾷ

hw
: ν᾽ DAT p "
tnu d Nn; ἢ
ἶ biis

1 ΜΝ ΠΝ a^ Hl
ri dM th Tuan MAU, [ ui
AC EHM ΡΝ DIT E οἱ DVTTM 43 oboli d vodh cath oig se
r Me is i PAPER AVE AUN M Pr :
ipu: Mor [

Ab

ΤΙ
ΗΝ ON
o
vy

ἐὰν d

1 Pos

2t bo Ae rom » our |

SAN UO Md

Anon (ew bet, us m ΩΣ md
ἣν d δὴ

ME

EN Ty MT het
ἀρ ἀμ
(ee

^

LI
eT

dum
€ L.S
m
M
A

D ro FÉ

vir o 1M 5n "a ^ PE |
Vous i RUE SU m n o HW Ὧν ORUM
Ai Rips V tent

4 Ms Aes
MUS NM

Ls a A » E

FW ets n M

Ls
DUNT b, Ν ] Á M
Ty
Ἷῳ ἫΝ